Ν.Δ. & ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ ΚΑΤΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

 

Εγραψα τις προάλλες για την ταύτιση στις κυρίαρχες κεντρικές πολιτικές, μεταξύ «εκσυγχρονισμού»  και «μεταρρύθμισης», καθώς και για τις πολιτικές τακτικές της Ν.Δ., προκειμένου να ανέλθει στην εξουσία. Σκέπτομαι … μετά την σαφή, κατάδηλη  και κραυγαλέα αποτυχία της Ν.Δ. στα σημεία που διαχώριζε την πολιτική της (καθημερινότητα πολίτη – επίπεδο ζωής – διαφάνεια) , το μόνο που της έμεινε ήταν η τακτική της φθοράς του αντιπάλου σε θέματα ικανότητας ηγεσίας. Προσωπικά θεωρώ όλα τα στελέχη της Ν.Δ. , ανοϊκούς βλάκες, κανείς τους δεν έχει πραγματικό επίπεδο σε τίποτα, εκτός από το πατροπαράδοτο για την δεξιά άθλημα, της κατασυκοφάντησης, της μηχανορραφίας, της συνωμοσίας, της δημιουργίας παρακράτους και της προδοσίας (όλα αυτά συνθέτουν μια χαρακτηριστική εικόνα).

Αφού τα παραμύθια περί πολιτικής αλλαγής, επανίδρυσης του κράτους κλπ. σύντομα κατέρρευσαν, στοχοποιήθηκε σκόπιμα και μεθοδευμένα ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, ο Γ. Παπανδρέου. Άλλη λύση και τακτική δεν τους έμεινε και δεν τους μένει.  Είναι φύσει αδύνατο, ό,τι κάνει ένας άνθρωπος να είναι στραβό και εσφαλμένο, έστω και με το νόμο των πιθανοτήτων θα κάνει κάτι σωστό. Όμως η σχεδιασμένη πολιτική της μηχανορραφίας του δεξιού παρακράτους και οι εκφραστές της στα Μ.Μ.Ε., παρουσιάζουν κάθε κίνηση του Γ. Παπανδρέου, ως εσφαλμένη. Πάντα βρίσκουν κάτι αρνητικό να πουν, πάντα (ακόμα και σε επιτυχείς κινήσεις ή δηλώσεις) αφήνουν κατά μέρος το κύριο, την ουσία και εφευρίσκουν κάτι αρνητικό, ειρωνικό, προσβλητικό της ικανότητάς του. Δεν υπάρχει πιο συκοφαντημένος πολιτικός στην μεταπολιτευτική πολιτική ιστορία και αυτό οφείλουμε να το παραδεχθούμε όλοι μας. Όπως οφείλουμε να αντιληφθούμε ότι η συνεχής και μακροχρόνια πλύση εγκεφάλου αυτή που έχουμε όλοι υποστεί μας έχει φέρει στο σημείο και τους ίδιους, να δεχθούμε μια σειρά από δήθεν κραυγαλέες ανικανότητες του Γ. Παπανδρέου.  

Το βρώμικα σχεδιασμένο κόλπο στρατηγικής Ν.Δ. και της δεξιάς μπορεί σε όλους να καταστεί σαφές, εάν τοποθετήσουμε τον Γ. Παπανδρέου στην κλίμακα της μετριότητας. Να δεχθούμε δηλ. ότι ο Γ. Παπανδρέου είναι ένας μέτριος άνθρωπος και πολιτικός. Ακόμα και υπό τον όρο της μετριότητας, θετικά και αρνητικά θα ήταν μοιρασμένα. Ας σκεφτούμε λοιπόν τώρα όλοι καθαρά … αυτή την εικόνα έχουν περάσει τα ΜΜΕ στον κόσμο για τον Γ. Παπανδρέου; ή μήπως εικόνα και κριτική είναι κατάδηλα και κραυγαλέα αρνητικές;

Είναι σαφές ότι η πλήρως αρνητική εικόνα του Γ. Παπανδρέου στην κοινωνία, εικόνα που δημιούργησαν και επιβάλλουν η συνωμοτική δεξιά και τα αντίστοιχα ΜΜΕ (το παρακράτος της μαφίας) δεν αντιστοιχεί σε καμμία πραγματικότητα και είναι αποτέλεσμα οργανωμένου σχεδίου.

Απόδειξη για αυτό δεν είναι μόνο το πιο πάνω «πείραμα της μετριότητας», αλλά και το γεγονός της επανεκλογής του ως προέδρου της Σοσιαλ. Διεθνούς. Εκεί δεν φτάνει η ισχύς της βρώμικης προπαγάνδας των δεξιών μαφιόζων και των σφουγγοκωλαρίων τους και εάν οι άλλοι ηγέτες διαπίστωναν ότι έχουν να κάνουν με ένα ανίκανο βλάκα (όπως στην Ελλάδα τον παρουσιάζουν τα ΜΜΕ) είναι βεβαίο ότι δεν θα τον επανεξέλεγαν.

 Αυτή την ακολουθία να την σκεφτούμε και να την βάλουμε καλά στο μυαλό μας. Η Ν.Δ., αποτυχημένη και ψευδόμενη σε όλα εξαρχής, κατέστρωσε και εφάρμοσε το μοναδικό σχέδιο που της είχε απομείνει (προστασία βεβαίως του πρωθυπουργού της) την κατασυκοφάντηση του Γ. Παπανδρέου.

Είναι βέβαιο πως το ίδιο θα έκανε με οποιονδήποτε αρχηγό του ΠΑΣΟΚ καθώς η βρώμικη συκοφαντία είναι μόνιμο στοιχείο της τακτικής της.

Θα ήθελα επίσης να σκεφτείτε ως Γ. Παπανδρέου, όταν κάθε του κίνηση προσβάλλεται από την μαφία της δεξιάς (εκτός, αλλά ακόμα και εντός ΠΑΣΟΚ). Ποια αποφασιστικότητα να επιδείξει, πόσο να τραβήξει αυτιά και λουριά, όταν η προπαγάνδα είναι έτοιμη να απαξιώσει βάναυσα κάθε του κίνηση μπροστά στην κοινή γνώμη;

Και όλα αυτά συμβαίνουν, όταν ο Καραμανλής – εάν δεν διέθετε το “αρχείο” της αποκαλούμενης «δικαιοσύνης» σε όσα έχουν μόνο προκύψει κατά την διακυβέρνησή του – θα πραγματοποιούσε τις συνεδριάσεις του υπουργικού συμβουλίου στον Κορυδαλλό.

Αυτά σύντροφοι πρέπει να κατανοηθούν και να καταδειχθούν .

Πρέπει να καταδειχθεί σε όλο τον ελληνικό λαό, ότι υφίσταται ένα μαφιόζικο κύκλωμα παραεξουσίας στην χώρα, το οποίο, για να εξυπηρετήσει την εξουσιαστική του κερδοσκοπία διεξάγει βρώμικους πολέμους, εναντίον όσων απειλούν την δυνατότητά του να ελέγχει τον λαό μας και να καρπούται από τον ιδρώτα του.

Ολοι σύντροφοι και παρά τις αντιρρήσεις μας, για πολλά πράγματα και πρόσωπα που εξακολουθούν να ταλανίζουν τις πολιτικές μας θέσεις, αξίες και ιδεολογίες, πρέπει να σταθούμε δίπλα στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και να τον θωρακίσουμε, απέναντι στις βρώμικες επιθέσεις που σχεδιασμένα δέχεται από την προπαγάνδα του δεξιού παρακράτους.

Να μην περάσει η βρωμιά τους.

ΜΑΤΙΑ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

Εχω αναφερθεί επανειλημμένα στην κεντρική πολιτική ταύτιση του αποκληθέντος «εκσυγχρονισμού» και της νεοδημοκρατικής δήθεν «μεταρρύθμισης».

Στην πραγματικότητα, η μετάβαση, το 2004, από την κυβέρνηση Σημίτη στην κυβέρνηση Καραμανλή, φάνηκε ως απλή αντικατάσταση προσώπων και όχι κεντρικών πολιτικών εφαρμογών.    

 

Τι έπραξε η Ν.Δ. προκειμένου να έλθει στην εξουσία:

. Η Ν.Δ. επειδή δεν είχε σαφείς πολιτικές διαφοροποιήσεις από την εποχή του “εκσυγχρονισμού” επένδυσε την αντιπολιτευτική της τακτική σε δύο άξονες:
α. την ποιότητα ζωής - καθημερινότητα του πολίτη (ακρίβεια κλπ.).
β. την διαφθορά των μηχανισμών του κράτους και των πολιτικών (χρηματισμός, χρηματιστήριο κλπ.).
Οπως μπορεί να διαπιστώσει οποιοσδήποτε σκεπτόμενος άνθρωπος (για να εξαιρέσω και να διαχωρίσω από τους ανεγκέφαλους) η αποτυχία της Ν.Δ., ως κυβέρνησης είναι οικτρή και στα δύο (για εμάς ήταν προδεδομένο).
Στην πραγματικότητα η Ν.Δ. στόχευσε εκεί που μπορούσε να στοχεύσει με βάση την πολιτική της ιδεολογία. Αυτά ήταν τα άμεσα και κύρια αδύνατα σημεία της πολιτικής Σημίτη, υπό την αστική της θεώρηση (ως προς την σοσιαλιστική είναι αμέτρητα και ακόμα πιο ουσιώδη).
Εννοώ ότι η Ν.Δ. δεν μπορούσε να στραφεί κατά της ιδιωτικοποίησης των ΔΕΚΟ, της ελεύθερης αγοράς πάντων, του ελεύθερου ανταγωνισμού, της ανάθεσης και εκτέλεσης έργων από εργολάβους, της ανάληψης των Ολυμπιακών αγώνων, της υποστήριξης των ΝΑΤΟϊκών στις επιδρομές τους κλπ. … .
Λυσσομανούσαν επί χρόνια βουλευτές, πολιτευτές και δημοσιογράφοι στα αυτιά του Ελληνα για να τον πείσουν. Οχι πως είχαν άδικο, αλλά δεν ήθελαν να φέρουν και το “δίκιο” … .
Στόχος τους ήταν η εξουσία, να αλλάξουν οι διαχειριστές της κερδοσκοπικής ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία “Ελλας Α.Ε.” και να αποκτήσουν αυτοί τα κλειδιά του χρηματοκιβωτίου, όπου συγκεντρώνεται το υστέρημα των Ελλήνων.
Στον αντίποδα και με την πολιτική του εκσυγχρονισμού, το ΠΑΣΟΚ, όχι μόνο μπέρδευε και απογοήτευε τον κόσμο του, αλλά και στήριζε και διαφήμιζε την ορθότητα των κεντρικών πολιτικών επιλογών της Ν.Δ., δηλ. των καθαρά νεοφιλελεύθερων πολιτικών που όχι μόνο ακολουθήθηκαν από τις κυβερνήσεις Σημίτη, αλλά και ποτέ δεν έγινε απόπειρα πολιτικής τους ανάλυσης, αναίρεσης και αντιπρότασης.
Ολο το παιχνίδι παίχτηκε στον πολιτικό εγκλωβισμό, που προκλήθηκε από την πολιτική μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ σε κεντροδεξιό κόμμα. Διότι, εάν το ΠΑΣΟΚ έλεγε όχι αντίστοιχα, στην ασυδοσία της αγοράς, εάν προστάτευε ή ενίσχυε ή έστω έδινε διέξοδο στην ελληνική οικονομία (ας πούμε συνεταιριστικότητα, αυτοδιαχείριση), εάν δημιουργούσε ένα κρατικό φορέα κατασκευής έργων, εάν δημιουργούσε ή πρότεινε νέους θεσμούς δημοκρατίας & σοσιαλισμού, το παιχνίδι θα ήταν αμειγώς πολιτικό και δεν θα μπορούσε να εγκλωβιστεί στα μέτρα της Ν.Δ. . Είναι αυτό που εύστοχα γράφαμε κάποτε με τους συντρόφους, ότι “παίζουμε συνέχεια στο γήπεδο της Ν.Δ.”.

 .

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Δυστυχώς και παρά την οικτρή αποτυχία της Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ εξακολουθεί να “παίζει” την πολιτική του στα αυτά επίπεδα και πλαίσια. Αλλοτριώνοντας έτσι συνεχώς την πολιτική του ταυτότητα, καθώς εξαντλείται στα αστικά αυτονόητα του “εκσυγχρονισμού - μεταρρύθμισης”, αλλά και αλλοτριώνοντας ταυτόχρονα τις πολιτικές πεποιθήσεις μεγάλου μέρους του ελληνικού λαού. Πραγματικά πολλοί κορυφαίοι σήμερα πολιτικοί του ΠΑΣΟΚ θα ταίριαζαν γάντι στις πολιτικές που εφαρμόζει η Ν.Δ. και κανείς δεν μπορεί να με πείσει ότι θα είχαν συνειδησιακό πολιτικό πρόβλημα να είναι υπουργοί του Καραμανλή και να εφαρμόζουν τις πολιτικές του.
Η αλλοτρίωση του ΠΑΣΟΚ έφερε το πολιτικό παιχνίδι πλαίσιο στα μέτρα της Ν.Δ. .
Οσο δεν το καταλαβαίνουμε αυτό, όχι μόνο δεν έχουμε καμμία ελπίδα ως σκεπτόμενοι πολίτες, αλλά και τελικά ίσως να μην έχει και λόγο ύπαρξης το ΠΑΣΟΚ.
Αν κάτι έχει να κάνει το ΠΑΣΟΚ είναι να ορίσει την πολιτική ατζέντα παράγοντας και προτείνοντας πραγματική σοσιαλιστική ή έστω φιλοκοινωνική πολιτική, μέχρι τότε θα όρχεται ως άρκτος στους ήχους των νεοδημοκρατικών κυμβάλων.

 

 

ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΔΕΝ ΤΡΕΛΑΘΗΚΑΝ

ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΔΕΝ ΤΡΕΛΑΘΗΚΑΝ

 

Τα αφεντικά δεν τρελάθηκαν, ούτε τους τσίμπησε κάποιο εισαγόμενο έντομο. Τα αφεντικά ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν, καθώς έχουν σίγουρα καλύτερη πληροφόρηση για το ζοφερό μέλλον και αντίστοιχες προγνώσεις, που δεν ανακοινώνουν στους απλούς νεόδουλους πολίτες.

            Δεν πρέπει να προκαλεί εντύπωση η συμπεριφορά και οι προτάσεις του ΣΕΒ για φορολόγηση των χρηματοπιστωτικών δικαιοπραξιών προκειμένου να χρηματοδοτηθεί το «ταμείο της φτώχειας», το σύγχρονο πτωχοκομείο. Να ενισχύσουν την καταναλωτική δυνατότητα των «πελατών» τους, επιδιώκουν οι ημέτεροι βιομήχανοι …, μια τάξη, (ομάδα στην πραγματικότητα)  που έχει επανειλημμένα αποδείξει την κοινωνική της αναλγησία, για να μην αναφερθώ σε έτι χείριστα για αυτούς συμπεράσματα για το ποιόν και την λειτουργία τους στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Δεν έγιναν ξαφνικά κοινωνικά ευαίσθητοι οι μερικές δεκάδες «βιομήχανοι και επιχειρηματίες», δεν κατελήφθησαν από κοινωνική αυτογνωσία, ούτε το θείον πνεύμα τους επιφοίτησε. Να διασώσουν και συντηρήσουν το κατεστημένο της κοινωνικής τους εξουσίας επιδιώκουν, για να μην υπάρξουν ανατροπές, δυναμικές ή μη..

           

Α.        Πρώτα απ’ όλα, πρέπει να επισημάνω, ότι ο εδώ διάλογος πρωτοπόρησε για μία ακόμα φορά, θέτοντας πριν πολλούς μήνες την πρόταση για φορολόγηση των χρηματοπιστωτικών δικαιοπραξιών (για άλλους βέβαια σκοπούς από την ελεήμονα διάθεση των πλουσίων). Είναι ευνόητο ότι απαιτούμε ένα δίκαιο κράτος που θα εξασφαλίζει την κάλυψη των βιοτικών αναγκών κάθε ανθρώπου και όχι ελεημοσύνες που παραπέμπουν σε οχλοποίηση και καταρράκωση κάθε ανθρώπινης αξίας. «Γίνε φτωχός σε όλα να πάρεις την ελεημοσύνη μας», είναι το κοινωνικό πρόσταγμα των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, γίνε σαν τον επαγγελματία «Ζητιάνο» του Ανδρέα Καρκαβίτσα, είναι η «συμβουλή» τους, γίνε εξαρτώμενο. Αυτό επιδιώκουν να μας καταντήσουν … .

 

Β.        Μία ακόμα «νίκη» του διαλόγου, ήταν η πρόγνωση της κατάρρευσης της διεθνούς οικονομίας. Η πρόγνωση επιβεβαιώθηκε από τα συμπεράσματα της κορυφής του καπιταλισμού, του Δ.Ν.Τ.  και του Ο.Ο.Σ.Α. και τα μέτρα παρεμβατισμού που προτείνουν, οι ίδιοι άνθρωποι και οι ίδιοι μωροφιλόσοφοι της οικονομίας που μας έλεγαν ότι η «ελευθερία της αγοράς» πάνω και πέρα από κράτη, πολιτείες και κοινωνίες θα φέρει την  παγκόσμια ευδαιμονία !!!. Για προπαγανδιστές υπάλληλοι, ήταν άξιος ο μισθός τους, για έντιμους ανθρώπους δεν συζητώ, οι μισοί και πλέον θα έπρεπε να είχαν παραιτηθεί και αυτοκτονήσει, αναλογιζόμενοι πόσα εκατομμύρια ζωές και πόση δυστυχία στοίχισε και θα στοιχίσει στην ανθρωπότητα, ο άθλιος, βρώμικος μισθός τους.

Αλλά η εντιμότητα και η κοινωνική συνείδηση δεν είναι ίδιον της κάθε λογής λακκέδων !!! . 

Η πρόγνωση η δική μας κάνει λόγο για κατάρρευση του συστήματος μέχρι το τέλος του 2010.

 

Γ.         Είναι σαφές ότι το οικοδόμημα του νέο-φιλελευθερισμού που στηρίχθηκε στο δοκιμασμένα αποτυχημένο και αστείο ως έμπνευση μοντέλο – θεώρημα της ελευθερίας της αγοράς, ήτοι μιας αγοράς, από επιχειρηματίες που δεν ελέγχονται από κανένα, έχει αποτύχει τόσο στους θεωρητικούς, όσο και στους πραγματιστικούς στόχους που προπαγάνδισε και επιβλήθηκαν με πλύση εγκεφάλου στους λαούς του πλανήτη. Στην προηγούμενη εφαρμογή του, ως laissez faire – laissez passer, πήρε περίπου 60 χρόνια για να οδηγήσει στο κράχ του 1929, στη νέα του εφαρμογή στην εποχή που οι ταχύτητες είναι μεγαλύτερες μια εικοσαετία του είναι υπεραρκετή για να καταρρεύσει. Στην πραγματικότητα το ψευδοθεώρημα της αποκληθείσας από τους ίδιους ελεύθερης αγοράς και του ελεύθερου ανταγωνισμού (πάντα βρίσκουν εύηχα ονόματα που παραπέμπουν συνειρμικά τον άνθρωπο σε άλλα πράγματα) επιδιώκει την επέκταση της ομάδας των οικονομικά ισχυρών σε κάθε γωνιά του πλανήτη, την οικονομική διείσδυση παντού, την κατασίγαση κάθε αντίθετης πολιτικής (εμπειρικής ή θεωρητικής), την επιβολή κεντρικής κουλτούρας καταναλωτή κάθε είδους δικής τους παραγωγικής δραστηριότητας, την έλλειψη – εξάλειψη κάθε εξουσίας ή δυνατότητας των κοινωνιών και των πολιτειών να επέμβουν στην δραστηριότητά τους, την κατακυρίευση εντέλει του πλανήτη, από τους ίδιους και τα οικονομικά, εξουσιαστικά και κυριαρχικά τους συμφέροντα. Η μαύρη μπέρτα που έχει σκεπάσει ολόκληρο τον πλανήτη, στην τακτική της συνειρμικής εξάρτησης των ανθρώπων, χρησιμοποιεί όρους όπως παγκοσμιοποίηση, πρόοδος, ανάπτυξη κλπ. . Τα αποτελέσματα στον πλανήτη και στους κατοίκους του είναι φανερά και μόνο ειρωνική συχασιά και δυσοσμία πτωμαΐνης ανασύρουν στην σκέψη μου.  

