Διάλογος για την Κοινωνία

Δεκέμβριος 24, 2008

ΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ

   

              ΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ

 

Α.      Ζώντας σε μια κοινωνία και ένα κόσμο τον οποίο απαρτίζουν όντα που βιολογικά αποκαλούνται «άνθρωποι» δεν θα ήταν ποτέ δυνατόν να επικεντρώνουμε την κοινωνική πολιτική μας δράση σε τίποτε άλλο.

Σε προηγούμενα κείμενα μου έχω αναφερθεί στην συγκρότηση των κοινωνιών, στην αιτιολογία και στον σκοπό τους. Δεν θεωρώ πως τα πράγματα που αφορούν την κοινωνική συγκρότηση και λειτουργία ήταν ή είναι παγιωμένα. Το αντίθετο, θεωρώ πως μέσα στις ανθρώπινες κοινωνίες τα πράγματα πάντα θα κινούνται, καθώς ωθούνται σε τούτο από τις ανάγκες που ο άνθρωπος και οι κοινωνίες του πρέπει να εξυπηρετήσουν.

 Πρότεινα εδώ και πολύ καιρό την πολιτική δράση με κέντρο τον άνθρωπο, με στόχο την ατομική συνειδητοποίηση και ελευθερία και την δημιουργία συλλογικοτήτων κοινής πορείας προς την δίκαιη κοινωνία και την ισότητα. 

Στο πλαίσιο αυτό διατύπωσα την θεωρία των βιοτικών αναγκών με βάση τον μοναδικό «ανθρώπινο» απαρέγκλιτο νόμο: το νόμο της ύπαρξης και της ζωής και τις ανάγκες που αυτές επιβάλλουν στο ον που αποκαλείται «άνθρωπος».

(Δεν μου αρέσει να γράφω σε πρώτο ενικό πρόσωπο και στην συνέχεια θα το αποφεύγω … η ατομικότητα του α’ προσώπου προσβάλλει την ελευθερία και την αξία των άλλων. )

 

Β.      Πάνω στην θεωρία των βιοτικών αναγκών διατυπώθηκε η φιλοσοφική – πολιτική θέση ότι δίκαιη κοινωνία, δίκαιη πολιτεία είναι αυτή που εξασφαλίζει για κάθε άνθρωπο την επάρκεια των βιοτικών του αναγκών, των υλικών και των άϋλων, των επιστημονικά και βιολογικά απαραίτητων, αλλά και όσων μια κοινωνία θεωρεί βιοτικές ανάγκες μέσα από άμεσα δημοκρατικές αποφάσεις.

Τούτο με μόνο όρο αυτόν της γέννησής του και αναγκαία συνθήκη την παροχή της εργασίας του στην κοινή συλλογική προσπάθεια παραγωγής και για όσο χρόνο αυτό είναι αναγκαίο.

Ο πραγματικός σοσιαλισμός (ας τον πούμε «ελευθεριακό») ως θεωρία της κοινωνικής – οικονομικής ισότητας και η πραγματική δημοκρατία ως πολίτευμα της πολιτικής ισότητας, αποτελούν για εμένα, βιοτικές κοινωνικές ανάγκες.

Για την πραγμάτωση των στόχων αυτών χρειάζεται ο ελεύθερος άνθρωπος και ελεύθερος είναι ή μπορεί να γίνει μόνο ο άνθρωπος που πρώτα από όλα έχει εξασφαλίσει τις βιοτικές του ανάγκες σε μία κοινωνία ισότητας δικαιωμάτων και υποχρεώσεων.

Ελευθερία μέσα σε κοινωνίες ανισοτήτων και στερήσεων δεν μπορεί να υπάρξει, ούτε μπορεί να εννοηθεί ελευθερία στην πείνα και στην απαξίωση.

Τα αυτά ισχύουν για όσους με την δράση τους προκαλούν τα ανωτέρω φαινόμενα καρπούμενοι προς ίδιον όφελος τεράστιες ποσότητες αγαθών. Αυτοί δημιουργούν το πλαίσιο της κοινωνικής ανισότητας.

 

Γ.      Πάνω στα ανωτέρω και σε πολλά άλλα που είναι άμεσα συνδεδεμένα με αυτά υπήρξε τεράστια εργασία από πολλούς συντρόφους. Υπήρξε η κατάληξη όχι μόνο σε επιμέρους θεωρητικές συζητήσεις, αλλά κυρίως σε πρακτικές εφαρμογής που καλύπτουν και το σήμερα και το άμεσο μέλλον, αλλά και το απώτερο μέλλον. Ο στόχος ορίστηκε, η πορεία χαράχθηκε, οι αρχές και τα βήματα μελετήθηκαν και αποσαφηνίστηκαν και στα πρακτικά τους πλαίσια . 

Ζητήσαμε και ζητούμε τον ορθολογικό επαναπροσανατολισμό και επανακαθορισμό των κοινωνικών στόχων και της κοινωνικής δράσης της κοινωνίας, ώστε η ανθρώπινη κοινωνική δράση, η ίδια η ανθρώπινη κοινωνία να λειτουργεί από τον άνθρωπο και για τον άνθρωπο.

Απορρίπτουμε την δράση υπέρ του ατομικού συμφέροντος, την δράση υπέρ αορίστων εννοιών – πλασμάτων, όπως η «αγορά», το «κέρδος» και άλλα τινά που κατατείνουν στον απανθρωπισμό της κοινωνικής λειτουργίας, στην λειτουργία της ανισοτικά και για την εξυπηρέτηση μεμονομένων ατόμων ή ομάδων.

 

Δ.      Πιστεύω – ίσως να πιστεύουμε και πολλοί άλλοι – ότι η ανθρώπινη και κοινωνική δράση πρέπει να προσανατολιστεί στην κοινή και ίση προσπάθεια για την κάλυψη των ανθρώπινων βιοτικών αναγκών. Ο σχεδιασμός της κοινωνικής πολιτικής οικονομίας σε αυτό πρέπει να επικεντρωθεί και να κατατείνει.

Από την άμεση εξυπηρέτηση των βιοτικών αναγκών πρέπει να ξεκινά μια κοινωνία την λειτουργία και την δράση της και όχι από αόριστες ανισοτικές έννοιες όπως το κέρδος, η πρόοδος, η αύξηση παραγωγής, η ανάπτυξη, καθώς οι έννοιες αυτές στο σημερινό γίγνεσθαι τίθενται για να εξυπηρετούν κατά προτεραιότητα τις ατομικότητες ισχύος, τους ισχυρούς που εγώ αποκαλώ ψυχασθενείς, μανιοκαταθλιπτικούς, ψυχωσικούς και άλλα τινά.

Η δράση του ανθρώπου πρέπει να εξυπηρετεί την κοινωνία του και όχι τον εαυτό του.

Αρα το ζητούμενο είναι να σχεδιάζουν οι κοινωνίες την δράση τους στοχεύοντας στην κάλυψη των βιοτικών αναγκών (που αν μη τι άλλο είναι μετρήσιμες) και επιμερίζοντας με ίσο τρόπο την κατανομή εργασίας απάντων για τον σκοπό αυτό. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε ένα πλανήτη ειρήνης και σε κοινωνίες ανθρώπων που βιώνουν την πραγματική ζωή.

Το ίδιο ζητούμενο θα έλθει να λυτρώσει τον πλανήτη από την καταστροφική του εκμετάλλευση, αυτή που δύναται να θέσει βίαιο τέλος στην ύπαρξη και την πορεία του ανθρώπινου είδους πάνω σε αυτόν.

 

Δ.      Το σημερινό σύστημα δεν βασίζεται στην παραγωγή αλλά στην κλοπή, στην βίαια αφαίρεση είτε αυτή γίνεται άμεσα με πολέμους, ιμπεριαλισμούς και αποικιοκρατίες είτε έμμεσα με την βία της έννομης τάξης : του νόμου και με την οικονομική κερδώα αξιακή και υπεραξιακή θεώρηση κάθε δραστηριότητας, ακόμα και της ανθρώπινης ύπαρξης, ακόμα και της ανθρώπινης ζωής.  

Το δικό μας σύστημα απαγορεύει την αφαίρεση και την εκμετάλλευση βιοτικών αγαθών και αναγκών. Οι βιοτικές ανάγκες και τα αγαθά που τις καλύπτουν πρέπει να αποτελούν παραγωγικό σκοπό για τις κοινωνίες και όχι αντικείμενο εκμετάλλευσης ή αφαίρεσης από άλλους.

 

Ε.      Αυτά και άλλα πολλά σχετικά που έχουν γραφτεί, ίσως να αποτελούν αντικείμενο δράσης για επόμενες γενιές ανθρώπων στον πλανήτη, ειδικά όσο εμείς που σήμερα βιώνουμε στον πλανήτη αυτόν είμαστε απασχολημένοι με την εκμετάλλευση της καθημερινότητας των άλλων.

Ομως μπορούμε να ξεκινήσουμε με σαφή και προσδιορισμένο βηματισμό, από πράγματα που είναι δυνατόν εύκολα να γίνουν για να προχωρήσουμε εμείς και οι επόμενες γενιές προς το μέλλον της ανθρώπινης ελευθερίας και της κοινωνικής ισότητας.

Μέχρι σήμερα η ελευθερία ορίζεται ως δράση μέσα σε ένα σύμπλεγμα αορίστων νομικών όρων. Στον δυτικό κόσμο επιτρέπεται η ελεύθερη δράση εφόσον δεν θίγει τα δικαιώματα των άλλων. Το «δικαίωμα» όμως ως όρος, είναι μία αόριστη και ευμετάβλητη νομική έννοια.

Θα πρέπει λοιπόν να σκεφτούμε την αλλαγή του κατασκευάσματος και θεωρήματος αυτού και να το αντικειμενικοποιήσουμε με κέντρο τον άνθρωπο: Η ελεύθερη δράση του ανθρώπου επιτρέπεται εφόσον δεν θίγει τις βιοτικές ανάγκες άλλων ανθρώπων.  Σκεφτείτε τώρα τον πλανήτη και τις κοινωνίες του να «υπακούουν» σε αυτή την αρχή, σε αυτό τον κανόνα … .Αν μπορείτε να φανταστείτε πόσα λιγότερα παιδιά θα πέθαιναν κάθε λεπτό, πόσο πιο ευτυχισμένη και ανθρώπινη θα ήταν η ζωή όλων, μπορείτε να προχωρήσετε στην ανάγνωση και των υπολοίπων. Εάν δεν μπορείτε σταματήστε εδώ και ξανασκεφτείτε τα προηγούμενα …

  

ΣΤ.    Πολλά θα μπορούσαν να τεθούν και ευτυχώς έχουν τεθεί πάνω στο σκεπτικό της λειτουργίας των κοινωνιών με σκοπό την εξυπηρέτηση των ανθρώπων και των βιοτικών τους αναγκών. Κάνω λόγο για εξυπηρέτηση και όχι εκμετάλλευση και σε αυτό είμαι σαφής. Δεν μπορεί η ανθρώπινη δράση να έχει σκοπό την εκμετάλλευση των ανθρώπων, δηλαδή των βιοτικών τους αναγκών.

Αρα, εάν θέλαμε να προχωρήσουμε σήμερα σε ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο, μια κοινωνική συνθήκη και συμφωνία θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε από την αρχή : από τον άνθρωπο και για τον άνθρωπο, από όλους για όλους και όλοι μαζί στο αύριο.

Το τι συμβαίνει σήμερα και τι εξυπηρετεί η ανθρώπινη δράση και δραστηριότητα μπορείτε εύκολα να το συμπεράνετε, το ξέρετε ήδη  … .

 

Ζ.      Μιλώντας για το σήμερα και πέρα από την θέση της πιο πάνω θεωρίας στην κοινωνία θα έλεγα ότι μπορούμε να ξεκινήσουμε με σαφείς πρακτικές που θα κατασιγάζουν και θα καταργούν τις κοινωνικές ανισότητες και τις κοινωνίες που ελέγχονται από λίγους.

Ο στόχος πρέπει να κινείται προς την επαρκή κάλυψη των βιοτικών αναγκών των ανθρώπων μέσα από παραγωγικές συλλογικές ισότητας με την ενεργό δημοκρατική συμμετοχή σε αυτές και της κοινωνίας. Ετσι αποφεύγουμε την εκμετάλλευση των πολλών από τους λίγους και δημιουργούμε σταθερά θεμέλια ώστε τα βιοτικά αγαθά να καταστούν δυνατότητα συλλογικής κοινωνικής παραγωγής και απόλαυσης στο μέλλον.

Το πλάτεμα της ελεύθερης και ίσης πρόσβασης και χρήσης σε βιοτικά αγαθά αποτελεί μια αναγκαιότητα και αυτή δεν μπορεί να έλθει όσο οι κοινωνίες και τα κράτη είναι εξαρτώμενα συμφερόντων μιας ολιγαρχίας.

 

Η. Το πρώτο μέλημα είναι να ορίσουμε τα αγαθά αυτά, πρώτα τα άμεσα βιοτικά. Δεν μπορεί σήμερα να ορίζεται ως κοινωνικό αγαθό η υγεία και να μην ορίζεται η τροφή, η ένδυση και η στέγαση των ανθρώπων και να έχουν αυτά παραδοθεί στην κερδοσκοπία, είναι ένα σαφές πρωθύστερο. Ούτε μπορεί να ορίζεται ως κοινωνικό αγαθό η σχέση εξαρτημένης εργασίας, αυτή δημιουργήθηκε για να εκφράσει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, την δημιουργία εξαρτήσεων και υπεραξιών υπέρ ολίγων. Αυτά να τα ορίσουμε ως κοινωνικό κτήμα και σκοπό.     

Το δεύτερο μέλημα είναι να κινηθούμε ως χώρα προς την κατεύθυνση της δημιουργίας τους, προς την κατεύθυνση της επάρκειας. Να παράγουμε περισσότερο, αντί να παρέχουμε υπηρεσίες ο ένας προς τον άλλον. Αρα η κατεύθυνση μιας υγιούς κοινωνικής  οικονομίας οφείλει να είναι προς την παραγωγή των βιοτικών αγαθών.  

Η συγκρότηση μιας πλατειάς  παραγωγικής βάσης αγαθών (υλικών και άυλων) πρέπει και μόνο αυτή μπορεί να κατατείνει προς την κοινωνικοποίηση των αγαθών που εξυπηρετούν τις βιοτικές ανάγκες. Τα αγαθά πρέπει να παράγονται από τον άνθρωπο για τον άνθρωπο και δεν μπορούν να ορίζονται ως οικονομικές αξίες.

Το πλάτεμα της δημοκρατίας (τρίτο μέλημα) θα φέρει την πραγματική πολιτική ισότητα, την κατάργηση των ειδικών δικαιωμάτων των ισχυρών να ορίζουν το γίγνεσθαι στο σημερινό πολίτευμα που ενώ είναι λειτουργικά ολιγαρχικό αποκαλείται δημοκρατία. Η ενεργός συμμετοχή των ανθρώπων στο γίγνεσθαι θα τους κάνει πιο υπεύθυνους και θα τους χειραφετήσει συνολικά.

