Διάλογος για την Κοινωνία

Φεβρουαρίου 20, 2009

ΟΙ ΦΟΥΣΚΕΣ, ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ, Ο Φ.Π.Α. … Ο ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

«ΒΙΟΤΙΣΜΟΣ»

 

ΟΙ ΦΟΥΣΚΕΣ, ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ, Ο Φ.Π.Α. … Ο ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

 

Θα προσπαθήσω με απλά λόγια να δώσω την εικόνα της παγκόσμιας οικονομίας και κοινωνίας του καπιταλισμού για να γίνει κατανοητή η αθλιότητα και ο παραλογισμός του συστήματος.

 

 Α. Πως έχει σήμερα η παγκόσμια οικονομία.

Σήμερα η παγκόσμια οικονομία καθορίζεται από τις λεγόμενες αξίες (και υπεραξίες). Όπως έχω εκθέσει και παλαιότερα οι «αξίες» και οι «υπεραξίες» καθορίζουν το τι θα παραχθεί, πως, που και ποια «απόδοση» θα έχει για τους μετέχοντες στον κύκλο παραγωγής και εμπορίας του.

Το «σύστημα αξιών και υπεραξιών» έχει αποκόψει τον άνθρωπο παραγωγό από τον άνθρωπο καταναλωτή και έχει επιβάλει η παραγωγή να μην γίνεται «ορθολογικά», με βάση τις βιοτικές και πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων, αλλά να γίνεται με βάση τις «αξίες και τις υπεραξίες», δηλ. στην πραγματικότητα: αέρα κοπανιστό, διότι οι «αξίες και οι υπεραξίες» δεν είναι κάτι απτό και προσδιορίσιμο, αλλά στην πραγματικότητα αποτελούν αβάσιμες θεωρήσεις κάποιων ολιγαρχιών που ελέγχουν την παγκόσμια αγορά και κερδοσκοπούν από τις αξίες και τις υπεραξίες (οι τιμές πετρελαίου, σιτηρών και άλλων αγαθών μέσα στο 2008 αποδεικνύουν τα ανωτέρω). Αυτά για όσους πιστεύουν στις «αγορές» και στην «ελευθερία» τους, στην δυνατότητά τους δηλαδή να κάνουν ότι θέλουν για να στραγγίζουν και να στραγγαλίζουν τους ανθρώπους του πλανήτη. Η «δυναστεία» και τυραννίδα των αγορών πρέπει να σταματήσει.

Θεωρώ ότι οι αξίες και οι υπεραξίες είναι αέρας κοπανιστός πρώτα από όλα και κύρια, γιατί δεν υπάρχουν. Δεν έχουν οντολογική ταυτότητα και υλική ύπαρξη. Ανήκουν στην σφαίρα των θεωρήσεων. Στην πραγματικότητα υπάρχουν μόνο αγαθά και άνθρωποι, τα υπόλοιπα είναι θεωρητικά κατασκευάσματα των επιτηδείων.

Αν μιλήσει κάποιος για το χρήμα για να πει ότι είναι υλικό, μπορεί ο καθένας να του απαντήσει ότι είναι απλό χαρτί ή μέταλλο που ενσωματώνει θεωρητικά κάποια συσσωρευμένη «αξία» δηλ. και πάλι: μία θεώρηση, αέρα κοπανιστό και πλήρως ευμετάβλητο.

 

Β.  Η λειτουργία της παγκόσμιας οικονομίας

 

Η λειτουργία της παγκόσμιας οικονομίας του καπιταλισμού ήταν πάντα και είναι μια τεράστια άδικη, ανισοτική φούσκα αξιών και υπεραξιών, μια φούσκα κλοπής.

Μπορούμε να δούμε σχηματικά την λειτουργία της παγκόσμιας οικονομίας παίρνοντας το παράδειγμα της φούσκας.

Κάποιος, κάπου στον κόσμο, όχι για να εξυπηρετήσει ανθρώπινες ανάγκες, αλλά γιατί το σύστημα αξιών και υπεραξιών θέτει προϋποθέσεις κερδοφορίας αποφασίζει να παράγει φούσκες, μπαλόνια (όχι γιατί το έχει ανάγκη ο ίδιος, αλλά για να πουλήσει στις «αγορές»). Αφήνουμε κατά μέρος την παραγωγή των απαραίτητων υλικών, το πώς λειτουργεί και αυτή θα γίνει στο τέλος του παραδείγματος κατανοητό ότι είναι και αυτό κομμάτι του μηχανισμού της «φούσκας»,  του μπαλονιού. Στο ίδιο παράδειγμα, ως αέρας που φουσκώνει το  μπαλόνι εκλαμβάνεται η αξία, η υπεραξία και  το κέρδος που παράγεται από την θεώρηση και την διαφορά τους.

Παράγει λοιπόν ο παραγωγός την φούσκα. Επειδή για να την διαθέσει στρέφεται στον κυρίαρχο μηχανισμό, την αγορά, έρχεται ή καλείται η αγορά να την πάρει από τον παραγωγό. Αυτός θέλει να την φουσκώσει με κάποια αξία και υπεραξία για να έχει κέρδος. Τρομπάρει λοιπόν κάμποσες φορές με την τρόμπα για να φουσκώσει το μπαλόνι. 

Ερχεται η «αγορά», επιδιώκοντας αξίες και υπεραξίες και λέγοντας του διάφορα (όπως ότι υπάρχουν πολλοί άλλοι παραγωγοί, ότι δεν χωρούν τα φουσκωμένα μπαλόνια στο φορτηγό της, δηλ. ότι δεν έχουν συμφέρον αξίας και υπεραξίας από την δικαιοπραξία, διότι εάν φουσκώσει αυτός πολύ το μπαλόνι, αυτοί δεν θα μπορούν να βάλουν τον δικό τους αέρα – υπεραξία). Ο παραγωγός, θέλοντας να μην του μείνει το προϊόν στις αποθήκες του (άλλωστε έχει και άλλες εκκρεμείς ανάγκες που είναι ευνόητες και θα δούμε στην συνέχεια) αποφασίζει να ξεφουσκώσει λίγο το μπαλόνι και να το δώσει στους εκπροσώπους της «αγοράς».

Αυτοί παίρνουν το μπαλόνι και ξεκινούν να το φουσκώνουν, το φουσκώνουν, το φουσκώνουν όσο θέλουν και αυτοί κρίνουν (αυτό λέγεται εκτιμώμενη εμπορευσιμότητα προϊόντος). Μετά το δίνουν σε άλλους της αγοράς το φουσκώνουν και αυτοί, Το φουσκώνουν επίσης, διαφημιστές, μεταφορείς …. όποιος είναι κάτοχος του μπαλονιού το φουσκώνει με αξίες και υπεραξίες, δηλ. με αέρα κοπανιστό, όσο νομίζει ότι τον παίρνει και αντέχει. Αυτό είναι η αξία και η υπεραξία μια θεώρηση.

Στο τέλος και μετά από όλο αυτό το φούσκωμα κάποιος αποφασίζει να πωλήσει το μπαλόνι αυτό ανταλλάσοντας τον αέρα κοπανιστό του μπαλονιού, τις αξίες και υπεραξίες του, με άλλο αέρα κοπανιστό που περιέχεται στο χρήμα του αγοραστή. Το ποιος θα είναι ο αγοραστής και πόσα μπαλόνια θα πάρει εξαρτάται από τις ανάγκες του και τις δυνατότητές του σε χρήμα. Ετσι ένα ξεφούσκωτο μπαλόνι φτάνει να έχει ένα τεράστιο όγκο, ενσωματώνοντας αξία και υπεραξία, δηλ. τρομπαρισμένο αέρα, τον οποίο προσθέτει όσο θέλει και προλαβαίνει, όσο χωράει στο «φορτηγό» της απληστία ή τον ορέξεών του κάθε παράγοντας της «αγοράς».

Κάθε τρομπάρισμα,  κάθε κατόχου είναι μια προστιθέμενη αξία. Για αυτό και ο βασικός έμμεσος φόρος της Ε.Ε. ονομάζεται φόρος προστιθέμενης αξίας (Φ.Π.Α.). Θα μπορούσε βεβαίως καλύτερα να ονομάζεται Φόρος Προστιθέμενου Αέρα. Καθώς η αξία ενός προϊόντος από την ώρα της παραγωγής του μέχρι την ώρα της κατανάλωσης φουσκώνεται με πολύ αέρα. Οσο πιο πολύ αέρα χωρούν, τα προϊόντα – μπαλόνια του συστήματος, τόσο πιο «εμπορεύσιμα» και κερδοφόρα χαρακτηρίζονται.

Ετσι, οι αγορές πωλούν στην Ελλάδα π.χ. μήλα Χιλής και κανείς δεν λογαριάζει το οικονομικό και οικολογικό κόστος της μεταφοράς τους, όχι διότι εξυπηρετούν κάποια ανάγκη ή διότι είναι πιο νόστιμα από τα Ελληνικά, αλλά διότι τα έχουν πάρει εντελώς ξεφούσκωτα, σχεδόν δωρεάν από την Χιλή και μπορούν σε αυτά να προσθέσουν πολύ περισσότερο αέρα, δηλ. αξία, υπεραξία και συνεπώς κέρδος.

Η ίδια η τιμή του μήλου Χιλής στην Ελλάδα και στα άλλα μέρη του πλανήτη, δεν καθορίζεται με βάση κάποιο αντικειμενικό στοιχείο που έχει να κάνει με την ανάγκη κατανάλωσης, ούτε μπαίνει όριο στο πόσα τρομπαρίσματα υπεραξίας – κέρδους μπορεί να προχωρήσει κάποιος. Η τιμή καταναλωτή καθορίζεται από την καταναλωτική διάθεση και δυνατότητα των πελατών, η οποία είναι επίσης μετρήσιμη και υποστατή μόνο ως «αέρας».           

Η ίδια η παγκόσμια παραγωγή δεν είναι αποτέλεσμα υπολογισμού των ανθρωπίνων αναγκών ή συντονισμού για την προστασία των ανθρώπων και του πλανήτη, αλλά εξαρτάται άμεσα από τον «αέρα», την αξία και την υπεραξία, το κέρδος των αγορών και αυτών που κρατούν τα κλειδιά τους.

Τα προϊόντα στο πλανήτη δεν παράγονται με βάση τις ανάγκες των ανθρώπων, αλλά με βάση τον πόσο αέρα χωρούν, τι αξία και υπεραξία μπορούν να επιδεχθούν. Αλλιώς ο πλανήτης θα παρήγαγε κατά προτεραιότητα αγαθά που εξυπηρετούν τις κυρίαρχες ανθρώπινες βιοτικές ανάγκες και στην συνέχεια θα στρεφόταν στις δευτερεύουσες. Σήμερα ο πλανήτης αναλώνεται και οι άνθρωποι πεθαίνουν κατά εκατομμύρια από πείνα και ασθένειες αθλιότητας, διότι η παραγωγή καθορίζεται από τον «αέρα», από τις «αξίες και της υπεραξίες» της λεγόμενης αγοράς.

Για τον ίδιο λόγο παράγονται και υπερπαράγονται από πολλούς χίλια δυο άχρηστα σκουπίδια, με αποτέλεσμα λόγω υπερπαραγωγής πολλά να πετιούνται ή να μένουν στα ράφια της αγοράς.

Παράλληλα, τεράστιες ανθρώπινες δυνάμεις και ποσά ενέργειας αναλώνονται στην αλληλοκαταστροφή των ισορροπιών πιέσεων (αέρα και πάλι) που αποκαλείται ανταγωνισμός.   

Για τις συνέπειες της λειτουργίας του καπιταλισμού των αξιών και των υπεραξιών στην πλανητική σφαίρα που αποκαλούμε γη, δεν έχω να γράψω πολλά περισσότερα από τα αυτονόητα. Καταστρέψαμε τον πλανήτη, καταστρέψαμε το σπίτι το δικό μας και των παιδιών μας,  μέσα σε λιγότερο από 100 χρόνια,  για να φουσκώνουμε τις φούσκες της αγοράς !!!. Εχω να προσθέσω ότι το κόστος της παραγωγής των προϊόντων του καπιταλισμού και της μεταφοράς τους, στον πλανήτη, είναι οικολογικά εγκληματικό.

Και όλα αυτά χωρίς κανένα έλεγχο, διότι το θέλουν οι άνθρωποι της φούσκας, οι άνθρωποι των «αξιών και των υπεραξιών», που κατάφεραν πουλώντας αέρα κοπανιστό να γίνουν τα αδιαφιλονίκητα αφεντικά του πλανήτη και να αναγάγουν τον αέρα της φούσκας σε ρυθμιστή των πάντων.

 

Γ. ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΣΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΦΟΥΣΚΑΣ

Για να κινηθεί το σύστημα του αέρα χρειάζεται σημαντικές ποσότητες αέρα, καθώς οι «αγορές» είναι άπληστες και δεν τους αρκεί να τροφοδοτούν με αέρα μία μόνο λειτουργία ή πηγή φούσκας. Τρομπάροντας συνεχώς αέρα εξάντλησαν τις δικές τους δυνατότητες. Ετσι εφευρέθηκαν οι έμποροι του αέρα, οι τράπεζες, οι οποίες διαθέτουν ξένο αέρα, τον οποίο και εμπορεύονται προσθέτοντας τον δικό τους αέρα στον αέρα, τις δικές τους αξίες και υπεραξίες, στον αέρα των «αξιών».

Με τον τρόπο κατάφεραν να εμπορευτούν αέρα προς τον παραγωγό της φούσκας, όταν δεν έφτανε ο δικός του ή ήθελε να φτιάξει καλύτερο μπαλόνι από τον γείτονα – «ανταγωνιστή» του.

Κατάφεραν επίσης να εμπορευτούν αέρα προς την «αγορά» για να αποκτά και να φουσκώνει τα μπαλόνια.

Τέλος, κατάφεραν να εμπορευτούν αέρα κοπανιστό προς τον καταναλωτή που έχει ή οδηγήθηκε στην ανάγκη προμήθειας αγαθών με αέρα.

Ετσι οι τράπεζες έγιναν οι κυρίαρχοι του αέρα, ο οποίος απέκτησε δικό του ξεχωριστό αέρα, γέννησε αέρα (τόκο) και ξεχωριστές αξίες και υπεραξίες.

Στην πορεία της φούσκας, οι τράπεζες φρόντισαν να περιέχεται σε κάθε στάδιο από την παραγωγή μέχρι την κατανάλωση και ο δικός τους αέρας ή ο αποκλειστικά δικός τους αέρας.

Για να αποκτήσει θεσμική διάσταση η λειτουργία του αέρα , των αξιών και των υπεραξιών, παράλληλα με την αρχαία ενσωμάτωση της αέρα στο νόμισμα φρόντισαν ώστε να αποκτήσουν θεσμική κατοχύρωση και αποκλειστικότητα στην εμπορία του αέρα, από άλλο ένα μόρφωμα: το κατεξοχήν μόρφωμα εξουσίας και έννομης βίας που λέγεται κράτος. Ετσι η παραγωγή αέρα απέκτησε στον καπιταλισμό κρατική θεσμική προέλευση επιβαλλόμενη δια της κρατικής έννομης βίας, η οποία και προστατεύει την γέννηση και την κυκλοφορία του αέρα.