    

Δ.        Μιλάμε για οικονομία της αγοράς, η έννοια όμως οικονομία αφορά απλούς μαθηματικούς υπολογισμούς κερδών. Θα πρέπει να στραφούμε στην πολιτική οικονομία για να κατανοήσουμε τις προτάσεις του κάθε ΣΕΒ και να δούμε τα αδιέξοδα και την απόλυτη ανοησία της πολιτικής οικονομίας του καπιταλισμού. Είναι σαφές ότι στην οικονομική θεωρία του σύγχρονου καπιταλισμού η έλλειψη ζήτησης καταστρέφει την δυνατότητα προσφοράς (παραγωγής). Αυτό θέλουν να αποφύγουν οι βιομήχανοι του ΣΕΒ, καθώς οι νεόδουλοι πελάτες τους δεν θα μπορούν να ενισχύσουν με την κατανάλωση, τις παραγωγικές – κερδοσκοπικές τους δραστηριότητες. Οι ανεγκέφαλοι του νέο-φιλελευθερισμού δεν αντιλαμβάνονται ούτε τα στοιχειώδη, ότι η έλλειψη ζήτησης καταρρακώνει την παραγωγή και κάνει τις χρηματιστηριακές αξίες απλές φούσκες χωρίς αντίκρισμα.

            Βέβαια υπάρχουν δύο εξαιρέσεις, η μία είναι η δική μας πολιτική οικονομία της κοινωνίας και του κοινωνισμού και η άλλη είναι να το πράττουν σκόπιμα προκειμένου να προκαλέσουν την εξαθλίωση των ανθρώπων και την οχλοποίηση των πολιτών, ώστε να μην καθίστανται εμπόδιο στο σχέδιο της δημιουργίας νέων αυτοκρατοριών και την επιβολή κάθε είδους σχεδίου τους.

 

Ε.        Σε δύο πράγματα παραπέμπει η συμπεριφορά τους, στην αδηφάγο ανοησία και στην επιβολή ενός νέου μεσαίωνα των αυτοκρατοριών. Και οι δύο είναι κατακριτέες ως εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, κολαζόμενα ανάλογα με τον βαθμό του δόλου, με την ίδια οικτρή για τους δράστες τιμωρία. Οι δράστες πρέπει να εμποδιστούν, το κατ’ εξακολούθηση και κατά συρροή παγκόσμιο έγκλημα πρέπει να πολεμηθεί, να νικηθεί  και να καταρρεύσει.

Η εξαθλίωση, η οχλοποίηση, οι ελεημοσύνες, παραπέμπουν αυτόματα στην δημιουργία νέο-αυτοκρατοριών, όπου οι πολίτες θα είναι απλά εξαρτώμενα κάποιου ελεήμονα ευγενή. Η ίδια η αυτοκρατοριοποίηση της Ε.Ε. με την συνθήκη της Λισσαβόνας, συντείνει στην δημιουργία ενός νέου Καίσαρα. Οσο για συγκλητικούς, υπάρχουν χιλιάδες πρόθυμοι «οπαδοί» της ανύπαρκτης και υπό εσκεμμένη επιβολή – διδαχή «ευρωπαϊκής ιδέας», αλλά και των εν γένει θεωρημάτων του νέο-φιλελευθερισμού που κατατρώγει τους ανθρώπους, κατά την σειρά της ιεράρχησης – ανισότητας δυνατότητας εκμετάλλευσης που τους έχει θέσει, πρώτα οι φτωχότεροι, ανίκανοι να χρησιμοποιηθούν σαν γρανάζια στην μηχανή μας και οι υπόλοιποι έπονται. Το μισάνθρωπο σύστημα, έχει καταφέρει να επαναφέρει τον κοινωνικό φεουδαλισμό, τους τιτλούχους, τους επώνυμους σε μία κατάσταση αποδεκτής από τους πολλούς ιεράρχησης, φαραωνικής πυραμίδας, μένει να επαναφέρει και τους αυτοκράτορες … .   

 

ΣΤ.     Θα ήθελα να πιστέψω πως πρόκειται για ένα απλό λάθος της αδηφάγου ανοησίας των τρισάθλιων καπιταλιστών, μια ψυχολογική διαταραχή της σχιζοειδούς τους ματαιοδοξίας, όμως η κριτική θεώρηση της ανθρώπινης ιστορίας, η ίδια η διαλεκτική που αναπτύσσεται, δεν με αφήνει να ησυχάσω. Πως αλλιώς μπορεί να εκτιμηθεί η επιβολή της απολυταρχίας της αγοράς, ο νεοκαννιβαλισμός, η κομποστοποίηση των ανθρώπων και των ιδεολογιών (όλα στο ίδιο καζάνι), η σχετικοποίηση των δικαιωμάτων, οι αόρατοι εχθροί, οι ασύμμετρες απειλές, η παιδεία που προετοιμάζει νεόδουλους και χίλια μύρια άλλα ιδεολογήματα που προβάλλονται από τους εμπνευστές τους ή τα παπαγαλάκια – λακέδες τους (επαγγελματίες υπαλλήλους πολιτικούς και μη, εννοώ), σαν η μόνη ορθή λύση για τους ανθρώπους και τις κοινωνίες του πλανήτη.

 

Ζ.    Οι αυτοκρατορίες συγκροτήθηκαν και στηρίχθηκαν στους περιφερειακούς πολέμους και ποτέ δεν συγκρούστηκαν μεταξύ τους κατά την συγκρότησή τους.  Αν η πρόγνωση επαληθευτεί σύντομα θα έχουμε και άλλους περιφερειακούς πολέμους, για να συγκροτηθούν οι νέο-αυτοκρατορίες. Οι θεωρίες περί ζωτικών χώρων, περί υπεράσπισης των συμφερόντων, αλλά και της δημοκρατίας !!!, δίνουν και παίρνουν εδώ και χρόνια … οι αυτοκρατορίες δημιουργήθηκαν αφού κατέστρεψαν τις δημοκρατίες και στο όνομα αυτών !!!.

            Το Ιράν έχει πάρει την σειρά του, αν και η ταύτισή του με τα συμφέροντα της Ρωσίας και της Κίνας θα κάνει το έργο δύσκολο. Αν κλείσουν τα στενά του Ορμούζ, έστω με μία υποτυπώδη σύγκρουση, το πετρέλαιο θα εκτιναχθεί στα 1.000 δολλάρια το βαρέλι, γεγονός που σημαίνει περαιτέρω οχλοποίηση των ανθρώπων, μαζοποίηση και εύκολο έλεγχο των πολιτών, όρος που δημιουργεί αυτοκρατορίες και αυτοκράτορες. Σκεφτείτε το, πριν το δείτε, αυτή ή κάποια άλλη περιφερειακή σύγκρουση που θα μας κάνει πιο φτωχούς και πιο εξαρτημένους.

 

Η.       Κάποιοι προβάλουν ως σωτηρία, ψευτοπαρεμβατισμούς στηριζόμενους σε ένα νέο-κεϋνσιανισμό. Πρόκειται για τρυκς του κατεστημένου, όπως τα αποκαλώ, προκειμένου να διατηρηθεί το κοινωνικό status qvo, κυρίως να μην θιγεί η υπάρχουσα καθεστηκυία τάξη ή η μετάβαση στα νέα πολιτικά μοντέλλα του νέο-αυτοκρατορισμού να γίνει χωρίς να θίξει τα πρόσωπα που ελέγχουν σήμερα κάποια κομμάτια της εξουσίας κάθε είδους και περιεχομένου (είναι ιστορικό συμπέρασματα ότι τους αυτοκράτορες τους επιλέγουν και τους στηρίζουν οι φεουδάρχες και τους χρήζουν οι αρχιερείς) . Οι πολίτες – άνθρωποι του πλανήτη θα κληθούν και πάλι να πληρώσουν τις επιδιώξεις των κεφαλαιοκρατών, με συγκράτηση των μισθών, με πείνα και περισσότερη εργασία για τους νεόδουλους (είναι πιθανό σύντομα να εξεταστεί η επάνοδος μιας νέας μορφής πολιτικής δουλείας). Τα «κοινωνικά συμβόλαια» και οι συναινέσεις που ζητούνται σε αυτό αποσκοπούν. Όμως το πείραμα έχει την προβληματική του, δεν υπάρχει χρυσός ως παγκόσμια σταθερά για να αντικατασταθεί από το χρήμα. Το χρήμα δεν μπορεί να αποτελέσει σήμερα σταθερά, αλλά έχει «απορυθμιστεί» από την υπεραισιοδοξία των χρηματιστηρίων και τις κινήσεις των τραπεζών, για την υλοποίηση των οποίων δεν επαρκεί ούτε το διπλάσιο των παραγωγικών δυνατοτήτων του πλανήτη. Αυτό συμβαίνει όταν ένας επικουρικός παράγοντας μετατρέπεται σε κύριο και κυρίαρχο, σε λίγο καιρό τα «λεφτά» θα μπορούν να τεθούν εκεί που όλοι έχουμε κάποτε βωμόλοχα φωνάξει.

