Η ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Η ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

ΛΑΪΚΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ Α-ΛΑ Ν.Δ. : ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΑΙΣΧΟΣ ΤΩΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΝ ΚΑΘΑΡΜΑΤΩΝ

 Α.    Ακουγα σήμερα τον Π. Δούκα της Ν.Δ. να εισάγει τον κατ’ αυτόν “λαϊκό καπιταλισμό”, ως πρόγραμμα – πρόταση της Ν.Δ. στην κοινωνία για τα επόμενα χρόνια. 

Είπε ο πρώην υπουργός και βατοπεδιστής βουλευτής της Ν.Δ. ότι το σχέδιο είναι να μετοχοποιηθεί το σύνολο της περιουσίας του δημοσίου και να μοιραστούν οι μετοχές σε όλους τους Ελληνες. Αυτοί/εμείς θα μπορούμε, λέει, μετά από ένα χρονικό διάστημα να τις πουλήσουμε … . 

Πρότεινε δηλαδή, ο διαπιστωμένος πράκτορας του παγκοσμιοποιημένου υπερ-κεφαλαίου,  την μετοχοποίηση της δημόσιας, κοινής περιουσίας των Ελλήνων με την ενσωμάτωση σε αξιογραφικούς τίτλους,  του μέρους που αντιστοιχεί στον καθένα και την εφεξής δυνατότητα ατομικής διαπραγμάτευσης και μεταβίβασής της.

       Θεωρητικά, το σχέδιο Δούκα/Ν.Δ. θα μπορούσε να επιφέρει την άμεση υλοποίηση της κοινωνικής συνιδιοκτησίας πάνω στα κοινά δημόσια πράγματα. Υπό την έννοια αυτή θα μπορούσε να επιφέρει και την κοινωνική διοίκηση της δημόσιας περιουσίας.

       Η ανάλυση όμως της πρότασης καταδεικνύει και αποδεικνύει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο τους σκοπούς των σκοτεινότερων κέντρων αποφάσεων της δεξιάς στον πλανήτη. Ο Π. Δούκας είναι γνωστός «μέτοχος» των απόψεών της και χρόνια υπάλληλός της.

 

Β.    Πρώτα από όλα πρέπει να επισημανθεί η πάγια και πολυετής επίθεση του νεοφιλελευθερισμού (στην πραγματικότητα των «αφεντικών» του πλανήτη) στο κράτος και τις δομές του. Σκοπός του νεοφιλελευθερισμού ήταν και είναι ένα μικρότερο ή ελάχιστο κράτος, με παράλληλη μετάβαση των παραγωγικών και λειτουργικών δυνατοτήτων του στους ιδιώτες, ώστε να καταστούν αυτοί ξανά «το κράτος». Οι τελευταίοι σκοπούν με την τακτική αυτή στην περαιτέρω ιδιωτική επιχειρηματικοποίηση και ιδιοκτησία της κοινωνικής δραστηριότητας και στην πραγματικότητα της ίδιας της ζωής, της βίωσης του ανθρώπου και στην ατομική κερδοφορία.

       Όπως έχω εξηγήσει η κερδοφορία κάποιων σημαίνει ζημία κάποιων άλλων, αφού το παραγόμενο είναι πάντοτε μέγεθος πεπερασμένο και συγκεκριμένο.

       Η σκοπιμότητα αυτή λαμβάνει ως πρόταση την ακραία της μορφή, μέσα από αυτή την πρόταση ιδιωτικοποίησης / μετοχοποίησης του κράτους.

 

Γ.    Τι είναι το «κράτος»; Το «κράτος» είναι ένα πολιτειακό μόρφωμα που συγκροτεί μία ευρεία κοινωνική ανθρώπινη βάση σε ένα οργανωμένο σύνολο θεσμών που ρυθμίζουν με σειρά κανόνων την ανθρώπινη ζωή και την κοινωνική συμβίωση.

       Το «κράτος» ή «πολιτεία» αποτέλεσε στην ανθρώπινη ιστορία τον κορυφαίο από πλευράς ισχύος κοινωνικό θεσμό (αφού αποτελεί συνισταμένη της ισχύος πολλών). Ανάλογα με τα δομικά συστατικά του εκάστοτε πολιτεύματος (το πολίτευμα αποτελεί το λειτουργικό θεσμικό πλαίσιο-μηχανισμό του κράτους) το κράτος εξέφραζε, εκφράζει, λειτουργούσε και λειτουργεί σύμφωνα με την θέληση ενός ή περισσοτέρων ανθρώπων που βιώνουν σε ένα συγκεκριμένο κατά διαστάσεις κοινωνικό πλαίσιο. Η πολυποίκιλη διάσταση και διαφοροποίηση του λειτουργικού μηχανισμού και πλαισίου  του κράτους (: του πολιτεύματος) είναι τεράστια και εκτείνεται από τις μοναρχικές μονοκρατορίες έως τις πραγματικές δημοκρατίες ολικής κοινωνικής και πολιτικής ισότητας (όπου και όταν αυτές επέτυχαν να πραγματοποιηθούν).

 

Δ. Στην πραγματικότητα το κράτος ως θεσμική δυνατότητα επιβολής βούλησης υπάρχει πάντα και παντού, ακόμα και στην αταξική κοινωνία ή στο μη-κράτος του αναρχισμού. Η θέσμιση του μη-κράτους περικλείει η ίδια μία συνολική επιβολή βούλησης και μία σειρά μηχανισμών-θεσμών που το εξασφαλίζουν. Στην πραγματικότητα το κράτος είναι σύμφυτο συνεπαγόμενο της κοινωνικής συμβίωσης. Αρκεί να στεφτείτε ότι η ίδια η οικογένεια αποτελεί ένα «κράτος», ένα σύνολο θεσμών που ρυθμίζουν την συμβίωση σε αυτή. Το ίδιο σύνολο θεσμών είναι αναγκαίο και για τον ίδιο τον άνθρωπο, αποτελεί ικανοποίηση μιας σειράς κεφαλαιωδών βιοτικών του αναγκών και έκφρασή τους. Το «κράτος της οικογένειας» θεσμίζει την απαγόρευση στο μικρό παιδί να βγει γυμνό στο κρύο ή να μην φάει φαγητό διότι θα πεθάνει. Το ίδιο «κράτος» θεσμίζει την «απαγόρευση» του να καταναλώνει ένα μέλος όλη την τροφή και τα υπόλοιπα να λιμοκτονούν … . Είναι σαφές ότι η εξυπηρέτηση των βιοτικών αναγκών του ανθρώπου εκφράζεται μέσα από την διαμόρφωση- θέσμιση κανόνων που τις εξυπηρετούν. Ακόμα και ο μόνος άνθρωπος, ο μοναχικός λύκος της στέπας, θεσμίζει σύμφωνα με τις βιοτικές του ανάγκες, μέσα από το ίδιο το βιολογικό πλαίσιο του όντος που αποκαλείται άνθρωπος, το δικό του «κράτος», το δικό του θεσμικό πλαίσιο ζωής.

 

Ε.    Το ζήτημα και το ζητούμενο δεν αφορά λοιπόν το ίδιο το κράτος, καθώς αυτό είναι βιοτικό σύμφυτο, αλλά τον λειτουργικό μηχανισμό του, τον μηχανισμό που διαμορφώνει το θεσμικό πλαίσιο : το πολίτευμα. Το πολίτευμα είναι αυτό που μπορεί να εκφράζει και να καθορίζει το σύνολο των επιμέρους θεσμικών μηχανισμών, το εάν το κράτος θα αποτελεί έκφραση της βούλησης ενός, λίγων, περισσότερων ή όλων. Το ίδιο το πολίτευμα καθορίζει και τους μηχανισμούς προσδιορισμού, έκφρασης και υλοποίησης της βούλησης του κράτους, την ποιότητα και την ποσότητα της «βίας», η οποία είναι σύνδρομη του κράτους ως καθεστώτος βούλησης (στον βιοτισμό η βία εξαντλείται στην βίωση, στις ανάγκες της ζωής). Το κορυφαίο συνεπώς στοιχείο είναι αυτό του πολιτεύματος, ως του κεντρικού λειτουργικού μηχανισμού του κράτους.

       Το κράτος, ως θεσμικό σύνολο βιοτικής βούλησης, είναι μία βιοτική ανάγκη, κάτι το ουσιαστικά αναπόφευκτο. Το «πολίτευμα» είναι αυτό που καθορίζει την ζωή και την κοινωνική συμβίωση, αυτό ουσιαστικά δομεί και χρωματίζει το κράτος. Το ίδιο το «πολίτευμα» είναι αυτό που στην ουσία αφορά τους ανθρώπους και τις κοινωνίες τους, γιατί τόσο το «κράτος», όσο και το «πολίτευμα» δεν αποτελούν στην πραγματικότητα τίποτα, εξαφανίζονται και δεν έχουν καμία υπόσταση, ούτε καν εννοιολογική οντότητα, εάν δεν υφίστανται οι άνθρωποι και οι κοινωνίες τους. Οι αποστειρωμένες, δήθεν επιστημονικές, προσεγγίσεις των φαινομένων, η οντολογία τέτοιων θεσμών, η δήθεν επιστημοσύνη που φαινομενικά μόνο περικλείουν, είναι όχι μόνο ένα τεράστιο λάθος, αλλά και μια κραυγαλέα διαστροφή, που εξυπηρετεί τα κατεστημένα και τις εξουσίες, δημιουργεί «καθεστώτα» τα οποία διαστρέφουν το νόημα της ζωής και την ανθρώπινη αξία και οδηγούν την ανθρωπότητα στην μη-γνώση.

      

ΣΤ.    Ο βιοτισμός έρχεται να καταργήσει τις ψευδο-οντολογίες, τις τεχνητές διαμορφώσεις εννοιών που θεσμίζονται για να λειτουργούν ως δήθεν επιστημονικά και κοινωνικά «αυθύπαρκτα» και προδεδομένα με «μεταφυσική» ισχύ. Στον βιοτισμό όλα ξεκινούν από τα βιολογικά χαρακτηριστικά του όντος που λέγεται άνθρωπος και από την ίδια του την ζωή. Δεν δημιουργούμε νομικά και θεσμικά πλάσματα ως αυθύπαρκτες οντότητες. Το «κράτος» ταυτίζεται με την βιολογική φύση/ταυτότητα του ανθρώπου. Το «πολίτευμα» αποσκοπεί στην ίση έκφραση, κάλυψη και ικανοποίηση των βιοτικών αναγκών όλων των ανθρώπων που βιώνουν σε ένα τόπο και χρόνο και συγκροτούν μια κοινωνία.

       Η θεσμική ανισότητα δια μέσου του πολιτεύματος και του συνόλου των μηχανισμών του, είναι μία καθαρή διαστροφή, αφού δημιουργεί εκ των προτέρων και έξω από την φύση του ανθρώπου μία σειρά παραγόντων που μεταβάλουν την βιοτική ικανότητα του καθενός, στερούν από κάποιους και ενισχύουν σε κάποιους άλλους, την δυνατότητα κάλυψης των βιοτικών τους αναγκών ατομικών και ταυτόχρονα και κοινωνικών (αφού το δεύτερο στην κοινωνία των θεσμικών πυραμίδων καθορίζει σε μεγάλο βαθμό και οπωσδήποτε επηρεάζει το πρώτο). Πρέπει να εννοήσουμε ότι το παιδί του ανέργου δεν έχει την ίδια κάλυψη βιοτικών αναγκών (ατομικών και κοινωνικών) με το παιδί του ζάμπλουτου και αυτό είναι μία κραυγαλέα θεσμική ανισότητα. Την ίδια ώρα που ο ένας θα διασκεδάζει ή θα σπουδάζει σε ένα καλό εκπαιδευτικό ίδρυμα, ο άλλος θα του κάνει τον σερβιτόρο ή τον σωφέρ. Στην πραγματικότητα τα δύο αυτά παιδιά θα ζήσουν μια εντελώς διαφορετική ζωή, εάν το παιδί του ανέργου ζήσει και αυτό που θα κάνει λέγεται ζωή και όχι συνεχής αγώνας κάλυψης βιοτικών και σύμφυτων με αυτές αναγκών. Το θεσμικό πλαίσιο της κοινωνίας, το «πολίτευμα» της κοινωνίας ως έχει, δημιουργεί θεσμικές ανισότητες μεταξύ δύο ανθρώπων που φέρουν τα αυτά βιολογικά χαρακτηριστικά : είναι άνθρωποι.

 

Ζ.    Στον σύγχρονό μας πολιτευματικό μηχανισμό της έμμεσης ψευδο-δημοκρατίας αστικού τύπου, η οποία εκφράζει στην ουσία τον ισχύοντα μηχανισμό παραγωγής/ κάλυψης βιοτικών αναγκών:  τον καπιταλισμό, υφίσταται ένα πλαίσιο αγαθών, που είτε έχουν αφαιρεθεί από την εκμεταλλευτική προσέγγιση και την ατομική ιδιοκτησία είτε θεωρείται πως αποτελούν συλλογική κοινωνική (συν)ιδιοκτησία. Η εξέλιξη αυτή επήλθε περισσότερο ως συμβιβασμός μέσα από την σοσιαλιστική, αλλά και αστική (δεν τα διαχωρίζω διακριτά γιατί πολλές φορές ταυτίζονται και αλληλοπλέκονται αναπόσπαστα) διεκδίκηση της κοινωνικής ισότητας.

       Θεμέλιο αυτής της διεκδίκησης ήταν και παραμένει η αναγκαία συμμετοχή των ανθρώπων στους μηχανισμούς παραγωγής και πίσω από αυτή, ως κεντρικό στοιχείο, βρίσκεται η δυνατότητα περισσοτέρων να καλύπτουν τις βιοτικές τους ανάγκες. Η ανάπτυξη της τεχνολογίας πολλαπλασίασε την παραγωγή αγαθών και ο καπιταλισμός έπρεπε κάπου να τα διαθέσει μέσω του μηχανισμού της αγοράς. Αυτό αύξησε την βιοτική επάρκεια περισσοτέρων, οι οποίοι απεξαρτήθηκαν εν μέρει από την βιοτική εξάρτηση από την αριστοκρατία. Ως «πολλοί» απαίτησαν την δέσμευση μέρους των αγαθών και της κοινωνικής δραστηριότητας υπέρ του κοινωνικού συνόλου, ώστε να διασφαλιστεί η δυνατότητα όλων να καλύπτουν ένα μέρος των βιοτικών τους αναγκών. Στο επίπεδο της κατοχής αγαθών, τα λατιφούντια και τα τσιφλίκια μεταβλήθηκαν σε δημόσια κοινωνική ιδιοκτησία. Το ίδιο συνέβη και με μία σειρά από νέες ή παλαιές παραγωγικές δραστηριότητες. Ανάλογα με το συσχετισμό δυνάμεων και την προνοητικότητα απάντων οι άνθρωποι της αντίπερα κοινωνικής όχθης, αυτοί του υπέρ-έχειν, προέβησαν σε μία σειρά συμβάσεων και συνθηκών για να παγιώσουν θεσμικά μία κατάσταση που θα τους διασφάλιζε απέναντι στον συνεχή τους κατήφορο … .

 

Η.     Αφού το παιχνίδι της ιστορίας παίζεται όλο στις βιοτικές ανάγκες των ανθρώπων, κατάφεραν και να διασπάσουν την κοινωνία με την διάκριση δυνατότητας πρόσβασης στις βιοτικές ανάγκες και να υποσχεθούν περισσότερες για κάποιους, αλλά και να διαμορφώσουν μία οντολογική ψευδοεπιστημονική προσέγγιση των θεσμών και να παγιώσουν το δικαίωμα ιδιοκτησίας. Φωτογράφισαν θεσμικά τον κόσμο και προέβησαν σε επαναδιάταξη των θεσμικών δομών της πυραμίδας. Η πυραμίδα μπορεί να κόντυνε σε ύψος, αλλά παρέμεινε και δεν καταλύθηκε. Ο ίδιος ο μηχανισμός του καπιταλισμού τους προσέφερε μία παραγωγική κοινωνική πυραμίδα την οποία δεν άφησαν ανεκμετάλλευτη για να παγιώσουν την βιοτική εξάρτηση των ανθρώπων.

       Οι ίδιοι οι πεινασμένοι, ανήμποροι και άνισοι άνθρωποι, οι καταπιεσμένοι κολίγες και εργάτες ένοιωσαν ότι κάτι κέρδισαν και αρκέστηκαν στο να χορτάσουν την πείνα τους. Πέρασαν από το άδειο πιάτο στο γεμάτο και αποφάσισαν να «ξεκουραστούν» (βιοτική ανάγκη ανθρώπινη είναι και αυτή) αφού ο αγώνας απέναντι στα κτητικά καθάρματα δεν στοίχισε μόνο πολύ ενέργεια, αλλά και πολλές ζωές. Αρκέστηκαν λοιπόν οι κοινωνικές πλειοψηφίες σε όσα πήραν και αποφάσισαν να ζήσουν για να τα χαρούν.

 

Θ.   Με τον αυτό συσχετισμό δυνάμεων κύλησε η ανθρώπινη ιστορία τους τελευταίους αιώνες. Η κοινωνική ιδιοκτησία και ο μηχανισμός του πολιτεύματος εν γένει, έδωσε την δυνατότητα κοινής απόλαυσης κάποιων βασικών βιοτικών αγαθών.  Είναι όμως σαφές ότι η ανισότητα της φωτογραφίας, της κοινωνικής συνθήκης ή κοινωνικού συμβολαίου παρέμενε και παρέμεινε. Τα κτητικά καθάρματα, έχοντας εννοήσει την σημασία των βιοτικών αναγκών, όχι μόνο υπήρχαν, αλλά και εξακολούθησαν να ορίζουν νέες συμβατικές βιοτικές ανάγκες και κυρίως την σχετιζόμενη με αυτές θέση στην κοινωνία της πυραμίδας.

       Στο σύγχρονο γίγνεσθαι και αφού κατάφεραν να περάσουν και να επιβάλλουν ποικιλότροπα την ψευδαίσθηση ότι το κοινωνικό συμβόλαιο δυτικού τύπου είναι το καλύτερο δυνατό για όλους, ενέταξαν τους εκφραστές τους πολιτεύματος στην υπηρεσία τους και την εφευρετικότητα στην ιδιοκτησία τους. Οι αυτοματισμοί στην παραγωγή, αντί να καταλύσουν την πυραμίδα του παραγωγικού καπιταλισμού και να απελευθερώσουν τον άνθρωπο και τις κοινωνίες του, από την αναγκαιότητα της σπατάλης ζωής για την εργασία, αποτέλεσαν ιδιοκτησία των κτητικών καθαρμάτων (για αυτό έχω προτείνει θεσμούς κοινωνικής ιδιοκτησίας των εφευρέσεων).

       Η επαναφορά τους στην εξουσία άρχισε ξανά. Κατάφεραν τον πυραμιδικό κοινωνικό πολυμερισμό και διάσπαση, ξαναέφεραν την απολυταρχία των κεντρικών δομών (ως τεχνοκρατικά επαρκέστερων), επανέφεραν την απειλή της στέρησης των βιοτικών αναγκών και την συγκρισιμότητα σε σχέση με τους στερούμενους αυτές. Ο άνθρωπος έχασε την δομική παραγωγική του αξία και απλά εξυπηρετεί μηχανές που ανήκουν (υπό οιανδήποτε έννοια) σε άλλους. Σε κάθε τομέα της ζωής και της κοινωνικής δράσης καίνε και καταπατούν ακόμα και αυτό το κοινωνικό συμβόλαιο της παλαιάς φωτογραφίας.

 

Ι.     Η νέα τάξη πραγμάτων, που στην πραγματικότητα είναι η επαναφορά της παλαιάς βρίσκεται προ των πυλών. «Ιδιωτικοποιούν» τα πάντα για να τα κάνουν ξανά δικά τους, απαγορεύουν στην κοινωνική κρατική ιδιοκτησία να επεκταθεί στην κυριότητα και εκμετάλλευση νέων παραγωγικών δομών και μεθόδων, καταργούν τους κανόνες προστασίας της κάλυψης των βιοτικών αναγκών μέσα από την «ελεύθερη αγορά» (αυτή που τους ανήκει κυριαρχικά), λαμβάνουν ολοένα μεγαλύτερα μερίδια από το κοινωνικό παραγόμενο (και διαμέσου της «απελευθέρωσης αγορών και τιμών») και επιβάλλουν τον «ανταγωνισμό» ως θεωρία δημιουργώντας ξανά (νεό)δουλους ανθρώπους, που εργάζονται για αυτούς πιο πιστά και περισσότερο, για να μην αντικατασταθούν από άλλους και χάσουν την πρόσβαση στις βιοτικές ανάγκες. Οι τελευταίες  έχουν παύσει προ καιρού να αποτελούν στόχο της κοινωνικής συγκρότησης και της παραγωγικής της διαδικασίας. Ο,τι και να αναλύσει κανείς στις τακτικές τους αυτό βλέπει, αυτό διαπιστώνει. Σκοπός και σκοπιμότητά τους είναι η δική τους ισχύς, η επαναφορά τους στην κυριότητα του πλανήτη, στην κυριότητα και ανάλωση των ανθρώπων.

       Εμπόδιο στον στόχο τους αυτό αποτελεί η «κρατική» κοινωνική συνιδιοκτησία. Αποσκοπούν καθαρά στο να ξαναθέσουν υπό την ιδιοκτησία και τον έλεγχό τους, όσα διεκδίκησαν και τους πήραν οι κοινωνίες των ανθρώπων. Κατάφεραν να προβάλουν ως επιστημονικοφανές (άλλωστε αυτή ελέγχουν και το περιεχόμενο της γελοιότητας που αποκαλείται «επιστήμη» και –δήθεν- γνώση) κοινωνικό θέσφατο την ιδιωτικοποίηση των πάντων, ως πρόοδο που αυτή φέρνει τις καλύτερες ημέρες για τις κοινωνίες και τους ανθρώπους (ιδίως τους κοινωνικά αλλοτριωμένους ατομιστές που δημιούργησαν ως πρότυπα κοινωνικής επιτυχίας και υπερκάλυψης των βιοτικών αναγκών). Εργάστηκαν και εργάζονται πολύπλευρα για αυτό τον σκοπό με πλήρη επιθετικότητα σε κάθε επίπεδο, στο φως και στο σκοτάδι. Την ιδιωτικοποίηση των παραγωγικών δομών του κράτους την κατάφεραν πρόσφατα και την εξελίσουν ραγδαία και ταχύτατα.

 

Ι.Α.    Τώρα έρχονται να επιτεθούν στο σύνολο της εναπομείνασας κοινωνικής δημόσιας ιδιοκτησίας.

       Πετούν στον στερημένο και φοβικό άνθρωπο, αυτόν που στερείται ή προβλέπει ή φοβάται πως θα στερηθεί τις βιοτικές του ανάγκες, το δόλωμα της ατομικής υλοποίησης της κοινωνικής ιδιοκτησίας, «Να μοιραστούμε την περιουσία του κράτους», σου λένε και σκέφτεσαι ότι εκεί που δεν έχεις τίποτα κάτι θα αποκτήσεις !!!.

-      Αλήθεια ο πεινασμένος άνεργος και η στερημένη οικογένειά του πόσο καιρό θα είναι «μέτοχοι»;

-      Και ποιοι θα είναι αυτοί που θα αγοράσουν τις «μετοχές» τους;

-      Ποιοι θα είναι σύντομα ξανά κύριοι των πάντων, κύριοι και ιδιοκτήτες του πλανήτη ;     

      

       Σε όλα αυτά τα ερωτήματα δεν δίνει πραγματική και ουσιαστική απάντηση κανένα δεδομένο και υπάρχον πολιτικό μόρφωμα που στηρίζεται στον βανδαλιζόμενο κοινωνικό συμβόλαιο της «φωτογραφίας». Όταν η «νέα τάξη πραγμάτων» υφίσταται ως γεγονός και το έχει καταπατήσει, όλα τα υφιστάμενα και δημιουργηθέντα από το  «κοινωνικό συμβόλαιο» αυτό είναι ήδη ξεπερασμένα και ολοσχερώς ανεπαρκή (εάν ψάχνετε για τα αίτια της κατάρρευσης της σοσιαλδημοκρατίας βρήκατε απαντήσεις), αφου είναι πιστά αντίγραφα της, απότοκα και γεννήματά του.

Ούτε άμυνα χρειάζεται ή αρκεί.

Χρειάζεται συνολική κοινωνική πρόταση και αυτή την έχει μόνο ο βιοτικός κοινωνισμός, είναι η απάντηση της ζωής, είναι η απάντηση της αξίας του ανθρώπου απέναντι στην υποδούλωση και τον θάνατο που κατεργάζονται χρόνια τώρα τα κτητικά ψυχοπαθή καθάρματα. Είναι ο καθορισμός της κοινωνικής δραστηριότητας και της παραγωγικής διαδικασίας με μόνο στόχο την κάλυψη των βιοτικών αναγκών όλων των ανθρώπων.

 

       Οπου ακούτε «προτάσεις» σαν αυτές της Ν.Δ. μην τις αντικρούετε απλώς, αλλά ξεφωνίστε τους, φωνάξτε δυνατά μήπως ξυπνήσουν οι κοιμώμενοι της πυραμίδας.

 

 

Και όμως “το ΒΗΜΑ” έχει δίκιο: ο Ερντογάν ήταν στην Ελλάδα (πικρά σατιρικό)

(από το “αδελφάκι” φόρουμ http://dialogos-koinonia.forumotion.com/forum.htm) 

Νομίσατε ότι σας παραπληροφόρησαν όπως πάντα !!!
Σπεύσατε να γελάσετε ειρωνικά με τον έγκυρο τύπο.

Ομως ο Ταγίπ κουμπάρος Ερντογάν ήταν εδώ !!!
Το ΒΗΜΑ είχε δίκιο και έλεγε την αλήθεια.

Μετά την τεράστια επιτυχία του φόρουμ με την άμεση αναγγελία του κλεισίματος του Ελεύθερου Τύπου, έρχεται μία παγκόσμια αποκλειστικότητα, κάτι που ελάχιστοι γνωρίζουν:
Ο Ταγίπ κουμπάρος Ερντογάν ήταν στην Ελλάδα. Το ΒΗΜΑ δεν έγραψε ψέμματα. Ηλθε μέ φρεγάτα στην Ραφήνα και μετά έφυγε.

Σε παγκόσμια και μοναδική αποκλειστικότητα σας μεταφέρω ό,τι ακριβώς ειπώθηκε στην συνάντηση Καραμανλή – Ερντογάν. Το DVD μου έδωσαν οι πράκτορες της ΜΙΤ, που παρακολουθούν τον πρωθυπουργό και μου είπαν να μην τo δώσω στον Θέμο.
Οι συνομιλίες έγιναν στα τουρκικά διότι, ως γνωστόν, οι Καραμανλήδες είναι τουρκόφωνοι.
Δημοσιεύω σε δύο μέρη τις συνομιλίες και να είσαστε περήφανοι Ελληνες ρε, για τον πρωθυπουργό σας (αλλά και το φόρουμ σας)

Μέρος Α’ (Κ.Κ. είναι ο “δικός μας”, Τ.Ε. είναι ο “Τούρκος”)

Κ.Κ. Merhaba Tagip en iyi adam, hoş geldiniz. Yeni ne var? Iyi bir gezi mi?
T.Ε. Merhaba ve Kostas en iyi dostum. Türkiye tüm iyi ve güzel bir gezi olsa da, o küçük bir deniz. Ama kimse bana sordu Neden Rafina bir firkateyn ile bulunmaktadır.
Κ.Κ. Iyi. Benim en iyi dostum biraz dinlenmelisin alın.
T.E. Otur ve en iyi dostum. Neden oturup?
Κ.Κ. Büyük bir bıyık ile lanetli bir sorun bu kişinin sahip olmaktadır. Bu dik oturmak olacaktır.
T.E. Peki, küçük oturmak – biraz zarar değil. Ben kimin dikkatli olun demek zorunda otur. Kostas, iyi misin, benim çünkü, ben yüksek sesle söyledi söylemek ki uykusunda eklases yedi kez dün gece.
Κ.Κ. Onaylamak son birkaç oturmuş.
T.E. Bana, Türkiye koşullarını size söyleyeyim. Çünkü çocuklarını MIT rahatsız olduğunu tekrar osurmak etmeyin. Eğer casus BELLİ koyacağız gidin. Türkler rahatsız.
Κ.Κ. Sen sağ Katılmayacağım tekrar Tagip.
T.Ε. Ve fes heard koymak ‘S en iyi dostum. Şimdi gerekli olacaktır.
Κ.Κ. Evet benim en iyi dostum, haklısın.
T.E. Nerede, size olan Natassa yashmak ve bu tedavül izin koymak söylemek.
Κ.Κ. Sağ.
T.E. Ben değil ama, bu Baklava bir gün Rafina, bu yemiş için firkateyn gönderdi?
Κ.Κ. Ben yedim, ama o biraz nemli ve tuzlu.
T.E. Boşver, bu nedenle, Ege istiyorum. Sana bir şey söyleyeyim. Bizim adalar üzerinden uçaklar xanaenochlisete etmeyin çünkü kötü tsampoukades olacaktır. Yeterli ve Islanders ve insanlarla temas için değiştirmek istiyorum.
Κ.Κ. Ama patron dedi ….
T.E. Patron patron dedi … dedi … patron ne dedi?
Κ.Κ. Sonra ve büyükelçisi burada konuştum, bana bir e-posta ve tsampoukades şey yapmak için askeri donanım satın almak için bana verdi.
Τ.Ε. Iyi. O zamanı Ankara’ya geldi bana. Dedi ki bu Yunanistan için yazılı talimatları gönderin wouldn’t git eyalette.
Κ.Κ. Biliyorum, beni kendi MIT ve söyledim. Bu AÇA dama yılında dünya şampiyonasında aldı biliyorum. Büyük başarı, ben gurur duyuyorum.
T.E. Ne yapacağız?
Κ.Κ. Bir şey, neden Amerikalılar yardım gereken yapılmalıdır. Bu sorunların ekonomi insanlar bakacak gördün mü? Biz dayanışma göstermeli, onlara yardımcı olmalıdır.
T.E. Evet, şu anda konuşurken Kostas, ama bu hiç size anlatmak için, çünkü, telefonun açık olması ve artık bizi duyar …
Κ.Κ. Üzgünüz, ben yine gaf yaptım. Ama her durumda, bir Ege yapılması gerekir. Eğer, nasıl mizes gelen silah elde edersiniz?
T.E. En iyi dostum, İyi şimdi düzgün bir şekilde söyleyin. Biz arkadaşız desteklemesi gerekir.
Κ.Κ. Bana, ne zaman bu dağlarda tutmak için liman bildirmek için göndereceğiz göçmenlerin sonraki yük size söyleyeyim.
T.E. Afganistan’dan gelen eroin ile birlikte.
Κ.Κ. Tamam o zaman.
T.E. İsviçre Para. 9 / 10 I, 1 / 10 de.
Κ.Κ. Ancak 7 / 10 oldu;
T.E. Bunlar kocası ile eski edildi. Şimdi, bilmiyorum, ben Ompama söyledi değişti.
Κ.Κ. De ki bu Bosses.
T.Ε. Değil tüm silahları ABD dolar ödeme.
Κ.Κ. Evet
T.E. Ben güçlü bir para birimi için ödeme yapar. Türk Lirası.
Κ.Κ. Ben, bu aptal Simitis, GRD kaldırılmış ve becerdin ne söyleyebilirim.
T.E. Bir şey vermek için kilo Türkiye eğer;
Κ.Κ. Ne Tagip.Μέρος Β’
T.E. Ancak Kostas hayran için. Yunanistan tüm konuları Çözümlenemedi. Boru Hattı ve Ruslar bana Türkiye, Arnavutluk, Makedonya ve şimdi uçağı ile çözümler Larissa Genel deniz üsleri var onlara gönderdi. Sizin için iyi.
K.K. Thank you, I yetenek var dedi am. Fakat bu çok önemli olmaya devam etmektedir.
T.E Çağırmak.
K.K. Okul Halki olarak, Türkler papaz yetiştirmek gerekir.
T.E. İyi, ama üç küçük adalar, bir büyük ada ve Trakya yarısını vereceğim açın.
K.K. En iyi adam görmek misin, sen benim ülkenin diğer sorunlarını çözmek istiyorum. Dora sorabilir ve en kısa zamanda size cevap.
T.E. Biz, bu en iyi erkek ve arkadaşlar olduğunu söyledi.
K.K. İyi kişi Tagip ve Yunanistan seviyorum teşekkürler.
T.E. Ve Kostas Türkiye seviyorum.
K.K. Bu Türk-Yunan dostluk demektir.
K.K. Çünkü yakında of the Acropolis Müzenin açılış olmak bana şimdi, Tagip alalım;
T.E. Hayır, arkadaşım bıkmak. Yunan kadın benim için zaman harcamak bana göndermek için bir şey var mı?
K.K. Bütün Themo var Maalesef Tagip, ama şimdi. Lütfen gel.
T.E. Ne bu yana eski Türkler değil, yeterli birçok yüzyıllar korunur inşa olacak? Yeterince Türk Antik Yunanistan, şimdi tarih ve tahrif gelmek istiyorum konuşuyorsun. Normalde size izin gerektiğini, ne sen, ne de açık veya müze. Casus BELLİ. O Barroso gelen aptal sayesinde var mı. Yürü.
K.K. En iyi dostum teşekkürler ve özür dilerim. Ama bir şey, Vima »ne söylemek gazetede« dışarıdan gazeteciler olduğunu söyledi olmalıdır?
T.E. Bu ortasında acıyor ve ben melek koy söyle onlara bu ikili ilişkilerin arkadaşlar, Balkanlar, Türk-Yunan dostluk, uluslararası kriz ve uluslararası sorun sorunları gibi.
K.K. Tagip doğru, bu da yapılır. Benim en iyi dostum ve yardım ve anlayış için teşekkür selamlıyorum için. Ve kötü duygular bırakarak için beni affet.
T.E. Aldatmak için şimdi ve Allah’a şükretmek, bir minare ve giyim fes, büyük bir cami yapmak için gidin.
K.K. Evet Tagip Yakında Eleonas tarafından yapı çalışmaları olacaktır sadece Vovos xemplexei olacaktır. Bu benim en iyi dostum yardım için teşekkürler. En iyi erkek selamlar.

Καταλάβατε τώρα θύματα της παραπληροφόρησης;
Μήπως καταλάβατε τώρα γιατί έριξε το πυροτέχνημα η Αγγελοπούλου;
Αύριο ή θα πάρει φωτιά (όπως το δάσος στο Ψυχικό τότε στους Ολυμπιακούς) ή θα υπάρξει πυροσβεστική. Ολα για τον Λαμπράκη γίνονται.
Τους ξεσκέπασα όμως.
Τι ειπώθηκε ; δεν καταλάβατε; δεν ξέρετε Τούρκικα ραγιάδες μου;
Ντροπή σας. Κάθε καθώς πρέπει Ελλην πρέπει να γνωρίζει την γλώσσα στην οποία πρέπει να προσκυνάει. Ο Καραμανλής όπως είδατε είναι μορφωμένος άνθρωπος και έτοιμος (για κλωτσιές).

Αντε να σας κάνω την χάρη να το μεταφράσω για να μάθετε την αλήθεια και το υψηλό επίπεδο και περιεχόμενο των συνομιλιών.Κ.Κ. Γεια σου κουμπάρε Ταγίπ, καλώς ήλθες. Τι νέα ; Είχες καλό ταξίδι;

Τ.Ε. Γεια σου και σένα κουμπάρε Κώστα. Όλα καλά στην Τουρκία και το ταξίδι καλό, αν και είχε λίγη θάλασσα. Πάντως κανείς δεν ρώτησε τι γυρεύουμε με την φρεγάτα στην Ραφήνα.

Κ.Κ. Χαίρομαι. Κάτσε κουμπάρε μου να ξεκουραστείς.

Τ.Ε. Κάτσε και εσύ κουμπάρε. Γιατί δεν κάθεσαι ;

Κ.Κ. Εχω ένα πρόβλημα που μου προκάλεσε εκείνος ο καταραμένος ο χοντρός με το μουστάκι . Θα κάτσω όρθιος.

Τ.Ε. Καλά, κάτσε σιγά – σιγά μην πονέσεις. Εγώ στο είχα πει να προσέχεις με ποιους κάθεσαι. Να σου πω Κώστα, είσαι καλά; Γιατί οι δικοί μου, μου είπαν ότι έκλασες δυνατά επτά φορές χθες το βράδυ στο ύπνο σου.

Κ.Κ. Είναι αλήθεια, μου κάθονται διάφορα τελευταία.

Τ.Ε. Να σου πω, η Τουρκία έχεις τους όρους της. Μην κλάνεις άλλη φορά, διότι τα παιδιά της ΜΙΤ ενοχλούνται. Εάν συνεχίσεις να ξέρεις ότι θα θέσω CASUS BELLI. Ενοχλείς τους Τούρκους.

Κ.Κ. Εχεις δίκιο Ταγίπ μου, δεν θα ξαναγίνει.

Τ.Ε. Σου είπα κουμπάρε να βάλεις φέσι και δεν με άκουσες. Τώρα θα είναι αναγκαίο.

Κ.Κ. Ναι κουμπάρε μου, δίκιο είχες.

Τ.Ε. Που είσαι, να πεις στη Νατάσσα να βάλει φερετζέ, πως την αφήνεις και κυκλοφορεί έτσι.

Κ.Κ. Σωστά.

Τ.Ε. Δεν μου λες, τον μπακλαβά που σου έστειλα με την φρεγάτα τις προάλλες στην Ραφήνα, τον έφαγες;

Κ.Κ. Τον έφαγα, αλλά είχε βραχεί και ήταν λίγο αλμυρός.

Τ.Ε. Δεν πειράζει, έτσι θέλετε να έχετε Αιγαίο. Να σου πω τώρα κάτι. Μην ξαναενοχλήσετε τα αεροπλάνα μας πάνω από τα νησιά σας γιατί θα έχουμε κακούς τσαμπουκάδες. Δεν φτάνει που έχουν οι νησιώτες επαφές με ανθρώπους θέλετε και τα ρέστα.

Κ.Κ. Μα το αφεντικό είπε … .

Τ.Ε. Το αφεντικό είπε … το αφεντικό είπε … τι είπε το αφεντικό;

Κ.Κ. Μια φορά που κατάφερε και μίλησα στον πρέσβυ εδώ, μου έδωσε ένα e-mail του και μου είπε να γίνουν τίποτα τσαμπουκάδες για να αγοραστεί πολεμικό υλικό.

Τ.Ε. Καλά. Μου το είπε όταν ήλθε στην Αγκυρα. Μου είπε ότι στην επαρχία σας την Ελλάδα δεν πηγαίνω θα τους στείλω γραπτές οδηγίες.