Η πορεία λοιπόν του αέρα ξεκινά στην φάση αυτή από την τη κρατική αδεία ενσωμάτωσή του, στο νόμισμα του αέρα (θεωρητική αξία). Το νόμισμα που περιέχει αέρα δανείζεται με ένα μικρό διαφέρον αέρα (τόκο) από το κράτος (ή άλλους αεριτζήδες) στις τράπεζες.

Εν συνεχεία οι τράπεζες δανείζουν με ένα μεγαλύτερο τόκο αέρα τον παραγωγό, με ένα ακόμα μεγαλύτερο τόκο την «αγορά» και τέλος με ένα ακόμα μεγαλύτερο τόκο αέρα τον τελικό καταναλωτή.

Η συνεχής αύξηση του τόκου – αέρα από στάδιο σε στάδιο ενσωματώνει και εξασφαλίζει την αξία – υπεραξία του αέρα των ίδιων των τραπεζών, αλλά και του αέρα με τον οποίο φουσκώνονται τα προϊόντα. Εάν π.χ. οι καταναλωτές αγόραζαν τον αέρα φθηνότερα από ότι η αγορά, ο παραγωγός ή οι τράπεζες, πλέον ο αέρας της αγοράς και των προηγουμένων, θα είχε υποαξία και όχι υπεραξία, θα γινόταν μη εκμεταλλεύσιμος και δεν θα προσέθετε αέρα (τόκο) στον αέρα των τραπεζών και των αγορών ή παραγωγών, αλλά θα του αφαιρούσε. Αυτή είναι η λεγόμενη εμπορική χρήση και αξία του νομίσματος – αέρα σε όλες του τις εκφάνσεις.

Επισημαίνω τρία σημαντικά στοιχεία:

α.. Ο τραπεζικός αέρας και η ανάγκη υπεραξίας του, αυξάνει τον συνολικό αέρα του προϊόντος, δηλ. αυξάνει την τιμή πώλησης του προϊόντος για να καλύψει και την τιμή – υπεραξία του τραπεζικού, αλλά και κρατικού αέρα σε κάθε φάση μέχρι τον καταναλωτή.

β.  Οι τράπεζες στην λογική του κέρδους από τον αέρα δημιούργησαν τα δικά τους προϊόντα προσδοκίας αξίας – υπεραξίας, δηλ. κέρδους από τον αέρα του αέρα που πωλούν στους άλλους. Είναι τα γνωστά συνθετικά προϊόντα που έσκασαν ως προσδοκία αέρα είς την τετάρτη, προκαλώντας την τελευταία παγκόσμια κρίση.

γ.      Τα κράτη στηρίζουν τις τράπεζες για να στηρίξουν τον δικό τους αέρα, διότι ο αέρας του νομίσματος προέρχεται από τα κράτη. Τα καπιταλιστικά κράτη εκδίδουν ή στηρίζουν την στο όνομά τους έκδοση του αέρα στην πρωταρχική του μορφή και τον χορηγούν προς περαιτέρω «αξιοποίηση» στις τράπεζες.

 

Δ. ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ

 

Όπως μπορείτε να εννοήσετε στην πραγματικότητα, η νομισματική ισορροπία βασίζεται στο σύστημα του αέρα. Υπολογίζεται και πάλι εκτιμητικά, ως εκτίμηση της ποσότητας και της ποιότητας του αέρα που συνδέονται με ένα νόμισμα. Στην πραγματικότητα πρόκειται για σύστημα ισορροπιών εικαζόμενων δυναμικών αέρα, που αντανακλάται ως αέρας που φουσκώνει τα παραγόμενα, σε αξιακή και υπεραξιακή εκτίμηση ενός νομίσματος (νόμισμα ετυμολογικά = νομιζόμενη αξία). Και πάλι στην περίπτωση αυτή, κατά τον κανόνα του αέρα, η αξία ενός νομίσματος υπολογίζεται με βάση την εικαζόμενη δύναμη πίεσης έναντι των άλλων και προκειμένου να γεμίσει το μπαλόνι του παραδείγματος.

Στην προσπάθεια ανταγωνισμού και επικράτησης, στο παιχνίδι των ανισοτήτων και ανισορροπιών του καπιταλισμού, ο καθένας από τους μετέχοντες προσπαθεί να φουσκώσει το μπαλόνι του με όσο το δυνατόν περισσότερο αέρα

 

Ε. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Η παγκόσμια οικονομία βασίζεται πάνω στον αέρα, σε αντικείμενα μη υπαρκτά, ούτε καν τεκμαιρόμενης ύπαρξης, αλλά σε αντικείμενα που αποτελούν θεωρητικές αξίες και υπεραξίες. Πρόκειται για κατά συνθήκην κατασκευάσματα, τα οποία οι άνθρωποι, εμείς οι κάτοικοι του πλανήτη δεν τα έχουμε ανάγκη.

Ανάγκη έχουμε τα αγαθά, την πρόσβαση σε αυτά, την χρήση τους.

Οι αξίες και οι υπεραξίες, είναι ο αέρας που φουσκώνει τα αγαθά για να παραχθεί για κάποιους κέρδος. Κέρδος εις βάρος των ανθρώπων, της ουσίας της ζωής, εις βάρος του πλανήτη.

Στην προσπάθεια ανταγωνισμού και επικράτησης, στο παιχνίδι των ανισοτήτων και ανισορροπιών του καπιταλισμού, ο καθένας από τους μετέχοντες προσπαθεί να φουσκώσει το μπαλόνι του με όσο το δυνατόν περισσότερο αέρα, να παραγάγει ολοένα μεγαλύτερες αξίες και υπεραξίες, μεγαλύτερη κέρδη από αέρα.  

Η γη ολόκληρη έχει κλειστεί μέσα στην εικονική φούσκα και οι ζωές πολλών κατοίκων της εξαρτώνται από το εάν θα σκάσει από το φούσκωμα ή όχι. Το σκάσιμο ης τραπεζικής φούσκας θα στερήσει από αέρα τις υπόλοιπες και κυρίως την παραγωγή. Μετά το ξεφούσκωμα του μηχανισμού θα είναι ολικό. Αυτό σημαίνει ότι όλως ο μηχανισμός παραγωγής θα ξεφουσκώσει και δεν θα έχει λόγο ύπαρξης, χρεωκοπίες ακόμα και κρατών θα ακολουθήσουν.

Όμως, αντί κάποιοι να ορίσουν κανόνες και διαδικασίες για το ξεφούσκωμα και την αλλαγή των μηχανισμών της παγκόσμιας οικονομίας, σκέπτονται το πως θα διατηρήσουν τον μηχανισμό της φούσκας και του φουσκώματος με αέρα, τεκμαρτών αξιών και υπεραξιών. Εάν το σκάσιμο του απατηλού συστήματος δεν συμβεί τώρα είναι βέβαιο πως δεν θα αργήσει να συμβεί. Αυτοί σκέπτονται την διατήρηση της φούσκας του αέρα ως μέσο λειτουργίας και καταδυνάστευσης του πλανήτη.  

Το ζήτημα λοιπόν και το πρόβλημα είναι συστημικό, αφορά την φούσκα των αξιών και υπεραξιών, αφορά τον εκφυλισμό της έννοιας των αγαθών που είναι προορισμένα για την ικανοποίηση των βιοτικών αναγκών του ανθρώπου. Κάποιοι τα μετέτρεψαν σε φούσκες.

Ζητώ να σκεφτείτε, να αντιληφθείτε πως η «ελεύθερη αγορά» κάποιων φουσκώνει ανεξέλεγκτα, χωρίς όρια και κανόνες τις αξίες και τις υπεραξίες, μετατρέποντας τον πλανήτη και κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα σε μία φούσκα.

 

ΣΤ.  ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΟΤΙΣΜΟΥ

 

Στο προηγούμενο κεφάλαιο αναφέρθηκα στην ανάλυση της παγκόσμιας φούσκας των αξιών και των υπεραξιών του κέρδους.

Όπως γράφτηκε: η παγκόσμια οικονομία βασίζεται πάνω στον αέρα, σε αντικείμενα μη υπαρκτά, ούτε καν τεκμαιρόμενης ύπαρξης, αλλά σε αντικείμενα που αποτελούν θεωρητικές αξίες και υπεραξίες. Πρόκειται για κατά συνθήκην κατασκευάσματα, τα οποία οι άνθρωποι, εμείς οι κάτοικοι του πλανήτη δεν τα έχουμε ανάγκη. Ανάγκη έχουμε τα αγαθά, την πρόσβαση σε αυτά, την χρήση τους. Οι αξίες και οι υπεραξίες, είναι ο αέρας που φουσκώνει τα αγαθά για να παραχθεί για κάποιους κέρδος. Κέρδος εις βάρος των ανθρώπων, της ουσίας της ζωής, εις βάρος του πλανήτη.

Συγκροτώντας την φιλοσοφική και πολιτική θεωρία του βιοτισμού θα πρέπει να θέσω τα ακόλουθα ως λύση για να ξεφύγουμε από το σύστημα της απάτης και της αυταπάτης :

 

Στ.1. Θα μπορούσαν να πουν πολλοί ότι το πρόβλημα μπορεί να λυθεί με παρεμβατικά μέτρα. Να υπάρξουν δηλαδή κανόνες για το ποιοι μπορούν να φουσκώνουν το μπαλόνι των αξιών και των υπεραξιών και μέχρι πόσο.

Η άποψη αυτή προσκρούει σε δύο βασικές αρνήσεις και έλλογες αντιρρήσεις:

α. Το σύστημα δοκιμάστηκε πολλές φορές και απέτυχε. Απέτυχε διότι στο παιχνίδι του φουσκώματος παίζουν και κράτη ολόκληρα (άρα οι πόλεμοι και οι καταστροφές αποτελούν συνέπεια της λογικής των ισορροπιών που αναλύθηκε πιο πάνω) ή ευνοούνται συγκεκριμένοι που τρομπάρουν το σύστημα, αλλά και διότι υπάρχουν χίλιοι δυο τρόποι να ξεγελαστεί το σύστημα ελέγχων και περιορισμών.

β. Εξακολουθεί το σύστημα να βασίζεται στο φούσκωμα, των αξιών και των υπεραξιών, άρα δεν αλλάζει κατά τις δομές του. Απλά περιορίζεται το μέγεθος της αυθαιρεσίας και της παγκόσμιας αδικίας, χωρίς να εξαλέιφει τον παραλογισμό, την αυθαιρεσία, την αδικία.

 

Στ.2 Ο βιοτισμός ή βιοτικός δημοκρατικός σοσιαλισμός έχει και πρέπει να έχει άλλη άποψη.

Στο κέντρο της ζωής και της λειτουργίας των κοινωνιών τίθεται ο άνθρωπος. Το παραγωγικό ζητούμενο είναι η κάλυψη των βιοτικών αναγκών όλων.

Αυτό είναι το 1ο στάδιο ανθρώπινης απελευθέρωσης και ισότητας.

Το 2ο στάδιο είναι η απελευθέρωση από την εργασία για την παραγωγή των βιοτικών αγαθών και την κάλυψη των αναγκών.

Αυτό θα σημάνει και το ξεκίνημα για την πραγματική πρόοδο του ανθρώπου.

Ετσι στο σύστημα του βιοτισμού καταργείται κάθε έννοια, αξίας και υπεραξίας, κάθε έννοια φούσκας – αέρα – κέρδους. Οι κοινωνίες υπολογίζουν με επιστημονικά κριτήρια τι χρειάζονται, το παράγουν, το νέμονται και το χρησιμοποιούν με ισότητα και σύνεση. Αποφασίζουν δημοκρατικά για την παραγωγή και κατοχή και άλλων αγαθών και εργάζονται για την παραγωγή τους.

Τα πλεονεκτήματα που προκύπτουν είναι πολυποίκιλα:

 

       Οι άνθρωποι απελευθερώνονται από τις εξαρτήσεις που βασίζονται στις βιοτικές ανάγκες αφού τις έχουν εξασφαλισμένες και εγκαθιδρύεται πραγματική ισότητα και πραγματική δημοκρατία ελευθέρων και μη εξαρτημένων ανθρώπων.

       Δεν αναλώνονται άνθρωποι, ώρες εργασίας και ζωής, τεράστια ποσά ενέργειας και δράσης για το φούσκωμα των αξιών και των υπεραξιών, τους ανταγωνισμούς, τις άχρηστες υπερπαραγωγές και τα πλεονάσματα. Ο πλανήτης διασώζεται και η ανθρωπότητα μπαίνει σε μία νέα φάση: μια φάση ουσιαστικής εξέλιξης.

       Οι άνθρωποι και οι δυνάμεις που απασχολούνται με το φούσκωμα και τον ανταγωνισμό εντάσσονται στην παραγωγή και έτσι ο χρόνος εργασίας όλων γίνεται μικρότερος, άρα η ελεύθερη ζωή περισσότερη.

       Τα κράτη και οι λαοί απελευθερώνονται από το κυνήγι των ισορροπιών του αέρα, τις αντιπαραθέσεις. Οι τεράστιες δυνάμεις που σπαταλιούνται στο παιχνίδι αυτό χρησιμοποιούνται γίνονται πλέον από τις κοινωνίες.

       Αντί του κριτηρίου του ανταγωνισμού κυριαρχεί διεθνικά το κριτήριο της συνδρομής και της αλληλοστήριξης.

       Σταδιακά και ως στόχος τίθεται η απελευθέρωση των ανθρώπων από την ανάγκη εργασίας για την παραγωγή των βιοτικών αγαθών. Η απελευθέρωση από το άγχος αυτό δίνει στους ανθρώπους την δυνατότητα της αναζήτησης της πραγματικής προόδου του είδους μέσα σε συνθήκες παγκόσμιας ισότητας.

Τα υπόλοιπα είναι αυτονόητα, προκύπτουν από τα πιο πάνω … .

 

Ας ξεθεμελιώσουμε λοιπόν το αστείο και άδικο σύστημα της φούσκας, του αέρα, των αξιών και των υπεραξιών που μας καταδυναστεύει πολλούς αιώνες τώρα.

Ας δούμε το τι συμβαίνει πεντακάθαρα και ας προχωρήσουμε με την μεγάλη υπόθεση του «βιοτισμού».

Ας δώσουμε στην ζωή μας το νόημα που της αξίζει.

Advertisements

Φεβρουαρίου 18, 2009

ΚΡΙΣΗ : ΟΔΗΓΙΕΣ ΚΑΙ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ

Προκειμένου να συμβάλλω στην ενημέρωση των εργαζομένων (και των όποιων εργοδοτών) για τα δικαιωματά τους, τον δύσκολο αυτό καιρό, συγκέντρωσα κάποια πορίσματα της νομολογίας (Αρειος Πάγος) που εξηγούν τι συμβαίνει στην περίπτωση που ο εργοδότης επιχειρεί μονομερώς να ανατρέψει, να τροποποιήσει την εργασιακή σύμβαση, καθώς και να την τρέψει σε σύμβαση μερικής απασχόλησης.

