Διάλογος για την Κοινωνία

Νοέμβριος 27, 2007

ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΕΣ : ΜΠΟΫΚΟΤΑΖ ΣΤΗΝ ΔΕΗ

Filed under: ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ — dimkaramitsas @ 8:23 μμ

15 Δεκεμβρίου – Κατεβάστε το γενικό για 15 λεπτά

November 27, 2007

ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΕΣ ΔΕΙΞΤΕ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΣΑΣ

ΣΤΙΣ 15 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΝΕΕΣ ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΣΤΑ ΤΙΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΔΕΗ

15 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ ΗΜΕΡΑ ΣΑΒΒΑΤΟ ΚΑΙ ΩΡΑ 12.00 TO ΜΕΣΗΜΕΡΙ, ΓΙΑ 15 ΛΕΠΤΑ ΚΑΤΕΒΑΖΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΟΙ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΕΣ ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΔΙΑΚΟΠΤΗ

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ!!!!

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΤΟΙΜΟΙ ?

νέο ΙΝΚΑ

Από το blog του Νέο ΙΝΚΑ:  http://newinka.wordpress.com/

Νοέμβριος 17, 2007

ΤΟ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ : ΕΝΑ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΓΙΑ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟ

ΤΟ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ: ΕΝΑ ΑΙΩΝΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΓΙΑ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟ 

(Θεώρησα αναγκαίο να συμπληρώσω το προηγούμενο κείμενό μου με μερικά πράγματα που δεν γράφτηκαν) 

Α.        Προσπαθώντας να συλλάβω την έννοια και την αναγκαιότητα του καταναλωτικού κινήματος, άρχισα να σκάβω, ως τυμβωρύχος της ιστορίας του ανθρώπου έψαχνα βαθειά να βρω τον θησαυρό που κρύβει, τελικά έφτασα μέχρι τα παγωμένα σπλάχνα της, μέχρι την αρχή της παρουσίας του ανθρώπου πάνω στην γη … .  

Δεν θα εξετάσω αν ο άνθρωπος φτιάχτηκε ή αν ήρθε από αλλού ή αν εξελίχθηκε ως είδος από τον πίθηκο. Αυτό όμως που εννόησα γυρνώντας προς τα πίσω θαρρώ πως είναι ένα κλειδί για το παρόν και το μέλλον.

Ο άνθρωπός από την αρχή της παρουσίας του πάνω στην γη έχει την ανάγκη να καταναλώνει: να τρέφεται πρώτα απ’ όλα, να ντύνεται, να βρίσκει στέγη – καταφύγιο από τους εχθρούς του, να ερωτεύεται, να αναπαράγεται, να επιβιώνει ως άτομο, ως κοινωνία – αγέλη, ως είδος. Πρόκειται για μία βιολογική λειτουργία – αναγκαιότητα που υπακούει στα βασικά ένστικτα – βιολογικές ανάγκες και τίθεται σε αντικερασμό ενός άλλου φόβου: του φόβου του θανάτου.  Τα βασικά αυτά στοιχεία (εκτός από το θέμα του φόβου του θανάτου) δεν άλλαξαν ποτέ, ούτε θα αλλάξουν, όχι μόνο για τον άνθρωπο αλλά για κανένα έμβιο όν πάνω στην γη.

Στην χρεία της κατανάλωσης – που δεν είναι τίποτα άλλο από την χρεία της επιβίωσης βιολογικής και αγελαίας και στην αντιμετώπιση του φόβου του θανάτου – βασίστηκαν και δομήθηκαν οι πρώτες εξουσίες.

          Ο 1ος ηγέτης – αρχηγός – «κεφαλαιούχος» ήταν αυτός που είχε την τύχη, την διάπλαση ή το μυαλό να σκοτώσει κάποιο ζώο. Στην αρχή ίσως να μην υπήρχαν ανταλλάγματα, κάποια στιγμή μέσα στην αγέλη – κοινωνία ίσως να τον σκότωσαν και αυτόν οι άλλοι για να του πάρουν την τροφή. Ομως αυτός ο ίδιος είναι ο 1ος άνθρωπος που κάποια στιγμή δημιούργησε την έννοια της εξάρτησης των άλλων από αυτόν και τα αγαθά του. Σύντομα, ο κεφαλαιούχος μετατράπηκε στον πρώτο αρχηγό, στον πρώτο «ηγέτη» …  . Δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα, εάν αυτό που τον έκανε να «εκμεταλλευτεί» ατομικά το «κεφάλαιό», ήταν η ικανοποίηση άλλων αναγκών βιοτικών, ψυχισμικών ή μεικτών. Δηλαδή εάν το κεφάλαιό του χρησιμοποιήθηκε για την κάλυψη άλλων βιοτικών αναγκών ή για την ικανοποίηση ψυχικών αναγκών (επιβολή μέσα στην αγέλη) ή εάν ήταν και τα δύο ή κάτι άλλο. Αυτό μόνο στα βάθη της ανθρώπινης ιστορίας και φύσης μπορούμε να το ανακαλύψουμε. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι το «κεφάλαιο» αυτό χρησιμοποιήθηκε, αναλώθηκε και έγινε αντικείμενο εξουσιαστικής φύσης απέναντι στα άλλα μέλη της κοινότητας – αγέλης.   

Κάποια στιγμή, όμως, κάπως έτσι, από την ανάγκη της κατανάλωσης που είναι ανάγκη επιβίωσης, γεννήθηκε η ατομική ιδιοκτησία, κυρίως ως χρηστικό πλεονέκτημα, κάπως έτσι δημιουργήθηκαν οι πρώτοι στρατοί, πεινασμένων λακέδων που προστάτευαν τον «κύριο της τροφής» και την τροφή μαζί, παίρνοντας ένα ξεροκόμματο, ένα μερίδιο για να την προστατεύουν.

Ετσι γεννήθηκε η εξουσία και πάνω στο κεφάλαιο τροφή και κάλυψη βιοτικών αναγκών δομήθηκε ένας ολόκληρος μηχανισμός υπηρετών του «κεφαλαιούχου». Πλέον ο ηγέτης είχε την δυνατότητα να μην πολυκυνηγά, να σκέπτεται πως θα διατηρήσει και θα επαυξήσει την δύναμή του, την «περιουσία» του, πως θα επιβάλλει την κυριαρχία του στα άλλα μέλη της αγέλης, πως αυτός θα νικήσει τον θάνατο είτε με την γονιδιακή συνέχειά του (τέκνα) είτε με την θεϊκή «παρέμβαση». Κάπως έτσι, με το ζητούμενο του «έχειν» και του «είναι»  έγιναν και οι πρώτοι πόλεμοι, οι πρώτοι κατακτητικοί ιμπεριαλισμοί. Με την παροχή τροφής και ασφάλειας εξημερώθηκαν τα πρώτα «άνοα» ζώα για να γίνουν και τα ίδια τροφή μετά, αλλά και για να αποτελέσουν ιδιοκτησία και αντικείμενο εκμετάλλευσης από τους κυρίους τους, έναντι των λοιπών μελών της κοινότητας. 

Κάπως έτσι δομήθηκαν οι πρώτοι εξουσιαστικοί μηχανισμοί. Πάνω στο «έχειν», δομήθηκε και ένα διαφορετικό «είναι», ως συνειδητοποίηση  και εκμετάλλευση του «έχειν». Πλέον ο «ηγέτης» εύρισκε ρόλους για τον καθένα κι όταν ερχόταν η πείνα στην αγέλη και αγρίευαν τα πράγματα αυτός γινόταν πιο ισχυρός, μέχρι που έφτασε να επικαλείται τον Θεό, ακόμα και ως πατέρα του και τους νόμους που του υπαγόρευσε. Το «είναι» δομήθηκε μέσα από την χρήση του «έχειν». Οταν κάτι από τα δύο αυτά στοιχεία του «είναι» και του «έχειν» εμφανώς απουσίαζε από τον «κεφαλαιούχο» επερχόταν η ανατροπή του, από έναν άλλο φορέα του «έχειν» , που στηριζόταν αρχικά μόνο ή πάντα στο δομημένο «είναι» του προηγουμένου, που συχνά παρουσιαζόταν ως σύστημα θεόσταλτων κανόνων και ως ένα προσωπικό αλισβερίσι μεταξύ θεού και φορέα του «εχειν» και του «είναι». Στην πορεία, όταν η κάλυψη του βιωτικού «έχειν» έγινε κτήμα των περισσοτέρων, των πολλών, αποδομήθηκε το υπάρχον «είναι» (που στηριζόταν στο «έχειν» του ενός ή των λίγων) και μέσα από συναποφάσεις των πολλών, της πλειονότητας, γεννήθηκε στην Ελλάδα το «είναι» της πραγματικής δημοκρατίας και καταργήθηκε το «έχειν» και «είναι» του ενός ή των λίγων. Τους, κατά την γνώμη μου, όρους δόμησης και αποδόμησης του «έχειν» και «είναι » της δημοκρατίας επιφυλάσσομαι να εκθέσω σε άλλο κείμενό μου.     

Εν συνεχεία και αφού η αποδόμηση του παλαιού «είναι» ήταν πλήρης, σε περιόδους δύσκολες για το «έχειν» , ο Πλάτωνας στηριζόμενος στον Ηράκλειτο, εφηύρε την μεταφυσική των κανόνων του «είναι», ως νέα συνιστώσα στην πολιτική σκέψη : Ο Σωκράτης εκτελείται υπακούοντας στην μεταφυσική του «είναι» που εσφαλμένα κατά τον Πλάτωνα δεν θέσπισαν οι «άριστοι» – «καλοί  κ αγαθοί», αλλά  η εσφαλμένη συλλογική αντίληψη των αδαών – όλων. Μέσα στην ίδια συλλογιστική ήδη είχε προδομηθεί και προεκφραστεί από τους σοφιστές η ατομική αναγκαιότητα ενός άλλου παράγοντα: του «δει έχειν και είναι», ως παράγοντας διαμόρφωσης  και του συλλογικού «δει έχειν και είναι».  Και για το ζήτημα αυτό επιφυλάσσομαι να εκθέσω την άποψή μου.  

 Η δημοκρατία έπαυσε να υφίσταται όταν το «έχειν» των πολλών ξαναέγινε δύσκολο και δομήθηκαν νέα «έχειν» των ολίγων ή του ενός που επανήλθαν στον καθορισμό του «είναι». Παράλληλα όμως συνέχιζε πλέον να υπάρχει και το «δει έχειν και είναι» , το οποίο για πολλούς αιώνες παρεμποδιζόταν στην έκφρασή του από το «μή έχειν» και τους κανόνες του «είναι» που απαγόρευαν ή καθιστούσαν σχεδόν αδύνατη την αναζήτηση του «δει έχειν και του δει είναι».  Από την αναγέννηση και μετά το πλάτεμα του «έχειν» επανέφερε την αναθεώρηση του «είναι» και των κανόνων του. Κάπου εκεί ξεκινά και η επανεμφάνιση του «δει έχειν» και του «δει είναι» που καταντά λόγω του ατομικιστικού χαρακτήρα με τον οποίο προβάλλεται σημαντικός παράγοντας στο οπλοστάσιο της συντήρησης που πλέον εδώ και πολλά χρόνια πέρασε στην φάση του «υπέρ-έχειν» και «υπέρ-είναι», σε μία  νέα αλαζονική, αλλά και ματαιόδοξη στην πραγματικότητα, αντίληψη της ατομικότητας. Στην κοινωνία – αγέλη πλέον οι ίδιες οι παλαιές δομές διαμορφώνονται ανάμεσα στο «μη έχειν» , στο «εχειν», στο «δει έχειν» και στο «υπέρ έχειν» που καθορίζουν αποκλειστικά και ανάλογα με την δυναμική τους, το ατομικό και συλλογικό «είναι». Αναπαράγεται συνεπώς στην ουσία του το μοντέλο της σπηλιάς – ζούγκλας. Για το δικό μας συλλογικό και ατομικό «δει» είναι ευνόητο ότι πρέπει να προτιμήσουμε το μοντέλλο εκείνο σύμφωνα με το οποίο το «είναι» δεν καθορίζεται από το «έχειν», θωρακίζοντας την συνολική συλλογική  βιωτική επάρκεια του «έχειν» , ώστε να μην ξαναβγούν στην επιφάνεια τα ατομικιστικά «δει έχειν» και  «δει είναι» και προστατεύοντας ελευθεριακά το «έχειν» και το «είναι» από την ατομική και συλλογική αλαζονεία.       