            Αυτό συμβαίνει όταν ανόητοι, άπληστοι ματαιόδοξοι επιχειρηματίες και τα παπαγαλάκια τους αναγορεύονται σε ανέλεγκτους δυνάστες των κοινωνιών και των ανθρώπων. Η ανοησία κυριαρχεί πάνω σε όλα.

            Η άνοδος των τιμών των πρωτογενών αγαθών δείχνει την αγωνία τους, μήπως και τα χρήματά τους έχουν την ανωτέρω κατάληξη ή την σπουδή τους να «τοποθετηθούν» επί των νέων αξιών που θα κριθούν αναγκαίες για την σωτηρία τους με την επινόηση ενός νέο-κεϋνσιανισμού. Την ίδια ώρα, η φρενίτιδά τους τείνει να ακυρώσει την απόπειρα πριν καν ξεκινήσει.

 

Θ.        Και πάλι τίθεμαι μπροστά στο ερώτημα: σκοπιμότητα ή ανοησία; Δεν με ενδιαφέρει η απάντηση, με ενδιαφέρει ο δράστης και το αποτέλεσμα της δράσης του, η ποινή δεν αλλάζει και μόνο η ιστορία θα μπορέσει να αποδώσει ίσως κάποια ελαφρυντικά σε κάποιους. Για μένα, για εμάς θέλω να πιστεύω, με την λογική του κοινωνισμού και της δημοκρατίας, ούτε η μία, ούτε ή άλλη από τις πιο πάνω λύσεις μπορεί να είναι επαρκής. Εχουμε το θεωρητικό και πολιτικό οπλοστάσιο να ζητήσουμε και να επιδιώξουμε την ανατροπή κάθε φαυλότητας στην πατρίδα μας και στον πλανήτη. Εχουμε και κάποια γραπτά κείμενα (όπως το «ΠΑΣΟΚ του Ανθρώπου» και τα κείμενα που το συνοδεύουν) ως σημεία σύγχρονης αναφοράς και οικοδόμησης μιας άλλης πολιτικής, ακόμα και πολιτικής οικονομίας, που ακυρώνει κάθε σχέδιο και εγκαθιδρύει τις πολιτείες των ανθρώπων και των κοινωνιών. Η αξία του ανθρώπου και η αναγωγή της σε κυρίαρχο στοιχείο της πολιτικής δράσης και της πολιτειακής συγκρότησης. Το δίκαιο κράτος που έχει ως στόχο την ίση κάλυψη των βιοτικών αναγκών όλων των ανθρώπων. Η οικονομία της κοινωνίας που ξεπηδά από τις αρχές και τις πρακτικές του, συγκροτεί μια νέα πολιτική οικονομία, μια πολιτική οικονομία της κοινωνίας και των ανθρώπων. Το λαμπερό και απρόσβλητο όπλο μας: η πραγματική ανόθευτη Δημοκρατία, αποτελούν σημαντικές συνιστώσες για να αποκαθηλώσουμε τα φαντάσματα του καννιβαλιστικού  καπιταλισμού και των νέο-αυτοκρατοριών. Ψυχή και ορμή για να σπείρουμε χρειάζεται, γιατί οι ιδέες μας, όπου πέφτουν φυτρώνουν και καρπίζουν, απαντώντας στις αγωνίες των συνανθρώπων μας. Το σύστημα αξιών και η πολιτική του πρακτική υπάρχει, είναι παρόν.

            Το ίδιο το ΠΑΣΟΚ οφείλει να σεβαστεί την δυναμική που προκύπτει μέσα από τα σπλάχνα του, οφείλουν κάποιοι να αντιληφθούν ότι οι ιδέες μας είναι πιο μεγάλες και πιο καυτές και επίκαιρες από τα δέντρα και τα κούτσουρα. Αν δεν δείξουν την πρέπουσα υπευθυνότητα είναι βέβαιο ότι θα ξεπεραστούν από τις ίδιες τις κοινωνικές ανάγκες και τις απαντήσεις που δίνουμε στις κοινωνίες.          

 

ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΚΡΙΒΕΙΑΣ & ΤΗΣ ΑΙΣΧΡΟΚΕΡΔΕΙΑΣ

Αυτή είναι η κοινή ανακοίνωση :

Ευρεία σύσκεψη πραγματοποιήθηκε σήμερα Δευτέρα 9/6/08 στα γραφεία της ΓΣΕΕ με τη συμμετοχή των ΑΔΕΔΥ, ΠΑΣΕΓΕΣ, Υπερνομαρχία Αθηνών – Πειραιώς, Δήμοι Αθηναίων και Πειραιωτών, Καταναλωτικές Οργανώσεις ΕΚΠΟΙΖΩ – ΒΙΟΖΩ – ΝΕΟ ΙΝΚΑ – ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ – ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ με θέμα το «Παλλαϊκό Συλλαλητήριο στις 19 Ιουνίου κατά της ΑΚΡΙΒΕΙΑΣ & της ΑΙΣΧΡΟΚΕΡΔΕΙΑΣ».

Στη σύσκεψη εκφράστηκε η διάθεση όλων των φορέων για τον συντονισμό της δράσης και του Συλλαλητηρίου ως πρώτο βήμα κοινών πρωτοβουλιών για την αντιμετώπιση των φαινόμενων της Ακρίβειας και της Αισχροκέρδειας στην αγορά.

Οι αποφάσεις:

Α) Όλοι οι φορείς να απευθύνουν κοινή πρόσκληση συμμετοχής των πολιτών – καταναλωτών στο Παλλαϊκό Συλλαλητήριο στις 19 Ιουνίου, στις 7:30 μ.μ. στο Σύνταγμα για την ΑΚΡΙΒΕΙΑ & την ΑΙΣΧΡΟΚΕΡΔΕΙΑ.

Β) Απαιτούν τη λήψη άμεσων και αποτελεσματικών μέτρων κατά των «καρτέλ» και των ολιγοπωλίων που λυμαίνονται την αγορά, εκτοξεύοντας την ακρίβεια και τον πληθωρισμό σε διπλάσια ποσοστά από την υπόλοιπη Ε. Ένωση.

Γ) την δημιουργία μόνιμης επιτροπής των συλλογικών και καταναλωτικών φορέων για την κοινή παρέμβαση και δράση σε όλη την οικονομική αλυσίδα από τον παραγωγό έως τον καταναλωτή.

Δ) την απαίτηση για μείωση ή πάγωμα των τιμολογίων των ΔΕΚΟ, των ΔΙΟΔΙΩΝ, των ΚΑΥΣΙΜΩΝ και των υπηρεσιών του Δημοσίου Τομέα.

Ε) την άμεση και ουσιαστική ενίσχυση των εισοδημάτων των εργαζομένων και των παραγωγών για να ανταπεξέλθουν στις δραματικές οικονομικές συνθήκες που διαμορφώνει η ΑΚΡΙΒΕΙΑ και ο ΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΣ που συνεχίζει να «καλπάζει» ανεξέλεγκτος!

Σ.Σ. Επισημαίνω: Ολοι να προγραμματίσουμε να είμαστε εκεί, να περιτρανώσουμε την αγωνία και τον θυμό μας για όσα συμβαίνουν εις βάρος των πολλών και υπέρ ελαχίστων.
ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΛΥΣΗ ΤΗΣ ΠΑΤΑΞΗΣ – ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗΣ ΚΑΘΕ ΑΙΣΧΡΟΚΕΡΔΕΙΑΣ
Όχι στην αντικοινωνική ασυδοσία της αισχροκέρδειας
Όχι στην καταδίκη ΑΝΕΡΓΩΝ – ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ – ΜΙΚΡΟΕΙΣΟΔΗΜΑΤΟΥΧΩΝ σε αργό βιολογικό και κοινωνικό θάνατο.
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΕΙΝΑ ΤΗΣ ΑΚΡΙΒΕΙΑΣ & ΤΗΣ ΑΙΣΧΡΟΚΕΡΔΕΙΑΣ
ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΣΤΙΣ 19 ΙΟΥΝΙΟΥ 2008

H ΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΝΩΣΕΩΝ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΣ Δ.Ε.Η. Α.Ε.

Στις 22 του Σεπτέμβρη το καταναλωτικό κίνημα, οι πολίτες της χώρας που τους θέλουν άβουλα θύματα εκμετάλλευσης δίνουν μια μάχη. Στις 22 του Σεπτέμβρη συζητείται η αγωγή του Ν. ΙΝ.ΚΑ., του ΙΝ.ΚΑ. Μακεδονίας, του ΙΝ.ΚΑ. Ιωαννίνων και της ΒΙΟ.ΖΩ. με την οποία ζητείται η ακύρωση των αυξήσεων στην τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος, η ακύρωση της δυνατότητας της ΔΕΗ ΑΕ να ορίζει μονομερώς την τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος, ο καθορισμός ενός δίκαιου κοινωνικά τρόπου επιβολής αυξήσεων στην τιμή.

            Στις 33 σελίδες της αγωγής οι ενώσεις πολιτών – καταναλωτών αναφέρονται στην φύση και τον χαρακτήρα της Δ.Ε.Η., στην φύση και τον χαρακτήρα του ηλεκτρικού ρεύματος για τους πολίτες της χώρας αυτής. Αναφέρονται επίσης και στοιχειοθετούν απόλυτα τον προσχηματικό χαρακτήρα των ψευδολογημάτων της διοίκησης της ΔΕΗ Α.Ε., της κυβέρνησης και της ΡΑΕ, προκειμένου να επιβάλλουν τεράστιες αισχοκερδείς και καταχρηστικές αυξήσεις εις βάρος των καταναλωτών.