Το πλάτεμα της γνώσης (τέταρτο μέλημα) και η συνεχής δημιουργία γνώσης ελεύθερα προσβάσιμης (έχω γράψει το πώς) όχι μόνο θα καταστήσει την παραγωγική πορεία πιο εύκολη, αλλά και θα πλατύνει τους ορίζοντες των ανθρώπων και της κοινωνίας μας. Η «ενδοσκόπιση» θα μας δώσει την δυνατότητα να γνωρίσουμε τις ανθρώπινες κλίσεις, τις ανάγκες, τα ταλέντα.

Το πλάτεμα της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής (πέμπτο μέλημα) που θα γίνει μέσα από την παραγόμενη γνώση και την ενδοσκόπιση, θα νικήσει την ασταθή και εκμεταλλευτική οικονομία των λίγων και ισχυρών, θα πλατύνει το δικαίωμα της κοινωνίας των ανθρώπων να έχουν πρόσβαση και χρήση των παραγόμενων αγαθών. Η διαμόρφωση θεσμών όπως αυτός της κοινωνικής ευρεσιτεχνίας θα σταματήσει την εξάρτηση από τους οικονομικά ισχυρούς.

Εχει τεθεί, μελετηθεί και αναλυθεί πρακτικά το πώς θα συγκροτηθεί ο κάθε θεσμός, το πώς θα τεθεί σε πειραματική καταρχάς εφαρμογή και πως θα οδηγηθούμε στην πορεία της ατομικής και συνολικής καταξίωσης.

Προσωπικά νοιώθω άβολα, καθώς δεν μου αρέσει σε τόσο βαθειά ζητήματα να εκφράζομαι με ολιγόλογους τίτλους, όμως το πράττω στο κείμενό μου αυτό για να προκληθεί η σκέψη πολλών.

Ναι !!! υπάρχουν και άλλα μοντέλα κοινωνικής οργάνωσης εκτός από την βαρβαρότητα του καπιταλισμού.

 

Πρέπει όμως να ξεκινήσουμε, έχουμε ήδη αργήσει και η καμπή της ιστορίας είναι κρίσιμη. Εμείς έχουμε το μοντέλο και το όραμα … που απαντά στις ανθρώπινες αγωνίες, αξιώνει και απελευθερώνει τον άνθρωπο.

 

Θ.      Θα ήθελα λοιπόν να αναφερθώ και λίγο στο μέλλον που μας προετοιμάζουν στην σφαίρα του καπιταλισμού:

Βασικά εναλλακτικά σενάρια : 3

 

α. Συνέχιση του γνωστού νεο-φιλελευθερισμού. Προϋποθέτει την πλήρη καταστροφή, το κοινωνικό και οικονομικό μηδέν για να ξεκινήσει από την αρχή συμπιέζοντας έντονα τα δικαιώματα των πολλών υπέρ των λίγων και δημιουργώντας νέες τεράστιες ανισότητες. Ο καπιταλισμός όμως ποτέ δεν φτάνει στο απόλυτο μηδέν, πάντα φυτοζωεί καθώς εκμεταλλεύεται τις ανθρώπινες βιοτικές ανάγκες. Για να φτάσει στο μηδέν και να ξεκινήσει να χτίζει σε νέες βάσεις δεν διστάζει να κάνει μαζικούς πολέμους ολικής καταστρεπτικότητας. Εάν δεν γίνει αυτό, εάν δεν το σχεδιάσουν ή δεν το κάνουν θα χάσει εδαφικά την ισχύ του. Η παγκοσμιοποίηση θα τεθεί υπό καθεστώς ελέγχου και δίπολα ή τρίπολα παγκόσμιας ισχύος και επιρροής θα ξαναδημιουργηθούν.

 

β. Μετάβαση σε νέο-κεϋνσιανισμό γκωλικού τύπου. Για τους κυριαρχούντες νέο-φιλελεύθερους καπιταλιστές θα αποτελεί καταστροφή του δόγματος και προφανώς οι πολιτικοί που τον εκφράζουν θα μετανοήσουν ή θα εξαφανιστούν από προσώπου γης. Οι συνθήκες σε πολλά κράτη (όπως στην Γαλλία και την Γερμανία είναι πολιτικά και οικονομικά ώριμες). Το σενάριο προβλέπει την επαναφορά του εθνικού κράτους στο προσκήνιο, την επαναφορά δασμών και την χαλαρή ομοσπονδία με άλλα κράτη (όπου αυτή υφίσταται). Η δημιουργία κρατικών συμμαχιών είναι δεδομένη για να εξασφαλιστεί η επάρκεια αγαθών και αγορών. Στο κοινωνικό πεδίο επιβάλλονται έλεγχοι που προστατεύουν την κοινωνία από την οικονομική δράση. Μέσα από ένα μηχανισμό συγχωνεύσεων και πτωχεύσεων που είναι αναγκαιότητα από την καταστροφή της παρούσας μορφής της οικονομίας δημιουργούνται μονοπώλια και ολιγοπώλια συγκεκριμένων οικονομικών παραγόντων που ελέγχουν προνομιακά τομείς ολόκληρους της οικονομίας. Το κράτος δημιουργεί δικά του μονοπώλια για να καλύψει τομείς της οικονομίας για τους οποίους δεν υπάρχει ενδιαφέρον από τους καπιταλιστές. Η λειτουργία των κρατικών μονοπωλίων τίθεται ως προσωρινή και πάντα μέσω του συστήματος προμηθειών εξυπηρετεί τους καπιταλιστές. Το στάδιο αυτό μπορεί να είναι και μεταβατικό για το επόμενο που ακολουθεί … .

 

γ.  Επαναφορά του φεουδαλισμού, ως οικονομικού νέο-φεουδαλισμού. Πάντα ενδιέφερε τους καπιταλιστές ως «επιβράβευση» και παγίωση της οικονομικής ισχύος τους.  Θα προηγηθεί η απαξίωση της αστικής δημοκρατίας ως πολιτεύματος και η  ανάληψη της εξουσίας από οικονομικά ισχυρούς. Το σύστημα χάνει τα άμεσα κερδοσκοπικά του χαρακτηριστικά, η μεγάλη μαζική παραγωγή παύει με διάφορες προφάσεις και νέες θεωρίες να υπάρχει. Οι λαϊκές μάζες αποκόπτονται από την παραγωγή και χάνουν το δικαίωμα κάλυψης των βιοτικών αναγκών μέσα από την δραστηριότητά τους. Γίνονται μάζες, πληβείοι κανονικοί, που προμηθεύονται αγαθά μέσα από κουπόνια ή ηλεκτρονικές κάρτες. Επανέρχεται η δουλεία η σκληρή αστυνόμευση και η ποινή του θανάτου για να αντιμετωπιστούν οι κοινωνικές ταραχές. Ξεκινούν πόλεμοι μικρής ή μέσης έντασης και δαιμονοποιείται η πολιτική. Ο κόσμος αποτυπώνεται σε μία φωτογραφία των οικονομικά ισχυρών του σήμερα (αυτοί θα συγκροτήσουν τα νέα φέουδα) και οι ίδιοι δια των απογόνων τους συνεχίζουν να υπάρχουν για πολλούς αιώνες. Στην οικονομία κάθε οικονομικά ισχυρός ελέγχει ένα παραγωγικό τομέα παράγοντας αγαθά σε χαμηλή τιμή και κόστος, λόγω δουλείας, τα οποία διανέμει στους υπηκόους. Στην περίπτωση αυτή τους δούλους μπορεί να υποκαταστήσουν τα επιτεύγματα της ρομποτικής και το φαγητό ένα χάπι ή σκεύασμα χημικά παραγόμενων ουσιών.

 

Ι. Ισως, απέναντι στα μοντέλα αυτά που εκφράζουν την απαξίωση του ανθρώπου και την ανισότητα,  σήμερα εμείς η αντικαπιταλιστική αντι-εκμεταλλευτική πλευρά του αξιωμένου ανθρώπου και της δίκαιης κοινωνίας επίσημα, από τις υπάρχουσες πολιτικές μορφές και προσωπικότητες του πλανήτη να μην έχουμε τίποτα, ή έχουμε ένα σχεδόν τίποτα. Για αυτό η θεωρία των βιοτικών αναγκών έχει την κοινωνική της αξία.

 

Σε κάθε περίπτωση σεναρίου για το μέλλον οφείλω να το θέσω από τώρα, από σήμερα … η δική μας κοινωνική πολιτική θέση, η δική μας πολιτική και κοινωνική συμφωνία πρέπει να στηρίζεται στις δικές μας θέσεις, στην ισότητα, στην δημοκρατία, στην κοινή κοινωνική πορεία, στην θέση πως όσα αγαθά αποτελούν βιοτικές ανάγκες ανήκουν σε όλους και όλοι μπορούν να απολαμβάνουν την χρήση τους συνεισφέροντας την εργασία τους για όσο χρόνο τούτο χρειάζεται.

 

Η δράση του ανθρώπου, ακόμα και των δημιουργημάτων του, πρέπει να εξυπηρετεί τον άνθρωπο και να ανήκει άμεσα στον άνθρωπο και στις κοινωνίες του.

 

 

 

Δεκέμβριος 21, 2008

ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗ & «ΚΕΝΤΡΩΕΣ ΣΟΥΠΕΣ» ΘΕΛΕΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

Ενώ το ΠΑΣΟΚ πέρασε για τα καλά μπροστά στις δημοσκοπήσεις και δείχνει να εγγίζει την κοινοβουλευτική αυτοδυναμία, κάποιοι μιλούν για συγκυβέρνηση !!!.

Το πρώτο που σκέπτομαι είναι πως νοιώθουν τόσο κοντά με τους ΝεοΔημοκράτες και την δεξιά που αυτά που τους ενώνουν είναι πολύ περισσότερα από αυτά που τους χωρίζουν (εάν υπάρχει κάτι που να τους χωρίζει).

Μετά αρχίζουν οι βαθύτερες σκέψεις … η Αγγελοπούλου, ο Βγενόπουλος, ο Κυριακόπουλος, ο Μίχαλος και πολλοί άλλοι στρατοπεδάρχες, λοχαγοί και λοχίες του λεγόμενου «μεταρρυθμιστικού εκσυγχρονισμού», της συντήρησης δηλαδή που θέλει να εμφανίζει τον εαυτό της ως το μέλλον και την σωτηρία της χώρας.

Σκέπτομαι όσα έχω γράψει για την πορεία προς το νεοφεουδαλισμό και τον νεο-γκωλικό κεϋνσιανισμό που θα επιβάλλουν σαν πρώτη του φάση. Μήπως κάποιοι θέλουν την πορεία αυτή για να παγιώσουν σε τοπικό επίπεδο τα όρια των οικονομικών φέουδων που κατέχουν ή διαχειρίζονται ;

Σκέπτομαι : κανείς από αυτούς δεν βγήκε να πει πως ο νεοφιλελευθερισμός ήταν μία απάτη ή έστω ένα λάθος. Κανείς δεν βγήκε να μιλήσει για την κατάρρευσή του, αντίθετα όλοι στηρίζουν το σύστημα που υπηρέτησαν και τους καλοέθρεψε  με τεράστια κέρδη εις βάρος των πολλών, των μαζών του πλανήτη, που είναι ή ορίζονται ως «μάζες», επειδή κάποιοι θέλουν να εξέχουν, να τους καθοδηγούν και να τους εκμεταλλεύονται.

Σκέπτομαι: ποια πρόταση έχουν αυτοί για το καταρρέον σύστημα; Απαντώ την υπέρ τους διατήρησή του ή τον μετασχηματισμό του σε ένα σύστημα που πάλι τους ίδιους θα εξυπηρετεί … . Ετσι επιδιώκουν να σκεπάσουν την αηδία και την δυστυχία που προκαλεί το σύστημα αυτό και να εμφανίσουν ως «εθνική» ανάγκη και πολιτική συναπόφαση του λαού την διατήρηση του συστήματος της εξουσίας τους ως μοναδικής πολιτικής λύσης. Τα «κεκτημένα» τους προσπαθούν να διατηρήσουν είναι απλό … .

Τόσα χρόνια κανείς δεν κατάλαβε πόσο επιζήμια για την χώρα και την κοινωνία μας ήταν η κυβέρνηση Καραμανλή ή πόσο επιζήμια είναι για την Ελλάδα και όλο τον πλανήτη τα απολυταρχικά δόγματα του νέο-φιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης;

Εσπευσαν τώρα να ψαλιδίσουν  τον Καραμανλή και σε λίγο σειρά έχει και ο ήδη ψαλιδισμένος Παπανδρέου. Η ισοπαλία είναι ένα αποτέλεσμα που τους βολεύει για να συνθέσουν με παλιά και αναπαλαιωμένα υλικά τον πολιτικό χώρο που θα εκφράζει και πάλι τα συμφέροντά τους. Να παραπλανήσουν και να προκαλέσουν την αίσθηση του νέου στον λαό, την αίσθηση της δήθεν ομόνοιας και αδελφοσύνης (παρακολουθήστε την ρητορεία πολιτικών και δημοσιογράφων στα ΜΜΕ και θα το καταλάβετε αμέσως) και μέχρι να αποκαλυφθεί το ψευδεπίγραφο και το λάθος να έχουν συντηρήσει την εξουσία τους για καμιά δεκαετία ακόμα.  Μετασχηματισμός, Αναδιάταξη και Ανακύκλωση !!!.

Ποιος είναι καλύτερος για να εκφράσει την πολιτική διγλωσσία και να μπερδέψει ακόμα καλύτερα ; Ο Κ.Σημίτης … Για αυτό ξαναήλθε στην επιφάνεια, για αυτό μήνες τώρα παρευλάνουν από τα κανάλια των φεουδαρχών οι Βερελήδες, οι Πάγκαλοι, οι Μιλένες, οι Αννες, οι Χρήστοι, ακόμα και τον Γιάννο «θυμήθηκαν» …  . Ολοι εκφραστές της πράσινης κεντροδεξιάς, της συντήρησης και της κοινωνικής υποταγής στα κελεύσματα του νέο-φιλελευθερισμού.

Ποιο θα είναι το επόμενο βήμα ; η διάλυση των δύο μεγάλων σήμερα κομμάτων και η δημιουργία ενός νέου, με κεντρώο φιλολαϊκό προφίλ, αλλά και την απαραίτητη «γοητεία» των δήθεν αριστοκρατών και τεχνοκρατών.

Δεν λέω ότι ο τόπος δεν χρειάζεται «αλλαγή», το αντίθετο, αλλά χρειάζεται πραγματική αλλαγή, χρειάζεται το γκρέμισμα των εξαρτήσεων και το χτίσιμο μιας πραγματικής κοινωνίας, μιας πραγματικής δημοκρατίας και μιας κοινωνικής οικονομίας  και όχι τους ρεφορμισμούς της συντήρησης και του κατεστημένου.

Δεν έγιναν ξαφνικά «κόκκινοι» οι καναλάρχες, αλλά σκόπιμα προβάλλουν και τους εξεγερμένους νέους αλλά και τις καταστροφές και την οικονομική δυσπραγία της αγοράς για να δείξουν ότι δήθεν ο ορθός δρόμος είναι κάπου στην μέση. Στην πραγματικότητα στην «μέση» βρίσκεται ο δρόμος της συντήρησης, του κατεστημένου και των κοινωνικών δολοφονιών που κάθε ημέρα διαπράττουν σε βάρος της πλειονότητας του λαού μας και των λαών του κόσμου και υπέρ της δικής τους ολιγαρχίας !!! .      