Θεωρώ χρήσιμη της ενημέρωση όλων και θέτω υπόψη σας και μέρος του διαλόγου που ακολούθησε. Στο τέλος βγήκαν και κάτι, συστημικές μεν, αλλά πιο δίκαιες προτάσεις (δεν θεωρώ βέβαια διατηρήσιμο τον καπιταλισμό, ούτε τις απολύσεις ως λύση).

Το αρχικό ερώτημα αφορούσε την μονομερή βλαπτική μεταβολή των όρων της συμβάσεως εργασίας εκ μέρους του εργοδότη.

 Δόθηκε η εξής απάντηση:

 1. Aπό τη διάταξη του άρθρου 7 του Ν. 2112/1920, κατά την οποία «πάσα μονομερής μεταβολή των όρων της υπαλληλικής συμβάσεως βλάπτουσα τον υπάλληλο θεωρείται ως καταγγελία ταύτης, δι’ ην ισχύουσιν αι διατάξεις του παρόντος νόμου» προκύπτει ότι:, η υπό του εργοδότου μονομερής και βλαπτική για τον εργαζόμενο μεταβολή των όρων της συμβάσεώς του δεν επιφέρει τη λύση αυτής, ούτε υποχρεώνει τον μισθωτό να αποχωρήσει από την εργασία του, αλλά παρέχει σ’ αυτόν το δικαίωμα

– είτε να αποδεχθεί τη μεταβολή και να παραμείνει στην εργασία του,

– είτε να θεωρήσει τη μεταβολή ως άτακτη καταγγελία της συμβάσεως από τον εργοδότη και αποχωρώντας από την εργασία του να αξιώσει την οφειλόμενη αποζημίωση,

– είτε να αποκρούσει τη μεταβολή και να συνεχίσει να προσφέρει την εργασία του υπό τους αρχικούς όρους αξιώνοντας την τήρηση αυτών, οπότε, αν ο εργοδότης αποκρούσει την παροχή εργασίας με τους όρους αυτούς, καθίσταται υπερήμερος και ο μισθωτός δικαιούται να απαιτήσει μισθούς υπερημερίας.

Προϋπόθεση για τα παραπάνω είναι η μονομερής ενέργεια εκ μέρους του εργοδότη, η οποία δεν συντρέχει όταν με τη σύμβαση εργασίας έχει συμφωνηθεί εκ των προτέρων ότι ο εργοδότης δικαιούται να προβεί μονομερώς σε μεταβολή των όρων της συμβάσεως και τα όρια αυτά της μεταβολής καθορίζονται επακριβώς, μέσα δε στα όρια αυτά ο εργοδότης προβαίνει στη μεταβολή των όρων της συμβάσεως, έστω και σε βάρος του εργαζομένου, διότι τότε πρόκειται όχι για μονομερή αλλά για συμφωνημένη μεταβολή, η οποία είναι νόμιμη, εφόσον δεν προσκρούει σε ειδική απαγορευτική διάταξη και εφόσον κατά την άσκηση του σχετικού διευθυντικού δικαιώματος του εργοδότη δεν γίνεται υπέρβαση των ορίων που θέτει η διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ (καταχρηστική συμπεριφορά εργοδότη).

Βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας αποτελεί και η υποχρέωση του υπαλλήλου για παροχή εργασίας για λιγότερο χρόνο από εκείνο που συμφωνήθηκε με αντίστοιχη μείωση των αποδοχών του και η άρνηση του εργοδότη να συνεχισθεί η υπερωριακή εργασία, όταν έχει συμφωνηθεί αυτή, εκ του λόγου ότι παρείχετο επί σειρά ετών σταθερώς, τακτικώς και μονίμως. Η καταγγελία της συμβάσεως εργασίας που γίνεται ένεκα της αρνήσεως του εργαζομένου να αποδεχθεί μονομερή σε βάρος του βλαπτική μεταβολή των συμβατικών όρων είναι καταχρηστική και ως εκ τούτου απαγορευμένη και άκυρη (άρθρα 174,180 ΑΚ) ΑΠ 798/2007.

2. Από τις διατάξεις των άρθρων 7 παρ. του ν. 2112/1920, 548, 652, και 656 του ΑΚ προκύπτει ότι, βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας υπάρχει όταν ο εργοδότης επιχειρεί δυσμενή για τον εργαζόμενο τροποποίηση των όρων αυτών, χωρίς τη συγκατάθεση του τελευταίου και χωρίς να έχει τέτοια ευχέρεια από τη σύμβαση ή το νόμο. Σε μια τέτοια περίπτωση ο εργαζόμενος έχει τις εξής εναλλακτικές δυνατότητες : α) να θεωρήσει τη μεταβολή αυτή ως άτακτη καταγγελία της συμβάσεώς του και να απαιτήσει την καταβολή της νόμιμης αποζημιώσεως, β) να αποδεχθεί ρητώς ή σιωπηρώς τη μεταβολή, οπότε συνάπτεται νέα σύμβαση τροποποιητική της αρχικής, η οποία είναι έγκυρη εφόσον δεν αντιβαίνει σε απαγορευτική διάταξη νόμου ή στα χρηστά ήθη. Και γ) να εμμείνει στην τήρηση των συμβατικών όρων, προσφέροντας τις υπηρεσίες του, σύμφωνα με τους πριν από τη μεταβολή όρους, οπότε η μη αποδοχή τους από τον εργοδότη τον καθιστά υπερήμερο δανειστή και επέρχονται οι συνέπειες του άρθρου 656 ΑΚ (καταβολή μισθών υπερημερίας). Αν ο εργαζόμενος συμμορφωθεί προς τους νέους όρους εργασίας, διατηρεί τα δικαιώματά του από τη σύμβαση μόνο αν στη συμμόρφωση αυτή προέβη με την επιφύλαξη των εν λόγω δικαιωμάτων του. Τέτοια δε επιφύλαξη συνιστά και η διαμαρτυρία του εργαζομένου να παράσχει την εργασία του με τους νέους όρους και η προσφυγή του στο δικαστήριο ζητώντας να υποχρεωθεί ο εργοδότης του να τον απασχολεί σύμφωνα με τους πριν από τη μεταβολή όρους, ακόμη δε και αποζημίωση για τη μονομερή από τον εργοδότη βλαπτική μεταβολή των όρων αυτών, όταν η συμπεριφορά του εργοδότη περιέχει και τα στοιχεία της αδικοπραξίας, όπως λ.χ. στην περίπτωση που η μεταβολή αυτή δεν αντίκειται μεν στη σύμβαση ή το νόμο αλλά η εκ μέρους του εργοδότη άσκηση του διευθυντικού δικαιώματος είναι καταχρηστική. (ΑΠ 1012/2008 κ.α.)

3. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 648, 652, 656, 281 Α.Κ. και 7 παρ. 1 του Ν. 2112/1920 συνάγεται ότι στον εργοδότη ανήκει το δικαίωμα να εξειδικεύει τις υποχρεώσεις του μισθωτού και ειδικότερα, να καθορίζει το είδος, τον τρόπο, το χρόνο και τις άλλες συνθήκες παροχής της εργασίας αυτού για την αρτιότερη οικονομοτεχνική οργάνωση της επιχειρήσεως προς επίτευξη των σκοπών της.

Όμως, κατά την ενάσκηση του διευθυντικού αυτού δικαιώματος, δεν επιτρέπεται να προκαλείται υλική ή ηθική βλάβη στο μισθωτό κατά παράβαση διατάξεως νόμου ή της ατομικής συμβάσεως εργασίας ή κατά καταχρηστική άσκηση του δικαιώματος, η οποία υπάρχει, όταν η μονομερής μεταβολή γίνεται από τον εργοδότη σύμφωνα με τους όρους της συμβάσεως ή του νόμου, αλλά καθ’ υπέρβαση των ορίων, που επιβάλλονται από την καλή πίστη ή τα χρηστά ήθη ή τον κοινωνικό ή οικονομικό σκοπό του δικαιώματος.

Στις ανωτέρω περιπτώσεις υπάρχει μονομερής βλαπτική μεταβολή των όρων της εργασίας, η οποία παρέχει στο μισθωτό, εφόσον δεν αποδέχεται τη μεταβολή αυτή, το δικαίωμα είτε να τη θεωρήσει ως άτακτη καταγγελία της συμβάσεως και να αξιώσει τη νόμιμη αποζημίωση είτε, εμμένοντας στη σύμβαση, να απαιτήσει από τον εργοδότη να αποδέχεται την προσφερόμενη εργασία υπό τους υφισταμένους όρους πριν από τη μεταβολή, καθιστώντας διαφορετικά αυτόν υπερήμερο περί την αποδοχή της εν λόγω εργασίας. Τέτοια μονομερής βλαπτική μεταβολή των όρων της εργασιακής συμβάσεως από τον εργοδότη είναι και η μείωση των αποδοχών συνεπεία της παροχής της εργασίας κατά τη διάρκεια της ημέρας και όχι κατά βάρδιες (ΑΠ 1296/2008).

 Επίσης, απαγορεύεται η καταχρηστική άσκηση του διευθυντικού δικαιώματος και είναι άκυροι οι όροι ατομικής σύμβασης εργασίας που περιέχουν την δυνατότητα του εργοδότη να ασκεί ακόμα και καταχρηστικά το διευθυντικό δικαίωμα

 4. Κατά το άρθρο 652 ΑΚ, ο εργοδότης έχει το διευθυντικό δικαίωμα να ρυθμίσει κάθε θέμα που ανάγεται στην οργάνωση και τη λειτουργία της επιχειρήσεώς του προκειμένου να επιτύχει τους εν γένει σκοπούς της, περιοριζόμενος μόνο από τους όρους της συμβάσεως, όπως αυτή ερμηνεύεται κατά την καλή πίστη και τα συναλλακτικά ήθη και από το νόμο.

Συνεπώς, κάθε τροποποίηση όρου της συμβάσεως εργασίας εκ μέρους του εργοδότη, η οποία δεν επιτρέπεται σ’ αυτόν από το νόμο ή τη σύμβαση, αποτελεί βλαπτική μεταβολή των όρων της συμβάσεως εις βάρος του εργαζομένου. Η μεταβολή όμως, αυτή δεν επιφέρει αυτοδικαίως τη λύση της συμβάσεως εργασίας ούτε υποχρεώνει τον εργαζόμενο να την αποδεχθεί ή να αποχωρήσει από την υπηρεσία του, αλλά εάν μεν η σύμβαση είναι αορίστου χρόνου, του παρέχει το δικαίωμα να θεωρήσει τη μεταβολή, κατά το άρθρο 7 του ν. 2112/1920 ως καταγγελία της συμβάσεως εκ μέρους του εργοδότη και να ζητήσει την προβλεπόμενη από το νόμο αποζημίωση, εάν δε η σύμβαση είναι ορισμένου χρόνου, οπότε δεν έχει εφαρμογή ο ν. 2112/1920 και ειδικότερα το άρθρο 7 αυτού, παρέχεται στον εργαζόμενο το δικαίωμα να καταγγείλει τη σύμβαση κατά το άρθρο 627 ΑΚ για σπουδαίο λόγο, τον οποίο συνιστά η παράβαση όρου της συμβάσεως και να ζητήσει από τον αθετήσαντα τους όρους της συμβάσεως εργοδότη την καταβολή αποζημιώσεως, συνισταμένης στους μισθούς του από της καταγγελίας μέχρι τη λήξη της συμβάσεως χρονικού διαστήματος. Εκτός τούτων ο εργαζόμενος, ανεξάρτητα αν συνδέεται με τον εργοδότη με σύμβαση αορίστου ή ορισμένου χρόνου, απέναντι στη μονομερή μεταβολή μπορεί να εμμείνει στην τήρηση των συμβατικών όρων προσφέροντας τις υπηρεσίες του σύμφωνα με τους πριν από τη μεταβολή όρους. Αν δε η εν λόγω μεταβολή συνεπάγεται και τη μείωση των αποδοχών, μπορεί ο εργαζόμενος να ζητήσει και την καταβολή των αποδοχών που ελάμβανε πριν από τη μεταβολή.
Εξάλλου, και η άσκηση του δικαιώματος μεταβολής των όρων εργασίας που παρέχει στον εργοδότη η σύμβαση, υπόκειται σε δικαστικό έλεγχο με βάση τη γενική ρήτρα της απαγορεύσεως της καταχρήσεως δικαιώματος και εφόσον κριθεί ότι η άσκηση του δικαιώματος υπερβαίνει προφανώς τα αντικειμενικά όρια που θέτει η διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ, τότε η μεταβολή αυτή θεωρείται μονομερής, οπότε ο εργαζόμενος έχει όλα τα δικαιώματα που η νομοθεσία του παρέχει σε κάθε περίπτωση μονομερούς βλαπτικής μεταβολής των όρων εργασίας. Δεν αποτελεί, όμως, μεταβολή των όρων της εργασιακής συμβάσεως, και κατά συνέπεια δεν μπορεί να γίνει λόγος περί βλαπτικής ή μη μεταβολής αυτών, η μετά τη λήξη της θητείας του εργαζομένου ως προϊσταμένου τμήματος ή υπηρεσίας της επιχειρήσεως, που η διάρκειά της καθορίστηκε συμβατικά, μη ανανέωση της θητείας αυτής για περαιτέρω χρόνο, καθόσον στην περίπτωση αυτή οι όροι εργασίας του εργαζομένου ως προϊσταμένου τμήματος ή υπηρεσίας έπαυσαν αυτοδικαίως με τη λήξη της θητείας του στην εν λόγω θέση. Δε νοείται δε μεταβολή ανύπαρκτων συμβατικών όρων εργασίας (ΑΠ 2086/2007).

 5. Από τη διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ συνάγεται ότι η καταχρηστική άσκηση του δικαιώματος συνιστά παράνομη συμπεριφορά αφού αντίκειται στην απαγόρευση της παραπάνω διατάξεως με την οποία σκοπείται η προστασία όχι μόνο του γενικότερου κοινωνικού αλλά και του προσωπικού συμφέροντος εκείνου κατά του οποίου ασκείται το δικαίωμα στο να μην υποστεί τις δυσμενείς συνέπειες της καταχρηστικής ασκήσεως. Επομένως, ενόψει των διατάξεων των άρθρων 57 και 59 του ίδιου Κώδικα, με τις οποίες εξειδικεύεται η προστασία της αξίας του ανθρώπου, παράνομη προσβολή υφίσταται η προσωπικότητα και από την καταχρηστική άσκηση ορισμένου δικαιώματος, εφόσον με αυτή πλήττεται το πρόσωπο του ανθρώπου σε οποιαδήποτε από τις συνιστώσες της αξίας του, στις οποίες περιλαμβάνεται και η πνευματική και σωματική εργασία (Ολ.ΑΠ 812/1980). Ειδικότερα, τέτοια προσβολή συντρέχει και όταν ο εργοδότης κατά κατάχρηση του διευθυντικού του δικαιώματος, υποβιβάζει τον εργαζόμενο, τοποθετώντας αυτόν σε θέση υποδεέστερη εκείνης που κατείχε προηγουμένως, με αποτέλεσμα να υφίσταται ηθική και επαγγελματική μείωση. Στην περίπτωση αυτή ο μισθωτός δικαιούται να ζητήσει χρηματική ικανοποίηση προς αποκατάσταση της ηθικής βλάβης που υπέστη, χωρίς να αποκλείεται και η αξίωση αποζημίωσης σύμφωνα με τις διατάξεις για τις αδικοπραξίες (ΑΠ 1695/2007, 95/2000, 15/1999, 715/1995).