            Ο αγώνας είναι δύσκολος, τα στοιχεία και οι βάσεις της αγωγής πραγματικά πρωτότυπες για τα ελληνικά και ευρωπαϊκά δεδομένα. Φτιάχτηκε όμως ο νομικός μηχανισμός παρέμβασης σε κάθετι που θίγει την κοινωνία και τους πολίτες. Η αγωγή, ανεξάρτητα από αποτέλεσμα, θα αποτελέσει την δίκη της ΔΕΗ και της εκμετάλλευσης του ελληνικού λαού προς το συμφέρον ελαχίστων προνομιούχων.

            Σκέφτομαι και θα κάνω πράξη μέσα στην εβδομάδα την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων.

            Αυτό που ζητώ είναι η συμπαράστασή σας κατά την δίκη, με κάθε νόμιμο τρόπο να βρεθούμε εκεί να στηρίξουμε μια προσπάθεια κοινωνικού ελέγχου, μια προσπάθεια αυτοάμυνας της κοινωνίας απέναντι σε όσους θεωρούν την ανθρώπινη οντότητα ως εκμεταλλεύσιμο είδος.

            Η νίκη του κοινωνικού πολιτισμού δεν θα αργήσει.      

ΝΟΜΟΙ & ΚΑΝΟΝΕΣ - ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ & ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ

Α. Η μη ύπαρξη απόλυτων «πραγμάτων» στον άνθρωπο και την κοινωνία, η απουσία του «νόμου» και η ύπαρξη απλώς «κανόνων».

 

Αν και στην ιστορία, ως κοινωνική επιστήμη, δεν μπορεί κανείς να θέσει εύκολα κανόνες, είναι σαφές ότι μερικά πράγματα συμβαίνουν περισσότερες από μία φορές, ώστε να μπορεί να τεθεί εύλογα σε ένα θεώρημα ο όρος «κατά κανόνα συμβαίνει …». Αυτός είναι ο όρος με βάση τον οποίο μπορεί κάποιος να πει ότι η ιστορία «διδάσκει».

Εδώ, θα πρέπει να διαχωρίσω εννοιολογικά ανάμεσα στην έννοια του κανόνα και του νόμου, του φυσικού νόμου με την έννοια που απόλυτα προβλεπτέου – δεδομένου αποτελέσματος μιας ενέργειας.

Η διατύπωση νόμων (με την έννοια του φυσικού νόμου) στην ιστορία και τις κοινωνικές επιστήμες, εν γένει, είναι για μένα τουλάχιστον παρακινδυνευεμένο εγχείρημα, που σίγουρα θα βρει πάντα πολλές εξαιρέσεις που θα ανατρέπουν την έννοια και την ύπαρξη του νόμου. Τούτο κατά την γνώμη μου συμβαίνει διότι το αντικείμενο της μελέτης : ο άνθρωπος, δεν είναι ένα άψυχο αντικείμενο, μία πέτρα που την πετάς και θα υπακούσει στους υπέρτερους νόμους της φύσης.

Πέρα από τα βιολογικά του φυσικά δεδομένα, ο άνθρωπος ως έμβιο όν, διαμορφώνει τρόπους δράσης και αντίδρασης που έγκεινται και επηρεάζονται από απόλυτα προσωπικά δεδομένα, τα οποία μάλιστα αλλάζουν από στιγμή σε στιγμή κατά τρόπο πολλές φορές μη προβλέψιμο. Είναι απόλυτα αδύνατο να προβλέψουμε με ισχύ φυσικού νόμου πως θα αντιδράσει ο Χ σε μία ιταμή πρόκληση εναντίον του, η αντίδρασή του μπορεί να ποικίλει ανάμεσα στις ώρες της ίδιας της ημέρας (για να μην αναφερθώ στο πρόσωπο του προκαλούντος, τον τόπο κλπ.). Η μόνη προβλέψιμη με την έννοια φυσικού νόμου διάσταση ισχύει κατά το μέρος μόνο που εξαρτάται από την ίδια την φυσική διάσταση του ανθρώπινου όντος. Εάν κάποιος δεν τραφεί επί Χ ημέρες θα πεθάνει, αυτό όμως και μόνο αυτό. Το εάν και πως θα αντιδράσει κατά την διάρκεια της πείνας του δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο φυσικού νόμου, αλλά μόνο ανάλυσης ή υπόθεσης «κατά κανόνα» συμπεριφοράς. «Κατά κανόνα» θα αναζητήσει τροφή, θα πολεμήσει για αυτή, αλλά μπορεί για λόγους εσωτερικούς ή εξωγενείς να μην το κάνει καθόλου. Άλλος δε, μπορεί να πολεμήσει και άλλος να καταστεί θύμα οποιασδήποτε εκμετάλλευσης και εξευτελισμού για να βρει πρόσβαση στην τροφή. Εκεί κάποιες γενικές και ειδικές συνθήκες καθορίζουν τον «κανόνα».

Το ίδιο ισχύει και στην φύση: είναι μεν προβλέψιμο κατά κανόνα για τον κυνηγό πως θα αντιδράσει το θήραμα, αλλά ποτέ με την απόλυτη προβλεψιμότητα του φυσικού νόμου, όπως τον αντιλαμβάνεται η ανθρωπότητα σήμερα. Πιστεύω πως, ακόμα και εάν βρεθεί η δυνατότητα να αναλύσουμε πάντα τα ανθρώπινα σε τέτοιο βάθος, ώστε να μπορούμε να διατυπώσουμε «νόμους», η ίδια η φύση του έμβιου όντος είναι τέτοια που μόλις πληροφορηθεί το «νόμο» θα πράξει τα αντίθετα και θα τον «ακυρώσει». Δεν μπορεί να ισχύσει και δεν ίσχυσε μέχρι σήμερα «νόμος» για τους ανθρώπους και τις συμπεριφορές τους, παρά μόνο «κατά κανόνα» επισημάνσεις.

Τούτο διότι ο άνθρωπος έχει για τον εαυτό του μια βαθειά εικόνα ατομικότητας, μοναδικότητας και ελευθερίας, λες και είναι «τυπωμένη» μέσα του, λες και ο ίδιος εκπλήσσει ή πιστεύει πως μπορεί να εκπλήξει πολλές φορές τον εαυτό του, και ενώ γνωρίζει πάντα ποιος είναι, τι πιστεύει και τι θέλει, έχει ένα μη απόλυτο δεδομένο για τις αντιδράσεις του. Ο άνθρωπος αντιδρά στους «νόμους», στο απόλυτο ως προς την κοινωνική, μη βιολογική, του διάσταση, γιατί ξέρει ενδόμυχα ότι τίποτα δεν μπορεί στην πραγματικότητα να δεσμεύσει τις αντιδράσεις του με την απόλυτη ισχύ του «νόμου», ούτε ακόμα και ο ίδιος ο φόβος του θανάτου (εννοώ ότι μπορεί π.χ. να αυτοκτονήσει).   

Αντιλαμβάνεστε βέβαια στο πλαίσιο αυτό πόσο πολύ οι παράγοντες διαμόρφωσης της θέσης, της δράσης και της αντίδρασης του ανθρώπου διαμορφώνονται από την πολυσχιδία των αισθητηρίων, αλλά και από το συνολικό κοινωνικό περιβάλλον, με τα ερεθίσματα, τις απόψεις, θέσεις και δοξασίες του. Στην δύναμη αυτή του κοινωνικού περιβάλλοντος, στην διαμόρφωσή του ο άνθρωπος θέλει να μετέχει, θέλει να μπορεί να μετέχει ισότιμα, καθώς και ο ίδιος αντιλαμβάνεται όχι μόνο κατόπιν μελέτης, αλλά και ενδόμυχα, απροσδιόριστα και υποσυνείδητα την ισχύ του κοινωνικού περιβάλλοντος στην διαμόρφωση του συνολικού και ατομικού «είναι» και «γίγνεσθαι» και την αναγκαιότητά του στην παντοτινή προσπάθεια ατομικής ελευθερίας και βελτίωσης.  Στο πλαίσιο της ίσης συμμετοχής στο κοινωνικό δρώμενο και γίγνεσθαι, στην πραγματική αναγκαιότητα αυτή, εμπλέκονται και την εκφράζουν οι έννοιες της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού.

Β.   Θα ξεστράτιζα πολύ περισσότερο, εάν εισερχόμουν σε μία προσπάθεια ακριβούς και ενδελεχούς ανάλυσης των πραγμάτων που επηρεάζουν τον άνθρωπο, τις θέσεις και τις συμπεριφορές του και, ακόμα και εάν το επιτύγχανα – πράγμα μάλλον απίθανο - δεν νομίζω ότι και πάλι θα είχαμε νόμους, παρά μόνο κανόνες και μάλιστα έτοιμους τα καταρρεύσουν. Είναι σαφές ότι ο άνθρωπος θα ανατρέψει και τους «νόμους» αυτούς, ακόμα και προβάλλοντας, εφευρίσκοντας, πιστεύοντας σε νέες δοξασίες και ιδεοληψίες, που θα φτιαχθούν από τον άνθρωπο για να ανατρέψουν τους νόμους, όσους νόμους δεν τον θεωρούν έλλογο ον, αλλά αντικείμενο του οποίου οι δράσεις καθορίζονται προδιαγεγραμμένες και μάλιστα αυστηρά, κατά 5% από το Χ, κατά 22% από το Ψ κλπ. Η αποτυχία όλων των νόμων ή αξιωμάτων κάθε μορφής και τύπου που επιδιώκουν να καθορίσουν το ανθρώπινο «είναι» ως στατικό δεδομένο και πολύ περισσότερο να ρυθμίσουν απόλυτα δεσμευτικά τις αντιδράσεις του είναι προδιαγεγραμμένη, καταδικασμένος είναι ο νόμος από την ίδια την ανθρώπινη ανυπακοή, ως αποτέλεσμα της ανθρώπινης φύσης και αργά ή γρήγορα θα αποτελεί μόνο ιστορικό δεδομένο ή επιτακτικό κανόνα κρατικού μορφώματος.   