Επανέρχομαι στο προηγούμενο κείμενό μου με κάποιες διαπιστώσεις: ότι από το «προπατορικό αμάρτημα» μέχρι σήμερα, η εξουσία δομήθηκε πάνω στην ανάγκη για επιβίωση, στην βιοτική – βιολογική χρεία κάλυψης των  πιο πάνω αναγκών, υλικών και «ψυχολογικών», πάνω στην κατανάλωση των «αγαθών», πάνω στην εξάρτηση για επιβίωση και ψυχολογική ισορροπία.

Καθώς οι αιώνες κύλισαν, το ίδιο μοντέλο παρέμεινε, δεν άλλαξε ποτέ … . Όμως η αλήθεια υπάρχει μέσα μας, την ξέρουμε, δεν χρειάζεται ο «τυμβωρύχος» για να την καταλάβουμε, απλά υποκύπτουμε στις ανάγκες μας, αυτές εκμεταλλεύονται χιλιάδες χρόνια τώρα, οι ιδιοκτήτες, οι «κάτοχοι των μέσων» διαβίωσης, στις ίδιες ή εφευρίσκοντας νέες ανάγκες, υλικές και ψυχολογικές, για να διατηρείται ο τυχαίος και άνισος «νόμος» της αγέλης. Και οι ίδιοι ματαιόδοξοι δεν αντιλαμβάνονται ότι θα τους ξεπεράσει ο αιώνιος νόμος του βιολογικού θανάτου.

            Κάποιες στιγμές όταν οι περισσότεροι άνθρωποι μιας κοινωνίας – αγέλης κατάφεραν να αποκτήσουν το επίπεδο ευδαιμονίας, υλικής και ψυχολογικής, που τους εξασφάλιζε την ανεξαρτησία τους, απαίτησαν να καταργηθούν οι βασιλιάδες ηγέτες, μετά από αυτούς οι τύραννοι και γεννήθηκε στον τόπο μας, η Δημοκρατία, που εκφράζει την ισότητα των πολιτικών δικαιωμάτων, την ισότητα στην ελευθερία.

            Όπως καλά γνωρίζει όποιος αντιλαμβάνεται την ιστορία σαν ροή πληροφοριών και αξιών, η ανισότητα και η ανεπάρκεια επανήλθε και μαζί με αυτήν το σκοτάδι των «ηγετών», που φρόντιζαν πάντα να έχουν πολλά και επαρκή ενώ οι υπόλοιποι να μην έχουν τα απαραίτητα αγαθά επαρκούς διαβίωσης.

Β.          «Γιατί τα γράφεις όλα αυτά τα στοιχεία πολιτικής φιλοσοφίας σε ένα άρθρο για το καταναλωτικό κίνημα;» θα αναρωτηθούν κάποιοι και κάποιες από εσάς, «τι σχέση έχουν;».

            Εχουν σχέση, διότι το καταναλωτικό κίνημα πρέπει να εννοήσει τον τεράστιο πολιτικό και κοινωνικό ρόλο του. Το καταναλωτικό κίνημα και η κοινωνία όλη πρέπει να εννοήσει ότι το παιχνίδι της ανεπάρκειας των βασικών βιοτικών υλικών και ψυχολογικών αγαθών, η αδυναμία εξασφάλισης αυτών δια βίου, ως συνώνυμο της επιβίωσης και της ισορροπίας, εξακολουθεί να ελέγχει την ζωή του πολίτη, την ζωή του ανθρώπου και να τον κρατά δέσμιο των εξουσιών όσων έχουν και ελέγχουν. Η ιστορία της αγέλης προβάλλεται ως ταινία, σε μεγαλύτερη αίθουσα και σε μεγαλύτερο ακροατήριο. Αυτοί, οι ελάχιστοι που έχουν στην κυριότητά τους τα αγαθά, φροντίζουν να μην έχουν οι άλλοι, οι πολλοί για να μπορούν να βρίσκουν εύκολα ανθρώπους πρόθυμους να τους προσφέρουν τις υπηρεσίες τους, ανθρώπους αδύναμους και ανίκανους να αντισταθούν στην έλλειψη των βασικών βιοτικών αναγκών.

            Το καταναλωτικό κίνημα οφείλει από τούτο να ξεκινά τους αγώνες του: να απαιτήσει το δικαίωμα όλων στην απόκτηση των βασικών βιοτικών, υλικών και ψυχολογικών – πνευματικών αγαθών, χωρίς παραχωρήσεις από τους πολίτες. Αυτός πρέπει να είναι ο σαφής πρωταρχικός του στόχος που του προσδίδει τον ουσιαστικό κοινωνικό χαρακτήρα. Το καταναλωτικό κίνημα πρέπει να συνειδητοποιήσει τον κοινωνικό του ρόλο, να παρέμβει και να αγωνιστεί για να έχουν όλοι την δυνατότητα να αποκτήσουν τα βασικά βιοτικά αγαθά, χωρίς να παραχωρούν ένα κομμάτι από τον εαυτό τους σε αυτούς που έχουν την κυριότητα ή την διαχείριση των αγαθών.

Το καταναλωτικό κίνημα οφείλει να παρεμβαίνει στην διαιώνιση της ιστορίας της αγέλης με σκοπό να πάψουν οι εξαρτήσεις και να απελευθερωθούν οι άνθρωποι. Είναι σαφής, πολιτικός, σημαντικός και πολύπλευρος ο ρόλος που οφείλει να διαδραματίσει στο μέλλον.

 Γ. 1.       Με ένα τεράστιας αξίας κείμενό του ο Ν.Μ., έθεσε και προσδιόρισε την λειτουργική πολιτική αξία του καταναλωτικού κινήματος. Εκείνο που βαθιά εντυπώθηκε στην σκέψη μου από την ανάλυση του Ν. Μ. είναι η θέση του ότι τα κέρδη των αγώνων του εργατικού κινήματος ματαιώνονται και καθίστανται άνευ ουσίας όταν κατά την κατανάλωση αγαθών δεν υπάρχει ένα αντίστοιχο κίνημα που να γίνεται φραγμός στην κερδοσκοπία, καθώς αυτή έρχεται να εκμηδενίσει τα όποια μισθολογικά κέρδη των εργαζομένων. Είναι εξαιρετικά εύκολο να εννοήσουμε τα ανωτέρω, εάν σκεφτούμε την μείωση των αποδοχών των εργαζομένων ως προς την αγοραστική τους αξία, παίρνει δηλ. αύξηση 50 Ευρώ μηνιαίως ο εργαζόμενος αλλά αυτή «αναλώνεται» όχι σε κάποιες νέες δυνατότητες, αλλά στην αύξηση των τιμών των προϊόντων και των υπηρεσιών.  

2.       Το ζήτημα έχει μεγάλη και ουσιαστική κοινωνική και πολιτική αξία, καθώς, το μεν εργατικό κίνημα έχει τις δομές και αρχές του και προσπαθεί να λειτουργήσει στο πλαίσιο της σχέση εργασίας και των αποτελεσμάτων της, το δε καταναλωτικό κίνημα στερείται ακόμα και εννοιολογικού ορισμού, με αποτέλεσμα «καταναλωτικό κίνημα» να θεωρούνται κάθε είδους ανάξια λόγου μορφώματα και πρόσωπα με αντίστοιχες πρακτικές και θέσεις.  

3.       Ξεκινώντας από το γεγονός ότι ορισμός της έννοιας του «καταναλωτικού κινήματος» και συνακόλουθα και των ενώσεων καταναλωτών δεν υφίσταται, αλλά ο καθένας το εννοεί όπως ο ίδιος θέλει, θαρρώ ότι θα ήταν αναγκαίο να εισέλθουμε στην προσπάθεια ψηλάφησης, κατανόησης και καθορισμού κάποιων βασικών εννοιών και αρχών.

Τι θα μπορούσαμε να ορίσουμε σήμερα ως ένωση καταναλωτών ;

Συστημικά και θεσμικά υπάρχει ο κλασσικός νομικός ορισμός που εκφράζει και την θέση του κράτους – κυβέρνησης, ότι ενώσεις καταναλωτών είναι ενώσεις προσώπων που έχουν νομική προσωπικότητα και σκοπό (μοναδικό κατά την απαράδεκτη επιταγή του νόμου) την προστασία των καταναλωτών, λειτουργούν δε σύμφωνα με τα ειδικώς και δεσμευτικώς οριζόμενα στο νόμο.

Είναι αυτό αρκετό όμως για να αντιληφθούμε και να δημιουργήσουμε καταναλωτικό κίνημα;

Σίγουρα όχι και ποιος τελικά βούλεται και επιδιώκει την μη ύπαρξη πραγματικού ουσιαστικού καταναλωτικού κινήματος;   

Είναι σαφές: το σύστημα, το υπάρχον «είναι»  έχει επιλέξει το ρόλο του «καταναλωτικού κινήματος» που το βολεύει και το εξυπηρετεί στην διατήρησή του. Ο,τιδήποτε πέρα από τους ορισμούς του νόμου που θέσπισε απαγορεύεται, είναι παράνομο και δεν είναι καταναλωτικό κίνημα. Το κίνημα κατά την θεσμική συστημική αντίληψη πρέπει να είναι αυτό, το ελεγχόμενο, μίζερο, λίγο και προδιαγεγραμμένο από το σύστημα.

Είναι σαφές για εμάς ότι δεν μπορούμε να σταθούμε στην συστημική αντίληψη του καταναλωτικού κινήματος, στην λειτουργία του ως μηχανισμού συντήρησης ενός τέτοιου συστήματος, ενός ελεγχόμενου «συνδικαλισμού» που στηρίζει το σημερινό «είναι». Είναι αναγκαίο να ξεπεράσουμε τις δομές που ασφυκτικά θέτει το σύστημα, να σκεφτούμε, να προτείνουμε και να  δημιουργήσουμε νέες δομές που δεν μπορεί να ελέγξει. Οι μορφές, κανόνες και θεσμοί αυτοί πρέπει να έχουν ως σκοπό την δημοκρατική τροποποίηση του «είναι». Σήμερα το καταναλωτικό κοινωνικό κίνημα πρέπει κατά την γνώμη μου να κινείται και στα δύο πλαίσια: και στο συστημικό για να καταφέρει να δημιουργήσει συνειδητοποιημένους πολίτες και να λειτουργήσει ως μοχλός συλλογικοτήτων, αλλά και στο αντι-συστημικό προτείνοντας νέες μορφές του «έχειν» και του «είναι», που απελευθερώνουν τον άνθρωπο από της εκμετάλλευση των βιοτικών- υλικών και ψυχολογικών – αναγκών του και δομούν ένα νέο ελεύθερο και δημοκρατικό γίγνεσθαι, ένα νέο «είναι» σε κάθε του επίπεδο.      

 

 4.       Το κίνημα πρέπει να έχει αρχές, θέσεις και επιδιώξεις, συγκεκριμένες πρακτικές, αλλά και θεωρητικό υπόβαθρο και τελικό σκοπό. Εάν δεν έχει προδιαγεγραμμένο σκοπό, δεν αποτελεί κίνημα, αλλά λιμνάζοντα ύδατα απλής διαχείρισης μιας πραγματικότητας που άλλοι δημιουργούν, έχει την εικόνα αστικού χάππενινγκ διαμαρτυρόμενων ηλιθίων.      

5.       Που τοποθετείται κοινωνικά και πολιτικά το καταναλωτικό κίνημα;

Το καταναλωτικό κίνημα θα πρέπει κατ΄ αρχήν να δεχθούμε ότι αποτελεί κίνημα ευρύτατα και συνολικά κοινωνικό, δεν αναφέρεται δηλαδή σε ορισμένα πρόσωπα, ομάδες ή ιδιότητες (επαγγελματικές, σωματικές κλπ.), αλλά αφορά το κοινωνικό σύνολο, σε όλη την ευρύτητά του. Τούτο είναι αυτονόητο, εάν αναλογιστούμε την λειτουργία της κοινωνίας – κράτους ως οικονομίας παραγωγής και κατανάλωσης σε κάθε επίπεδο.   

6.       Ως «φαινόμενο» και μόρφωμα κοινωνικό το καταναλωτικό κίνημα, εφόσον υφίσταται, έχει ταυτόχρονα και αξία – θέση πολιτική. Για να έχει όμως αληθή και όχι κατ’ επίφαση κινηματικό χαρακτήρα, για να αποκτήσει σάρκα και οστά, πρέπει να προσδιοριστούν με σαφήνεια οι επιδιώξεις του, οι αρχές και οι αξίες του, ακόμα και οι επιλογές του.