Κ.Κ. Το ξέρω, μου το είπαν οι δικοί σου της ΜΙΤ. Ξέρεις η ΕΥΠ πήρε το παγκόσμιο πρωτάθλημα στο τάβλι. Μεγάλη επιτυχία, είμαι περήφανος.

Τ.Ε. Τι λες να γίνει;

Κ.Κ. Κάτι πρέπει να γίνει, γιατί πρέπει να βοηθήσουμε τους Αμερικανούς. Είδες τι προβλήματα αντιμετωπίζουν στην οικονομία τους οι άνθρωποι; Πρέπει να δείξουμε αλληλεγγύη, πρέπει να τους βοηθήσουμε.

Τ.Ε. Σωστά, σωστά μιλάς τώρα Κώστα, αλλά αυτό έπρεπε να το πω εγώ, γιατί έχεις το κινητό σου ανοιχτό και θα μας ακούνε τώρα … \

Κ.Κ. Ωχ, πάλι γκάφα έκανα. Αλλα σε κάθε περίπτωση κάτι πρέπει να γίνει στο Αιγαίο. Εάν δεν πάρουμε όπλα, πως θα βγουν οι μίζες;

Τ.Ε.. Μπράβο κουμπάρε, τώρα μιλάς σωστά. Πρέπει να στηρίξουμε τους φίλους μας.

Κ.Κ. Να σου πω, το επόμενο φορτίο μετανάστες πότε θα το στείλεις για να ειδοποιήσω το λιμενικό να φυλάει τα βουνά.

Τ.Ε. Μαζί με την ηρωίνη από το Αφγανιστάν.

Κ.Κ. Εντάξει τότε.

Τ.Ε. Τα λεφτά στην Ελβετία. 9/10 εγώ, 1/10 εσύ.

Κ.Κ. Μα υπήρχε το 7/10 ;

Τ.Ε. Αυτά ήταν παλιά με τον Αντρέα. Τώρα άλλαξε, δεν το ξέρεις ; μου το είπε ο Ομπάμα.

Κ.Κ. Ότι πουν τα αφεντικά.

Τ.Ε. Δεν μου λες τα όπλα πως τα πληρώνεις, σε δολάριο.

Κ.Κ. Ναι

Τ.Ε. Εγώ τα πληρώνω σε ισχυρό νόμισμα. Τουρκική λίρα.

Κ.Κ. Τι να πω, εκείνος ο βλάκας ο Σημίτης κατάργησε τις δραχμές και την πατήσαμε.

Τ.Ε. Να σου δώσω τίποτα λίρες Τουρκίας εάν θέλεις;

Κ.Κ. Ο,τι πεις Ταγιπ.

Τ.Ε. Πάντως Κώστα σε θαυμάζω. Ελυσες όλα τα ζητήματα ης Ελλάδας. Τον αγωγό και τους Ρώσους μου τους έστειλες στην Τουρκία, στην Αλβανία έχω ναυτικές βάσεις, στην Λάρισα στρατηγό, τώρα θα λύσεις και το Μακεδονικό με το αεροπλάνο. Μπράβο σου.

Κ.Κ. Ευχαριστώ, μου λένε ότι έχω ταλέντο. Μένει όμως κάτι πολύ σπουδαίο.

Ε.Τ. Λέγε.

Κ.Κ. Η σχολή της Χάλκης, πρέπει να μορφώνουμε Τούρκους παπάδες.

Ε.Τ. Σύμφωνοι, αλλά για να ανοίξει θα μου δώσεις τρία μικρά νησιά, ένα μεγάλο νησί και την μισή Θράκη.

Κ.Κ. Είσαι καλός κουμπάρος βλέπω, θέλεις να λύσω και τα υπόλοιπα προβλήματα της χώρας μου. Θα ρωτήσω την Ντόρα και θα σου απαντήσω σύντομα.

Ε.Τ. Είπαμε, για αυτό είναι οι κουμπάροι και οι φίλοι.

Κ.Κ. Σε ευχαριστώ Ταγίπ είσαι καλός άνθρωπος και αγαπάς την Ελλάδα.

Ε.Τ. Και εσύ Κώστα αγαπάς την Τουρκία.

Κ.Κ. Αυτό σημαίνει Ελληνοτουρκική φιλία.

Κ.Κ. Να σου πω τώρα Ταγίπ, πάμε γιατί σε λίγο θα γίνουν τα εγκαίνια του μουσείου της Ακρόπολης;

Ε.Τ. Μπα, βαριέμαι φίλε μου. Εχεις τίποτα ελληνίδες να μου στείλεις να περάσω την ώρα μου;

Κ.Κ. Συγνώμη Ταγίπ, αλλά τώρα έχουν πάει όλες στον Θέμο. Ελα σε παρακαλώ.

Ε.Τ. Τι λες τώρα; Δεν φτάνει που είναι Τούρκικα τα αρχαία της Ελλάδας, αφού τα έφτιαξαν αυτοί οι αρχαίοι Τούρκοι, δεν φτάνει που τα φυλάξαμε τόσους αιώνες, τώρα θέλεις να έλθω στην πλαστογράφηση της ιστορίας. Κανονικά δεν έπρεπε να σου επιτρέψω να πας ούτε εσύ, ούτε εγκαίνια να γίνουν, ούτε μουσείο. CASUS BELLI. Να έχεις χάρη που ήλθε εκείνος ο βλάκας ο Μπαρόζο. Αντε πήγαινε.

K.K. Σε ευχαριστώ κουμπάρε και σου ζητώ συγγνώμη. Όμως κάτι πρέπει να πούμε, είναι και έξω δημοσιογράφοι από την εφημερίδα «το ΒΗΜΑ»,τι θα πούμε;

Τ.Ε. Πες ότι πονάει η μέση μου και βάλε τον Αγγέλου να τους πει ότι συζητήσαμε ως φίλοι τις διμερείς σχέσεις, τα προβλήματα των Βαλκανίων, την Ελληνοτουρκική φιλία, την διεθνή κρίση και το διεθνές πρόβλημα.

Κ.Κ. Σωστά Ταγίπ, αυτό θα κάνω. Σε χαιρετώ καλέ μου κουμπάρε και σε ευχαριστώ πολύ για την βοήθεια και την κατανόηση. Με συγχωρείς που φεύγω και μην μου κρατάς κακία.

Τ.Ε. Πήγαινε τώρα και να ευχαριστείς τον Αλλάχ, να του κάνεις ένα τέμενος με μεγάλο μιναρέ και να φορέσεις φέσι, να μην είσαι άπιστος.

Κ.Κ. Ναι Ταγίπ μου, σύντομα θα γίνουν όλα, μόλις ξεμπλέξει ο Βωβός από τον Ελαιώνα θα πάρει την εργολαβία. Σε ευχαριστώ για την βοήθεια κουμπάρε μου. Χαιρετίσματα στην κουμπάρα.

Καθώς δεν γνωρίζω τουρκικά, ευχαριστώ τους πράκτορες της CIA για την μετάφραση που μου έκαναν !!!.

Οπως καταλάβατε, “ΕΜΕΙΣ οι ΕΛΛΗΝΕΣ, ΟΤΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ  ΜΠΟΡΟΥΜΕ … “.

ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ: ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΩΝ

Γράφοντας τις απόψεις μου για τα αποτελέσματα των εκλογών για το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο.

 

Α. ΓΙΑ ΤΙ ΨΗΦΙΣΑΜΕ;

Πρώτα από όλα και εντελώς ρεαλιστικά θα πρέπει να κατανοήσουμε όλοι, ότι η ψηφοφορία αφορούσε αποκλειστικά το Ευρωκοινοβούλιο, ένα μόνο όργανο του διεθνούς πολιτειακού μορφώματος της Ευρωπαϊκής Ενωσης και μάλιστα όχι το κυριότερο για την διαμόρφωση της πολιτικής.  

Κατ΄ αντιδιαστολή η ψηφοφορία δεν αφορούσε το σύνολο της Ευρωπαϊκής Ενωσης και των θεσμών της.

Το περιορισμένο του αντικειμένου της ψηφοφορίας, αλλά και των εξουσιών και αρμοδιοτήτων του οργάνου που αφορούν, ακόμα και το περιορισμένο των διαδικαστικών δυνατοτήτων των ίδιων των εκλεγέντων «ευρωβουλευτών», πρέπει να μας ωθήσει να κατανοήσουμε τον αποκλεισμό της όποιας ουσιαστικής δημοκρατίας (ακόμα και της κατ’ επίφαση δημοκρατίας: της «αντιπροσωπευτικής) από το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας της Ε.Ε. .

Πολιτειακά και με μία σύντομη κριτική, θα υποστήριζα βάσιμα, ότι οι θεσμοί και η οργάνωση της Ε.Ε. κατατείνουν να είναι παρόμοιοι με αυτούς της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (Καίσαρας, επιτροπές σοφών – τεχνοκρατών, σύγκλητος, επαρχίες …).

Ως προς το σύνθημα «Ψηφίζουμε για την Ευρώπη» θα έλεγα πως είναι παντελώς άστοχο. Δεν ψηφίζουμε και δεν ψηφίσαμε για την Ευρώπη (θα ψηφίζαμε ίσως, εάν ετίθετο προς ψήφιση η συνθήκη της Λισαβόνας), ψηφίσαμε μόνο αντιπροσώπους για το όργανο που ονομάζεται «Ευρωκοινοβουλίο» και έχει σχετικά περιορισμένες αρμοδιότητες.    

 

Β. ΝΙΚΗΤΕΣ & ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Οι νικητές στην Ελλάδα προκύπτουν από τα εκλογικά αποτελέσματα:

Νικητές : Το ΠΑ.ΣΟ.Κ., ο  ΛΑ.Ο.Σ., οι Οικολόγοι Εναλλακτικοί

Χαμένοι: η Ν.Δ. και το ΣΥ.ΡΙΖ.Α

Σταθερό ή Στάσιμο : το Κ.Κ.Ε.

 

Γ. ΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ

1. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. πρώτα από όλα, νικητής των εκλογών με το μεγαλύτερο ποσοστό έναντι των άλλων κομμάτων και με μία επαναφορά στην 1^η θέση των ευρωκλογών μετά από 15 χρόνια και γενικά σε εκλογές από το 2000. Η 1^η νίκη του Γ. Παπανδρέου επίσης, ως προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ..

Είμαι απόλυτα βέβαιος ή έστω μπορώ βάσιμα να σκεφτώ  ότι στην Ιπποκράτους θα προτιμούσαν η νίκη να έχει συνοδευτεί από ένα ποσοστό ανώτερο του 40% και ας ήταν μικρότερη η διαφορά από τη Ν.Δ., διότι αυτό θα σήμαινε την διαμόρφωση ενός μεγάλου πολιτικού ρεύματος, όμως δεν πρόκειται για το ΠΑΣΟΚ των δεκαετιών του 1970 και του 1980, που είχε εκείνα τα πολιτικά και προσωπικά χαρακτηριστικά που ευνοούσαν την διαμόρφωση κοινωνικού πολιτικού ρεύματος.

Πέραν των αδυναμιών του ΠΑΣΟΚ, της προηγούμενης κυβερνητικής του θητείας, του διεθνούς περιβάλλοντος και των προσωποπαγών αρνητικών διαθέσεων που προκαλούνται στην κοινωνία από την διατήρηση στην 1^η γραμμή γνωστών προσώπων του κομματικού σωλήνα, μην  παραβλέπουμε το γεγονός ότι οι «ευρωεκλογές» είναι γενικά πιο ελεύθερες και χαλαρές για τους ψηφοφόρους. Αυτό σημαίνει πρώτιστα, ότι οι ψηφοφόροι δεν τίθενται σε τόσο έντονα διλήμματα και κάνουν πιο εύκολα αυτό που επιτάσσει η προσωπική τους γνώμη και συνείδηση.

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. με τα μειωμένα ποσοστά και αριθμό ψήφων σε σχέση με το 2007 θα πρέπει να αντιληφθεί και να αναλύσει τα ανωτέρω.

Η πιο ελεύθερη ψήφος καταδεικνύει για μία ακόμα φορά την δυσπιστία της κοινωνίας απέναντί του. Είναι ευνόητο ότι ρεύμα δεν υπάρχει και δεν θα μπορέσει να υπάρξει όσο οι πολίτες βλέπουν τα ίδια πρόσωπα να τίθενται ως «πρωτοκλασάτοι» υποψήφιοι μελλοντικοί υπουργοί, ως βαρόνοι σε κομματικές βαρονίες, ως αδιάφορη ή αρνητική επαγγελματικού ατομικιστικού τύπου πολιτική παρουσία και ταυτόχρονα τροχοπέδη στα ζητήματα της κοινωνίας και του ελληνικού λαού. Τα υλικά που απορρίφθηκαν από τον ελληνικό λαό δύσκολα και μόνο ως έσχατη ανάγκη μπορούν να κριθούν χρησιμοποιητέα από τον Ελληνικό λαό.

Σχεδόν ταυτόσημες με τα πρόσωπα είναι και οι πολιτικές που έχει προτείνει το ΠΑΣΟΚ, από τις όμορφες πολιτικές (πλην όμως θεωρητικές) εξαγγελίες του προέδρου του, μέχρι – και κυρίως – τις πρακτικές πολιτικές λύσεις που δυστυχώς έχουν κατασκευάσει κατά βάση τεχνοκρατικά στελέχη και πόρρω απέχουν από το να εκφράσουν ή να ικανοποιήσουν τις κοινωνικές ανάγκες. Επιφυλάσσομαι να αναλύσω και να κρίνω αρτιότερα όσα έχει μέχρι σήμερα εξαγγείλει το ΠΑΣΟΚ, αλλά και όσα κατ’ εμέ λείπουν από το πρόγραμμά του.

Είναι σαφές ότι στο ΠΑΣΟΚ δεν συντελέστηκε η πολιτική και προσωπική ανανέωση που είχε ανάγκη το ίδιο και ο τόπος. Δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία για να πείσουν ότι το ΠΑΣΟΚ δεν θα αποτελέσει και αυτό «βαρβαρότητα» ή ότι θα οδηγήσει την χώρα πέρα από το να «βουλιάξει».

Η νίκη του οφείλεται κατά κύριο λόγο στην δικαιολογημένη καθίζηση της Ν.Δ. και στην μερική του διαφοροποίηση από τις αρχές του «ευρωπαϊκού σοσιαλιστικού κόμματος» ( στο «σοσιαλιστικού» θα έβαζα πολλά «εισαγωγικά»).

2. Το ΛΑ.Ο.Σ.

Το ΛΑ.Ο.Σ. αποτέλεσε και δημοσκοπική έκπληξη. Όμως όλα τόσο καιρό ήταν στρωμένα υπέρ του. Πέραν της κεντροδεξιάς παρουσίας της κ. Τζαβέλλα, που έδειξε πως έχει πολιτική αίσθηση και λόγο (για τον χώρο της) και της επί έτη προνομιακής του μεταχείρισης από τα Μ.Μ.Ε. (γιατί άραγε;), το ΛΑ.Ο.Σ., το κόμμα με τις ακροδεξιές καταβολές έχει όλα τα χαρακτηριστικά που του δίνουν την δυνατότητα να εκφράζει ή καλύτερα να ψιττακίζει κοινωνικές αγωνίες (ακόμα και να τις δημιουργεί) με τρόπο που μπορεί να λαϊκίζει τις συντριπτικά περισσότερες φορές, αλλά ταυτόχρονα εκφράζει ένα μέρος της κοινωνίας πιο άμεσα, από ό,τι τα μεγάλα τεχνοκρατικά κυβερνητικά κόμματα.

Είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της ακροδεξιάς σχολής που επί ώρες και έτη μπορεί να τάζει και με επιφανειακές αναλύσεις να χαϊδεύει ευχάριστα τα ώτα των λαών ή των ανθρώπων που βρίσκονται σε αδιέξοδα. Με ελεύθερο το «πατριωτικό πεδίο» μετά την εξάρθρωση του «πατριωτικού μαχητικού εθνικά ΠΑΣΟΚ», δεν συνοδεύει με καμία ουσιαστική ευρύτερη πολιτική πρόταση και θέση τον λόγο του, αλλά επενδύει στον «εθνικισμό» ως αυτός να ήταν δια μαγείας ο όρος επίλυσης των προβλημάτων της κοινωνίας. Ο εύπλαστος και ακαθόριστος «εθνικισμός», που εύκολα και άκριτα μπορεί κανείς να συλλάβει και να θεωρήσει ως πανάκεια είναι το όπλο του ΛΑ.Ο.Σ., που εύκολα μπορεί να παρασύρει ένα λαό που αναγκάστηκε ή οδηγήθηκε να βρίσκεται σε πρόθυρα νευρικής κρίσης και αποσύνθεσης και ανθρώπους χονδροειδώς μορφωμένους πολιτικά. Το ΛΑ.Ο.Σ. βεβαίως ουδόλως μπορεί να εξηγήσει και να αναλύσει πειστικά τις άριστες και προνομιακές σχέσεις του με τα σύμβολα της παγκοσμιοποίησης: το τραπεζικό κεφάλαιο, τις βιομηχανίες, τις μεγάλες ημεδαπές και αλλοδαπές πολυεθνικές εταιρείες. Η ίδια η σιωπή καταμαρτυρά την αντίφαση και την κενότητα του «εθνικού» του λόγου. Αλλωστε, στο χέρι της Ν.Δ., που προνομιακά εκφράζει και την ντόπια ακροδεξιά, είναι να διαλύσει το ΛΑ.Ο.Σ. και να το ενσωματώσει ξανά στα «σπλάχνα» της.

3. Οι Οικολόγοι – Εναλλακτικοί

Είναι και αυτοί στους κερδισμένους, αν και οι δημοσκοπικές προσδοκίες που κατασκευάστηκαν ή καλλιεργήθηκαν προεκλογικά, δεν επιβεβαιώθηκαν. Κόμμα «μπαλαντέρ» για το σύστημα, με τον επικεφαλής του να δηλώνει ότι θα συνεργαστεί και σε εθνικό επίπεδο με όποιο κόμμα ακολουθήσει «οικολογική πολιτική», ήλθε να δεσμεύσει και να καρπωθεί ένα κομμάτι της δυσαρέσκειας για το πολιτικό κομματικό σκηνικό των τελευταίων ετών. Ανθρωποι αξιόλογοι και άνθρωποι ύποπτοι για τις προθέσεις τους δημιουργούν ένα μείγμα που μπορεί σύντομα να εκραγεί ή να διατηρηθεί για να διαδραματίσει ρόλο ρυθμιστή στις βουλευτικές εκλογές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα μαζί με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. μιας εσφαλμένης αντίληψης για τον διεθνισμό, που ταυτίζει την ιμπεριαλιστική διεθνική σούπα της παγκοσμιοποίησης με τον κοινωνικό πολιτικό διεθνισμό, κατάφεραν να δώσουν  όπλα στους αντιπάλους τους και να εμφανιστούν (ίσως όχι αδικαιολόγητα) ως το αυγό του φιδιού στην ευρισκόμενη σε διαδικασία αρνητικής ανακατάταξης ελληνική κοινωνία.

Δ. ΟΙ ΧΑΜΕΝΟΙ         

1. Η Ν.Δ.

Η Νέα Δημοκρατία δεν είναι στην πραγματικότητα χαμένη. Μετά από 5 ½ ολόκληρα χρόνια κυβερνητικής ανικανότητας, όπου δεν λύθηκε το παραμικρό πρόβλημα του ελληνικού λαού, όπου δεν δόθηκε καμία παραγωγική ή κοινωνική διέξοδος, ενώ δημιουργήθηκε σειρά άλλων προβλημάτων και ξεπουλήθηκε όσο – όσο ο εθνικός πλούτος και το κοινωνικό φρόνημα των Ελλήνων, μετά από 5 ½ χρόνια κοινωνικής διαίρεσης, βίαιης αναδιανομής του πλούτου υπέρ των ισχυρών, παραγωγικής απαξίωσης και αποδιάρθρωσης της χώρας, μετά από 5 ½ χρόνια σκανδαλωδών πολιτικών, υποτέλειας στο μεγάλο κεφάλαιο και στους απανταχού εκφραστές του και καταστροφικής από όλες τις απόψεις οικονομικής πολιτικής, η πραγματική θέση της Νέας Δημοκρατίας θα έπρεπε να είναι περίπου στο 10% του εκλογικού σώματος και να περιλαμβάνει μόνο ανεγκέφαλους και ατομιστές φανατικούς οπαδούς της. Οι σκεπτόμενοι νεοδημοκράτες μπορούν κάλλιστα σε μία συζήτηση να αναγνωρίσουν τις πιο πάνω και εκατοντάδες άλλες αδυναμίες της πολιτικής, μιας κυβέρνησης, που συνειδητά εξαπάτησε τον ελληνικό λαό για να έλθει στην εξουσία προς ίδιον όφελος και δεν έχει παρά μόνο μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού στελέχη, που μπορούν να σκεφτούν λίγο πιο σύνθετα και πιο πέρα από τις προσθαφαιρέσεις των μελών της ομάδας – κλίκας του καθενός ( το «φαινόμενο των κουμπάρων» δεν είναι σημειολογικά τυχαίο).

Αυτό που αξίζει ο ελληνικός λαός εάν θέλει να ξεφύγει από τον ολισθηρό δρόμο που τον κατευθύνει η Ν.Δ. είναι η ανατροπή της κυβέρνησης αυτής το συντομότερο δυνατό.     

2.Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. πληρώνει πολλά «γραμμάτια» που είναι εγγενή στον χώρο του επί δεκαετίες. Από το κύριο της έλλειψης πολιτικού μοντέλου και των σχαστικών πολιτικών διαφωνιών στο εσωτερικό του, μέχρι την αλαζονική συμπεριφορά στελεχών του και την παρουσία τους στις επιμέρους κοινωνίες και επαγγελματικούς χώρους. Κοντά σε αυτά και η εσφαλμένη επιλογή αρχηγού με ένα νέο άνθρωπο που έχει πολλά να δείξει στα κανάλια, αλλά λίγα ακόμα να πει στον ελληνικό λαό, έπεσε στην παγίδα του συστήματος των media (ανεπίτρεπτο για συνειδητά αριστερό κόμμα), έγινε κομμάτι τους και εξαρτώμενο από αυτά και εν τέλει αρκούσε η ανυποταξία της αριστερής του πτέρυγας στο σύστημα για να τον ξεφουσκώσουν για τα καλά τα ίδια τα μέσα που τον στήριξαν. Ελπίδα δεν είναι τα πρόσωπα και οι «γωνίες» της τηλεοπτικής λήψης, αλλά οι πολιτικές που εκφράζουν οι άνθρωποι.

Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. παραμένει εγκλωβισμένος σε ένα πολιτικό αλαλούμ χωρίς συγκεκριμένη κοσμοθεωρία και πολιτική κατεύθυνση, ενώ ταυτόχρονα δεν έχει κυβερνητική ελπίδα και θέση (την απέρριψε άλλωστε όταν του προτάθηκε από το ΠΑΣΟΚ). Η ίδια η λεκτική πολιτική επανατοποθέτηση του ΠΑΣΟΚ στον σοσιαλιστικό δημοκρατικό χώρο συμπίεσε ασφυκτικά τα πολιτικά περιθώρια του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ο οποίος έφτασε στην κριτική του προς το ΠΑΣΟΚ να επικαλείται τα αυτά με τη Ν.Δ. (διακυβέρνηση Σημίτη) και στην κριτική του προς το ΚΚΕ , τον Στάλιν !!!. Ο Αλ. Αλαβάνος ένα πραγματικά «πολιτικό λαγωνικό» το αντιλήφθηκε, αλλά η ζημιά είχε γίνει. Μην ξεχνάμε ότι παραδοσιακά στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. εντρυφεί μία σειρά ατομιστών τεχνοκρατών της ελίτ, που και άριστες σχέσεις με το μεγάλο κεφάλαιο έχουν και αφαιρούν από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. το όποιο λαϊκό κοινωνικό έρεισμα.   

Ε. ΣΤΑΘΕΡΟ

Το ΚΚΕ

Σταθερό και μάλλον χαμένο για περίοδο κρίσης του καπιταλισμού, το Κ.Κ.Ε. δείχνει πλέον δέσμιο του συστήματος στο οποίο λειτουργεί. Εχοντας μια συμπαγή ηγετική ομάδα που παραδοσιακά κινείται στα όρια του βυζαντινισμού και της γραφειοκρατίας του, έχει απεμπολήσει την πρόταση και παραμένει στην αντίδραση. Ακόμα και η τελευταία, η αντίδραση, έχασε τον αυθορμητισμό και την εφευρετικότητα των πρώτων χρόνων της ανεξαρτησίας του Κ.Κ.Ε. από το Κ.Κ.Σ.Ε. και πλέον αποτελεί στηλιζαρισμένη πρακτική, που κανέναν δεν αιφνιδιάζει ως προς τους στόχους της. Θαρρώ ότι ο κύκλος αυτής της ηγεσίας του ΚΚΕ, έχει αρχίσει να κλείνει και καλά θα κάνει η ηγεσία του ΚΚΕ, που έχει τεράστιες δυνατότητες πολιτικής ανάλυσης να σκεφτεί μαρξιστικά και να πράξει τα δέοντα, καθώς το ΚΚΕ και, κατά κυριολεξία, οι αγνοί άδολοι κομμουνιστές αγωνιστές, είναι πραγματικά ενεργό κομμάτι των αγώνων και εκφραστές των αγωνιών του λαού και της εργαζόμενης κοινωνίας.   

ΣΤ. Η ΕΥΡΩΠΗ

Η περαιτέρω άνοδος της δεξιάς και της ακροδεξιάς στην Ευρώπη είναι γεγονός και αποτέλεσμα τεσσάρων (4) βασικών παραγόντων:

-        Της συνεχούς πολυετούς και πολυποίκιλης πλύσης εγκεφάλου από τους οπαδούς και τα κέντρα εξουσίας της συντήρησης και του νεοφιλελευθερισμού (εννοώ και την σοσιαλδημοκρατία).

-        Του μοντέλου της παγκοσμιοποίησης που οδήγησε σε παραγωγική απαξίωση την Ευρώπη και τους κατοίκους της, με αποτέλεσμα την ατομικιστική θεώρηση και αναζήτηση λύσεων για τις βιοτικές τους ανάγκες.

-        Της σοσιαλδημοκρατίας που προπαγάνδισε τις λογικές του νεοφιλελευθερισμού και ήταν αυτή που κατά κύριο λόγο μετά το Μάαστριχτ εφάρμοσε το μοντέλο του. Ετσι όταν οι πολίτες αντιλαμβάνονται την απαξίωσή τους έρχονται στο μυαλό τους οι μέρες της «σοσιαλδημοκρατίας του Μάαστριχτ».

-        Της σοσιαλδημοκρατίας και της ευρύτερης αριστεράς που απέτυχε καν να δημιουργήσει ένα πειστικό μοντέλο κοινωνικής ζωής και προπαγάνδισε με πάθος το νεοφιλελευθερισμό και σήμερα όχι μόνο απέχει από την κριτική της αποτυχίας του νεοφιλελευθερισμού και του καπιταλισμού, αλλά και στηρίζει τις δομές του.

           Δεσμευόμενος να γράψω στο άμεσο μέλλον εκτενέστερα για το μοντέλο της σοσιαλδημοκρατίας και της Ευρώπης, όπως αυτά αφέθηκαν ή ορίστηκαν να εφαρμοστούν θέλω να επισημάνω ότι οι εκλογές αυτές ήταν ο θάνατος της σοσιαλδημοκρατίας και του σοσιαλφιλελευθερισμού σε όλη την Ευρώπη. Ο κύκλος έκλεισε. Αυτή η οπτική του συμβιβασμού δεν πρόκειται ποτέ να επανέλθει στο προσκήνιο και καλό θα είναι να μην επανέλθει. Ελάχιστα κόμματα, στην πραγματικότητα αυτά που η κοινωνική τους βάση δεν ήταν ποτέ σοσιαλδημοκρατική, αλλά περισσότερο σοσιαλιστική (όπως το ΠΑΣΟΚ), κατάφεραν να επιβιώσουν και να αυξήσουν τα ποσοστά τους. Τα έσωσε η διαφοροποίησή τους, έστω και εάν δεν ήταν έντονη και ιδιαίτερα σαφής και κυρίως η ιστορική κοινωνική μνήμη.

Οι κοινωνιστές πολίτες της Ευρώπης ανακάλυψαν ή ένοιωσαν με την οικονομική κρίση ότι οι σοσιαλδημοκράτες, ενώ όφειλαν να φυλάττουν τις κοινωνικές Θερμοπύλες συναγελάζονταν και συνταυτίζονταν με τον κοινωνικό εχθρό, έχοντας παραδώσει ανθρώπους και κοινωνίες στην εκμετάλλευση και την εξουσία της οικονομικής ολιγαρχίας. Τιμώρησαν λοιπόν τους «φρουρούς» που παρασπόνδησαν, αφού ο στρατός της αυτοκρατορίας κατέλαβε τον τόπο τους και μόνο αυτό έχουν πλέον την εξουσία να πράξουν. Είναι γνωστό ότι την προδοσία πολλοί αγάπησαν, αλλά τον προδότη ουδείς.       

         

Ζ.  ΑΠΟΧΗ

Συνολική νικήτρια και «1^ο κόμμα» σε όλη την Ευρώπη ήταν η αποχή.

Πάντα υποκειμενική και προσωποπαγής, ακόμα και ως λάθος επιλογή, η νίκη της αποχής δείχνει τα αδιέξοδα: ατομικά, κοινωνικά, πολιτικά. Από την πολιτειακή αυτοκρατορική και αντιδημοκρατική εικόνα της Ε.Ε., στο αποτυχημένο και ολέθριο για τους λαούς και τις κοινωνίες μοντέλο της παγκοσμιοποίησης και του δήθεν ελεύθερου ανταγωνισμού, από τις κυβερνήσεις μαριονέτες του μεγάλου κεφαλαίου μέχρι την απόλυτη εξουσία του επί των ανθρώπων και τη νεοδουλεία που επιβάλλει, από την αναξιοπιστία, αυτοαπαξίωση  και ανυπαρξία της πολιτικής και των πολιτικών προσώπων μέχρι την ταύτιση πολιτικών απόψεων μεταξύ των κομμάτων, είναι σαφές ότι οι Ευρωπαίοι απείχαν διότι πίστεψαν ότι η ψήφος τους δεν είχε καμία ιδιαίτερη σημασία πολιτειακά και πολιτικά. Ανέλυσα στην αρχή την ήσσονα ουσία της «ψήφου για το Ευρωκοινοβούλιο» και η παρουσία ή η απουσία των ψηφοφόρων είναι ανάλογη της αξίας της ψήφου και της θεσμικής «δημοκρατίας», που απουσιάζει επιδεικτικά από την Ε.Ε. .

Στην Ελλάδα το ποσοστό της αποχής είναι μεγάλο μα όχι βέβαιο. Οι εκλογικοί κατάλογοι έχουν να αναθεωρηθούν από το 2001 και στα χρόνια που μεσολάβησαν πολλοί συνάνθρωποί μας δεν βρίσκονται ανάμεσά μας.

Η αποχή των υπολοίπων, ακόμα και εάν αποτελεί στην ουσία της και για πολλούς έντονα πολιτική πράξη δεν δύναται να επιφέρει ουσιώδη αποτελέσματα. Θα γίνω σκληρός και θα πω ότι οι πολιτικοί μας κυρίως οι ατομιστές συντηρητικοί (κάθε κόμματος) νοιώθουν να έχουν ποιμαντορική ιδιότητα και το μόνο που απασχολεί τους περισσότερους είναι να έχουν την «εργολαβία» της φροντίδας της στάνης, ασχέτως εάν τους λείπουν πρόβατα … . Δεν τους ενδιαφέρει το περιεχόμενο και το βάθος, αλλά η δική τους επιβεβαίωση και ας έρχεται ακόμα και από ένα ελάχιστο εκλογικό κοινωνικό σώμα.

Το ζητούμενο παραμένει για την Ελλάδα και όλη την Ευρώπη, η έκφραση και ικανοποίηση των αναγκών των ανθρώπων και των κοινωνιών μέσα από το κριτήριο της ισότητας. Αυτό πρέπει να προβληθεί και να έλθει σύντομα με συγκεκριμένες και σαφείς πολιτικές, αλλιώς το φάντασμα του εθνικοπαγούς φασισμού, που εμφανίζεται σε κάθε περίοδο κρίσης, είναι βέβαιο ότι θα επανέλθει καθώς εξυπηρετεί απόλυτα το σκοτάδι της παγκόσμιας αυτοκρατορίας των οικονομικών συμφερόντων.         

Η. Εν κατακλείδι

Το συμπέρασμα είναι απότοκο μιας απλής στην ουσία της ανάλυσης. Το συμπέρασμα εκφράζει την πραγματικότητα του καθενός και της πολιτικής και κοινωνικής κατάστασης της Ευρώπης. Εκφράζει τις εξαρτήσεις και τις αγωνίες που γεννά η ανάγκη κάλυψης των βιοτικών αναγκών των ανθρώπων, τις κοινωνικές ανισότητες που έχουν δημιουργήσει οι κοινωνίες πυραμίδες και το «θέσφατο» της καπιταλιστικής ιδεολογίας, που θέλει τους ανθρώπους υποχείρια των αναγκών, αγωνιζόμενα οπορτουνιστικά και κομφορμιστικά για ανέλιξη. Εκφράζει όμως και την άρνηση για μία Ευρώπη – αυτοκρατορία εξουσίας των λίγων αλλά και την συνειδητή πολύπλευρη αποχαύνωση που αυτή επιβάλλει. Εκφράζει, τέλος, την απαξίωση της κιβδηλείας, όπως αυτή δομήθηκε τις τελευταίες κυρίως δεκαετίες στο πρόσωπο της σοσιαλδημοκρατίας και του σοσιαλφιλελευθερισμού. Δεν είναι τυχαίο ότι, τόσο το «Λαϊκό Ευρωπαϊκό Κόμμα», όσο και το «Σοσιαλιστικό Ευρωπαϊκό Κόμμα» έθεσαν ως στόχο μια «κοινωνική οικονομία της αγοράς» !!!, όρος πραγματικά αδόκιμος, αδύνατος να εκφράσει τις ανάγκες των ανθρώπων και των κοινωνιών και χαρακτηριστικός της υποδούλωσης των ανθρώπων και των κοινωνιών, στους ελάχιστους ισχυρούς που ορίζουν και ελέγχουν την «αγορά». 

  

ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ, ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ, ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΑ, ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΕΣ, ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ, ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ

ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ

ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ, ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ, ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΑ, ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΕΣ, ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ, ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ, ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ, ΣΚΟΠΙΑ 

Οφείλω να ξεκαθαρίσω για κάποια πράγματα για τις απόψεις μου.

Είμαι διεθνιστής.

Τι σημαίνει όμως αυτό πραγματικά;

 

Α.        Ο όρος διεθνισμός περιλαμβάνει κατά την γλωσσολογική, γραμματολογική του ανάλυση (σε όλες τις γλώσσες: Ιnternationalism, Ιnternationalisme, Internationalismus, Ιnternazionalismo, Ιnternacionalismo, интернационализм)την έννοια του “Εθνους”.

Το Εθνος ενυπάρχει στον Διεθνισμό, ως συστατικό στοιχείο του όρου, αλλά και της έννοιάς του.

Πράγματι, δεν είναι δυνατόν να κάνουμε λόγο για διεθνισμό, χωρίς να αναγνωρίζουμε το έθνος και τον ρόλο του στην ιστορία και στο “γίγνεσθαι” κάθε εποχής.

 

Β.        Ο διεθνισμός γεννήθηκε στον 18^ο αιώνα σχεδόν παράλληλα με τις πολιτικές επαναστάσεις και είναι αξιοσημείωτο ότι οι φιλόσοφοι που  ενέπνευσαν τις επαναστάσεις αυτές, είναι και οι ιδρυτές του σύγχρονου διεθνισμού, με κορυφαίο τον Ζαν-Ζακ Ρουσσώ. Ο ίδιος κοινωνικός πολιτικός διεθνισμός εξάγεται στην υπόλοιπη Ευρώπη με τους πολέμους του Ναπολέοντα και είναι ταυτόσημος και παράλληλα δημιουργός των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων του 19^ου αιώνα (στην Ελλάδα, ο Ρήγας Βελεστινλής, ο Ανωνυμος ο Ελλην, ο Αδ. Κοραής εκφράζουν διεθνιστικό εθνικοαπελευθερωτικό πνεύμα). Ο ίδιος επαναστατικός διεθνισμός σύντομα μετατρέπεται σε προλεταριακό επαναστατικό διεθνισμό και σχετικές είναι οι αναφορές σε αυτόν από την Α’ κιόλας «Διεθνή».

Ο διεθνισμός λοιπόν αυτός είναι ένα κίνημα αλληλεγγύης των κατατρεγμένων λαών, εθνών και ανθρώπων, που στηρίζεται στην ύπαρξη των εθνών, προβάλει το δικαίωμά τους να συγκροτούν κράτη με εθνικό χαρακτήρα και προσανατολισμό και με χαρακτηριστικά δημοκρατικής ισότητας μεταξύ των λαών, στηρίζει τους αγώνες των ανθρώπων σε κάθε τόπο για πραγματική δημοκρατία, κοινωνική ισότητα και χειραφέτηση, ελευθερία και ουσιαστικό σοσιαλισμό.

 

Γ. Υπάρχει και «άλλος διεθνισμός» και γιατί δημιουργήθηκε αυτός ο διεθνισμός;

 

Γ.1.      Για να ανακαλύψουμε τα αίτια και να βρούμε την απάντηση, θα πρέπει να εξετάσουμε την ιστορία του δυτικού κόσμου πριν την ύπαρξη του διεθνισμού αυτού, που θα μπορούσαμε κάλλιστα να τον ονομάσουμε «κοινωνικό πολιτικό διεθνισμό», ιδίως διότι σύντομα θα εννοήσουμε ότι υπάρχει και άλλος «διεθνισμός» ή «διεθνισμοί».

Ο κοινωνικός πολιτικός διεθνισμός (ο Ρουσσώ ζητούσε μια παγκόσμια δημοκρατική διακυβέρνηση με κέντρο τον άνθρωπο) είναι μία ακόμα ιστορική αντίδραση των λαών στο διάβα των αιώνων.

Ως «αντί-δράση» δεν εισάγει ένα εντελώς ρηξικέλευθο φιλοσοφικό, πολιτικό και κοινωνικό σύστημα, αλλά στρέφεται ενάντια σε κάτι προϋπάρχον, του οποίου επιχειρεί την τροποποίηση ή στην πιο επαναστατική μορφή την κατάργησή του, χωρίς ταυτόχρονα να προβάλει ή να προτείνει κάτι δομικά εντελώς διάφορο.