Αν υπάρχει ένας νόμος που μπορούμε να πούμε ότι ισχύει αυτός είναι ο νόμος της μη δυνατότητας ύπαρξης τέτοιου νόμου. Μόνο κανόνες με την έννοια του μη απόλυτου μπορούν να βρεθούν, μπορούν να υπάρξουν, μπορούν να γίνουν δεκτοί από τον άνθρωπο, ποτέ όμως και αυτοί δεν μπορούν να αποκτήσουν απόλυτη ισχύ, να μεταβληθούν σε νόμους. Η ίδια η επιτυχία των κανόνων έγκειται στην εγγενή σχετικότητά τους, οι κανόνες για να είναι πραγματικοί και ουσιαστικοί πρέπει να μπορούν να τεθούν και να μεταβληθούν από τον ίδιο τον άνθρωπο, ισότιμα και ίσα μετέχοντα στο όργανο της θέσπισής τους, στην ίδια την κοινωνία. 

 

Γ.           Κατά κανόνα συνεπώς ο άνθρωπος έχει μία ελευθεριακή ιδιότητα συνείδησης, που βασίζεται και στην σχέση του ατομικού με το κοινωνικό, αλλά και στην εσώτερη δική του θεώρηση της ατομικότητας. Κατά κανόνα επίσης ο άνθρωπος αναζητεί το «καλύτερο», όπως όμως αυτός το αντιλαμβάνεται ή το πιστεύει. Η μόνη σταθερά σε αυτό που μπορεί να διατυπωθεί ως κανόνας είναι ότι το «καλύτερο» αυτό, έχει πάντα μέσα του μία δόση ατομικού. Πάντα το «καλύτερο» για τον κάθε άνθρωπο θα αναφέρεται στο ελάχιστο έστω και στον εαυτό του. Ακόμα και οι αυτόβουλες «θυσίες» περιέχουν πάντα ένα στοιχείο ατομισμού. Το «δύσκολο» ζήτημα στην περίπτωση αυτή ως προς την κατεύθυνση της αναζήτησης είναι το πόσο και πως εμπλέκεται το «κοινωνικό» στοιχείο στις επιλογές και αναζητήσεις του ανθρώπου, καθώς ο άνθρωπος δεν έπαψε ποτέ να λογίζει τον εαυτό του ως μονάδα, ως οντότητα αυθύπαρκτη. Για να το ορίσω ακόμα περισσότερο θα πώ ότι το ζητούμενο είναι: πως ο άνθρωπος αναζητεί το καλύτερο για το σύνολο δια του οποίου επέρχεται και η δική του βελτίωση. Στην περίπτωση αυτή το ατομικό στοιχείο βελτίωσης γίνεται μέρος της συνολικής κοινωνικής βελτίωσης που επιδιώκει ατομικά ο άνθρωπος.

Κάπου στο σημείο αυτό ξεκινάει και ο σοσιαλισμός ως κοσμοθεωρία που οφείλει να εντάσσει, να περιλαμβάνει τον άνθρωπο ως ατομικότητα σε μια αυτόβουλη, «ευχάριστη», ελευθεριακή  (και μη καταπιεστική) συλλογικότητα. 

Ουσιαστικά πρόκειται για μία ισορροπία μεταξύ ατομικού και συλλογικού, ακόμα και για μια ισορροπία αντίληψης, για την οποία δεν μπορούμε να θεσπίσουμε νόμους, αλλά πάντα θα πρέπει να «εξυπηρετεί» και να κινείται με βάση τους κανόνες της ατομικής ελευθερίας και της αναζήτησης, σε τέτοιο βαθμό ώστε το άτομο να έχει την αξία του να μπορεί να είναι ίσος παράγων της ισορροπίας αυτής, να μετέχει σε αυτή και να την συνδιαμορφώνει ισότιμα και εντέλει σε καθεστώς ισότητας (δημοκρατία).

Μόνο με τους όρους αυτούς μπορούμε να μιλάμε για σοσιαλισμό, χωρίς τους όρους αυτούς ισορροπία δεν δύναται να υπάρξει, ανατρέπεται και οδηγούμαστε είτε στον άκρατο ατομισμό της ζούγκλας είτε στην κυριαρχία του κοινωνισμού και των ατόμων που την εκφράζουν και την θεσμίζουν έναντι των λοιπών που οδηγεί στις ολιγαρχίες και στις απολυταρχίες. Τελικά οδηγούμαστε σε ένα  ουσιαστικό συντηρητισμό που μεταφράζεται σε τελμάτωση της ελευθερίας και της προσπάθειας βελτίωσης των «ανθρωπίνων πραγμάτων». Τον συντηρητισμό αργά ή γρήγορα θα τον ανατρέψει σε κάθε επίπεδο, η προσπάθεια για το καλύτερο που πάντα χαράζουν ή εφευρίσκουν κάποιοι «ευαίσθητοι» πρωτοπόροι. Τον συντηρητισμό αυτό αποφεύγουν και καταλύουν ουσιαστικά οι πιο πάνω «ισορροπίες» αυτές της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού, χωρίς νόμους και αξιώματα, αλλά μόνο με την ελευθεριακή κοινωνική αυτοθέσμισή απλών κανόνων. 

Πρέπει λοιπόν για όσους από εμάς αντιλαμβανόμαστε ως αναγκαιότητα για την ελευθερία και την βελτίωση των του ανθρώπου πραγμάτων, την πρόταξη του κοινωνικού ίσου, να αποτελεί προτεραιότητα η ελεύθερη, ίση συμμετοχή του ανθρώπου, όλων ανεξαίρετα, σε άπαντα τα κοινωνικά δρώμενα με την έννοια της ουσιαστικής δυνατότητας συνδιαμόρφωσης αυτών. Αυτός είναι ο μόνος κανόνας της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού. Αυτό είναι το μόνο και το πρώτο που πρέπει να καταλάβουμε, να διδάξουμε και να κάνουμε.

“Νεο-προστατευτισμός”, η κατάρρευση της παγκοσμιοποίησης

Ο Μίμης μιλούσε για τις “σεισμικές δονήσεις” αναφερόμενος στην παγκόσμια οικονομία και την προς ανατολάς μετατόπιση των οικονομικών κέντρων (Κίνα - Ινδία κλπ) … . Μιλούσε για την παγκοσμιοποίηση και τις συνθήκες που διαμορφώνει … .
Τον κοιτούσα και τον άκουγα με σκεπτικισμό …. Τις σεισμικές δονήσεις τις καταλαβαίνεις αφού γίνουν, το θέμα είναι να προλάβεις πριν γίνουν.
Οταν τέλειωσε του είπα ότι πάμε σε “προστατευτισμό” στην οικονομία …  με κοίταξε με απορία. Του είπα ότι αυτά που λέει αποτελούν μια εικόνα του οικονομικού χθες και ότι τα νέα κέντρα της παγκόσμιας οικονομίας είναι εξαγορασμένα σε μεγάλο βαθμό από πολυεθνικές.
Είναι πραγματικά επιζήμιο να περιγράφεις ως πολιτική το «χθές» και το «σήμερα». Το ζητούμενο είναι να σκέπτεσαι και να ετοιμάζεσαι για το «αύριο» … .
Το ξαναέγραψα η παγκοσμιοποίηση όπως την βιώσαμε τελειώνει. Η ανάγκη προστασίας των βιοτικών επιπέδων των λαών του δυτικού κόσμου θα γεννήσει ένα “νεο-προστατευτισμό” στην οικονομία του καπιταλισμού (και αιτία δεν είναι μόνο αυτό).
Στην πραγματικότητα υπάρχει ένα τεράστιο χάσμα, ένα τεράστιο μεταφυσικής προέλευσης κατασκεύασμα που καταρρέει, καθώς ο καπιταλισμός είναι βασισμένος σε ρεαλιστικές δομές και έννοιες, είναι καθαρά υλικός ως προς την λειτουργία του. Αν λειτουργεί με προσδοκίες, αυτές είναι χτισμένες πάνω σε λογικοφανείς ρεαλιστικές βάσεις.
Το στοιχείο αυτό έχει χαθεί και πρέπει να το αντιληφθούμε, εάν θέλετε και να το καταδείξουμε, βλέποντας ένα διαφορετικό σοσιαλιστικό καθαρά κοινωνικό μέλλον.
Τι συμβαίνει τα τελευταία πολλά χρόνια, τι προκαλεί η παγκοσμιοποίηση και ποιό είναι το χάσμα και η καπιταλιστική αντίφαση ;
Οι τράπεζες από την γέννηση τους και στην πορεία και τα χρηματιστήρια οργανώθηκαν και είχαν ως σκοπό τους την στήριξη της καπιταλιστικής οικονομίας στην παραγωγική της μορφή και βάση. Αυτός ήταν ο σκοπός τους μέσα στο σύστημα: “επικουρικός”.
Αυτό που κάλλιστα μπορεί να παρατηρήσει κανείς είναι το γεγονός ότι πέρασαν από την φάση της επικουρικότητας στην φάση της πρωτοκαθεδρίας και της επικυριαρχίας στην παγκόσμια οικονομία. Δημιουργήθηκε ένα τεράστιο χάσμα μεταξύ παραγωγής και δυνατοτήτων της και μονεταριστικού κεφαλαίου (τραπεζικού - χρηματιστηριακού). Η παραγωγή, υπό όλες της τις εκφάνσεις πέρασε σε δεύτερη μοίρα. Υπήρξε αντιστροφή ρόλων : το επικουρικό έγινε κύριο και τούμπαλιν. Το χρήμα επενδύεται πλέον στους μηχανισμούς επικουρίας (τράπεζες - χρηματιστήρια), οι οποίες διαμόρφωσαν μεταφυσικές αστήρικτες προσδοκίες (μια ματία στους δείκτες Ρ/Ε των διεθνών χρηματιστηρίων θα σας πείσει) για να παράγουν πρόσκαιρα κέρδη που δεν στηρίζονται στην πραγματικότητα. Η ελεύθερη διακίνηση των κεφαλαίων τελικά προκάλεσε προβλήματα στο σύστημα … .
Είναι βέβαιο ότι το σύστημα όπως κινείται θα καταρρεύσει, είναι βέβαιο ότι τον λογαριασμό του παραλογισμού θα τον πληρώσουν πάλι οι κοινωνικά και οικονομικά αδύναμοι. Είναι βέβαιο ότι ο ρεφορμισμός του καπιταλισμού θα εισαγάγει νέα δεδομένα εις βάρος των κοινωνιών του πλανήτη, ο πήχυς θα τεθεί σε άλλο ύψος, όπου λήγει θα μπορούν να τον περάσουν.
Ως κοινωνία και ως πολιτική συγκρότηση σοσιαλιστικής κατεύθυνσης, πρέπει να δούμε κατάματα το μέλλον: Η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας καταρρέει, ο δυτικός κόσμος αλλάζει, ο προστατευτισμός έρχεται και το μονεταριστικό κεφάλαιο θα αναγκαστεί να τεθεί σε παραγωγικά δεδομένα οικονομίας για να λειτουργήσει ένας νέος φαύλος κύκλος.
Αυτές είναι οι δονήσεις που έρχονται και δεν έχουν ακριβές μοντέλλο για το νέο φαύλο κύκλο του καπιταλισμού και των κοινωνιών καρικατούρα που παράγει. Στο πλαίσιο αυτό θα τεθεί πλέον σε λειτουργία ένα μοντέλλο καπιταλισμού στηρίζεται στην παραγωγική αναδιάρθρωση με βάση την προστασία του περιβάλλοντος, οι επενδύσεις εκεί θα γίνουν και θα βγουν στην παραγωγή οικολογικές μηχανές και μηχανισμοί.