 

makfor

ευχαριστω δημητρη , εχω ηδη στειλει με email ολο το υλικο που μου εδωσες

το δικο μου ερωτημα περυσι ηταν εαν ΑΦΟΥ υπογραψω την νεα συμβαση μπορω μετα να παω στο δικαστηριο καθως χωρις την υπογραφη μου και την υπογραφη τους ΑΠΟΤΕΛΕΙ ενα χαρτι χωρις αξια , εκει μου ειπαν οτι εαν την υπογραψω μετα δεν μπορω να κανω ΤΙΠΟΤΑ!!! ΑΡΑ ? δεν μπορω να κανω τιποτα οτι και να γινει!!!!

επισης το εχουν σχεδιασει ΟλΟΙ ΜΑΖΙΚΑ , μαλλον εχει πεσει συρμα μεσω του ΣΒΕ , φαντασου οτι στο χαρτι που μου δωσανε και πανω κατω ειναι ιδιο με το χαρτι που δωσαν στο φιλαρακι μου , ΑΠΟΥΣΙΑΖΕΙ καθε λογοτυπο της εταιρειας , ειναι ΕΝΑ ΛΕΥΚΟ χαρτι και η αναφορα που υπαρχει πανω στο χαρτι ειναι οτι ΕΓΩ ο ταδε αποδεχομαι τα κατωθι … μπλα μπλα μπλα !!! μαλιστα οταν ειπα στον δικηγορο στο ΧΧΧΧΧ εαν μπορω με ΤΟ ΧΑΡΤΙ αυτο να κανω καποια κινηση – καταγγελια μου ειπε οτι ΕΤΣΙ οπως ειναι ΟΧΙ απαιτεται υπογραφη και σφραγιδα της εταιρειας !!!! οποτε εαν τοτε με διωχναν που ηταν και ερωτημα μου , θα επερνα την πληρη αποζημιωση ΑΛΛΑ ΔΕΝ θα μπορουσα να πω – αποδειξω οτι η απολυση εγινε εξαιτιας του χαρτιου που μου δωσαν καθως δεν αποδεικνυοταν οτι ΜΟΥ ΤΟ ΔΩΣΑΝ ΑΥΤΟΙ!!! αυτο ειναι και το προβλημα των παιδιων σημερα ….

ευχαριστω ομως και παλι και θα σε ενημερωσω οπως και θα σε ενοχλησω στο τηλεφωνο εαν χρειαστουν επιπλεον βοηθεια 🙂

Απάντηση:

Το έγγραφο που σου δόθηκε από τον εργοδότη, αποτελεί δήλωση της βούλησής του και πρόταση τροποποίησης των όρων της σύμβασης εργασίας.

Εάν δεν το υπογράψει ο εργαζόμενος δεν τροποποιεί την σύμβαση. Μην ξεχνάμε όμως ότι η σύμβαση εργασίας (κατά τη νομολογία του ΑΠ) τροποποιείται και προφορικά, ακόμα και σιωπηρά !!! (δηλ. με την σιωπηρή επιβολή όρου από τον εργοδότη και την επίσης σιωπηρή αποδοχή του από τον εργαζόμενο).

Εάν δεν το υπογράψει ο εργαζόμενος (άρα δεν υπάρχει έγγραφη τροποποίηση της εργασιακής σχέσης) είναι καλό και μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμο, το να το αποτυπώσει με κάποιο μηχανικό μέσο, από το οποίο να προκύπτει η ημ/νια (για να συσχετιστεί με πιθανή μελλοντική απόλυσή του) και να το δείξει σε άλλους εργαζόμενους (να έχει μάρτυρες). Είναι γνωστό ότι οι εργοδότες σκόπιμα αποφεύγουν να δίνουν αυτή την δυνατότητα στους εργαζόμενους (καλά που υπάρχουν και τα κινητά με φωτογραφική μηχανή)

Εάν το υπογράψει ανεπιφύλακτα έχει πρόβλημα. Πρέπει μετά να αποδείξει ότι έγινε υπό το κράτος παράνομης πίεσης, απειλής κλπ.

Μπορεί να το υπογράψει με επιφυλάξεις, ή να γράψει ότι δεν το αποδέχεται ή τους λόγους της μη αποδοχής ή τι δέχεται και τι δεν δέχεται ή κάποια δική του αντιπρόταση. Παρόλο που υπάρχει υποχρέωση χορήγησης αντιγράφου οι εργοδότες συστηματικά αρνούνται για αυτό τον λόγο και πάλι είναι αναγκαία η αποτύπωση για να υπάρχει απόδειξη.

Δεν θέλω να εκφραστώ αρνητικά για τον συνάδελφο.

Αποδεικτικά μέσα είναι και οι μάρτυρες. Αρα είναι ισχυρή και η δια μαρτύρων απόδειξη της προέλευσης του εγγράφου. Η ίδια η αναφορά του εγγραφου σε όρους της εργασιακής σύμβασης, τα ρήματα που χρησιμοποιούνται (π.χ. αποδέχομαι) παραπέμπουν στην σύμβαση εργασίας, δηλ. στην δημιουργία του εγγράφου από τον εργοδότη, διότι ο περιπτεράς αποκλείεται να σου έδωσε να το υπογράψεις.

Θα έλεγα ότι η δημοσιοποίηση του θέματος μέσω βουλευτών στην Βουλή με ερώτηση, επείγουσα ερώτηση ή επερώτηση είναι μια καλή λύση για να ματαιωθούν σχέδια όπως αυτό.
Πάρτε το έγγραφο ή βγάλτε του φωτογραφία και πηγαίνετε αρκετοί από μερικές επιχειρήσεις σε κάποιους βουλευτές.

Υ.Γ. Να ξέρετε ότι οι εργοδότες έχουν την ευχέρεια δημιουργίας ψευδομαρτύρων μεταξύ των καταπιεσμένων λακέδων τους και εάν θέλουν να χρησιμοποιήσουν το έγγραφο μπορούν να θέσουν υπογραφή και σφραγίδα εκ των υστέρων.

 Μια καλή πρόφαση για να βρεις την ευκαιρία να το αποτυπώσεις είναι να ζητήσεις χρόνο για να το σκεφτείς, να το πάρεις μαζί σου κατά λάθος κάπου που σε ζητούν επειγόντως κλπ …. .

 

makfor

δημητρη αποδεκτα ολα , εαν τα γνωριζεις εκ των προτερων και εαν εχεις καποιον να σε υποστιρηξει – βοηθησει , στην δικη μου περιπτωση πηγαν στο ΧΧΧΧ ΜΕ ΤΟ ΧΑΡΤΙ ΠΟΥ ΜΟΥ ΔΩΣΑΝΕ αλλα οπως διαβασες παραπανω απλα μου κοψαν τα ποδια με το ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ !!!

απο την μια ομως εχεις τον πανικο που σου δημιουργει ενα τετοιο χαρτι , στην συνεχεια οταν κανεις αυτο που πιστευεις ακολουθει η απολυση και εκει σιγουρα χανεις τα αυγα και τα πασχαλια …

απο την αλλη ο φοβος της απολυσης ειναι σιγουρο οτι θα δυσκολεψει την αναζητηση μαρτυρων , το θεμα της φωτογραφιας του εντυπου σιγουρα ειναι κατι καλο , φοβαμαι ομως οτι θα το αντικρουσουν λεγοντας οτι ειναι κατασκευασμενο απο τον εργαζομενο !!! τα ξερεις τα κολπα τους καλυτερα απο μενα!!!

τελος πρεπει να εχεις την υπομονη ισως και τα απαιτουμενα χρηματα για να ξεκινησεις τις οποιες διαδικασιες οι οποιες θα ειναι και χρονοβορες και που πολυ καλα ξερουμε οτι θα βρουμε μπροστα μας ΔΙΚΗΓΟΡΟΥΣ και ΔΙΚΑΣΤΕΣ που με την παραμικρη αμφιβολια ή λοξυγκα θα δικαιωσουν τον εργοδοτη !!!

το θεμα ειναι οτι ολα αυτα θα επρεπε να τα ειχαν προβλεψει οι μαγκες του κινηματος που ειναι καλοι στα λογια αλλα αχρηστοι στις πραξεις.

τα εχω μεταβιβασει ολα οσα εγραψες και περιμενω ενημερωση !! ευχαριστω και παλι

Απάντηση

Να αλλάξεις δικηγόρο. Μου ακούγεται αδιανόητο δικηγόρος με σχέση με το εργατ. δίκαιο να λέει τέτοια πράγματα. Υπάρχουν αρκετοί δικηγόροι που αναλαμβάνουν υποθέσεις με εργολαβικό, χωρίς να πληρώνεις προκαταβολικά.

2. Σου εξήγησα ότι το να αμφισβητήσει ο εργοδότης πως το έγγραφο προέρχεται από αυτόν θα είναι ένας κακός χειρισμός από μέρους του. Τι εννοεί; ότι ο εργαζόμενος σχεδιάζει από μόνος του πως θα μειώσει τα δικαιώματά του; Αλλωστε μπορεί να αποδειχθεί και εκ των υστέρων ότι τα δικαιώματα και άλλων εργαζομένων μειώθηκαν κατά τον αυτό τρόπο, την αυτή περίοδο.

3. Για την προσωρινή προστασία του εργαζομένου υπάρχουν τα ασφαλιστικά μέτρα. Μπορούν να γίνουν και χωρίς απόλυση ή πρίν οτιδήποτε. Θα ήταν μια καλή περίπτωση τριπλας του εργαζομένου να πάει και να ζητήσει έννομη προστασία με τον τρόπο αυτό, λέγοντας ότι πιέζεται από τον εργοδότη να τροποποιήσει μειωτικά την σχέση εργασίας (σκεφτείτε το).

4. Τα προβλήματα της δικαιοσύνης είναι γνωστά και υπαρκτά.

5. Οι εργοδότες μπορούν να επικαλεστούν αδήριτες ανάγκες κλπ… .Εκεί υπάρχει θέμα απόδειξης. Ομως και σε κάθε περίπτωση μπορεί να αντιταχθεί ότι ο εργοδότης όφειλε να θέσει στις προτάσεις του, τις ρυθμίσεις αυτές υπό τον όρο της προσωρινότητας. Να πει δηλ. ότι αυτά σας τα προτείνω προσωρινά και μέχρι να επανέλθουν οι κανονικοί ρυθμοί, μετά θα επανέλθουμε στα προ της κρίσης εφαρμοζόμενα και συμφωνηθέντα ή ότι έπρεπε να δηλώσει κάποιο συγκεκριμένο οικονομικό στόχο λέγοντας ότι εάν τελικά τα κέρδη της εταιρείας είναι όπως πέρσυ π.χ Χ ποσό τότε οι τροποποιήσεις αίρονται ή δίνεται μπόνους στους εργαζόμενους.
Νομίζω ότι έδωσα κάποιες απαντήσεις.

makfor

δικηγορο δεν εχω , μαλλον δεν ειχα τωρα εχω εσενα ΧΑΧΑΧΑ ο δικηγορος οπως σου ειπα ηταν το ΧΧΧΧ , αφιερωσε αρκετο χρονο μαζι μου αλλα οπως ξερεις δεν δοθηκε λυση – οδηγια !!

οσο αφορα το θεμα των παιδιων που εχει προκυψει τωρα , δεν εχω κατι αλλο να προσθεσω

οποτε μιας και σε βρηκα , να κανω το επομενο ερωτημα που αφορα εμενα και την εταιρεια οπου βρισκομαι

οπως εχω γραψει αυτο το καιρο εργαζομαστε 1 μερα λιγοτερο την εβδομαδα , ισχυει για ολους και για την παραγωγη μπορει να παιζει και 2 μερες την εβδομαδα. για ολα αυτα δεν υπογραψαμε κανενα χαρτι , απλα μας ανακοινωθηκε. σε εμενα που δεν με πιανει το μετρο ως ΣΤΕΛΕΧΟ (χχαχαχαχαχα) το εφαρμοζω μονος μου για να μοιραζομαστε τις μερες με το συναδερφο και ετσι καθομαστε απο 2 και οχι απο 4. ΟΜΩΣ οταν μου ειπαν για το μετρο μου ζητησαν ή ακολουθει ο συναδερφος το 4ημερο ή ΑΠΟΛΥΕΤΑΙ , στο προφορικο φυσικα και απο τον οικονομικο Δ/ντη. πες τωρα τα λαθη που υπαρχουν και τι υποχρεωσεις θα ειχε ο εργοδοτης για να εφαρμοσει σωστα το μειωμενο ωραριο/εβδομαδα

(να μη σε ζαλιζω ομως , οποτε εχεις χρονο οκ ?)

STELLA

Mάκη καλημέρα. Το γεγονός οτι δεν υπογράψατε κανένα χαρτί (σύμβαση εργασίας με μειωμένο ωράριο για την επιθεώρηση εργασιας ) αποδεικνύει από μόνο του για μη νόμιμη ενέργεια. Για να γίνει αυτό δηλ. η μείωση ωρών εργασίας πρέπει να υπογραφεί σύμβαση μειωμένης εργασίας και να κατατεθεί εκ νέου πίνακας ωρων εργασίας στην επιθεώρηση εργασίας. Εγώ αυτά γνωρίζω λόγω ενασχόλησης με το θέμα. Ο Δημήτρης από την την σκοπιά του ισως έχει άλλη αντιμετώπιση του θέματος.

Απάντηση

Μείωση αποδοχών μου φαίνεται πως ανέφερε ο Μάκης αρχικά.
Η σύμβαση μερικής απασχόλησης πρέπει επί ποινή ακυρότητας να υποβληθεί εγγράφως στην Επιθεώρηση (+ τις διατυπώσεις του ΠΔ 156/1994).
Υπάρχει και για αυτά πλούσια νομολογία..

Θα βρω μια καλή και θα την βάλω.Επίσης θα ήθελα την άδεια να δημοσιεύσω κάποια κομμάτια από τους διαλόγους στο blog μου.

 makfor

πως τοτε το εφαρμοζουν σε δεκαδες επιχειρησεις ? γιατι δεν ειμαστε η μονη επιχειρηση που το κανει, μηπως πατανε καπου ή σε κατι που δεν γνωριζουμε ???

makfor

(απο μενα εχεις το ελευθερο δημητρη να μεταφερεις οτι ειπα , αν και δεν ειπα τιποτα χαχαχα)

 Απάντηση

Στο θέμα της σύμβασης μερικής απασχόλησης ο Αρειος Πάγος δεν έχει διαμορφώσει ακόμα σταθερή νομολογία. Ενώ υπάρχουν αποφάσεις σωστές και σοβαρές, υπάρχουν και αποφάσεις απαράδεκτες ερμηνευτικά και τελολογικά.