Σε κάθε «αντί-δράση», οι στόχοι της χαρακτηρίζονται από την εξακολούθηση τελικά της ύπαρξης των προϋφιστάμενων κεντρικών δομών ενός συστήματος, οι οποίες απλώς τροποποιούνται (π.χ. η καπιταλιστική οργάνωση της παραγωγής ενυπάρχει στον σοσιαλισμό, ο κοινωνικός διεθνισμός δεν καταργεί το κράτος και την εξουσία του, φέρνοντας κάτι εντελώς διαφορετικό ως πολιτειακό μόρφωμα).

 

Γ.2.      Του κοινωνικού πολιτικού διεθνισμού που είναι συνάμα και εθνικοπαελευθερωτικός, προϋπήρξαν άλλοι «διεθνισμοί» (οι ίδιοι «διεθνισμοί» εξακολουθούν να υπάρχουν και σήμερα).

Ο ένας κύριος προϋπάρχον «διεθνισμός» είναι ο «αυτοκρατορικός διεθνισμός», αυτός δηλαδή που ισοπεδώνει τις εθνότητες υπό το κράτος ενός προσώπου και μιας εξουσίας : του αυτοκράτορα και της αυτοκρατορικής εξουσίας.

Οι αυτοκρατορίες του 18^ου αιώνα και πριν από αυτόν είχαν πράγματι ένα κεντρικό στοιχείο διεθνισμού, καταργούσαν την εθνική ταυτότητα και την όποια αξία της έναντι της «υπηκοότητας», η λήψη της οποίας και μόνο ήταν συνυφασμένη με την απόλαυση των όποιων πολιτικών δικαιωμάτων. Οι ίδιες οι αυτοκρατορίες όμως της δυτικής Ευρώπης ήταν δομημένες πάνω σε ένα εθνοτικό στοιχείο. Υπήρχε σε αυτές ένα κυρίαρχο έθνος που λειτουργούσε κυριαρχικά και σωβινιστικά έναντι των λοιπών, ήταν έθνη κατακτημένα από πολέμους. Ετσι παρά την γενική διακήρυξη της ισοτικής υπηκοότητας υπήρχε μία έντονη αντίφαση στην σχέση με την εξουσία και τα άλλα έθνη κάθε αυτοκρατορίας: υπήρχε κυρίαρχο έθνος και κατακτημένα έθνη. Υπήκοοι μεν, μη ίσοι δε, ήταν οι άνθρωποι των αυτοκρατοριών.

 

Ενας άλλος προγενέστερος διεθνισμός ήταν αυτός της ιμπεριαλιστικής αποικιοκρατικής δράσης. Ο διεθνισμός αυτός, που υφίσταται και στις μέρες μας εντονότατα και ισχυρότατος και περιγράφεται υπό τον όρο «παγκοσμιοποίηση», περιελάμβανε και πάλι την εθνική ισοπέδωση υπό το κράτος ενιαίων μοντέλων νόμων και διοίκησης που φτιάχνονταν για να εξυπηρετούν συγκεκριμένες δραστηριότητες και κοινωνικές εξουσιαστικές δομές.

Η ομογενοποίηση των μηχανισμών εξουσίας και διοίκησης σε σειρά εθνών, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη εθνικές και τοπικές ιδιαιτερότητες, αποτελούσε ένα «αποικιοκρατικό διεθνισμό», που όχι μόνο δεν εξαλείφθηκε από τον πλανήτη, αλλά εξακολουθεί να υφίσταται.

Εάν λοιπόν θέλει κάποιος να αναλύσει τι είναι η παγκοσμιοποίηση θα πρέπει να στραφεί στο παρελθόν για να εννοήσει την προέλευση και τους σκοπούς της.

 

Γ.3.      Αντίδραση και ευθεία απάντηση στους παραπάνω «διεθνισμούς» είναι ο «κοινωνικός πολιτικός διεθνισμός» του 18^ου αιώνα και των αιώνων που ακολούθησαν.

Για αυτό έχει και τα αντίστοιχα χαρακτηριστικά:

-           ανάγει τον άνθρωπο σε κεντρικό στοιχείο της κοινωνίας και όλων των μηχανισμών της και διακηρύσσει την ισότητα σε όλα τα επίπεδα της ανθρώπινης κοινωνικής δράσης.

-           καταργεί τους τίτλους ευγενείας, μάχεται και καταργεί την δουλεία, διακηρύσσει την ισότητα στην κοινωνική συμμετοχή και στην κατοχή των μέσων παραγωγής, τα οποία ανήκουν στην κοινωνία και εξυπηρετούν κάθε άνθρωπο.           

-           ανάγει το έθνος σε κεντρικό στοιχείο οργάνωσης σε πολιτειακή κρατική οντότητα (έναντι της αυτοκρατορικής ή βασιλικής εξουσίας)

-           τα κράτη συγκροτούνται με απόφαση των ομοεθνών ανθρώπων και όχι ως φέουδα, τιμάρια, λατιφούντια ή αυτοκρατορικά εδάφη.

-           ονομάζει τους ανθρώπους που ζουν στα όρια της οντότητας αυτής ίσους πολίτες και όχι υπηκόους.

-           καθιερώνει την ισονομία και την ισοπολιτεία

-           δημιουργεί σύνορα απαραβίαστα και φυλασσόμενα, όπου τηρούνται οι νόμοι που αποφασίζει (έστω στρεβλά) το έθνος, σε αντίθεση με την αποικιοκρατία της ομογενοποίησης.

-           δημιουργεί «εθνικές» περιουσίες, κοινόχρηστα πράγματα και συλλογικές κοινωνικές οντότητες και θεσμούς.

-           αναγνωρίζει την ισότητα μεταξύ των ανθρώπων αλλά και των εθνών και μάχεται για την απελευθέρωση αυτών με τους πιο πάνω κοινωνικούς και πολιτικούς όρους, χωρίς την θέληση να επιβάλλει ομογενοποιημένους κανόνες.

Πολλά τα κεντρικά, τα κύρια χαρακτηριστικά του κοινωνικού πολιτικού διεθνισμού, αλλά ακόμα και όσα γράφονται πιο πάνω στρέφονται γύρω από τα ανωτέρω, από κεντρικές θεωρίες που δημιουργήθηκαν και ως αντίδραση σε όσα ταλάνιζαν τον κόσμο και τους ανθρώπους των αυτοκρατοριών και των βασιλείων». Αλλωστε, κάθε ένα από τα ανωτέρω αποτελεί απάντηση – αντίδραση στα χαρακτηριστικά του ισοπεδωτικού διεθνισμού που προϋπήρχε.    

 

Γ.4.      Αφού οι αυτοκράτορες και οι βασιλείς (και κοντά σε αυτούς και οι καπιταλιστές) έχασαν σε πολλά πεδία την μάχη από τον κοινωνικό πολιτικό διεθνισμό, ιδιαίτερα μέσα στον 19^ο και 20^ο αιώνα, αντέδρασαν αρχικά με ένα τακτικό ελιγμό για να διασώσουν την θέση τους στο πολιτικό και κοινωνικό προσκήνιο.

Εφηύραν και στήριξαν τον «εθνικισμό». Προέβαλλαν δηλαδή το εθνικό στοιχείο ως το μοναδικό και κυρίαρχο για την συγκρότηση ενός κράτους, απαλείφοντας τις κοινωνικές και πολιτικές διαστάσεις του αντιπάλου τους «κοινωνικού πολιτικού διεθνισμού». Οντας πιο εύπεπτος για τις κοινωνίες και αποδίδοντας στους ανθρώπους a priori ανώτερα χαρακτηριστικά και δικαιώματα λόγω εθνικής προέλευσης, ο εθνικισμός έγινε εύκολα αποδεκτός από πολλές κοινωνίες, ενώ παράλληλα διατήρησε την πυραμοδοειδή ιεραρχική οργάνωση των κοινωνιών και τις εξουσιαστικές ανισότητες (άλλωστε αυτές είναι στην ουσία τους terra incognita ή και verba dei για τους εθνικιστές).

Με την απουσία των κοινωνικών και πολιτικών χαρακτηριστικών ούτε οι δομές εξουσίας αντικαταστάθηκαν και οι άνθρωποι υποκλήθηκαν μπροστά στους «εθνικούς» στόχους και σκοπούς, όσο οδυνηροί και άδικοι και να ήταν, υποκλινόμενοι μπροστά στην νέα μαζική «θρησκεία». Αλλωστε ο εθνικισμός προβάλει φυλετικά δικαιώματα έναντι των ανθρωπίνων. Ανθρωποι και έθνη, οδηγήθηκαν σε άγριους πολέμους για την επιβολή και επιβεβαίωση της απροσδιόριστης και μη πολιτικά εξετάσιμης φυλετικής ανωτερότητας.

 

Γ.5.      Το σχέδιο βέβαια για τους ισχυρούς εμπνευστές του, δεν ήταν και δεν είναι η συγκρότηση ανεξάρτητων εθνικών οντοτήτων, αλλά η χρησιμοποίηση του εθνικισμού για την ήττα του κοινωνικού πολιτικού διεθνισμού των ίσων ανθρώπων και λαών και η επαναφορά στο προγενέστερο για αυτούς καθεστώς, στα αυτά κυριαρχικά σχέδια και καταστάσεις, που προϋπήρχαν της Γαλλικής και των μετέπειτα επαναστάσεων (κύρια της Σοβιετικής, που εξέφρασε τον προλεταριακό διεθνισμό).

Στόχος τους ήταν και παραμένει η απαλλαγή από τους ενοχλητικούς κοινωνικούς και πολιτικούς επαναστάτες.

Βλέποντας κανείς την ιστορία από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης και μετά, ανακαλύπτει πως πρόκειται για οργανωμένο σχέδιο στο οποίο το πλανητικό ολιγαρχικό κατεστημένο προβάλλει το εθνικιστικό στοιχείο για να στραφεί και να διαλύσει το κοινωνικό και πολιτικό. Σοβιετική Ενωση, Γιουγκοσλαβία,  Γερμανία και όπου αλλού υπήρξε πολιτικός  και κοινωνικός αντίπαλος, υπήρξαν πόλεμοι ήταν βασισμένοι στον «εθνικισμό» που παρουσιάστηκε ως δικαίωμα αυτοδιάθεσης των λαών (σ.σ. μόνο εθνικής βέβαια και με απαγορευτικό για πολιτική και κοινωνική χειραφέτηση των ανθρώπων).

Αυτά, ενώ παράλληλα και εντελώς αντιφατικά έτρεχε από τους ίδιους το σχέδιο της ομογενοποιημένης παγκοσμιοποίησης !!!.

Ο «εθνικισμός» λοιπόν είναι όργανο και όχι σκοπός για αυτούς. Σκοπός τους είναι οι αυτοκρατορίες και η ιμπεριαλιστική αποικιοκρατία της παγκοσμιοποίησης με τη νίκη απέναντι στον κοινωνικό και πολιτικό διεθνισμό.

 

Γ.6.      Δομημένος ως αντίδραση σε όλα αυτά, ο κοινωνικός πολιτικός διεθνισμός, δεν είχε στην πραγματικότητα το δικό του μοντέλο οργάνωσης με τους δικούς του νέους θεσμούς. Οντας ταυτισμένος με τον σοσιαλισμό, έφερε τα δικά του προβλήματα ταυτότητας και θέσης απέναντι στον άνθρωπο και την οργάνωση των κοινωνιών. Ιμπεριαλισμός από την μία και εθνικισμός από την άλλη, συμπίεσαν ουσιαστικά τις επιλογές του και έφτασε να χρησιμοποιεί τις ίδιες απόλυτα μεθόδους με τους αντιπάλους του για να επιβιώσει: πολέμους, επεκτατισμούς, ιμπεριαλισμούς ακόμα και εθνοτικές διακρίσεις.

Είναι σαφές ότι ο Ναπολέων και ο Χίτλερ στράφηκαν κατά της τσαρικής Ρωσίας και της Ε.Σ.Σ.Δ. , αντίστοιχα, για εντελώς διαφορετικούς λόγους, όμως απέτυχαν (και πολιτικά) γιατί χρησιμοποίησαν τα ίδια μέσα !!!.

            Οι στόχοι έγιναν περαιτέρω ασαφείς, μπερδεύτηκαν, αλληλοαναιρέθηκαν και χάθηκαν μέσα από τις εξουσιαστικές δομές και τις ταυτίσεις με το παρελθόν.

 

Γ.7.      Η παγκοσμιοποίηση  και η δημιουργία αυτοκρατοριών εξακολουθεί να αποτελεί στόχο της διεθνούς ολιγαρχίας, είναι το σχέδιο της ολικής πολιτικές επαναφοράς και παλινόρθωσης με τον αόριστο τίτλο «Νέα Τάξη Πραγμάτων» (που δεν είναι βέβαια νέα, αλλά παλιά).

Την προσπάθεια της δημιουργίας αυτοκρατοριών, πέρα από τις Η.Π.Α., την ανακαλύπτουμε σταθερά και στην Ευρώπη, με τους μηχανισμούς της Ευρωπαϊκής Ενωσης και το ιδεολόγημα της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και της Ευρωπαϊκής ιδέας (;!!!). Αφού τελείωσαν με τον κοινωνικό πολιτικό διεθνισμό επιχειρούν την αυτοκρατορική σύμπραξη λαών και εθνών με «ευρωπαϊκή υπηκοότητα» και την κοινότητα νόμων, μοντέλων, δικαιωμάτων με την κτήση της υπηκοότητας σε κοινωνίες που τα πράγματα και τα ουσιαστικά βιοτικά δικαιώματα των πολιτών απέχουν παρασάγγας (π.χ. Βουλγαρία, Τουρκία έναντι Γερμανίας, Γαλλίας, Μ. Βρετανίας).

Στόχος βέβαια και σκοπός της «ένωσης» δεν είναι κοινωνικός και πολιτικός εξισωτικός και απελευθερωτικός των ανθρώπων, ούτε καν γράφεται κάτι τέτοιο στα καταστατικά  κείμενά της. Επομένως η Ε.Ε. δεν αποτελεί ούτε καν μηχανισμό ή θεσμό κοινωνικού πολιτικού διεθνισμού, αλλά ιμπεριαλιστικό μηχανισμό αυτοκρατορικού τύπου. Κρίσιμο για την κατανόηση των επιδιώξεων της Ε.Ε. και των ιμπεριαλιστών είναι το παράδειγμα της Γιουγκοσλαβίας. Ενώ το Σύνταγμά της ήταν απόλυτα συμβατό με αυτό της Ε.Ε. (ιδίως ως ομόσπονδο κράτος), αντί να προσκληθεί να μετάσχει στην Ε.Ε., διαλύθηκε με την προβολή εθνικισμών (!!!), ενώ οι πραγματικοί λόγοι ήταν αμιγώς πολιτικοί (μην ξεχνάμε ότι η Γιουγκοσλαβία ήταν κράτος κοινωνικού πολιτικού διεθνισμού). 

 

Γ.8.      Δεν είναι βέβαια η 1^η προσπάθεια επαναφοράς.

Από την «Κοινωνία των Εθνών», μέχρι τον Ο.Η.Ε. και ακόμα σε πιο επιθετικούς μονομερείς μηχανισμούς όπως το Δ.Ν.Τ. και τον Ο.Ο.Σ.Α. και μία σειρά άλλων μηχανισμών, στόχος τους είναι η επαναφορά στο προ του 1789 καθεστώς.

Για τον λόγο αυτό στους μηχανισμούς αυτούς επιλέγονται αυστηρά και αποκλειστικά πρόσωπα μαριονέτες, υπηρέτες των σκοπών των ολιγαρχιών. Οι σκοποί της ιμπεριαλιστικής αυτοκρατορικής αποικιοκρατίας και των μηχανιμών της αποκαλύπτονται από την ίδια την συμπεριφορά της. Ετσι όταν ο Ο.Η.Ε., δομημένος στον συμβιβασμό της παγκόσμιας ισορροπίας, αρνήθηκε να λειτουργήσει και να αποφασίσει υπέρ των συμφερόντων της παγκόσμιας ολιγαρχίας με την προβολή «βέτο», παραμερίστηκε και ανέλαβε το «έργο» το ΝΑΤΟ (περίπτωση Ιράκ).  

           

Γ.9.      Ο δικός μας κοινωνικός πολιτικός διεθνισμός, πολεμιέται βάναυσα από παντού, ως «αντί-δράση» δεν έχει συγκροτημένο μοντέλο, παρά μόνο γενικές αρχές και μέχρι να εμπεδώσουμε ίσως τον βιοτισμό είναι δύσκολο να βρει τέτοιο. Ομως οφείλουμε να του προσδώσουμε, πέρα από τα ανωτέρω, κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά για να τον διακρίνουμε πρώτα από όλα από τον «εθνικισμό», αλλά και από την «παγκοσμιοποίηση» και τον «αυτοκρατορισμό».

            Για εμάς δεν πρέπει να υπάρχει εθνικισμός, αλλά μόνο πατριωτισμός. Η πατρίδα, είναι ο τόπος με τον οποίο είμαστε βιωματικά δεμένοι, ο τόπος που βιώνουμε και εξυπηρετούμε τις βιοτικές μας ανάγκες και αυτός που μας τις προσφέρει ή μας τις στερεί. Είμαστε προσαρμοσμένοι στον τόπο μας, στις συνθήκες και στις κοινωνίες του. Τον σεβόμαστε, τον αγαπάμε και τον θεωρούμε τον τόπο, όπου μπορούμε να εφαρμόσουμε το κοινωνικό και πολιτικό μας σκοπό, αλλά και εφαλτήριο για να στηρίξουμε άλλους λαούς που προσπαθούν για τους ίδιους σκοπούς, της ισότητας και της απελευθέρωσης. Ετσι ο πατριωτισμός είναι συνυφασμένος με τον κοινωνικό πολιτικό διεθνισμό και συστατικό του στοιχείο. «Les enfants de la patrie …” τραγουδούσαν οι επαναστατημένοι της Γαλλίας, τα παιδιά της πατρίδας και όχι του «έθνους» …

Ο εθνικισμός δεν είναι τίποτε άλλο από μια tabula rasa στην πραγματικότητα κενή περιεχομένου, όπου η πολιτική δημιουργείται με βάση μια φυλετική ταυτότητα και την υποτιθέμενη ανωτερότητά της. Οι κάθε λογής εκφραστές του, ανέρχονται πάντοτε μέσα από ένα απροσδιόριστο κοινωνικά καθεστώς στήριξης (που καταμαρτυρεί για τους υποψιασμένους πολίτες στήριξη από τις ολιγαρχίες) και σχεδόν ποτέ δεν έχουν θίξει, αλλά επιβάλλουν αριστοκρατίες και ολιγαρχίες.

Η απροσδιόριστη και αβέβαιη «εθνική ταυτότητα» είναι το μοναδικό στοιχείο του και υπό το πρίσμα του, απλώς ενώνονται οι επιλεκτικότητες στην εξυπηρέτηση των βιοτικών αναγκών, στηριζόμενες μόνο στην εθνική ταυτότητα. Πρόκειται για μία χονδροειδή ομαδοποίηση που απαντάται μόνο σε ιδεαλισμούς και θρησκείες. Λες και ανάμεσα στους εθνικιστές Ελληνες δεν υπάρχουν καθάρματα ή προδότες, επειδή αυτοί είναι Ελληνες … ή όσοι δεν είναι Ελληνες, δεν είναι καλοί ή ικανοί άνθρωποι, αλλά κατώτεροι, κακοί, ανάξιοι  … .

 

Γ.10.    Για τον πατριωτισμό βέβαια, το εθνικό στοιχείο, είναι απλά ένα εντονότερο και προσφορότερο πεδίο και όργανο αλληλοσυνεννόησης για την περαιτέρω δράση, που στηρίζεται στην γλώσσα και κυρίως στα κοινά βιώματα, ακόμα και στα μοντέλα συμπεριφοράς και στις ιδιαιτερότητες και τα εν γένει χαρακτηριστικά της κοινωνικής οργάνωσης, που πολλά διατηρούνται μακραίωνα ως έθιμα ή κοινωνικά ιστορικά μοντέλα.

Αρα, ο εθνικός χώρος είναι «πολύτιμος» για τον πατριωτισμό, γιατί πέραν της βιοτικής ταυτότητας και των αναγκών, εξυπηρετεί την συνεννόηση για τα πολιτικά και κοινωνικά δεδομένα και σκοπούς του κοινωνικού και πολιτικού διεθνισμού, εξυπηρετεί και ενισχύει τις πιθανότητες συνεννόησης για μία κοινή κοινωνική πορεία ισότητας, χειραφέτησης, ελευθερίας.    

 

Γ.11     Στο σύγχρονο σχέδιο της ιμπεριαλιστικής αυτοκρατορικής παγκοσμιοποίησης, οι μετακινήσεις πληθυσμών από εξαθλιωμένες χώρες και η κατ΄ επιλογή προβολή και στήριξη εθνικισμών (παράλληλα με την όλως αντιφατική πολεμική έναντι κοινωνικών πολιτικών διεθνισμών) αποτελούν σοβαρότατες και κύριες μεθόδους για την επίτευξη των σκοπών του.

Οι μετακινήσεις εξαθλιωμένων πληθυσμών διαταράσσουν την πολιτισμική και πολιτική ενότητα, διαφοροποιούν και ανατρέπουν την κοινωνική πορεία, προσφέρουν νέες διακρίσεις και δυνατότητες εκμετάλλευσης των αντιθέσεων και των αντιφάσεων, καταλύουν την κοινωνική συνοχή και τις κοινωνικές προτεραιότητες και βουλήσεις και τις εμποδίζουν από το να εξελιχθούν σε πολιτικά και κοινωνικά αιτήματα. Διαστρέφουν δηλαδή, αλλοιώνουν και ματαιώνουν μια κοινωνική πορεία και μία δυναμική (το αυτό και στην χώρα προέλευσης των μεταναστών) εμποδίζοντας την εξέλιξη των ανθρώπων και των κοινωνιών σε ένα τόπο, ακόμα και το όραμα του κοινωνικού πολιτικού διεθνισμού, καθώς η εξάρτηση από τις βιοτικές ανάγκες επανέρχεται σε δυσχερέστερα επίπεδα.

Παράλληλα όμως, συμβάλλουν (και με τον ανωτέρω τρόπο) στην διαμόρφωση αυτοκρατοριών, όπου δεν υπάρχει κοινή κουλτούρα και κοινός πολιτικός στόχος, αλλά μόνο υπήκοοι της αυτοκρατορίας.

Εμάς τους διεθνιστές η εφαρμογή της «ισότητας» μας αναγκάζει να μοιραστούμε τα όσα έχουμε κερδίσει στον αγώνα κατά των ολιγαρχιών και να ξεκινήσουμε ξανά από χαμηλότερη βάση. Οι ίδιοι οι εξαθλιωμένοι είναι βέβαιο ότι θα διεκδικήσουν με κάθε προσωπική θυσία και υποτέλεια την κάλυψη των βιοτικών τους αναγκών. Η εισαγωγή δούλων είναι βέβαιο ότι θα στερούσε από πολλούς Ελληνες την κάλυψη των βιοτικών τους αναγκών, που σήμερα καλύπτουν με την εργασία τους και τους περισσότερους θα τους έκανε περισσότερο πειθήνιους, υπάκοους, εξαρτημένους και μη διεκδικητικούς απέναντι στην θέληση των ολιγαρχιών. 

Βεβαίως ούτε κουβέντα πια δεν θα μπορούσε να γίνει για κοινωνικό πολιτικό διεθνισμό.

 

Γ.12.    Οι ολιγαρχίες «κάνουν την κρίση ευκαιρία» και στην πραγματικότητα δημιουργούν κρίσεις για να φέρουν τον κόσμο στις εποχές της ιμπεριαλιστικής αυτοκρατορικής αποικιοκρατίας, αυτό είναι το αιώνιο μοντέλο της βαρβαρότητάς τους και οι κινήσεις τους σε όλο το πλανήτη, αυτό αποδεικνύουν.

            Εκμεταλλεύονται τις πολιτικές αρχές μας για να μας φέρουν πίσω στους αιώνες της δουλείας.

Μιλούν για ισότητα δικαιωμάτων μεταξύ όλων των ανθρώπων για να μας φέρουν όλους στην ισότητα της εξάρτησης και της αγωνίας της κάλυψης των στοιχειωδών βιοτικών μας αναγκών, στην ισότητα της υποταγής. Χρησιμοποιούν την δημιουργία εξαθλίωσης από την ίδια την δράση τους για να την μεταφέρουν και αλλού, να αποσυντονίσουν, να διασπάσουν, να επωφεληθούν.

 

Γ.13.    Ηδη η «αριστερά» ή έστω ένα μέρος της κατευθύνεται προς την μειωτική για όλους απορρόφηση των συνεπειών της δράσης της ιμπεριαλιστικής αυτοκρατορικής αποικιοκρατίας.

Αντί να στραφεί στα γενεσιουργά αίτια της κρίσης και να τα πολεμήσει, αποδέχεται κάθε τακτική των ολιγαρχιών και μετέχει των δεδομένων από αυτούς λύσεων στα προβλήματα που αυτός σκόπιμα δημιουργεί.

Είναι  περίεργο μάλιστα το ότι η πολιτική δεξιά και η αριστερά συνταυτίζονται στις λύσεις.

Το κοινωνικό πολιτικό διεθνιστικό μας καθήκον επιτάσσει την δημιουργία και διάδοση πολιτικών και κοινωνικών μοντέλων που θα νικήσουν οριστικά την παγκόσμια βαρβαρότητα της ιμπεριαλιστικής αυτοκρατορικής αποικιοκρατίας.

Να μπορούν οι άνθρωποι να απολαμβάνουν τις βιοτικές τους ανάγκες στις πατρίδες τους και όλοι μαζί να μετέχουμε σε ένα παγκόσμιο γίγνεσθαι συνεννόησης και ισότητας, δομημένο πάνω στα δικά μας κοινωνικά πρότυπα και δεδομένα, όπου είναι εσώτερη ανάγκη η στήριξη δοκιμαζόμενων λαών και ανθρώπων και το δικαίωμά τους να ζήσουν στον τόπο τους και στις κοινωνίες τους.

Γιατί οι εξαθλιωμένοι μετανάστες δεν είναι ούτε πολιτικοί πρόσφυγες, ούτε κοινωνικοί πρόσφυγες, αλλά θύματα μιας βάρβαρης και άθλιας σκοπιμότητας που τους κατευθύνει εκμεταλλευόμενη τις βιοτικές τους ανάγκες.

            Ούτε βέβαια μπορούμε να μιλάμε σήμερα για την στήριξη θεσμών παγκόσμιας διακυβέρνησης. Ξέρουμε καλά πιο παγκόσμιο διευθυντήριο τους έφτιαξε, πιο είναι το παγκόσμιο σημερινό Status Quo και τις επιδιώξεις του, ότι η ολιγαρχία στελεχώνει τους μηχανισμούς αυτούς με απευθείας επιλογές και αναθέσεις και ποιος είναι ο στόχος τους.

            Ο κοινωνικός πολιτικός μας διεθνισμός επιβάλλει την από κοινού δράση για την προστασία του τόπου μας από τις επιδιώξεις της παγκοσμιοποίησης, την επιμόρφωση των λαθρομεταναστών και την στήριξή τους για να γυρίσουν σύντομα στους τόπους τους και να ανατρέψουν, αυτοί από εκεί (όπου μπορούν να λειτουργήσουν) και εμείς από εδώ την αθλιότητα της ιμπεριαλιστικής αυτοκρατορικής αποικιοκρατίας.

Σκεφτείτε : εάν το πρόβλημα του Βιετνάμ ήταν σημερινό δεν θα είχαμε καν πόλεμο με τους Δυτικούς ιμπεριαλιστές, αλλά κύματα βιετναμέζων μεταναστών !!!.

 

Γ.14.    Οσο για τους ψευδοΜακεδόνες Σκοπιανούς, ο κοινωνικός πολιτικός μας διεθνισμός δεν μπορεί να είναι αλληλέγγυος με τον φασιστικό εθνικισμό τους.

Σκεφτείτε ποιοι τους στηρίζουν και σκεφτείτε πόσο γελοίο είναι οι ίδιοι άνθρωποι της δήθεν αριστεράς να δηλώνουν διεθνιστές προς τους λαθρομετανάστες και να στηρίζουν ταυτόχρονα φασιστικούς ιμπεριαλιστικούς εθνικισμούς (ποιους τελικά στηρίζουν με τις επιλογές αυτές και με τις επιλογές ποιών ταυτίζονται;).

Εάν ο λαός των Σκοπίων προβάλει ένα κοινωνικό πολιτικό διεθνισμό, όπως αυτός που αναλύθηκε πιο πάνω είναι βέβαιο πως δεν θα χρειάζεται καμία διπλωματία για να δώσει λύσεις, αλλά οι λαοί θα καταργήσουν με αλληλοσεβασμό τις δήθεν διαφορές τους και θα καταρρίψουν ιστορικούς μύθους, που δεν έχουν στην πραγματικότητα καμία αξία ούτε για τους Ελληνες.         

           

Γ.15.    Για εμάς ο κοινωνικός πολιτικός διεθνισμός επιβάλλει τον πολύπλευρο πόλεμο απέναντι στην ιμπεριαλιστική αυτοκρατορική αποικιοκρατία και στα αφεντικά της με οποιαδήποτε μορφή εμφανίζονται οι «πεφωτισμένοι – Μπιλντεμπεργκς» ανά τον πλανήτη για να επαναφέρουν τον ομογενοποιημένο σκοταδισμό τους.

Όχι λοιπόν στους άλλους διεθνισμούς (π.χ. στον διεθνισμό των πολυεθνικών ή των αγορών) και να μάθουμε να τους διακρίνουμε, γιατί και αυτοί υπάρχουν και είναι πιο έντονοι και πιο ύπουλοι.

            Η κάλυψη των βιοτικών αναγκών των ανθρώπων από την ίση κοινωνική δράση και την λελογισμένη χρήση του πλανήτη, αποτελεί την απαρχή για ένα μοντέλο κοινωνικής συγκρότησης που μπορεί να απελευθερώσει τον πλανήτη και τους ανθρώπους από τις εξουσίες των ολιγαρχών και τα «θέσφατα» που επί αιώνες δημιουργούν για να τους στηρίζουν.

 

 

ΕΥΡΩΠΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

Μερικές σκέψεις μου για την Ευρώπη των Λαών, γιατί τόσα χρόνια το λέμε, αλλά πρέπει να φτιάξουμε και ένα κείμενο αναφοράς. Ζητώ τις απόψεις και τις σκέψεις σας.

Εμεις οι λαοί της Ευρώπης με ελεύθερο, ακηδεμόνευτο και αδέσμευτο δημοψήφισμα αποφασίσαμε να ενώσουμε τις φωνές μας και να επιβάλλουμε την θέλησή μας για μια Ευρώπη των λαών της των ίδιων, για μια Ευρώπη που εκφράζει τα δικά μας οράματα και τον σεβασμό του ενός στον άλλο.

 

1.  Ιδρύεται με την παρούσα κοινή απόφασή μας πολιτειακό μόρφωμα που το αποκαλούμε «Ενωση των Ευρωπαϊκών Λαών» (Ε τ. Ε.Λ.).

2. Η ένωση των ευρωπαϊκών λαών είναι η αυτόβουλη προσχώρηση των ευρωπαϊκών λαών σε μία συνθήκη αρχών που πρέπει να διέπουν την λειτουργία των επιμέρους κρατών μελών. Η προσχώρηση στην ένωση γίνεται με δημοψήφισμα.

 3. Σκοπός της ένωσης είναι η ανάπτυξη του αλληλοσεβασμού, της σύμπνοιας και της συνεργασίας μεταξύ των ευρωπαϊκών λαών.

 4. Η ένωση και τα όργανά της εκφράζουν τους λαούς της Ευρώπης, τον σεβασμό στην αξία του ανθρώπου και στην κοινή κοινωνική συλλογική προσπάθεια για την καλυτέρευση της ίδιας του της ζωής.

5.  Ο άνθρωπος αποτελεί το κεντρικό στοιχείο και αξία της κοινωνικής οργάνωσης και υπερτερεί κάθε οικονομικής σκοπιμότητας

6. Η ισότητα κάθε ανθρώπου και η απόλαυση πλήρων των κοινωνικών και ατομικών δικαιωμάτων από όλους είναι ο κύριος σκοπός της ένωσης μας. Κανείς στην Ευρώπη των λαών δεν μπορεί να έχει λιγότερα ή περισσότερα δικαιώματα από κάποιον άλλο.

 7.         Κάθε πολιτική ή κοινωνική μορφή κρατικής συγκρότησης και κάθε δημοκρατικά εκπεφρασμένη άποψη των λαών είναι σεβαστή. Το ίδιο σεβαστό και αναφαίρετο είναι το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να πιστεύει ελεύθερα σε κάθε πολιτική, κοινωνική ή άλλη θεωρία και να πιστεύει σε κάθε θρησκευτικό δόγμα.

 8         Ο σεβασμός στην ιδιαιτερότητα, στις παραδόσεις και στις αξίες κάθε λαού της Ευρώπης αποτελεί αναπόσπαστη αξία της Ε.τ.Ε.Λ..  Κάθε λαός διατηρεί το δικαίωμα να ορίζει ο ίδιος τις τύχες του και να πραγματοποιεί τις πολιτικές και κοινωνικές επιλογές του, εφόσον σέβονται τις θεμελιώσεις αρχές και αξίες της Ενωσης.

 9.         Το πολίτευμα των κρατών μελών της Ε.τ.Ε.Λ. είναι η δημοκρατία σε όποια μορφή επιλέγουν ελεύθερα και ανόθευτα οι ίδιοι οι λαοί με στόχο την πραγμάτωση της δυνατότητας κάθε ανθρώπου – πολίτη να προτείνει και να αποφασίζει δεσμευτικά για κάθε θέμα που τον αφορά. Η πορεία της ένωσης των ευρωπαϊκών λαών πρέπει να έχει ως σκοπό την ολοένα και ευρύτερη δημοκρατική έκφραση και την κοινή ευημερία όλων των πολιτών. Παρεκκλίσεις εκ του στόχου αυτού απαγορεύονται.

 10.         Διατυπώνεται η αρχή της πολιτικής ανεξαρτησίας των κρατών. Κάθε κράτος απολαμβάνει της πλήρους εθνικής ανεξαρτησίας και της νομικής του αυτοτέλειας.
Ουδεμία κρατική εξουσία εκχωρείται και εις ουδένα όργανον της ενώσεως.

 11.       Οργανα της ενώσεως είναι το βουλευτήριο, οι επιτροπές, ο πρόεδρος της επιτροπής και τα συμβούλια κορυφής και υπουργών. Απαντα τα όργανα της ενώσεως (πλην των συμβουλίων κορυφής και υπουργών) εκλέγονται με άμεση καθολική ψηφοφορία.

 12.       Κάθε κράτος και λαός διατηρούν το δικαίωμα να ορίζουν οι ίδιοι την κοινωνική τους οργάνωση, την οικονομία τους και τις δομές της με στόχο την ικανοποίηση των βιοτικών (υλικών και ψυχικών) αναγκών κάθε ανθρώπου. Κάθε λαός έχει το δικαίωμα να παράγει τα αναγκαία για την διαβίωση του βασικά αγαθά, χωρίς κανένα περιορισμό ή ποσόστωση.

 13.       Η συλλογική κοινωνική προσπάθεια αποτελεί αρχή της ένωσης, οι λαοί της Ευρώπης οφείλουν να συνεργάζονται προκειμένου να επιτύχουν το καλύτερο κοινό αποτέλεσμα για όλους. Σε περιπτώσεις παραγωγικής σύγκρουσης τα όργανα της Ενωσης, με 1η την αρμοδιότητα των λαών  αποφασίζουν, για την επίλυση των διαφορών και την επιλογή της παραγωγικής ακολουθίας.

 14.       Η παραγωγική διαδικασία δεν μπορεί να κινείται αντίθετα στον άνθρωπο και στις αποφάσεις των λαών.

 15.       Οι επιμέρους σκοποί της ενώσεως αποτελούν αντικείμενο διαβούλευσης μεταξύ των λαών. Τις αποφάσεις λαμβάνουν οι ευρωπαϊκοί λαοί με δημοψήφισμα. Οι σκοποί της ενώσεως δύνανται να μεταβάλλονται κατά τον αυτό τρόπο. Πρόταση μη ψηφιζόμενη από τα 2/3 των πολιτών ενός κράτους μέλους του δίδει την δυνατότητα να ασκήσει το δικαίωμα αρνησικυρίας (VETO) ως προς τον συγκεκριμένο σκοπό και να μην μετάσχει στην επίτευξή του. Η συνεχής άσκηση του δικαιώματος αρνησικυρίας από ένα κράτος μέλος της ενώσεως, έχουσα ως αποτέλεσμα να υφίσταται ψυχική και νομική απόσπαση από τους σκοπούς της ενώσεως και η δράση ενάντια στους σκοπούς της ενώσεως δύναται να επιφέρει την δια ευρωπαϊκού δημοψηφίσματος αποκοπή του από το σώμα της ενώσεως. Η απόφαση αυτή πρέπει να βρίσκει σύμφωνα τα 2/3 του ευρωπαϊκού εκλογικού σώματος.

 16.       Οι λαοί της Ευρώπης είναι το κυρίαρχο όργανο αυτής και αποφασίζουν με ανοικτή ψηφοφορία για κάθε θέμα που κοινά τους αφορά. Η ισχύς των αποφάσεων των οργάνων είναι αντίστοιχη του αριθμού των μετεχόντων στο όργανο αυτό. 

 17.       Κάθε ρύθμιση που αφορά την γενική χάραξη πολιτικής οφείλει να απολαμβάνει της εμπιστοσύνης των ευρωπαϊκών λαών και εφαρμόζεται ανά κράτος μόνο εφόσον εγκριθεί από τους πολίτες με δημοψήφισμα.

 18.       Οι Ευρωπαίοι πολίτες έχουν το δικαίωμα να προκαλούν:

α. Με την δήλωση 3.000.000 πολιτών, δημοψήφισμα σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, επί προδεδομένης προτάσεως.

β. Με την δήλωση του 1/20 του πληθυσμού κάθε χώρας, ενδοκρατικό δημοψήφισμα περί εφαρμογής συγκεκριμένης πολιτικής.

Δικαίωμα να προκαλούν δημοψήφισμα έχουν και τα ανωτέρω όργανα με απόφαση (επί των πολυμελών) της πλειοψηφίας του όλου αριθμού των μελών τους.

 19.       Τα αντιπροσωπευτικά όργανα της ενώσεως έχουν ως καθήκον τους να επεξεργάζονται πολιτικές προτάσεις προς τους λαούς της Ευρώπης. Το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, όπου του δίδεται η σχετική αρμοδιότητα δια προηγηθέντος δημοψηφίσματος διαμορφώνει τις διατάξεις τις αναγκαίες για την εφαρμογή των πολιτικών και νομικών εντολών που έχουν ψηφιστεί.

 20.       Οι λαοί της Ευρώπης είναι μεταξύ τους ίσοι. Οποιαδήποτε απόπειρα διαμόρφωσης ηγεμονίας ή συνθηκών ανισότητας απαγορεύεται και είναι αντίθετη με τον σκοπό της ενώσεως.