Εμείς οφείλουμε να είμαστε παρόντες και να στηρίξουμε κοινωνικά παραγωγικά μοντέλλα που μπορούν να επιβιώσουν με κύριο στοιχείο την εξασφάλιση της κάλυψης των δικών μας κοινωνικών βιοτικών αναγκών, διότι από εκεί θα ξεκινήσει το αύριο και εκεί θα υπάρξει έντονο πρόβλημα. Το εάν η νέα οικονομία θα είναι σοσιαλιστική ή καπιταλιστική είναι στο δικό μας χέρι … ως τότε αυτά που ξέρατε, καλύτερα να τα ξεχάσετε … .

TO ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ (και οι τακτικές του καπιταλισμού, ΔΕΗ και δικαστική παρέμβαση)

       TO ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ (και οι τακτικές του καπιταλισμού) 

A. Η 1^η Μαίου 1886 με το αιματοκύλισμα μιας από τις πρώτες απεργίες στο Σικάγο, σηματοδοτεί την έμπρακτη έναρξη της μάχης του εργατικού κινήματος απέναντι στους κεφαλαιοκράτες εκμεταλλευτές τους. Η ίδια μέρα αποτελεί και σύμβολο του αγώνα της εργατικής τάξης.

     Είναι σαφές ότι απέναντι από τους απεργούς βρίσκονται οι ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής. Η σφαγή του Σικάγο (και όσες επακολουθούν ανά τον πλανήτη) δεν ήταν  άμεσο έργο των ιδιοκτητών των μέσων παραγωγής, δεν είναι αυτοί οι άμεσοι αυτουργοί. Αυτουργοί ήταν το κράτος που εκφράζει τα συμφέροντα των κεφαλαιούχων, οι λειτουργοί του και τα εκτελεστικά όργανα. Η ταύτιση κράτους – ιδιοκτητών μέσων παραγωγής είναι το άμεσο λογικό συνεπακόλουθο της ανάλυσης. Το κράτος στην μορφή του αυτή δεν είναι καν ταξικό (αστικό) είναι συνταυτισμένο με τα συμφέροντα μια οικονομικής ολιγαρχίας. Από τότε κύλησε ο χρόνος, αλλά οι σχέσεις στην βασική τους δομή παρέμειναν οι ίδιες και ας μην λησμονούμε ότι η απεργία ήταν ανεπιθύμητη ακόμα και στην Σοβιετική Ενωση.      

     Η Απεργία, η οργανωμένη άρνηση των εργαζομένων να εργαστούν, αποτελεί ένα από τα μέγιστα μέσα πάλης του εργατικού κινήματος ανά την υφήλιο. Ουσιαστικά οι εργαζόμενοι πλήττονται από την ίδια την απεργία, καθώς δεν τους καταβάλλεται μισθός για όσες ημέρες απεργούν. Πλήττονται όμως και οι εργοδότες (και αυτή είναι η ιδιοαξία της), καθώς χάνουν την υπεραξία της εργασίας των απεργών εργαζομένων.

      Η απεργία σε αρκετές χώρες του κόσμου (κυρίως στην δυτική Ευρώπη) αποτελεί δικαίωμα που νομικά κατοχυρώθηκε έπειτα από πολλούς αγώνες (φυσικά) της εργατικής τάξης. Στο Σύνταγμά μας ο θεσμός και το δικαίωμα της απεργίας κατοχυρώνεται στην παράγρ. 2 του άρθρου 23. Ο τρόπος άσκησής του προβλέπεται στο Ν. 1264/1982, ενός από τους πρώτους νόμους που εισήγαγε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, καθώς μέχρι τότε υπήρχε πραγματικά νομοθετικό κενό. Αντίστοιχες ρυθμίσεις περιέχουν διατάξεις του διεθνούς δικαίου.  

       Ο ίδιος ο θεσμός της απεργίας έχει ως περιεχόμενο την αδρανοποίηση της παραγωγικής διαδικασίας στην μονάδα παραγωγής που αφορά, ως μέσο πίεσης για την επίτευξη των αιτημάτων των εργαζομένων. Αυτή είναι η έννοια της απεργίας και αυτή νομιμοποιεί θεσμικά το Σύνταγμα και οι νόμοι.  Είναι ευνόητο ότι η απεργία είναι επιτυχημένη, όταν η αδρανοποίηση των μέσων παραγωγής είναι μεγαλύτερη, όταν τα προβλήματα που προκαλούνται στον εργοδότη γίνονται πιο μεγάλα.

Είναι ευνόητο από ποιους βάλλεται ο θεσμός της απεργίας:

     Στην προσπάθειά τους αυτή δεν μπορούν να εμφανίζονται ως υπερασπιστές των ατομικών οικονομικών τους συμφερόντων, αλλά σε δημόσιο επίπεδο προβάλλουν τις συνυφασμένες με την απεργία επιπτώσεις ως επιπτώσεις στο κοινωνικό σύνολο. Αυτές προβάλλουν συνεχώς, σχεδιασμένα και αποφασιστικά και για να μην λαμβάνουν άμεσα θέση, επιστρατεύονται οι «θιγόμενοι», οι «αγανακτισμένοι πολίτες» για να προβληθεί, όχι ο σκοπός της απεργίας και το δίκαιο ή μη των αιτημάτων των εργαζομένων, αλλά η συνυφασμένη με την απεργία αντανάκλαση στο κοινωνικό σύνολο.  

       Στο επίπεδο της ιδιωτικής επιχείρησης ο εργοδότης απολαμβάνει μια ευτυχή αυθαιρεσία, πολεμώντας την δημιουργία σωματείου εργαζομένων (η πείρα μου λέει ότι τα καταστατικά τους συντάσσονται με απόλυτη μυστικότητα), απολύοντας τους απροστάτευτους απεργούς εργαζομένους με την προστασία που του παρέχει ο απαράδεκτος θεσμός της αναιτιολόγητης απόλυσης ή μειώνοντάς τους διαρκώς με την προστασία που του παρέχει το νομολογιακά κατοχυρωμένο διευθυντικό δικαίωμα. Γενικά στο εσωτερικό στάδιο της επιχείρησης κατά κανόνα και πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, η συμμετοχή σε απεργία απαγορεύεται και εγκαθιδρύεται καθεστώς παράνομης ψυχολογικής πίεσης και εκβιασμών. Οποιος τολμάει ας απεργήσει, είναι το σύνθημα των εργοδοτών. Η παρεμπόδιση του δικαιώματος που ασκείται με αυτή την μορφή βίας δεν αποτελεί αντικείμενο που να ευαισθητοποιεί το κράτος/κυβέρνηση και την δικαστική εξουσία.

       Δεν θα μιλήσω στο κείμενο αυτό για το συνδικαλιστικό κίνημα στην Ελλάδα και για το πόσες φορές έχει αποτύχει να θέσει και κοινωνικά αιτήματα στις απεργίες του, ώστε να συνταχθεί με τους εργαζόμενους και να συν-απεργήσει μαζί του ο Ελληνικός λαός. Ως γεγονός και παρατήρηση όμως υφίσταται, μαζί με άλλες συντεχνιακού τύπου παθογένειες.   

       Ο παράγων «κράτος» έχει φροντίσει με διάφορους θεσμούς, όπως αυτοί στο ατομικό εργατικό δίκαιο που αναφέρθηκαν και ο παράνομος – αντισυνταγματικός θεσμός της πολιτικής επιστράτευσης (Ν.Δ. 17/1974 – θέσπιση χωρίς Βουλή, η ισχύουσα ρύθμιση) να δείχνει την αντίθεσή του στην άσκηση του δικαιώματος της απεργίας και την κεκαλυμμένη ταύτισή του με τα συμφέροντα των εργοδοτών.  