 7.       Αναφέρθηκα στον συνολικά κοινωνικό χαρακτήρα του καταναλωτικού κινήματος. Αυτό δεν σημαίνει ότι το καταναλωτικό κίνημα πρέπει να είναι «αταξικό», ότι δεν πρέπει να κάνει τις προτιμήσεις του και να θέτει τις προτεραιότητές του ως προς «αγαθό» που έρχεται να προστατεύσει.

 Ως κριτήρια των επιλογών – προτεραιοτήτων του καταναλωτικού κινήματος θα πρέπει να θέσω:

–        την μαζικότητα των φαινομένων, δηλ. πόσους περισσότερους αφορά μία πρακτική στον τομέα της κατανάλωσης 

–        την επιλογή των στόχων με βάση την χρεία κοινωνικής προστασίας των οικονομικά αδυνάτων προσώπων και κοινωνικών τάξεων.         

Φέρνω ένα παράδειγμα που αφορά αμφότερα τα κριτήρια: υφίσταται π.χ. μία υπέρογκη αύξηση των τιμών στο παιδικό γάλα και μία κυρία που διαμαρτύρεται για την ποιότητα της πανάκριβης γούνας που αγόρασε απαιτώντας άμεση συνδρομή. Η επιλογή του καταναλωτικού κινήματος για άμεση δράση είναι σαφώς αυτή του γάλακτος, καθώς αφορά περισσότερους και δημιουργεί βιοτικά προβλήματα στους οικονομικά αδύναμους και τα παιδιά τους.[1] 

8.       Το καταναλωτικό κίνημα έχει επίσης άξονες κύριας δράσης που αποτελούν και τους στόχους του μέσα στο συστημικό, αλλά και στο αντι-συστημικό πλαίσιο της λειτουργίας του :

–        Κερδοσκοπία – αισχροκέρδεια

–        Ποιότητα (ζωής, προϊόντων, υπηρεσιών)       

–        Εξασφάλιση σε όλους της δυνατότητας κάλυψης των βιοτικών – υλικών και ψυχολογικών αναγκών. 

–        Δημοκρατία (πραγματική και όχι κατ’ επίφαση).

9.       Είναι σαφές ότι το καταναλωτικό κίνημα παρά την ευρύτητα των προσώπων στα οποία απευθύνεται και τα οποία αφορά, οφείλει να έχει τις επιλογές του, επιλογές βαθειά πολιτικές με την ιδιαίτερη κοινωνική τους αξία και σημασία.

Το καταναλωτικό κίνημα οφείλει να μετέχει των πολιτικοκοινωνικών φαινομένων υπέρ των ανθρώπων που είναι αποκλεισμένοι από τα αγαθά, υπέρ των ανθρώπων που βιώνουν την ανεπάρκεια, υπέρ των ανθρώπων που καταπιέζονται ψυχολογικά με χίλιους δυο τρόπους και μεθόδους.  

Το καταναλωτικό κίνημα έχει ως στόχο την κατάργηση των ανισοτήτων και των μηχανισμών που δημιουργούν τα ανωτέρω φαινόμενα : της κερδοσκοπίας, της έλλειψης ποιότητας, της ανεπάρκειας κάλυψης των ανωτέρω αναγκών.  

Το καταναλωτικό κίνημα δεν μπορεί να αρκείται σε ρόλο παρατηρητή των τεκταινομένων, των πρακτικών της αγοράς, των θεσμών και όρων που δημιουργεί, δεν μπορεί επίσης να παίζει ρόλο απλώς συμπληρωματικό των κρατικών αδυναμιών. Το καταναλωτικό κίνημα οφείλει να έχει θέση για τους μηχανισμούς ανισοτήτων και ανεπαρκειών από την γενεσιουργό τους αιτία μέχρι την κατάλυσή τους, που αποτελεί και τον τελικό στόχο του. Στο σημερινό γίγνεσθαι τα κοινωνικά κινήματα έχουν ως στόχο την αυτοκατάργηση τους, την παύση της αξίας και χρησιμότητάς τους, αφού τούτο θα σήμαινε την επίτευξη των σκοπών τους (π.χ. οικολογικό κίνημα, αντιπολεμικό κίνημα).   

Ετσι μόνο μπορεί να αποτελέσει κοινωνικό κίνημα το καταναλωτικό, με την σαφή παρέμβαση στους μηχανισμούς και στην δημιουργία τους, αλλιώς θα συνεχίσει να λειτουργεί ως θεραπαινίδα, ως εθελόντρια του ερυθρού σταυρού[2], λειτουργώντας μόνο παραπληρωματικά στις ανάγκες ενός κοινωνικοοικονομικού συστήματος που διαρκώς παράγει προβλήματα και προβληματικές συνθήκες. 

10.      Είναι σαφές λοιπόν ότι το καταναλωτικό κίνημα χρειάζεται λόγο και σκοπό ουσιαστικά πολιτικοκοινωνικό, ώστε να αποκτήσει σάρκα και οστά και να λειτουργήσει ως κοινωνικό κίνημα αρχών με συγκεκριμένες επιδιώξεις, σκοπούς και πολιτικές.

Θέτω παρακάτω την άποψή μου για τους στόχους του κινήματος ως προς τα ανωτέρω βασικά ζητήματα της πολιτικής του: 

Α.      Αισχροκέρδεια – Κερδοσκοπία

Μία πρόταση νόμου, με ένα μόνο άρθρο που θα ορίζει την έννοια της αισχροκέρδειας ανά κλάδο δικαιοπραξίας. Το ποσοστό επιτρεπτού κέρδους θα πρέπει να ορίζεται επί του καθαρού κέρδους και να επιτρέπει σε όλους την πρόσβαση στο προσφερόμενο αγαθό – υπηρεσία.   

Β.      Ποιότητα (ζωής, προϊόντων, υπηρεσιών).          

Πολυσύνθετος στόχος που πρέπει να λαμβάνει υπόψη του και να καλύπτει σειρά κριτηρίων – παραμέτρων όπως τις βιοτικές – ψυχολογικές ανάγκες, την υγεία, την ασφάλεια κλπ. . Αναγκαία για την επίτευξη του στόχου αυτού είναι η άμεση σύνδεση με τα λοιπά κινήματα και η επιστημονική γνώση.     

Γ.      Εξασφάλιση σε όλους της δυνατότητας κάλυψης των βιοτικών – υλικών και ψυχολογικών αναγκών.          

 Είναι το ουσιαστικό κοινωνικοπολιτικό στοιχείο, καθώς και το αναγκαίο για την ουσιαστική απελευθέρωση του ανθρώπου, από κάθε είδους εξαρτήσεις. Το καταναλωτικό κίνημα μπορεί να συμβάλλει σε αυτό με σειρά δράσεων όπως λαμβάνοντας θέση επί των δομών των ανισοτήτων και ανεπαρκειών, προτείνοντας δράσεις, διαχέοντας γνώση και παιδεία στην κοινωνία, με κοινές δράσεις με άλλα κινήματα που δρουν στην κοινωνία και έχουν τους αυτούς σκοπούς.   

Δ.       Δημοκρατία

           Αναφέρομαι βέβαια στην πραγματική, ανόθευτη άμεση δημοκρατία, στην δημοκρατία της πρότασης και της απόφασης για όλα, στην δημοκρατία του «άρχειν και άρχεσθαι» . Το καταναλωτικό κίνημα πρέπει να είναι άμεσα δημοκρατικό, πρέπει να δομεί θεσμούς άμεσης δημοκρατίας, να δείχνει τον δρόμο για την απελευθέρωση του ανθρώπου, το μέσο και τον σκοπό, όπως προκύπτει από την διαβούλευση όλων και την θέση, αν όχι όλων, των πολλών. Θεσμικά, συστημικά ή αντι-συστημικά, η δημοκρατία αποτελεί αναγκαιότητα για το καταναλωτικό κίνημα, καθώς σκοπός του δεν είναι το ατομικό «έχειν» ή «υπέρ-έχειν», αλλά το συλλογικό «έχειν» που θα διαμορφώσει ένα νεό «είναι».

 Νομίζω ότι για τα θέματα αυτά πρέπει να αρχίσει ένας διάλογος, ουσιαστικός και αδέσμευτος ώστε να συμπληρωθούν ή ακόμα και να τροποποιηθούν οι ανωτέρω θέσεις.  

Θαρρώ πως η διατύπωση αρχών και θέσεων είναι αναγκαία για την πραγματικού κινήματος που θα εκφράζει και θα εξυπηρετεί τις κοινωνικές και ανθρώπινες ανάγκες.     

 


[1] Το παράδειγμα δεν σημαίνει ότι η κυρία της γούνας θα μείνει απροστάτευτη και χωρίς συνδρομή, όμως θα περιμένει την σειρά της ανάλογα με την σημασία των άλλων θεμάτων που θα τεθούν.

[2] Τούτο δεν αποτελεί απαξίωση για το έργο των εθελοντριών, αλλά περιγραφικό όρο

 

Νοέμβριος 15, 2007

ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ : ΠΑΙΔΕΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Filed under: ΠΑΙΔΕΙΑ — dimkaramitsas @ 7:43 μμ

Από τον φίλο Μάκη έλαβα το πιο κάτω κείμενο, το οποίο και θέτω σαν θέμα συζήτησης.

Δεν αποτελεί εκ πρώτης όψεως πολιτικό ζήτημα, είναι όμως και είναι ιδιαίτερα σημαντικό και απτό

Ο προβληματισμός μας θα πρέπει να τεθεί και κάπου να καταλήξει

Σας το παραθέτω: 
Η ΠΑΙΔΕΙΑ  ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Πολλές φορές προβληματίζομαι για την κατάσταση που αντιμετωπίζουν καθημερινά τα παιδιά και οι έφηβοι, όταν κάθε μεσημέρι φεύγουν απο το σχολείο και πάνε στα σπίτια τους.

Προβληματιζομαι  ακόμη και για τα μωρά παιδιά , παιδιά προσχολική ηλικίας για το πως παιρνάνε την ώρα τους , τι κάνουν κατα την διάρκεια την μέρας.

Πριν γελάσει κανεις , εεε τι μπορει να κάνει ενα τριχρονο παιδι , θα ηθελα να ξεκαθαρίσω κατι. Δεν μιλάω για το παιχνιδι ή για το διάβασμα , μιλάω για την στιγμή που η μητέρα του το αφηνει μπροστά σε μια τηλεόραση για να ειναι ησυχο , που δίνει στο παιδί ένα περιοδικό να διαβάσει , που ο εφηβος βγαίνει βόλτα στον δρόμο.

Αραγε η παιδεία σταματάει στο σχολείο ? Σταματάει στην οικογένεια ?

Το σχολειο δεν μπορει να ακολουθει τον μαθητη μετα στην ληξη του , οι γονεις δεν ειναι πάντα σιγουρο οτι εχουν την παιδεία για να του την μεταφέρουν ή για να τους δωσουν οδηγίες , κατευθυνσεις.

Ενα παιδι λοιπον ειναι στο σπιτι , μονο του ή με παρεα τους γονεις δεν εχει σημασια …
Παιδια κολλημενα σε μια τηλεοραση που εκτος απο απαραδεκτα κινουμενα σχεδια που δεν εχουν ουτε το απαιτουμενο χιουμορ , εκπομπες κουτσομπολιστικες που δειχνει παιδια να μαλλων με γονεις , συζηγους να απατουν ο ενας τον αλλον , ανθρωποι που μισουν ο ενας τον αλλον, ανθρωποι που για να βγουν πεντε λεπτα στην τηλεοραση βγαζουν τα λερωμενα και τα απλητα τους σε ενα παραθυρο , ανθρωποι που ξευτελιζονται, που τους κοροϊδεύουν, που παιζουν τον ρολο του βλακα για να γελανε οι αλλοι. Περιοδικά που το 90% του περιεχομένουν ειναι διαφημισεις κάκιστες στην πλειψηφία , με κυριαρχο το γυμνο (που απο μονο του δεν εχει τιποτα το κακο ισα ισα που ειναι υπέροχο και για τα δυο φυλα , μονο που στην πλειψηφια δειχνει το γυμνο θεωρωντας την γυναικα ως ενα κομματι κρεας , ως αντικειμενο και οχι ως ανθρωπο) , μια προβολή της πλαστικης ομορφιάς της ψευτικης ,που οδηγει σε ανορεξια και στον θανατο. Βαζουν ραδιοφωνο και ακουνε μουσικη με κύρια επικράτηση της ευκολης μουσικης , χωρις στιχους και χωρις νοτες , αρα μουσικη χωρις μουσικη και τραγουδι χωρις ποιηση. Εφηβοι που βγαινουν βολτα , αλλα δεν εχει γηπεδα να πανε , ουτε θεατρα , ουτε κινηματογραφοι , για να πανε σε κατι απο αυτα θα πρεπει να εχουν αυτοκινητο, ετσι καταληγουν σε καφετεριες , καταληγουν εφηβοι με ενα καφε ή με ενα αλκοολουχο στο χερι , με ενα τσιγαρο απο τα 15.