 21.       Οι λαοί που μετέχουν στην ένωση έχουν την υποχρέωση συνδρομής ο ένας προς τον άλλο, σε κάθε θέμα που τους αφορά.

 22.       Κάθε ευρωπαϊκός λαός οφείλει να θέσει και να προτείνει προς τους άλλους τις προτεραιότητές τις οποίες θέτει, αλλά και την συνδρομή που μπορεί να παράσχει αυτός στους άλλους λαούς. Τα κοινά προγράμματα που εκπονούνται κατόπιν των διαδικασιών αυτών, προκειμένου να εφαρμοστούν λαμβάνουν έγκριση με ευρωπαϊκό δημοψήφισμα, αφού οι προτάσεις οριστικοποιηθούν μέσα από τα υπόλοιπα όργανα της ευρωπαϊκής ένωσης.

ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ Ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα

 

Από τον Μάρξ στην Ρόζα Λούξεμπουργκ και από τη Ρόζα στον Κορνήλιο Καστοριάδη.

Τι υπάρχει πριν και τι θα έλθει μετά.

 

Α. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έθεσε το κεντρικότερο και ιστορικό κοινωνικό και πολιτικό δίλημμα. Η πράξη του προέδρου του ΠΑΣΟΚ δείχνει πρώτα από όλα ουσιαστικό και βαθύτερο πολιτικό και κοινωνικό προβληματισμό. Το γεγονός ότι ο σοσιαλισμός επανέρχεται στην πολιτική επιφάνεια και στην ορολογία του ΠΑΣΟΚ και μάλιστα με την συγκρουσιακή έννοια της αντίθεσης στην βαρβαρότητα, είναι πραγματικά μια ελπιδοφόρα εξέλιξη για όλους τους ελευθερόφρονες ανθρώπους που προσδοκούν και οραματίζονται κοινωνίες ανθρώπων και όχι ζούγκλες και πυραμίδες ανισότητας.

Το ίδιο το ιστορικό κοινωνικό και πολιτικό δίλημμα, πέρα από το σύνολο της κοινωνίας αποτελεί σαφή πολιτική θέση υπέρ του σοσιαλισμού και στο ίδιο το ΠΑΣΟΚ, που αναζητά την χαμένη πολιτική του ταυτότητα .

 

Β.        Ακόμα και εάν ο Καστοριάδης το χρησιμοποίησε για να εκφράσει και την απόσταση της Σοβιετικής Ενωσης και του εκεί πειράματος (ιδίως τύπου Στάλιν) από τον «σοσιαλισμό», το ουσιώδες περιεχόμενο της φράσης «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» – που δεν διατυπώθηκε από τους ανωτέρω υπό συνθήκες «υπαρκτού σοσιαλισμού» (τον οποίο ο Καστοριάδης θεωρεί επίσης «βαρβαρότητα») – παραμένει αναλλοίωτο και μη δυνάμενο να παρεξηγηθεί.

Σοσιαλισμός δηλ. κοινωνίες ισότητας και ίσων ανθρώπων, ενάντια, αντίκρυ σε οποιασδήποτε μορφής βαρβαρότητα, ζούγκλα ή ανισοτική πυραμίδα.

Στην συγκρότηση άλλωστε της σκέψης του μεγάλου φιλόσοφου δύο στοιχεία ήταν κύρια, το αρχαιοελληνικό στοιχείο μιας πραγματικής κοινωνίας δημοκρατίας που αυτοθεσμίζεται και η θέση του ότι ο μαρξιστικός και πολύ περισσότερο ο εφαρμοσμένος στην εποχή του σοσιαλισμός εξακολουθούσε να λειτουργεί με τα δομικά δεδομένα και οργανωτικά στοιχεία του καπιταλισμού. Για αυτό και ο ίδιος θέλησε να προτείνει την δημοκρατική αυτοθέσμιση των κοινωνιών ως πολιτικό και κοινωνικό στόχο. Το θέμα  της δίκαιης κοινωνίας ή δίκαιου κράτους, που έθεσε ο ίδιος στον εαυτό του και που συμπληρώνει ως αρχή την δημοκρατική αυτοθέσμιση των κοινωνιών, ερώτημα και ζητούμενο που ο ίδιος αναλύει και ως ερώτημα του Αριστοτέλη και του Μάρξ, θαρρώ πως έχω την τύχη να το έχω λύσει.

 

Γ.         Από την αγράμματη πολιτική ζούγκλα και βαρβαρότητα της Νέας Δημοκρατίας (αποδεικνύει την «βαρβαρότητά» της με όσα υποστήριξε για το ίδιο το ερώτημα, αντί να προβληματιστεί ουσιαστικά από το νόημά του και όσα εκφράζει), μέχρι το ΚΚΕ, που με απόλυτη βαρβαρότητα βγήκε μικροκομματικά καιμε τρόπο απόλυτο να εκφράσει ισοπεδωτική θέση, δικαιολογώντας όσους πιστεύουν ότι κατέχει απλώς το δικό του κομμάτι της σύγχρονης βαρβαρότητας και υπερασπίζεται τον ρόλο του, το ερώτημα δεν προβλημάτισε τους κομματικούς μηχανισμούς στην ουσία του.

Το ερώτημα όμως αυτό που είναι αιώνιο και υπάρχει πολύ πριν τον Μάρξ, που απλώς το εξέφρασε με τον τρόπο αυτό στην δική του εποχή, προβλημάτισε και προβληματίζει τους ανθρώπους χιλιάδες χρόνια τώρα και ήλθε ίσως η ώρα, με την υπενθύμιση αυτή του προέδρου του ΠΑΣΟΚ να το εξετάσουμε για να δούμε πως διατρέχει την ανθρώπινη κοινωνική ιστορία, διότι το ερώτημα σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα είναι η υπό συνθήκες καπιταλισμού εκδοχή του αυτού αιώνιου ερωτήματος: κοινωνίες ίσων ανθρώπων ή κοινωνίες άνισης αλληλοφάγου ζούγκλας.

 

Δ.        Ο σοσιαλισμός, που τίθεται απέναντι στην βαρβαρότητα στην διατύπωση του ερωτήματος, δεν είναι βέβαια προϊόν φιλοσοφικής ή κοινωνικής παρθενογένεσης. Είναι η «απάντηση» ενός αιώνιου ζητήματος και αιτήματος του ανθρώπου, απέναντι στον καπιταλισμό και στις εξουσίες της κάθε εποχής. Η κομμούνα του Παρισιού προϋπήρξε της θεωρητικής  συγκρότησης του «σοσιαλισμού» .

Στην πραγματικότητα, ο σοσιαλισμός είναι η αντίδραση κάποιων ανθρώπων απέναντι στον δεδομένο μηχανισμό παραγωγής αγαθών και συναφούς οργάνωσης της κοινωνίας.

Η αντίδραση και η αντίστοιχη δράση, ξεκινά από το θεώρημα της ανθρώπινης ισότητας και έρχεται να τοποθετηθεί με σειρά επιμέρους εναλλακτικών μορφών με κύριες αυτές της κοινωνικής κτήσης των μέσων παραγωγής, του κοινωνικού ελέγχου και της ίσης διανομής ή αναδιανομής του παραγόμενου.

Οι δύο τελευταίες μορφές δεν εξασφαλίζουν την κοινωνική ισότητα στο σύνολο των εκφάνσεων της κοινωνικής συμβίωσης των ανθρώπων. Όλες οι πιο πάνω εναλλακτικές μορφές δεν εξασφαλίζουν συνολικά την ισότητα σε κάθε έκφανση της ατομικής και κοινωνικής ζωής (καθώς αναφέρονται κύρια στην ισότητα ή ισοκατανομή κατά την παραγωγική διαδικασία και όχι π.χ. στην επιλογή της μεθόδου παραγωγής ή του παραγόμενου), αλλά δημιουργούν απλώς κάποιες καλύτερες συνθήκες για να επισυμβεί συνολικά η ισότητα, από την κατάλυση μόνο των ανισοτήτων, ευελπιστώντας και προσβλέποντας στην δημιουργία μιας αταξικής κοινωνίας (της οποίας όμως δεν γνωρίζουν τα πραγματικά δομικά υλικά).

 

Ε.         Το τι είναι και τι εννοείται ως βαρβαρότητα δεν το περιγράφω, το βλέπετε όλες και όλοι να υπάρχει γύρω σας και είναι με μία φράση η ανισότητα που καθορίζει τους όρους  ζωής και εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Μετά από αυτό, αφήστε το μυαλό σας ελεύθερο και θα βρείτε χιλιάδες τρόπους με τους οποίους όλη μετέχουμε στην βαρβαρότητα της ανισότητας και της εκμετάλλευσής της, εκούσιας και ακούσιας, άμεσης και έμμεσης.

            Είναι, λοιπόν, ο σοσιαλισμός η έκφανση της αιώνιας αγωνίας και αγώνα για ισότητα στην λειτουργία των κοινωνιών και κατ’ επέκταση στην ζωή του ανθρώπου. Ο σοσιαλισμός είναι η έκφανση αυτή υπό συνθήκες καπιταλιστικής παραγωγικής οργάνωσης. Την ίδια αγωνία και αγώνα της ισότητας ήλθαν στο παρελθόν να «υπηρετήσουν» και να εκφράσουν μία σειρά από φιλοσοφικές και πολιτικές θεωρίες και κατά κύριο λόγο θρησκείες. 

           

ΣΤ.      Γιατί κύριο ζήτημα είναι η ισότητα στο τμήμα της παραγωγικής οργάνωσης; Γιατί επιζητείται η ισότητα; Θα εξηγηθεί παρακάτω.

 

            Η θεωρία των βιοτικών αναγκών στηρίζεται στο γεγονός της ζωικής φύσης μας και στις ανάγκες που αυτή δημιουργεί. Ξεκινώντας από την ίδια την κυτταρική μας δομή και στην συνέχεια ως οργανισμοί, έχουμε τις φυσικές ανάγκες επιβίωσης που καθορίζουν και την προτεραιότητα στην δράση μας.

Οι ίδιες αυτές ανάγκες, οι βιοτικές ανάγκες, δημιούργησαν τις κοινωνίες, ώστε να μπορούν να εξυπηρετηθούν καλύτερα και πληρέστερα οι ατομικές ανάγκες αυτές μέσα από την κοινή δράση, την συνένωση των ανθρώπινων δυνάμεων και δυνατοτήτων.

Η εξεύρεση – εξασφάλιση και διαχείριση των βιοτικών αναγκών έγινε αντικείμενο μιας κοινωνικής διαδικασίας είναι αυτό που ορίζουμε ως «παραγωγική διαδικασία», ενώ η διαχείριση «ανατέθηκε» σε άλλους κοινωνικούς μηχανισμούς, που στις ημέρες μας ή στον «καπιταλισμό» λέγεται αγορά.

Η ίδια η εκμετάλλευση των βιοτικών αναγκών των ανθρώπων, αλλά και ο αγώνας για κάλυψη και επάρκεια (η αγωνία-ανάγκη της ατομικής και συλλογικής μελλοντικής κάλυψης) γέννησε τους μηχανισμούς εξουσίας και τις ανισότητες, ατομικές και κοινωνικές, γέννησε τους πολέμους και σειρά συγκρούσεων. Στην πραγματικότητα όλη η ανθρώπινη ύπαρξη διακατέχεται από τις ανάγκες αυτές, καθορίζεται από την ζωική μας λειτουργία και φύση, το δε κοινωνικό «είναι» καθορίζει ακόμα και σαν κληρονομική αλληλουχία το «μέλλον».

            Οι ανισότητες λοιπόν στην παραγωγή, κατοχή και διαχείριση των βιοτικών αναγκών, στις οποίες προστέθηκαν και οι «κοινωνικές» ανάγκες, αυτές που ήλθαν να εξαρτήσουν την απόλαυση των πρώτων (ατομικών) από την κοινωνική «θέση», δημιούργησαν ένα κοινωνικό περιβάλλον ανισότητας και ουσιαστικής βαρβαρότητας, που σε πολλούς σήμερα φαίνεται ως αποτέλεσμα κάποιας ratio ή ως αυτονόητο, ενώ στην πραγματικότητα είναι αποτέλεσμα διαιώνισης μιας μακρόχρονης διαδικασίας ανισότητας και ανθρώπινης εκμετάλλευσης.     

 

Ζ.        Για τον λόγο αυτό αλλά χωρίς να κατανοούν την βαθύτερη αιτία και σκοπό της δράσης, όλες οι αποκληθείσες επαναστατικές διαδικασίες ή θεωρίες έχουν βασικό ζητούμενο την ισότητα, την κοινωνική ισότητα. Στην συγκρότηση των κοινωνιών το ουσιωδέστερο ζητούμενο, η ουσιωδέστερη βιοτική ανάγκη είναι πράγματι η ισότητα, αφού από αυτή εξαρτάται πλέον στον μεγαλύτερο βαθμό, η δυνατότητα απόλαυσης των βιοτικών αναγκών, η εξυπηρέτηση των οποίων πλέον «κοινωνικοποιήθηκε» και ορίζεται από τους μηχανισμούς παραγωγής και την  διαχείρισή τους.

Αταβιστικά σχεδόν, οι «επαναστάσεις» στρέφονται προς την κατοχή και διαχείριση των μέσων παραγωγής, χωρίς να έχουν αντιληφθεί τον ουσιώδη λόγο που το πράττουν, που δεν είναι άλλος από την καίρια σημασία τους στην κάλυψη των βιοτικών αναγκών.

Για τον ίδιο λόγο, επειδή δηλαδή δεν έχουν αντιληφθεί την ουσία, που είναι η κάλυψη των βιοτικών αναγκών των «συγκοινωνών» ανθρώπων, αποτυγχάνουν.

Η διατήρηση των ανισοτήτων (αφού δεν έχει εννοηθεί μέχρι σήμερα η σημασία της ισότητας σε σχέση με τις βιοτικές, τις ανθρώπινες ανάγκες) συντελεί σε κάθε επίπεδο στην διαμόρφωση ελλειμμάτων κοινωνικών αναγκών για μία σειρά από ανθρώπους ή στην αγωνία για την μελλοντική κάλυψή τους. Ολη αυτή η διατήρηση των ανισοτικών καταστάσεων, καθώς έχει πολυδιάστατο αντίκρυσμα στην κάλυψη των βιοτικών αναγκών, καθορίζει τις συμπεριφορές των ανθρώπων, τις δεσμεύει και τις προκαλεί.

Εάν η βαρβαρότητα του ατομικιστικού καπιταλισμού ήταν δεδομένη για τον δυτικό κόσμο, προέκυψε και η βαρβαρότητα του «υπαρκτού σοσιαλισμού», για την Σοβιετική Ενωση και για όσα κράτη ακολούθησαν την ίδια αντίληψη, μη αντιλαμβανόμενα την αξία των ανωτέρω βιοτικών αρχών και συνθηκών. Διότι, εάν όπως και στον καπιταλισμό, δεν είναι κεντρικό στοιχείο της λειτουργίας των κοινωνιών η εξυπηρέτηση των ανθρώπινων βιοτικών αναγκών σε κάθε επίπεδο και η εξασφάλισή τους μέσα από ισοτικές κοινωνικές διαδικασίες (η ισότητα εξασφαλίζει την βεβαιότητα ότι δεν θα υπάρξει οποιαδήποτε στέρηση εξαιτίας της ανισότητας) το αποτέλεσμα, μιμούμενο και αντιγράφοντας την δεδομένη εξουσιαστική ανισοτική βαρβαρότητα (ακόμα και στην παραγωγική διαδικασία), αποτυγχάνει να εξυπηρετήσει και να εκφράσει τις ανάγκες των ανθρώπων.  

Η.        Ο Κορνήλιος Καστοριάδης, όντας στην πραγματικότητα κομμάτι της σοσιαλιστικής σκέψης και βαθύτατα επιρρεασμένος από αυτή και την απελευθερωτική ισοτική της διάσταση, δεν γνώριζε βέβαια την θεωρία του βιοτισμού, αλλά αντιλήφθηκε την ταύτιση της παραγωγικής διαδικασίας στον καπιταλιστικό κόσμο και στον κόσμο του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και επισήμανε την αναπαραγωγή του καπιταλισμού ως μεθόδου οργάνωσης της παραγωγής και τα συνεπαγόμενα αυτής στην Σοβιετική Ενωση.

Αναφέρθηκε στην πραγματική, την άμεση δημοκρατία και την σημασία της για την πορεία των κοινωνιών, ζητώντας την «αυτοθέσμιση», την αυτοτέλεια, την αυτοδιαχείριση των ανθρώπων σε συνθήκες ισότητας. Είναι το στοιχείο της πολιτικής ισότητας, που αποτελεί για την θεωρία του βιοτισμού άμεση κοινωνική βιοτική ανάγκη, από την οποία εξαρτάται η δυνατότητα όλων, μέσα από μία σειρά διαδικασιών, να ορίζουν, να απολαμβάνουν, να εξασφαλίζουν τις ατομικές ανθρώπινες βιοτικές τους ανάγκες.

Στο πλαίσιο των επιλογών για την παραγωγική λειτουργία της κοινωνίας και του κράτους, Κορνήλιος Καστοριάδης αναφέρθηκε κυρίως στον Αριστοτέλη και στον Μάρξ, αναζητώντας την δίκαιη κοινωνία και το δίκαιο κράτος. Στα συμπεράσματά του, καθώς «βιοτισμός» δεν υπήρχε, περιορίστηκε στην λειτουργική κοινωνική αυτοθέσμιση αναπαράγοντας το μοντέλο πολιτειακής οργάνωσης που πρότεινε.

Για τον βιοτισμό, δίκαιη κοινωνία και δίκαιο κράτος είναι αυτό που εξασφαλίζει τις ανάγκες του ανθρώπου, ότι κάθε άνθρωπος που θα γεννηθεί θα απολαμβάνει και δεν πρόκειται να στερηθεί τις βιοτικές του ανάγκες. Η ισότητα σε κάθε επίπεδο δεν είναι μόνο ανάμεσα σε αυτές, αλλά είναι και ο όρος για την δημιουργία ελεύθερων πολιτών, ελεύθερων ανθρώπων, ελεύθερων κοινωνιών. 

Η ανισότητα ως κύριο στοιχείο της βαρβαρότητας, ακόμα και όταν υπάρχει επαρκές παραγόμενο, έρχεται να το μοιράσει δημιουργώντας σε κάποιους λίγους εκμεταλλεύσιμες υπερεπάρκειες και στους πολλούς στέρηση ή φόβο στέρησης βιοτικών αναγκών και την ανάγκη μιας πολλαπλής και πολυδιάστατης ανάλωσης της ζωής και της ελευθερίας τους για την εξεύρεση ή εξασφάλισή τους. Τα πολιτικά και νομικά θέσφατα της εποχής μας κάνουν λόγο για την αρχή της ισότητας των πολιτών, προβλέπουν όμως και χίλιους δυο τρόπους για να μην υπάρχει αυτή στην ουσία.

Η ανισότητα που άγει στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο για την εξεύρεση και κάλυψη των βιοτικών αναγκών, βιολογικών – πραγματικών και τεχνητών (οι τελευταίες προκαλούνται ως φαύλος κύκλος για την εικόνα της κοινωνικής ισότητας ή του ανώτερου πυραμιδικού διαχωρισμού), είναι η βαρβαρότητα με την οποία πρέπει στο μέλλον να τελειώσουμε, ως άνθρωποι και κοινωνίες, οριστικά. Το πώς και με ποιο μοντέλο το έχω προτείνει … .

 

 

Δημήτρης Καραμήτσας        http://dialogoskoinonia.wordpress.com/

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ   

 

          Η απόλυτα και ολέθρια βλακώδης παραγωγική διάσταση και οργάνωση της χώρας.

 

Για όσους έχουν μπει βαθύτερα στα νοήματα του βιοτισμού θα είναι ευνόητο ότι πρόκειται για μια νέα θεωρία με την οποία επιχειρείται η εξήγηση της ζωής των ανθρώπων και της συγκρότησης και λειτουργίας των κοινωνιών. Η εφαρμογή της έχει τη δυναμική να αλλάξει την πορεία τού κόσμου, αλλά και να εξηγήσει την ιστορική και κοινωνική διαδρομή και πορεία του ανθρώπου και των κοινωνιών του μέχρι σήμερα. Προσωπικά πιστεύω ότι θα επηρεαστεί εντονότατα κα ιη επιστημονική σκέψη. Ακόμα και η πρόσφατη οικονομική κρίση μπορεί να μελετηθεί και να εξηγηθεί με βάση τα δεδομένα του βιοτισμού [1].

Ήθελα από καιρό να γράψω τη θέση μου και την κριτική μου για την παραγωγική οργάνωση της χώρας, να την θέσω ακόμα υπό ένα άμεσα εφαρμόσιμο πρίσμα βιοτισμού ως πρόταση, αλλά και να καταδείξω ότι οι καχεξίες και τα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας έχουν άμεση σχέση με την παραβίαση λογικών δεδομένων, τα οποία είναι παράλληλα και δεδομένα της θεωρίας του βιοτισμού. Έχω γράψει βέβαια και αναλυτικά τις προτάσεις μου για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και τούτο εδώ το κείμενο έρχεται να λειτουργήσει συμπληρωματικά, αλλά και από μια άλλη σκοπιά, για να καταδείξει και να πείσει για το τι αποτελεί εθνική και κυρίως κοινωνική πολιτική αναγκαιότητα.

Όπως έχω γράψει[2], η χώρα μας στην παρούσα ιστορική φάση έχει τεράστια παραγωγική υστέρηση και βρίσκεται υπό πλήρες καθεστώς εξάρτησης που οδηγεί ήδη σε τραγικές συνέπειες για το μέλλον. Είναι βέβαιο ότι δεν  διαθέτει πληθώρα διαθέσιμων οικονομικών κεφαλαίων (ιδίως δημόσιων) και τη δυνατότητα να στηρίζει την ανάπτυξή της στην ύπαρξη και χρήση τους.

Υπό το πρίσμα του βιοτισμού η ύπαρξη και χρήση οικονομικών κεφαλαίων αποτελεί ολέθριο σφάλμα που δεσμεύει τις κοινωνίες και τους ανθρώπους σε ένα αγώνα παραγωγής τους ή και εξυπηρέτησης του δανεισμού τους από αυτούς που τα διαθέτουν[3]. Ο αγώνας αυτός διαστρέφει το νόημα της ανθρώπινης ζωής και δράσης, αλλοτριώνει και απαλλοτριώνει την ανθρώπινη ζωή και τη μετατρέπει σε ένα ολέθριο αγώνα εξασφάλισης «οικονομικών αξιών», οι οποίες ετερο-καθορίζονται από τους έχοντες ήδη τα κεφάλαια. Με τον τρόπο αυτό συνεχίζεται ο φαύλος κύκλος της εξουσίας ανθρώπων πάνω σε ανθρώπους, της ίδιας της ανισότητας που δημιουργεί προβληματικές σχέσεις στις κοινωνίες. Τα αγαθά πρέπει να παράγονται από τους ανθρώπους για τους ανθρώπους, άμεσα και χωρίς στρεβλωτικές παρεμβάσεις, χωρίς οικονομική αξιακή θεώρηση, αλλά μόνο σύμφωνα με την βιοτική τους θεώρηση και πάντοτε υπό τον άμεσο έλεγχο της κοινωνίας.

Ας επανέλθουμε όμως στο ελληνικό φαινόμενο, εκτός από το οικονομικό κεφάλαιο, σημαντικότατοι παράγοντες για μια κοινωνική οικονομία είναι πρώτα απ’ όλα οι ίδιοι άνθρωποι, αυτοί που ζουν και  συγκροτούν την κοινωνία. Στην πραγματικότητα ο παράγων άνθρωπος είναι ο σημαντικότερος παράγων και ο βασικός συντελεστής για οτιδήποτε συμβαίνει σε μια κοινωνία, αφού αυτός την απαρτίζει την εν ολίγοις ή εν πολλοίς την ορίζει. Ουσιώδης διάσταση που μπορεί να καθορίσει την πορεία μιας κοινωνίας και των κοινωνικών φαινομένων που τη συνοδεύουν και ταυτισμένος με τον άνθρωπο είναι ο παράγων γνώση, ιδίως θεωρημένος ως ανθρώπινη βιοτική ανάγκη. Ακόμα και με τη σύγχρονη μηχανιστική αντίληψη των πραγμάτων, η γνώση αποτελεί έναν ουσιαστικό συντελεστή στην πορεία για μια παραγωγική προσπάθεια. Ένας άλλος ουσιαστικός παράγοντας, που καθορίζεται από πολλές παραμέτρους, οι οποίες έχουν άμεση σχέση με την κάλυψη βιοτικών αναγκών, ατομικών και κοινωνικών, είναι αυτός της ανθρώπινης θέλησης. Τέλος τα φυσικά χαρακτηριστικά ενός τόπου αποτελούν τον σημαντικότερο παράγοντα για τις παραγωγικές επιλογές μιας κοινωνίας. Η πιο πάνω αρίθμηση δεν είναι αποκλειστική, αλλά ενδεικτική και πάντως ικανή να μας κάνει να κατανοήσουμε την ολέθρια και βλακώδη παραγωγική οργάνωση της χώρας μας.

Η σημερινή παραγωγική οργάνωση της κοινωνίας μας και οι επιλογές της είναι πραγματικά άθλιες. Δεν λαμβάνουν καθόλου υπόψη τους τα φυσικά χαρακτηριστικά της πατρίδας μας, τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά της. Πάνω σε αυτά δεν υπάρχει καμία ουσιαστική μελέτη και γνώση, αλλά δουλικά και βλακωδώς άκριτα μεταφέρονται αντιγραφόμενα παραγωγικά μοντέλα, μέθοδοι και προϊόντα από το εξωτερικό. Αυτό δημιουργεί από μόνο του ένα τεράστιο αρνητικό παραγωγικό δεδομένο, που καταδικάζει τη χώρα και τις κοινωνίες σε φαινόμενα υποπαραγωγής και πλήρους εξάρτησης. Η χώρα μας δεν παράγει αυτά που πρέπει και μπορεί να παράγει. Βρίσκεται όμηρος μιας σειράς παραγόντων και πολιτικών (προσώπων και πραγμάτων) που την καθιστούν έρμαιο κάθε εκμετάλλευσης και παραλογισμού.

Ένας τόπος παρατημένος μαζί με τους ανθρώπους του, υποχείρια όλοι των βουλήσεων και της προνομιακής δράσης μιας ελάχιστης οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας, ελληνικής και ξένης, η οποία καθορίζει αυθαίρετα και σύμφωνα με το ατομικό της συμφέρον όλες τις εξελίξεις, τόσο πολιτικά όσο και παραγωγικά.

Φρόντισαν και φροντίζουν να εκμεταλλεύονται ένα διαλυμένο τόπο μου που ποτέ δεν μελετήθηκαν και δεν έγιναν ευρέως γνωστές οι δυνατότητές του και ανθρώπους που καταδικάστηκαν στην άγνοια και ποτίστηκαν από την πλύση εγκεφάλου της σκόπιμης ελεγχόμενης παραπληροφόρησης. Έτσι και ζώντας στον κόσμο των «αξιών» και των «υπεραξιών», οι κρατούντες φροντίζουν πάντα με έχουν απέναντί τους έναν τόπο με μικρή «αξία» και ανθρώπους απελπισμένους ή σε ύπνωση προκειμένου τα πιο πάνω να μπορούν να «αγοραστούν» σε ελάχιστες τιμές και να χειραγωγηθούν προκειμένου να αποδώσουν τεράστιες υπεραξίες. Αυτό χωρίς ποτέ να κινδυνεύσει ή να αμφισβητηθεί επικίνδυνα και πραγματικά η δική τους ισχύς, αλλά να διαιωνίζεται και να κληρονομείται στους επόμενους διαχειριστές και αφεντικά του τόπου.

Με τον τρόπο όμως αυτό η παραγωγική και η ευρύτερη κοινωνική διάσταση της χώρας, όχι μόνο αποτελεί ή καθίσταται υποχείριο αυτών των ολιγαρχιών και των μηχανισμών, που επί πολλά έτη επέβαλαν στις κοινωνίες και τα κράτη (π.χ. δημόσια διοίκηση), αλλά οδεύει πάντοτε σύμφωνα με τις δικές τους επιλογές και πρώτη δική τους επιλογή δεν είναι η κοινωνία, οι άνθρωποι, η χώρα αλλά είναι το ατομικό κέρδος και η διαιώνιση του. Είδαμε π.χ. τα τελευταία χρόνια να επιβάλλονται από ξένους και ντόπιους μηχανισμούς, όπως οι ανωτέρω, και με τρόπο φανερό ή κρυφό, άμεσα ή έμμεσα συγκεκριμένες επιλογές για την οικονομική και κοινωνική διάσταση της χώρας.

Οι άνθρωποι, οι κοινωνίες και ο τόπος μας οδηγήθηκαν σε επιλογές που δεν αποτέλεσαν αντικείμενο ανεξάρτητης μελέτης και συναπόφασης, αλλά κυριαρχικής αλλότριας επιβολής. Είναι σαφές ότι άλλοι και όχι ετούτος ο λαός όρισαν και ορίζουν το κοινωνικό και παραγωγικό παρόν και μέλλον του τόπου μας και αυτό δεν το πράττουν για τίποτε σχεδόν άλλο από το δικό τους ατομικό κέρδος και ισχύ. Ετσι όλοι πορευόμαστε, όπως αμέτρητα χρόνια τώρα, και εμμένουμε ως αχειράφετα εγκλωβισμένα υποχείρια, που γνωρίζουν όχι μόνο την αξία και τις δυνατότητες του τόπου τους, αλλά ακόμα και τη δική τους πραγματική αξία, αυτή τις ανθρώπινες υπόστασης, δημιουργίας και ενεργείας.

 

Το δεύτερο ολέθριο βλακώδες δεδομένο που θα θίξω έχει να κάνει ακριβώς με τα πιο πάνω: με τον άνθρωπο.

Σήμερα, η οργάνωση και οι λογικές της παραγωγής θεωρούν ή θέλουν την πλειονότητα των ανθρώπων ως σχεδόν αναγκαίο κακό. Η μείωση του αποκαλούμενου κόστους εργασίας, η απασχόληση ολοένα και λιγότερο ανθρώπων, η δημιουργία πρόθυμων για εκμετάλλευση ανέργων και χαμηλόμισθων, αποτελεί ένα ακόμα χαρακτηριστικό της ελληνικής οικονομίας, ενταγμένο στην ευρύτερη αθλιότητα του καπιταλισμού. Έτσι για παράδειγμα, από τους 1000 νέους της πατρίδας μας φτάνουν με εργάζονται οι 500 και από αυτούς οι 350 εργάζονται αντιπαραγωγικά σε υπηρεσίες στην πραγματικότητα άχρηστες ή σχεδόν άχρηστες. Οι υπόλοιποι 150 θα πρέπει να παράγουν για το σύνολο !!!. Μια ορθολογική και πραγματικά ουσιαστική παραγωγική οργάνωση θα είχε ως σκοπό την εργασία όλων, διότι με τον τρόπο αυτό αυξάνεται το συνολικό παραγόμενο και οι δυνατότητες μιας οικονομίας.

Αυτή τη στιγμή ο άνθρωπος είναι ο βασικός παραγωγικός παράγοντας της χώρας. Ο άνθρωπος κινεί, ελέγχει και καθορίζει τις παραγωγικές μονάδες. Η ίδια η ζωή δημιουργεί την ανάγκη δράσης και παραγωγής και την κάλυψη των βιοτικών αναγκών. Το σημαντικότερο ζωντανό και ουσιαστικό κοινωνικά «κεφάλαιο» της χώρας μας είναι οι άνθρωποι, είμαστε εμείς. Αντίστοιχα, η παραγωγική μας συμμετοχή καθορίζει όχι μόνο το παραγόμενο και την ποιότητα του, αλλά και την ίδια την κοινωνική μας διάσταση. Δεν μπορείς να μιλήσεις για ισότητα, ελευθερία δράσης, ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα όταν εκατομμύρια άνθρωποι στερούνται των στοιχειωδών παραγωγικών δικαιωμάτων και συνακόλουθα της ουσιώδους, ίσης συμμετοχής τους στο κοινωνικό γίγνεσθαι, ιδίως διότι η υστέρηση αυτών που ορίζω ή ορίζουμε ως βιοτικές ανάγκες κάνει τον άνθρωπο υποχείριο και τον εξανδραποδίζει.

Αλλά ας έρθουμε πάλι στην παραγωγική διάσταση. Οι άνθρωποι κατευθυνόμενοι σε λύσεις και επιλογές, που είτε δεν έχουν μελετηθεί είτε σκόπιμα καθορίζονται από τα κέντρα εξουσίας, ουσιαστικά σπαταλιούνται και μαζί με αυτούς σπαταλιέται ένα τεράστιο εθνικό και κοινωνικό «κεφάλαιο», δυνατότητες που μπορούν να ανήκουν σε όλο τον πλανήτη. Ένας νέος άνθρωπος κατευθύνεται μέσα από πολλούς παράγοντες – που ξεκινούν ακόμα και από την οικογένεια (και τη δική της έλλειψη γνώσης), το εκπαιδευτικό σύστημα και τις προτεραιότητες της ολιγαρχίας που το ελέγχει, την ίδια την κοινωνία και κυρίως την έλλειψη στρατηγικής και μελέτης, την έλλειψη γνώσης και πορείας και των μελών – στην επιλογή να διάθεση τη ζωή του, τον χρόνο του, το ίδιο το «είναι» του, τις δυνατότητές του και όλο του το μέλλον σε ένα επάγγελμα, σε μία παραγωγική οντότητα η οποία είναι ήδη κορεσμένη ή δεν έχει μέλλον, δεν έχει ουσία, δεν έχει ουσιαστική παραγωγική διάσταση υπό οιανδήποτε έννοια. Μετά από 10 – 15 χρόνια παραγωγικής απραξίας, υπολειτουργεί και δεν έχει διέξοδο. Στα 30, στα 35 χρόνια του αυτός ο νέος, αυτή η νέα έχει καμία διάθεση να δει την κοινωνία ως κομμάτι του/της; έχει καμία διάθεση να δει τον διπλανό του ως άνθρωπος προς άνθρωπο; Έχει τη θέληση ή τον οραματισμό να λειτουργήσει κοινωνικά; Ποιον και τι να πιστέψει όταν αναπαράγεται η φαυλότητα της καταδίκης του;

Χιλιάδες τα ερωτηματικά που μπορούν να τεθούν σε ατομική και κοινωνική διάσταση και, αν λάβουμε υπόψη μας την κοινωνία ως σύνολο και το τι αυτή στερείται από την αχρήστευση και σπατάλη των ανθρώπων που την συναπαρτίζουν, τότε πραγματικά τα ερωτήματα γίνονται εκατομμύρια, γίνονται ένας γόρδιος δεσμός ο οποίος θα πρέπει ή να λυθεί ή να κοπεί μαζί με αυτούς που τον δημιούργησαν και τους εξυπηρετεί. Επιμένω στην ανάγκη για χάραξη ουσιαστικής κοινωνικής παραγωγικής στρατηγικής βασισμένης στην εξυπηρέτηση των βιοτικών αναγκών, υλικών και άυλων, ατομικών και κοινωνικών. Στρατηγική στηριγμένη στη γνώση και δικαιωμένη μέσα από την κοινωνική συναπόφαση. Στρατηγική που δεν θα βασίζεται στην ανισότητα και την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, των πολλών από τους λίγους, αλλά θα βασίζεται στην ισότητα και στην κοινωνική χρησιμότητα της δράσης, που τα αποτελέσματά της θα ανήκουν σε όλους.

Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτή η φαυλότητα, δεν μπορεί εκατομμύρια άνθρωποι σ’ αυτό τον τόπο και δισεκατομμύρια σε όλο τον πλανήτη να κατευθύνονται στην εξυπηρέτηση μιας φαύλης ψυχοπαθούς ολιγαρχίας. Το ίδιο το μέλλον του τόπου μας είναι πραγματικά αβέβαιο και ζοφερό, όταν η δυνατότητα ανθρώπινης δράσης και δημιουργίας εγκλωβίζεται σε μηδενικά και πολύπλευρα αρνητικά αποτελέσματα. Δεν είναι δυνατόν να στερούμε και να εγκλωβίζουμε τους ανθρώπους γιατί έτσι στερούμε την κοινωνία μας από το μέλλον της. Δεν μπορώ να ακούω πολιτικούς και δήθεν τεχνοκράτες να μιλούν για δουλειές και ευκαιρίες απασχόλησης. Δεν θέλουμε άλλη υποδούλωση και εξάρτηση, δεν θέλουμε άλλη διαστροφική υποτέλεια, έχουμε ανάγκη από πραγματική δημιουργία, ανθρώπινη και κοινωνική, που να ανήκει σε όλους. Φτάνει πια η καταστροφή και η λεηλασία του τόπου μας και των ανθρώπων του, φτάνει πια η ατομικιστική εκμετάλλευση και αποσάρθρωση της κοινωνίας μας. Μελετήσετε τον τόπο μας, παράγετε γνώση για όλους, δώστε στους ανθρώπους τη δυνατότητα να εκφραστούν ελεύθερα, να δημιουργήσουν και εξασφαλίστε ότι αυτή θα ανήκει σε όλους, γιατί μόνο τότε θα σπάσει το καθεστώς εκμετάλλευσης και θα οδηγηθούμε σε κοινωνίες ανθρώπων με μέλλον και όχι σαρκοβόρων ζώων, που θα εξαφανισθούν από την εντροπία της αλληλοφαγίας και της υπερανάλωσης του φυσικού τους περιβάλλοντος.

 Εάν η οικονομία ήταν στραμμένη προς τη διασφάλιση και παραγωγή βιοτικών αναγκών και όχι προς τα θλιβερά θύματα του ανταγωνισμού, της υπερπαραγωγής, της υπερανάλωσης και των ψευδών «αξιών», όχι μόνο θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για αειφορία μιας κοινωνικής οικονομίας, αλλά θα μπορούσαμε κάλλιστα να μιλήσουμε και για λιγότερη εργασία για όλους, για περισσότερη ζωή.

Το δεδομένο παραμένει: για να φτάσουμε σε συνολική ανθρώπινη και κοινωνική χειραφέτηση, σε κοινωνίες που καλύπτουν την βιοτική κοινωνική ανάγκη της ισότητας και όσα αυτή συνεπάγεται (ακόμα και για τη μορφή του πολιτεύματος και την μετατροπή του σε πραγματική δημοκρατία) είναι αναγκαίος όρος να εξασφαλίσουμε την παραγωγική συμμετοχή όλων των ανθρώπων.