Ο πλανήτης μας για να συνεχίσει να υπάρχει χρειάζεται πραγματικές αλλαγές που θα θέτουν σαν κέντρο τους τον άνθρωπο, θα εξασφαλίζουν για όλους τους ανθρώπους τις βιοτικές, υλικές και άϋλες, ανάγκες, θα εξασφαλίζουν την ισότητα, την πραγματική δημοκρατία, την πραγματική ελευθερία, όλα τα υπόλοιπα περιττεύουν και είναι ουσιαστικά αναπαραγωγή της παγκόσμιας εξαθλίωσης και της αισχρότητας των αυτοκρατοριών και των αυτοκρατόρων, που συγκροτούνται για να εκφράσουν ένα παρόν, χωρίς πραγματικό μέλλον.

Δεκέμβριος 19, 2008

ΑΚΑΤΑΔΙΩΚΤΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΥ

         ΑΚΑΤΑΔΙΩΚΤΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΥ  !!!

 

Οι Ελληνες πολίτες, οι Ελληνες καταναλωτές βρίσκονται μπροστά σε μία νέα προσπάθεια να «προστατευτεί»  η επιτροπή ανταγωνισμού, για όσα πράττει και για όσα δεν πράττει. Αντί η κυβέρνηση να αικίσει την επιτροπή ανταγωνισμού για τις παραλήψεις της, αντί να την επιβάλλει την υποχρέωση ουσιαστική δράσης, έρχεται να της χαρίσει ένα οιονεί ακαταδίωκτο. Ετσι η αδράνεια, η αμέλεια, ο ενδεχόμενος δόλος για πράξεις και παραλείψεις της, τίθενται στην σφαίρα του ακαταδίωκτου ποινικά και αστικά. Περισσεύουν οι αιτιολογίες και οι δικαιολογίες. Πλέον τα «δεν πρόλαβα», «δεν κατάλαβα», «δεν το πρόσεξα», θα αποτελούν επαρκείς αιτιολογίες για τις παραλείψεις και τις πράξεις της επιτροπής ανταγωνισμού !!!.

            Τελικά ο αποτυχημένος ελληνικός και παγκόσμιος νέο-φιλελευθερισμός δεν μπορεί να κρατήσει ούτε τα προσχήματα. Το δομικό του στοιχείο, ίσως και η αιτία της εφεύρεσης του ιδεολογήματος της ελεύθερης αγοράς, θα μπορούν πλέον να δράσουν με χαλαρότερους ελέγχους, εφόσον η αμελής αδράνεια ελέγχου από την Επιτροπή Ανταγωνισμού μεταβάλλεται σε νόμιμη πράξη !!!.   

 

Η κυβέρνηση θεσπίζει «το ακαταδίωκτο και την έλλειψη αστικής ευθύνης των μελών της Επιτροπής Ανταγωνισμού και του προσωπικού των υπηρεσιών της Γενική Διεύθυνσης Ανταγωνισμού κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, ούτως ώστε αυτά να επιτελούνται κατά τρόπο απερίσπαστο», όπως αναφέρεται στην εισηγητική έκθεση του νομοσχεδίου.

Η σχετική διάταξη προβλέπει ότι όλοι οι λειτουργοί της Επιτροπής «δεν διώκονται ποινικώς και δεν υπέχουν αστική ευθύνη έναντι οποιουδήποτε, για πράξεις ή παραλείψεις εντός των πλαισίων των αρμοδιοτήτων και καθηκόντων τους σύμφωνα με τις διατάξεις του ν. 703/1977, εκτός αν ενήργησαν εκ δόλου» !!!.

 

ΝΟΜΙΚΗ ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΝΟΜΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΗΣ ΡΥΘΜΙΣΗΣ

Οι διατάξεις των άρθρων 4§§1 κ’ 2 του Συντάγματος προβλέπουν ότι : «1. Οι Ελληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου. 2. Οι Ελληνες και οι Ελληνίδες έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις.» . Είναι η περίφημη αρχή της ισότητας, εκ των βασικών θεμελίων του πολιτεύματος και του κοινωνικού και νομικού πολιτισμού. Θεμέλιο της ίδιας της δημοκρατίας, που δεν σηκώνει παρεκκλίσεις.. Αξίζει να επισημάνω ότι κατά τα νομολογιακά δεδομένα είναι η βασική αιτία κήρυξης αντισυνταγματικότητας κάποιων διατάξεων ή πρακτικών. Δεν θα επεκταθώ σε περαιτέρω θεμελίωση του παρανόμου χαρακτήρα της προς ψήφιση διάταξης (άρθρα 1, 2 και 7 Οικουμενικής Διακη΄ρυξης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ,  άρθρο 1 ΕΣΔΑ, άρθρο 20 Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ε.Ε., άρθρο 26 Διεθνούς Συμφώνου για τα ατοικά και πολιτικά δικαιώματα), ούτε σε περαιτέρω νομική ανάλυση.   

 Ενα από τα βασικά σημεία απαρέγκλιτης εφαρμογής της αρχής της ισότητας είναι ο ποινικός νόμος. Εκεί διακρίσεις και εκπτώσεις δεν χωρούν υπό οιανδήποτε έννοια. Τα ανωτέρω σημαίνουν ότι με την πιο πάνω διάταξη επιδιώκεται κάποιοι Ελληνες να μην είναι ίσοι απέναντι του ποινικού και του αστικού νόμου και να είναι οιονεί ακαταδίωκτοι καθώς εξαιρείται η απαξία της πράξεώς τους, από τον ποινικό κολασμό και την αστική ευθύνη.  

Είναι σαφές ότι η διάταξη είναι ευθέως αντισυνταγματική και παράνομη και ως θέμα εξετάσεων θα το απαντούσε με ευκολία, όχι μόνο ο πρωτοετής φοιτητής νομικής, αλλά και μη νομικοί.

            Περαιτέρω, η εισαγωγή της προκαλεί ευρύτατη νομική αταξία και ανοίγει την κερκόπορτα («παράθυρο») και για το ακαταδίωκτο μίας σειράς άλλων προσώπων ή κατηγορουμένων.   

            Για εμένα είναι σχεδόν βέβαιο ότι η διάταξη θα χαρακτηριστεί αντισυνταγματική από τους εφαρμοστές του δικαίου στην 1η επαφή τους με αυτή.

 

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗ

 

Πρώτα από όλα είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα σε όσους πιστεύουν στην μεταφυσική του νόμου. Οι νόμοι όμως στην πραγματικότητα κατασκευάζονται από συγκεκριμένους φορείς της εξουσίας για να εξυπηρετήσουν κάποιους ή κάποιες καταστάσεις και όχι πάντα το κοινωνικό σύνολο. Είναι σαφές ότι εδώ το νομοσχέδιο περιλαμβάνει αυτή την διάταξη προκειμένου να εξυπηρετήσει συγκεκριμένα πρόσωπα και καταστάσεις. Να απαλλάξει συγκεκριμένους ανθρώπους από τις πιθανές ευθύνες τους.

Πως θα σας φαινόταν, εάν αύριο οι υπουργοί, οι τραπεζίτες ή κάποιοι άλλο ισχυροί κηρύσσονταν ακαταδίωκτοι ;  

Στην πραγματικότητα το μεγάλο πρόβλημα το έχει προκαλέσει η μήνυση του Ν.ΙΝΚΑ για το πετρέλαιο. Δεν θα πούμε περισσότερα διότι είμαστε παράγοντες της δίκης.

Σκεφτείτε όμως πως και γιατί, με ποιό σκεπτικό και με ποια αιτιολογία οι υπουργοί Ανάπτυξης και Οικονομίας εισάγουν την ακραία αντισυνταγματική ρύθμιση αυτή;

Θα μπορούσε κάποιος να υποθέσει ότι κάποιοι τους κρατούν δέσμιους;

Θα μπορούσε κάποιος να καταλογίσει πρόθεση στην κίνηση αυτή;

Η λύση είναι απλή … εάν υπάρχει πρόθεση το ζήτημα του πως κατατέθηκε η προς ψήφιση διάταξη πρέπει να διερευνηθεί εις βάθος ακόμα και δικαστικά. Εάν δεν υπάρχει πρόθεση πρόκειται για απόδειξη απαράδεκτης άγνοιας που δεν συγχωρείται για πρόσωπα που ασκούν κορυφαία πολιτειακά αξιώματα.

Οφείλουν αν μη τι άλλο, να καταδικαστούν πολιτικά και να παραιτηθούν.

Πρόκειται για τεράστιο και κορυφαίο ολίσθημα που θίγει τον πυρήνα του πολιτεύματος και το καθιστά εν δυνάμει έρμαιο των συμφερόντων.

Οι πολίτες οφείλουν πλέον να αντιδράσουν από μόνοι τους μπροστά στην συνταγματική εκτροπή, να υπερασπιστούν την ισότητα.

Εμείς ως ένωση καταναλωτών τους καλούμε να οργανωθούν.    

 

                                                                                            

ΤΟ ΕΥΡΩ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ = ΤΟ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ ΠΕΦΤEΙ, Ο ΝΕΟΦΕΟΥΔΑΛΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΙΤΩΝ ΕΡΧΕΤΑΙ

 

            ΤΟ ΕΥΡΩ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ = ΤΟ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ ΠΕΦΤΕΙ

 

Εχω γράψει για τον κόσμο των οικονομικών αξιών και την πορεία προς το νεο-φεουδαλισμό.

Η υπεράσπιση του χρήματος από αυτούς που το κατέχουν συνεχίζεται. Το Ευρώ ανεβαίνει κάθετα και το χρηματιστήριο πέφτει.

Ποιοί κατέχουν και χειρίζονται το χρήμα ; Οι κολλυβιστές, οι τραπεζίτες … .

Εάν εξέδιδαν νέο χρήμα για να ενισχύσουν την παραγωγική, την πραγματική οικονομία, τότε το χρήμα τους θα κατείχε ένα μικρότερο ποσοστό του πλανήτη.

Πράττουν όμως τα αντίθετα, υπερασπίζονται και ενισχύουν το χρήμα τους,  το ενισχύουν ως αξία, για να παραμείνει και να μεγαλώσει το ποσοστό του πλανήτη που κατέχουν. Μεγάλη η αξία του βαμβακοχάρτου, από το οποίο κατασκευάζονται τα χρήματα …, τόσο μεγάλη αξία που μπορεί να καεί από ένα σπίρτο … (αυτή είναι η ειρωνεία και ο γρίφος μου).  

Σε λίγο, με το πολύτιμο χρήμα τους θα μπορούν να αγοράσουν ένα ακόμα κομμάτι του πλανήτη, ίσως το κρισιμότερο: την πραγματική οικονομία, τις εισηγμένες στα χρηματιστήρια και μη, παραγωγικές εταιρείες, αλλά και την αγροτική παραγωγή, την ίδια την γη, έναντι πινακίου όχι φακής (αυτή έχει μια χρηστική αξία), αλλά υπερτιμημένου βαμβακόχαρτου. Μετά, αφού ο πλανήτης θα έχει αλλάξει εντελώς αφεντικά και αφού οι λαοί θα πεινάνε από την ύφεση (που πάλι η «αξϊα» χρήμα προκαλεί) τα αφεντικά θα αποφασίσουν : ξαναρίχνω χρήμα τώρα που κατέχω τον κόσμο για να κινηθεί η παραγωγή και η κατανάλωση  ή οδεύω προς το νεο-φεουδαλισμό;

Στην πραγματικότητα, αυτό που πάντα ονειρεύονταν οι μεγαλοαστοί καπιταλιστές δεν ήταν να φέρουν ένα κόσμο ισότητας, συλλογικής  ευημερίας και δημοκρατίας, αλλά να υποκαταστήσουν οι ίδιοι τους αριστοκράτες, να κατοικούν αυτοί στους πύργους τους, να τρώνε με χρυσά κουτάλια σε χρυσοποίκιλτα πορσελάνινα σερβίτσια, τα  λουκούλεια γεύματα που θα τους παρασκευάζουν τα δουλικά τους.  

Οι λαοί του πλανήτη οφείλουν να γκρεμίσουν συθέμελα το σύστημα, όχι μόνο των υπεραξιών, αλλά και των ίδιων των αξιών. Να γράψουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους κάθε οικονομική αξία και να αποκαταστήσουν την άμεση σχέση αγαθού – ανάλωσης, προετοιμάζοντας την ελευθερία τους από κάθε αξιακή σκλαβιά και κάθε κάτοχό της.

 

 

 

Δεκέμβριος 17, 2008

ΤΟ ΔΕΞΙΟ ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ ΚΥΝΗΓΑΕΙ 14χρονα

 

Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2008, ώρα 14:35

Αθήνα, οδός Ευελπίδων.

 

Εξω από το γραφείο μου, εντελώς ήσυχα, κατεβαίνουν καμιά 40 πιτσιρικάκια 14 ετών (το πολύ).

Περπατούν  απλώς … φεύγοντας προφανώς από τα Δικαστήρια.

Ξαφνικά, αναίτια και άνανδρα, αρχίζει να τα καταδιώκει μια διμοιρία ΜΑΤ !!! .

ΤΑ ΜΑΤ επιτίθενται σε 14χρονα στην οδό Ευελπίδων !!!.

Προσπαθώ να συγκρατήσω την οργή μου …, φωνάζω, βρίζω, χειρονομώ …  .

Είναι η πιο άνανδρη στιγμή που έχω αντικρύσει στην ζωή μου, είναι γελοίοι, δεν έχουν άντερα, δεν τιμούν ούτε εθνόσημα, ούτε σημαίες, ούτε προγόνους, ούτε αγώνες, ούτε τίποτα (δεν τιμούν ούτε σύμβολά τους, ούτε τους αγώνες του λαού μας).

Επιτίθενται αναίτια και καταδιώκουν παιδάκια. Γιατί ;

Δεν υπάρχει κανείς ανάμεσα τους, που να έχει την τιμή να αντισταθεί, να αναρωτηθεί, τι κάνω τώρα ; ποιος είμαι; τι υπηρετώ ;   

Παράνομη Βία : ΝΑΙ

Ποινικό Αδίκημα : ΝΑΙ

Παραβίαση του Συντάγματος : ΝΑΙ

 

Αυτοί είναι οι προβοκάτορες του Καραμανλή που επενδύει την καρέκλα του στην βία και στο χάος.

Πάλι, μετά το πείραμα της Ηλείας  … .

Αυτό δεν είναι κράτος αυτό είναι γνήσιο ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ.

Εχουμε όλοι ευθύνη να σταθούμε εμείς και όχι τα 14χρονα μπροστά στο παρακράτος, να το τσακίσουμε σαν δημοκράτες για μία ακόμα φορά και να μην του επιτρέψουμε να ξαναγεννηθεί.

Δεκέμβριος 15, 2008

ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ, ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ & ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ, ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ & ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

Το κείμενο είναι συνοδευτικό και καταληκτικό του κειμένου ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ, ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΓΝΩΣΗ: ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΘΕΛΚΤΙΚΗ, ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ που δημοσιεύτηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2007 στο blog: https://dialogoskoinonia.wordpress.com/.