Ποια ειναι η θεση της κοινωνιας λοιπον στην παιδεια;
Τι προσφερει η κοινωνια αλλά και το κοινωνικο συνολο πολλες φορες στην παιδεια αυτων των παιδιων;
Το κρατος και τα κομματα τι εχουν προσφέρει, ωστε η παιδεια να ακολουθει το παιδι και μετα το σχολειο , οχι ως βραχνας που πρεπει να διαβασει , αλλα ως οδηγος σε ενα παιχνιδι , ως στοιχειο υγιεινης διατροφης , ως ενα οργανο γυμναστικης στο γυμναστηριο , ως ηθοποιος μιας παράστασης ενος παιδικου εργου , μιας εφηβικης παράστασης;

και εμεις ;

Τι μπορουμε να κανουμε για αυτο ? Και γιατι γυρναμε την πλατη στα ιδια τα παιδια μας ? Γιατι ? Και πως ?

Νοέμβριος 8, 2007

ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΑΣ:

ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ

Κίνημα και πολιτική δίχως στόχους και οράματα για την κοινωνία και τον άνθρωπο είναι ουσιαστικά μια προσπάθεια που δεν πρέπει καν να ξεκινάει. Δεν πρέπει δε να ξεκινάει διότι εγκλωβίζει ανθρώπους, ιδέες και συνειδήσεις σε μία προσπάθεια που δεν έχει αρχή, μέση και τέλος και τελικά έρχεται να λειτουργήσει ως θεραπαινίδα του ήδη υπάρχοντος συστήματος (το οποίο έχει έναν εγγενή και έναν φιλοσοφικό συντηρητισμό) και ως δικαιολογία για την ύπαρξη και την ενίσχυσή του.

Για όσους θέλουν να χαρακτηρίζονται, να λογίζονται και (αυτο)προσδιορίζονται ως σοσιαλιστές, δημοκράτες, αριστεροί, κομμουνιστές, αντιεξουσιαστές, αναρχικοί κλπ. το πολιτικό όραμα, οι πολιτικοί στόχοι για έναν σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, αποτελεί εκ των, ων ουκ άνευ, στοιχείο της πολιτικής τους φιλοσοφίας και σκέψης, στοιχείο της πολιτικής τους δράσης και πρακτικής και πριν, από όλα τα ανωτέρω, το στοιχείο εκείνο που τους έκανε να αυτοπροσδιοριστούν και να ενταχθούν στον πολιτικό αυτό χώρο. Στην ουσία και στην βάση της η «αριστερά» δεν είναι τίποτε άλλο από ένα απόλυτης ανθρωπιστικής προέλευσης κίνημα που ζητεί πολιτική μετουσίωση στην κοινωνία και στην λειτουργία της.

            Στον χώρο του δημοκρατικού σοσιαλισμού το όραμα είναι ένα και κοινό: άμεση απόλυτη δημοκρατία, απόλυτη ισότητα των ανθρώπων, κοινή κτήση των μέσων παραγωγής με αλλαγή των κοινωνικών, πολιτικών και οικονομικών δομών και στόχων, που σκοπεύουν πλέον στην εξύψωση του ανθρώπου και όχι του κέρδους, στον τερματισμό της κατάστασης εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, στην πανανθρώπινη παγκόσμια συλλογικότητα με όρους ισότητας, στην κατάργηση της κάθε είδους καταπίεσης και a priori – de iure εξουσίας, στην αχρήστευση και ως εκ τούτου κατάργηση του κράτους μηχανισμών και στην αντικατάστασή του από μια αυτοδιαχειριζόμενη συλλογικότητα της κοινωνίας, χωρίς εξουσίες εξωγενείς προς την θέλησή της, μιας κοινωνίας που αυτοδιαχειρίζεται την ύπαρξή της, που οδεύει προς και πραγματοποιεί την απόλυτη αταξική ισότητα – εξύψωση του ανθρώπου.

            Αυτό είναι το όραμα, ο στόχος που συνοδεύεται από πολλούς επιμέρους αντίστοιχους και εν ολίγοις αυτονόητους στόχους.

            Ο δημοκρατικός σοσιαλισμός επιδιώκει να μετασχηματίσει την σημερινή κοινωνία. Στην προσπάθειά του αυτή έρχεται αναγκαστικά σε ρήξεις και συγκρούσεις με τα κατεστημένα που επιδιώκουν να συντηρήσουν και να επαυξήσουν την ισχύ τους στο παγκόσμιο γίγνεσθαι. Ο δημοκρατικός σοσιαλισμός δεν είναι αυτός που προκαλεί τις συγκρούσεις και τις ρήξεις, απλά γίνεται μέρος τους αναγκαστικά. Η επιθετικότητα, οι απαγορεύσεις, ο ιμπεριαλισμός όχι μόνο δεν είναι γνωρίσματα του δημοκρατικού σοσιαλισμού , ο οποίος εκ προοιμίου τιμά και αγωνίζεται για την ανθρώπινη αξία. Τα χαρακτηριστικά και οι πρακτικές αυτές ανήκουν στους αντιπάλους του, απλά ο δημοκρατικός σοσιαλισμός δεν σκύβει το κεφάλι στις επιδιώξεις τους.

Είναι σαφές πως ό,τι δεν συμφωνεί με τα δεδομένα και τους στόχους του δημοκρατικού σοσιαλισμού, όποιος καπιταλισμός ή άλλος … -ισμός δεν σέβεται την ανθρώπινη αξία και την λογίζει σαν μηχανή παραγωγής – κατανάλωσης, όποιος …-ισμός δεν εφαρμόζει άμεση αληθινή δημοκρατία με άμεση αποφασιστική αρμοδιότητα του ανθρώπου – πολίτη σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής, δεν αποτελεί δημοκρατικό σοσιαλισμό και βρίσκεται απέναντί του, ανάλογα με τον βαθμό προσβολής των αξιών του. Αυτά τα αναφέρω, όχι για να ασκήσω πολεμική, αλλά για να καταστεί επιτέλους διακριτό το πλαίσιο λειτουργίας και δράσης του νοούμενου ως «αντιπάλου»

            Βλέποντας το τι είναι δημοκρατικός σοσιαλισμός, αυτόματα αντικρίζουμε και τον πολιτικό αντίπαλο, την άλλη πλευρά και τις αντίθετες επιδιώξεις της … . Την  άλλη πλευρά που την γνωρίζουμε, την βιώνουμε καθημερινά και γι΄αυτό τον λόγο είμαστε ταγμένοι με τον δημοκρατικό σοσιαλισμό.

      

Τα βασικά χαρακτηριστικά της αντίπαλης πλευράς είναι η απαξίωση του ανθρώπου, η μετατροπή του σε μηχανή παραγωγής – κατανάλωσης, η υποχειριοποίησή του, η εξάρτηση του από τεχνητές βιοτικές και ψυχολογικές ανάγκες και η εκμετάλλευση των πραγματικών βιοτικών και ψυχολογικών αναγκών του, η περιθωριοποίηση, η αλλοτρίωση, η οχλοποίηση, ο έλεγχος της πληροφορίας και της γνώσης και πολλά, πολλά άλλα. Είναι, επίσης, η έλλειψη πραγματικής δημοκρατίας δηλ. του δικαιώματος του ανθρώπου να αποφασίζει αδέσμευτα για την κίνηση της κοινωνίας – να θεσπίζει μέσα από την συλλογικότητα της πλειοψηφίας τους νόμους, η δημιουργία θεσμών καταπίεσης και εξάρτησης, οι μηχανισμοί εξουσιαστικής γραφειοκρατίας, η μεταφυσική άποψη για το νόμο, οι πόλεμοι, οι τεχνητές εχθρότητες μεταξύ των λαών, ο ιμπεριαλισμός, η θεοποίηση του κέρδους και της εξουσίας, …. .  

            Το πρόβλημα της αριστεράς ευρύτερα είναι αυτό της θέσης σε απλή αντιπαλότητα, χωρίς αντίστοιχη πρόταση προς την κοινωνία και για την κοινωνία και τον άνθρωπο. Πρόταση θέσμισης ενός άλλου κοινωνικού μοντέλου οργάνωσης, διαφορετικού από τους μαύρους … -ισμούς που κυριαρχούν.

Το πρόβλημα της αριστεράς είναι πρόβλημα προσδιορισμού της θέλησής της και του οράματός της, είναι πρόβλημα τόλμης για την κατανόηση των επικρατούντων – …ισμών και αγώνα για την αντικατάστασή τους.

Ζαλισμένη η αριστερά, δεν πιστεύει στην φύση της την ίδια, δεν γνωρίζει κατά κυριολεξία που οδεύει, που θέλει να πάει, πηγαινοέρχεται στα αχανή λιβάδια του καπιταλισμού και δεν μπορεί να δει παραπέρα, απλά αντιδρά αταβιστικά στις τρομερές ορέξεις του.

Σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, δεν μπορώ να εντάξω στον δημοκρατικό σοσιαλισμό την απλή άρνηση – πολεμική στα σχέδια του καπιταλισμού που συνεχώς παράγει καταπίεση και ασκεί επιθετικότητα. Στην ατέρμονα αυτή προσπάθεια ο αμυνόμενος θα κουραστεί και θα χάσει το παιχνίδι. Ούτε μπορώ να εντάξω στον δημοκρατικό σοσιαλισμό όσους υποστηρίζουν πως το μόνο πρότυπο κοινωνικής οργάνωσης είναι αυτό του καπιταλισμού (ιδιωτικού ή κρατικού) επιδιώκοντας απλά να τον κάνουν κατ’ όπως νομίζουν καλύτερο.

Ο καπιταλισμός και η εξουσία που εκφράζει θεριεύει έτσι συνεχώς, ουσιαστικά αντί να αντικαθίσταται, γίνεται σοφότερος από την κριτική που του γίνεται και προσέχει στην λειτουργία του, ώστε να διατηρήσει και να επαυξήσει τα κεκτημένα του.

Το πρόβλημα της σοσιαλδημοκρατίας στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο από την θεώρησή της αυτή ξεκινά, δεν είναι τελικά αποτελεσματική στον αγώνα της με τον καπιταλισμό, τον κάνει ισχυρότερο, τον διδάσκει, του δίνει νέες θεσμικές δυνατότητες και τελικά τον στηρίζει, ακόμα και με κερδοφόρες παραγωγικές ιδέες και δυνατότητες.

Παράλληλα, με τα όποια κηρύγματα, πολιτικές και στόχους της δεν δίνει στον άνθρωπο τον στόχο της βιοτικής και ψυχολογικής επάρκειας ως δεδομένο ενός νέου συστήματος κοινωνικής οργάνωσης και πορείας. Προσπαθεί απλώς να  κατατάξει τον άνθρωπο σε μία καλύτερη θέση μέσα στο υπάρχον σύστημα.

Ουσιαστικά η σοσιαλδημοκρατία προβαίνει σε νέες κατατάξεις ευρύτερου «ταξικοειδούς» χαρακτήρα: προνομιούχοι και μη προνομιούχοι, εργαζόμενοι – άνεργοι, υψηλόμισθοι – χαμηλόμισθοι. Η κατάταξη στις ομάδες αυτές απλώς χρησιμοποιείται για την απόλαυση κάποιων βοηθημάτων που, επίσης απλώς, συντηρούν το πρόβλημα και παγιώνουν τις πραγματικές ανισότητες, χωρίς να βάλλουν κατά των πραγματικών αιτιών τους.

Στην πραγματικότητα η σοσιαλδημοκρατία συντηρεί τις κοινωνικές τάξεις ή διαστρωματώσεις, χωρίς να δίνει σαφή και επαρκή λύση στο αιώνιο πρόβλημα της κάλυψης των βασικών βιοτικών υλικών και ψυχολογικών αναγκών του, αφού λειτουργεί μέσα σε ένα καπιταλιστικό πλαίσιο οικονομίας και συντηρεί τις εξουσιαστικές κοινωνικοπολιτικές δομές, που αμφότερες από την φύση τους στηρίζονται και αναπαράγουν τις ανισότητες.