Επαναλαμβάνω πως ένας τεράστιας σημασίας παράγοντας της ολέθριας βλακείας είναι η έλλειψη ουσιώδους οργάνωσης και στρατηγικής με σκοπό την κατεύθυνση των ανθρώπων σε ουσιαστικές παραγωγικές δημιουργικές διαδικασίες. Είναι αυτονόητο, ότι επειδή δεν υπάρχει καμία μέριμνα και κυρίως καμία ουσιαστική γνώση των χαρακτηριστικών του τόπου μας και των αναγκών και δυνατοτήτων του και καμία ουσιαστική πολιτική πάνω σε αυτό, οι άνθρωποι κατευθύνονται σε άχρηστες ειδικεύσεις, σε ειδικεύσεις όπου είναι βέβαιο ότι σύντομα ή ήδη είναι κορεσμένες αλλά και αντιπαραγωγικές. Η αχρήστευση το ανθρώπινου δυναμικού της χώρας είναι ένα ολέθριο έγκλημα. Η ίδια αυτή αχρήστευση προέρχεται από τις επιλογές του καπιταλιστικού συστήματος που επιζητεί αντί για πραγματική παιδεία και γνώση εξειδικευμένους φτηνούς εργαζόμενους λογιζόμενους ως εξαρτήματα μηχανών.

Πρέπει λοιπόν να τεθεί, ουσιαστικά και όχι ως κούφιος βερμπαλισμός, ο άνθρωπος και οι ανάγκες του στο κέντρο της κοινωνικής συγκρότησης και δράσης. Καθετί που φτιάχνουμε, καθετί που σκεπτόμαστε, πρέπει να κατευθύνεται και να ορίζεται από τον άνθρωπο και τις ανάγκες του. Μια οικονομία που είναι πραγματικά κοινωνική, αλλά και ουσιαστικά συμβαδίζει με την φύση και δεν την αντιστρατεύεται, είναι η οικονομία που ξεκινά από την κάλυψη των βιοτικών αναγκών του ανθρώπου.

Εάν θέλουμε να προσδώσουμε ουσιώδη κοινωνικό χαρακτήρα σε αυτή την διάσταση του μηχανισμού της οικονομίας, εάν θέλουμε να προσδώσουμε ορθολογικά χαρακτηριστικά που άπτονται του σκοπού ίδρυσης και ύπαρξης των ανθρώπινων κοινωνιών πρέπει να σταθούμε στο σκοπό και τη χρησιμότητα που εξυπηρετεί η κοινωνική συμβίωση. Στο κέντρο της βρίσκεται η βιοτική κοινωνική ανάγκη της ισότητας. Δεν θα επεκταθώ έχοντας γράψει σε πολλά κείμενά μου την κεντρική έννοια και την ανάλυση του βιοτισμού. Θα θέσω όμως ένα πρώτο βήμα κατανοητό και μάλλον αυτονόητο από όλους, ένα βήμα που μπορεί να γίνει από σήμερα: Δίκαιη κοινωνία είναι αυτή που εξασφαλίζει σε όλους τους ανθρώπους την απόλαυση των βιοτικών αναγκών.

 Μόνο έτσι απελευθερώνεται ο άνθρωπος. Κάποιος που γεννιέται και μεγαλώνει γνωρίζοντας ότι δεν πρόκειται να στερηθεί τις βιοτικές του ανάγκες δεν μπορεί να γίνει υποχείριο και ανδράποδο, ούτε να εμφανίσει ψυχοπαθή κοινωνική παθογένεια. Για το ποιες είναι οι βιοτικές ανάγκες και το πώς καθορίζονται μπορείτε να ανατρέξετε σε άλλα κείμενά μου.

 

Άφησα τελευταίο έναν ουσιαστικό, τον ουσιαστικότερο παράγοντα που μπορεί να μεταβάλει τα πιο πάνω, είναι η ατομική και συνάμα κοινωνική βιοτική ανάγκη που λέγεται γνώση, γνώση του κόσμου που μας περιβάλλει, γνώση των μεθόδων σύλληψης της γνώσης και αντίληψης των πραγμάτων, γνώση της σύνθεσης της δημιουργίας, γνώση της ελεύθερης δημιουργικής σκέψης. Οι ολιγάρχες εξουσιαστές του πλανήτη διαχειρίζονται την γνώση, την κατευθύνουν, την ελέγχουν, την στρεβλώνουν και κάνουν οτιδήποτε για να την εκμεταλλευτούν προκειμένου να εξυπηρετήσουν ατομικά συμφέροντα. Με νύχια και με δόντια, με βία την κρατούν και δημιουργούν «παράγνωση» και μύθους, διαστρέφουν και εγκλωβίζουν για να έχουν τη δυνατότητα να αναπαράγουν τη φαυλότητα τους, να κατευθύνουν την σκέψη της ανθρωπότητας, να μην αφήνουν τίποτα δημιουργικά ελεύθερο να υπάρξει. Εμφανίζονται ως σοφοί οι ίδιοι, δημιουργούν ελίτ της σκέψης, ακαδημαϊκούς και πανεπιστημιακούς που εγκλωβίζονται στα ψηλά σκαλοπάτια της ιεραρχικής κοινωνίας – πυραμίδας της και σκέπτονται μόνο μέσα από τη δομή της και την άνιση «ανώτερη» θέση τους σε αυτή.

Στρατηγικός στόχος λοιπόν, όπως έχω γράψει, είναι να καταφέρουμε σαν κοινωνία να παράγουμε και να παράσχουμε αυτό το βασικό βιοτικό αγαθό της γνώσης, της ελεύθερης γνώσης, που θα ανήκει σε όλους και θα μας βοηθήσει ουσιαστικά να αλλάξουμε τον τόπο μας, τις ανθρώπινες σχέσεις, και τις κοινωνικές δομές. Τον τρόπο που μπορούμε να το πραγματοποιοήσουμε, να παράγουμε πραγματική γνώση χωρίς εξάρτηση από κεφάλαια, επιτυγχάνοντας ταυτόχρονα και την πραγματική γνωσιακή απελευθέρωση και πνευματική συγκρότηση της νέας γενιάς τον έχω ήδη γράψει, αυτό που περιμένω είναι η ουσιαστική ανταπόκριση της κοινωνίας, κάθε κοινωνίας και κάθε ανθρώπου[4]. Η γνώση αυτή πρέπει να είναι ανοικτή και ελεύθερα προσβάσιμη από όλους, η γνώση αυτή ανήκει στις κοινωνίες που την παράγουν και σε κανέναν ατομικά ή αποκλειστικά.

Ας έλθουμε όμως ξανά στην περιγραφή μιας οικονομίας, μιας κοινωνικής οικονομίας που θα είναι προσανατολισμένη στις βιοτικές, στις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων και όχι στη φαυλότητα των οικονομικών αξιών. Συνοπτικά εκθέτω όσα άλλου έχω γράψει και αναλύσει. Το πρώτο ζητούμενο μιας τέτοιας οικονομίας είναι η παραγωγική οργάνωση με γνώμονα και στόχο την εσωτερική επάρκεια σε βιοτικά αγαθά. Ο τόπος μας έχει την δυνατότητα να παράγει με πληρότητα, επάρκεια και πλουραλισμό τέτοια αγαθά είτε πρόκειται για τροφή, είτε πρόκειται για ασφαλείς κατοικίες είτε για οτιδήποτε στηρίζει την ζωή. Η προαιώνια παρουσία ανθρώπων στον τόπο μας αποδεικνύει την καταλληλότητά του και την δυνατότητα ελάχιστης ενεργειακής ή φυσικής ανάλωσης.

Η μελέτη των παραγωγικών δυνατοτήτων είναι ένα κομμάτι της διαδικασίας παραγωγής ελεύθερης γνώσης κοινωνικής κυριότητας. Η τελευταία δημιουργεί ένα τεράστιο πλαίσιο ατομικής και κοινωνικής χειραφέτησης και ουσιαστικής προόδου των διανθρώπινων σχέσεων και της κοινωνικής οντότητας της συμβίωσης. Σκεφτείτε μόνοι σας πόσο πολύπλευρα, ολοτικά είναι τα αποτελέσματα. Μέσα από αυτή την γνώση και την αντίληψη του κοινωνικού βιοτισμού, μπορούμε και οφείλουμε να χαράξουμε την στρατηγική για την δημιουργική εργασία όλων των ανθρώπων, την εργασία στην πραγματικά κοινωνική οικονομία, την οικονομία που θα ανήκει σε όλους και όχι στους λίγους. Ενεργοποιώντας τους ανθρώπους, δίνοντάς τους το δικαίωμα στην ίση απόλαυση των βιοτικών αναγκών, τους απελευθερώνουμε, τους χαρίζουμε την δυνατότητα μιας διαφορετικής κοινωνικής συγκρότησης στο μέλλον.

          Η δημοκρατία και ο βιοτικός σοσιαλισμός (ή μόνο βιοτισμός) είναι πνευματικά εργαλεία της ανθρωπότητας, που μπορούν να μας καταδείξουν το μόνο ουσιαστικά μέλλον της και να μας κατευθύνουν προς αυτό. Η πραγματική δημοκρατία, κομμάτι του βιοτισμού, μπορεί να είναι ένα πρώτο βήμα … .

 

 

 

Κάποια σχετικά άρθρα :

 

ΑΠΑΤΕΣ & ΔΙΣΗΜΑΝΤΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

 

ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΔΕΝ ΤΡΕΛΑΘΗΚΑΝ

 

ΔΥΟ ΚΕΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ & ΤΗΝ ΑΓΟΡΑ

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ : Η ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

 

Γιατί γράφτηκε το ΠΑΣΟΚ του ΑΝΘΡΩΠΟΥ; τι είναι ; τι επιδιώκει;

 

«ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ

 

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ & Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ

 

ΟΙ ΦΟΥΣΚΕΣ, ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ, Ο Φ.Π.Α. … Ο ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

 

ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΒΙΟΤΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ & Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

 

ΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ

 

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ, ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ & ΤΟ ΝΕΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜO

 

ΑΓΡΟΤΕΣ & ΤΟ ΝΕΟ ΑΓΡΟΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ: ΠΡΟΤΑΣΗ

 

ΑΛΛΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ … ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

 

ΧΤΙΖΟΝΤΑΣ ΕΝΑ ΝΕΟ ΑΥΡΙΟ

 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

 

ΤΟ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ : ΕΝΑ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΓΙΑ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟ

 

ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

 

ΓΙΑ ΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ, ΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΧΩΡΙΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΚΕΡΔΟΣ

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ, ΒΙΟΤΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ

 

“Νεο-προστατευτισμός”, η κατάρρευση της παγκοσμιοποίησης

 

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ: ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ: ΓΙΑ ΕΝΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ

 

ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ, ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ & ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

 

ΤΟ ΠΛΑΤΕΜΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ΩΣ ΜΟΧΛΟΣ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗΝ ΙΣΟΤΗΤΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ & ΣΤΟΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ

ΟΙ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ, ΟΙ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ, Η «ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ» ΤΟΥΣ και ο … Σπηλιωτόπουλος

 

 

 

---

[1] Κάποια από όσα έχω ήδη δημοσιεύσει : ΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ,

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ, ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ & ΤΟ ΝΕΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜO

ΑΛΛΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ … ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ,

ΧΤΙΖΟΝΤΑΣ ΕΝΑ ΝΕΟ ΑΥΡΙΟ,

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ,

ΤΟ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ : ΕΝΑ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΓΙΑ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟ,

ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ,

ΓΙΑ ΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ, ΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΧΩΡΙΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΚΕΡΔΟΣ,

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ, ΒΙΟΤΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ,

ΟΙ ΦΟΥΣΚΕΣ, ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ, Ο Φ.Π.Α. … Ο ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΒΙΟΤΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ & Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

[2] ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ : Η ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

[3] Οι τελευταίοι, οι κεφαλαιούχοι και οι διαχειριστές τους, μπορούν κάλλιστα να κατηγορηθούν ότι διαμορφώνουν και προκαλούν στους άλλους συνεχείς ανάγκες δανεισμού.

[4] ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ, ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ & ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

 

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ: ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

 ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ: ΓΙΑ ΕΝΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ

 ΤΟ ΠΛΑΤΕΜΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ΩΣ ΜΟΧΛΟΣ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗΝ ΙΣΟΤΗΤΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ & ΣΤΟΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ

 ΟΙ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ, ΟΙ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ, Η «ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ» ΤΟΥΣ και ο … Σπηλιωτόπουλος

Η Ν.Δ. ΚΛΕΙΝΕΙ ΤΗΝ ΒΟΥΛΗ ΚΑΙ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ ΤΗΣ

Η Ν.Δ. ΚΛΕΙΝΕΙ ΤΗΝ ΒΟΥΛΗ ΚΑΙ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ ΤΗΣ

 

Ο χρόνος κυλάει αλλά μερικά πράγματα δεν αλλάζουν.

Η ελληνική δεξιά, από τον καιρό των αριστοκρατικών κομμάτων της αρχαιότητας μέχρι σήμερα, έχει μία μόνιμη τάση να αποφεύγει και να πολεμά την δημοκρατία.

Η τάση της αυτή είναι ταυτόσημη και επακόλουθη της θέσης για τον άνθρωπο.

Κατά την δοξασία της, υπάρχουν οι λίγοι, οι ελάχιστοι «άριστοι» που μπορούν και πρέπει να μιλούν και να αποφασίζουν και οι πολλοί που δεν πρέπει να έχουν κανένα, ούτε στοιχειώδες δικαίωμα έκφρασης και απόφασης, αλλά θα πρέπει «για το καλό όλων» να ακολουθούν τυφλά και πιστά, σαν πειθαρχημένο κοπάδι και εκλεκτούς.

Αυτοί οι λίγοι και εκλεκτοί απαντούν και βρίσκονται ανά την ιστορία σε μία πολύ-υποστατή θέση αριστείας: εκλεκτοί του Θεού, μεγάλοι πολέμαρχοι μακελάρηδες, εκλεκτοί της οικονομικής ισχύος, «πεφωτισμένοι» , εξ αίματος ανώτεροι, οι πολιτικά συγκροτημένοι και ορθοί  κλπ. .  Η ψυχοπαθολογική τους διάσταση είναι πραγματικά για γέλια, αλλά επειδή υπάρχουν κοπάδια στερημένων που τους ακολουθούν έχει προκαλέσει τελικά δάκρυα και κλάματα στην ανθρωπότητα.

Η Νεοελληνική Δεξιά δεν αντέχει την Δημοκρατία, έστω αυτή την λίγη και ψευδεπίγραφη.

Σταθερά προσηλωμένη στους Βασιλείς των υπηκόων Ελλήνων και στις χούντες γαλουχεί γενιές και γενιές Ελλήνων με μία τεράστια απέχθεια ακόμα και προς αυτή την ελάχιστη «δημοκρατία» και επιδιώκει να μην έχει κανένα τέτοιο κώλυμα ως προς την ανεξέλεγκτη δράσης της. Είχαν κάποιοι την ελπίδα ότι η ελληνική δεξιά έχει αλλάξει προς το καλύτερο, ότι μπορεί να συμβαδίσει με την ελάχιστη έκφραση του κοπαδιού των ανθρώπων, διαψεύστηκαν οικτρά με την τελευταία προσχηματική απόφαση για κλείσιμο της Βουλής (διακοπή εργασιών λόγω Ευρωεκλογών). Εγώ στους μόνους που ελπίζω είναι σε κάποιους ελεύθερους ανθρώπους, που από λάθος ή παράδοση βρίσκονται στις τάξεις της. Αυτοί μπορεί να σημάνουν κάποια άλλη πρόοδο αρκεί να απομονώσουν τον εαυτό τους από το κοπάδι.

Προξενεί πράγματι τεράστια εντύπωση, όχι η απόφαση για το κλείσιμο της Βουλής, αφού κινείται στα γνωστά πλαίσια δράσης της δεξιάς, αλλά η πιθανή νομιμοφανής αιτιολογία. Με ποιο τρόπο άραγε η λειτουργία της Βουλής εμποδίζει την διενέργεια των ευρωεκλογών ; Μήπως οι υποψήφιοι των ευρωεκλογών είναι βουλευτές, που πρέπει να φύγουν στις εκλογικές τους περιφέρειες για να τάξουν για μία ακόμα φορά λαγούς και πετραχείλια στους ψηφοφόρους τους ;

Περίεργα πράγματα και αιτιολογία δεν υπάρχει, αλλά πρέπει να την αναζητήσουμε μόνο ως προς τις συνέπειες … . Η μία η γνωστή είναι αυτή της παραγραφής αδικημάτων υπουργών.

Ενας ακόμα «πρωθυπουργός της κάθαρσης» (ο προηγούμενος ήταν ο Μητσοτάκης) βρίσκεται βουτηγμένος μέσα στα σκάνδαλα και τις μίζες. Πετάει λοιπόν το καπάκι στον θεσμικό διάλογο και σφραγίζει το θέατρο του παραλόγου για να μην υπάρχουν οσμές προς τα έξω.

Είναι δυνατόν όμως να πιστεύει ότι οι οσμές και η βρωμιά που αποπνέει η κυβέρνησή του και έχει ζώσει όλη την χώρα είναι δυνατόν να σφραγιστούν μαζί με την Βουλή και να χωρέσουν μέσα της ; Αν εκτιμά κάτι τέτοιο είναι γελασμένος.

Εάν πάλι κάποιοι σήκωσαν τα χέρια ψηλά και αποφάσισαν πως δεν μπορούν πλέον να μαντεύουν παραπλανήσεις και αποπλανήσεις πολιτικών προσώπων και υπουργών, πως απώλεσαν τις μαντικές τους ικανότητες που άγουν προς απαλλαγή των υπουργών, τότε τον δικαιολογώ απόλυτα. Δεν είχε ο πρωθυπουργός κάτι άλλο να κάνει από το να κλείσει την Βουλή για να μπορέσουν να ξεκουραστούν και να ξαναβρούν στο μέλλον τις μαντικές τους ικανότητες. Αφού βαρέθηκε η κυβέρνηση να απέχει από τις συζητήσεις στην Βουλή, είπε να αλλάξει το ρεπερτόριο και να κλείσει την Βουλή, για να ικανοποιήσει έτσι και το «κάρμα» της, μαζί με κάποιους οπαδούς της.

Βεβαίως, σύμφωνα με τις αρχές του πολιτεύματος και όσα διδάσκουν στα σχολεία και τις σχολές, μέσα από τον δημοκρατικό διάλογο που διεξάγεται στην Βουλή, επιτυγχάνεται πάντοτε η καλύτερη για την κοινωνία λύση. Είναι όμως σαφές πως η «κυβέρνηση των αρίστων» δεν χρειάζεται την Βουλή, δεν την έχει ανάγκη. Ιδίως δεν την έχει ανάγκη να ασχολείται συνεχώς με τα σκάνδαλα της ολιγαρχίας και να μειώνει την εικόνα της προς τα πρόβατα (ειδικά όσα εμμένουν να την ακολουθούν).

Φαίνεται πως η κυβέρνηση των «αρίστων», που αυτό-ορίζονται ανά την ιστορική πορεία ως ποιμένες του λαού πρέπει να έχει τα χέρια της λυμένα για να εκπληρώσει άνευ αντιπολιτεύσεως τα σχέδια της και δη εν μέσω τεράστιας κρίσης. Τούτο δε είναι το δεύτερο συμπέρασμα – συνέπεια της διακοπής των εργασιών της Βουλής: πλέον η κυβέρνηση υποκαθιστά την Βουλή στο νομοθετικό της έργο και ανενόχλητα μπορεί να δράσει για το ξεπούλημα του έθνους ολόκληρου και της χώρας στους «πεφωτισμένους» και «άριστους», χωρίς να είναι υποχρεωμένη να χάνει το χρόνο της και να υπερασπίζεται τις επιλογές της ενώπιον του Κοινοβουλίου.

Ετσι η χώρα μας στα χέρια του μεγάλου τιμονιέρη, αυτού του ασχέτου της πολιτικής που κατόρθωσε λόγω της ασχετοσύνης του να κυβερνάται η χώρα και να ξεπουλιέται με αποφάσεις υφυπουργίσκων και γενικών γραμματέων, θα βρει τον δρόμο της προς την πλήρη και ανενόχλητη ανοικτή οικοπεδοποίηση.

Τώρα θα ξεπληρωθούν τα πολιτικά γραμμάτια, ως ελπίζουν, με ένα επιπλέον συστηματικό τεράστιο άρμεγμα από τους «άριστους» πατρωνές τους, με την διαφορά ότι το κοπάδι των ψηφοφόρων το έχουν αρμέξει συστηματικά  και αρνείται να τους δώσει αυτή την αυθαίρετη δυνατότητα. Αλλωστε, αυτά τα πρόβατα ενίοτε μετατρέπονται και σε λύκους και οι λύκοι δαγκώνουν … . Ας τα προτρέψουμε να το πράξουν διότι, εάν πειθαρχήσουν, σε λίγο εκτός από κουρά, αφαίμαξη και άρμεγμα θα οδηγηθούν και σε σφαγή, ώστε να αποτελέσουν το επόμενο δείπνο και συμπόσιο των «αρίστων».

Η ΑΚΡΑΙΑ ΤΑΞΙΚΗ & ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ Ν.Δ.

Η ΑΚΡΑΙΑ ΤΑΞΙΚΗ & ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ Ν.Δ.

 

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

 

       Η κυβέρνηση της Ν.Δ. έχει κατηγορηθεί από πολλούς ως δεξιά ταξική κυβέρνηση. Η συμπεριφορά της στην παρούσα φάση έρχεται, όχι μόνο να επιβεβαιώσει την πιο πάνω κατηγορία, αλλά να αποδείξει ότι πρόκειται για μια βαθύτατα ταξική και άκρατα συντηρητική κυβέρνηση.

        Οι επιλογές της Ν.Δ. στην οικονομική κρίση που διανύουμε καταδεικνύουν την πολιτική και ψυχική της ταύτιση με τις ολιγαρχίες και τα μεγάλα συμφέροντα.

 

        Σκληρή ταξικότητα και άγρια συντήρηση αποδεικνύουν οι κινήσεις της σε κάθε επίπεδο :

-        Πρώτα, να διασφαλισθούν οι τραπεζίτες με τεράστια χρηματικά ποσά με χρέωση του δημόσιου ταμείου , να καλυφθούν από κάθε άποψη τυχόν παραβάσεις τους.

-       Μετά, να διασφαλισθούν οι μεγαλοβιομήχανοι και τα συμφέροντά τους.

-       Κατόπιν, οι μεγαλέμποροι και οι μεγάλοι μεταπράτες ξένων συμφερόντων.

        Μετά, να επιβληθεί κρατική τρομοκρατία με σειρά νομοθετημάτων, που προβλέπουν στέρηση και άμβλυνση στοιχειωδών και θεμελιωδών δικαιωμάτων.

 

         Με τι συντηρούνται οι ανωτέρω και αυξάνουν τα κεκτημένα τους ;  

         Με την εκμετάλλευση των αναγκών της πλειοψηφίας, με περισσότερες θυσίες και επιβάρυνση των πολλών, των αδύναμων, των εξαρτώμενων, με εξαφάνιση και συρρίκνωση βασικών και αυτονόητων ανθρωπίνων δικαιωμάτων για τους πολλούς. Από αυτές τις πολιτικές άγονται τα οφέλη και η συντήρηση των ισχυρών πελατών και αφεντικών της Ν.Δ. .

 

         Η εντολή του οικονομικού ολιγαρχικού κατεστημένου προς τους πολιτικούς υπάλληλους και εκφραστές τους είναι σαφής: «πράττετε μόνο ό,τι εξυπηρετεί τα συμφέροντα μας (σ.σ. των ολιγαρχιών), όχι μόνο θα μας συντηρήσετε χρεώνοντας τον λογαριασμό στην κοινωνία, αλλά και θα επαυξήσετε την ισχύ και την εξουσία μας, τις διαφορές και τα χάσματα, θα θέσετε τους Ελληνες σε ακόμα μεγαλύτερες στερήσεις, ώστε να καταστούν τέλεια υποχείριά μας.»

        Αυτή είναι η «λογική» και φιλοσοφία της Ν.Δ. και της ολιγαρχίας που την ελέγχει, αυτές είναι οι τακτικές της πυραμίδας του καπιταλισμού και της συντήρησής του, όπως εκφράζεται από την ελληνική κυβέρνηση και το διεθνές διευθυντήριο: «να κάνουμε την κρίση ευκαιρία, για περισσότερα κέρδη εις βάρος των πολλών και κυρίως για περισσότερη εξουσία.»

      Συντήρηση και επαύξηση ισχύος των λίγων απέναντι στους πολλούς.

      Αθώοι χωρίς δίκη οι υπεύθυνοι και καταδίκη χωρίς δίκη των ανεύθυνων.

 

     Πρέπει όλοι να καταλάβουμε τους σκοπούς της κυβέρνησης της Ν.Δ. και τα συμφέροντα που συντηρεί και εξυπηρετεί.

 

      Μιλάμε για τεράστια προσπάθεια συντήρησης (και επαύξησης) της ισχύος του κατεστημένου της  ολιγαρχίας, όμοια σε ένταση με παθιασμένη ερωτική σχέση. Επειδή όμως μεταξύ πολιτικής και κεφαλαίου οι ερωτικές σχέσεις έχουν άλλο περιεχόμενο, είναι σαφές ότι οι εραστές αυτοί αλληλοστηρίζονται και αλληλοεκφράζονται. Μην ψάχνετε για τον παθητικό εραστή … . Ξέρουμε τον ενεργητικό … είναι αυτός ή καλύτερα αυτοί που έχουν …. ολόκληρη την κοινωνία, άσχετα εάν πρόκειται για κανονικό βάναυσο ομαδικό κοινωνικό βιασμό.

      Στο χέρι μας είναι, στο χέρι των πολλών, να αρνηθούμε τον μαζικό κοινωνικό βιασμό και να τσακίσουμε τους βιαστές και τον συρφετό που τους συνεπικουρεί κρατώντας τα ηνία και τους μηχανισμούς της εξουσίας στην υπηρεσία τους.

 

                                                    Ολοι αύριο στους δρόμους !!!.

Δεν θα το κάνουμε για καμία συνδικαλιστική ηγεσία, θα το κάνουμε για εμάς τους ίδιους, για να εκφράσουμε την αηδία μας απέναντι στην βαρβαρότητα των άπληστων χρυσοθήρων.  

ΖΩΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΧΡΥΣΟΘΗΡΩΝ – ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ

Ο κόσμος των χρυσοθήρων … .

 Οι περισσότεροι θα έχετε διαβάσει για τους χρυσοθήρες που ξεχύθηκαν σε διάφορα μέρη του πλανήτη προκειμένου να ανακαλύψουν το πολύτιμο και πανάκριβο μέταλλο. Κάποιοι θα έχετε δει και ταινίες με πιο διάσημες τον «Χρυσοθήρα» του Τσάπλιν και τον «Θησαυρό της Σιέρα Μάντρε» του Τ. Χιούστον με τον Χ. Μπόγκαρτ, χαρακτηριστικές των επιδιώξεων, των σκοπών, των μέσων, της απληστίας, των κανόνων και της κουλτούρας των χρυσοθήρων.

Οι ίδιοι κανόνες όρισαν τον ρόλο και την πορεία των διαφόρων «κονκισταδόρες» και κατακτητών ανά τον πλανήτη, κατά την ανακάλυψή του από τον «πολιτισμένο» δυτικό κόσμο.

 Στον κόσμο των χρυσοθήρων  ένας είναι ο βασικός και μόνος κανόνας και σκοπός : ΤΟ ΚΕΡΔΟΣ, που φέρνει η κατοχή του χρυσού. Απέναντι στην κατοχή του χρυσού, που γίνεται μαζική φρενίτιδα, η ανθρώπινη ζωή, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια κάθε έννοια λογικής, σεβασμού και ανθρώπινης συμπεριφοράς υποχωρούν, χάνονται στα βάθη της απληστίας, που κυριαρχείται από τον σκοπό του χρυσοθήρα. Η αναζήτηση του «Ελ Ντοράντο» γίνεται για τον χρυσοθήρα διαρκής και συνεχής σκοπός, τα μάτια και το μυαλό του τυφλώνονται από τον σκοπό του κέρδους. Το «ζώο» αυτό ζει μόνο για την αναζήτηση του χρυσού την αναζήτηση του κέρδους  και δεν σταματά ποτέ και μπροστά σε τίποτα. Ο,τι και όποιος σταθεί μπροστά του καταπατιέται και εξοντώνεται με κάθε τρόπο.   Νόμος και κανόνας του χρυσοθήρα είναι μόνο το κέρδος, το κέρδος που παράγεται από την εύρεση του πολύτιμου μετάλλου. Κέρδος ατομικό και μεγάλο.

Η ίδια η κοινωνία και η δράση των χρυσοθήρων είναι έντονα και ελεύθερα ανταγωνιστική. Το πλαίσιο του ανταγωνισμού ορίζεται από τους ίδιους του χρυσοθήρες, κάθε προσπάθεια παρέμβασης και ρύθμισης εξαγριώνει τους χρυσοθήρες, τους στερεί την «ελευθερία» της κίνησης και της δράσης, την ελευθερία του ατομικού τους κέρδους. Αυτοί οι ίδιοι ρυθμίζουν τους κανόνες, χωρίζουν και ορίζουν περιοχές όπου ο καθένας θα ψάξει για τον δικό του χρυσό, για το δικό του κέρδος και όταν υπάρξει διαφωνία, μικροί στρατοί από ντόπιους θυσιάζονται για να λυθούν οι διαφορές.  

Οι χρυσοθήρες περνούν από διάφορα μέρη, διώχνουν ή κάνουν δικούς τους εργάτες, τους ντόπιους, καταστρέφουν τις ντόπιες κοινωνικές και παραγωγικές δομές, εκμαυλίζουν, εκπορνεύουν, επιβάλουν τον απαίσιο ατομισμό τους και τα αντίστοιχα δικά τους ήθη στην κουλτούρα κάθε τόπου. Διαλέγουν αυτοί τους τοπικούς άρχοντες, καθορίζουν οι ίδιοι τους «νόμους» και τον τρόπο εφαρμογής τους με γνώμονα το δικό τους κέρδος και όποιος αντιστέκεται χάνεται στο σκοτάδι … . Μετά το καταστροφικό σμήνος αυτό από ακρίδες, αφού καταφάει ό,τι βρει φεύγει προς νέα «Ελ Ντοράντο» , αφήνοντας πίσω του την ερήμωση. Το καραβάνι των χρυσοθήρων φεύγει για αλλού, για νέα χρυσορυχεία κερδών, ακολουθούμενο από κάθε λογής παρόχους υπηρεσιών, αφήνοντας πίσω τόπους και ανθρώπους καθημαγμένους και κατεστραμμένους. Αυτό επιβάλλει ο ένας και μοναδικός κανόνας της ζωής τους, το συνεχές κυνήγι του κέρδους.

 

Πολλοί θα αναρωτηθείτε γιατί τα έγραψα όλα αυτά, κάποιοι θα έχετε ήδη καταλάβει ότι ο κόσμος μας εξακολουθεί να είναι ο κόσμος των χρυσοθήρων, ο κόσμος του κέρδους. Παραδώσαμε τον πλανήτη μας στους «χρυσοθήρες», αυτούς αναγάγαμε σε ρυθμιστές του συνόλου της ζωής. Αυτοί ρυθμίζουν τους κανόνες και της χρυσοθηρίας και της ζωής μας, μόνοι τους, με βάση και σκοπό το δικό τους κέρδος. Αυτοί επιλέγουν και εμείς υπακούουμε … . Ιδιοι κανόνες, ίδια απληστεία, ίδιου τύπου ανταγωνισμοί, ίδιου τύπου διαχωρισμοί, ήθη και κουλτούρες, ίδιου τύπου ζωή ή ίδιου τύπου παράνοια. Ζωή των χρυσοθήρων και των δουλικών τους … .

Αυτός είναι ο πλανήτης μας, αυτή την κουλτούρα και σκέψη πρεσβεύουν οι «χρυσοθήρες» του πλανήτη και τίποτα δεν άλλαξε. Σκεφτείτε μόνοι σας και κάνετε τις αναγωγές σας. Θα καταλάβετε τι ακριβώς σημαίνει «ελεύθερη αυτορυθμιζόμενη αγορά» και όσα την ακολουθούν. Είναι οι νόμοι των χρυσοθήρων του κέρδους.

Δεν χρειαζόμαστε αναλυτές να μας πουν πως θα βοηθήσουμε τους χρυσοθήρες για να βρουν χρυσάφι και να εξασφαλίσουν την ικανοποίηση του σκοπού, του κέρδους. Αλλωστε οι ίδιοι είναι πάντα ανικανοποίητοι.

Δεν χρειαζόμαστε αναλυτές και «σοφούς» για να πουν στους χρυσοθήρες, πως θα αποκομίσουν περισσότερα κέρδη ή πως θα κερδίσουν περισσότερα από την δουλειά μας στα «ορυχεία» τους. Αυτοί εξυπηρετούν τον συνεχή νόμο των χρυσοθήρων … .

Δεν χρειαζόμαστε ούτε καν ηθικολόγους που προσπαθούν να εξισορροπήσουν τα πράγματα μεταξύ των λαών των ανθρώπων και των χρυσοθήρων, μεταξύ των κοινωνιών των ανθρώπων και των ατομιστών του κέρδους. Δεν τους χρειαζόμαστε γιατί και οι ίδιοι αποδέχονται την ύπαρξη, την λειτουργία και τα «δικαιώματα» των χρυσοθήρων στο κέρδος. Αρα και αυτοί στιλβώνουν την αηδία της παράνοιας και αποδέχονται ότι πάντα θα πρέπει αυτή να υπάρχει.  

Αυτό που χρειαζόμαστε είναι να απαλλαχθούμε από τους χρυσοθήρες, να τους διώξουμε, να απαξιώσουμε το χρυσάφι τους (που δεν το έχουμε άλλωστε και ανάγκη). Να φτιάξουμε τις δικές μας κοινωνίες της πραγματικής ανθρώπινης ελευθερίας, της πραγματικής ανθρώπινης προόδου, τις κοινωνίες της πραγματικής ζωής.    

 

   

ΕΡΕΥΝΑ ΤΟΥ Ν.ΙΝΚΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΙΜΕΣ, ΑΓΓΛΙΑ Α’ ΜΕΡΟΣ

ΠΟΙΟΙ ΤΟΛΜΟΥΝ ΝΑ ΦΕΡΟΝΤΑΙ ΕΤΣΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ …  ΠΟΙΟΙ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΦΤΩΧΟΥΣ

                                                                                                                 – Ι -

 Α. ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ

 Υπήρχε και υπάρχει διάχυτη στην κοινωνία μας η αίσθηση ότι τα αγαθά πωλούνται  ακριβά, πωλούνται ακριβότερα ακόμα και από χώρες που χαρακτηρίζονται «ακριβές».

Πριν από πολλούς μήνες η κυβέρνηση δια του υπουργού ανάπτυξης, μετά από κάποιες δημοσιογραφικές έρευνες, ανακοίνωσε εκδίδοντας σχετική υπουργική απόφαση, ότι θα ληφθούν μέτρα εναντίον όσων εταιρειών πωλούν στην Ελλάδα ακριβότερα τα προϊόντα τους από ότι στο εξωτερικό.

Περιμέναμε πολλούς μήνες και δεν είδαμε καμιά κυβερνητική πρωτοβουλία … .

Εμείς ΠΡΑΞΑΜΕ, πήραμε τις τιμές εκατοντάδων προϊόντων από μεγάλους ομίλους ελληνικών σουπερμάρκετ και ψάξαμε στην Ευρώπη. Ευχαριστούμε όσους μετείχαν, συνεχίζουν να μετέχουν ή θα μετάσχουν στο μέλλον εθελοντικά στην έρευνα αυτή. Περιμένουμε την συμμετοχή τους.

Πήραμε στοιχεία από αντίστοιχα, μεγάλα σουπερμάρκετ, μιας χώρας όπου ο μέσος μισθός είναι σχεδόν διπλάσιος της Ελλάδας, για να μην υπάρξει το επιχείρημα ότι οι τιμές διαμορφώνονται ανάλογα με την δυνατότητα κατανάλωσης.

Πήραμε επίσης στοιχεία από μία χώρα που είναι νησιωτική και αποκομμένη από την υπόλοιπη Ευρώπη, έχει δηλαδή ειδικό κόστος μεταφοράς για να μην υπάρξει το επιχείρημα του κόστους μεταφοράς. Εάν κάποιοι παραταύτα το προτείνουν να ξέρουν ότι η απάντηση είναι έτοιμη, με βάση τις ίδιες τις δικές τους πρακτικές. Ξέρουμε και που παράγονται/συσκευάζονται τα προϊόντα και το περίεργο είναι πως σε κάποιες κατηγορίες μεταφερόμενων προϊόντων οι διαφορές είναι μικρότερες.

Αντικείμενο της έρευνάς μας ήταν τιμές προϊόντων πολυεθνικών εταιρειών σε μεγάλα σουπερμάρκετς της Μ. Βρετανίας, προϊόντων που βρίσκουμε και στην Ελλάδα.

Σκοπός της έρευνας ήταν και είναι να καταδείξει τις διαφορές τιμών, να συνειδητοποιήσουν οι κάτοικοι της χώρας μας τι συμβαίνει και επιτέλους οι αρμόδιοι να πράξουν το καθήκον τους. Κάθε εβδομάδα θα δημοσιεύουμε βγάζουμε και ένα κομμάτι της έρευνάς μας που αφορά πάρα πολλές χώρες της Ευρώπης. Ελπίζουμε ότι σύντομα θα μπορούμε να δημοσιεύουμε περισσότερα κομμάτια ανά εβδομάδα.

 Η έρευνα περιλαμβάνει και την ταυτόχρονη συγκριτική έρευνα της τιμής προϊόντων σε περισσότερες από μία χώρες της Ευρώπης.

 Με την δημοσιοποίηση της έρευνας καλούμε την κυβέρνηση να αναλάβει τις ευθύνες της και να πράξει όσα οφείλει για την προστασία των Ελλήνων. Δικαιολογίες δεν χωρούν. Η ευθύνη παραμένει δική της, όπως ήταν μέχρι σήμερα.

Καλούμε τους εισαγγελείς του ελληνικού λαού να πράξουν το καθήκον τους.

Περιμένουμε την συμμόρφωση των εμπλεκομένων στην διαμόρφωση αυτών των τιμών.

Εάν κάποιος Εισαγγελικός λειτουργός δεν επέμβει αυτεπάγγελτα για να ερευνήσει το θέμα και από την τυχόν ποινική του διάσταση, μετά την πάροδο ενός μηνός θα το πράξουμε εμείς, προκαλώντας με μηνυτήρια αναφορά μας κατά παντός υπευθύνου την έρευνα της ποινικής διάστασής της υπόθεσης έναντι παντός υπευθύνου όσο ψηλά και εάν στέκει στην ιεραρχία.

Ζητούμε από τους εμπλεκόμενους φορείς (παραγωγούς, μεσάζοντες, καταστήματα λιανικής) να δώσουν εξηγήσεις για το τι φταίει και να μειώσουν άμεσα τις τιμές.