B.     H περίπτωση της Δ.Ε.Η.

         Η περίπτωση της Δ.Ε.Η. με την τακτική που ακολούθησε η διοίκηση της Δ.Ε.Η. και την παρέμβαση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γ. Σανιδά, αποδεικνύει το οργανωμένο σχέδιο και την ταύτιση εξουσιών (κυβέρνησης, δικαστών, ΜΜΕ) με τα εργοδοτικά συμφέροντα. Πλέον, το θέμα, με την παρέμβαση της δικαστικής εξουσίας, που αναζητά τον ποινικό κολασμό και την κατατρομοκράτηση των απεργών, εισέρχεται σε μία νέα φάση στρατηγικής εκ μέρους του άξονα εξουσίας / εργοδοτών.            

        Εχει καταστεί πλέον σαφές, από το πρωί του Σαββάτου 8/3/2008, ότι οι συνεχείς διακοπές ηλεκτρικού ρεύματος αποτελούσαν μάλλον τακτική κατασυκοφάντισης του απεργιακού αγώνα των εργαζομένων στην Δ.Ε.Η. (ένα νέας μορφής καμποτάζ) παρά αναγκαιότητα.

        Αναφέρω τα ακόλουθα: Το «πανελλήνιο» μέγιστο κατανάλωσης ηλ. ρεύματος όλων των εποχών είναι 9.961 ΜW (Αύγουστος 2006). Οι απεργοί είχαν φροντίσει, ώστε η παροχή ηλ. Ρεύματος να είναι αρχικά 7.000 MW και εν συνεχεία 7.700 MW, ποσότητα επαρκής που ακύρωνε ουσιαστικά την επιτυχία της απεργίας τους σε παραγωγικό επίπεδο. Όμως παρατηρήθηκαν εκτεταμένες διακοπές, τις οποίες δεν πραγματοποίησαν οι απεργοί, αλλά η διοίκηση της Δ.Ε.Η. . Ο σκοπός της διοίκησης της Δ.Ε.Η. , που ταυτίζεται πολιτικά με την κυβέρνηση και αποτελεί άμεση επιλογή της, κατέστη σαφής από τα μέσα ενημέρωσης (η «4^η εξουσία») που ελέγχει μία ακόμα περιορισμένη αριθμητικά εργοδοτική εξουσία. Η κατασυκοφάντιση απεργίας και απεργών ήταν δεδομένη και πραγματικό γεγονός που εκφράστηκε βάναυσα και επιθετικά. Το Σάββατο 8/3/2008, ημέρα ημιεργάσιμη οι διακοπές ηλεκτρικού ρεύματος στην Αθήνα ήταν πολύωρες και εκτεταμένες στο διάστημα 8-10 π.μ.. Κατά συγκυρία, οι συνδικαλιστές της Δ.Ε.Η. βρήκαν βήμα στα Μ.Μ.Ε. και επικέντρωσαν μόνο στην ενεργειακή επάρκεια, δίδοντας μια άλλη διάσταση στο ζήτημα, καταδεικνύοντας εσκεμμένη συμπεριφορά της διοίκησης[1]. Ως δια μαγείας έκτοτε οι διακοπές στην παροχή ηλ. ρεύματος είναι ελάχιστες και  η κατάσταση είναι σχετικά ομαλή !!!. Τις πταίει λοιπόν για την ταλαιπωρία μας ;                     

           Πέραν όμως τούτου, με έντεχνο τρόπο, αντίστοιχο της νομικής του κατάρτισης και των δικαιωμάτων που του παρέχει το κράτος κατά την άσκηση της δημόσιας εξουσίας του, ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, έθεσε μια νέα διάσταση στον αγώνα κυβέρνησης/εργοδοσίας κατά των απεργών. Διέταξε την διερεύνηση διάπραξης ποινικά κολάσιμων πράξεων ως αποτέλεσμα της απεργίας και την απόδοση ποινικών ευθυνών απέναντι στους υπαίτιους. Εξω από την φαινομενική ουδετερότητα της παραγγελίας του κ. Εισαγγελέα υφίσταται ως συνεπακόλουθο ψυχολογικό η άσκηση πίεσης στους συνδικαλιστές και απεργούς, συλλογικά και ατομικά με την πιθανότητα άσκησης ποινικών διώξεων και αγωγών αποζημίωσης ατομικά εναντίον τους.

           Σε μία εποχή, που η ποιότητα και η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης αμφισβητούνται πανταχόθεν (ακόμα και έσωθεν) το αποτέλεσμα της εισαγγελικής έρευνας δεν είναι βέβαιο ότι θα γίνει αποδεκτό ως βάσιμο από την ελληνική κοινωνία, η δε αμφιβολία ως προς την ανεξαρτησία πιέζει ακόμα περισσότερο τους απεργούς, αλλά τελικά δύναται να εκθέσει την ίδια την δικαιοσύνη ως θεσμό ελέγχου της εξουσίας.

            Η ποινικοποίηση των απεργιών αποτελεί μέγιστο ατόπημα που δείχνει τάσεις πολιτικού ολοκληρωτισμού. Πρόκειται για την ποινικοποίηση ενός συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος που έχει, ως αντίστοιχο κατοχυρωμένο αποτέλεσμα την παύση της παραγωγικής διαδικασίας.

             Η νομιμότητα ή μη μιας απεργίας κρίνεται στις αίθουσες των πολιτικών δικαστηρίων και όχι των ποινικών, ως επιχειρείται. Αλλωστε η ίδια η διοίκηση της Δ.Ε.Η. απέσυρε την αίτησή της ενώπιον των πολιτικών δικαστηρίων, να κηρυχθεί παράνομη και καταχρηστική η απεργία. 

             Το οργανωμένο κράτος με την πολιτική προστασία, όφειλε να έχει προβλέψει και να έχει οργανωθεί έγκαιρα για να προστατεύσει πάσχοντες και ευπαθείς ομάδες από τα αποτελέσματα μιας νόμιμα ληφθείσας απόφασης για απεργία, αυτή ήταν η υποχρέωσή του και αυτό είναι υπεύθυνο και για αυτές τις συνέπειες. Η ίδια η διοίκηση της Δ.Ε.Η. όφειλε να φροντίσει ώστε οι διακοπές να είναι μικρής διάρκειας για να μην καταστρέφονται προϊόντα. Οι παραβάσεις καθήκοντος αυτές, αντί να αποτελέσουν αντικείμενο παρέμβασης της δικαιοσύνης, όχι μόνο αποσιωπούνται συστηματικά, αλλά μετατρέπονται και διαστρέφονται σε όπλα της κυβέρνησης/εργοδοσίας στρεφόμενα κατά των απεργών και του ίδιου του θεσμού της απεργίας.                  

              Ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, η κυβέρνηση Καραμανλή και η Ελληνική Κοινωνία οφείλει να αντιληφθεί ότι δεν είναι νόμιμη η εμπλοκή της ποινικής δικαιοσύνης κατά της άσκησης ενός νομίμου, συνταγματικά μάλιστα, κατοχυρωμένου δικαιώματος των εργαζομένων, ενός θεσμού. Η αρμοδιότητα για τον έλεγχο της νομιμότητας της απεργίας (η οποία μέχρι την ανακήρυξή της ως «παράνομης» εξακολουθεί να είναι απόλυτα νόμιμη) ανήκει αποκλειστικά στην πολιτική δικαιοσύνη. Η προσβολή του ίδιου του θεσμού της απεργίας δια της ποινικής οδού είναι πολιτικά απαράδεκτη και χυδαία πράξη ολοκληρωτισμού. Η δικαστική προσβολή του συνταγματικά κατοχυρωμένου θεσμού και του περιεχομένου του, από την ποινική δικαιοσύνη είναι ενέργεια μη νόμιμη και θα συμβούλευα τους απεργούς της Δ.Ε.Η. και κάθε ενδιαφερόμενο να εξετάσει το ενδεχόμενο της παράβασης καθήκοντος, παράβασης του νόμου και του ίδιου του Συντάγματος, εκ μέρους του εμπνευστή της και των συνδραμόντων αυτόν λειτουργών της. 

             Οι ίδιοι οι εμπνευστές του εγχειρήματος οφείλουν να αντιληφθούν το ατόπημά τους και να παραιτηθούν άμεσα, άλλως οφείλουν να αντιληφθούν ότι οι πράξεις και παραλήψεις της κυβέρνησης στην άσκηση της πολιτικής, μπορούν άμεσα να μετατραπούν σε ποινικά κολάσιμες πράξεις και, εάν δεν το αντιλαμβάνονται ακόμα, τους υπενθυμίζω πόσοι άνθρωποι έχουν χάσει την ζωή τους, από τις συντάξεις πείνας, την έλλειψη περίθαλψης, την μη χορήγηση επιδόματος θέρμανσης, την άθλια κατάσταση του οδικού δικτύου κλπ. … .Ας ξεκινήσουν συνεπώς να αναζητούν ευθύνες στις συμπεριφορές των θεσπισμένων και υπεύθυνων για την προστασία των πολιτών οργάνων, πραγματώνοντας τον θεσμικό τους ρόλο και ας αφήσουν κατά μέρος τα αβάσιμα κατά το νόμο ατοπήματα, που στρέφονται κατά συνταγματικά και νόμιμα κατοχυρωμένων θεσμών και δικαιωμάτων.           

---

[1] Αντίστοιχο φαινόμενο – πρακτική αποτελεί ο αποκλεισμός από την αστυνομία των πόλεων σε περίπτωση συγκεντρώσεων και πορειών, χιλιόμετρα μακριά από την συγκέντρωση προκειμένου να είναι δυσχερής η συμμετοχή στις κινητοποιήσεις, καθώς και η αδικαιολόγητη απαγόρευση της κυκλοφορίας οχημάτων , χιλιάδες μέτρα μακριά απ