Οποιος θέλει μπορεί να ανατρέξει εκεί για να δει το σκεπτικό ( θα το έβρισκα χρήσιμο).

Εδώ τίθενται οι τελικές προτάσεις της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης στην Α’ βάθμια και Β’ βάθμια εκπαίδευση. Προτάσεις που εκφράζουν, όχι μόνο τις ανάγκες των μαθητών και των γονιών, αλλά και της ίδιας μας της κοινωνίας.

Αυτά, χωρίς να απαιτούνται πρόσθετα κονδύλια για περίεργες και ύποπτες υλικοτεχνικές υποδομές. Θεωρώ βεβαίως αυτονόητο ότι κάθε σχολείο πρέπει να έχει αναγνωστήριο, βιβλιοθήκη και επαρκή αριθμό ηλεκτρονικών υπολογιστών συνδεδεμένων με βιβλιοθήκες και «τράπεζες» πληροφοριών.   

Τι προτείνω:

Α. Την πραγματική μεταρρύθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος με αλλαγή φιλοσοφίας, ώστε το σχολείο να αποτελεί σχολείο δημιουργικής γνώσης. Σχολείο, όπου διδάσκεται η ελεύθερη πρόσβαση στην γνώση – πληροφορία, η κατανόηση και ανάλυσή της και η σύνθεση απόψεων και θέσεων.

Ο προσανατολισμός της παιδείας πρέπει να είναι στο να παράγει ελεύθερους και δημιουργικά σκεπτόμενους ανθρώπους. Ανθρώπους που γνωρίζουν που και πώς να ερευνήσουν, να κρίνουν και να συνθέσουν δημιουργικά και όχι ανθρώπους που έχουν βιώσει τον πειθαναγκασμό ως μόνο μέσο κοινωνικής επιβίωσης. Η δημοκρατία, η ελευθερία, ο διάλογος πρέπει να είναι απαραίτητα συστατικά στοιχεία του τρόπου εκπαίδευσης των νέων.

 

Οχι στο σημερινό σχολείο, που λειτουργεί σαν κρεατομηχανή ανθρώπων και συνειδήσεων, που διδάσκει τον άκρατο ατομικιστικό ανταγωνισμό, αντί για την κοινή προσπάθεια και συλλογικότητα, που διαχωρίζει τους ανθρώπους από τις πρώτες κιόλας τάξεις, που αυταρχικά αναγκάζει και διδάσκει την υποταγή και προσφέρει προπαρασκευασμένες υποχρεωτικές πληροφορίες, παράγει άβουλους υποψήφιους πειθήνιους εργαζόμενους, χωρίς συγκρότηση κρίσης και σκέψης και λειτουργεί ως εξεταστικό κέντρο εισαγωγικό για τα Α.Ε.Ι.

Κάποτε εμείς οι άντρες λέγαμε ότι εκεί που σταματά η λογική αρχίζει ο στρατός. Δυστυχώς σήμερα, εκεί που σταματά η λογική αρχίζει το σχολείο !!!. Αλλιώς, με ποιο τρόπο να χαρακτηρίσουμε την εξόντωση των νέων ανθρώπων, από τις πρώτες κιόλας τάξεις του δημοτικού, με ασφυκτικά προγράμματα και υποχρεωτικά πλαίσια πρόσληψης και αναμασήματος πληροφοριών, που τελικά απαγορεύεται να κρίνουν και να κατανοήσουν σε βάθος. Η γνώση δεν μπορεί να είναι εντολή και μάλιστα παράλογη από τον λοχία του τάγματος και οι διδάσκοντες δεν μπορούν να μετατρέπονται σε όργανα. Το σχολείο δεν πρέπει να είναι πειθαναγκαστικό «καψόνι»  για τους μαθητές, αλλά να γίνει τόπος ελευθερίας και γνώσης.          

Β. Τροποποίηση – αλλαγή του αντικειμένου των βιβλίων, μαθημάτων και (κυρίως) της διδασκαλίας/εξέτασης, ώστε οι μαθητές να μην γίνονται αποδέκτες, αποστηθιστές – ψιττακιστές άχρηστων ειδικών γνώσεων, αλλά πρωτίστως να μαθαίνουν και να κατανοούν την ουσιαστική σημασία κάθε μαθήματος, την έννοια της κοινωνικής – γνωσιακής του χρησιμότητας, την ανάλυση και την σύνθεση ως μέσο κατανόησης και χρήσης της γνώσης και την κριτική, δημιουργική προσέγγιση του γνωστικού αντικειμένου.

Προτείνω άμεση αλλαγή του τρόπου διδασκαλίας ως εξής:

1. Ο δάσκαλος ή καθηγητής παρουσιάζει το γενικό αντικείμενο του μαθήματος και, εν συνεχεία, τις θεματικές ενότητες. Οι μαθητές έχουν το δικαίωμα να προσθέσουν και άλλες.

2.       Αντικατάσταση της στείρας, καταπιεστικής γνώσης από  μελέτες που ετοιμάζουν οι ίδιοι οι μαθητές. Παρουσίαση της μελέτης – άποψης, συζήτηση και επεξεργασία από όλους.

Δίνω ένα παράδειγμα για να καταστεί περισσότερο κατανοητό. Ας πάρουμε ως παράδειγμα το πολύπαθο μάθημα της ιστορίας.

2.1. Ο καθηγητής παρουσιάζει στα πρώτα μαθήματα τι είναι η ιστορία. Στην συνέχεια με βάση το γενικό πρόγραμμα αναφέρεται στην ύλη, στην ιστορική περίοδο και προτείνει θεματικούς κύκλους. Ας πούμε : η «Φιλική εταιρεία», οι δομές, οι δράσεις της, η συμμετοχή της στον αγώνα της επανάστασης.

2.2      Οι μαθητές ερωτώνται, εάν κάποιος θέλει να ασχοληθεί με το θέμα. Οποιος ενδιαφέρεται (ή μεταξύ περισσοτέρων επιλέγεται δημοκρατικά από τους συμμαθητές του) αναλαμβάνει σε κάποιο επαρκή χρόνο να παρουσιάσει ο ίδιος στους υπόλοιπους τα συμπεράσματά του.

2.3. Ο καθηγητής δίδει στους μαθητές κάποιες ενδεικτικές πηγές γνώσης. Ο μαθητής μπορεί ελεύθερα να ψάξει και σε άλλες πηγές.

2.4. Ο μαθητής βρίσκει τις πηγές, αναλύει ο ίδιος, επιλέγει αυτά που θεωρεί ουσιώδη (σύνθεση) και παρουσιάζει την εργασία του στους συμμαθητές του (μαζί με τις πηγές – βιβλιογραφία).

2.5.     Ακολουθεί η συζήτηση του θέματος από όλη την τάξη και για χρόνο ικανό, ώστε όλοι να μετάσχουν και το θέμα να αναλυθεί σε βάθος. Ο καθηγητής ελέγχει διακριτικά την συμμετοχή και ωθεί στην συμμετοχή.

2.6 Ακολουθεί η συνολική ελεύθερη δημοκρατική επιλογή από την τάξη της τελικής μορφής της μελέτης, ως πορίσματος.

2.7 Οι αρχικές μελέτες αλλά και τα πορίσματα, όχι μόνο δημοσιεύονται στο διαδίκτυο, αλλά  συγκεντρώνονται κάθε χρόνο και αρχειοθετούνται από κάθε σχολείο, ώστε να διασώζεται η παραγωγή απόψεων και γνώσης και να αποτελεί εργαλείο για τις επόμενες γενιές μαθητών και την κοινωνία.

2.8      Κάθε χρόνο βραβεύονται οι καλύτερες μελέτες σε επίπεδο σχολείου, αλλά και πανελλαδικά. Τόσο οι ανά σχολείο μελέτες, όσο και οι πανελλαδικά βραβευμένες μπορούν να συγκροτήσουν ενδεικτικά εγχειρίδια – βιβλία, ανά σχολείο, αλλά και πανελλαδικά, ώστε να καταργηθεί ο αναχρονιστικός και προσοδοφόρος για κάποιους θεσμός του ενός βιβλίου. Με τα χρήματα που εξοικονομούνται μπορούν να γίνουν πάρα πολλά σε θέματα υποδομών.

2.9      Είναι ευνόητο ότι οι ανωτέρω μελέτες μπορούν να είναι και ομαδικές, αλλά να φτιάξουν και να παρουσιάσουν ελεύθερα οι ενδιαφερόμενοι μαθητές και άλλες. Εισαγωγή συνεπώς και συλλογικών μελετών και συλλογικών κοινωνικών δράσεων

2.10 Διασφαλίζεται η συμμετοχή όλων στην διαδικασία αυτή και σε κάθε ένα από τους ανωτέρω ρόλους. Η εξέταση καταργείται και αντικαθίσταται από την συμμετοχή.

2.11 Τι επιτυγχάνουμε (μεταξύ πολλών άλλων) με τον τρόπο αυτό:

– Καταλύουμε την στείρα διαδικασία πρόσληψης ετεροκαθοριζόμενης «γνώσης». Ο μαθητής παύει να είναι «φυτό» και μετατρέπεται σε δημιουργικά σκεπτόμενο άνθρωπο.

– Ο μαθητής μαθαίνει που και πώς να ψάχνει την γνώση – πληροφορία, αποκτά ελεύθερη επαφή με τις πηγές.

– Ο μαθητής μαθαίνει να αναλύει τις πηγές.

– Ο μαθητής μαθαίνει να συνθέτει μέσα από το γνωστικό αντικείμενο, να διαμορφώνει άποψη και να την παρουσιάζει στους υπολοίπους.

– Ο διάλογος γίνεται κομμάτι της εκπαίδευσης.

– Η δημοκρατία εισάγεται ως τρόπος λειτουργίας της κοινωνίας των μαθητών και αυριανών πολιτών.

– Αναπτύσσεται η συλλογικότητα μεταξύ των μαθητών. Κατασιγάζεται ο άκρατος ατομικιστικός ανταγωνισμός και η γνώση γίνεται συλλογική προσπάθεια.

– Διασώζεται η γνώση που παράγουν οι μαθητές και γίνεται χρήσιμο εργαλείο για όλους.

– Διαχέεται σε όλους η γνώση, μέσα από την συλλογική εργασία και γίνεται πραγματικά αγαθό κοινωνικής ιδιοκτησίας.

Το ανωτέρω σύστημα δημιουργεί σκεπτόμενους, ελεύθερους ανθρώπους, που μπορούν να ερευνήσουν, να κρίνουν και να διαμορφώσουν θέση για καθετί που αντιμετωπίζουν στην ζωή τους. Η δημιουργία, ο διάλογος, η δημοκρατία γίνονται συνείδηση και τρόπος σκέψης και ζωής.

  Ο δάσκαλος ή ο καθηγητής απλά συντονίζει και δεν λειτουργεί ως φορέας άκριτης εξουσίας, δεν εκδίδει ατομικές κανονιστικές πράξεις ή διατάγματα, αλλά διδάσκει  τον τρόπο σκέψης, ανάλυσης και σύνθεσης. Απελευθερώνεται και γίνεται αρωγός και συμπαραστάτης των μαθητών και όχι δυνάστης και τμήμα του μηχανισμού επιβολής.

Καταργείται ο αυταρχισμός, η μονολιθικότητα, η παραγωγή πειθαναγκασμένων ανθρώπων που είναι έτοιμοι να δεχθούν ως δεδομένο το καθετί και από όποια εξουσία και εάν προέρχεται..    

Γ.      Αλλαγή του διοικητικού οργανογράμματος των σχολείων, ώστε να καταστούν πιο ανοικτά και δημοκρατικά. Ενεργός αποφασιστική συμμετοχή των τοπικών κοινωνιών και των γονέων με θεσμούς άμεσης δημοκρατικής νομιμοποίησης, που ελέγχουν, μετέχουν στα όργανα διοίκησης και προτείνουν. 

Δ. Κατάργηση του θεσμού της αποβολής και των πειθαρχικών κυρώσεων στους μαθητές και αντικατάστασή τους από θεσμούς που προβάλλουν την γνώση, π.χ. μια εργασία που παρουσιάζεται στους συμμαθητές σχετική με το αντικείμενο που προκάλεσε την επιβολή της μελέτης. Συναπόφαση από τους συμμαθητές για την επιβολή της.

Ε.  Συγγραφή ή επιλογή βιβλίων κατά τα ήδη εκτεθέντα και σε κάθε περίπτωση βιβλίων που έχουν αρχή, μέση και τέλος, που αποτελούν ενότητα γνώσης και όχι αποσπάσματα … (αποσπασματική γνώση), φλιναφήματα ή άνωθεν επιβολές άποψης.

ΣΤ.  Τροποποίηση – αλλαγή του αντικειμένου των βιβλίων μαθημάτων, ώστε οι μαθητές να μην γίνονται αποδέκτες, αποστηθιστές – ψιττακιστές άχρηστων ειδικών γνώσεων, αλλά πρωτίστως να μαθαίνουν και να κατανοούν την ουσιαστική σημασία κάθε μαθήματος, την έννοια της κοινωνικής – γνωσιακής του χρησιμότητας, την ανάλυση και την σύνθεση ως μέσο κατανόησης και χρήσης της γνώσης, κριτική προσέγγιση του γνωστικού αντικειμένου.

Ζ. Τροποποίηση των εκπαιδευτικών προγραμμάτων, κατάργηση ή τροποποίηση μαθημάτων χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο, εισαγωγή νέων μαθημάτων που βοηθούν στην εμβάθυνση της διαδικασίας έρευνας, ανάλυσης – σύνθεσης, κατανόησης και κριτικής σκέψης. Μαθήματα πολιτισμού, δημοκρατίας και ουσιαστικής κοινωνικής σκέψης. Δυνατότητα των μαθητών και των εκπαιδευτικών στην από κοινού διαμόρφωση τους εκπαιδευτικού προγράμματος.

Η.     Καταργούνται οι βαθμολογίες και ανά τρίμηνο δίδονται παρατηρήσεις για την παρουσία, τα θετικά στοιχεία του μαθητή με προτάσεις για την αξιοποίησή τους και τα αρνητικά με προτάσεις για την βελτίωσή τους. Τα αποτελέσματα αποτελούν αντικείμενο ανοιχτής συζήτησης στην τάξη. Επιβράβευση της ενεργούς συμμετοχής με επαίνους, αυτοί αποτελούν και τον βαθμό στο τέλος της τάξης.    

Θ.  Εξασφάλιση του αναγκαίου για κάθε άνθρωπο και μαθητή ελάχιστου ελεύθερου χρόνου με ευθύνη του σχολείου.

Ι.       Η παραπαιδεία απαγορεύεται και παύει να είναι αναγκαία. Ολοι οι άνεργοι εκπαιδευτικοί, σε πρώτο στάδιο, προσλαμβάνονται και εργάζονται παράλληλα σε σχολεία και σε φορείς κοινωνικής επιμόρφωσης.      
ΙΑ.     Θεσπίζονται φορείς εκπαιδευτικών με ευρεία δημοκρατική κοινωνική συμμετοχή που έχουν λόγο και έλεγχο σε κάθε εκπαιδευτική δραστηριότητα.