Ας δούμε πρώτα από όλα τις διατάξεις του νόμου όπως αναφέρονται και στην ΑΠ 199/2005 : Κατά το άρθρ. 38 παρ. 1 του ν.1892/1990, με έγγραφη ατομική συμφωνία ο εργοδότης και ο μισθωτός κατά τη σύσταση της σχετικής συμβάσεως εργασίας ή κατά τη διάρκειά της, μπορεί να συμφωνήσουν για ορισμένο ή αόριστο χρόνο διάρκεια ημερήσιας ή εβδομαδιαίας εργασίας μικρότερη της κανονικής (μερική απασχόληση), ενώ κατά την παρ. 3 του ιδίου άρθρου οι αποδοχές των μερικώς απασχολουμένων μισθωτών δεν μπορεί να είναι κατώτερες απ’αυτές που προβλέπονται από τις κείμενες κάθε φορά διατάξεις για τους απασχολουμένους κατά το κανονικό ωράριο για την ίδια εργασία συναδέλφους τους και αντιστοιχούν στις ώρες εργασίας της μερικής απασχόλησης. Στη συνέχεια η προμνησθείσα διάταξη αντικαταστάθηκε δια του άρθρ. 2 του ν.2639 της 1/2.9.1998 κατά την οποίαν «Κατά τη σύσταση της σύμβασης εργασίας ή κατά τη διάρκειά της ο εργοδότης και ο μισθωτός μπορεί με έγγραφη ατομική σύμβαση να συμφωνήσουν, για ορισμένο ή αόριστο χρόνο ημερήσια ή εβδομαδιαία ή δεκαπενθήμερη ή μηνιαία εργασία, η οποία θα είναι μικρότερης διάρκειας από την κανονική (μερική απασχόληση). Η συμφωνία εφόσον μέσα σε δεκαπέντε (15) ημέρες από την κατάρτισή της δεν γνωστοποιηθεί στην οικεία Επιθεώρηση Εργασίας, τεκμαίρεται ότι καλύπτει σχέση εργασίας με πλήρη απασχόληση. 2.Επίσης κατά τη σύσταση της σύμβασης εργασίας ή κατά τη διάρκειά της ο εργοδότης και ο μισθωτός μπορούν με έγγραφη ατομική σύμβαση να συμφωνήσουν κάθε μορφή απασχόλησης εκ περιτροπής ανά ημέρα, εβδομάδα ή μήνα. Η παρεχομένη από το άρθρο αυτό προστασία καλύπτει και τους απασχολούμενους με βάση τις συμφωνίες του προηγούμενου εδαφίου.. Οι συμφωνίες ή οι αποφάσεις της παραγράφου αυτής γνωστοποιούνται μέσα σε οκτώ (8) ημέρες από την κατάρτιση ή τη λήψη τους στην οικεία Επιθεώρηση Εργασίας», και στην παράγρ. 16 του ιδίου άρθρου ορίζεται «Μέσα σε διάστημα εννέα (9) μηνών, από τη δημοσίευση του παρόντος νόμου κάθε εργοδότης υποχρεούται να υποβάλει στην οικεία Επιθεώρηση Εργασίας συγκεντρωτική κατάσταση αναφορικά με τις υφιστάμενες συμβάσεις εργασίας μεταξύ αυτού και των εργαζομένων, που απασχολεί με μερική απασχόληση, στην οποία θα αναγράφεται η χρονολογία κατάρτισης των συμβάσεων αυτών και το ονοματεπώνυμο του απασχολούμενου. Σε περίπτωση παραλείψεως υποβολής της κατάστασης αυτής τεκμαίρεται ότι η σχετική σύμβαση καλύπτει σχέση εργασίας με πλήρη απασχόληση». Από τις ανωτέρω διατάξεις συνάγεται ότι για τη κατάρτιση της συμβάσεως μερικής απασχολήσεως απαιτείται κατά νόμο έγγραφος τύπος, ο οποίος είναι συστατικός, η μη τήρηση του οποίου συνεπάγεται την ακυρότητα του συγκεκριμένου όρου της συμβάσεως που αφορά τη μερική απασχόληση, η ακυρότητα δε αυτή είναι απόλυτη κατ’ άρθρο 159 Α.Κ. και λαμβάνεται υπ’ όψη αυτεπαγγέλτως.

Περαιτέρω ορθά θαρρώ έκρινε η ΑΠ 845/2003 (και άλλες) ότι:
Από τη διάταξη του άρθρου 7 του ν.2112/1920, κατά την οποία «πάσα μονομερής μεταβολή των όρων της υπαλληλικής συμβάσεως βλάπτουσα τον υπάλληλον θεωρείται ως καταγγελία ταύτης, δι’ ην ισχύουν οι διατάξεις του παρόντος νόμου» συνάγεται ότι η γενομένη από τον εργοδότη μονομερής και βλαπτική για τον εργαζόμενο μεταβολή των όρων της συμβάσεως του, δεν επιφέρει την λύση αυτής, αλλά παρέχει σε αυτόν το δικαίωμα, είτε να αποδεχθεί τη μεταβολή και να συνεχίσει να παρέχει την εργασία του υπό τους όρους αυτής, είτε να θεωρήσει την μεταβολή ως άτακτη καταγγελία της συμβάσεως και αποχωρώντας από την εργασία του, να ζητήσει την νόμιμη αποζημίωση, είτε να αποκρούσει την μεταβολή και να προσφέρει την εργασία του υπό τους αρχικούς όρους αξιώνοντας την τήρησή τους, οπότε αν ο εργοδότης εμμείνει στην μεταβολή και αποκρούσει την προσφερόμενη από τον εργαζόμενο παροχή των υπηρεσιών περιέρχεται σε υπερημερία και οφείλει τις γι’αυτήν αποδοχές, τις οποίες δεν δικαιούται ν’αξιώσει ο μισθωτός, από μόνο το γεγονός της ανωτέρω μεταβολής.
Εξάλλου, από τις διατάξεις των παρ. 1 και 3 του άρθρου 38 του ν. 1892/1990 (που έχει εφαρμογή ως είχε πρό της αντικαταστάσεώς του με το άρθρο 2 του ν. 2639/1998, λόγω του εν προκειμένω κρισίμου χρόνου) συνάγεται ότι είναι επιτρεπτή είτε κατά τη σύσταση της σχέσεως εργασίας, είτε κατά τη διάρκειά της η μεταξύ εργοδότη και μισθωτού συμφωνία για ημερήσια ή εβδομαδιαία απασχόληση του τελευταίου μικρότερη της κανονικής με αμοιβή αντίστοιχη στις ώρες εργασίας της μερικής απασχόλησης. Η συμφωνία αυτή πρέπει να γίνει εγγράφως. Αν δεν τηρηθεί ο έγγραφος τύπος η συμφωνία για μερική απασχόληση είναι άκυρη, η δε ακυρότητα δεν θεραπεύεται και αν ακόμη εκπληρωθεί η σύμβαση με επίγνωση της έλλειψης του απαιτουμένου τύπου, οπότε ο εργοδότης θεωρείται υπερήμερος ως προς την αποδοχή των υπηρεσιών του μισθωτού υπό καθεστώς πλήρους απασχολήσεως και οφείλει σε αυτόν τον για πλήρη απασχόληση μισθό. Συνεπώς η μεταβολή από τον εργοδότη των όρων της εργασιακής συμβάσεως, δια της μειώσεώς των ωρών της κανονικής ημερησίας εργασίας του και του αντικειμένου αυτής και καταβολή μειωμένου μισθού, έστω και με την συναίνεση του μισθωτού (πολύ δε περισσότερο χωρίς αυτή), χωρίς την τήρηση εγγράφου τύπου, δεν συνιστά έγκυρη σύμβαση μερικής απασχολήσεως και επομένως ο εργοδότης οφείλει το μισθό για την πλήρη απασχόληση (παραίτηση από την ελαχίστων νομίμων ορίων του οποίου δεν είναι έγκυρη), ακόμη και αν ο μισθωτός αποδέχθηκε μετά ταύτα την άτυπη μεταβολή και συνέχισε την παροχή της εργασίας του υπό τους όρους αυτής.

 

Απαράδεκτη θεωρώ την στροφή της νομολογίας που επιχειρήθηκε πρόσφατα με την ερμηνευτική εκδοχή της ΑΠ 640/2008. Εκθέτει στον κοινό νου τις κρίσεις του ανωτάτου δικαστηρίου και δεν έχει καμμία απολύτως βάση στο νόμο και την βούληση του νομοθέτη. Αναφέρει η απόφαση αυτή : Η εν λόγω ακυρότητα, η οποία, κατά το άρθρο 159 Α.Κ., είναι απόλυτη και λαμβάνεται υπόψη αυτεπαγγέλτως, δεν θεραπεύεται και αν ακόμη εκπληρωθεί η σύμβαση με επίγνωση της ελλείψεως του απαιτούμενου τύπου. Εξάλλου, λόγω της ακυρότητας της συμβάσεως μερικής απασχολήσεως θεωρείται ότι υπάρχει απλή σχέση εργασίας με μερική απασχόληση. Έτσι, εφαρμόζονται επ’ αυτής οι κανόνες περί άκυρης συμβάσεως εργασίας και ο μισθωτός αποκτά αξιώσεις με βάση τις διατάξεις περί αδικαιολογήτου πλουτισμού, ενώ ο εργοδότης, αρνούμενος να αποδεχθεί τις υπηρεσίες, που προσφέρει ο μισθωτός κατά τις υπόλοιπες εργάσιμες ώρες ή και ημέρες της πλήρους απασχολήσεως, δεν γίνεται υπερήμερος και δεν οφείλει αποδοχές υπερημερίας.

Δηλαδή, παρά την μη τήρηση του νόμιμου συστατικού τύπου που προβλέπει ο νόμος ο εργοδότης απαλλάσσεται από κάθε υποχρέωση καταβολής του μισθού. Ακυρώνεται δε και η σχέση εργασίας και ο εργαζόμενος δεν δικαιούται ούτε καν το νόμιμο μισθό του προσαυξημένο με τα επιδόματα !!!.

Ο «νόμος» θέλησε να προστατεύσει τον εργαζόμενο, το ασφαλιστικό σύστημα και την κοινωνία από την αυθαίρετη συμπεριφορά του κάθε εργοδότη να μην καταβάλλει τις ελάχιστες νόμιμες αποδοχές κα μετά να ισχυρίζεται ότι υπήρχε σύμβαση μερικής απασχόλησης. Όχι ότι το έγγραφο προστατεύει, διότι στην πραγματικότητα το συνήθως συμβαίνον είναι το αντίθετο. Να συνάπτεται σύμβαση μερικής απασχόλησης, αλλά να εργάζεται ο εργαζόμενος κανονικά 5ήμερο και 8ώρο. Αυτές οι ρυθμίσεις αποτελούν άθλιες αβάντες ενός αστείου συστήματος – κράτους προς την εργοδοσία. Σε κάθε περίπτωση, θα έπρεπε υποχρεωτικά να δηλώνονται επακριβώς ορισμένες οι ώρες και οι ημέρες εργασίας με ημερομηνία έναρξη και λήξη, ώστε να μπορεί να γίνει έλεγχος.

Στο νόμο ο έγγραφος τύπος ορίζεται συστατικός, δηλ. εάν δεν υπάρχει έγγραφο είναι άκυρος ο όρος και όχι η σύμβαση (ως εκλαμβάνει παραδόξως η ανωτέρω απόφαση του ΑΠ). Σκοπός του νομοθέτη δεν ήταν να ακυρώσει το σύνολο της σύμβασης εργασίας (αυτό θα ήταν κατ΄ ουσίαν ρύθμιση υπέρ του παρανόμου εργοδότη και κατά του εργαζομένου και του κοινωνικού συνόλου). Σκοπός ήταν να ακυρώσει μόνο τον όρο μερικής απασχόλησης και να θεωρήσει τεκμαρτώς ισχύουσα σύμβαση πλήρους απασχόλησης. Ητοι να τιμωρήσει τον κακό και παρανομούντα εργοδότη βάζοντάς τον να πληρώσει ολόκληρες τις αποδοχές. Τούτο ακόμα και εάν ο εργαζόμενος δεν εργάζεται, διότι το τεκμήριο του νόμου δεν αναφέρεται ως μαχητό και σαφώς αποτελεί ποινή εις βάρος του εργοδότη, ο οποίος οφείλει να καταβάλλει το σύνολο των αποδοχών τεκμαιρομένης της συμβάσεως ως πλήρους απασχόλησης. Ο νόμος έχει ως σκοπό να αποτρέψει και να τιμωρήσει τον κακό εργοδότη από την παραβίαση του νόμου και όχι τον μισθωτό, όπως εσφαλμένα καταλήγει η ανωτέρω απόφαση.
Περαιτέρω, η περίπτωση του Μάκη, αποτελεί παράλληλα και βλαπτική μονομερή μεταβολή της σύμβασης εργασίας, οι δε εργαζόμενοι έχουν τα εκ του νόμου και ανωτέρω αναφερθέντα δικαιώματα, ώστε να διεκδικήσουν τις αποδοχές τους και για την ημέρα κατά την οποία παρανόμως δεν εργάζονται.

makfor

κατι που ξεχασα να γραψω και ισως εχει την σημασια του , τις μερες που δεν εργαζομαστε τις χρεωνομαστε ως ΑΔΕΙΑ ΑΝΕΥ ΑΠΟΔΟΧΩΝ και μαλιστα κανουμε και σχετικη αιτηση!!!!!!!!

mitsos

ΧΧΧΧΧ, καλά όλα αυτά. Αλλά αν κάποιος κινηθεί δικαστικά, πόσος χρόνος θα χριαστεί για να δικαιωθεί; Και αν η επιχείρηση με το να δουλεύουν 5 μέρες οι εργαζόμενοι κλείσει τι γίνεται; Που θα απορροφηθούν οι εργαζόμενοι; Δεν υποστηρίζω ότι δεν θα πρέπει να διασφαλίζονται τα δικαιώματα των εργαζομένων. Λέω όμως, μήπως οι περιστάσεις είναι ειδικές και απαιτουν την συναίνεση όλων ώστε να ξεπεραστεί το πρόβλημα; Μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για μικρές επιχειρήσεις και όχι για το ελληνικό δημόσιο. Εκεί τα πράγματα είναί είναι πιο επικίνδυνα. Στην Γερμανία και Γαλλία γίνονται ειδικές συμφωνίες ώστε η επιχείρηση να μπορεσει να επιβιώσει. Ειδικά στην Γερμανία τα συνδικάτα είναι πανίσχυρα. Παρόλα αυτά οι εργαζόμενοι αποδέχονται μείωση του ωραρίου ώστε να μην βρεθούν άνεργοι εντελώς. Υποθέσεις κάνω βεβαίως. Δεν ξέρω πως είναι τα πράγματα εκεί που δουλεύει ο Μάκης, όμως χρειάζεται προσοχή.

STELLA

Μάκη δεν εργάζομαι σε ιδιωτική εταιρεία. Είμαι «ελευθερος επαγγαλματίας» και δυστυχώς τις περισσότερες φορές εξ ανάγκης με το μέρος των εργοδοτών.
Ετσι κι αλλιως μιλάμε για μεγάλες αδικίες……….

mitsos

Μάκη η εταιρία που δουλεύεις είναι μεγάλη; Πόσα άτομα απασχολεί και τι παράγει; Αν θέλεις απαντάς.