Μέσα στο παραγωγικό αυτό πλαίσιο ακόμα και τα κοινωνικά μη πολιτικά κινήματα που έχουν παγκόσμιο και αταξικό χαρακτήρα (όπως π.χ. το κίνημα για την προστασία του περιβάλλοντος) γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης από τον καπιταλισμό, για νέα μεγαλύτερα κέρδη και περισσότερες οικονομικές δραστηριότητες, ενώ τα κινήματα λειτουργούν διχαστικά στην κοινωνία, προσφέροντας στον καπιταλισμό την δυνατότητα της πάντοτε επιτυχημένης τακτικής του «διαίρει και βασίλευε» και σε ένα ατελείωτο κύκλο φαυλότητας του καπιταλισμού, που φαίνεται τελικά να ευνοεί ή να επινόησε την ύπαρξη και την λειτουργία τους, ως μέσο εξεύρεσης διεξόδων και κέρδους. Ετσι π.χ. η μείωση εκπομπής ρύπων – καυσαερίων οδηγεί στην παραγωγή βιοκαυσίμων, τα οποία αντικαθιστούν τις καλλιέργειες που προέρχονται για τροφή, ειδικά στον τρίτο κόσμο και διχάζουν το πολιτικό και κοινωνικό οικολογικό κίνημα, την ίδια ώρα που ο καπιταλισμός εκμεταλλεύεται κερδώα κάθε πλευρά αυτής της αλυσίδας).

            Βεβαίως στην συμπεριφορά αυτή του καπιταλισμού το πιθανότερο είναι να δώσει το τέλος μία φυσική νομοτέλεια, π.χ. η καταστροφή του περιβάλλοντος και της γης από την υπερπαραγωγή και υπερκατανάλωση πόρων, το ζητούμενο όμως είναι πως ο δημοκρατικός σοσιαλισμός θα μπορέσει να αναλάβει τα ηνία πριν η κατάσταση γίνει μη αναστρέψιμη.

            Κοντολογίς, η αποκαλούμενη σοσιαλδημοκρατία με την σημερινή της μορφή και περιεχόμενο δεν μπορεί και δεν έχει να δώσει ουσιαστικές λύσεις στον άνθρωπο και στην κοινωνία και λειτουργεί ως μοχλός διόρθωσης της πορείας του καπιταλισμού, ο οποίος όμως παραμένει ουσιαστικά αλώβητος και αδιαμφισβήτητος από αυτή ως τρόπος οικονομικής – παραγωγικής και κοινωνικοπολιτικής οργάνωσης.

Η πρόταση που θέτω ως πρόταση του δημοκρατικού σοσιαλισμού έρχεται να δώσει ένα όραμα, ένα όραμα για μια νέα πορεία της ανθρωπότητας και του πλανήτη, ένα στόχο πραγματικά σωτήριο και προοδευτικό για τον άνθρωπο και την κοινωνία, ένα όραμα απελευθέρωσης.

Θα θέσω με λίγα λόγια το πλαίσιο των επιδιώξεων και των ρυθμίσεων, συμπυκνώνοντας ένα παλαιότερο γραπτό μου πάνω στο ζήτημα.

Ζητούμενο ως προς τα πάντα είναι η απελευθέρωση του ανθρώπου, η αναγωγή του στο επίκεντρο της κοινωνικής ζωής και η καθιέρωση θεσμών ουσιαστικής δημοκρατίας, αλλά και αποδέσμευσης από έννοιες όπως κέρδος και παραγωγικότητα (από τα ψευδή και πλαστά ιδεολογήματα του καπιταλισμού).

Αρωγός – μοχλός στην απόπειρα κοινωνικής αλλαγής θα είναι και η τεχνολογία, ανθρώπινο δημιούργημα που εκμεταλλεύονται λίγοι.

Σκοπός είναι να μπορούν όλοι οι άνθρωποι να χαίρονται τα αγαθά (υλικά και ψυχικά – πνευματικά) που τους αναλογούν στον πλανήτη, πρώτα απ’ όλα και με μοναδικό όρο την ανθρώπινη φύση τους και χωρίς την παρέμβαση της κερδώας αγοράς και της εκμετάλλευσης.  

Να εξασφαλίζει δηλαδή η κοινωνική συλλογικότητα σε κάθε άνθρωπο την απόλαυση πρώτα απ’ όλα των υλικών αγαθών και των ψυχολογικών – πνευματικών δεδομένων που είναι αναγκαία για την διαβίωση όλων, την ευδαιμονία με την αρχαία έννοια της λέξης, απελευθερώνοντας έτσι τον άνθρωπο ως οντότητα.

            Επιγραμματικά οι στόχοι για την πραγμάτωση του οράματος είναι οι εξής:

–           Αμεση ουσιαστική δημοκρατία ως πολιτικό σύστημα. Η κοινωνία ως συλλογικότητα έχει την αρμοδιότητα απόφασης για όλα τα ζητήματα. Υλοποίηση μέσω της τεχνολογίας (π.χ. ίντερνετ). Οι Βουλές όπου υπάρχουν ή άλλα αντιπροσωπευτικά όργανα λειτουργούν απλά για την διεκπεραίωση των βουλήσεων της κοινωνίας των ανθρώπων – πολιτών και  τεχνικής διατύπωσης των αποφάσεων ή πρότασης αναγκαιοτήτων.

–           Κατάργηση των στρατών και των όπλων, κατάργηση των εξουσιαστικών δομών και οργάνων, καθώς και της γραφειοκρατίας.

–           Κατάργηση της βιοτικής και ψυχολογικής εξάρτησης του ανθρώπου. Κάθε άνθρωπος δικαιούται τα βασικά αγαθά που συγκροτούν το πλαίσιο ανεξαρτησίας – διαβίωσής του. Ετι περαιτέρω μέτρηση των δυνατοτήτων του πλανήτη και της κάθε χώρας και διανομή των περαιτέρω δυνάμενων να παραχθούν υλικών σε όλους με απόλυτη ισότητα. Αλληλοβοήθεια μεταξύ των κοινωνιών. Κοινωνική κτήση των μέσων παραγωγής, αποοικονομοποίηση των κοινωνιών και της παραγωγικής διαδικασίας, εκμετάλλευση της ρομποτικής και των άλλων τεχνολογιών αυτοματισμού για το κοινό καλό.   

–           Ελεύθερη επιλογή από τον άνθρωπο του τομέα παραγωγής στον οποίο θέλει να προσφέρει. Κατάργηση της μισθωτής δουλείας – εργασίας.

–           Απόλυτη ισότητα και ισονομία. Ελευθερία στην έκφραση.

–           Ουσιαστική δικαιοσύνη παρεχόμενη από την κοινωνία. Ο θεσμός βεβαίως δεν είναι αναγκαίος καθώς θα ατονήσει, αφού τα περισσότερα εγκλήματα και διαφορές έχουν οικονομικό – υλικό και ψυχολογικό κίνητρο που βασίζεται στην ανεπάρκεια και την απληστία.

–           Ολη η γνώση του πλανήτη ελεύθερη σε όλους

–           Κίνητρα κοινωνικής προβολής και καταξίωσης (μη οικονομικής ή εξουσιαστικής φύσης) σε όσους μοχθούν περισσότερο για την κοινωνία και την κοινή πρόοδο.

–           Παραγωγή με απόλυτο σεβασμό στην φύση και τις δυνάμεις της.

            Ετσι απλά φτιάχνουμε έναν άλλο κόσμο, έναν κόσμο ήρεμο και ανθρώπινο, έναν κόσμο με κέντρο τον άνθρωπο, τον ελεύθερο άνθρωπο.

            Τόσο εύκολο και απλό είναι; 

Δεν είναι καθόλου δύσκολο για να σας πω την γνώμη μου, δεν μπορεί να το καταφέρνουν επί χιλιάδες χρόνια οι άνθρωποι σε φυλές τεχνικά και πνευματικά πρωτόγονες και να μην μπορούμε να το καταφέρουμε εμείς.

Αρκεί να το πιστέψουμε, αρκεί να δούμε ένα κόσμο που θα λειτουργεί με τον τρόπο αυτό μέσα από την φαντασία μας, αρκεί να το συλλάβουμε σαν ιδέα για να αποκτήσει οντότητα. Σκεφτείτε και εσείς, φανταστείτε το σαν να ήταν πραγματικότητα, τοποθετήστε τον εαυτό σας μέσα του κι αφήστε το να κυλήσει σαν τη ζωή μας …

Αυτό που πρώτα από όλα ζητώ είναι να αναρωτηθεί ο καθένας από εμάς, τίμια και αδέσμευτα με τον εαυτό του:

Τι είμαστε;

Τι πιστεύουμε; τι επιδιώκουμε τελικά πολιτικά, κοινωνικά και σαν άνθρωποι;

Είναι αρκετό και αποτελεσματικό να επιδιώκουμε απλά την διατήρηση του υπάρχοντος συστήματος παγκόσμιας εξουσίας με λίγο ή πολύ καλύτερους όρους; μας αρέσει αυτή η κατάσταση στον πλανήτη;

Συμφωνούμε με όσα συμβαίνουν στον πλανήτη και στις ζωές μας;

Να διαχειριστούμε απλώς θέλουμε, αναβαπτιζόμενοι σε ένα μεγαλύτερο γρανάζι του καπιταλισμού;

Είμαστε τελικά πραγματικοί σοσιαλιστές ή η ουρά του καπιταλισμού;

Ξέρουμε γιατί παλεύουμε, γιατί συγκρουόμαστε, που μας οδηγούν οι αγώνες μας, μήπως είναι τόσο στείροι όσο η «σοσιαλδημοκρατία» ;

Εχουμε πολιτική κατεύθυνση ή απλώς αναμασάμε την υπάρχουσα οντότητα, μυρικάζουμε και πιθηκίζουμε αναπαράγοντας την αδικία, την ανισότητα και τον ίδιο τον καπιταλισμό που τα προκαλεί;

Συμμεριζόμαστε τις αγωνίες του καπιταλισμού ή τις παραμερίζουμε και τις απορρίπτουμε, τον καταργούμε ή όχι;

Μήπως τελικά θα πρέπει να ξεπεράσουμε τις φοβίες μας και να αφήσουμε τον άνεμο της ελευθερίας να δροσίσει γλυκά την ανέμελη ηρεμία μας, καθώς θα μας χτυπά στο μέτωπο ένα καλοκαιρινό ηλιοβασίλεμα κάπου σε αυτόν τον όμορφο πλανήτη;

Το όραμά μας είναι μπροστά μας, είναι όραμα όλων μας, ας το συμπληρώσουμε, ας το χτίσουμε όλοι μαζί και ας αποφασίσουμε να γίνει πραγματικότητα !!!  ._

Νοέμβριος 6, 2007

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

Filed under: ΚΟΜΜΑΤΑ & ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ — dimkaramitsas @ 9:43 μμ

                             ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ 

1.         Στην ουσιαστική, πραγματική, άμεση μοναδική ως έννοια Δημοκρατία, ως σύστημα πολιτικής – κοινωνικής οργάνωσης έχω ήδη αναφερθεί. Το σύστημα – πρόταση πραγματικής κομματικής δημοκρατίας έχει ήδη τεθεί και αποτελεί δεδομένο και σημείο αναφοράς των απόψεών εμού και άλλων συνομιλητών για την κοινωνία και τα κόμματα.   

            Τι εννοούμε όμως ως γραφειοκρατία; πως παρεμβαίνουν οι γραφειοκρατικοί εξουσιαστικοί μηχανισμοί σε ένα κομματικό μηχανισμό ή στην κοινωνία την ίδια;

Πως η δημοκρατία έρχεται να μεταχειριστεί και να καταργήσει την γραφειοκρατία, τις δυνάμεις που την καλλιεργούν και τα αποτελέσματά της;

2.         Γραφειοκρατία ως έννοια, δεν είναι τα γραφεία και οι υπάλληλοι, αλλά η εξουσία που εκφράζεται μέσα από τους μηχανισμούς αυτούς, η εξουσία που οχυρώνεται, σχηματικά, πίσω από τα γραφεία, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε άλλο από την αυθαιρεσία του προσώπου που συμπλέκεται με και στηρίζεται στην κρατική απονομή αρμοδιότητας.