ΙΒ.     Η εισαγωγή στα Α.Ε.Ι. πρέπει να είναι ελεύθερη. Μέχρι τούτο να επιτευχθεί, η επιλογή των εισακτέων γίνεται με την αντικατάσταση των εξετάσεων σε στείρες γνώσεις από την σύνταξη μελετών – εκθέσεων που περιέχουν την αναγκαία γνώση (π.χ. στο ανωτέρω θέμα της ιστορίας).

 

Εχω την πεποίθηση πως τα ανωτέρω αποτελούν αναγκαιότητα για να λύσουμε τα κυρίαρχα ζητήματα που ταλανίζουν τα παιδιά, τους νέους μας και όλη την χώρα σχετικά με την α’ βάθμια και β’ βάθμια εκπαίδευση.

Να την μετουσιώσουμε από παιδεία της καταπίεσης, του ατομισμού και της καταστροφής ταλέντων και συνειδήσεων σε μία παιδεία των ελεύθερα και δημιουργικά σκεπτόμενων ανθρώπων. Ανθρώπων που θα έχουν κατακτήσει τον μηχανισμό της γνώσης και της κρίσης, που θα αναλύουν και θα συνθέτουν, που θα διαλέγονται και θα σκέπτονται δημοκρατικά, ανθρώπων που θα μπορούν να διαμορφώσουν ένα καλλίτερο μέλλον για την χώρα μας.  

ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΜΑΣ

Τα γράψαμε πολλοί και πολλά για τα βαθύτερα αίτια της εξέγερσης της νεολαίας. Είναι καλό πως φθάνουμε σε πολύ βαθιές και ουσιαστικές αναλύσεις. Όμως, η ανάλυση από μόνη της δεν είναι αρκετή, γιατί απλώς καταδεικνύει χωρίς να θεραπεύει.

 

Εξειδικεύοντας, πέρα από την κορυφαία γενεσιουργό αιτία των κοινωνικών προβλημάτων που είναι το ίδιο το σύστημα κοινωνικής οργάνωσης και εξουσίας, της  αδικίας και ανισότητας που λέγεται καπιταλισμός και που λογίζει τους ανθρώπους ως γρανάζια και αντικείμενα προς κερδώα εκμετάλλευση, θα πρέπει να σταθώ ειδικά στους εξεγερμένους νέους.

Πέρα από την α-συνέπεια, την διαφθορά και άλλα πολλά που βιώνει η κοινωνία μας, υπάρχουν τα βαθύτατα ζητήματα της παιδείας και της απαξίωσης της νεολαίας, που στην περίπτωση του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου έφθασε σε απαξίωση, σε ύβρη κατά της ίδιας της φυσικής υπόστασης: της ζωής.

 

Το γεγονός ότι η ζωή του Αλέξανδρου αφαιρέθηκε από ένα όργανο της εξουσίας κατά τρόπο παντελώς αναιτιολόγητο ή για μια αιτιολογία της ίδιας λογικής που κάποιος σκοτώνει ένα μυρμήγκι, όχι μόνο έχει την δική της σημειολογία ως νοοτροπία που διαχέει ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνικής εξουσίας και την διατρέχει κάθετα, αλλά αποτελεί και την άμεση απόδειξη του γεγονότος ότι την νεολαία κάποιοι της απαξιώνουν ολοκληρωτικά και την μεταχειρίζονται σαν ενοχλητικό παράσιτο και κατ’ εμέ και σαν μέλλουσα εργασιακή και κοινωνική πλέμπα.

 

Ο Αλέξανδρος και τα άλλα παιδιά που τώρα διαδηλώνουν δεν ήταν βέβαια αναρχικός ή αντιεξουσιαστής, ούτε τροτσκιστής ή κάτι άλλο. Στα 15 χρόνια του, στην Α΄ Λυκείου κανείς δεν έχει την θεωρητική προσέγγιση για να κατανοήσει και να επιλέξει ανάμεσα στις πολιτικές φιλοσοφίες αυτές. Κακώς λοιπόν κάποιοι νοσφίζονται τον Αλέξανδρο και διεκδικούν ταυτόσημη πολιτική ιδεολογία.

Ο Αλέξανδρος ήταν μάλλον ένα από τα δεκάδες χιλιάδες παιδιά που βιώνουν την αυταρχικότητα, την εντατικοποίηση και την κενότητα της εκπαιδευτικής διαδικασίας και αντιδρούν ζητώντας την αλλαγή της, ζητώντας την ελευθερία της ίδιας της γνώσης αλλά και της ζωής τους.

 

Εμείς έχουμε ένα τεράστιο χρέος απέναντι στα παιδιά αυτά, απέναντι σε όλα τα παιδιά της πατρίδας μας, απέναντι στην ίδια την κοινωνία και τους εαυτούς μας.

Το 1ο μας χρέος είναι να σταθούμε δίπλα τους στον αγώνα τους αυτό, να μην τα αφήσουμε ούτε μία στιγμή να σκεφτούν πως είναι μόνα τους.


           Το 2ο είναι να ανοίξουμε τον δρόμο της λύτρωσης με σαφείς προτάσεις.


          Να ζητήσουμε κατάργηση του φαύλου συστήματος παιδείας και την αλλαγή του, ώστε να διαμορφώνει ανθρώπους και πολίτες.

          Να ζητήσουμε την κοινωνική αλλαγή, τον μετασχηματισμό της κοινωνίας, σε μία κοινωνία συλλογικοτήτων που θα εγγυάται την ισότητα και τις βιοτικές ανάγκες όλων των ανθρώπων.

          Να ζητήσουμε την πραγματική δημοκρατία, το πλάτεμα της δημοκρατίας με νέους θεσμούς που θα παρέχουν στον άνθρωπο την δυνατότητα να καθορίζει το μέλλον του.

          Να ζητήσουμε διαφάνεια και δημοκρατικό έλεγχο παντού και πρώτα από όλα στην αστυνομία και στις δυνάμεις καταστολής.

Αυτά είναι τα λίγα, αλλά ουσιαστικά που έχω να θέσω και ζητώ την συμβολή σας σύντροφοι στην ταχεία διαμόρφωση ενός πλαισίου αιτημάτων.

 

Και κάποιες σκέψεις που εξέθεσα αλλού …

 

Α. Αυτό που εννοούσα ως «πανηγύρι» που τελειώνει ήταν τα σπασίματα και τα καψίματα. Τις γνωστές δηλ. ενέργειες που μπορεί να κάνει και κάθε προβοκάτορας.

Τώρα για τις καταλήψεις δημοσίων κτιρίων τα πράγματα είναι διαφορετικά.

Εφόσον κάποιοι θεωρούν πως μπορούν να αναλάβουν ή να προτείνουν μια διαφορετική μορφή πολιτειακής οργάνωσης είμαι πρόθυμος πρώτα από όλα να τους ακούσω (μην γράφω και πολλά).

Εάν πρόκειται για κατάληψη διαμαρτυρίας και πάλι είναι ένα μέσο αγώνα.

 

Περιμένω να δω την πρόταση για αυτοοργάνωση της κοινωνίας και λειτουργία της.


Αλλιώς τα πράγματα είναι καταδικασμένα, μια εξέγερση είναι που θα τελειώσει με τις διακοπές των Χριστουγέννων.


Η επανάσταση προϋποθέτει την αναφορά σε κάποια μορφή άλλου τύπου οργάνωσης της κοινωνίας και αυτή δυστυχώς απουσιάζει, προϋποθέτει συγκεκριμένα αιτήματα που δυστυχώς λείπουν.

Οι βόμβες μολότοφ και οι πέτρες δεν είναι μορφή αυτοοργάνωσης, είναι απλά ένα ξέσπασμα.

Τα παιδιά, οι νέοι άνθρωποι είναι οι πρώτοι που εξεγείρονται, το ζήτημα είναι γιατί; για ποιό λόγο;

Η δολοφονία ενός μαθητή είναι μία αφορμή, τις απώτερες αιτίες τις ξέρουμε και τις περιγράφουμε, αλλά δεν πρόκειται για ανθρώπους πολιτικοποιημένους στον βαθμό προηγούμενων γενεών, ώστε να υπάρχει σαφής πολιτικός χαρακτήρας και κατεύθυνση.

Οταν έμαθα την δολοφονία, το πρώτο πράγμα που αυθόρμητα είπα είναι πως τώρα θα καίγεται επί 3 μήνες η Αθήνα.

Αλλά τελικά το ζήτημα είναι να καίγεται η Αθήνα και οι άλλες πόλεις;


Δύο πράγματα πρέπει να δούμε εμείς οι πολίτες:

Το πρώτο είναι η παραίτηση της κυβέρνησης. Το άκουσα ως σύνθημα πολλές φορές από μπλοκ της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς στην πορεία/συγκέντρωση της ΓΣΕΕ. Αυτό κάτι σημαίνει.


Το δεύτερο και σημαντικότερο είναι η εξέγερση αυτή, εάν δεν καταλήξει σε επαναστατικών διαστάσεων αλλαγή του πολιτικού συστήματος, να πιάσει τόπο για τον λαό.


Πρέπει να υπάρξουν και να υλοποιηθούν προτάσεις που θα λαμβάνουν υπόψη τους την συνιστώσα των διαδηλωτών: στην παιδεία, στην αστυνόμευση, στην λειτουργία της οικονομίας, στο ίδιο το πολιτικό σύστημα.


Β. Μέχρι σήμερα ο πολιτικός κόσμος (και οι περισσότεροι από εμάς) αγρόν αγοράζει σε σχέση με την ουσία και την όποια πιθανή πραγματική αιτία ή αιτίες της εξέγερσης.
Ολοι ή σχεδόν όλοι ασχολούνται με τις μολότοφ και αυτό είναι το πρόβλημα για αυτούς : η δράση των προβοκατόρων, των ανεγκέφαλων, των αηδιασμένων, των πλιατσικολόγων, ακόμα και των «χαβαλετζήδων».

Ομως το ζήτημα είναι εξεχόντως πολιτικό και όλη αυτή η κατάσταση έχει μία δυναμική, δείχνει μία σημαντική τάση του ελληνικού λαού. Αυτή πρέπει να λάβει σάρκα και οστά, ως πολιτικό αίτημα.

Δανείζομαι κάποια κομμάτια από την ιδρυτική διακήρυξη ενός πολιτικού κόμματος, που έμελε να κυβερνήσει για πολλά χρόνια την χώρας μας. Τα θέτω όχι για να στρέψω την κομματική επιλογή προς εκεί, αλλά για να δούμε πως κάποια αιτήματα δεν δικαιώθηκαν μέσα από τις πολιτικές πρακτικές και παραμένουν ενεργά και άλυτα ζητήματα της κοινωνίας μας, παρότι ξεχάστηκαν ακόμα και από το ίδιο το κόμμα αυτό.

 

Τι έλεγε η διακήρυξη αυτή:

“12. Επιδιώκεται η κοινωνική απελευθέρωση του εργαζόμενου Ελληνικού Λαού, που μακροπρόθεσμα ταυτίζεται με το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Αυτή η πορεία προϋποθέτει για το σήμερα ορατό μέλλον:

α. Την κοινωνικοποίηση του χρηματοδοτικού συστήματος στο σύνολό του, των βασικών μονάδων παραγωγής, καθώς και του μεγάλου εισαγωγικού και εξαγωγικού εμπορίου. Ταυτόχρονα προωθείται συστηματικά η ένταξη των αγροτικών επιχειρήσεων σε συνεταιρισμούς νέας μορφής, με δραστηριότητα που θα επεκτείνεται στην προμήθεια πρώτων υλών και στην επεξεργασία, συσκευασία και διάθεση των προϊόντων τους. Οι οργανισμοί αυτοί θα καταργήσουν το μεσάζοντα που εκμεταλλεύεται το προϊόν του ιδρώτα και της γης του αγρότη. Στη βιοτεχνία προωθείται επίσης η συνεταιριστική εκμετάλλευση.


β. Τον περιφερειακά αποκεντρωμένο κοινωνικό προγραμματισμό της οικονομίας που συνδυάζεται με τον έλεγχο των παραγωγικών μονάδων από τους εργαζόμενους (δηλαδή με την αυτοδιαχείριση) και από τους αρμόδιους κοινωνικούς φορείς. Αρμόδιος κοινωνικός φορέας είναι το κράτος, η περιφέρεια, ο δήμος ή η κοινότητα, ανάλογα με το μέγεθος, τον τύπο και τη σημασία της παραγωγικής μονάδας.

 

στ. Μια καινούργια παιδεία για να καταργηθούν οι φραγμοί που εμποδίζουν το πλάτεμα της γνώσης και να δημιουργηθούν ελεύθερα σκεπτόμενοι και κοινωνικά υπεύθυνοι πολίτες. Η παιδεία είναι ευθύνη του κοινωνικού συνόλου. Η ιδιωτική εκπαίδευση καταργείται. Η δωρεάν και υποχρεωτική παιδεία εξασφαλίζεται ανεξαίρετα για όλους τους Έλληνες, θεσπίζεται εκπαιδευτική πολιτική που να εξασφαλίζει την πλατιά συμμετοχή όλων των λαϊκών στρωμάτων, καθώς και τη συμμετοχή των σπουδαστών στον προγραμματισμό της παιδείας και στη διοίκηση των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.”

Ακόμα περιμένουν δικαίωση οι συντάκτες της διακήρυξης …

 

Γ.         Σήμερα η νεολαία και η κοινωνία μας αντιμετωπίζει ατομική και συνολική απαξίωση παντού, αντιμετωπίζει μία πρωτοφανή βία (σε κάθε επίπεδο) και παντελή αβεβαιότητα για το μέλλον. Δεν πρόκειται για τυχαίο γεγονός, ούτε για σημείο των καιρών.  

Oι μισθοί των 1000, 700, 400 και 300 Ευρώ είναι αποτέλεσμα της ανταγωνιστικότητας που επιβλήθηκε από τους λωποδύτες κατά της κοινωνίας. Είναι αποτέλεσμα του νεοφιλελευθερισμού και της θεμελιώδους αρχής του, που βλέπει κάθε άνθρωπο ως αξία προς είσπραξη και εκμετάλλευση. Ζει όποιος έχει «αξία» για το ετεροκαθοριζόμενο ολιγαρχικό σύστημα και δεν υπάρχουν άνθρωποι αλλά μόνο γρανάζια …  

 

Να αφήσουμε συνεπώς την ανταγωνιστικότητα των κλεφτών, που ξεκινά από το σχολείο, και να πάμε στην ουσία των πραγμάτων. Το πρόβλημα είναι η ανταγωνιστικότητα που θεσπίζει αξιακά κριτήρια (τα αναλύω στο κείμενο για την πραγματική οικονομία) σε βιοτικές ανθρώπινες ανάγκες και λειτουργίες, απαγορεύοντας ή ορίζοντας έτσι την «παραγωγή» τους, το περιεχόμενο, αλλά και την ιεραρχία τους. Αυτό δεν συμβαίνει με γνώμονα την ανθρώπινη βιοτική ουσία και με όργανο την δημοκρατία, αλλά με γνώμονα το κέρδος κάποιων ελαχίστων.