STELLA

Μάκη η άδεια ανευ αποδοχών σημαίνει με δική πρωτοβουλία απουσία από την εργασία και ανατρέπει όλα τα προηγούμενα.Με τα ένσημα τι γίνεται? Είναι και εκείνα λιγότερα. έτσι?

Οι μεγάλες εταιρείες πάντα ακολουθούν νομότυπες οδούς………

Απάντηση

@ Makfor: Αυτό σημαίνει ότι δεν επιχειρείται εγγράφως τροποποίηση της σύμβασης εργασίας, αλλά υπό το καθεστώς δήθεν άδειας άνευ αποδοχών με αίτηση του εργαζομένου.
Εδω θα μπορούσα να γράψω πολλά, αλλά δεν θα το κάνω. Είναι σαφές ότι το ανωτέρω καθεστώς δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Θέτει σε κίνδυνο την σχέση εργασίας εις βάρος του εργαζομένου (ο εργοδότης μπορεί να απολύσει κάποιον επειδή ζητάει συνέχεια άδειες). Στην πραγματικότητα πρόκειται για συμπεριφορά άκυρη και καταχρηστική, που εμπίπτει και στο πλαίσιο μονομερούς μεταβολής των όρων της σύμβασης εργασίας (ο σχετικός ισχυρισμός του εργοδότη περί αποδοχής της, δεν μπορεί κατά την γνώμη μου να σταθεί καθώς αυτός το εμφανίζει ήδη ως άδεια) και στο πλαίσιο της de facto και χωρίς τον έγγραφο συστατικό τύπο μετατροπή υφιστάμενης σύμβασης πλήρους απασχόλησης σε μερικής. Ο μισθωτός έχει συνεπώς αγώγιμες αξιώσεις.

Απάντηση

Νόμιμη δεν είναι, στην πραγματικότητα ούτε νομότυπη καθώς γίνεται καθολικά και διαρκώς, ήτοι μετατρέπει την σύμβαση σε μερικής απασχόλησης.

  Πόσος χρόνος θα χρειαστεί για να δικαιωθεί;
Εχω απαντήσει: Ασφαλιστικά μέτρα

– … μήπως οι περιστάσεις είναι ειδικές και απαιτούν την συναίνεση όλων ώστε να ξεπεραστεί το πρόβλημα … :

Και εδώ απάντηση ήδη και μάλιστα συστημικά. Δεν μπορούν οι εργαζόμενοι να πληρώνουν συνεχώς τις κρίσεις των εργοδοτών. Θα έβλεπα λοιπόν την λογική σου εφαρμοστέα υπό το κράτος μιας συμφωνίας που θα διασφάλιζε την δικαιοσύνη και θα έδινε ασφάλεια ώστε να κινηθεί και η «αγορά» σας. Ο εργοδότης ενδιαφέρεται να μην κλείσει (αυτό τουλάχιστον μπορώ να το συμμεριστώ). Βεβαίως ούτε τον καπιταλισμό θέλω να διατηρήσω, ούτε θεωρώ πως οι λύσεις αυτές είναι αποτελεσματικές για την κρίση. Ομως οφείλω να απαντήσω έστω και υπό αυτούς τους όρους.

 

Μια δίκαιη κοινωνική συμφωνία εργοδοτών – εργαζομένων θα περιελάμβανε τα ακόλουθα:
– Συμφωνία περί προσωρινότητας της ρύθμισης με βάση και όρια την διεθνή συγκυρία και την κερδοφορία της επιχείρησης. Μετά την λήξη της έκτακτης καταστάσεως ή την διαπίστωση κερδοφορίας επανερχόμαστε στα αρχικώς συμφωνηθέντα
– Υποχρέωση του εργοδότη να διανείμει τα πιθανά κέρδη στο τέλος του χρόνου στους εργαζόμενους (ώστε να αναπληρωθεί ο χαμένος μισθός), κρατώντας για τον εαυτό του μόνο ένα δίκαιο μισθό (αυτό περιλαμβάνει αναγκαστικά και το δικαίωμα ελέγχου εκ μέρους των εργαζομένων).

Με τον τρόπο αυτό επιτυγχάνεται και ασφάλεια – αναθέρμανση της αγοράς, καθώς μειώνεται ο φόβος της ανεργίας και της συνεπαγόμενης ανέχειας.
Μην μου πει κανείς ότι δεν διασφαλίζονται κεφάλαια για την ανάπτυξη της επιχείρησης.

Για αυτά ας φροντίσουν οι μέτοχοι (που έχουν ήδη συσσωρευμένα κέρδη) και το κράτος.
Δεν λέω επίσης να γίνουν οι εργαζόμενοι πλούσιοι (αν και θα έπρεπε) θα πάρουν αναδρομικά αυτό που αναπληρώνει τις χαμένες αποδοχές τους.

 

makfor

ειτε παιρνεις αδεια ειτε απολυεσαι , ηταν η κουβεντα !!! (οχι προς εμενα γιατι θα τους ελεγα απολυστεμε για να τους την σπασω)

πως μπορει τωρα καποιος να το αποδειξει ολο αυτο ? δεν μπορει!!!!

αντιθετα υπαρχουν εταιρειες που δωσανε νεες συμαβσεις ή ορισαν εγραφως οτι θα εργαζονται 1 ωρα λιγοτερο την μερα και θα πληρωνονται το αντιστοιχο ποσοστο λιγοτερο το μηνα.

Δημοσιευμένο 30 λεπτά πριν #

 

STELLA

Ο εργαζόμενος δέχεται τον τελευταίο καιρό απίστευτες πιέσεις για μείωση ωρων εργασίας με ταυτόχρονη μείωση αποδοχών και για να μην πέσει στα πηγάδι της ανεργίας τα δέχεται όλα.

Εχει και ακόμα χειρότερες καταστάσεις ……..Εργαζόμενοι που απολύθηκαν για να «συμβάλλουν στην βιωσιμότητα της επιχείρησης» εξακολουθούν να εργάζονται ανασφάλιστοι με την ελπίδα μετά την ανάκαμψη να επαναπροσληφθούν.
Εργασιακός μεσαίωνας ………

 

 

 

 

 

 

 

Φεβρουαρίου 17, 2009

ΕΝΩΣΕΙΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ : ΜΙΑ ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΑΤΙΑ

ΕΝΩΣΕΙΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ : ΜΙΑ ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΑΤΙΑ

Το να ισχυρίζεται κάποιος ότι οι ενώσεις καταναλωτών δεν κάνουν την δουλεία τους και να τους καταλογίζει ευθύνες, είναι σαν να αναζητεί ευθύνες από την διοίκηση του «Αστέρα Κάτω Αστεροχωρίου» γιατί η ομάδα δεν αποδίδει καλό ποδόσφαιρο και μάλιστα να το κάνει αυτό χωρίς να είναι μέλος του σωματείου !!!.

Να ξεκαθαρίσουμε τις έννοιες …  

Α. Οι ενώσεις καταναλωτών είναι σωματεία πολιτών.

Οι ενώσεις καταναλωτών δεν είναι τίποτε άλλο από σωματεία πολιτών.Δεν είναι ούτε δημόσιες υπηρεσίες, ούτε κρατικές αρχές ή φορείς κρατικής εξουσίας. Αυτό πρέπει όλοι να το κατανοήσουμε. Είναι κάποιοι άνθρωποι, κάποιοι πολίτες που ενώθηκαν για την διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους ως καταναλωτές.

 Β. Οι ενώσεις καταναλωτών έχουν ελάχιστα δικαιώματα.

 Ο Ν. 2251/1994 περιορίζει τα δικαιώματα των ενώσεων καταναλωτών σε δύο.

α. Το δικαίωμα ενημέρωσης από τις δημόσιες αρχές. Το ίδιο δικαίωμα βέβαια έχει κάθε πολίτης και κάθε σωματείο. Κατά συνέπεια δεν έχουν κάποια δραστική δυνατότητα, πέραν της δυνατότητας που έχουμε όλοι ως πολίτες ή ως ενώσεις προσώπων.

β. Το δικαίωμα άσκησης συλλογικής αγωγής κατά των προμηθευτών για να παραλείψουν κάποια παράνομη συμπεριφορά. Είναι το δικαίωμα να ασκήσει το σωματείο – ένωση καταναλωτών αγωγή με την ειδική διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας για να παύσει κάποιος προμηθευτής συμπεριφορές που αντίκεινται στο νόμο. Η μόνη διαφοροποίηση από τον κοινό πολίτη ή το κοινό σωματείο είναι η ειδική διαδικασία εκδίκασης. Στην πραγματικότητα, κάθε πολίτης και κάθε σωματείο μπορεί να ασκήσει αντίστοιχη αγωγή.

Κατά συνέπεια, δεν μπορούμε να μιλάμε για κάποια ιδιαίτερη νομική μεταχείριση. Ο νόμος δεν απονέμει στην πραγματικότητα, κάποιες ειδικές αρμοδιότητες και δυνατότητες στις ενώσεις καταναλωτών.

 Γ. Οι ενώσεις καταναλωτών που μάχονται είναι οχληρές για τις κυβερνήσεις και τα συμφέροντα. Σκοπός τους να τις ελέγξουν.

 Δεν θα αναφερθώ εκτενώς στο Ν. ΙΝΚΑ και στον διωγμό που υφίσταται από την νυν κυβέρνηση γιατί αποφάσισε να τηρήσει εντελώς αδέσμευτη και ακηδεμόνευτη γραμμή. Η κυβέρνηση διώκει συστηματικά και με ιταμό τρόπο το Ν. ΙΝΚΑ, αλλά αυτό συνεχίζει στον δρόμο του αγώνα και της αξιοπιστίας.

Είναι σαφές ότι οι δυναμικές ενώσεις καταναλωτών στρέφονται αναγκαστικά και κατά του κράτους και της εκάστοτε κυβέρνησης. Αλλωστε, τα όργανα του κράτους επανειλημμένα έχουν καταληφθεί λειτουργούν υπέρ των ατομικών συμφερόντων των ισχυρών του συστήματος.

Το νομικό πλαίσιο που ισχύει, όχι μόνο στερεί τις ενώσεις καταναλωτών από πόρους, αλλά και τις κάνει να εξαρτώνται αναγκαστικά από τους προμηθευτές. Ο νεοεισαχθείς θεσμός της «πιστοποίησης» όχι μόνο είναι αντισυνταγματικός, αλλά στις επιτροπές αυτές μετέχουν και αποφασίζουν εκπρόσωποι των προμηθευτών !!! και υπάλληλοι του κράτους (αυτοί συγκροτούν και πλειοψηφία !!!). Άλλες αδιανόητες ρυθμίσεις είναι αυτές της έδρας, όπου απαγορεύεται ένα μέλος του σωματείου να έχει κοινή έδρα με το σωματείο, η υποχρέωση ποινικού μητρώου κ.α.

Μην ξεχνάμε ποτέ ότι πρόκειται για σωματεία πολιτών !!!.

Σε σχέση με το ευρωπαϊκό δίκαιο αναφέρω ότι επιχειρήθηκε πρόσφατα η πλήρης εναρμόνιση. Ευτυχώς δεν έχει περάσει … . . Μέχρι σήμερα τα κράτη μέλη όφειλαν την ελάχιστη εναρμόνιση, δηλαδή να προσαρμόσουν τη νομοθεσία τους στους όρους που επιβάλλει το δίκαιο της Ε.Ε. . Ετσι σε σειρά κρατών έχει επιτευχθεί να υπάρχουν περαιτέρω, επιπρόσθετες δυνατότητες για τους καταναλωτές και τις ενώσεις τους.  Η συνολική εναρμόνιση, όπως προτάθηκε, αφαιρεί το σύνολο των πρόσθετων δικαιωμάτων που παρέχουν οι εθνικές νομοθεσίες. Μην ξεχνάμε ότι κάποιοι ευρωπαίοι πανεπιστημιακοί, προφανώς υπάλληλοι των συμφερόντων των ολιγαρχών, στρέφονται εσχάτως ακόμα και κατά του δικαιώματος της συλλογικής αγωγής !!!.

 Δ. Ποιο «κίνημα»; Με ποιόν στόχο;

           Είναι σαφές ότι το λεγόμενο καταναλωτικό κίνημα έχει μεγάλη σημασία για την λειτουργία της καπιταλιστικής κοινωνίας, όσο αυτή υπάρχει. Η σύνδεσή του με τα άλλα κινήματα είναι αναγκαία, αλλά αναγκαία είναι και η συνειδητοποίηση του γεγονότος ότι όσα κερδίζει π.χ. το συνδικαλιστικό κίνημα σε επίπεδο αποδοχών, μπορούν να εξανεμιστούν στην φάση της κατανάλωσης. Αυτό επιτάσσει ένα καταναλωτικό κίνημα με σαφείς κινηματικούς στόχους. Κάτι τέτοιο δεν υπάρχει … .

Την άποψή μου και τις θέσεις για τους στόχους ενός πραγματικού καταναλωτικού κινήματος, που ουσιαστικά αναφέρονται και στον κοινωνικό μετασχηματισμό, έχω εκθέσει στο  ΤΟ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ : ΕΝΑ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΓΙΑ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟ https://dialogoskoinonia.wordpress.com/page/2/

 Ε. Οι ενώσεις καταναλωτών έχουν τις δικές τους παθογένειες.

 Προσκολλημένες στην εκάστοτε κυβερνητική εξουσία και στα κόμματα, εξαρτημένες, αποδέκτες περίεργων κρατικών χρηματοδοτήσεων πέραν των προβλεπόμενων για όλες τις ενώσεις καταναλωτών, προσωποπαγείς, επαγγελματικές με ατομικού χαρακτήρα κίνητρα, έλλειψη οργάνωσης, ανύπαρκτες  … . Είναι μόνο μερικές από τις παθογένειες που εμφανίζουν οι ελληνικές ενώσεις καταναλωτών.

Δεν θα επεκταθώ περαιτέρω στις παθογένειες, θα μιλήσω για τις λύσεις.

 ΣΤ. Η λύση είναι η Δημοκρατία της Συμμετοχής.

 Είναι ευνόητο, πως μόνο η ενεργός συμμετοχή των πολιτών στα δρώμενα και στις αποφάσεις των ενώσεων καταναλωτών, μπορεί να αποτελέσει ουσιαστική διέξοδο και λύση για τα εγγενή και εξωγενή προβλήματα των ενώσεων καταναλωτών.

Το Ν. ΙΝΚΑ, για παράδειγμα,  έχει κάνει ανοικτά τα Δ.Σ. στα μέλη του, που μπορούν να τα παρακολουθήσουν, να προτείνουν, να εκφράσουν τις θέσεις τους. Εχει επίσης προτείνει την συγκρότηση αυτόνομων επιτροπών περιοχής … .

Όμως, ο αγώνας της δημοκρατικής αξιοπιστίας και συμμετοχής είναι ακόμα μακρύς και μεγάλος, ίσως η κατανόηση του τι είναι οι ενώσεις καταναλωτών και η αξία της ενεργού συμμετοχής να βοηθήσει προς την κατεύθυνση της δημιουργίας πραγματικά ισχυρών ενώσεων καταναλωτών που θα εκφράζουν απόλυτα δημοκρατικά την κοινωνία και θα επιβάλλουν την βούληση της.