Να είναι βέβαιοι όλοι ότι εμείς από την πλευρά μας θα συνεχίσουμε και θα πράξουμε όσα είναι απαραίτητα για να προστατεύσουμε τους συμπολίτες μας και τις οικογένειές τους από όσα συμβαίνουν.

Μελετήσαμε, επίσης, την γενική εικόνα της τιμής των προϊόντων, πόσο ακριβός είναι ο σχετικός τομέας της αγοράς. Τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά. Στην καλύτερη περίπτωση τα αγαθά έχουν παραπλήσιες τιμές. 

Αυτό που ανακοινώνουμε από σήμερα είναι πως οι τιμές των προϊόντων στην Ελλάδα, αποτελούν πραγματικά ντροπή.

Είμαστε μάλλον η ακριβότερη χώρα της Ευρώπης, η ζωή στην Ελλάδα είναι από τις πιο δύσκολες.

Φροντίσαμε να βρούμε και να συγκρίνουμε κατά βάση ακριβώς τα ίδια προϊόντα για να μην μπορεί να υπάρξει επιχείρημα διαφοροποίησης του προϊόντος. Είναι σύνηθες το φαινόμενο οι πολυεθνικές εταιρείες να αλλάζουν συσκευασίες και ονόματα, ενώ το προϊόν είναι το ίδιο. Οπου υπάρχει απλή αντιστοιχία αυτό το επισημαίνουμε.

 Προϊόντα πολλών εταιρειών που κυκλοφορούν στην Ελλάδα δεν υπάρχουν στην Μ. Βρετανία. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι εταιρείες αυτές δεν ακολουθούν αντίστοιχες πρακτικές ή τις ίδιες πρακτικές. Τα προϊόντα αυτά τα βρήκαμε σε άλλες χώρες της Ευρώπης και θα τις δημοσιεύσουμε.

Αλλωστε, με βάση τα ανωτέρω στοιχεία και την γενική εικόνα των τιμών σε ένα είδος ή τομέα της αγοράς, μπορεί κανείς εύκολα να αντιστοιχήσει τις τιμές και να καταλάβει ότι ακόμα και σε άλλα προϊόντα, της ίδιας ή άλλων εταιρειών, που δεν βρέθηκαν ακριβώς τα ίδια ή της αντίστοιχης φίρμας, υπάρχει γενική υπερχρέωση στην Ελληνική αγορά.

Την έρευνα την αφιερώνουμε στον ελληνικό λαό, σε εμάς τους ίδιους που είμαστε παιδία του, τμήματα του.  

Σήμερα παρουσιάζουμε μια σειρά από εντυπωσιακά στοιχεία της έρευνας που είναι σε εξέλιξη και δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσει (αυτό το εγγυόμαστε σε όσους νομίζουν ότι πρόκειται για θύελλα που θα περάσει).

          Οσοι καταλαβαίνουν την σημασία της έρευνας, ας αποτανθούν στο Ν. ΙΝΚΑ για να βοηθήσουν, να στηρίξουν τον διαρκή έλεγχο. Αυτόν που άλλοι όφειλαν να κάνουν … .

          Ας αρχίσουμε, για να καταλάβουν οι Ελληνες  ποιοι τους κάνουν ακόμα πιο φτωχούς και αδύναμους.

Ας αρχίσουμε για τα καταλάβουν όλοι οι αρμόδιοι και υπεύθυνοι ότι η ζωή στην Ελλάδα έχει γίνει αφόρητη, ότι δεν αρκούν τα ευχολόγια και οι παροτρύνσεις, δεν αρκεί η αποχή και η σιωπή, αυτή όταν εξακολουθεί γίνεται ταυτόχρονα ένοχη.

Κάποιοι κάνουν τους Ελληνες ακόμα πιο φτωχούς και αυτό θα σταματήσει. Θα σταματήσει από σήμερα !!!. 

 

Β.      Πέραν των ανωτέρω επισημαίνουμε για τον σκοπό της έρευνας ότι :

1.       Οι τιμές είναι ελεγμένες και υπάρχει μη δυνάμενο να διαψευστεί αρχείο και αποδεικτικό υλικό.

2.       Ο ελάχιστος (μεικτός) μηνιαίος μισθός του εργαζομένου στην Μ. Βρετανία είναι 1.222,5 Ευρώ. Στην Ελλάδα είναι 680 Ευρώ (στοιχεία τελών 2008, πηγή Eurostat). Η σχέση είναι περίπου 12,2 προς 6,8. Η διαφορά των μέσων μισθών είναι, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, ακόμα μεγαλύτερη.  

3.       Οι ισοτιμίες προέρχονται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και αναφέρονται στην ημέρα ολοκλήρωσης της κάθε έρευνας,         

                                                                                                                   - ΙΙ -

Ακολουθεί ο πίνακας ανά κατηγορία προϊόντων

 

Α. ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ : ΒΡΕΦΙΚΑ ΕΙΔΗ

Αρχίζουμε με την άκρως ευαίσθητη αυτή κατηγορία, που αφορά το μεγάλωμα ενός μωρού. Ένα κομμάτι εξαιρετικά ευαίσθητο για όλους. Μαζί με τα υπόλοιπα θλιβερά που συμβαίνουν στην χώρα μας το δημογραφικό πρόβλημα είναι φλέγον και προκαλείται και από το κόστος ζωής.

 

ΠΡΟΪΟΝ	Τιμή Ελλάδας		Τιμή Μ. Βρεταννίας
[1]   PAMPERS  4 EASY- UP 22 τμ.	10,60		6,46
PAMPERS  5 EASY- UP 20 τμ.	10,60		6,46
PAMPERS  6 EASY- UP 16 τμ.	10,60		6,46
PAMPERS  3 ACTIVE FIT 60 τμ.	19,80		9,70
PAMPERS  4 ACTIVE FIT 46 τμ.	19,80		9,70
PAMPERS  5 ACTIVE FIT 38 τμ.	19,80		9,70
MILUPA APTAMIL (βρεφικό γάλα) 2, 3  συσκ. 900 γραμ.	19,25		8,62
PAMPERS Μωρομάντηλα Naturals 63 τεμ.	3,00		2,10
PAMPERS Μωρομάντηλα Baby Fresh 72 τεμ.	3,00		2,10
PAMPERS Μωρομάντηλα Sensitive 63 τεμ.	3,00		2,10
ΚANDOO Υγρά Μαντηλάκια 55 τεμ. Ανταλλακτικό	2,62		1,08
JOHNSON’s BABY SHAMPOO Regular 300 ml.	2,63		1,97
JOHNSON’s BABY BATH 750 ml	4,21		3,68
JOHNSON’s BABY Moisturising BATH 500 ml.	4,20		2,73
JOHNSON’s BABY TOP to TOE Σαμπουάν + Αφρόλουτρο 300 ml	3,67		2,73 τα 500 ml
JOHNSON’s BABY Soothing Naturals Lotion 250 ml	3,86		2,59
JOHNSON’s BABY Bedtime Lotion 300 ml	3,93		2,57
JOHNSON BABY SOOTH NATURAL BATH 400ML		4,20	2,92
ΑΦΡΟΛΟΥΤΡΟ JOHNSON BABY BEDTIME BATH 300ml.		3,60	2,53 (500 ml)
ΑΦΡΟΛΟΥΤΡΟ JOHNSON BEDTIME WASH 300ML		3,98	2,62 (400 ml)
JOHNSON BABY NATURAL CREAM 100ML		3,57	1,89

 

Επισημάνσεις επί του πίνακα:

1. Η τιμοληψία έγινε στις 12/3/2009.

2. Η ληφθείσα ισοτιμία Ευρώ / Αγγλικής λίρας είναι η διδόμενη από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

3. Δεν βρέθηκαν στα 4 μεγάλα Βρετανικά Σ/Μ της έρευνας οι υπόλοιπες εταιρείες που αντίστοιχα υπάρχουν  προϊόντα τους στα ράφια των Ελληνικών Σουπερμάρκετς.  Εάν κάποιος μπορεί να μας δώσει στοιχεία είμαστε έτοιμοι να τα ελέγξουμε και να τα δημοσιεύσουμε. Η σύγκριση των υπαρχόντων τιμών δείχνει ότι οι καταναλωτές δεν μπορούν με καμία βεβαιότητα να θεωρήσουν πως οι λοιπές εταιρείες δεν έχουν την ίδια πρακτική.

 

Σύγκριση κάποιων βασικών δεδομένων από τιμές

Ένα βρέφος 7 μηνών έχει βάρος περί τα 10 κιλά. Χρειάζεται περί τις 6 πάνες καθημερινά και περί τα 900 γραμ. γάλα σε σκόνη κάθε 6 ημέρες. Ας υπολογίσουμε τώρα το βασικό κόστος ανά μήνα.

Ελλάδα :

- 4 μεγάλα πακέτα πάνες νο 4, δηλ. 19,80 Χ 4 = 79,2 Ευρώ

- 5 κουτιά γάλα, 19,25 Χ 5 = 96,25 Ευρώ

- 7 πακέτα μωρομάντηλα Χ 3,00 = 21 Ευρώ

- 1 μικρό σαμπουάν, ένα αφρόλουτρο, δύο λοσιόν, τρεις κρέμες, 2,63 + 4,20 + (3,86 Χ 2) + (3,57 Χ 3)  = 25,63 Ευρώ

 

Σύνολο των κόστους ανωτέρω βασικών αγαθών = 221,71 Ευρώ δηλαδή περίπου το 1/3 του ελάχιστου μεικτού μηνιαίου μισθού ενός εργαζομένου.

Τα ίδια αγαθά στη Μ. Βρετανία κοστίζουν 112,15 Ευρώ !!!. Τα μισά χρήματα !!!.

Σε σχέση με τον μισθό; Στη Μ. Βρετανία τα έξοδα αυτά αποτελούν το 1/10 του ελάχιστου μηνιαίου μισθού. 

Υπογεννητικότητα; Δημογραφικό πρόβλημα ; Φτώχεια ; Τις απαντήσεις τις λάβατε. Μήπως κανείς από εμάς θέλει να αποκτήσει παιδιά ; Θα πρέπει να περάσει από το ταμείο των πολυεθνικών και να πληρώσει !!!

Είναι αδιανόητο, είναι τεράστια ντροπή για όλους.

Οι ενέργειες για να σταματήσει αυτή η ντροπή ξεκινούν.

 

Β. ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΑΤΟΜΙΚΗΣ ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑΣ & ΥΓΙΕΙΝΗΣ   

Θέτουμε δεύτερη την κατηγορία αυτή, γιατί σε αυτά τα προϊόντα δραστηριοποιούνται πολλές πολυεθνικές εταιρείες και η τυποποίησή τους διευκολύνει την έρευνα. Πρόκειται για ακριβώς τα ίδια προϊόντα. Οι τιμές ; μήπως περιμένατε να είναι οι ίδιες ; μήπως καλύτερες ; 

 

ΠΡΟΪΟΝ	Τ. ΕΛΛΑΔΑΣ		Τ. Μ. ΒΡΕΤΑΝΙΑΣ
Σαμπουάν Head&shoulders Citrus fresh 400ml	4,62		4,04
Σαμπουάν Timotei 400ml με μέλι, κεράσι κ.α.	3,40		2,61
Σαμπουάν Gliss color protect 400ml	4,61		2,17 τα 250 ml
Σαμπουάν Gliss liquid silk 400ml	4,61		2,17 τα 250 ml
Conditioner Gliss color protect 250ml	2,80		2,17  τα 200 ml
Conditioner Gliss total repair 250ml	3,80		2,17  τα 200 ml
Conditioner Gliss liquid silk 250ml	2,80		2,17  τα 200 ml
Σαμπουάν Wash&Go Sport 400ml	3,74		1,89 τα 300 ml
Σαμπουάν Wash&Go κατά πιτυρίδας 400ml	3,94		1,89 τα 300 ml
Σαμπουάν Wash&Go κανον. μαλλιά 400ml	3,74		1,89 τα 300 ml
Σαμπουάν Herbal Essences ευαίσθητο δέρμα 400 ml	4,62		3,68
Σαμπουάν Herbal Essences ξηρά μαλ. 400 ml	3,96		3,61
Σαμπουάν Herbal Essences καν/λιπαρά 400 ml	3,96		3,61
Σαμπουάν Herbal Essences κανονικά 400 ml	3,96		3,61
Σαμπουάν Pantene Pro-v φιλαριστά μαλ.	4,76		3,53
Σαμπουάν Dove pro-age 300ml	3,36		2,68 τα 250ml
Σαπούνι Dove Cream Bar 100γρ.	0,87		1,04 τα δύο
Σαπούνι Dove Fresh Touch 100γρ	0,87		1,43 τα δύο
Κρεμοσάπουνο Dove Cream liquid soap με αντλία 250ml	2,15		1,99
Αποσμητικό Dove spray Wildrose 150ml	4,50		3,35
Αποσμητικό Dove roll-on Wildrose 50ml	4,45		2,79
Αποσμητικό Dove spray Invisible 150ml	3,54		1,97
Αποσμητικό Dove roll-on Invisible 50ml	3,61		2,00
Σαμπουάν Fructis Κανονικά 400ml	4,94		3,03
Σαμπουάν Fructis Ξηρά/ταλαιπωρημένα 400ml	4,55		3,03
Σαμπουάν Fructis 2σε 1 Κανονικά 400ml	4,55		3,03
Σαμπουάν Fructis Color Resist 400ml	4,55		3,03
Gel Fructis hard glue  150ml	5,45		3,14
Gel Fructis Wet Look 150ml	5,45		3,14
Αποσμητικό Palmolive invisible dry spray 150ml	3,40		2,05
Αφρόλουτρο Palmolive SPA-steam  shower 750ml	5,16		1,88 τα 500 ml
Αφρόλουτρο Palmolive SPA ενυδατικό shower 750ml	5,16		1,88 τα 500 ml
Αφρόλουτρο Palmolive SPA steam shower  250ml	2,78		1,12
Αφρόλουτρο Palmolive SPA Massage  250ml	2,78		1,12
Αφρόλουτρο Palmolive Μέλι και Γάλα 750ml	5,16		2,18
Αφρόλουτρο Palmolive Αμύγδαλο 750ml	5,16		2,18
Αφρός Ξυρίσματος Palmolive classic 200 ml	2,57		0,87
Αφρός Ξυρίσματος Palmolive sensitive 200 ml	2,57		1,20
Κρεμοσάπουνο Palmolive Milk & Honey με αντλία 500ml	2,48		2,23
Κρεμοσάπουνο Palmolive Αντιβακτηριδιακό με αντλία 300 ml	1,79		1,12
Κρεμοσάπουνο Palmolive Θάλασσα με αντλία 300 ml	2,02		1,84
Σαπούνι Palmolive Μέλι & Γάλα 100 gr	0,61		1,81 τα τέσσερα
Αποσμητικό Sanex Roll-on Micro Talk	3,55		1,49
Αφρόλουτρο Sanex for men Dermo Active Gel  500ml	4,34		2,94
Αφρόλουτρο Sanex for men Shower and Shampoo  500ml	4,49		2,94
Αφρoντους Sanex Dermo – Moisturizing 750ml	5,50		2,94
Αφρoντους Sanex Dermo – Moisturizing 750ml	5,50		2,94
NIVEA Αφρός Ξυρίσματος Gel 200 ml	4,00		3,27
Μαντηλάκια NIVEA Visage ξηρές επιδερμίδες	4,49		3,59
Αποσμητικό NIVEA Deo Roll-on silver protect 50ml	3,78		2,63
Αποσμητικό NIVEA Deo Spray silver protect 50ml	3,78		3,30
Αποσμητικό NIVEA Fresh Roll-on for men 50ml	3,35		2,56
Αποσμητικό NIVEA Fresh Roll-on for women 50ml	3,35		2,56
Αφρόλουτρο NIVEA Bath Cashmere Moment 500ml	4,69		2,94
Αφρόλουτρο NIVEA Bath Cream Soft 500ml	4,69		2,06 τα 250ml
ΑΦΡΟΛΟΥΤΡΟ DOVE SUPREME SATEN 500ml	5,16	2,31
Αφρoντους Sanex Dermo – Moisturizing 750ml	5,50		2,06 τα 250ml
Αφρoντους Sanex Dermo – Moisturizing 750ml	5,50		2,94
Κρέμα Αντιρυτιδική Ματιών NIVEA Visage Q10	13,54		10,94
Γαλάκτωμα καθαρισμού NIVEA Visage Q10 200 ml	5,82		5,64
Στοματικό Διάλυμα Listerine Cool Citrus 500ml	6,50		3,82
Στοματικό Διάλυμα Listerine Cool Mint 500ml	6,44		3,22
Στοματικό Διάλυμα PLAX Sensitive 500ml	5,40		4,24
Στοματικό Διάλυμα PLAX White 500ml	5,45		4,17
Στοματικό Διάλυμα PLAX Κόκκινο 500ml	5,45		3,28
Βαφή Μαλλιών Casting No 34 Καστανό Ανοιχτό 40ml	9,90		4,12
Βαφή Μαλλιών Casting No 14 Καστανό Σκούρο 40ml	9,90		4,12
Βαφή Μαλλιών Casting No 10 Βαθύ Μελαχρινό 40ml	9,90		4,12
Βαφή Μαλλιών Casting No 24 Καστανό 40ml	9,90		4,12
Σερβιέτα Always Normal Ultra Plus 14 τεμ.	2,68		1,86 τα 12 τεμ.
Σερβιέτα Always Ultra Night Jumbo Pack 20 τεμ.	4,99		3,34
Σερβιέτα Always Silk Ultra Normal Plus 12 τεμ.	2,56		1,86
Σερβιετάκι Carefree Cotton Breath 34 τεμ.	2,47		1,95
Σερβιετάκι Carefree Flexiform White 30 τεμ.	2,37		1,95
Βαμβάκι 200 γρ.	0,99		0,76
Βαμβάκι Nτεμακιγιάζ του Σ/Μ 70 τεμ.	0,79		0,60 τα 100 τεμ.
Wella Flex Hair Spray Λάμψη & Κράτημα 250ml	4,50		2,70
Wella Flex Mousse Κανονικό Κράτημα 200ml	4,50		2,70
Wella Flex Mousse Λάμψη & Ογκο 200ml	5,52		3,25
Wella Flex Spray Κανονικό Κράτημα 250ml	4,50		2,70
Wella Flex Spray Δυνατό Βαμμένα Μαλλιά  250ml	5,52		2,70
Οδοντόκρεμα Colgate Sensitive 75ml	2,78		2,47
Οδοντόκρεμα Colgate Max Fresh Live Lime 75ml	2,78		2,72 τα 100 ml
Οδοντόκρεμα Colgate Max Fresh Cool Mint 75ml	2,78		2,72 τα 100 ml
Οδοντόκρεμα Colgate Max Fresh Clean Mint 75ml	2,78		2,72 τα 100 ml
Οδοντόκρεμα Colgate Sensation Whitening 75ml	2,78		2,27
Οδοντόκρεμα Aquafresh Isoactive 100ml	4,15		3,27
Οδοντόκρεμα Aquafresh Fresh & Milty 75ml	2,20		1,06
Οδοντόκρεμα Crest Complete Extra Whitening 100ml	2,68		1,51
LUX Shower Gel  250 ml	2,42		1,59
Ξυριστική μηχανή Gillette Fusion + 2 ανταλ.	9,98		8,39
Ξυριστική μηχανή Gillette Blue II plus sensitive 5 τεμ..	2,89		3,24 τα 10 τεμάχια
Ξυριστική μηχανή Gillette Blue II plus απλή 5 τεμ..	2,18		3,37 τα 10 τεμάχια
Ξυριστική μηχανή BIC απλή (1 λεπίδα) 10 τεμ.	2,10		1,03
Ξυριστική μηχανή BIC Comfort 2   τα 5 τεμ..	2,40		2,93 τα 10 τεμάχια
Ξυριστική μηχανή BIC twin lady   τα 5 τεμ	2,08		1,63 τα 6 τεμάχια
Ξυριστική μηχανή (γυναικεία) BIC soleil twin lady   4 τεμ.	5,09		4,14
Ξυριστική μηχανή Wilkinson intuition + 2 λεπίδες	8,15		5,46 χωρίς λεπίδες
Ξυριστική μηχανή Wilkinson Quattro women	5,95		5,44
Ξυριστική μηχανή Wilkinson Xtreme3 beauty 4 τεμ.	5,64		3,64
NIVEA Αφρός Ξυρίσματος Gel Sensitive 200	3,76		3,27
Gel Ξυρίσματος Gillette series Gel sensitive 200 ml	4,16		2,94
Αφρός Ξυρίσματος Gillette series sensitive 250 ml	2,96		2.23
Κρεμοσάπουνο Dettol με αντλία	3,00		2,23
Σαπούνι Αντιβακτηριδιακό  Dettol 125  γραμ.	1,06		0,75

 

[Η τιμοληψία έγινε στο διάστημα 15-28 Φεβρουαρίου του 2009. Η ισοτιμία Αγγλικής λίρας/Ευρώ  (0,89310) λήφθηκε από την Ε.Κ.Τ. στις 27/2/2009.]

 

Όπως όλοι αντιλαμβανόμαστε, η γενική εικόνα των τιμών στα ανωτέρω προϊόντα είναι απογοητευτική. Η ζωή είναι πολύ δύσκολη στην Ελλάδα. Η καθαριότητα και η ατομική υγιεινή στην Ελλάδα είναι ακριβή υπόθεση.   Κάποιοι αποφάσισαν ότι οι Ελληνες και οι Ελληνίδες πρέπει να μην μπορούν να καθαριστούν … .

Και πάλι κάποιες εταιρείες και κάποια προϊόντα δεν βρέθηκαν ή δεν βρέθηκαν τα ίδια. Δεν αλλάζει κάτι ουσιαστικό. Οι πολυεθνικές και το σύνολο των εμπλεκομένων που φέρουν την ευθύνη για αυτή την κατάσταση πρέπει να αντιληφθούν ότι όσα ήξεραν τελείωσαν. Αρκετά κέρδισαν.

Οι καταναλωτές και οι ενώσεις τους ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε.

 Γ. ΑΠΟΡΡΥΠΑΝΤΙΚΑ ΠΙΑΤΩΝ

Κλείνουμε την σημερινή παρουσίαση με κάτι πιο ανώδυνο και χαλαρό. Όχι από την άποψη διαφοράς τιμής (εκεί τα πράγματα δεν αλλάζουν), αλλά από την άποψη του όγκου.

 

ΠΡΟΪΟΝ	Τ. ΕΛΛΑΔΑΣ	Τ. Μ.ΒΡΕΤΑΝΙΑΣ
Fairy Ultra Caps λεμόνι 30 τμχ.	9,99	7,59
Fairy Ultra Caps κανονικό 15 τμχ	5,49	3,92
Fairy Ultra Caps λεμόνι 15 τμχ	5,49	3,92
Fairy Apple Blossom 500 ml	1,57	1,09

 

[Η τιμοληψία έγινε στο διάστημα 15-28 Φεβρουαρίου του 2009. Η ισοτιμία Αγγλικής λίρας/Ευρώ  (0,89310) λήφθηκε από την Ε.Κ.Τ. στις 27/2/2009.]

 

Το γεγονός ότι δεν βρέθηκαν, άλλα προϊόντα οφείλεται σε διαφορετική ονομασία και στην ύπαρξη προϊόντων ελληνικής παραγωγής.

Η γενική εικόνα όλων των προϊόντων των πολυεθνικών στον τομέα αποδεικνύει διαφορά τιμών που φτάνει στο 50%.

                                                                                                           - ΙΙΙ -

 Κλείνοντας την παρουσίαση του πρώτου τμήματος της έρευνας αντιλαμβανόμαστε όλοι ότι αποτελούμε θύματα. Η ασυδοσία που καλλιεργείται από τα διάφορα ψευδο-ιδεολογήματα σκοτώνει την ζωή των Ελλήνων. Θαρρώ πως είναι πολλοί μεταξύ μας αυτοί που δεν θα το επιτρέψουν, που θα το σταματήσουν. Τόσοι πολλοί που η δύναμή τους θα κατανικήσει την ισχύ των όποιων ολιγαρχιών.

Την ερχόμενη εβδομάδα θα δημοσιεύσουμε τις τιμές στα είδη διατροφής. Μην περιμένετε, μην κρατάτε την πίκρα σας σιωπηλή. Μιλήστε, συζητείστε, απαιτείστε.

Εμείς που γνωρίζουμε τα αποτελέσματα της έρευνας δεν μπορούμε να συγκρατίσουμε την οργή μας.

ΕΙΝΑΙ ΝΤΡΟΠΗ ΝΑ ΦΕΡΟΝΤΑΙ ΕΤΣΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

ΕΙΝΑΙ ΝΤΡΟΠΗ ΚΑΠΟΙΟΙ ΛΙΓΟΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΦΤΩΧΟΥΣ            

 

  

---

[1] Ολες οι συσκευασίες PAMPERS υπάρχουν και στις δύο χώρες. Στην Ελλάδα οι μικρές συσκευασίες έχουν όλες 10,60  Ευρώ και οι μεγάλες 19,80 Ευρώ. Στην Μ. Βρετανία οι αντίστοιχες τιμές είναι 6,46 Ευρώ για τις μικρές και 9,70 Ευρώ για τις μεγάλες !!!.

Κ. ΣΗΜΙΤΗΣ Η΄ ΜΕΛΛΟΝ

Κ. ΣΗΜΙΤΗΣ Η΄ ΜΕΛΛΟΝ

         Ξαναέγραψα εδώ και ένα χρόνο μια ανάλυση για τον κ. Σημίτη, τον ονόμασα πολιτικό του αστικού αυτονόητου και έγραψα την γνώμη μου για την πολιτική του ταυτότητα και την απουσία της δυνατότητάς του να εκφράσει ένα πραγματικά ριζοσπαστικό, δημιουργικό, πολιτικό μέλλον κοινωνισμού και δημοκρατίας.

          Μετά από λίγο καιρό προκάλεσε ο ίδιος την αποπομπή του από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ. Ηταν κάτι που υπέβοσκε, εάν αναλογιστεί κανείς ότι ο Κ.Σημίτης συμβολίζει ένα πολιτικό παρελθόν που δεν ανήκει πολιτικά εξ ολοκλήρου ή ανήκει ελάχιστα στην πολιτική φιλοσοφία του κόσμου του ΠΑΣΟΚ.

          Τώρα ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είναι έτοιμος να του ζητήσει την επιστροφή του.

          Θα μπορούσε να αναγνώσει κανείς με πολλούς τρόπους και να γράψει πολλά για την πρωθυπουργική του θητεία, θετικά και αρνητικά.

          Αυτά που θα γράψω σήμερα δεν αποτελούν συνολική αποτίμηση, αλλά έκφραση κάποιων θέσεων.

          Η 1^η θέση είναι ότι με την κίνηση αυτή ο Γ. Παπανδρέου συμπεριφέρεται σαν να αναγνωρίζει πως ήταν λάθος του η αποπομπή του Κ.Σημίτη. Ένα νέο mea culpa εξελίσσεται και δεν το έχει επισημάνει κανείς.

         Η 2^η θέση έχει να κάνει με την πολιτική ταυτότητα των μεγαλοστελεχών του  ΠΑΣΟΚ. Είναι στην συντριπτική τους πλειοψηφία πολιτικά παιδιά του Κ.Σημίτη. Είναι όμως ταυτόχρονα και αρνητικά χαρακτηρισμένη από την πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας, όπως και ο πολιτικός τους πατέρας.

         Η 3^η θέση έχει να κάνει με την τακτική της Ν.Δ. . Αυτό που της έχει απομείνει για να πολεμά το ΠΑΣΟΚ, είναι να υπενθυμίζει στους Ελληνες την περίοδο της διακυβέρνησης Σημίτη … και κάποια σημαντικά λάθη του. Το κύριο, που κανείς δεν έχει επισημάνει, δεν είναι η διαφθορά ή το Χρηματιστήριο. Το κύριο αρνητικό στοιχείο που ενδόμυχα γνωρίζουν οι Ελληνες και βρίσκεται μεταξύ της καρδιάς και του μυαλού τους είναι η παραγωγική απαξίωση της χώρας και η εγκατάλειψη κάθε έννοιας εθνικής υπερηφάνιας.  

         Μπαίνοντας στο κύριο κομμάτι της ανάλυσης θέλω να επισημάνω, ότι ο Κ.Σημίτης, η πρωθυπουργία του και η πολιτική που εξέφρασε είναι αποτέλεσμα της πολιτικής μετάλλαξης του ΠΑΣΟΚ και της εξέλιξής του σε ένα αμιγώς αστικό κυβερνητικό διαχειριστικό μόρφωμα. Είναι αποτέλεσμα μιας μετάλλαξης που είχε αρχίσει κάποια χρόνια πριν την πρωθυπουργία του και έφερε το ΠΑΣΟΚ να εγκαταλείπει τα ριζοσπαστικά κοινωνικά οράματα και να μετατρέπεται σε κόμμα της χείριστης μορφής σοσιαλδημοκρατίας. Συμβιβασμένο, κοινωνικά αδιάφορο, υποτακτικό και υποταγμένο, χωρίς πολιτικό οραματικό λόγο, χωρίς σχέδιο για την χώρα. Πολλά τραίνα για το μέλλον χάθηκαν στην διακυβέρνηση Σημίτη … και καμία πραγματικά παραγωγική κατεύθυνση δεν δόθηκε στην οικονομία της χώρας.

         Ο Κ. Σημίτης εξέφρασε αστικά αυτονόητα, δηλ. πολιτικές που ανήκουν στο αστικό πολιτικό παρελθόν και σκοπούμενο. Ταυτόχρονα όμως είναι οι πολιτικές που ανήκουν στο παρελθόν και σε ένα ουσιαστικό κοινωνικό συντηρητισμό. Κανένα ταλέντο, καμία αναζήτηση, κανένα κοινωνικό ή παραγωγικό όραμα.

          Μην ξεχνάμε ότι η όποια παράθεση προοδευτικών κοινωνικά ιδεών από τον Γ. Παπανδρέου, ακυρώνεται στην συνείδηση του λαού με την εύγλωττη ερωταπάντηση : «Με ποιους ;  – Με αυτούς ; … » ακολουθούμενη από πολυποίκιλα αρνητικά σχόλια που όλα ανατρέχουν στην εποχή Σημίτη και στα πολιτικά του παιδιά.

          Ο ίδιος ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ψηφίστηκε δις από τα μέλη και τους φίλους του κινήματος με την εντολή «άλλαξέ τα όλα». Η εντολή σαφώς είχε ταυτόχρονα διττό περιεχόμενο. Αφορούσε την αλλαγή των προσώπων που αποτέλεσαν τα παιδιά της κυβέρνησης Σημίτη. Κυρίως όμως και παράλληλα, αφορούσε την πολιτική επιστροφή στην αρχές του δημοκρατικού σοσιαλισμού, την επάνοδο από την πολιτική παρεκτροπή, την οραματική έκφραση ενός πολιτικού λόγου – πρότασης για την κοινωνία, που να αποτελεί διέξοδο για το μέλλον του συνόλου της κοινωνίας και αποτελμάτωση από την διαχειριστική λογική και την διαφύλαξη και επαύξηση των περιουσιών μιας ελάχιστης μειοψηφίας που αναδείχθηκε ξανά σε καθολικό κυρίαρχο της κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας.

          Ο Κ. Σημίτης συμβολίζει αυτή την συντήρηση, την καταστροφή του ίδιου του ΠΑΣΟΚ με την πολιτική διγλωσσία αρχικά και, εν συνεχεία, την πλήρη πολιτική μετάλλαξη. Ο Κ.Σημίτης συμβολίζει το χθες, συμβολίζει και εκφράζει ένα παρελθόν που δεν έχουμε ανάγκη για το μέλλον, που παρακωλύει την απαγκίστρωση και την αποτελμάτωση της χώρας από την στειρότητα της υπάκουης διαχείρισης. Η επαναφορά του σε οποιονδήποτε ουσιώδη ρόλο μέσα στο ΠΑΣΟΚ θα ακυρώνει όχι μόνο τη λαϊκή εντολή που έφερε στην προεδρεία του ΠΑΣΟΚ τον Γ.Παπανδρέου, αλλά θα ακυρώνει και την όποια ελπίδα, τον όποιο οραματισμό συνέδεσε ή επανασυνέδεσε ένα μεγάλο μέρος των πραγματικά προοδευτικών ανθρώπων της χώρας με το ΠΑΣΟΚ.

          Το ζήτημα για μένα και για την ίδια μας την κοινωνία δεν είναι η αναζήτηση των ψηφοφόρων του αποκαλούμενου «μεσαίου» χώρου (οι οποίοι είναι ήδη τοποθετημένοι και μάλλον δεν υπάρχουν πια), το ζήτημα είναι η έκφραση μιας πραγματικά δημιουργικής, συνεκτικής και προοδευτικής κοινωνικής πολιτικής, που θα οδηγεί την κοινωνία πρωτοπόρα πέρα από τα καταστροφικά κελεύσματα και εντολές του νέο-φιλελευθερισμού και όσων μύριων δεινών έπονται από την παγκόσμια ολιγαρχία. Στην έκφραση και υλοποίηση πολιτικών πραγματικού δημοκρατικού σοσιαλισμού, ο Κ.Σημίτης και οι περί αυτόν αποτελούν μία τεράστια τροχοπέδη, ένα ογκωδέστατο βαρίδι που εμποδίζει και παρακωλύει συστηματικά την έκφραση των συλλογικών κοινωνικών και εθνικών αναγκαιοτήτων μέσα από ψευδοτεχνοκρατικές διαχειριστικές αντιλήψεις κυβερνητισμού που εξυπηρετούν κατά κόρον τους υπάρχοντες συσχετισμούς κοινωνικής και ατομικής ισχύος, το υπάρχον status qvo της κοινωνικής κλασματικής διαίρεσης και μιας ολιγομελούς οικονομικής ολιγαρχίας. Ο Κώστας Σημίτης συμβολίζει το χθες και όποιος θέλει να τον επαναφέρει ισχυρό στο σήμερα κάνει το μέλλον αδύνατο και καταστρέφει τα όνειρα των ανθρώπων και την απόλυτη ανάγκη του τόπου μας για ένα νέο κοινωνικό και δημοκρατικό αύριο.

      

Υ.Γ. Υπολογίζω ότι ο Κ. Σημίτης δεν θα δεχθεί την θέση ευρωβουλευτή (ανάλογη της κ. Ματσούκα), εκτός εάν είναι τόσο πολύ «μέτριος».     

 

ΟΙ ΦΟΥΣΚΕΣ, ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ, Ο Φ.Π.Α. … Ο ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

«ΒΙΟΤΙΣΜΟΣ»

 

ΟΙ ΦΟΥΣΚΕΣ, ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ, Ο Φ.Π.Α. … Ο ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

 

Θα προσπαθήσω με απλά λόγια να δώσω την εικόνα της παγκόσμιας οικονομίας και κοινωνίας του καπιταλισμού για να γίνει κατανοητή η αθλιότητα και ο παραλογισμός του συστήματος.

 

 Α. Πως έχει σήμερα η παγκόσμια οικονομία.

Σήμερα η παγκόσμια οικονομία καθορίζεται από τις λεγόμενες αξίες (και υπεραξίες). Όπως έχω εκθέσει και παλαιότερα οι «αξίες» και οι «υπεραξίες» καθορίζουν το τι θα παραχθεί, πως, που και ποια «απόδοση» θα έχει για τους μετέχοντες στον κύκλο παραγωγής και εμπορίας του.

Το «σύστημα αξιών και υπεραξιών» έχει αποκόψει τον άνθρωπο παραγωγό από τον άνθρωπο καταναλωτή και έχει επιβάλει η παραγωγή να μην γίνεται «ορθολογικά», με βάση τις βιοτικές και πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων, αλλά να γίνεται με βάση τις «αξίες και τις υπεραξίες», δηλ. στην πραγματικότητα: αέρα κοπανιστό, διότι οι «αξίες και οι υπεραξίες» δεν είναι κάτι απτό και προσδιορίσιμο, αλλά στην πραγματικότητα αποτελούν αβάσιμες θεωρήσεις κάποιων ολιγαρχιών που ελέγχουν την παγκόσμια αγορά και κερδοσκοπούν από τις αξίες και τις υπεραξίες (οι τιμές πετρελαίου, σιτηρών και άλλων αγαθών μέσα στο 2008 αποδεικνύουν τα ανωτέρω). Αυτά για όσους πιστεύουν στις «αγορές» και στην «ελευθερία» τους, στην δυνατότητά τους δηλαδή να κάνουν ότι θέλουν για να στραγγίζουν και να στραγγαλίζουν τους ανθρώπους του πλανήτη. Η «δυναστεία» και τυραννίδα των αγορών πρέπει να σταματήσει.

Θεωρώ ότι οι αξίες και οι υπεραξίες είναι αέρας κοπανιστός πρώτα από όλα και κύρια, γιατί δεν υπάρχουν. Δεν έχουν οντολογική ταυτότητα και υλική ύπαρξη. Ανήκουν στην σφαίρα των θεωρήσεων. Στην πραγματικότητα υπάρχουν μόνο αγαθά και άνθρωποι, τα υπόλοιπα είναι θεωρητικά κατασκευάσματα των επιτηδείων.

Αν μιλήσει κάποιος για το χρήμα για να πει ότι είναι υλικό, μπορεί ο καθένας να του απαντήσει ότι είναι απλό χαρτί ή μέταλλο που ενσωματώνει θεωρητικά κάποια συσσωρευμένη «αξία» δηλ. και πάλι: μία θεώρηση, αέρα κοπανιστό και πλήρως ευμετάβλητο.

 

Β.  Η λειτουργία της παγκόσμιας οικονομίας

 

Η λειτουργία της παγκόσμιας οικονομίας του καπιταλισμού ήταν πάντα και είναι μια τεράστια άδικη, ανισοτική φούσκα αξιών και υπεραξιών, μια φούσκα κλοπής.

Μπορούμε να δούμε σχηματικά την λειτουργία της παγκόσμιας οικονομίας παίρνοντας το παράδειγμα της φούσκας.

Κάποιος, κάπου στον κόσμο, όχι για να εξυπηρετήσει ανθρώπινες ανάγκες, αλλά γιατί το σύστημα αξιών και υπεραξιών θέτει προϋποθέσεις κερδοφορίας αποφασίζει να παράγει φούσκες, μπαλόνια (όχι γιατί το έχει ανάγκη ο ίδιος, αλλά για να πουλήσει στις «αγορές»). Αφήνουμε κατά μέρος την παραγωγή των απαραίτητων υλικών, το πώς λειτουργεί και αυτή θα γίνει στο τέλος του παραδείγματος κατανοητό ότι είναι και αυτό κομμάτι του μηχανισμού της «φούσκας»,  του μπαλονιού. Στο ίδιο παράδειγμα, ως αέρας που φουσκώνει το  μπαλόνι εκλαμβάνεται η αξία, η υπεραξία και  το κέρδος που παράγεται από την θεώρηση και την διαφορά τους.