Ετσι και στην παιδεία: δεν ενδιαφέρει η γνώση, η μόρφωση, η καλλιέργεια, η κατάκτηση του μηχανισμού της γνώσης και της κρίσης (δηλ. η ουσία της βιοτικής αυτής ανάγκης)

Αντίθετα, ενδιαφέρει η επαγγελματική ανέλιξη, ο ανταγωνισμός, η άβουλη απορρόφηση πληροφοριών, η πειθαρχία, η καταπιεστική επιβολή. Εν γένει η «φυτοποίηση» του μάθητή σε ένα καταπιεστικό ανταγωνιστικό περιβάλλον που δεν επιτρέπει ούτε καν την απόλαυση, όχι μόνο της γνώσης, αλλά και θεμελιωδών ανθρωπίνων βιοτικών αναγκών.

Το Ξερατό του Ανταγωνισμού πρέπει να φύγει από το μυαλό μας.
Ανθρωποι που έχουν κατακτήσει την γνώση, όχι μόνο μπορούν να είναι καλοί σε κάθε «επαγγελματική» δραστηριότητα, αλλά θα είναι σίγουρα και περισσότερο άνθρωποι.

Και μην αρχίσει κανείς τα περί ιδιωτικής παιδείας, γιατί αυτή είναι η κατεξοχήν παιδεία του ανταγωνισμού, της επαγγελματικής κατεύθυνσης, της στειρότητας, της επιβολής συγκεκριμένων θέσεων.

 

Δ.        Τόσα χρόνια τώρα οι άνθρωποι και τα παιδιά ψάχνουν να ακουστούν, να εκφραστούν, να αυτοοριστούν και να ορίσουν το μέλλον της κοινωνίας.


Ο τεράστιος φασιστικός μηχανισμός του νεο-φιλελευθερισμού και του κεφαλαίου ορίζει τα πάντα μέσα από τις αγορές και τα καρτέλ.

 

Καρτέλ και «αγορά» πολιτικών και πολιτικών κομμάτων.

 

«Αγορά» εργασίας, δηλαδή ανθρώπινης ζωής.

 

«Αγορά» προϊόντων, αγορά συνειδήσεων, αγορά ενημέρωσης, αγορά παιδείας,

 

ΑΓΟΡΑ σε όλα.


ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΟΙ «ΑΓΟΡΑ» που φιμώνουν και σκοτώνουν τους ανθρώπους;
ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΘΑ ΟΡΙΣΟΥΝ ΤΟ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ, ΤΟΝ ΛΟΓΟ, ΤΗΝ ΘΕΩΡΙΑ, ΤΗΝ ΓΝΩΣΗ.

ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΘΑ ΟΡΙΣΟΥΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ …
και πάνω από όλα: ΓΙΑΤΙ ? !!!!!

 

Εδώ μέσα προσπαθήσαμε και αποσαφηνίσαμε τις έννοιες.
Αποκαθάραμε την ουσία από τα βδελύγματα των «αγοραίων».
Καταλάβατε γιατί κάποιοι σπάνε μαγαζιά χωρίς να ξέρουν γιατί;

Επειδή αυτά συμβολίζουν τον δυνάστη, αυτόν που έχει και ορίζει τις ζωές.
Ας δούμε τον ΑΝΘΡΩΠΟ, ας τον απαλλάξουμε από την «ΑΓΟΡΑ», ας απελευθερώσουμε τον άνθρωπο και την ζωή, από την τερατώδη εκμετάλλευση.
Ας παράγουμε αγαθά για τους ανθρώπους και όχι «αξίες» προς κερδώα ανάλωση.

Δεκέμβριος 11, 2008

Α-ΣΥΝΕΠΕΙΑ

Α-ΣΥΝΕΠΕΙΑ

 

Α. Υπάρχει μια βασική κριτική και αιτία απαξίωσης των ανθρωπίνων πράξεων, που συχνά – πυκνά εκφεύγει της παρατήρησης και της ανάλυσής μας, λόγω ιδεολογιών, καταστάσεων, πληροφόρησης και άλλων πολλών περιστάσεων.

Είναι η ανάλυση περί συνέπειας και α-συνέπειας.

 

Είναι χρήσιμο όμως για να κρίνουμε τα ανθρώπινα, για να κρίνουμε τον κόσμο μας, να προσπαθήσουμε να εξαχθούμε από όλα αυτά τα στοιχεία και να αχθούμε σε μια σφαίρα  πρώτης κρίσης, όπου θα μπορέσουμε ή θα προσπαθήσουμε να μειώσουμε στο ελάχιστο την δική μας ιδεολογία και εν τέλει ανάγκη.    

 

Η συνέπεια και η α-συνέπεια έρχεται πολλές φορές σχεδόν υποσυνείδητα στον εγκέφαλο μας, ως βασική μαθηματική πράξη, σε σημείο τέτοιο που αυθόρμητα και χωρίς πολλή περίσκεψη αναγόμαστε σε συμπεράσματα με αποτελέσματα στο θυμικό μας. Την βασική κριτική αυτή καταπνίγει μία σειρά από σκοπιμότητες.

 

Όμως η κριτική της α-συνέπειας είναι βασική για να εννοήσουμε τους άλλους, τους δρώντες, ακόμα και για να αυτοελεγχθούμε οι ίδιοι και ποτέ δεν πρέπει να την αποφεύγουμε, γιατί έτσι αποφεύγουμε και αποδιώκουμε ένα μεγάλο κομμάτι της αλήθειας και της πραγματικής ανθρώπινης προόδου.

 

Β.        Στην κριτική της συνέπειας και της α-συνέπειας μπορούμε να εντάξουμε κάθε δράση, πράξη ή λόγο κάθε ανθρώπου και κάθε ομάδας ανθρώπων.

Ο αναρχικός π.χ. που καίει τράπεζες, πολυεθνικές ή μοιράζει εμπορεύματα στον κόσμο είναι απόλυτα συνεπής με κάποιες σχολές της αναρχικής θεωρίας, είναι συνεπής με την ιδεολογία από την οποία διακατέχεται.

Ο αντιεξουσιαστής που ειρηνικά διαδηλώνει, αλλά εξοργίζεται με τις επιθέσεις των ενστόλων και μη της εξουσίας και αντιδρά, ακόμα και επιστρέφοντας την εξουσιαστική βία είναι επίσης συνεπής με τις αρχές του.

Ο πλιατσικολόγος που σπάει καταστήματα για να κλέψει είναι επίσης συνεπής με αυτό το «είναι» του. Η δράση του είναι αναμενόμενη.

Ο δημοσιογράφος που γράφει ή λέει την αλήθεια όπως την βιώνει είναι συνεπής προς το επαγγελματικό καθήκον και τον κοινωνικό ρόλο του λειτουργήματός του.

Ο αστυνομικός που προστατεύει τους πολίτες με τον τρόπο που τάσσει ο νόμος είναι επίσης συνεπής.

Εάν στα παραπάνω παραδείγματα κρατήσουμε τους όρους για τα πρόσωπα και αλλάξουμε τις δράσεις ή τις αντιστρέψουμε, βρισκόμαστε μπροστά στην α-συνέπεια.

Αυτή οφείλει να γνωρίσει την βασική κριτική μας, καθώς είναι και μία από τις πρώτες διεργασίες που γίνονται στο μυαλό του απλού ανθρώπου.

 

Γ.         Προτού προχωρήσουμε σε βασικές θεωρητικές κριτικές, κρίσεις και προτάσεις, οφείλουμε να εισέλθουμε στην κριτική της α-συνέπειας, που είναι κριτική της ειλικρίνειας, την αλήθειας, της ψυχικής διάστασης του προσώπου ή της κρινόμενης ομάδας. Εάν το πρόσωπο και η ομάδα είναι ειλικρινής και αληθώς πράττει τα επιβαλλόμενα από όσα πρεσβεύει, τότε αξίζει να πλησιάσουμε για να συζητήσουμε βαθύτερα, να αναλύσουμε, να προχωρήσουμε σε πνευματική σύζευξη και δράση. Εάν υπάρχει α-συνέπεια, κάθε προσπάθεια θα πέσει στο κενό και ίσως να έχει νόημα, μόνο για να αισθανθούμε σύντομα προδομένοι.

 

Δ.        Στο πρόσφατο συμβάν του φόνου, του Αλεξ. Γρηγορόπουλου, εάν αυτό είχε συμβεί από κάποια ομάδα του υποκόσμου, για παράβαση των δικών της νόμων, η είδηση θα περνούσε ως ακόλουθη μιας λογικής συνέπειας συμπεριφοράς. Το πραγματικά εξοργιστικό, που στερεί κάθε έννοια διαλόγου και προσέγγισης είναι το γεγονός πως ο φόνος διαπράχθηκε από ένα όργανο που οφείλει να τηρεί ένα συγκεκριμένο νόμο, έναν άλλο νόμο, που απαγορεύει τέτοια δράση.

Το κορυφαίο όμως αναλυτικό ζήτημα που πρέπει να τεθεί είναι εάν η συμπεριφορά αυτή πρεσβεύει και είναι απότοκο μιας άλλης συνέπειας !!!.

Μήπως δηλαδή οι Ελληνες αστυνομικοί εκπαιδεύονται σε μία άλλου περιεχομένου «συνέπεια» από αυτή της τήρησης του νόμου ;

Μήπως η συμπεριφορά του δράστη της δολοφονίας, αλλά και άλλων αστυνομικών είναι απότοκο συνέπειας και όχι α-συνέπειας;

Μήπως δηλαδή υπάρχει πέραν της θεμελιώδους για τον αστυνομικό συνέπειας της τήρησης του νόμου, κάτι άλλο, κάποια άλλη διαδικασία που δημιουργεί την ανάγκη μιας άλλης συνέπειας, ακόμα και παράνομης.

Οσοι έχουν επαφή με αστυνομικούς γνωρίζουν πως πέρα από την κεφαλαιώδη συνέπεια της τήρησης του νόμου, έχει δημιουργηθεί μία άλλη κατάσταση που εκφεύγει και δρα αντιθετικά της ανωτέρω συνέπειας.

Αυτή είναι και μία βασική αιτία της αρνητικής κριτικής που ασκείται από τους πολίτες προς την αστυνομία και τους αστυνομικούς, εν γένει. Η α-συνέπειά τους ως προς τους ταγούς του νόμου, που την βλέπουν να εκδηλώνεται πολύπλευρα.

 Η κατάσταση γίνεται αφόρητη και προκαλεί έντονες ανησυχίες και αντιδράσεις όταν η α-συνέπεια γίνεται εκτεταμένη και η νέα «συνέπεια» έρχεται να γίνει καθεστώς και να αντικαταστήσει την θεσμική (για πολλούς η παράνομη δράση ενός πολύ μεγάλου αριθμού αστυνομικών θεωρείται δεδομένη και για άλλους δικαιολογημένη). Οι τελευταίοι εκ των πολιτών, αυτοί που θεωρούν δικαιολογημένη την δράση των αστυνομικών, είναι συχνότερα οι οπαδοί του δόγματος νόμος- τάξις- ασφάλεια και είναι ευνόητο ότι οι ίδιοι υποπίπτουν σε μία α-συνέπεια, που καταδεικνύει υποκρισία, ψεύδος και ιδιοτελείς σκοπούς.     

Ο πολίτης, άσχετα με το ποια θέση παίρνει για την δράση π.χ. των αναρχικών αντιλαμβάνεται τις κεφαλαιώδεις α-συνέπειες και κρίνει αρνητικά την αστυνομία και τα όργανά της.   

 

Ε.        Μιλάμε όσο θυμάμαι για κριτική στους πολιτικούς, στο πολιτικό σύστημα κλπ. Κάποιοι θέτουν τον κίνδυνο θεσμικής αμφισβήτησης της «δημοκρατίας».

            Η κριτική στους πολιτικούς (π.χ. «όλοι ίδιοι είναι») είναι μία κριτική της α-συνέπειας μεταξύ όσων πρεσβεύουν ή θα έπρεπε θεσμικά να πρεσβεύουν και όσων πράττουν.

Η ίδια η κριτική στην «δημοκρατία» άρχεται από το γεγονός ότι επικαλείται αρχές και θεμελιώδεις έννοιες, όπως αυτές της λαϊκής κυριαρχίας, της ισότητας, της ελευθερίας λόγου και σκέψης και πολλές άλλες, τις οποίες, είτε αδυνατεί ως θεσμικό σύνολο να τις πραγματώσει, είτε οι φορείς της εξουσίας της, οι πολιτικοί και τα όργανα του κράτους, τις παραβιάζουν καθημερινά και βάναυσα.

Η θεμελιώδης κριτική της α-συνέπειας, που προκαλεί την έλλειψη εμπιστοσύνης, δεν προκαλείται από τους πολίτες, είναι απότοκο της αντίληψης, της γνώσης κάθε Ελληνα, ότι εδώ υφίστανται τεράστιες και θεμελιώδεις α-συνέπειες.

 

ΣΤ.     Στην κριτική αυτή της α-συνέπειας, ως απλή μαθηματική πράξη, μπορούν να προβούν και προβαίνουν όλοι, από τα μικρά παιδιά μέχρι τους γηραιούς πάσχοντες από τη νόσο Αλτσχάιμερ (στα πρώτα στάδια). Οσοι δε, για δικούς τους λόγους, δεν προχωρούν σε κριτική της α-συνέπειας, είναι γνωστό πως χαρακτηρίζονται και πως καταχεριάζονται ακόμα και από ομοϊδεάτες τους. Η ίδια η κριτική της ύπαρξης θεσμικού παρακυκλώματος μιας άλλης συνέπειας (π.χ. «όλοι τα παίρνουνε») δίνει το στίγμα και την αιτία της αρνητικής διάθεσης των πολιτών απέναντι στους πολιτικούς και το πολιτικό σύστημα.

Προχωρώντας στην κριτική της α-συνέπειας του πολιτικού συστήματος, που εξηγεί την έκρηξη της νεολαίας κατά το τελευταίο διάστημα, θα αντιληφθούμε πως οι πράξεις των νέων δεν κατευθύνονται από κάποιο μεγάλο αδελφό ή κέντρο αποφάσεων, αλλά από την άδολη κριτική της συνέπειας και της α-συνέπειας του συνόλου του κοινωνικού, πολιτικού και οικονομικού συστήματος. Τα παιδιά, μη επηρεασμένα έντονα από εξαρτήσεις, φοβίες και ατομικά συμφέροντα, είναι πιο εύκολο να προβούν στην κριτική της α-συνέπειας, την οποία και είναι πανεύκολο να αντιληφθούν, να την δουν κατάματα και να την αντιμετωπίσουν.

Δυστυχώς δε, για το σύστημα ανωτέρων αξιών της κοινωνίας, οι αντιφάσεις, οι α-συνέπειες, είναι τόσο πρόδηλες, που ξεκινούν από το άμεσο περιβάλλον τους και καταλήγουν στην ίδια την εξουσία και τους θεσμούς της.

Οσο άδολη και άμεση είναι η κριτική, τόσο άδολη και άμεση είναι και η αντίδραση όσων παιδιών και νεαρών ξεφεύγουν από το καβούκι των σκοπιμοτήτων και του ψεύδους που φανερώνει η α-συνέπεια.