Φεβρουαρίου 13, 2009

ΠΡΟΧΕΙΡΟ ΛΕΞΙΚΟ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Για να συνοψίσω σε ένα προχειρότατο λεξικό μερικές έννοιες για το «μέλλον» . 

Τώρα μπορεί κάποιοι ή κάποιες να μπερδευτούν χειρότερα. 

Εδώ είμαστε για να τα συζητήσουμε.  

ΠΡΟΧΕΙΡΟ ΛΕΞΙΚΟ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

 

Ανθρωπος:  Η κεντρική και κυρίαρχη αξία του συστήματος του «βιοτισμού».

Βιοτικές ανάγκες : Η βάση της ανθρώπινης ύπαρξης, ο μόνος αναγκαίος νόμος του ανθρώπου, ο νόμος της ζωής. Ζωή, τροφή, ασφάλεια, ό,τι στηρίζει άμεσα και αναγκαία την επιβίωση του ανθρώπου. Εκτός από τις υλικές υπάρχουν και «άυλες» με πρώτιστη την κοινωνική ισότητα και την απόλαυση των αγαθών που απαρτίζουν τα ανθρώπινα κοινωνικά αγαθά.

Δίκαιη κοινωνία – Δίκαιο κράτος: Αυτό που εξασφαλίζει σε κάθε άνθρωπο την ίση απόλαυση των βιοτικών του αναγκών, υλικών και άυλων, ουσιωδών και αποφασισμένων (αυτές που μια κοινωνία αποφασίζει). Κριτήριο η συμμετοχή του ανθρώπου στο παραγωγικό γίγνεσθαι. Μέθοδος απόφασης: η πραγματική άμεση δημοκρατία παντού. 

Ανθρώπινη ελευθερία : Η πραγματική ελευθερία που είναι άμεσα συναρτημένη με την βεβαιότητα της κοινωνικής κάλυψης των βιοτικών αναγκών.

Παραγωγή βιοτικών αναγκών: Ο μόνος στόχος της δίκαιης κοινωνίας. Αποφασίζονται οι βιοτικές ανάγκες. μετριούνται και αποτελούν τον κοινωνικό παραγωγικό στόχο.

Μέθοδος οργάνωσης παραγωγής: Η κοινή ίση και ισότιμη προσπάθεια εθελοντών για την ανάληψη κάθε αναγκαίας δράσης. Οπου δεν υπάρχουν εθελοντές κλήρωση και εκ περιτροπής εργασία όλων.

Αξίες – υπεραξίες : Καταργούνται, στόχος των κοινωνιών η κάλυψη των βιοτικών αναγκών και η αμεσότητα στην σχέση ανθρώπου –παραγωγού, ανθρώπου – καταναλωτή.

Χρήμα: Αχρείαστο και βδελυρό. Η ικανοποίηση των βιοτικών αναγκών από την κοινωνική προσπάθεια το καθιστά άχρηστο. Αντικαθίσταται από την κάρτα βιοτικών αναγκών.

Κέρδος: Ο νευρώνας του καπιταλισμού. Κέρδος για κάποιον σημαίνει στέρηση για τους άλλους, καθώς όλα είναι πεπερασμένα και συγκεκριμένα μεγέθη. Ο καπιταλισμός καταστρέφεται δημιουργώντας οικονομικές μονάδες που λειτουργούν χωρίς κέρδος. Το μόνο κέρδος είναι οι μισθοί των εργαζομένων, μέχρι να καταργηθούν και αυτοί.

Αγορά: Κοινωνικός μηχανισμός που έχει ως αντικείμενο την επί κέρδει προμήθεια των βιοτικών αναγκών των ανθρώπων (πραγματικών ή και τεχνητών). Ως είναι ευνόητο καταργείται ως άχρηστος. Οι μετέχοντες σε αυτόν απασχολούνται στην παραγωγή.    

Προμήθεια βιοτικών αναγκών: Ευθύνη της κοινωνίας. Αυτοματοποιείται με αυτόματους προμηθευτές και ατομικές κάρτες προμήθειας. Πάλι εξοικονομούνται ανθρώπινες δυνάμεις για την παραγωγή και προς το συμφέρον όλων.

Φύση:         Είναι το σπίτι μας, το παρόν και το μέλλον μας, δεν εννοείται η καταστροφή της.

Δημοκρατία : Η πραγματική, η άμεση δημοκρατία των ελεύθερων ίσων ανθρώπων είναι ο μοναδικός πολιτικός θεσμός για την λήψη αποφάσεων της κοινωνίας, πάντα με γνώμονα τις αρχές του συστήματος.

Σχέσεις στην παραγωγή: Ισότητα των συμπαραγωγών ανθρώπων.

Κράτος: Μετατρέπεται σε «κοινό». Σε κοινωνικό μηχανισμό που υλοποιεί άμεσα τις αποφάσεις της κοινωνίας. Αποσύνθεση του εξουσιαστικού γραφειοκρατικού του ρόλου.    

Παιδεία: Ο μηχανισμός ολοκλήρωσης της ανθρώπινης γνώσης, στρέφεται προς τον άνθρωπο και έχει στόχο να του δώσει να εφόδια να κατανοήσει το γίγνεσθαι και να σκεφτεί ελεύθερα και αδέσμευτα.

Δυνατότητα επιλογής : Ελεύθερη, ο άνθρωπος έχει την δυνατότητα να επιλέξει μεταξύ ενός συνόλου παραγόμενων αγαθών, αντικαθιστώντας κάτι με κάτι άλλο.   

Κάρτα βιοτικών αναγκών: Αντικαθιστά το χρήμα. Σε αυτή είναι εγγεγραμμένες οι βιοτικές ανάγκες – αγαθά που κάθε άνθρωπος μπορεί να απολαύσει και οι αναγκαίες ποσότητες.

Μισθωτή εργασία: Καταργείται ως έμμεση δουλεία και μειωτικός για τον άνθρωπο θεσμός.

Επιχειρηματίας: Αυτός ο άπληστος, δεν μας χρειάζεται για να μας παίρνει κέρδη (μεγαλύτερα μερίδια), να δημιουργεί ανισότητες και να μας πολεμά.

Τεχνολογία: Κοινό κτήμα της ανθρωπότητας. Η εκμετάλλευσή της υπέρ όλων των ανθρώπων. 

Εφεύρεση: Αποτέλεσμα της ανθρώπινης ελευθερίας, της χαράς της πραγματικής ζωής και όχι της εξοντωτικής μισθωτής εργασίας.

Εφευρέτης: Ο δικός μας άνθρωπος, αυτός που μας δίνει την δυνατότητα να ζούμε καλύτερα. Βραβεύεται και τιμάται με απόφαση όλων.

Χρηματιστήρια, τράπεζες κλπ.: ποιος και γιατί τα χρειάζεται; Καταργούνται.

Διεθνής κοινότητα: Αλληλοσεβασμός, αλληλοβοήθεια, στήριξη χωρίς δουλείες και ανταλλάγματα. Οι λαοί μπορούν να χαρίζουν ή να ανταλλάσουν προϊόντα που παράγουν για να στηρίξουν ο ένας τον άλλο.

Διεθνείς οργανισμοί: Οργανισμός παγκόσμιας βιοτικής συγκρότησης. Εκεί οι λαοί δηλώνουν και συμφωνούν τις ανάγκες τους και βρίσκουν τρόπους αλληλοβοήθειας για την κάλυψή τους.   

Πόλεμος: Αγνωστη λέξη. Οποιος κάνει πόλεμο μένει εκτός διεθνούς κοινότητας. Συνδρομή υποχρεωτική των άλλων στον αμυνόμενο.

Μετανάστευση: Αν είναι αναγκαία για βιοτικούς λόγους, οι λαοί ορίζουν την αναγκαιότητα και το μέτρο. Στήριξη της βιοτικής οικονομίας κάθε λαού στον τόπο του.

Υπερπαραγωγή, υπερανάλωση φυσικών πόρων: Το ένα φέρνει το άλλο. Δεν χρειάζονται.

Βιοτισμός: Η θεωρία των βιοτικών αναγκών.             

Βιοδημοκρατία: Το πολιτικό σύστημα της θεωρίας των βιοτικών αναγκών.

Φεβρουαρίου 10, 2009

ΞΕΘΕΜΕΛΙΩΣΤΕ ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ ΑΛΛΙΩΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΛΛΟΝ

Αγαπητές συντρόφισσες, αγαπητοί σύντροφοι

Σε αρκετούς από εσάς όσα γράφω μπορεί να φαίνονται από αβάσιμα έως ανεδαφικά. Προσωπικά νοιώθω ότι ημέρα με την ημέρα επιβεβαιώνομαι. Δεν κάνω άσκηση αυτοεπιβεβαίωσης, αλλά σας καλώ να σκεφτείτε.

Οι ανάγκες για ανθρώπινη εργασία συνεχώς μειώνονται λόγω της χρήσης μηχανικών αυτοματισμών και στον δυτικό κόσμο επειδή οι ολιγαρχίες του πλούτου μεταφέρουν την παραγωγή στον τρίτο κόσμο, όπου η ανθρώπινη αθλιότητα τους έρχεται πιο φθηνή και πιο κερδοφόρα.

Τι επωφελήθηκαν οι άνθρωποι από τον τεχνικό πολιτισμό που ανήκει στους λίγους; Ανεργία, ανταγωνισμό, κρίσεις, φτώχεια, απαξίωση και διάφορους εγκληματίες λακέδες να φωνάζουν ότι πρέπει να εργαζόμαστε, όπως οι τριτοκοσμικοί δούλοι – εργάτες των ολιγαρχών για να τους ανταγωνιστούμε. Αυτή η κρίση είναι συστημική και πρέπει να το καταλάβουμε. Αντί οι κοινωνίες των ανθρώπων να επωφεληθούν δίκαια από την ανάπτυξη της τεχνολογίας, υποδουλώνονται ολοένα και περισσότερο στις ολιγαρχίες των εξουσιομανών. Οι καπιταλιστές μετατρέπονται μέρα με την μέρα σε φεουδάρχες και αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερα δικαιώματα πάνω στους ανθρώπους.

Μπορεί κάποιος λακές του συστήματος, κάποιος πληρωμένος υπάλληλος να αντιτάξει κάτι πάνω σε αυτό;

Το ίδιο το σύστημα βασίζεται πάνω στην συνεχώς διογκούμενη παραγωγή και κερδοφορία και πάνω στον συνεχή δανεισμό και χρήση τραπεζικού «αέρα». Μέχρι πότε μπορεί η γη και οι κοινωνίες να αντέξουν αυτές τις λογικές ή καλύτερα τους παραλογισμούς των άθλιων ολιγαρχιών. Μεγαλύτερη παραγωγή και κέρδος για τους ολιγάρχες σημαίνει λιγότερος πλανήτης και μεγαλύτερη ζημία – απαξίωση των πολλών.

Η στήριξη των «επιχειρηματιών» με χρήματα της κοινωνίας, δεν πρόκειται να επιφέρει καμία βελτίωση στην λειτουργία των κοινωνιών. Αντίθετα, θα μεγαλώσει τις εξαρτήσεις και τις ανισότητες και το βλέπετε όλοι καθαρά από την εξέλιξη των εργασιακών σχέσεων.

Παράλληλα, η διάθεση ολοένα και μεγαλύτερων κεφαλαίων από την κοινωνία προς εξυπηρέτηση των «επιχειρηματιών» σημαίνει ολοένα και μικρότερες δυνατότητες για τις κοινωνίες και τα κράτη τους. Από την ανάπτυξη κοινωνικών παραγωγικών θεσμών, υποδομών, κοινωνικών αγαθών και υπηρεσιών και κοινωνικής στήριξης.

Τα κλάσματα των φτωχών, αδύναμων, ανασφαλών και συνεχώς ολοένα και πιο εξαρτώμενων από τις ορέξεις των ολιγαρχιών ανθρώπων συνεχώς διευρύνονται και εξελίσσονται σε κοινωνικές πλειοψηφίες. Μήπως σφάλλω ; μήπως δεν οδηγεί το εφαρμοζόμενο σύστημα στην κατάσταση αυτή;

Ακούω διάφορα μέτρα για την απασχόληση όπως η επιδότηση εισφορών νέων προσλαμβανομένων. Είναι κόστος για την κοινωνία, κέρδος για τους λίγους και σίγουρη απόλυση για τους εργαζόμενους μεγαλύτερης ηλικίας.

Ποιο πρόβλημα μπορούν να λύσουν τέτοια ημίμετρα, μήπως οι τάσεις του συστήματος για επικράτηση πάνω στις κοινωνίες και τους ανθρώπους θα παύσουν να υπάρχουν. Δημόσιες επενδύσεις λένε κάποιοι άλλοι και θέλουν δρόμους και γιοφύρια. Νέα κέρδη υπέρ των ολιγαρχιών της εργολαβίας, νέες καταπιεσμένες προσωρινές εργασιακές σχέσεις, νέα βάρη για τις κοινωνίες, που δανείζονται από τις τράπεζες με επαχθείς όρους χρήματα που ανήκουν σε τελική ανάλυση στα ίδια τα κράτη και τις ίδιες τις κοινωνίες.

Ανεμοι και θύελλες.

Κρατικοποίηση των θνήσκοντων προβληματικών, τραπεζών και εταιρειών εν γένει λένε κάποιοι άλλοι. Με ποιο στόχο;  αναρωτιέμαι εγώ. Εάν ο στόχος είναι η λειτουργία υπέρ των κοινωνιών, τότε συμφωνώ. Όμως, όσο υπάρχει απέναντι το κερδοσκοπικό κεφάλαιο, αργά ή γρήγορα αυτές οι επιχειρήσεις θα χειμάσουν, καθώς οι κερδοφόρες καταπιεστικές εταιρείες θα ανταγωνίζονται στο καπιταλιστικό περιβάλλον και θα κυριαρχήσουν ξανά. Εάν ο στόχος είναι η καπιταλιστική κερδοφόρος λειτουργία τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει στην καταπίεση των ανθρώπων και των κοινωνιών, αλλά η πιο πάνω πορεία θα εξακολουθήσει ασταμάτητα.

Και πάλι βέβαια το κόστος το πληρώνουν οι δανειζόμενες από την τραπεζική φαυλότητα κοινωνίες.

Εάν το σύστημα δεν αλλάξει, εάν οι στόχοι της κοινωνικής λειτουργίας δεν αλλάξουν, η πορεία της εξαθλίωσης των πολλών εις όφελος των λίγων άπληστων παρανοϊκών είναι προδιαγεγραμμένη.

Σύντροφοι, οφείλουμε να σηκώσουμε ψηλά το κεφάλι, να ορίσουμε και να διεκδικήσουμε την ουσία της ζωής, την ουσία του μέλλοντος.

Το τι πρέπει να απαιτούμε, το ποιόν κόσμο διεκδικούμε σας το έχω γράψει, σας το έχω προτείνει.

Οσο δεν το καταλαβαίνουμε και μπερδευόμαστε στα δίχτυα της παγκόσμιας ολιγαρχικής καπιταλιστικής αθλιότητας μένουμε πίσω, χάνουμε δυνάμεις και δυνατότητες.