Η γραφειοκρατία ως παθογενές φαινόμενο δεν εκφράζει, ούτε υπηρετεί απλώς το «κοινόν», η γραφειοκρατία εκφράζει και εξυπηρετεί ταυτόχρονα μία «εξώκοσμη» μεταφυσική έννοια της εξουσίας, την ιεραρχική δόμηση του μηχανισμού και της κοινωνίας και το πρόσωπο που ασκεί την απονεμηθείσα αρμοδιότητα.

Στο πλαίσιο αυτό η γραφειοκρατία συναντά την αυθαιρεσία της γνώμης και της συμπεριφοράς του προσώπου – φορέα, την ταύτιση του προσώπου με το κράτος ή την όποια εξουσία αυτό εκφράζει, τη νόσφιση και διαχείριση των πραγμάτων με βάση τα προσωπικά δεδομένα και συμφέροντα, ώστε οι πολίτες – εντολείς να μετατρέπονται σε ψυχολογικό «αυτοί»  και οι διαχειριστές της εξουσίας γραφειοκράτες να μετατρέπονται σε «εγώ» με την ψυχολογική έννοια του όρου.

Μέσα από την θεώρηση αυτή, ο ίδιος ο φορέας της εξουσίας (που στην πραγματικότητα ανήκει στο «όλον») ανεπίτρεπτα ενεργεί με ατομικά κριτήρια, φροντίζοντας να εκμεταλλεύεται, υπέρ του ιδίου και υπέρ της διατήρησης των μηχανισμών, την εξουσία που του δίνεται από την πολιτεία. Επισημαίνω ότι όλα τα συντάγματα (πλην των μοναρχικών) έχουν ως βάση της εξουσίας τον λαό εκφραζόμενη με την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας.

Σε ένα φαινόμενο τόσο πολυσχιδές και με πολλές εκφάνσεις και μετασχηματισμούς ο απόλυτος ορισμός της γραφειοκρατίας είναι πραγματικά δυσχερής και εκφραστικά περιφραστικός, στην ουσία πρόκειται για φαινόμενο που αφορά την διαχείριση των εξουσιαστικών δομών ενός μηχανισμού. 

Οι μηχανισμοί που κατοχυρώνουν την γραφειοκρατία είναι άμεσα συνδεδεμένοι με το εξουσιαστικό φαινόμενο και την ιεραρχία που επιβάλλει η λειτουργία του και δεν αποτελούν τίποτε άλλο από την προσωποποίηση του εξουσιαστικού φαινομένου, όχι με γνώμονα και αιτία την έκφραση του συνόλου της κοινωνίας, αλλά μιας πλατωνικής, μεταφυσικής προέλευσης «εξουσίας των θεσμών».

3.         Ας αφήσω όμως κάπου εδώ την θεωρητική προσέγγιση για να αναφερθώ στο φαινόμενο εν το γίγνεσθαι, κατά την έκφρασή του σε ένα κομματικό μηχανισμό και στην κοινωνία.

            Είναι σαφές, ότι η κατάληψη θέσεων σε μια κομματική οργάνωση, αντίστοιχα με την κατάληψη θέσεων εξουσίας στο κρατικό μόρφωμα, συνεπάγεται και την άσκηση εξουσίας και επιρροής στην λειτουργία και τις αποφάσεις ενός κόμματος. Οσο λιγότερο δημοκρατικά είναι οργανωμένο ένα κόμμα, τόσο μεγαλύτερη είναι και η παρεχόμενη, τυπικά ή εν δυνάμει, εξουσία του προσώπου – θέσης. Με τον τρόπο αυτό αυξάνονται τόσο οι πιθανότητες αυθαιρεσίας του προσώπου, στηριζόμενες στο imperium, στην εξουσία διαχείρισης της εξουσίας, αλλά και διαφθοράς του από αλλότριους παράγοντες.

Οι χαρακτηριζόμενοι στην σύγχρονη πολιτική ζωή ως «βαρόνοι» δεν είναι τίποτε άλλο από την έκφραση του φαινομένου των μηχανισμών γραφειοκρατίας που λειτουργούν ατομικά, δίδοντας χαρακτηριστικά μεσαιωνικού φεουδάρχη στο πρόσωπο που νέμεται την συγκεκριμένη ιεραρχική δομή.

Στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. και στα υπόλοιπα κόμματα της αριστεράς το φαινόμενο είναι ιδιαίτερα έντονο και ισχυροποιείται με την ταυτόχρονη συνδρομή – συνύπαρξη και εντέλει σύζευξη δύο παραγόντων που εκκινούν από αντίθετη αφετηρία, την έλλειψη δημοκρατικών θεσμών που να εκφράζουν την βάση και την κοινωνία και την έλλειψη απόλυτης μονοπρόσωπης ηγετικής συμπεριφοράς από τον επικεφαλής του κόμματος.

Οι «βαρόνοι» επικαλούνται την δημοκρατία για να μειώσουν την εξουσιαστική εμβέλεια του αρχηγού και τούτο θα ήταν θεμιτό, εάν ταυτόχρονα μειωνόταν και η δική τους εξουσία έναντι και υπέρ της κομματικής βάσης και της κοινωνίας. Δυστυχώς, ως προς την έκφραση της βάσης συμβαίνει το αντίθετο, καθώς επιδιώκεται από τους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς της «βαρονίας» η θεσμική της απομόνωσή της σε ρόλο όχλου, αδαή και ανίκανου, ακόμα και η ψευδεπίγραφη έκφραση της κοινωνίας μέσα από δήθεν δημοκρατικούς θεσμούς. Οσο εξακολουθούν να υφίστανται τα φαινόμενα αυτά, οι «βαρωνίες» της γραφειοκρατίας θα γίνονται πιο ισχυρές, ενισχύοντας και αναπαράγοντας την εξουσία τους.

            Η αναπαραγωγή της εξουσίας της γραφειοκρατίας είναι ένα ακόμα φαινόμενο των μηχανισμών αυτών, αφού κύριο μέλημά τους είναι η διατήρηση και επέκταση της επιρροής και της αυτονομίας τους έναντι της κοινωνίας και των λοιπών φορέων που τυχόν «απειλούν» τις δομές της. Όπως στον μεσαίωνα ο βασιλιάς εκλεγόταν και ελεγχόταν από μία κάστα μεγαλοτιτλούχων, όντας ταυτόχρονα δεσμευμένος έναντι αυτών και στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους, έτσι και σήμερα στην εξέλιξή του πολιτικού φαινομένου συμβαίνει κάτι αντίστοιχο με την δυνατότητα των «βαρόνων» της γραφειοκρατίας να επηρεάζουν, να ελέγχουν, ακόμα και να επιβάλουν τις θέσεις τους, υπέρ των ιδίων και των υποστηρικτών τους.

Στο ίδιο πλαίσιο, η άνοδος των «βαρόνων» στην ιεραρχική θέση που κατέχουν ενδιαφέρει και στηρίζεται από εξωθεσμικούς παράγοντες, που ασκούν υλική και ψυχολογική επιρροή στο κομματικό (και κατ’ αντιστοιχία στο κοινωνικό) γίγνεσθαι. Ενδιαφέρονται οι παράγοντες αυτοί για τα πρόσωπα νομείς της εξουσίας, ως αντικείμενα επιχειρηματικής εκμετάλλευσης και μέσων ελέγχου του κόμματος – κοινωνίας και ενεργούν αποφασιστικά προς τούτο.  

            Με τα ανωτέρω γνωρίσματα και χαρακτηριστικά η γραφειοκρατία γίνεται συνώνυμο, αλλά και όργανο του πολιτικού και κοινωνικού συντηρητισμού, όχι μόνο διότι επιδιώκει την διατήρησή της και την επαύξηση της εξουσίας της έναντι της κοινωνίας, αλλά και του αρχηγού, αλλά και διότι για την διατήρηση της εξουσίας της είναι αναγκαία η πολιτική και ιδεολογική τελμάτωση, η συντήρηση του πολιτικού και κοινωνικού status qvo (κατεστημένου)[1].

Ετσι, κάθε νεωτερισμός που δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα της γραφειοκρατίας και όσων υπηρετεί, κάθε νεωτερισμός που έρχεται να εκφράσει την κοινωνία και να επαυξήσει την εξουσία της ή έστω να μειώσει την εξουσία της γραφειοκρατίας, γνωρίζει την πολεμική της θεσμικής γραφειοκρατίας, ώστε να απορριφθεί και να κατασυκοφαντηθεί, ως μη εφαρμόσιμος, ουτοπικός, επικίνδυνος και με μία σειρά κάθε λογής χαρακτηρισμών.

Η θεσμική γραφειοκρατία, για την υπεράσπιση – διατήρηση των συμφερόντων της, προβάλλει την ανάγκη της κοινωνίας για την δόμηση και λειτουργία ιεραρχικά κατασκευασμένων εξουσιαστικών δομών (οι οποίες στην πραγματικότητα είναι τουλάχιστον αμφίβολης αποτελεσματικότητας και για εμένα αποτέλεσμα αντιδραστικής αντιδημοκρατικής νομής της εξουσίας) και την εξωκοινωνική μεταφυσική, de iure, θέσπιση της εξουσίας της ως αντικείμενο και αναγκαιότητα μη αμφισβητήσιμη.

            Ως είναι ευνόητο, έτερο χαρακτηριστικό της γραφειοκρατίας, άμεσα συνεπαγόμενο από τα χαρακτηριστικά της και τον τρόπο λειτουργίας της αποτελεί ο άκρατος ατομικισμός των φορέων της. Αντικείμενο του ατομικισμού είναι η εξασφάλιση της ατομικής ευμάρειας (αφού η κοινωνία αποτελεί σιωπηλό θεατή και όχλο) και την ανέλιξης στους θεσμούς της βαρωνείας[2].

Στο μεσαιωνικό βασίλειο του σύγχρονου πολιτικού γίγνεσθαι η ιεραρχία αυτού του είδους κυριαρχεί διδάσκει και επιβάλλει στην κοινωνία έναν απέραντο ατομικισμό, έναν προκλητικό σκοταδισμό, διαστρέφει και συκοφαντεί την δημοκρατία και τους αγωνιστές της, περιθωριοποιεί, εξαγοράζει, προπαγανδίζει με τον πιο αισχρό τρόπο και βομβαρδίζει με άχρηστες ειδήσεις ή σκόπιμες ειδήσεις την κοινωνία, πλάθει μύθους για ήρωες και για μάχες που δεν δόθηκαν ποτέ. Η αποστέωση και αποσάρθρωση της κοινωνικής αλληλεγγύης και της οντότητας – αξίας του ανθρώπου είναι σκοπός της γραφειοκρατίας, που επιβάλει το δίκαιο και την αναγκαιότητα επίπλαστων ιεραρχικών θεσμών για να κινηθεί απερίσπαστη στον έλεγχό ανθρώπων και κοινωνιών.

           

4.         Τα αυτά συμβαίνουν και στους κομματικούς χώρους, στις κομματικές συλλογικότητες που μόνο συλλογικότητες δεν αποτελούν. Στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. που βρίσκεται στο επίκεντρο της δημοσιότητάς, οι ανέλεγκτες γραφειοκρατικές δομές και οι βαρόνοι δίνουν και παίρνουν καθημερινά με τους στρατούς τους τις μάχες τους για επικράτηση και δεν μιλώ για τους επίδοξους αρχηγούς, αλλά για τους υποστηρικτές τους.

Ένα προοδευτικό, ριζοσπαστικό, δημοκρατικό και σοσιαλιστικό κόμμα, με κινηματικό χαρακτήρα πρέπει γρήγορα να αντιληφθεί την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει από τις γραφειοκρατικές δομές και μηχανισμούς του και να τις αλλάξει άρδην με θεσμούς δημοκρατικούς.

            Αναφέρομαι και πάλι στην αναγκαιότητα της κομματικής δημοκρατίας, διότι στην δημοκρατία τα προβλήματα αυτά είναι λυμένα. Οι εφευρέτες της οι αρχαίοι Ελληνες είχαν δώσει σαφείς και επαρκέστατες λύσεις. Από την φύση της η Δημοκρατία δημιουργήθηκε ως αναγκαιότητα για να καταπολεμηθεί και να νικηθεί η ολιγαρχία, η εξουσία των λίγων.

Εξελισσόμενη και λειτουργώντας σε ένα πιο δύσκολο από το σημερινό περιβάλλον, η δημοκρατία της αρχαιότητας έδωσε τις λύσεις της, που είναι αιώνιες και σταθερές.