Παράγει λοιπόν ο παραγωγός την φούσκα. Επειδή για να την διαθέσει στρέφεται στον κυρίαρχο μηχανισμό, την αγορά, έρχεται ή καλείται η αγορά να την πάρει από τον παραγωγό. Αυτός θέλει να την φουσκώσει με κάποια αξία και υπεραξία για να έχει κέρδος. Τρομπάρει λοιπόν κάμποσες φορές με την τρόμπα για να φουσκώσει το μπαλόνι. 

Ερχεται η «αγορά», επιδιώκοντας αξίες και υπεραξίες και λέγοντας του διάφορα (όπως ότι υπάρχουν πολλοί άλλοι παραγωγοί, ότι δεν χωρούν τα φουσκωμένα μπαλόνια στο φορτηγό της, δηλ. ότι δεν έχουν συμφέρον αξίας και υπεραξίας από την δικαιοπραξία, διότι εάν φουσκώσει αυτός πολύ το μπαλόνι, αυτοί δεν θα μπορούν να βάλουν τον δικό τους αέρα – υπεραξία). Ο παραγωγός, θέλοντας να μην του μείνει το προϊόν στις αποθήκες του (άλλωστε έχει και άλλες εκκρεμείς ανάγκες που είναι ευνόητες και θα δούμε στην συνέχεια) αποφασίζει να ξεφουσκώσει λίγο το μπαλόνι και να το δώσει στους εκπροσώπους της «αγοράς».

Αυτοί παίρνουν το μπαλόνι και ξεκινούν να το φουσκώνουν, το φουσκώνουν, το φουσκώνουν όσο θέλουν και αυτοί κρίνουν (αυτό λέγεται εκτιμώμενη εμπορευσιμότητα προϊόντος). Μετά το δίνουν σε άλλους της αγοράς το φουσκώνουν και αυτοί, Το φουσκώνουν επίσης, διαφημιστές, μεταφορείς …. όποιος είναι κάτοχος του μπαλονιού το φουσκώνει με αξίες και υπεραξίες, δηλ. με αέρα κοπανιστό, όσο νομίζει ότι τον παίρνει και αντέχει. Αυτό είναι η αξία και η υπεραξία μια θεώρηση.

Στο τέλος και μετά από όλο αυτό το φούσκωμα κάποιος αποφασίζει να πωλήσει το μπαλόνι αυτό ανταλλάσοντας τον αέρα κοπανιστό του μπαλονιού, τις αξίες και υπεραξίες του, με άλλο αέρα κοπανιστό που περιέχεται στο χρήμα του αγοραστή. Το ποιος θα είναι ο αγοραστής και πόσα μπαλόνια θα πάρει εξαρτάται από τις ανάγκες του και τις δυνατότητές του σε χρήμα. Ετσι ένα ξεφούσκωτο μπαλόνι φτάνει να έχει ένα τεράστιο όγκο, ενσωματώνοντας αξία και υπεραξία, δηλ. τρομπαρισμένο αέρα, τον οποίο προσθέτει όσο θέλει και προλαβαίνει, όσο χωράει στο «φορτηγό» της απληστία ή τον ορέξεών του κάθε παράγοντας της «αγοράς».

Κάθε τρομπάρισμα,  κάθε κατόχου είναι μια προστιθέμενη αξία. Για αυτό και ο βασικός έμμεσος φόρος της Ε.Ε. ονομάζεται φόρος προστιθέμενης αξίας (Φ.Π.Α.). Θα μπορούσε βεβαίως καλύτερα να ονομάζεται Φόρος Προστιθέμενου Αέρα. Καθώς η αξία ενός προϊόντος από την ώρα της παραγωγής του μέχρι την ώρα της κατανάλωσης φουσκώνεται με πολύ αέρα. Οσο πιο πολύ αέρα χωρούν, τα προϊόντα – μπαλόνια του συστήματος, τόσο πιο «εμπορεύσιμα» και κερδοφόρα χαρακτηρίζονται.

Ετσι, οι αγορές πωλούν στην Ελλάδα π.χ. μήλα Χιλής και κανείς δεν λογαριάζει το οικονομικό και οικολογικό κόστος της μεταφοράς τους, όχι διότι εξυπηρετούν κάποια ανάγκη ή διότι είναι πιο νόστιμα από τα Ελληνικά, αλλά διότι τα έχουν πάρει εντελώς ξεφούσκωτα, σχεδόν δωρεάν από την Χιλή και μπορούν σε αυτά να προσθέσουν πολύ περισσότερο αέρα, δηλ. αξία, υπεραξία και συνεπώς κέρδος.

Η ίδια η τιμή του μήλου Χιλής στην Ελλάδα και στα άλλα μέρη του πλανήτη, δεν καθορίζεται με βάση κάποιο αντικειμενικό στοιχείο που έχει να κάνει με την ανάγκη κατανάλωσης, ούτε μπαίνει όριο στο πόσα τρομπαρίσματα υπεραξίας – κέρδους μπορεί να προχωρήσει κάποιος. Η τιμή καταναλωτή καθορίζεται από την καταναλωτική διάθεση και δυνατότητα των πελατών, η οποία είναι επίσης μετρήσιμη και υποστατή μόνο ως «αέρας».           

Η ίδια η παγκόσμια παραγωγή δεν είναι αποτέλεσμα υπολογισμού των ανθρωπίνων αναγκών ή συντονισμού για την προστασία των ανθρώπων και του πλανήτη, αλλά εξαρτάται άμεσα από τον «αέρα», την αξία και την υπεραξία, το κέρδος των αγορών και αυτών που κρατούν τα κλειδιά τους.

Τα προϊόντα στο πλανήτη δεν παράγονται με βάση τις ανάγκες των ανθρώπων, αλλά με βάση τον πόσο αέρα χωρούν, τι αξία και υπεραξία μπορούν να επιδεχθούν. Αλλιώς ο πλανήτης θα παρήγαγε κατά προτεραιότητα αγαθά που εξυπηρετούν τις κυρίαρχες ανθρώπινες βιοτικές ανάγκες και στην συνέχεια θα στρεφόταν στις δευτερεύουσες. Σήμερα ο πλανήτης αναλώνεται και οι άνθρωποι πεθαίνουν κατά εκατομμύρια από πείνα και ασθένειες αθλιότητας, διότι η παραγωγή καθορίζεται από τον «αέρα», από τις «αξίες και της υπεραξίες» της λεγόμενης αγοράς.

Για τον ίδιο λόγο παράγονται και υπερπαράγονται από πολλούς χίλια δυο άχρηστα σκουπίδια, με αποτέλεσμα λόγω υπερπαραγωγής πολλά να πετιούνται ή να μένουν στα ράφια της αγοράς.

Παράλληλα, τεράστιες ανθρώπινες δυνάμεις και ποσά ενέργειας αναλώνονται στην αλληλοκαταστροφή των ισορροπιών πιέσεων (αέρα και πάλι) που αποκαλείται ανταγωνισμός.   

Για τις συνέπειες της λειτουργίας του καπιταλισμού των αξιών και των υπεραξιών στην πλανητική σφαίρα που αποκαλούμε γη, δεν έχω να γράψω πολλά περισσότερα από τα αυτονόητα. Καταστρέψαμε τον πλανήτη, καταστρέψαμε το σπίτι το δικό μας και των παιδιών μας,  μέσα σε λιγότερο από 100 χρόνια,  για να φουσκώνουμε τις φούσκες της αγοράς !!!. Εχω να προσθέσω ότι το κόστος της παραγωγής των προϊόντων του καπιταλισμού και της μεταφοράς τους, στον πλανήτη, είναι οικολογικά εγκληματικό.

Και όλα αυτά χωρίς κανένα έλεγχο, διότι το θέλουν οι άνθρωποι της φούσκας, οι άνθρωποι των «αξιών και των υπεραξιών», που κατάφεραν πουλώντας αέρα κοπανιστό να γίνουν τα αδιαφιλονίκητα αφεντικά του πλανήτη και να αναγάγουν τον αέρα της φούσκας σε ρυθμιστή των πάντων.

 

Γ. ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΣΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΦΟΥΣΚΑΣ

Για να κινηθεί το σύστημα του αέρα χρειάζεται σημαντικές ποσότητες αέρα, καθώς οι «αγορές» είναι άπληστες και δεν τους αρκεί να τροφοδοτούν με αέρα μία μόνο λειτουργία ή πηγή φούσκας. Τρομπάροντας συνεχώς αέρα εξάντλησαν τις δικές τους δυνατότητες. Ετσι εφευρέθηκαν οι έμποροι του αέρα, οι τράπεζες, οι οποίες διαθέτουν ξένο αέρα, τον οποίο και εμπορεύονται προσθέτοντας τον δικό τους αέρα στον αέρα, τις δικές τους αξίες και υπεραξίες, στον αέρα των «αξιών».

Με τον τρόπο κατάφεραν να εμπορευτούν αέρα προς τον παραγωγό της φούσκας, όταν δεν έφτανε ο δικός του ή ήθελε να φτιάξει καλύτερο μπαλόνι από τον γείτονα – «ανταγωνιστή» του.

Κατάφεραν επίσης να εμπορευτούν αέρα προς την «αγορά» για να αποκτά και να φουσκώνει τα μπαλόνια.

Τέλος, κατάφεραν να εμπορευτούν αέρα κοπανιστό προς τον καταναλωτή που έχει ή οδηγήθηκε στην ανάγκη προμήθειας αγαθών με αέρα.

Ετσι οι τράπεζες έγιναν οι κυρίαρχοι του αέρα, ο οποίος απέκτησε δικό του ξεχωριστό αέρα, γέννησε αέρα (τόκο) και ξεχωριστές αξίες και υπεραξίες.

Στην πορεία της φούσκας, οι τράπεζες φρόντισαν να περιέχεται σε κάθε στάδιο από την παραγωγή μέχρι την κατανάλωση και ο δικός τους αέρας ή ο αποκλειστικά δικός τους αέρας.

Για να αποκτήσει θεσμική διάσταση η λειτουργία του αέρα , των αξιών και των υπεραξιών, παράλληλα με την αρχαία ενσωμάτωση της αέρα στο νόμισμα φρόντισαν ώστε να αποκτήσουν θεσμική κατοχύρωση και αποκλειστικότητα στην εμπορία του αέρα, από άλλο ένα μόρφωμα: το κατεξοχήν μόρφωμα εξουσίας και έννομης βίας που λέγεται κράτος. Ετσι η παραγωγή αέρα απέκτησε στον καπιταλισμό κρατική θεσμική προέλευση επιβαλλόμενη δια της κρατικής έννομης βίας, η οποία και προστατεύει την γέννηση και την κυκλοφορία του αέρα.

Η πορεία λοιπόν του αέρα ξεκινά στην φάση αυτή από την τη κρατική αδεία ενσωμάτωσή του, στο νόμισμα του αέρα (θεωρητική αξία). Το νόμισμα που περιέχει αέρα δανείζεται με ένα μικρό διαφέρον αέρα (τόκο) από το κράτος (ή άλλους αεριτζήδες) στις τράπεζες.

Εν συνεχεία οι τράπεζες δανείζουν με ένα μεγαλύτερο τόκο αέρα τον παραγωγό, με ένα ακόμα μεγαλύτερο τόκο την «αγορά» και τέλος με ένα ακόμα μεγαλύτερο τόκο αέρα τον τελικό καταναλωτή.

Η συνεχής αύξηση του τόκου – αέρα από στάδιο σε στάδιο ενσωματώνει και εξασφαλίζει την αξία – υπεραξία του αέρα των ίδιων των τραπεζών, αλλά και του αέρα με τον οποίο φουσκώνονται τα προϊόντα. Εάν π.χ. οι καταναλωτές αγόραζαν τον αέρα φθηνότερα από ότι η αγορά, ο παραγωγός ή οι τράπεζες, πλέον ο αέρας της αγοράς και των προηγουμένων, θα είχε υποαξία και όχι υπεραξία, θα γινόταν μη εκμεταλλεύσιμος και δεν θα προσέθετε αέρα (τόκο) στον αέρα των τραπεζών και των αγορών ή παραγωγών, αλλά θα του αφαιρούσε. Αυτή είναι η λεγόμενη εμπορική χρήση και αξία του νομίσματος – αέρα σε όλες του τις εκφάνσεις.

Επισημαίνω τρία σημαντικά στοιχεία:

α.. Ο τραπεζικός αέρας και η ανάγκη υπεραξίας του, αυξάνει τον συνολικό αέρα του προϊόντος, δηλ. αυξάνει την τιμή πώλησης του προϊόντος για να καλύψει και την τιμή – υπεραξία του τραπεζικού, αλλά και κρατικού αέρα σε κάθε φάση μέχρι τον καταναλωτή.

β.  Οι τράπεζες στην λογική του κέρδους από τον αέρα δημιούργησαν τα δικά τους προϊόντα προσδοκίας αξίας – υπεραξίας, δηλ. κέρδους από τον αέρα του αέρα που πωλούν στους άλλους. Είναι τα γνωστά συνθετικά προϊόντα που έσκασαν ως προσδοκία αέρα είς την τετάρτη, προκαλώντας την τελευταία παγκόσμια κρίση.

γ.      Τα κράτη στηρίζουν τις τράπεζες για να στηρίξουν τον δικό τους αέρα, διότι ο αέρας του νομίσματος προέρχεται από τα κράτη. Τα καπιταλιστικά κράτη εκδίδουν ή στηρίζουν την στο όνομά τους έκδοση του αέρα στην πρωταρχική του μορφή και τον χορηγούν προς περαιτέρω «αξιοποίηση» στις τράπεζες.

 

Δ. ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ

 

Όπως μπορείτε να εννοήσετε στην πραγματικότητα, η νομισματική ισορροπία βασίζεται στο σύστημα του αέρα. Υπολογίζεται και πάλι εκτιμητικά, ως εκτίμηση της ποσότητας και της ποιότητας του αέρα που συνδέονται με ένα νόμισμα. Στην πραγματικότητα πρόκειται για σύστημα ισορροπιών εικαζόμενων δυναμικών αέρα, που αντανακλάται ως αέρας που φουσκώνει τα παραγόμενα, σε αξιακή και υπεραξιακή εκτίμηση ενός νομίσματος (νόμισμα ετυμολογικά = νομιζόμενη αξία). Και πάλι στην περίπτωση αυτή, κατά τον κανόνα του αέρα, η αξία ενός νομίσματος υπολογίζεται με βάση την εικαζόμενη δύναμη πίεσης έναντι των άλλων και προκειμένου να γεμίσει το μπαλόνι του παραδείγματος.

Στην προσπάθεια ανταγωνισμού και επικράτησης, στο παιχνίδι των ανισοτήτων και ανισορροπιών του καπιταλισμού, ο καθένας από τους μετέχοντες προσπαθεί να φουσκώσει το μπαλόνι του με όσο το δυνατόν περισσότερο αέρα

 

Ε. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Η παγκόσμια οικονομία βασίζεται πάνω στον αέρα, σε αντικείμενα μη υπαρκτά, ούτε καν τεκμαιρόμενης ύπαρξης, αλλά σε αντικείμενα που αποτελούν θεωρητικές αξίες και υπεραξίες. Πρόκειται για κατά συνθήκην κατασκευάσματα, τα οποία οι άνθρωποι, εμείς οι κάτοικοι του πλανήτη δεν τα έχουμε ανάγκη.

Ανάγκη έχουμε τα αγαθά, την πρόσβαση σε αυτά, την χρήση τους.

Οι αξίες και οι υπεραξίες, είναι ο αέρας που φουσκώνει τα αγαθά για να παραχθεί για κάποιους κέρδος. Κέρδος εις βάρος των ανθρώπων, της ουσίας της ζωής, εις βάρος του πλανήτη.

Στην προσπάθεια ανταγωνισμού και επικράτησης, στο παιχνίδι των ανισοτήτων και ανισορροπιών του καπιταλισμού, ο καθένας από τους μετέχοντες προσπαθεί να φουσκώσει το μπαλόνι του με όσο το δυνατόν περισσότερο αέρα, να παραγάγει ολοένα μεγαλύτερες αξίες και υπεραξίες, μεγαλύτερη κέρδη από αέρα.  

Η γη ολόκληρη έχει κλειστεί μέσα στην εικονική φούσκα και οι ζωές πολλών κατοίκων της εξαρτώνται από το εάν θα σκάσει από το φούσκωμα ή όχι. Το σκάσιμο ης τραπεζικής φούσκας θα στερήσει από αέρα τις υπόλοιπες και κυρίως την παραγωγή. Μετά το ξεφούσκωμα του μηχανισμού θα είναι ολικό. Αυτό σημαίνει ότι όλως ο μηχανισμός παραγωγής θα ξεφουσκώσει και δεν θα έχει λόγο ύπαρξης, χρεωκοπίες ακόμα και κρατών θα ακολουθήσουν.

Όμως, αντί κάποιοι να ορίσουν κανόνες και διαδικασίες για το ξεφούσκωμα και την αλλαγή των μηχανισμών της παγκόσμιας οικονομίας, σκέπτονται το πως θα διατηρήσουν τον μηχανισμό της φούσκας και του φουσκώματος με αέρα, τεκμαρτών αξιών και υπεραξιών. Εάν το σκάσιμο του απατηλού συστήματος δεν συμβεί τώρα είναι βέβαιο πως δεν θα αργήσει να συμβεί. Αυτοί σκέπτονται την διατήρηση της φούσκας του αέρα ως μέσο λειτουργίας και καταδυνάστευσης του πλανήτη.  

Το ζήτημα λοιπόν και το πρόβλημα είναι συστημικό, αφορά την φούσκα των αξιών και υπεραξιών, αφορά τον εκφυλισμό της έννοιας των αγαθών που είναι προορισμένα για την ικανοποίηση των βιοτικών αναγκών του ανθρώπου. Κάποιοι τα μετέτρεψαν σε φούσκες.

Ζητώ να σκεφτείτε, να αντιληφθείτε πως η «ελεύθερη αγορά» κάποιων φουσκώνει ανεξέλεγκτα, χωρίς όρια και κανόνες τις αξίες και τις υπεραξίες, μετατρέποντας τον πλανήτη και κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα σε μία φούσκα.

 

ΣΤ.  ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΟΤΙΣΜΟΥ

 

Στο προηγούμενο κεφάλαιο αναφέρθηκα στην ανάλυση της παγκόσμιας φούσκας των αξιών και των υπεραξιών του κέρδους.

Όπως γράφτηκε: η παγκόσμια οικονομία βασίζεται πάνω στον αέρα, σε αντικείμενα μη υπαρκτά, ούτε καν τεκμαιρόμενης ύπαρξης, αλλά σε αντικείμενα που αποτελούν θεωρητικές αξίες και υπεραξίες. Πρόκειται για κατά συνθήκην κατασκευάσματα, τα οποία οι άνθρωποι, εμείς οι κάτοικοι του πλανήτη δεν τα έχουμε ανάγκη. Ανάγκη έχουμε τα αγαθά, την πρόσβαση σε αυτά, την χρήση τους. Οι αξίες και οι υπεραξίες, είναι ο αέρας που φουσκώνει τα αγαθά για να παραχθεί για κάποιους κέρδος. Κέρδος εις βάρος των ανθρώπων, της ουσίας της ζωής, εις βάρος του πλανήτη.

Συγκροτώντας την φιλοσοφική και πολιτική θεωρία του βιοτισμού θα πρέπει να θέσω τα ακόλουθα ως λύση για να ξεφύγουμε από το σύστημα της απάτης και της αυταπάτης :

 

Στ.1. Θα μπορούσαν να πουν πολλοί ότι το πρόβλημα μπορεί να λυθεί με παρεμβατικά μέτρα. Να υπάρξουν δηλαδή κανόνες για το ποιοι μπορούν να φουσκώνουν το μπαλόνι των αξιών και των υπεραξιών και μέχρι πόσο.

Η άποψη αυτή προσκρούει σε δύο βασικές αρνήσεις και έλλογες αντιρρήσεις:

α. Το σύστημα δοκιμάστηκε πολλές φορές και απέτυχε. Απέτυχε διότι στο παιχνίδι του φουσκώματος παίζουν και κράτη ολόκληρα (άρα οι πόλεμοι και οι καταστροφές αποτελούν συνέπεια της λογικής των ισορροπιών που αναλύθηκε πιο πάνω) ή ευνοούνται συγκεκριμένοι που τρομπάρουν το σύστημα, αλλά και διότι υπάρχουν χίλιοι δυο τρόποι να ξεγελαστεί το σύστημα ελέγχων και περιορισμών.

β. Εξακολουθεί το σύστημα να βασίζεται στο φούσκωμα, των αξιών και των υπεραξιών, άρα δεν αλλάζει κατά τις δομές του. Απλά περιορίζεται το μέγεθος της αυθαιρεσίας και της παγκόσμιας αδικίας, χωρίς να εξαλέιφει τον παραλογισμό, την αυθαιρεσία, την αδικία.

 

Στ.2 Ο βιοτισμός ή βιοτικός δημοκρατικός σοσιαλισμός έχει και πρέπει να έχει άλλη άποψη.

Στο κέντρο της ζωής και της λειτουργίας των κοινωνιών τίθεται ο άνθρωπος. Το παραγωγικό ζητούμενο είναι η κάλυψη των βιοτικών αναγκών όλων.

Αυτό είναι το 1^ο στάδιο ανθρώπινης απελευθέρωσης και ισότητας.

Το 2^ο στάδιο είναι η απελευθέρωση από την εργασία για την παραγωγή των βιοτικών αγαθών και την κάλυψη των αναγκών.

Αυτό θα σημάνει και το ξεκίνημα για την πραγματική πρόοδο του ανθρώπου.

Ετσι στο σύστημα του βιοτισμού καταργείται κάθε έννοια, αξίας και υπεραξίας, κάθε έννοια φούσκας – αέρα – κέρδους. Οι κοινωνίες υπολογίζουν με επιστημονικά κριτήρια τι χρειάζονται, το παράγουν, το νέμονται και το χρησιμοποιούν με ισότητα και σύνεση. Αποφασίζουν δημοκρατικά για την παραγωγή και κατοχή και άλλων αγαθών και εργάζονται για την παραγωγή τους.

Τα πλεονεκτήματα που προκύπτουν είναι πολυποίκιλα:

 

-        Οι άνθρωποι απελευθερώνονται από τις εξαρτήσεις που βασίζονται στις βιοτικές ανάγκες αφού τις έχουν εξασφαλισμένες και εγκαθιδρύεται πραγματική ισότητα και πραγματική δημοκρατία ελευθέρων και μη εξαρτημένων ανθρώπων.

-        Δεν αναλώνονται άνθρωποι, ώρες εργασίας και ζωής, τεράστια ποσά ενέργειας και δράσης για το φούσκωμα των αξιών και των υπεραξιών, τους ανταγωνισμούς, τις άχρηστες υπερπαραγωγές και τα πλεονάσματα. Ο πλανήτης διασώζεται και η ανθρωπότητα μπαίνει σε μία νέα φάση: μια φάση ουσιαστικής εξέλιξης.

-        Οι άνθρωποι και οι δυνάμεις που απασχολούνται με το φούσκωμα και τον ανταγωνισμό εντάσσονται στην παραγωγή και έτσι ο χρόνος εργασίας όλων γίνεται μικρότερος, άρα η ελεύθερη ζωή περισσότερη.

-        Τα κράτη και οι λαοί απελευθερώνονται από το κυνήγι των ισορροπιών του αέρα, τις αντιπαραθέσεις. Οι τεράστιες δυνάμεις που σπαταλιούνται στο παιχνίδι αυτό χρησιμοποιούνται γίνονται πλέον από τις κοινωνίες.

-        Αντί του κριτηρίου του ανταγωνισμού κυριαρχεί διεθνικά το κριτήριο της συνδρομής και της αλληλοστήριξης.

 -       Σταδιακά και ως στόχος τίθεται η απελευθέρωση των ανθρώπων από την ανάγκη εργασίας για την παραγωγή των βιοτικών αγαθών. Η απελευθέρωση από το άγχος αυτό δίνει στους ανθρώπους την δυνατότητα της αναζήτησης της πραγματικής προόδου του είδους μέσα σε συνθήκες παγκόσμιας ισότητας.

Τα υπόλοιπα είναι αυτονόητα, προκύπτουν από τα πιο πάνω … .

 

Ας ξεθεμελιώσουμε λοιπόν το αστείο και άδικο σύστημα της φούσκας, του αέρα, των αξιών και των υπεραξιών που μας καταδυναστεύει πολλούς αιώνες τώρα.

Ας δούμε το τι συμβαίνει πεντακάθαρα και ας προχωρήσουμε με την μεγάλη υπόθεση του «βιοτισμού».

Ας δώσουμε στην ζωή μας το νόημα που της αξίζει.

ΚΡΙΣΗ : ΟΔΗΓΙΕΣ ΚΑΙ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ

Προκειμένου να συμβάλλω στην ενημέρωση των εργαζομένων (και των όποιων εργοδοτών) για τα δικαιωματά τους, τον δύσκολο αυτό καιρό, συγκέντρωσα κάποια πορίσματα της νομολογίας (Αρειος Πάγος) που εξηγούν τι συμβαίνει στην περίπτωση που ο εργοδότης επιχειρεί μονομερώς να ανατρέψει, να τροποποιήσει την εργασιακή σύμβαση, καθώς και να την τρέψει σε σύμβαση μερικής απασχόλησης.

Θεωρώ χρήσιμη της ενημέρωση όλων και θέτω υπόψη σας και μέρος του διαλόγου που ακολούθησε. Στο τέλος βγήκαν και κάτι, συστημικές μεν, αλλά πιο δίκαιες προτάσεις (δεν θεωρώ βέβαια διατηρήσιμο τον καπιταλισμό, ούτε τις απολύσεις ως λύση).

Το αρχικό ερώτημα αφορούσε την μονομερή βλαπτική μεταβολή των όρων της συμβάσεως εργασίας εκ μέρους του εργοδότη.

 Δόθηκε η εξής απάντηση:

 1. Aπό τη διάταξη του άρθρου 7 του Ν. 2112/1920, κατά την οποία “πάσα μονομερής μεταβολή των όρων της υπαλληλικής συμβάσεως βλάπτουσα τον υπάλληλο θεωρείται ως καταγγελία ταύτης, δι’ ην ισχύουσιν αι διατάξεις του παρόντος νόμου” προκύπτει ότι:, η υπό του εργοδότου μονομερής και βλαπτική για τον εργαζόμενο μεταβολή των όρων της συμβάσεώς του δεν επιφέρει τη λύση αυτής, ούτε υποχρεώνει τον μισθωτό να αποχωρήσει από την εργασία του, αλλά παρέχει σ’ αυτόν το δικαίωμα

- είτε να αποδεχθεί τη μεταβολή και να παραμείνει στην εργασία του,

- είτε να θεωρήσει τη μεταβολή ως άτακτη καταγγελία της συμβάσεως από τον εργοδότη και αποχωρώντας από την εργασία του να αξιώσει την οφειλόμενη αποζημίωση,

- είτε να αποκρούσει τη μεταβολή και να συνεχίσει να προσφέρει την εργασία του υπό τους αρχικούς όρους αξιώνοντας την τήρηση αυτών, οπότε, αν ο εργοδότης αποκρούσει την παροχή εργασίας με τους όρους αυτούς, καθίσταται υπερήμερος και ο μισθωτός δικαιούται να απαιτήσει μισθούς υπερημερίας.

Προϋπόθεση για τα παραπάνω είναι η μονομερής ενέργεια εκ μέρους του εργοδότη, η οποία δεν συντρέχει όταν με τη σύμβαση εργασίας έχει συμφωνηθεί εκ των προτέρων ότι ο εργοδότης δικαιούται να προβεί μονομερώς σε μεταβολή των όρων της συμβάσεως και τα όρια αυτά της μεταβολής καθορίζονται επακριβώς, μέσα δε στα όρια αυτά ο εργοδότης προβαίνει στη μεταβολή των όρων της συμβάσεως, έστω και σε βάρος του εργαζομένου, διότι τότε πρόκειται όχι για μονομερή αλλά για συμφωνημένη μεταβολή, η οποία είναι νόμιμη, εφόσον δεν προσκρούει σε ειδική απαγορευτική διάταξη και εφόσον κατά την άσκηση του σχετικού διευθυντικού δικαιώματος του εργοδότη δεν γίνεται υπέρβαση των ορίων που θέτει η διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ (καταχρηστική συμπεριφορά εργοδότη).

Βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας αποτελεί και η υποχρέωση του υπαλλήλου για παροχή εργασίας για λιγότερο χρόνο από εκείνο που συμφωνήθηκε με αντίστοιχη μείωση των αποδοχών του και η άρνηση του εργοδότη να συνεχισθεί η υπερωριακή εργασία, όταν έχει συμφωνηθεί αυτή, εκ του λόγου ότι παρείχετο επί σειρά ετών σταθερώς, τακτικώς και μονίμως. Η καταγγελία της συμβάσεως εργασίας που γίνεται ένεκα της αρνήσεως του εργαζομένου να αποδεχθεί μονομερή σε βάρος του βλαπτική μεταβολή των συμβατικών όρων είναι καταχρηστική και ως εκ τούτου απαγορευμένη και άκυρη (άρθρα 174,180 ΑΚ) ΑΠ 798/2007.

2. Από τις διατάξεις των άρθρων 7 παρ. του ν. 2112/1920, 548, 652, και 656 του ΑΚ προκύπτει ότι, βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας υπάρχει όταν ο εργοδότης επιχειρεί δυσμενή για τον εργαζόμενο τροποποίηση των όρων αυτών, χωρίς τη συγκατάθεση του τελευταίου και χωρίς να έχει τέτοια ευχέρεια από τη σύμβαση ή το νόμο. Σε μια τέτοια περίπτωση ο εργαζόμενος έχει τις εξής εναλλακτικές δυνατότητες : α) να θεωρήσει τη μεταβολή αυτή ως άτακτη καταγγελία της συμβάσεώς του και να απαιτήσει την καταβολή της νόμιμης αποζημιώσεως, β) να αποδεχθεί ρητώς ή σιωπηρώς τη μεταβολή, οπότε συνάπτεται νέα σύμβαση τροποποιητική της αρχικής, η οποία είναι έγκυρη εφόσον δεν αντιβαίνει σε απαγορευτική διάταξη νόμου ή στα χρηστά ήθη. Και γ) να εμμείνει στην τήρηση των συμβατικών όρων, προσφέροντας τις υπηρεσίες του, σύμφωνα με τους πριν από τη μεταβολή όρους, οπότε η μη αποδοχή τους από τον εργοδότη τον καθιστά υπερήμερο δανειστή και επέρχονται οι συνέπειες του άρθρου 656 ΑΚ (καταβολή μισθών υπερημερίας). Αν ο εργαζόμενος συμμορφωθεί προς τους νέους όρους εργασίας, διατηρεί τα δικαιώματά του από τη σύμβαση μόνο αν στη συμμόρφωση αυτή προέβη με την επιφύλαξη των εν λόγω δικαιωμάτων του. Τέτοια δε επιφύλαξη συνιστά και η διαμαρτυρία του εργαζομένου να παράσχει την εργασία του με τους νέους όρους και η προσφυγή του στο δικαστήριο ζητώντας να υποχρεωθεί ο εργοδότης του να τον απασχολεί σύμφωνα με τους πριν από τη μεταβολή όρους, ακόμη δε και αποζημίωση για τη μονομερή από τον εργοδότη βλαπτική μεταβολή των όρων αυτών, όταν η συμπεριφορά του εργοδότη περιέχει και τα στοιχεία της αδικοπραξίας, όπως λ.χ. στην περίπτωση που η μεταβολή αυτή δεν αντίκειται μεν στη σύμβαση ή το νόμο αλλά η εκ μέρους του εργοδότη άσκηση του διευθυντικού δικαιώματος είναι καταχρηστική. (ΑΠ 1012/2008 κ.α.)

3. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 648, 652, 656, 281 Α.Κ. και 7 παρ. 1 του Ν. 2112/1920 συνάγεται ότι στον εργοδότη ανήκει το δικαίωμα να εξειδικεύει τις υποχρεώσεις του μισθωτού και ειδικότερα, να καθορίζει το είδος, τον τρόπο, το χρόνο και τις άλλες συνθήκες παροχής της εργασίας αυτού για την αρτιότερη οικονομοτεχνική οργάνωση της επιχειρήσεως προς επίτευξη των σκοπών της.

Όμως, κατά την ενάσκηση του διευθυντικού αυτού δικαιώματος, δεν επιτρέπεται να προκαλείται υλική ή ηθική βλάβη στο μισθωτό κατά παράβαση διατάξεως νόμου ή της ατομικής συμβάσεως εργασίας ή κατά καταχρηστική άσκηση του δικαιώματος, η οποία υπάρχει, όταν η μονομερής μεταβολή γίνεται από τον εργοδότη σύμφωνα με τους όρους της συμβάσεως ή του νόμου, αλλά καθ’ υπέρβαση των ορίων, που επιβάλλονται από την καλή πίστη ή τα χρηστά ήθη ή τον κοινωνικό ή οικονομικό σκοπό του δικαιώματος.

Στις ανωτέρω περιπτώσεις υπάρχει μονομερής βλαπτική μεταβολή των όρων της εργασίας, η οποία παρέχει στο μισθωτό, εφόσον δεν αποδέχεται τη μεταβολή αυτή, το δικαίωμα είτε να τη θεωρήσει ως άτακτη καταγγελία της συμβάσεως και να αξιώσει τη νόμιμη αποζημίωση είτε, εμμένοντας στη σύμβαση, να απαιτήσει από τον εργοδότη να αποδέχεται την προσφερόμενη εργασία υπό τους υφισταμένους όρους πριν από τη μεταβολή, καθιστώντας διαφορετικά αυτόν υπερήμερο περί την αποδοχή της εν λόγω εργασίας. Τέτοια μονομερής βλαπτική μεταβολή των όρων της εργασιακής συμβάσεως από τον εργοδότη είναι και η μείωση των αποδοχών συνεπεία της παροχής της εργασίας κατά τη διάρκεια της ημέρας και όχι κατά βάρδιες (ΑΠ 1296/2008).

 Επίσης, απαγορεύεται η καταχρηστική άσκηση του διευθυντικού δικαιώματος και είναι άκυροι οι όροι ατομικής σύμβασης εργασίας που περιέχουν την δυνατότητα του εργοδότη να ασκεί ακόμα και καταχρηστικά το διευθυντικό δικαίωμα

 4. Κατά το άρθρο 652 ΑΚ, ο εργοδότης έχει το διευθυντικό δικαίωμα να ρυθμίσει κάθε θέμα που ανάγεται στην οργάνωση και τη λειτουργία της επιχειρήσεώς του προκειμένου να επιτύχει τους εν γένει σκοπούς της, περιοριζόμενος μόνο από τους όρους της συμβάσεως, όπως αυτή ερμηνεύεται κατά την καλή πίστη και τα συναλλακτικά ήθη και από το νόμο.

Συνεπώς, κάθε τροποποίηση όρου της συμβάσεως εργασίας εκ μέρους του εργοδότη, η οποία δεν επιτρέπεται σ’ αυτόν από το νόμο ή τη σύμβαση, αποτελεί βλαπτική μεταβολή των όρων της συμβάσεως εις βάρος του εργαζομένου. Η μεταβολή όμως, αυτή δεν επιφέρει αυτοδικαίως τη λύση της συμβάσεως εργασίας ούτε υποχρεώνει τον εργαζόμενο να την αποδεχθεί ή να αποχωρήσει από την υπηρεσία του, αλλά εάν μεν η σύμβαση είναι αορίστου χρόνου, του παρέχει το δικαίωμα να θεωρήσει τη μεταβολή, κατά το άρθρο 7 του ν. 2112/1920 ως καταγγελία της συμβάσεως εκ μέρους του εργοδότη και να ζητήσει την προβλεπόμενη από το νόμο αποζημίωση, εάν δε η σύμβαση είναι ορισμένου χρόνου, οπότε δεν έχει εφαρμογή ο ν. 2112/1920 και ειδικότερα το άρθρο 7 αυτού, παρέχεται στον εργαζόμενο το δικαίωμα να καταγγείλει τη σύμβαση κατά το άρθρο 627 ΑΚ για σπουδαίο λόγο, τον οποίο συνιστά η παράβαση όρου της συμβάσεως και να ζητήσει από τον αθετήσαντα τους όρους της συμβάσεως εργοδότη την καταβολή αποζημιώσεως, συνισταμένης στους μισθούς του από της καταγγελίας μέχρι τη λήξη της συμβάσεως χρονικού διαστήματος. Εκτός τούτων ο εργαζόμενος, ανεξάρτητα αν συνδέεται με τον εργοδότη με σύμβαση αορίστου ή ορισμένου χρόνου, απέναντι στη μονομερή μεταβολή μπορεί να εμμείνει στην τήρηση των συμβατικών όρων προσφέροντας τις υπηρεσίες του σύμφωνα με τους πριν από τη μεταβολή όρους. Αν δε η εν λόγω μεταβολή συνεπάγεται και τη μείωση των αποδοχών, μπορεί ο εργαζόμενος να ζητήσει και την καταβολή των αποδοχών που ελάμβανε πριν από τη μεταβολή.
Εξάλλου, και η άσκηση του δικαιώματος μεταβολής των όρων εργασίας που παρέχει στον εργοδότη η σύμβαση, υπόκειται σε δικαστικό έλεγχο με βάση τη γενική ρήτρα της απαγορεύσεως της καταχρήσεως δικαιώματος και εφόσον κριθεί ότι η άσκηση του δικαιώματος υπερβαίνει προφανώς τα αντικειμενικά όρια που θέτει η διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ, τότε η μεταβολή αυτή θεωρείται μονομερής, οπότε ο εργαζόμενος έχει όλα τα δικαιώματα που η νομοθεσία του παρέχει σε κάθε περίπτωση μονομερούς βλαπτικής μεταβολής των όρων εργασίας. Δεν αποτελεί, όμως, μεταβολή των όρων της εργασιακής συμβάσεως, και κατά συνέπεια δεν μπορεί να γίνει λόγος περί βλαπτικής ή μη μεταβολής αυτών, η μετά τη λήξη της θητείας του εργαζομένου ως προϊσταμένου τμήματος ή υπηρεσίας της επιχειρήσεως, που η διάρκειά της καθορίστηκε συμβατικά, μη ανανέωση της θητείας αυτής για περαιτέρω χρόνο, καθόσον στην περίπτωση αυτή οι όροι εργασίας του εργαζομένου ως προϊσταμένου τμήματος ή υπηρεσίας έπαυσαν αυτοδικαίως με τη λήξη της θητείας του στην εν λόγω θέση. Δε νοείται δε μεταβολή ανύπαρκτων συμβατικών όρων εργασίας (ΑΠ 2086/2007).