Είναι ξεγυμνωμένο και ξετσίπωτο το σύστημα στα μάτια των παιδιών και των νέων ανθρώπων και τίποτε και κανένας δεν θα μπορούσε να προκαλέσει τις αντιδράσεις που ζούμε, εάν τα πράγματα ήταν διαφορετικά.

 

Ζ.        Η γενική, βασική και θεμελιώδης αιτία των δράσεων και αντιδράσεων δεν είναι θεόσταλτη εντολή, αλλά άμεσο απότοκο του συστήματος α-συνέπειας, που κυριαρχεί σε κάθε μορφή του βίου και αποκαλύπτει ότι οι θεμελιώδεις αξίες του πολιτεύματος και του κοινωνικο-οικονομικού οικοδομήματος είναι οι ίδιες μια οφθαλμοφανέστατη α-συνέπεια (π.χ. ο σεβασμός της αξίας του ανθρώπου, η αξιοπρέπεια, τα ατομικά δικαιώματα κλπ. δεν μπορούν να ασκηθούν στην πραγματικότητα της φτώχειας, της απαξίωσης της ζωής ή της οικονομικής της «αξίωσης» , της ανισότητας …).

Η ίδια η δική μας κρίση και ανάλυση είναι αυτή που μας κάνει να αντιλαμβανόμαστε τις θεσμικές α-συνέπειες του όλου συστήματος και μας κάνει να αναζητούμε αλλαγές και λύσεις. Η ίδια η ιστορική ανάλυση της προέλευσης του αποκαλούμενου «δημοκρατικού» πολιτεύματος, αποδεικνύει την α-συνέπεια των μεγαλοαστών που έταξαν στους λαούς ελευθερία – ισότητα και αδελφοσύνη (αλληλεγγύη), για να ανατρέψουν τους μονάρχες και τους αριστοκράτες και τελικά διαμόρφωσαν και διαμορφώνουν ένα συστημικό πλαίσιο που δημιουργεί τα αντίθετα. Δεν μπορεί ο νοήμον άνθρωπος να μην αντιληφθεί τις τεράστιες α-συνέπειες μεταξύ των φιλοσοφικών και πολιτικών αξιών και αρχών που υπάρχουν ως όχι μόνο ως tabula rasa, αλλά και ως εγγεγραμμένες αξίες στο συστημικό πλαίσιο της αστικής δημοκρατίας και είναι κενό γράμμα στην πραγματικότητα που διαμορφώνει το ίδιο το νομικό πλαίσιο,  αλλά και το πράττον σύστημα.

Το ίδιο βιώνει ως α-συνέπεια και εν τέλει κοροϊδία της ύπαρξής του, ο απλός άνθρωπος που δεν του δόθηκαν τα πνευματικά εφόδια για να σκεφτεί βαθύτερα και ενδελεχέστερα: «μας μιλάνε και διακηρύττουν την ελευθερία, αλλά στην πραγματικότητα μας την στερούν καθημερινά και με χίλιους δύο τρόπους», «μας μιλάνε για δημοκρατία και ελεύθερη αποφασιστική έκφραση του πολίτη, αλλά αυτό στην πραγματικότητα ισχύει για ελάχιστους», «μας μιλάνε για ισότητα δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, αλλά κάποιοι είναι πολύ ισχυροί και κάποιοι πολλοί αδύναμοι».

Ενας νομικός ή ένας πολιτικός φιλόσοφος θα μπορούσε να βρεί και να καταδείξει εκατοντάδες α-συνέπειες μέσα στον ίδιο τον θεμελιώδη νόμο ενός αστικού κράτους, μιας αστικής δημοκρατίας, το Σύνταγμά της και χιλιάδες στους λοιπούς νόμους. Κάθε πολίτης όμως, βιώνει την α-συνέπεια και εξεγείρεται για όσα συμβαίνουν ακόμα και ατομικά στην ίδια του την ζωή, καθώς η συστημική α-συνέπεια διαπερνά και χαρακτηρίζει τα πάντα στην ζωή του, στην ζωή μας.

 

Η.       Εμείς, όσοι μπορούμε να σκεφτούμε παραπέρα και με την συνέπεια της ανιδιοτέλειας,  οφείλουμε να μην αφήσουμε την αίσθηση της α-συνέπειας να πλανάται και να καταστρέφει απλώς τις ζωές μας, οφείλουμε να εργαστούμε ώστε να προτείνουμε τους τρόπους με τους οποίους θα αρθούν οι α-συνέπειες, τις ανατροπές και τις αλλαγές που θα δημιουργήσουν ένα σύστημα συνεπές προς τις αξίες μας, ένα σύστημα που θα αγκαλιάζει όλη την κοινωνία και θα εκφράζει κάθε  θεμελιώδη του αρχή, που θα μετουσιώνει την «δημοκρατία» σε ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, την «ισότητα» σε «ΙΣΟΤΗΤΑ» κ.ο.κ. .

Νοιώθω ότι στο χρέος μας αυτό έχουμε ανταποκριθεί με περίσσεια συνέπεια, το μόνο που μένει είναι ο αγώνας για να καταργηθούν οι α-συνέπειες, ώστε με ειλικρίνεια να μπορέσουμε να αγγίξουμε κάθε άνθρωπος το χέρι του άλλου, εκεί οι πανανθρώπινες αξίες μας θα βρουν την έκφραση και την εφαρμογή τους.

Δεκέμβριος 3, 2008

ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΒΙΟΤΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ & Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Αφού την ξαναέφερα στην επιφάνεια, οφείλω να γράψω τι εννοώ πραγματική οικονομία γιατί την πήραν οι πολιτικοί και την παπαγαλίζουν … απαξιώνοντάς την.

 

Υπό την κλασσική εννοιολογική του προσέγγιση, ο όρος πραγματική οικονομία, έχει ως περιεχόμενο την υπαρκτή οικονομική δραστηριότητα και αντιδιαστέλλεται από την εικονική (οικονομία), την πλασματική και ψευδή.

Βεβαίως, δεν θα έγγραφα για να προτάξω κάτι το εννοιολογικά δεδομένο και εν ολίγοις αυτονοήτο.

Η στόχευση και η εννοιολογική προσέγγιση του όρου επιβάλλουν να δούμε βαθύτερα.

Η πραγματική οικονομία έχει στην δική μου συλλογιστική δύο επίπεδα.

Στο 1ο επίπεδο βρίσκεται η παραγωγική προσέγγιση, όπως υφίσταται και λειτουργεί και στον καπιταλισμό του σήμερα. Εδώ ο όρος πραγματική οικονομία αναφέρεται σε υλικά αγαθά και μάλιστα σημαντικής υπεραξίας. Κατ’ αντιδιαστολή δεν αναφέρεται σε υπηρεσίες. Συμμέτοχος στην πραγματική οικονομία είναι αυτός που δημιουργεί, παράγει εκ του μηδενός. Ο αγρότης που από την γη δημιουργεί, παράγει ένα προϊόν, ο κτηνοτρόφος που δημιουργεί μέσα από την αναπαραγωγική διαδικασία των ζώων του, ο εξάγων ορυκτό πλούτο κλπ..[1] Ολόκληρος ο αποκαλούμενος πρωτογενής τομέας έχει πραγματική παραγωγική διάσταση, καθώς από μηδενική βάση καταφέρνει να δημιουργήσει «αξίες» (κατά την αστεία, αλλά επικίνδυνη καπιταλιστική θεώρηση των αγαθών). [2]

Πραγματική οικονομία αποτελούν και οι λοιποί παραγωγικοί παράγοντες που παράγουν προϊόντα σημαντικής προστιθέμενης αξίας με την μεταποίηση των πρωτογενών προϊόντων (το εάν παράγουν αγαθά είναι το ουσιαστικό ζητούμενο).       

Αντίθετα, στο επίπεδο θεώρησης αυτό, μη πραγματική οικονομία είναι η οικονομία της επικουρίας. Η οικονομία όσων δεν ασχολούνται με πραγματικά αγαθά αλλά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο «επικουρούν» τους παραγωγούς στο έργο τους ή εν γένει προσφέρουν υπηρεσίες που δεν πολλαπλασιάζουν τα πραγματικά αγαθά στον πλανήτη. Τελικά στον τομέα αυτό πολλαπλασιάζονται οι «αξίες», χωρίς να υπάρχει άμεσος πολλαπλασιασμών αγαθών. Η «αγορά» είναι ένα κλασσικό παράδειγμα τέτοιας οικονομίας και οι συντελεστές της δεν αποτελούν παραγωγούς, αλλά μεταπράτες. Αυτοί είναι που δίνουν αξιακό περιεχόμενο στα αγαθά, που μετατρέπουν το υλικό σε αξία. Αλλωστε οι μεταπράτες στο καπιταλιστικό σύστημα δεν μπορούν να λειτουργήσουν διαφορετικά, αφού έχουν μόνο αξιακή επαφή με το αντικείμενο και όχι δημιουργική ή ατομικά χρηστική σχέση. Η ίδια η αγορά είναι απλά ένας κοινωνικός μηχανισμός που έχει ως περιεχόμενο και αντικείμενο την κερδώα εκμετάλλευση της προμήθειας βιοτικών αγαθών και της κάλυψης βιοτικών αναγκών (πραγματικών ή τεχνητών) των ανθρώπων. Στα αυτά πλαίσια κινούνται οι άλλες «αγορές» και οι συνεπικουρούντες: τράπεζες, τουρισμός, μεταφορές, δικηγόροι, γιατροί κλπ… .

Στην πραγματικότητα, το κυρίαρχο πρόβλημα του πλανήτη και του καπιταλισμού είναι η αξιακή θεώρηση των αγαθών, η μετατροπή τους σε αξίες και πλέον από ένα μηχανισμό την «αγορά» που στελεχώνουν και καθορίζουν όχι οι κοινωνίες, αλλά οι αυθαιρετούντες και μη ελεγχόμενοι άνθρωποι. Το χρήμα είναι η συνθήκη και το αποτέλεσμα της αξιακής θεώρησης των αγαθών.

Στο πλαίσιο ανάλυσης αυτό, το χρήμα και η αυθαίρετη αξιακή θεώρηση/καθορισμός  των αγαθών είναι αυτές που δημιουργούν το πρόβλημα. Η εξουσιαστική αξιακή θεώρηση και θέσμιση των αγαθών είναι αυτή που καταδικάζει τους ανθρώπους στην υποτέλεια και στην στέρηση. Η αξία εκπεφρασμένη σήμερα ως χρήμα είναι αυτή που χαρακτηρίζει την ανθρώπινη ζωή (και ως αξία) και παρεμβαίνει μεταξύ αγαθού και ανθρώπου. Εν ολίγοις και σε κυκλική πορεία προς τις ανάγκες του παραγωγού κυριαρχεί και στην παραγωγή και καθορίζει και την δυνατότητα προσφοράς και την δυνατότητα ζήτησης – κατανάλωσης, στον αστείο τεχνητό «νόμο» του καπιταλισμού, του «νόμου της προσφοράς και της ζήτησης».

Παράλληλα και όπως είναι αυτονόητο, η αξιακή θεώρηση των αγαθών είναι αυτή που καθιστά τον καπιταλισμό ατελή, θνησιγενή και συνολικά προβληματικό για την ανθρωπότητα, αφού η ανθρώπινη φύση ενδιαφέρεται για τα αναγκαία αγαθά και όχι για τις αξίες.

Μιλώντας για πορεία προς νεοφεουδαλισμό, αλλά και προβλέποντας την κρίση των τελευταίων μηνών είχα τα ανωτέρω στο νου μου, διότι ο καπιταλισμός πάσχει από το ίδιο το χαρακτηριστικό του, που θα το αποκαλέσω «αξιακό σύνδρομο» (δηλ. την δημιουργία τεχνητών αξιών στις οποίες δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν οι άνθρωποι, με αποτέλεσμα να πάσχει η εφαρμογή του «νόμου» του). Αλλά παράλληλα, οι απολυταρχικές εξουσιαστικές δομές, που έχει δημιουργήσει στις ανθρώπινες κοινωνίες η εξουσία της αγοράς και των κυρίων των αξιών είναι ευνόητο ότι καταρρέοντας εύκολα θα μετατραπεί σε ένα κόσμο όπου οι κατέχοντες τις αξίες θα τις μετατρέψουν σε κυριαρχία επί των αγαθών και των παραγωγικών τους μονάδων.

Στο πλαίσιο λοιπόν των κοινωνικοοικονομικών δομών αυτών, η ενίσχυση και η στροφή προς την πραγματική την παραγωγική οικονομία είναι ένα βασικό πρόταγμα προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι ανάγκες των ανθρώπων και να χάσει πληθωριστικά η αξιακή θεώρηση την σημασία και την ισχύ της.

Ειδικά για την Ελλάδα, που έχει μετατραπεί σε μία οικονομία της επικουρίας και όχι της παραγωγής, σε μία οικονομία αξιών και όχι αγαθών, η ανάγκη είναι άμεση και αδήριτη και θα πρέπει κάθε κυβέρνηση ή πολιτικό κόμμα που σέβεται την κοινωνία στην οποία λειτουργεί, να μεριμνήσει δυναμικά για την άμεση ενίσχυση της πραγματικής οικονομίας.               

 Βέβαια η αξιακή θεώρηση, η «αγορά» πρέπει και αυτή άμεσα να τιθασευτεί, αλλιώς θα συνεχίσει να «παράγει» αξίες και όχι ουσία.

Βασικό κριτήριο για να καταλάβει κανείς εάν οδηγούμαστε στην διατήρηση του καπιταλισμού ή στην επιτάχυνση του νεοφεουδαλισμού είναι οι αξίες, δηλ. οι τιμές των αγαθών. Μείωση των τιμών στην επόμενη φάση της κρίσης (από τον Ιανουάριο του 2009 και μετά) θα σημαίνει ότι ο καπιταλισμός θα επιβιώσει, καθώς θα αποκαθίσταται η λειτουργία της αλυσίδας αγαθό – αξία – άνθρωπος. Αύξηση των τιμών ή στέρηση των αγαθών (συνεπακόλουθο του αξιακού συνδρόμου) θα σημαίνει ότι οδεύουμε ολοταχώς προς το νεο-φεουδαλισμό.

Η προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι η πορεία προς το νέο-φεουδαλισμό θα συνεχιστεί, αλλά με συντηρητικά βήματα που θα φέρνουν τον άνθρωπο ολοένα πιο αδύναμο και στερημένο αξιών.

Δυστυχώς, η πορεία της Ευρωπαϊκής Ενωσης προς το νέο-φεουδαλισμό, είναι ταχύτατη και δεδομένη και προκύπτει από τις υπαγορευόμενες άνωθεν αποφάσεις των λακέδων πολιτικών της. Αλλωστε η Ευρώπη έχει μακρά παράδοση φεουδαλισμού … .

Από την ανάλυση αυτή, που εξηγεί την δομή του καπιταλισμού ως παρέμβαση μεταξύ αγαθού και ανθρώπου, αλλά και τον ίδιο τον αντιορθολογικό και αντιανθρώπινο χαρακτήρα του, θα μπορούσε να γραφτεί ολόκληρο βιβλίο ή βιβλία.