Σήμερα, στον χώρο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. όπου οι βαρόνοι των κομματικών μηχανισμών έσπευσαν ή ήλθαν εκ των υστέρων να διατυπώσουν θέσεις για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους και τις δομές της εξουσίας που τους εξασφαλίζουν την διατήρηση της βαρονίας τους, η απάντηση που θα πρέπει να τους δοθεί δεν πρέπει να είναι άλλη από την θέσπιση δημοκρατικών θεσμών, των δημοκρατικών θεσμών που προτείναμε.

            Στην δημοκρατία αποφασίζει η ίδια η κοινωνία, αυτή έχει την θεσμική αρμοδιότητα. Ετσι οι γραφειοκράτες – βαρώνοι χάνουν ένα τεράστιο μέρος της εξουσίας τους: την θεσμική αρμοδιότητα να επιβάλλουν άνωθεν τις απόψεις τους.

            Στην δημοκρατία είναι σχεδόν αδύνατο και πάντως θα είναι πολύ οδυνηρό οικονομικά και δύσκολο και για τους διαφθορείς να διαφθαρεί το σώμα της κοινωνίας, αφού αυτό αποφασίζει. Υπάρχουν βέβαια οι δημαγωγοί, αλλά η αντιμετώπισή τους είναι θέμα συλλογικής παιδείας, μιας παιδείας που η σύγχρονη κοινωνία έχει τα μέσα να την παράσχει στον άνθρωπο πολύ ευκολότερα από ό,τι την αρχαία εποχή.

            Στην δημοκρατία η ιεραρχική εξουσιαστική δόμηση της κοινωνίας αποσυντίθεται, οι μηχανισμοί θεσμικής γραφειοκρατίας καταργούνται, όλοι είναι ίσοι και οι «άρχοντες» είναι απλώς εντολοδόχοι των αποφάσεων την κοινωνίας, κληρωτοί στην αρχαιότητα και αιρετοί για περιορισμένη θητεία σήμερα (κατά την πρότασή που υποβάλλω για τα πέραν των Τ.Ο. όργανα).

            Οι μηχανισμοί ελέγχου στην δημοκρατία είναι πολυμελείς και συλλογικοί, στην πραγματικότητα απαρτίζονται από ένα μεγάλο τμήμα του κοινωνικού σώματος, ώστε να μην είναι δυνατός ο χρηματισμός τους. Το ίδιο σώμα των μελών – πολιτών ασκεί τον έλεγχο, ώστε η όποια δυνατότητα διαφθοράς απομένει, να είναι δύσκολο να υλοποιηθεί.

            Με το σύστημα κομματικής δημοκρατίας που προτείναμε, όχι μόνο θα αναδειχθούν πολιτικές ουσίας, αλλά θα εκφραστούν και από τους άξιους πολίτες, που θα πρέπει να πείσουν για την αξία των θέσεων και προτάσεών τους.

            Με τον τρόπο αυτό, τα «κομματικά βαρίδια», οι βαρόνοι της γραφειοκρατίας, χάνουν την ισχύ τους, γίνονται απλοί πολίτες και πλέον οφείλουν να πείσουν την κοινωνία, όχι με την δύναμη και την πειθώ της εξάρτησης, αλλά με την πειθώ και την αξία των προτάσεών τους.

            Πρόεδρε του ΠΑ.ΣΟ.Κ., σκεπτόμενοι πολίτες και φίλοι, είναι η ώρα των μεγάλων αποφάσεων, των ουσιαστικών αλλαγών, είναι η ώρα της δημοκρατίας, την 12η Νοεμβρίου είναι η ώρα της πρότασής μας, η ώρα της πρώτης μας μεγάλης μάχης, της πρώτης μας μεγάλης νίκης .

             


[1] Οι σειρές του BBC «Μάλιστα κ. Υπουργέ» και «Μάλιστα κ. Πρωθυπουργέ» που προβλήθηκαν παλαιότερα από την κρατική τηλεόραση, είναι εύγλωττες και χαρακτηριστικές της λειτουργίας του γραφειοκρατικού φαινομένου.  [2] Οι καρατομήσεις, η σκληρότητα προς τους αντίπαλους «βαρόνους» είναι αίτημα των άλλων «βαρόνων», των νικητών, για να επεκτείνουν την σφαίρα επιρροής τους, να γίνουν πιο ισχυρά τα φέουδά τους, η κοινωνία δεν θέλει «αίμα», ούτε πρέπει να παρασύρεται, η κοινωνία πρέπει να απαιτήσει την αποκαθήλωση των θεσμών της βαρωνείας, από σύγχρονους δημοκρατικούς θεσμούς.      

Νοέμβριος 1, 2007

Η βράβευση των χειρότερων εταιρειών του κόσμου … And the winners are… από το blog του νέο ΙΝΚΑ (http://newinka.wordpress.com/)

Filed under: ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ — dimkaramitsas @ 7:38 μμ

And the winners are…

October 31st, 2007

Η Coca -Cola , η Kellogg’s, η Mattel και η Takeda Pharmaceuticals βρίσκονται επικεφαλής του καταλόγου των διεθνών εταιρειών, ενόχων για την καταπάτηση των δικαιωμάτων των καταναλωτών.

Η Παγκόσμια Οργάνωση Καταναλωτών Consumers International (CI) ανακοίνωσε στις 29.10.2007 τους νικητές των βραβείων των παγκόσμιων κακών προϊόντων που απονεμήθηκαν στο Διεθνές Συνέδριο της CI στο Σίδνεϋ της Αυστραλίας.

Τα βραβεία στοχεύουν να τονίσουν την απουσία κοινωνικής εταιρικής ευθύνης απέναντι στους καταναλωτές και την κατάχρηση της εμπιστοσύνης των καταναλωτών από διεθνείς επώνυμες εταιρίες.

Οι νικητές αυτής της χρονιάς είναι:

η εταιρία παιχνιδιών Mattel

mattel.png

Η Mattel αναγκάστηκε να αποσύρει από την αγορά 21 εκ. παιχνίδια μέσα σε πέντε εβδομάδες, εξαιτίας της υπερβολικής χρήσης μόλυβδου στο χρώμα των παιχνιδιών, που σε μία περίπτωση ξεπερνούσε κατά 200 φορές το επιτρεπτό όριο. Η Mattel κατηγορήθηκε ότι προέβαλε εμπόδια στις έρευνες της Αμερικανικής Γερουσίας και ότι προσπάθησε να αποφύγει την ανάληψη ευθύνης σχετικά με τα προβλήματα των προϊόντων της.

η Coca – Cola

dasani.png

H Coca Cola συνεχίζει την διεθνή προβολή του εμφιαλωμένου της νερού Dasani στη Βραζιλία, Αργεντινή, Χιλή, Μεξικό και σε άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής, παρά το γεγονός της δημόσιας ομολογίας της εταιρίας ότι δεν προέρχεται από κάποια πηγή αλλά είναι απλά νερό της βρύσης.

η Kellogg’s

kellogg_s.png

Η Kellogg’ s, για την παγκόσμια χρήση χαρακτήρων κινουμένων σχεδίων – cartoons με σκοπό να προκαλέσουν το αγοραστικό ενδιαφέρον των παιδιών ηλικίας κάτω των 12. Στην διαφημιστική τους καμπάνια παρόλο που κάνουν λόγο για υψηλής αξίας θρεπτικά συστατικά παραλείπουν εσκεμμένα να ενημερώσουν για την υψηλή περιεκτικότητα των τροφών αυτών σε ζάχαρη και αλάτι.

Για παράδειγμα τα δημητριακά Kellogg’s στην Γαλλία περιέχουν 33% ζάχαρη.

Τα Coco Pops στην Αυστραλία περιέχουν 36.5% ζάχαρη.

Τα Frosties στην Γαλλία 37% ζάχαρη.

Τα Frosted Flakes στο Μεξικό 40% ζάχαρη.

rozerem.png

Το μεγαλύτερο βραβείο απονεμήθηκε βέβαια στην Takeda Pharmaceuticals για την διαφήμιση υπνωτικών χαπιών για παιδιά εκμεταλλευόμενη τα κενά της Αμερικανικής νομοθεσίας. Η εταιρία απέδειξε ότι η ανάγκη της φαρμακοβιομηχανίας για μεγιστοποίηση κερδών οδηγεί μερικές εταιρίες σαν την Takeda να διαφημίζουν την αλόγιστη και άσκοπη χρήση φαρμάκων. Η συγκεκριμένη διαφημιστική καμπάνια ξεκίνησε να προβάλεται στην αρχή της σχολικής χρονιάς. Το σποτ χρησιμοποιούσε τις εικόνες παιδιών που ήταν άτακτα και έκαναν φασαρία μέσα στις σχολικές αίθουσες και τα σχολικά λεωφορεία. Απευθυνόμενο στους γονείς τους, έλεγε « Ότι το υπνωτικό χάπι Rozerem σας υπενθυμίζει ότι τα σχολεία ξανάρχισαν». Στην προκειμένη περίπτωση είναι εμφανές ότι δεν υπήρχαν ούτε οι στοιχειώδεις ηθικοί φραγμοί αφού η Takeda έφτασε στο σημείο να συστήνει στους γονείς να δίνουν υπνωτικά χάπια στα παιδιά τους.

Ο Richard Lloyd, γενικός διευθυντής, της Consumers International, είπε:

«Αυτές οι εταιρείες των δισεκατομυρρίων δολλαρίων είναι παγκόσμιες επώνυμες εταιρίες με ευθύνη να είναι τίμιες, υπόλογες και υπεύθυνες. Τονίζοντας τις ανεπάρκειές τους η Consumers International και οι 220 οργανώσεις μέλη της, τους θεωρούν υπόλογους και ζητούν από τις επιχειρήσεις να αναλάβουν τις ευθύνες τους σοβαρά.»

ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ

                        ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ
          Φλέγον ζήτημα της επικαιρότητας και πεδίο αντιπαραθέσεων και πολιτικής εκμετάλλευσης αποτελεί το σκοπιανό – μακεδονικό. Είναι σαφές ότι οι πολιτικές λύσεις που ακούγονται περιστρέφονται γύρω από την άσκηση βέτο εκ μέρους της Ελλάδας, σχετικά με την είσοδο στο ΝΑΤΟ ή και μελλοντικά στην Ε.Ε. .
          Δεν θα προχωρήσω στο παρόν κείμενο σε ανάλυση διπλωματικής μικροπολιτικής, διότι αυτή είναι κάτι που δεν το γνωρίζουμε θα προχωρήσω σε πολιτική ανάλυση και πρόταση.
Α.      Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ
          Θεωρώ αυτονόητο ότι στο ευρύτερο πολιτικό πλαίσιο η αριστερά ειδικά η «σκεπτόμενη» πρέπει – και σε αντίθεση με τον συντηρητισμό – να τάσσεται υπέρ της αυτοδιάθεσης των λαών. Τούτο είναι πρωταρχικό καθήκον της και δεν μπορούμε να τον αρνηθούμε στον λαό της γείτονος χώρας, ακόμα και εάν στηρίχθηκε προκειμένου να αποτελέσει πολιτικό και στρατιωτικό προτεκτοράτο των μεγάλων δυνάμεων.
Β. Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΙ
          Εάν θα θέλαμε να πραγματοποιήσουμε μια ad hoc ανάλυση δεν θα έπρεπε να αγνοήσουμε την γεωπολιτική θέση της Ελλάδας και τις τάσεις που διαμορφώνονται στην περιοχή μας, με δεδομένο ότι ο εξ ανατολής κίνδυνος υφίσταται εξακολουθηματικά.
          Πέρα από το δικαίωμα αυτοδιάθεσης των λαών που θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ως αριστεροί πολίτες θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι σκοπός της αριστεράς είναι να ενώνει τους λαούς και όχι να τους διασπά ή να τους «καταργεί», όπως επιδιώκει ο παγκόσμιος πολιτικός συντηρητισμός και το μεγάλο καπιταλιστικό κεφάλαιο.
          Πέραν των εξ ανατολής συνόρων μας, η Ελλάδα στην περιοχή αποτελεί σημαντικό οικονομικό παράγοντα και στρατιωτική δύναμη σχετικά ισχυρή. Στα βόρεια σύνορά μας, πέραν του μορφώματος των Σκοπίων υφίσταται ένας ολοένα αναπτυσσόμενος Αλβανικός υπερεθνικισμός – επεκτατισμός που φιλοδοξεί να δημιουργήσει την «Μεγάλη Αλβανία» εντάσσοντας στα ήδη δεδομένα όρια του Αλβανικού κράτους το Κόσσοβο, το Τέτοβο (αλβανόφωνη επαρχία της FYROM), αλλά ακόμα και περιοχές της Ηπείρου που σήμερα ανήκουν στην Ελλάδα. Ο υπερεθνικισμός αυτός καλλιεργείται μέσα από τον διαχωρισμό θρησκεύματος και καταγωγής – γλώσσας, και βρίσκει πρόσφορο έδαφος στην έλλειψη καλλιέργειας – παιδείας του συντριπτικά μεγαλύτερου μέρους των Αλβανών. Η Αλβανοί επίσης για λόγους που δεν αφορούν την παρούσα ανάλυση έχουν αρνητική – επιθετική θέση έναντι της Ελλάδας, την οποία και θεωρούν φραγμό στα όποια επεκτατικά σχέδιά τους. Το εγχείρημα των Αλβανών μπορεί σήμερα να φαίνεται ανεδαφικό και ανεφάρμοστο, όμως ουδείς γνωρίζει την δυναμική του Αλβανικού κράτους στις επόμενες δεκαετίες και την επικράτηση του μεγαλοϊδεατισμού στην συνείδηση των Αλβανών. 
          Αντίστοιχα στην Βουλγαρία μεγάλος είναι ο αριθμός των μουσουλμάνων κατοίκων (περίπου 2 εκατομμύρια) που κατοικούν κυρίως στη νότια Βουλγαρία, δηλ. στα βόρεια σύνορά μας. Οι περισσότεροι από αυτούς έχουν Τουρκική εθνική συνείδηση. Το Βουλγαρικό κράτος ενταγμένο πλέον στην Ε.Ε. και παρά το πλούσιο ιστορικό δεδομένο συγκρούσεων με την Ελλάδα, δεν μπορεί να θεωρηθεί εχθρικό προς την Ελλάδα σήμερα. Όμως κανείς δεν γνωρίζει την εξέλιξη της Ε.Ε. και δεν μπορεί να εγγυηθεί ακόμα και για την ύπαρξή της στα επόμενα χρόνια, ούτε μπορεί να εγγυηθεί κανείς για τις εξελίξεις των κοινωνιών και των κρατών στο μέλλον.
          Εχει γραφτεί από εθνικιστές του εξ ανατολής κρατικού μορφώματος και αποτελεί πραγματικότητα το γεγονός ότι στα βόρεια και βορειοδυτικά σύνορά μας υφίσταται ένα μουσουλμανικό τόξο που ξεκινά από την Ανατολική Θράκη, περνά από την Δυτική και Βόρεια Θράκη (νότια Βουλγαρία) και εξελίσσεται στην Αλβανία, το Κόσσοβο και την Βοσνία. Μην ξεχνάμε δε, ότι όλοι οι σύγχρονοι πόλεμοι στη νότια Βαλκανική έχουν να κάνουν και αποτελούν δημιούργημα ενός θρησκευτικού εθνικισμού με βάση το μουσουλμανικό θρήσκευμα. Μια παραφυάδα του «μουσουλμανικού τόξου» με άκρως εθνικιστικές θέσεις, εκφράζεται και από την «Τουρκική ένωση Δυτικής Θράκης». 
          Είναι σαφές ότι ως Ελλάδα, πρέπει να έχουμε στραμμένη την προσοχή μας στις εξελίξεις αυτές, να προβλέπουμε και να προετοιμάζουμε τις τακτικές και στρατηγικές του μέλλοντος, όχι βέβαια με γνώμονα την πολεμική αντιπαράθεση (για αυτή πρέπει να είμαστε απλώς έτοιμοι), αλλά για την αποφυγή της. Δεν υπάρχει καλύτερη τακτική για τον σκοπό αυτό, από την δημιουργία δεσμών φιλίας με τους γύρω λαούς, ιδίως με αυτούς που επίσης κινδυνεύουν από την επανενεργοποίηση του μουσουλμανικού τόξου.
Γ. Η «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ», F.Y.R.O.M  Ή ΣΚΟΠΙΑ ΩΣ ΚΡΑΤΙΚΟ ΜΟΡΦΩΜΑ   
          Είναι σαφές και γνωστό ότι ο πιο «αδύναμος» κρίκος που διακόπτει το μουσουλμανικό τόξο είναι το κράτος των Σκοπίων. Το ίδιο έχει μεγάλο αριθμό αλβανόφωνων κατοίκων που έχουν και στρατιωτικά κινηθεί σε βάρος του, προβάλλοντας το δικαίωμα αυτοδιάθεσης – ουσιαστικά συνένωσης με την Αλβανία. Το δικαίωμά τους, όσο και να μην εξυπηρετεί τα ελληνικά συμφέροντα είναι σεβαστό και θα ήταν περισσότερο σεβαστό εάν το Τέτοβο και η περιοχή του (περίπου είκοσι χωριά) κατοικείτο αποκλειστικά από Αλβανούς.   
          Το κράτος των Σκοπίων αντίστοιχα είναι σχεδόν κυκλωμένο από το μουσουλμανικό τόξο και ας μην ξεχνάμε ότι η Βουλγαρία θεωρεί από πολλά έτη ότι πρόκειται για βουλγαρική εθνότητα και επαρχία.
          Είναι σαφές ότι το κράτος των Σκοπίων, αποτελεί τον προμαχώνα έναντι του μουσουλμανικού τόξου, αδύναμο κρίκο, αλλά και μοναδικό δυνητικά σύμμαχο της Ελλάδας στην περιοχή.
          Οι λόγοι της δημιουργίας «μακεδονικού» ομόσπονδου Γιουγκοσλαυικού κράτους στην περιοχή από τον Τίτο, που επανέφερε το Μακεδονικό ζήτημα στο προσκήνιο είναι πολλοί. Από το 1991 και πέραν με την ανακήρυξή του ως αυτοτελές κρατικό μόρφωμα βιώνουμε και βιώνει το κράτος αυτό μια νέα πραγματικότητα. Όμως η ανακήρυξη ενός νέου κράτους πρέπει να στηρίζεται στην ύπαρξη ενός συνεκτικού δεσμού και ο δεσμός αυτός και συνήθης στις περισσότερες των περιπτώσεων είναι ο εθνικός δεσμός, η φυλή των φιλοσόφων του προηγούμενου και προ-προηγούμενου αιώνα. Είναι σαφές ότι χωρίς το εθνικό στοιχείο που τονίζει την διαφορετικότητα δεν θα μπορούσε να υπάρξει και να αιτιολογηθεί ακόμα η δημιουργία ανεξάρτητου κράτους (ακόμα και εάν οι εμπνευστές του είχαν άλλες σκοπιμότητες). Ας σταθούμε όμως στο δεδηλωμένο των εθνικών ταυτίσεων και όχι στο άδηλο των αφανών σκοπιμοτήτων. Ως προς το ζήτημα της εθνικής συνείδησης πρέπει να κατανοήσουμε το εθνοτικό δεδομένο που επικαλούνται ή πιστεύουν οι βόρειοι γείτονές μας, ούτως ή άλλως πρέπει να αντιληφθούμε ότι με αυτή την πραγματικότητα ή ιδεολόγημα ανατράφηκαν. Θα πρέπει βέβαια να καταθέσω και την προσωπική μου εμπειρία, καθώς όταν πέσουν οι εθνικιστικές μάσκες και οι ίδιοι αναγνωρίζουν το ψευδεπίγραφο του όρου Μακεδονία, με την εθνική του χρήση. Αυτά, χωρίς να παραβλέπουμε τον σκοπιανό εθνικισμό (τόσα χρόνια καλλιεργείται) και παρά τις αλυτρωτικές ακρότητες του Συντάγματός τους.
          Παραταύτα, τα Σκόπια αποτελούν εν δυνάμει και σε βάθος χρόνου σταθερό σύμμαχο της Ελλάδας, μόνιμο σύμμαχο θα έλεγα, με μοναδική διέξοδο την Ελλάδα. Δεν πρέπει λοιπόν η Ελλάδα να παρασύρεται από εθνικισμούς και να προσφεύγει σε επιθετικές πολιτικές έναντι των Σκοπίων (άλλωστε αυτές δεν απέδωσαν), αλλά θα πρέπει να δει το μέλλον με θετικές απόψεις για τον λαό του κράτους αυτού.
      
Δ. Η ΠΡΟΤΑΣΗ
Θα ήθελα να παραθέσω μία παλιά μου πρόταση και γνώμη,  εντελώς ριζοσπαστική και έξω από τις δεδομένες λογικές/πολιτικές που επιβάλλουν οι μεγάλες δυνάμεις και οι ίδιοι μας οι εαυτοί. Την πρόταση αυτή την έχω συζητήσει πάμπολλες φορές και δεν έλαβα την παραμικρή αρνητική κριτική. Το πρόβλημα των Σκοπίων είναι σήμερα απλά όνομα ονομασίας και δεν πρέπει να το βλέπουμε (αμφότεροι οι λαοί) εθνικιστικά, αλλά απλά ως πρόβλημα εννοιολογικής ταύτισης και προσδιορισμού, ιδίως για τον αδαή ως προς το θέμα, υπόλοιπο πλανήτη, π.χ. εάν η Θεσσαλονίκη βρίσκεται στην Μακεδονία πως είναι κομμάτι της Ελλάδας, εάν κάτι παράγεται στην Μακεδονία (την Ελληνική) πως θα διακρίνει ο αμερικάνος καταναλωτής και πως θα εννοήσει από πού προέρχεται αυτό. Ας αφήσουμε λοιπόν κατά μέρος την αρνητική πολιτική διότι έχουμε ανάγκη και από φίλους (π.χ. ως ασπίδα σε διάφορα «τόξα» που απλώνονται από εθνικιστές γείτονες στα σύνορά μας) και από θετική πολιτική.  
Η πρόταση λοιπόν έχει ως εξής:
Εάν οι «Μακεδόνες» κάτοικοι του κρατιδίου πιστεύουν ή θέλουν να πιστεύουν πως είναι απόγονοι των αρχαίων  Μακεδόνων, όπως πιστεύουμε και εμείς στην αυτή εθνική ταυτότητα, κατοικώντας αμφότεροι στον ιστορικό χώρο της Μακεδονίας,  τότε γιατί να αγωνιζόμαστε να τους ανατρέψουμε το πιστεύω τους;  είναι αδέλφια μας με άλλη γλώσσα. Ως αδελφός λαός δεν έχουμε να κάνουμε τίποτα καλύτερο από το να τους προτείνουμε και να τους καλέσουμε να ενωθούν με την υπόλοιπη Ελλάδα σε ένα κράτος, εισερχόμενοι στην Ευρωπαϊκή Ενωση, απολαμβάνοντας μεγαλύτερη ασφάλεια και ιδιαίτερη αυτονομία (που θα τους παραχωρηθεί), αλλά και επιτυγχάνοντας την γεωγραφική ένωση της αρχαίας Μακεδονίας.
Τα οφέλη που θα προκύψουν από μία τέτοια πρόταση είναι πολλά, ακόμα και στην περίπτωση μη αποδοχής της, ως χαρακτηριστική προθέσεων, τόσο ως προς τους «διεθνείς καλοθελητές» (βλ. Η.Π.Α., Μ. Βρετανία κλπ.) όσο και ως στάση φιλίας απέναντι στους γείτονές μας αυτούς, τουλάχιστον στην περίπτωση αυτή οικοδομείται μία σχέση πραγματικής φιλίας με το λαό και χτίζονται αμφοτέρωθεν οι γέφυρες που θα μας ενώσουν μελλοντικά.
Τα ανωτέρω μπορούν να τεθούν σε δημοψήφισμα με δέσμευση για συνταγματική διάταξη μη απόσχισης για 50 έτη. Τα Σκόπια εξακολουθούν να έχουν τοπική κυβέρνηση με τοπικές αρμοδιότητες, δικαστήρια τα οποία εφαρμόζουν τους Ελληνικούς νόμους και διοικητική οργάνωση η οποία εντάσσεται σε αυτή του Ελληνικού κράτους, Εκλέγουν κανονικά βουλευτές στην Ελληνική Βουλή και αποτελούν τμήμα της Ελληνικής επικράτειας.
Τα οφέλη για την Ελλάδα; Ας τα σκεφτεί ο καθένας μόνος του …
                                     
                                                                                                                                        Με φιλικούς χαιρετισμούς
                                                                                                                                      Δημήτρης Απ. Καραμήτσας                     
Υ.Γ. Η υπάρχουσα εντονότατη οικονομική διείσδυση ελληνικών επιχειρήσεων και οι συχνές επισκέψεις «μακεδονομάχων» στα Σκόπια δεν εξετάζονται στην παρούσα ανάλυση, αν και επικουρούν την λογική της.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.