 5. Από τη διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ συνάγεται ότι η καταχρηστική άσκηση του δικαιώματος συνιστά παράνομη συμπεριφορά αφού αντίκειται στην απαγόρευση της παραπάνω διατάξεως με την οποία σκοπείται η προστασία όχι μόνο του γενικότερου κοινωνικού αλλά και του προσωπικού συμφέροντος εκείνου κατά του οποίου ασκείται το δικαίωμα στο να μην υποστεί τις δυσμενείς συνέπειες της καταχρηστικής ασκήσεως. Επομένως, ενόψει των διατάξεων των άρθρων 57 και 59 του ίδιου Κώδικα, με τις οποίες εξειδικεύεται η προστασία της αξίας του ανθρώπου, παράνομη προσβολή υφίσταται η προσωπικότητα και από την καταχρηστική άσκηση ορισμένου δικαιώματος, εφόσον με αυτή πλήττεται το πρόσωπο του ανθρώπου σε οποιαδήποτε από τις συνιστώσες της αξίας του, στις οποίες περιλαμβάνεται και η πνευματική και σωματική εργασία (Ολ.ΑΠ 812/1980). Ειδικότερα, τέτοια προσβολή συντρέχει και όταν ο εργοδότης κατά κατάχρηση του διευθυντικού του δικαιώματος, υποβιβάζει τον εργαζόμενο, τοποθετώντας αυτόν σε θέση υποδεέστερη εκείνης που κατείχε προηγουμένως, με αποτέλεσμα να υφίσταται ηθική και επαγγελματική μείωση. Στην περίπτωση αυτή ο μισθωτός δικαιούται να ζητήσει χρηματική ικανοποίηση προς αποκατάσταση της ηθικής βλάβης που υπέστη, χωρίς να αποκλείεται και η αξίωση αποζημίωσης σύμφωνα με τις διατάξεις για τις αδικοπραξίες (ΑΠ 1695/2007, 95/2000, 15/1999, 715/1995).

 

makfor

ευχαριστω δημητρη , εχω ηδη στειλει με email ολο το υλικο που μου εδωσες

το δικο μου ερωτημα περυσι ηταν εαν ΑΦΟΥ υπογραψω την νεα συμβαση μπορω μετα να παω στο δικαστηριο καθως χωρις την υπογραφη μου και την υπογραφη τους ΑΠΟΤΕΛΕΙ ενα χαρτι χωρις αξια , εκει μου ειπαν οτι εαν την υπογραψω μετα δεν μπορω να κανω ΤΙΠΟΤΑ!!! ΑΡΑ ? δεν μπορω να κανω τιποτα οτι και να γινει!!!!

επισης το εχουν σχεδιασει ΟλΟΙ ΜΑΖΙΚΑ , μαλλον εχει πεσει συρμα μεσω του ΣΒΕ , φαντασου οτι στο χαρτι που μου δωσανε και πανω κατω ειναι ιδιο με το χαρτι που δωσαν στο φιλαρακι μου , ΑΠΟΥΣΙΑΖΕΙ καθε λογοτυπο της εταιρειας , ειναι ΕΝΑ ΛΕΥΚΟ χαρτι και η αναφορα που υπαρχει πανω στο χαρτι ειναι οτι ΕΓΩ ο ταδε αποδεχομαι τα κατωθι … μπλα μπλα μπλα !!! μαλιστα οταν ειπα στον δικηγορο στο ΧΧΧΧΧ εαν μπορω με ΤΟ ΧΑΡΤΙ αυτο να κανω καποια κινηση – καταγγελια μου ειπε οτι ΕΤΣΙ οπως ειναι ΟΧΙ απαιτεται υπογραφη και σφραγιδα της εταιρειας !!!! οποτε εαν τοτε με διωχναν που ηταν και ερωτημα μου , θα επερνα την πληρη αποζημιωση ΑΛΛΑ ΔΕΝ θα μπορουσα να πω – αποδειξω οτι η απολυση εγινε εξαιτιας του χαρτιου που μου δωσαν καθως δεν αποδεικνυοταν οτι ΜΟΥ ΤΟ ΔΩΣΑΝ ΑΥΤΟΙ!!! αυτο ειναι και το προβλημα των παιδιων σημερα ….

ευχαριστω ομως και παλι και θα σε ενημερωσω οπως και θα σε ενοχλησω στο τηλεφωνο εαν χρειαστουν επιπλεον βοηθεια

Απάντηση:

Το έγγραφο που σου δόθηκε από τον εργοδότη, αποτελεί δήλωση της βούλησής του και πρόταση τροποποίησης των όρων της σύμβασης εργασίας.

Εάν δεν το υπογράψει ο εργαζόμενος δεν τροποποιεί την σύμβαση. Μην ξεχνάμε όμως ότι η σύμβαση εργασίας (κατά τη νομολογία του ΑΠ) τροποποιείται και προφορικά, ακόμα και σιωπηρά !!! (δηλ. με την σιωπηρή επιβολή όρου από τον εργοδότη και την επίσης σιωπηρή αποδοχή του από τον εργαζόμενο).

Εάν δεν το υπογράψει ο εργαζόμενος (άρα δεν υπάρχει έγγραφη τροποποίηση της εργασιακής σχέσης) είναι καλό και μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμο, το να το αποτυπώσει με κάποιο μηχανικό μέσο, από το οποίο να προκύπτει η ημ/νια (για να συσχετιστεί με πιθανή μελλοντική απόλυσή του) και να το δείξει σε άλλους εργαζόμενους (να έχει μάρτυρες). Είναι γνωστό ότι οι εργοδότες σκόπιμα αποφεύγουν να δίνουν αυτή την δυνατότητα στους εργαζόμενους (καλά που υπάρχουν και τα κινητά με φωτογραφική μηχανή)

Εάν το υπογράψει ανεπιφύλακτα έχει πρόβλημα. Πρέπει μετά να αποδείξει ότι έγινε υπό το κράτος παράνομης πίεσης, απειλής κλπ.

Μπορεί να το υπογράψει με επιφυλάξεις, ή να γράψει ότι δεν το αποδέχεται ή τους λόγους της μη αποδοχής ή τι δέχεται και τι δεν δέχεται ή κάποια δική του αντιπρόταση. Παρόλο που υπάρχει υποχρέωση χορήγησης αντιγράφου οι εργοδότες συστηματικά αρνούνται για αυτό τον λόγο και πάλι είναι αναγκαία η αποτύπωση για να υπάρχει απόδειξη.

Δεν θέλω να εκφραστώ αρνητικά για τον συνάδελφο.

Αποδεικτικά μέσα είναι και οι μάρτυρες. Αρα είναι ισχυρή και η δια μαρτύρων απόδειξη της προέλευσης του εγγράφου. Η ίδια η αναφορά του εγγραφου σε όρους της εργασιακής σύμβασης, τα ρήματα που χρησιμοποιούνται (π.χ. αποδέχομαι) παραπέμπουν στην σύμβαση εργασίας, δηλ. στην δημιουργία του εγγράφου από τον εργοδότη, διότι ο περιπτεράς αποκλείεται να σου έδωσε να το υπογράψεις.

Θα έλεγα ότι η δημοσιοποίηση του θέματος μέσω βουλευτών στην Βουλή με ερώτηση, επείγουσα ερώτηση ή επερώτηση είναι μια καλή λύση για να ματαιωθούν σχέδια όπως αυτό.
Πάρτε το έγγραφο ή βγάλτε του φωτογραφία και πηγαίνετε αρκετοί από μερικές επιχειρήσεις σε κάποιους βουλευτές.

Υ.Γ. Να ξέρετε ότι οι εργοδότες έχουν την ευχέρεια δημιουργίας ψευδομαρτύρων μεταξύ των καταπιεσμένων λακέδων τους και εάν θέλουν να χρησιμοποιήσουν το έγγραφο μπορούν να θέσουν υπογραφή και σφραγίδα εκ των υστέρων.

 Μια καλή πρόφαση για να βρεις την ευκαιρία να το αποτυπώσεις είναι να ζητήσεις χρόνο για να το σκεφτείς, να το πάρεις μαζί σου κατά λάθος κάπου που σε ζητούν επειγόντως κλπ …. .

 

makfor

δημητρη αποδεκτα ολα , εαν τα γνωριζεις εκ των προτερων και εαν εχεις καποιον να σε υποστιρηξει – βοηθησει , στην δικη μου περιπτωση πηγαν στο ΧΧΧΧ ΜΕ ΤΟ ΧΑΡΤΙ ΠΟΥ ΜΟΥ ΔΩΣΑΝΕ αλλα οπως διαβασες παραπανω απλα μου κοψαν τα ποδια με το ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ !!!

απο την μια ομως εχεις τον πανικο που σου δημιουργει ενα τετοιο χαρτι , στην συνεχεια οταν κανεις αυτο που πιστευεις ακολουθει η απολυση και εκει σιγουρα χανεις τα αυγα και τα πασχαλια …

απο την αλλη ο φοβος της απολυσης ειναι σιγουρο οτι θα δυσκολεψει την αναζητηση μαρτυρων , το θεμα της φωτογραφιας του εντυπου σιγουρα ειναι κατι καλο , φοβαμαι ομως οτι θα το αντικρουσουν λεγοντας οτι ειναι κατασκευασμενο απο τον εργαζομενο !!! τα ξερεις τα κολπα τους καλυτερα απο μενα!!!

τελος πρεπει να εχεις την υπομονη ισως και τα απαιτουμενα χρηματα για να ξεκινησεις τις οποιες διαδικασιες οι οποιες θα ειναι και χρονοβορες και που πολυ καλα ξερουμε οτι θα βρουμε μπροστα μας ΔΙΚΗΓΟΡΟΥΣ και ΔΙΚΑΣΤΕΣ που με την παραμικρη αμφιβολια ή λοξυγκα θα δικαιωσουν τον εργοδοτη !!!

το θεμα ειναι οτι ολα αυτα θα επρεπε να τα ειχαν προβλεψει οι μαγκες του κινηματος που ειναι καλοι στα λογια αλλα αχρηστοι στις πραξεις.

τα εχω μεταβιβασει ολα οσα εγραψες και περιμενω ενημερωση !! ευχαριστω και παλι

Απάντηση

Να αλλάξεις δικηγόρο. Μου ακούγεται αδιανόητο δικηγόρος με σχέση με το εργατ. δίκαιο να λέει τέτοια πράγματα. Υπάρχουν αρκετοί δικηγόροι που αναλαμβάνουν υποθέσεις με εργολαβικό, χωρίς να πληρώνεις προκαταβολικά.

2. Σου εξήγησα ότι το να αμφισβητήσει ο εργοδότης πως το έγγραφο προέρχεται από αυτόν θα είναι ένας κακός χειρισμός από μέρους του. Τι εννοεί; ότι ο εργαζόμενος σχεδιάζει από μόνος του πως θα μειώσει τα δικαιώματά του; Αλλωστε μπορεί να αποδειχθεί και εκ των υστέρων ότι τα δικαιώματα και άλλων εργαζομένων μειώθηκαν κατά τον αυτό τρόπο, την αυτή περίοδο.

3. Για την προσωρινή προστασία του εργαζομένου υπάρχουν τα ασφαλιστικά μέτρα. Μπορούν να γίνουν και χωρίς απόλυση ή πρίν οτιδήποτε. Θα ήταν μια καλή περίπτωση τριπλας του εργαζομένου να πάει και να ζητήσει έννομη προστασία με τον τρόπο αυτό, λέγοντας ότι πιέζεται από τον εργοδότη να τροποποιήσει μειωτικά την σχέση εργασίας (σκεφτείτε το).

4. Τα προβλήματα της δικαιοσύνης είναι γνωστά και υπαρκτά.

5. Οι εργοδότες μπορούν να επικαλεστούν αδήριτες ανάγκες κλπ… .Εκεί υπάρχει θέμα απόδειξης. Ομως και σε κάθε περίπτωση μπορεί να αντιταχθεί ότι ο εργοδότης όφειλε να θέσει στις προτάσεις του, τις ρυθμίσεις αυτές υπό τον όρο της προσωρινότητας. Να πει δηλ. ότι αυτά σας τα προτείνω προσωρινά και μέχρι να επανέλθουν οι κανονικοί ρυθμοί, μετά θα επανέλθουμε στα προ της κρίσης εφαρμοζόμενα και συμφωνηθέντα ή ότι έπρεπε να δηλώσει κάποιο συγκεκριμένο οικονομικό στόχο λέγοντας ότι εάν τελικά τα κέρδη της εταιρείας είναι όπως πέρσυ π.χ Χ ποσό τότε οι τροποποιήσεις αίρονται ή δίνεται μπόνους στους εργαζόμενους.
Νομίζω ότι έδωσα κάποιες απαντήσεις.

makfor

δικηγορο δεν εχω , μαλλον δεν ειχα τωρα εχω εσενα ΧΑΧΑΧΑ ο δικηγορος οπως σου ειπα ηταν το ΧΧΧΧ , αφιερωσε αρκετο χρονο μαζι μου αλλα οπως ξερεις δεν δοθηκε λυση – οδηγια !!

οσο αφορα το θεμα των παιδιων που εχει προκυψει τωρα , δεν εχω κατι αλλο να προσθεσω

οποτε μιας και σε βρηκα , να κανω το επομενο ερωτημα που αφορα εμενα και την εταιρεια οπου βρισκομαι

οπως εχω γραψει αυτο το καιρο εργαζομαστε 1 μερα λιγοτερο την εβδομαδα , ισχυει για ολους και για την παραγωγη μπορει να παιζει και 2 μερες την εβδομαδα. για ολα αυτα δεν υπογραψαμε κανενα χαρτι , απλα μας ανακοινωθηκε. σε εμενα που δεν με πιανει το μετρο ως ΣΤΕΛΕΧΟ (χχαχαχαχαχα) το εφαρμοζω μονος μου για να μοιραζομαστε τις μερες με το συναδερφο και ετσι καθομαστε απο 2 και οχι απο 4. ΟΜΩΣ οταν μου ειπαν για το μετρο μου ζητησαν ή ακολουθει ο συναδερφος το 4ημερο ή ΑΠΟΛΥΕΤΑΙ , στο προφορικο φυσικα και απο τον οικονομικο Δ/ντη. πες τωρα τα λαθη που υπαρχουν και τι υποχρεωσεις θα ειχε ο εργοδοτης για να εφαρμοσει σωστα το μειωμενο ωραριο/εβδομαδα

(να μη σε ζαλιζω ομως , οποτε εχεις χρονο οκ ?)

STELLA

Mάκη καλημέρα. Το γεγονός οτι δεν υπογράψατε κανένα χαρτί (σύμβαση εργασίας με μειωμένο ωράριο για την επιθεώρηση εργασιας ) αποδεικνύει από μόνο του για μη νόμιμη ενέργεια. Για να γίνει αυτό δηλ. η μείωση ωρών εργασίας πρέπει να υπογραφεί σύμβαση μειωμένης εργασίας και να κατατεθεί εκ νέου πίνακας ωρων εργασίας στην επιθεώρηση εργασίας. Εγώ αυτά γνωρίζω λόγω ενασχόλησης με το θέμα. Ο Δημήτρης από την την σκοπιά του ισως έχει άλλη αντιμετώπιση του θέματος.

Απάντηση

Μείωση αποδοχών μου φαίνεται πως ανέφερε ο Μάκης αρχικά.
Η σύμβαση μερικής απασχόλησης πρέπει επί ποινή ακυρότητας να υποβληθεί εγγράφως στην Επιθεώρηση (+ τις διατυπώσεις του ΠΔ 156/1994).
Υπάρχει και για αυτά πλούσια νομολογία..

Θα βρω μια καλή και θα την βάλω.Επίσης θα ήθελα την άδεια να δημοσιεύσω κάποια κομμάτια από τους διαλόγους στο blog μου.

 makfor

πως τοτε το εφαρμοζουν σε δεκαδες επιχειρησεις ? γιατι δεν ειμαστε η μονη επιχειρηση που το κανει, μηπως πατανε καπου ή σε κατι που δεν γνωριζουμε ???

makfor

(απο μενα εχεις το ελευθερο δημητρη να μεταφερεις οτι ειπα , αν και δεν ειπα τιποτα χαχαχα)

 Απάντηση

Στο θέμα της σύμβασης μερικής απασχόλησης ο Αρειος Πάγος δεν έχει διαμορφώσει ακόμα σταθερή νομολογία. Ενώ υπάρχουν αποφάσεις σωστές και σοβαρές, υπάρχουν και αποφάσεις απαράδεκτες ερμηνευτικά και τελολογικά.

Ας δούμε πρώτα από όλα τις διατάξεις του νόμου όπως αναφέρονται και στην ΑΠ 199/2005 : Κατά το άρθρ. 38 παρ. 1 του ν.1892/1990, με έγγραφη ατομική συμφωνία ο εργοδότης και ο μισθωτός κατά τη σύσταση της σχετικής συμβάσεως εργασίας ή κατά τη διάρκειά της, μπορεί να συμφωνήσουν για ορισμένο ή αόριστο χρόνο διάρκεια ημερήσιας ή εβδομαδιαίας εργασίας μικρότερη της κανονικής (μερική απασχόληση), ενώ κατά την παρ. 3 του ιδίου άρθρου οι αποδοχές των μερικώς απασχολουμένων μισθωτών δεν μπορεί να είναι κατώτερες απ’αυτές που προβλέπονται από τις κείμενες κάθε φορά διατάξεις για τους απασχολουμένους κατά το κανονικό ωράριο για την ίδια εργασία συναδέλφους τους και αντιστοιχούν στις ώρες εργασίας της μερικής απασχόλησης. Στη συνέχεια η προμνησθείσα διάταξη αντικαταστάθηκε δια του άρθρ. 2 του ν.2639 της 1/2.9.1998 κατά την οποίαν «Κατά τη σύσταση της σύμβασης εργασίας ή κατά τη διάρκειά της ο εργοδότης και ο μισθωτός μπορεί με έγγραφη ατομική σύμβαση να συμφωνήσουν, για ορισμένο ή αόριστο χρόνο ημερήσια ή εβδομαδιαία ή δεκαπενθήμερη ή μηνιαία εργασία, η οποία θα είναι μικρότερης διάρκειας από την κανονική (μερική απασχόληση). Η συμφωνία εφόσον μέσα σε δεκαπέντε (15) ημέρες από την κατάρτισή της δεν γνωστοποιηθεί στην οικεία Επιθεώρηση Εργασίας, τεκμαίρεται ότι καλύπτει σχέση εργασίας με πλήρη απασχόληση. 2.Επίσης κατά τη σύσταση της σύμβασης εργασίας ή κατά τη διάρκειά της ο εργοδότης και ο μισθωτός μπορούν με έγγραφη ατομική σύμβαση να συμφωνήσουν κάθε μορφή απασχόλησης εκ περιτροπής ανά ημέρα, εβδομάδα ή μήνα. Η παρεχομένη από το άρθρο αυτό προστασία καλύπτει και τους απασχολούμενους με βάση τις συμφωνίες του προηγούμενου εδαφίου.. Οι συμφωνίες ή οι αποφάσεις της παραγράφου αυτής γνωστοποιούνται μέσα σε οκτώ (8) ημέρες από την κατάρτιση ή τη λήψη τους στην οικεία Επιθεώρηση Εργασίας», και στην παράγρ. 16 του ιδίου άρθρου ορίζεται «Μέσα σε διάστημα εννέα (9) μηνών, από τη δημοσίευση του παρόντος νόμου κάθε εργοδότης υποχρεούται να υποβάλει στην οικεία Επιθεώρηση Εργασίας συγκεντρωτική κατάσταση αναφορικά με τις υφιστάμενες συμβάσεις εργασίας μεταξύ αυτού και των εργαζομένων, που απασχολεί με μερική απασχόληση, στην οποία θα αναγράφεται η χρονολογία κατάρτισης των συμβάσεων αυτών και το ονοματεπώνυμο του απασχολούμενου. Σε περίπτωση παραλείψεως υποβολής της κατάστασης αυτής τεκμαίρεται ότι η σχετική σύμβαση καλύπτει σχέση εργασίας με πλήρη απασχόληση». Από τις ανωτέρω διατάξεις συνάγεται ότι για τη κατάρτιση της συμβάσεως μερικής απασχολήσεως απαιτείται κατά νόμο έγγραφος τύπος, ο οποίος είναι συστατικός, η μη τήρηση του οποίου συνεπάγεται την ακυρότητα του συγκεκριμένου όρου της συμβάσεως που αφορά τη μερική απασχόληση, η ακυρότητα δε αυτή είναι απόλυτη κατ’ άρθρο 159 Α.Κ. και λαμβάνεται υπ’ όψη αυτεπαγγέλτως.

Περαιτέρω ορθά θαρρώ έκρινε η ΑΠ 845/2003 (και άλλες) ότι:
Από τη διάταξη του άρθρου 7 του ν.2112/1920, κατά την οποία «πάσα μονομερής μεταβολή των όρων της υπαλληλικής συμβάσεως βλάπτουσα τον υπάλληλον θεωρείται ως καταγγελία ταύτης, δι’ ην ισχύουν οι διατάξεις του παρόντος νόμου» συνάγεται ότι η γενομένη από τον εργοδότη μονομερής και βλαπτική για τον εργαζόμενο μεταβολή των όρων της συμβάσεως του, δεν επιφέρει την λύση αυτής, αλλά παρέχει σε αυτόν το δικαίωμα, είτε να αποδεχθεί τη μεταβολή και να συνεχίσει να παρέχει την εργασία του υπό τους όρους αυτής, είτε να θεωρήσει την μεταβολή ως άτακτη καταγγελία της συμβάσεως και αποχωρώντας από την εργασία του, να ζητήσει την νόμιμη αποζημίωση, είτε να αποκρούσει την μεταβολή και να προσφέρει την εργασία του υπό τους αρχικούς όρους αξιώνοντας την τήρησή τους, οπότε αν ο εργοδότης εμμείνει στην μεταβολή και αποκρούσει την προσφερόμενη από τον εργαζόμενο παροχή των υπηρεσιών περιέρχεται σε υπερημερία και οφείλει τις γι’αυτήν αποδοχές, τις οποίες δεν δικαιούται ν’αξιώσει ο μισθωτός, από μόνο το γεγονός της ανωτέρω μεταβολής.

Εξάλλου, από τις διατάξεις των παρ. 1 και 3 του άρθρου 38 του ν. 1892/1990 (που έχει εφαρμογή ως είχε πρό της αντικαταστάσεώς του με το άρθρο 2 του ν. 2639/1998, λόγω του εν προκειμένω κρισίμου χρόνου) συνάγεται ότι είναι επιτρεπτή είτε κατά τη σύσταση της σχέσεως εργασίας, είτε κατά τη διάρκειά της η μεταξύ εργοδότη και μισθωτού συμφωνία για ημερήσια ή εβδομαδιαία απασχόληση του τελευταίου μικρότερη της κανονικής με αμοιβή αντίστοιχη στις ώρες εργασίας της μερικής απασχόλησης. Η συμφωνία αυτή πρέπει να γίνει εγγράφως. Αν δεν τηρηθεί ο έγγραφος τύπος η συμφωνία για μερική απασχόληση είναι άκυρη, η δε ακυρότητα δεν θεραπεύεται και αν ακόμη εκπληρωθεί η σύμβαση με επίγνωση της έλλειψης του απαιτουμένου τύπου, οπότε ο εργοδότης θεωρείται υπερήμερος ως προς την αποδοχή των υπηρεσιών του μισθωτού υπό καθεστώς πλήρους απασχολήσεως και οφείλει σε αυτόν τον για πλήρη απασχόληση μισθό. Συνεπώς η μεταβολή από τον εργοδότη των όρων της εργασιακής συμβάσεως, δια της μειώσεώς των ωρών της κανονικής ημερησίας εργασίας του και του αντικειμένου αυτής και καταβολή μειωμένου μισθού, έστω και με την συναίνεση του μισθωτού (πολύ δε περισσότερο χωρίς αυτή), χωρίς την τήρηση εγγράφου τύπου, δεν συνιστά έγκυρη σύμβαση μερικής απασχολήσεως και επομένως ο εργοδότης οφείλει το μισθό για την πλήρη απασχόληση (παραίτηση από την ελαχίστων νομίμων ορίων του οποίου δεν είναι έγκυρη), ακόμη και αν ο μισθωτός αποδέχθηκε μετά ταύτα την άτυπη μεταβολή και συνέχισε την παροχή της εργασίας του υπό τους όρους αυτής.

 

Απαράδεκτη θεωρώ την στροφή της νομολογίας που επιχειρήθηκε πρόσφατα με την ερμηνευτική εκδοχή της ΑΠ 640/2008. Εκθέτει στον κοινό νου τις κρίσεις του ανωτάτου δικαστηρίου και δεν έχει καμμία απολύτως βάση στο νόμο και την βούληση του νομοθέτη. Αναφέρει η απόφαση αυτή : Η εν λόγω ακυρότητα, η οποία, κατά το άρθρο 159 Α.Κ., είναι απόλυτη και λαμβάνεται υπόψη αυτεπαγγέλτως, δεν θεραπεύεται και αν ακόμη εκπληρωθεί η σύμβαση με επίγνωση της ελλείψεως του απαιτούμενου τύπου. Εξάλλου, λόγω της ακυρότητας της συμβάσεως μερικής απασχολήσεως θεωρείται ότι υπάρχει απλή σχέση εργασίας με μερική απασχόληση. Έτσι, εφαρμόζονται επ’ αυτής οι κανόνες περί άκυρης συμβάσεως εργασίας και ο μισθωτός αποκτά αξιώσεις με βάση τις διατάξεις περί αδικαιολογήτου πλουτισμού, ενώ ο εργοδότης, αρνούμενος να αποδεχθεί τις υπηρεσίες, που προσφέρει ο μισθωτός κατά τις υπόλοιπες εργάσιμες ώρες ή και ημέρες της πλήρους απασχολήσεως, δεν γίνεται υπερήμερος και δεν οφείλει αποδοχές υπερημερίας.

Δηλαδή, παρά την μη τήρηση του νόμιμου συστατικού τύπου που προβλέπει ο νόμος ο εργοδότης απαλλάσσεται από κάθε υποχρέωση καταβολής του μισθού. Ακυρώνεται δε και η σχέση εργασίας και ο εργαζόμενος δεν δικαιούται ούτε καν το νόμιμο μισθό του προσαυξημένο με τα επιδόματα !!!.

Ο “νόμος” θέλησε να προστατεύσει τον εργαζόμενο, το ασφαλιστικό σύστημα και την κοινωνία από την αυθαίρετη συμπεριφορά του κάθε εργοδότη να μην καταβάλλει τις ελάχιστες νόμιμες αποδοχές κα μετά να ισχυρίζεται ότι υπήρχε σύμβαση μερικής απασχόλησης. Όχι ότι το έγγραφο προστατεύει, διότι στην πραγματικότητα το συνήθως συμβαίνον είναι το αντίθετο. Να συνάπτεται σύμβαση μερικής απασχόλησης, αλλά να εργάζεται ο εργαζόμενος κανονικά 5ήμερο και 8ώρο. Αυτές οι ρυθμίσεις αποτελούν άθλιες αβάντες ενός αστείου συστήματος – κράτους προς την εργοδοσία. Σε κάθε περίπτωση, θα έπρεπε υποχρεωτικά να δηλώνονται επακριβώς ορισμένες οι ώρες και οι ημέρες εργασίας με ημερομηνία έναρξη και λήξη, ώστε να μπορεί να γίνει έλεγχος.

Στο νόμο ο έγγραφος τύπος ορίζεται συστατικός, δηλ. εάν δεν υπάρχει έγγραφο είναι άκυρος ο όρος και όχι η σύμβαση (ως εκλαμβάνει παραδόξως η ανωτέρω απόφαση του ΑΠ). Σκοπός του νομοθέτη δεν ήταν να ακυρώσει το σύνολο της σύμβασης εργασίας (αυτό θα ήταν κατ΄ ουσίαν ρύθμιση υπέρ του παρανόμου εργοδότη και κατά του εργαζομένου και του κοινωνικού συνόλου). Σκοπός ήταν να ακυρώσει μόνο τον όρο μερικής απασχόλησης και να θεωρήσει τεκμαρτώς ισχύουσα σύμβαση πλήρους απασχόλησης. Ητοι να τιμωρήσει τον κακό και παρανομούντα εργοδότη βάζοντάς τον να πληρώσει ολόκληρες τις αποδοχές. Τούτο ακόμα και εάν ο εργαζόμενος δεν εργάζεται, διότι το τεκμήριο του νόμου δεν αναφέρεται ως μαχητό και σαφώς αποτελεί ποινή εις βάρος του εργοδότη, ο οποίος οφείλει να καταβάλλει το σύνολο των αποδοχών τεκμαιρομένης της συμβάσεως ως πλήρους απασχόλησης. Ο νόμος έχει ως σκοπό να αποτρέψει και να τιμωρήσει τον κακό εργοδότη από την παραβίαση του νόμου και όχι τον μισθωτό, όπως εσφαλμένα καταλήγει η ανωτέρω απόφαση.
Περαιτέρω, η περίπτωση του Μάκη, αποτελεί παράλληλα και βλαπτική μονομερή μεταβολή της σύμβασης εργασίας, οι δε εργαζόμενοι έχουν τα εκ του νόμου και ανωτέρω αναφερθέντα δικαιώματα, ώστε να διεκδικήσουν τις αποδοχές τους και για την ημέρα κατά την οποία παρανόμως δεν εργάζονται.

makfor

κατι που ξεχασα να γραψω και ισως εχει την σημασια του , τις μερες που δεν εργαζομαστε τις χρεωνομαστε ως ΑΔΕΙΑ ΑΝΕΥ ΑΠΟΔΟΧΩΝ και μαλιστα κανουμε και σχετικη αιτηση!!!!!!!!

mitsos

ΧΧΧΧΧ, καλά όλα αυτά. Αλλά αν κάποιος κινηθεί δικαστικά, πόσος χρόνος θα χριαστεί για να δικαιωθεί; Και αν η επιχείρηση με το να δουλεύουν 5 μέρες οι εργαζόμενοι κλείσει τι γίνεται; Που θα απορροφηθούν οι εργαζόμενοι; Δεν υποστηρίζω ότι δεν θα πρέπει να διασφαλίζονται τα δικαιώματα των εργαζομένων. Λέω όμως, μήπως οι περιστάσεις είναι ειδικές και απαιτουν την συναίνεση όλων ώστε να ξεπεραστεί το πρόβλημα; Μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για μικρές επιχειρήσεις και όχι για το ελληνικό δημόσιο. Εκεί τα πράγματα είναί είναι πιο επικίνδυνα. Στην Γερμανία και Γαλλία γίνονται ειδικές συμφωνίες ώστε η επιχείρηση να μπορεσει να επιβιώσει. Ειδικά στην Γερμανία τα συνδικάτα είναι πανίσχυρα. Παρόλα αυτά οι εργαζόμενοι αποδέχονται μείωση του ωραρίου ώστε να μην βρεθούν άνεργοι εντελώς. Υποθέσεις κάνω βεβαίως. Δεν ξέρω πως είναι τα πράγματα εκεί που δουλεύει ο Μάκης, όμως χρειάζεται προσοχή.

STELLA

Μάκη δεν εργάζομαι σε ιδιωτική εταιρεία. Είμαι “ελευθερος επαγγαλματίας” και δυστυχώς τις περισσότερες φορές εξ ανάγκης με το μέρος των εργοδοτών.
Ετσι κι αλλιως μιλάμε για μεγάλες αδικίες……….

mitsos

Μάκη η εταιρία που δουλεύεις είναι μεγάλη; Πόσα άτομα απασχολεί και τι παράγει; Αν θέλεις απαντάς.

STELLA

Μάκη η άδεια ανευ αποδοχών σημαίνει με δική πρωτοβουλία απουσία από την εργασία και ανατρέπει όλα τα προηγούμενα.Με τα ένσημα τι γίνεται? Είναι και εκείνα λιγότερα. έτσι?

Οι μεγάλες εταιρείες πάντα ακολουθούν νομότυπες οδούς………

Απάντηση

@ Makfor: Αυτό σημαίνει ότι δεν επιχειρείται εγγράφως τροποποίηση της σύμβασης εργασίας, αλλά υπό το καθεστώς δήθεν άδειας άνευ αποδοχών με αίτηση του εργαζομένου.
Εδω θα μπορούσα να γράψω πολλά, αλλά δεν θα το κάνω. Είναι σαφές ότι το ανωτέρω καθεστώς δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Θέτει σε κίνδυνο την σχέση εργασίας εις βάρος του εργαζομένου (ο εργοδότης μπορεί να απολύσει κάποιον επειδή ζητάει συνέχεια άδειες). Στην πραγματικότητα πρόκειται για συμπεριφορά άκυρη και καταχρηστική, που εμπίπτει και στο πλαίσιο μονομερούς μεταβολής των όρων της σύμβασης εργασίας (ο σχετικός ισχυρισμός του εργοδότη περί αποδοχής της, δεν μπορεί κατά την γνώμη μου να σταθεί καθώς αυτός το εμφανίζει ήδη ως άδεια) και στο πλαίσιο της de facto και χωρίς τον έγγραφο συστατικό τύπο μετατροπή υφιστάμενης σύμβασης πλήρους απασχόλησης σε μερικής. Ο μισθωτός έχει συνεπώς αγώγιμες αξιώσεις.

Απάντηση

Νόμιμη δεν είναι, στην πραγματικότητα ούτε νομότυπη καθώς γίνεται καθολικά και διαρκώς, ήτοι μετατρέπει την σύμβαση σε μερικής απασχόλησης.

 - Πόσος χρόνος θα χρειαστεί για να δικαιωθεί;
Εχω απαντήσει: Ασφαλιστικά μέτρα

- … μήπως οι περιστάσεις είναι ειδικές και απαιτούν την συναίνεση όλων ώστε να ξεπεραστεί το πρόβλημα … :

Και εδώ απάντηση ήδη και μάλιστα συστημικά. Δεν μπορούν οι εργαζόμενοι να πληρώνουν συνεχώς τις κρίσεις των εργοδοτών. Θα έβλεπα λοιπόν την λογική σου εφαρμοστέα υπό το κράτος μιας συμφωνίας που θα διασφάλιζε την δικαιοσύνη και θα έδινε ασφάλεια ώστε να κινηθεί και η “αγορά” σας. Ο εργοδότης ενδιαφέρεται να μην κλείσει (αυτό τουλάχιστον μπορώ να το συμμεριστώ). Βεβαίως ούτε τον καπιταλισμό θέλω να διατηρήσω, ούτε θεωρώ πως οι λύσεις αυτές είναι αποτελεσματικές για την κρίση. Ομως οφείλω να απαντήσω έστω και υπό αυτούς τους όρους.

 

Μια δίκαιη κοινωνική συμφωνία εργοδοτών – εργαζομένων θα περιελάμβανε τα ακόλουθα:
- Συμφωνία περί προσωρινότητας της ρύθμισης με βάση και όρια την διεθνή συγκυρία και την κερδοφορία της επιχείρησης. Μετά την λήξη της έκτακτης καταστάσεως ή την διαπίστωση κερδοφορίας επανερχόμαστε στα αρχικώς συμφωνηθέντα
- Υποχρέωση του εργοδότη να διανείμει τα πιθανά κέρδη στο τέλος του χρόνου στους εργαζόμενους (ώστε να αναπληρωθεί ο χαμένος μισθός), κρατώντας για τον εαυτό του μόνο ένα δίκαιο μισθό (αυτό περιλαμβάνει αναγκαστικά και το δικαίωμα ελέγχου εκ μέρους των εργαζομένων).

Με τον τρόπο αυτό επιτυγχάνεται και ασφάλεια – αναθέρμανση της αγοράς, καθώς μειώνεται ο φόβος της ανεργίας και της συνεπαγόμενης ανέχειας.
Μην μου πει κανείς ότι δεν διασφαλίζονται κεφάλαια για την ανάπτυξη της επιχείρησης.

Για αυτά ας φροντίσουν οι μέτοχοι (που έχουν ήδη συσσωρευμένα κέρδη) και το κράτος.
Δεν λέω επίσης να γίνουν οι εργαζόμενοι πλούσιοι (αν και θα έπρεπε) θα πάρουν αναδρομικά αυτό που αναπληρώνει τις χαμένες αποδοχές τους.

 

makfor

ειτε παιρνεις αδεια ειτε απολυεσαι , ηταν η κουβεντα !!! (οχι προς εμενα γιατι θα τους ελεγα απολυστεμε για να τους την σπασω)

πως μπορει τωρα καποιος να το αποδειξει ολο αυτο ? δεν μπορει!!!!

αντιθετα υπαρχουν εταιρειες που δωσανε νεες συμαβσεις ή ορισαν εγραφως οτι θα εργαζονται 1 ωρα λιγοτερο την μερα και θα πληρωνονται το αντιστοιχο ποσοστο λιγοτερο το μηνα.

Δημοσιευμένο 30 λεπτά πριν #

 

STELLA

Ο εργαζόμενος δέχεται τον τελευταίο καιρό απίστευτες πιέσεις για μείωση ωρων εργασίας με ταυτόχρονη μείωση αποδοχών και για να μην πέσει στα πηγάδι της ανεργίας τα δέχεται όλα.

Εχει και ακόμα χειρότερες καταστάσεις ……..Εργαζόμενοι που απολύθηκαν για να “συμβάλλουν στην βιωσιμότητα της επιχείρησης” εξακολουθούν να εργάζονται ανασφάλιστοι με την ελπίδα μετά την ανάκαμψη να επαναπροσληφθούν.
Εργασιακός μεσαίωνας ………

 

 

 

 

 

 

 

ΕΝΩΣΕΙΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ : ΜΙΑ ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΑΤΙΑ

ΕΝΩΣΕΙΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ : ΜΙΑ ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΑΤΙΑ

Το να ισχυρίζεται κάποιος ότι οι ενώσεις καταναλωτών δεν κάνουν την δουλεία τους και να τους καταλογίζει ευθύνες, είναι σαν να αναζητεί ευθύνες από την διοίκηση του «Αστέρα Κάτω Αστεροχωρίου» γιατί η ομάδα δεν αποδίδει καλό ποδόσφαιρο και μάλιστα να το κάνει αυτό χωρίς να είναι μέλος του σωματείου !!!.

Να ξεκαθαρίσουμε τις έννοιες …  

Α. Οι ενώσεις καταναλωτών είναι σωματεία πολιτών.

Οι ενώσεις καταναλωτών δεν είναι τίποτε άλλο από σωματεία πολιτών.Δεν είναι ούτε δημόσιες υπηρεσίες, ούτε κρατικές αρχές ή φορείς κρατικής εξουσίας. Αυτό πρέπει όλοι να το κατανοήσουμε. Είναι κάποιοι άνθρωποι, κάποιοι πολίτες που ενώθηκαν για την διεκδίκηση των δικαιωμάτων τ