Δεν το αναπτύσσω σκόπιμα και για δύο λόγους: ο 1ος είναι για να κάτσετε μόνοι σας να στοχαστείτε, να εφαρμόσετε οι ίδιοι τις ανωτέρω αρχές σε κάθε λειτουργία του συστήματος. Ο 2ος λόγος είναι καθαρά πολιτικός, δεν έχω σκοπό να οδηγήσω τους ανθρώπους να ψάχνονται μέσα στις αξιακές ισορροπίες και τους μηχανισμούς τους, που ούτως ή άλλως άλλοι διαμορφώνουν. Σκοπός μου είναι να προχωρήσω στην 2η φάση της ανάλυσης της «πραγματικής» οικονομίας, της οικονομίας των κοινωνιών και των ανθρώπων, γιατί αυτό είναι το «δώρο» που μπορώ να δώσω στους αδελφούς μου … τους άλλους ανθρώπους.

Αφού προκαλέσω κάθε μωρόσοφο, οικονομολόγο και μη, να ανατρέψει εάν μπορεί το πιο πάνω κομμάτι της ανάλυσης, θα προχωρήσω στο 2ο πλαισίο θεώρησης της πραγματικής οικονομίας.

Βέβαια πολλά, ίσως τα περισσότερα σας είναι γνωστά, αλλά θεωρώ καθήκον μου να αποκαλύψω και άλλα … .

Εχω ξαναγράψει για τις βιοτικές ανάγκες και πως αυτές καθορίζουν την ύπαρξη και την πορεία του ανθρώπου, για την μοναδική νομοτελειακή τους σχέση με τον άνθρωπο και την πορεία της ανθρωπότητας. Τις βιοτικές ανάγκες τις καλύπτουν κατά βάση υλικά αγαθά. Είναι αυτά τα αγαθά που παράγει μία πραγματική οικονομία ή η πραγματική οικονομία. Τις άλλες, τις ψυχικές βιοτικές ανάγκες τις καλύπτουν οι άνθρωποι μέσω των πολιτικών συστημάτων (ισότητα = δημοκρατία = παιδεία, γνώση, υγεία), αλλά και μόνοι τους, καθώς κανείς δεν μπορεί και δεν πρέπει εξουσιαστικά να επιβάλλεται σε όσα μπορούν ψυχικά να του χαρίσουν οι άλλοι άνθρωποι.

Οι ίδιες οι βιοτικές ανάγκες και η δυνατότητα από όλους να τις καλύπτουν, είναι αυτές που καθιστούν τον άνθρωπο ελεύθερο, χειραφετημένο, αξιοπρεπή, άξιο, ίσο και υπεύθυνο.

Εγραψα κάποτε για την οικονομία χωρίς κέρδος, πρότεινα την τράπεζα χωρίς κέρδος, το σουπερμάρκετ χωρίς κέρδος για να οδηγήσω κάποιους να σκεφτούν πως το αξιακό σύστημα οικονομίας είναι αυτό που απομονώνει και παρεμβάλλεται μεταξύ ανθρώπων και αγαθών. Για να σκεφτούν ακόμα και πως εύκολα μπορούν να νικήσουν τον καπιταλισμό. Είμαι βέβαιος πως, αν δεν το καταλάβουν σύντομα οι κοινωνίες, θα το καταλάβουν οι νέο-φεουδαλιστές και θα προσφέρουν άμεσα αγαθά στους ανθρώπους για να τους εξουσιάσουν (αταβιστικά το κάνουν με τις διάφορες «φιλανθρωπίες»), για αυτό σας ξορκίζω, καταλάβετέ το όσο είναι καιρός: πρέπει να φτιάξουμε μία οικονομία που θα καταργεί τις άλλες αξίες, θα αποκαθιστά την αμεσότητα της σχέσης του ανθρώπου με τα αγαθά, τα βιοτικά αγαθά και όποια δημοκρατικά αποφασίζει ότι μπορούν να αποτελέσουν τέτοια αγαθά. Η αποκατάσταση της αμεσότητας της σχέσης βιοτικών αγαθών – ανθρώπου και η απαξίωση και κατάργηση της ενδιάμεσης οικονομίας των αξιών θα φέρει την αλλαγή, θα φέρει τις κοινωνίες των πραγματικών ανθρώπων. 

 Στο πλαίσιο αυτό η ενίσχυση της αυτάρκειας μέσα από μία πραγματική οικονομία των αγαθών είναι αυτή που παίζει καθοριστικό ρόλο. Τα έχω γράψει εκτενέστερα, τα γράφω και συνοπτικά, καθώς αυτή θα φέρει την πραγματική κοινωνική αλλαγή.

Μέσα από την αμεσότητα της σχέσης ανθρώπων – αγαθών και την αυτάρκεια σε αυτά μπορεί κάθε κοινωνία να εγγυηθεί στις γενιές που έρχονται ότι κάθε παιδί που θα γεννιέται δεν θα πεινάσει, δεν θα νοιώσει άνισο και μειωμένο, θα έχει επάρκεια βιοτικών αγαθών και κάλυψη των βιοτικών του αναγκών. Αυτή είναι η δίκαιη κοινωνία, αυτό είναι το δίκαιο κράτος.

Και επειδή το δίκαιο κράτος είναι αποτέλεσμα της δίκαιης κοινωνίας και πρέπει να καλύπτει την βιοτική ανάγκη της ισότητας, πρέπει να δημιουργήσουμε την πολιτεία της ισότητας και της ευθύνης, της ίσης αξίωσης κάθε ανθρώπου, που είναι η πολιτεία της δημοκρατίας, της πραγματικής δημοκρατίας, των πραγματικά ίσων δικαιωμάτων και υποχρεώσεων. Μόνο μέσα από την δημοκρατία πραγματώνεται η βιοτική ανάγκη της ισότητας, έτσι γίνεται πραγματικότητα η λαϊκή κυριαρχία, η κοινωνική ανθρώπινη κυριαρχία.

Πρέπει συνεπώς το πολιτικό σχέδιο για το οποίο έχουμε γράψει πολλοί, για τους θεσμούς άμεσης δημοκρατίας (με πρόταση από τους πολίτες και απόφαση με  δημοψηφίσματα), αλλά και τους θεσμούς επιτροπών κοινωνικής δημοκρατίας, άμεσα εκλεγμένων και παράλληλα λειτουργούντων μεταξύ τους, να τεθεί και να κερδηθεί ως πολιτικό στοίχημα και πολιτικός όρος για την κοινωνική αλλαγή, τον πραγματικό κοινωνικό μετασχηματισμό. Μετά θα μπορούμε σαν κοινωνία να μετασχηματίσουμε όλες τις δομές του συστήματος και να πάμε σε πραγματική, άμεση δημοκρατία ισότητας, αξιοποιώντας τα επιστημονικά επιτεύγματα. Για τις άλλες παράλληλες αρχές της διαφάνειας, της κοινωνικής «ιδιοκτησίας» της γνώσης, της δημιουργίας, της τεχνολογίας, της εφεύρεσης έχουν γραφτεί οι τρόποι, η πρακτική είναι ήδη κτήμα μας.

Στην παραγωγή, στην πραγματική οικονομία της κοινωνίας έχει επίσης γραφτεί πως πρέπει να κινηθούμε. Χωρίς την ανάγκη μεγάλων αξιακών «κεφαλαίων», παράγοντας γνώση που ανήκει σε όλους μέσα από την κοινωνία, μέσα από την διαδικασία της εκπαίδευσης και μετασχηματίζοντάς την σε πραγματική παιδεία. Παιδεία για τους παραγωγούς της και όλη την κοινωνία. Μέσα από την μελέτη του τόπου μας και των πραγματικών δυνατοτήτων του μπορούμε να ξέρουμε, να μάθουμε επιτέλους  τι μπορεί να παράγει και πως, ώστε να καλύψουμε τις βιοτικές μας ανάγκες με τα αγαθά που μπορεί να παράγει ο τόπος. Αυτό σημαίνει και σεβασμό και όχι βιασμό του τόπου μας, όπως η οικονομία των αξιών κάνει πολλά χρόνια τώρα. Αυτό σημαίνει αέναες αειφόρους παραγωγές και δυνατότητες για το μέλλον. Διότι εμείς ως κοινωνία θα είμαστε αυτοί που θα αποφασίσουμε για τις βιοτικές μας ανάγκες και όχι οι «κύριοι» της αξιακής οικονομίας.

Μέσα από την διαδικασία της ενδοσκόπισης και της κατεύθυνσης αντίστοιχα με την κατεύθυνση και τα ταλέντα του καθενός (διαδικασία που και πάλι θα προκύψει δωρεάν μέσα από το εκπαιδευτικό σύστημα) θα αξιοποιήσουμε και θα εκφράσουμε, θα στηρίξουμε τις δυνατότητες κάθε Ελληνα, κάθε νέου παιδιού, που σήμερα το περιμένει η αβεβαιότητα και η αξιακή απαξίωση της οντότητας και της ύπαρξής του. Ας στηρίξουμε το μέλλον αυτών των παιδιών, αυτών των Ελλήνων, δίνοντάς τους την δυνατότητα να δημιουργήσουν, να εκφραστούν, να γίνουν … . Ας αξιοποιήσουμε για να στηρίξουμε οικονομίες συλλογικοτήτων κονδύλια και κεφάλαια που πηγαίνουν σε επιδόματα πείνας, σε επιδόματα εξάρτησης και ανθρώπινης απαξίωσης. Η δική μας αξία είναι ο άνθρωπος, αυτός δημιούργησε τις κοινωνίες από την ανάγκη της κάλυψης των βιοτικών αναγκών και σε αυτή την ανάγκη ας ξαναγυρίσουμε και ας την ξαναεκφράσουμε. Οι δικές μας παραγωγικές μονάδες της πραγματικής οικονομίας πρέπει να ανήκουν σε πολλούς, σε πολλούς που τους αρέσει αυτό που κάνουν, που αξιοποιούν τις κλίσεις και τα ταλέντα τους κοινά και ισότιμα και όχι εξουσιαστικά. Οι ατομικότητες ισχύος που λειτουργούν με τις αξίες και τις υπεραξίες πρέπει να σταματήσουν να ελέγχουν τις κοινωνίες και τους ανθρώπους και σήμερα μόνο εμείς, με την ισχύ των αριθμών μας και της κοινής ίσης προσπάθειας μπορούμε να τα καταφέρουμε. Δίπλα και μέσα σε αυτή την προσπάθεια, ενεργός σύμβουλος είναι η ίδια η κοινωνία. Η κοινωνία με την δημοκρατική συμμετοχή και επιλογή βρίσκεται σε κάθε μορφή επιμέρους οργάνωσης της πραγματικής οικονομίας, αλλά και τους συνόλου των δομών της. Ακούει, προτείνει, επιλέγει, καθοδηγεί, αποφασίζει. Είναι ευτυχώς και αυτά γραμμένα, έχουν αναλυθεί και αποκτήσει πρακτική, ουσιώδη και λεπτομερή έκφραση και οντότητα.

Ετσι μπορούμε να προχωρήσουμε σε μία πραγματική οικονομία των αγαθών, σε μια αμεσότητας της επαφής τους με τον άνθρωπο. Οσοι χρειαστεί και θέλουν να παρέχουν υπηρεσίες ας μετέχουν ίσα και όχι καθοριστικά στο γίγνεσθαι, ας γίνουν οι αναγκαίοι κοινωνικοί υπάλληλοι και όχι οι αξιακοί δυνάστες της κοινωνίας. Σκοπός της λειτουργίας τους : η εύρυθμη προμήθεια των αγαθών και η ίση κάλυψη των υπολοίπων αναγκών.

Δεν κάνω λόγο για κοινωνία στέρησης, αλλά για κοινωνία επάρκειας, για κοινωνία συνολικής ευδαιμονίας και είναι εύκολο να το πετύχουμε αυτό αξιώνοντας τους ανθρώπους και δίνοντας σε όλους την δυνατότητα να ζήσουν μια πραγματική ζωή.

Είναι η ίδια η κοινωνία που μελετά και αποφασίζει εάν κάποιο αγαθό αποτελεί βιοτική της ανάγκη, εάν και πώς θα το απολαμβάνουμε όλοι μας, χωρίς αξιακή παρέμβαση αλλά μόνο με παραγωγική κάλυψή του.

Εδώ έρχεται η ώρα του διεθνισμού, της αδελφοσύνης των λαών. Οι ίδιοι οι λαοί στέκονται ο ένας δίπλα στον άλλο. Η πείνα του ενός είναι υποχρέωση του άλλου να παράγει περισσότερα για να τον θρέψει, η υποχρέωση να δεχθεί να φιλοξενήσει, να ενισχύσει, να στηρίξει. Στον κόσμο των αγαθών κανείς λαός δεν μπορεί να τα παράγει όλα, όλοι όμως οι λαοί του πλανήτη αποδεικνύεται κάθε ημέρα πως μπορούν να το κάνουν, γιατί το σημερινό «όλα» είναι αποτέλεσμα της εργασίας όλου του πλανήτη.

Αυτή η κοινή αδελφοσύνη που είναι αποτέλεσμα της ισότητας μπορεί να μας κάνει να ζήσουμε καλύτερα, χωρίς στρατούς και σιδερόφρακτα σύνορα.        

 Καταργώντας τον κόσμο των ψεύτικων αξιών, των υποαξιών και των υπεραξιών, αποκαθιστούμε την σχέση των αγαθών με τους ανθρώπους, την σχέση παραγωγού – ανθρώπου αναλωτή, φτιάχνουμε την πραγματική κοινωνική οικονομία που στοχεύει στον άνθρωπο και όχι στις τεχνητές «αξίες». Καλύπτουμε τις βιοτικές μας ανάγκες, απελευθερωνόμαστε και δίνουμε στην ζωή το πραγματικό της νόημα, ανασαίνουμε και βιώνουμε ως άνθρωποι και όχι ως κίβδηλα αξιακά εκμεταλλεύσιμα κάποιων ολιγαρχών.

Ας αγωνιστούμε σύντροφοι για κάτι που έχει πραγματική ουσία και νόημα.


[1] Στο σημείο αυτό θα πρέπει να δούμε και ένα ακόμα ουσιαστικό διαχωρισμό που έχει να κάνει με την αέναο ή μη παραγωγή, αυτή που αποκαλείται αειφόρος. Στην περίπτωση του ορυχείου, η παραγωγή δεν είναι αέναη και αειφόρος, αλλά έχουμε αφαίρεση αγαθού – αξίας χωρίς την δυνατότητα αναπλήρωσης. Αντίστοιχο φαινόμενο μπορεί να παρατηρηθεί και στην αγροτική οικονομία είτε άμεσα (καταστροφική υπερεκμετάλλευση) είτε έμμεσα με την χρήση τοξικών φαρμάκων ή μεθόδων παραγωγής που καταστρέφουν  όσους και όσα έρχονται σε επαφή με αυτά.

   

[2]  Όπως θα δούμε παρακάτω, ο παραλογισμός αυτός είναι βάση της παγκόσμιας παράνοιας. Τα αγαθά είναι αγαθά (εν προκειμένω τροφή) που εξυπηρετούν βιοτικές ανάγκες του ανθρώπου και όχι «αξίες».

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.