Εάν δεν αποτινάξουμε από το μυαλό μας την καπιταλιστική αθλιότητα, εάν δεν καταργήσουμε τον καπιταλισμό και τις ολιγαρχίες του, φτιάχνοντας κοινωνίες ίσων ελεύθερων και εν τέλει λογικών ανθρώπων, μέλλον δεν πρόκειται να υπάρξει.

Οσοι αβασάνιστα μας αποκάλεσαν στο παρελθόν ή εξακολουθούν να μας αποκαλούν ρομαντικούς και ουτοπιστές πρέπει να καταλάβουν τον έλλογο άμεσο πραγματισμό μας. Δεν οδηγεί σε κανένα ανθρώπινο μέλλον αυτή η αθλιότητα του καπιταλισμού. Οσα γράφω και υποστηρίζω έπρεπε να έχουν ήδη υπάρξει !!!.

Εάν δεν το καταλάβουμε έγκαιρα δεν υπάρχει ανθρώπινο μέλλον.

Ας το καταλάβουμε και ας αποφασίσουμε να αγωνιστούμε για να ξεθεμελιώσουμε την ζούγκλα τους.

Ας αφήσουμε παράμερα τις όποιες επιμέρους αντιθέσεις, ας ξεχάσουμε τις σοσιαλδημοκρατικές ελαφρότητες. Η νίκη των ανθρώπων απαιτεί και χρειάζεται την ατομική και συστημική υπέρβαση, το καθαρό μυαλό για την πραγμάτωση των νέων στόχων..

Ας δούμε καθαρά τι μας επιφυλάσσουν για το μέλλον και ας δράσουμε για να φτιάξουμε τις κοινωνίες των ανθρώπων.

Φεβρουαρίου 9, 2009

Θ. ΠΑΓΚΑΛΟΣ (για την Ε.Σ.Σ.Δ.): ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΧΑΣΑΜΕ … ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΑΣΑΜΕ

Θ. ΠΑΓΚΑΛΟΣ (αναφερόμενος στο πείραμα της Σοβιετικής Ενωσης: Δυστυχώς χάσαμε … .

 

ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΑΣΑΜΕ.

 

Ο γνωστός για τις εκπλήξεις του Θεόδωρος, μιλώντας σε τηλεοπτική εκπομπή σχετικά με την Σοβιετική Ενωση, δήλωσε : δυστυχώς χάσαμε, και βάζω και τον εαυτό μου μέσα … . Αιτιολογώντας αναφέρθηκε στο χαμηλό επίπεδο του Ρωσικού λαού και των άλλων λαών της πρώην Σ.Ε. , που άφησε πίσω της η κατάρρευση του αποκληθέντος υπαρκτού σοσιαλισμού !!!.

 

Ευτυχώς που δεν χάσαμε Θόδωρε, μονολόγησα αμέσως … και δεν σκέφτηκα μόνο το επίπεδο του ρωσικού λαού … .

Πρώτα από όλα σκέφτηκα : ποιος έχασε;

Μήπως δεν ήταν μόνιμη η κριτική μας για την πορεία που είχε πάρει το πείραμα, ειδικά από τον θάνατο του Λένιν και μετά;

Είναι δυνατόν κανείς να ισχυρίζεται ότι το πείραμα εξελίχθηκε σωστά, ότι η Σ.Ε. αποτέλεσε πείραμα δημοκρατίας και σοσιαλισμού;

Για εμένα ήταν ένα πείραμα κεντρικά ελεγχόμενου κρατικού καπιταλισμού … όσο για το βασικό συστατικό του σοσιαλισμού, την δημοκρατία, την έκφραση της εργατικής τάξης, εδώ τα πράγματα είναι ακόμα ζοφερότερα.

Η πιο σοβαρή ανάλυση για το τι ήταν ο σοβιετικός σοσιαλισμός ανήκει κατά τη γνώμη μου στο Κορνήλιο Καστοριάδη. Στην πραγματικότητα ο μεγάλος φιλόσοφος δικαίωσε όσους έβλεπαν ταύτιση καπιταλισμού και μαρξισμού/σοβιετισμού σε πολλά σημεία, ιδίως ως προς την οργάνωση της κοινωνίας σε σχέση με την μέθοδο παραγωγής των αγαθών.

Καπιταλιστικές πυραμίδες υπήρχαν και στην Σοβιετική Ενωση. Οι ελίτ και οι υπερ – ελίτ των κατόχων και διευθυντών στον δυτικό καπιταλισμό είναι τάξη ευθέως ανάλογη της νομενκλατούρας του «επιστημονικού» συγκεντρωτισμού/ «σοσιαλισμού».

Εμείς, όσοι αμφισβητούσαμε την ορθότητα του πειράματος δεν χάσαμε. Νικητές είμαστε, διότι η Σ.Ε. δεν κατέρρευσε εξαιτίας κάποιου πολέμου των δυτικών καπιταλιστών. Κατέρρευσε εκ των έσω, διότι χτίστηκε πάνω σε ψέματα και καταπίεση που δεν ανήκαν στις διδαχές ούτε του ίδιου του Μάρξ. Δομήθηκε καπιταλιστικά πάνω σε αντιφάσεις υπερπολλαπλάσιες αυτές του δυτικού καπιταλισμού και για αυτό κατέρρευσε πιο γρήγορα από αυτόν.

Όχι πως δεν προσέφερε πολλά στους λαούς του κόσμου, θα ήμουν άδικος εάν το έλεγα, όμως δεν εξελίχθηκε όπως θα έπρεπε και προσκολλήθηκε σε δοξασίες, αντί να εκτιμήσει και να λογαριάσει το γίγνεσθαι.     

Εάν ο Θ. Πάγκαλος θεωρεί πως έχασε, ας μετάσχει στην κριτική του συνεδρίου του ΚΚΕ μαζί με την Αλέκα. Παπαρήγα.

Εγώ και κάποιοι άλλοι έχουμε βαθειά την πεποίθηση ότι δεν χάσαμε, είναι βαθειά η πεποίθηση και η πίστη μας σε ένα αγώνα που θα καταξιώσει τον άνθρωπο, που θα φέρει την ελευθερία του, την ισότητα, την πραγματική δημοκρατία. Αυτός ο αγώνας δεν μπορεί να χαθεί.

Εχασαν μόνο όσοι ψάχνουν άλλοθι για την προσωπική τους συνθηκολόγηση, έχασε μια εκδοχή του καπιταλισμού.   

 

Ο δικός μας αγώνας έχει μόνο μία πιθανή έκβαση : ΤΗ ΝΙΚΗ. 

 

Φεβρουαρίου 6, 2009

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

 

Ένα βασικό πρόβλημα της χώρας μας, όπως και πολλών μεσαίων (μην πω «μικρομεσαίων») κρατών είναι ότι το διεθνές σύστημα της έχει τάξει τον ρόλο εκμεταλλευόμενου νεροκουβαλητή.

Όχι βέβαια πως δεν φταίμε και οι ίδιοι και κυρίως το ντόπιο «υπηρετικό» προσωπικό ή, καλύτερα, οι επιστάτες και οι εργοδηγοί του εργοταξίου.

Από την πορεία της χώρας μας, είναι βέβαιο πως το σύστημα του παγκοσμιοποιημένου νέο-φιλελευθερισμού δεν μας ταιριάζει, μας οδηγεί στην συνεχή απομύζηση και απαξίωση.

Για το εάν μπορούμε κάτι άλλο, έχω γράψει.

Υπάρχει όμως ένα βασικό ζήτημα: το πώς θα το κάνουμε (ειδικά χωρίς κεφάλαια).

Ας σκεφτούμε μία βασική παράμετρο, αυτήν που λέγεται άνθρωπος.

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος και η ανθρώπινη δράση είναι ένα τεράστιο «κεφάλαιο» τόσο ατομικό όσο και κοινωνικό.

Μεταξύ των «επιτευγμάτων» του νεοελληνικού κράτους του καπιταλισμού και του κανιβαλισμού, είναι το κατόρθωμα να τρώει τα παιδιά του. Ισως να είναι συμβολικό Κρόνειο συμπλεγματικό απωθημένο, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος και η ανθρώπινη δράση στην χώρα μας (και σε όλο το υπηρετικό προσωπικό του καπιταλισμού) είτε ωθείται προς την απαξίωση είτε προς την αδρανοποίηση.

Για όσους με θεωρούν δυσνόητο θέλω να πω ότι το σύστημα, επιδιώκοντας να διαθέτει πλειάδα πειθήνιων ανθρώπων και να ελέγχει την δημιουργικότητά τους (να μην κινδυνέψει κιόλας το ίδιο) έχει αχρηστεύσει τις δυνατότητες εκατομμυρίων ανθρώπων. Τους έχει θέσει σε νάρκη και απαξίωση μέσα από πολλές πρακτικές, τους έχει εγκλωβίσει στα δικά του δεδομένα.

Αντί να δίνει διεξόδους, να ανοίγει πόρτες και οδούς, το σύστημα αναπαράγει την φαυλότητά του και κλείνει τους ανθρώπους σε αδιέξοδα για να μπορεί να ελέγξει την κίνησή τους και να μην μπορεί να απειληθεί το ίδιο από την δράση τους.

Ανοίγει λίγο – λίγο την πορτούλα για να πάρει μερικούς που συνωστίζονται και να τους οδηγήσει στις υπηρεσίες του και μετά την ξανακλείνει, ώστε να υπάρχει ελπίδα για τους εγκλωβισμένους και εκμετάλλευση για το ίδιο το σύστημα.

Δεν θέλω να γράψω πολλά, είναι ευνόητα τα αδιέξοδα.

 

Θέλω να γράψω για την δυναμική και την αξία του να μπορεί να αξιοποιηθεί το ανθρώπινο δυναμικό της χώρας μας μέσα από την απελευθέρωση των ανθρώπων, των νέων ανθρώπων. Αυτή είναι η μόνη διέξοδος, αυτή είναι η μόνη λύση για όλους μας.

Απελευθέρωση δεν είναι η μόδα, το Lifestyle, η Μύκονος και το χιονοδρομικό, αυτά είναι που σε κάνουν υπηρέτη του συστήματος.

Απελευθέρωση για εμένα είναι η γνώση και η κατάκτηση του μηχανισμού της, ένα σύστημα παιδείας που δεν καταπιέζει αλλά απελευθερώνει, που διδάσκει την ελεύθερη πρόσβαση στην γνώση,  την ανάλυση, την σύνθεση.

Και μετά, απελευθέρωση είναι το να μελετηθούν οι δυνατότητες, οι κλίσεις, τα ταλέντα των νέων και να υπάρξει πανεπιστημιακή εκπαίδευση πάνω σε αυτές. Να στηριχθεί ανοικτά και ελεύθερα το γνωσιακό επίπεδο πάνω σε πραγματικές σχολές και ανάγκες. Όχι στις σχολές που βγάζουν καταδικασμένα φυτά. Όχι π..χ. στην σχολή που βγάζει «φυσικούς» για να γίνουν άνεργοι καθηγητές. Ετσι ο νέος άνθρωπος σκλαβώνεται, φυλακίζεται σε ένα καθεστώς απραξίας, συντήρησης, υποτέλειας, έτσι φυλακίζεται και το μέλλον μας.

Θα μπορούσε αυτή η σχολή να βγάζει ανθρώπους της πράξης σε μία από τις αρκετές εκατοντάδες εφαρμογές της φυσικής. Το ίδιο στην χημεία, στα μαθηματικά, παντού.

Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να φυλακίζει, να εγκλωβίζει τους νέους ανθρώπους.

Ολοι έχουμε την υποχρέωση, το καθήκον, να απεγκλωβίσουμε το μέλλον, να του δώσουμε διάσταση ελευθερίας, δρόμους, νέες δυνατότητες.

 

Και μετά, τι ;  Θα παραδώσουμε μήπως καλύτερους υπαλλήλους στα αφεντικά ;

Όχι, έτσι δεν αλλάζει τίποτα, χειρότερα γίνονται τα πράγματα και όχι καλύτερα.

Πρέπει να δώσουμε και παραγωγικές διεξόδους που απελευθερώνουν τους νέους ανθρώπους από την δουλεία της εξαρτημένης εργασίας, γιατί έτσι θα απελευθερώσουμε την ίδια την κοινωνία από τους δυνάστες της και θα της δώσουμε το προτέρημα της συλλογικότητας.

Μπορούμε και πρέπει να ετοιμάσουμε και το επόμενο βήμα.

Εχω γράψει μια πρόταση για το πώς τα πανεπιστήμια θα παράγουν γνώση για όλη την κοινωνία. Η ίδια η γνώση θα οδηγήσει στην άλλη πρόταση, αυτή των αυτοδιαχειριζόμενων δημοκρατικών κοινωνικών παραγωγικών μονάδων. Αυτές πρέπει να ετοιμάσουμε ως πρόταση διεξόδου και απελευθέρωσης των νέων ανθρώπων, με πραγματική δημοκρατία, συγκυριότητα, συναπόφαση, κοινωνική συμμετοχή, ποιοτική παραγωγική διέξοδο.

Μετά θα τους στείλουμε μία επιστολή σε όσους βρήκαμε με την ανθρωπογεωγραφία της «ενδοσκόπησης», ότι θέλουν, ότι θα τους αρέσει αυτό που τους προτείνουμε και θα τους καλούμε να μετάσχουν στο πείραμα της δικής τους ομάδας, που θα λειτουργεί όχι για να ανταγωνιστεί, αλλά για να παράγει χρήσιμα ποιοτικά αγαθά. Με την κοινωνία δίπλα, να ελέγχει και να συμβουλεύει και το κράτος να στηρίζει, όχι ως αφεντικό και με κανένα διοικητικό δικαίωμα – αυτό θα είναι αντικείμενο της δικής τους δημοκρατικής εκλογής – αλλά για να προσφέρει γνώσεις και δυνατότητες.

 Ας σταθούν δίπλα ο ένας στον άλλον για να παράγουν, να πετύχουν, να μοιραστούν το εισόδημα που θα πετύχουν και να δείξουν ότι οι συλλογικότητες μπορούν να υποκαταστήσουν τις ατομικότητες των άλλων, της ολιγαρχίας.

 Είναι η αρχή της απελευθέρωσης των κοινωνιών … τα έχω ξαναγράψει και θα τα γράφω μέχρι να το καταλάβουμε.

Όχι άλλους άνεργους νέους, όχι άλλους σκλαβωμένους ανθρώπους, όχι άλλα θύματα των ολιγαρχιών.

Η λύση για όλους μας περνά μέσα από την ελευθερία των δυνατοτήτων των νέων μας.

Φεβρουαρίου 5, 2009

ΤΡΙΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ

Είπα να μην γράψω «σεντόνι» σήμερα, να χαλαρώσουμε λίγο, με το δημοφιλές άθλημα της κριτικής 

 

*  Οταν το σύνολο μιας κοινωνίας φτάνει σε αδιέξοδο και ο ένας δείχνει τον άλλο ως φταίχτη είναι σαφές ότι φταίει το εφαρμοζόμενο σύστημα γιατί παράγει αδιέξοδα.

Εντάξει δεν περίμενα από τη Ν.Δ. να δώσει λύσεις (αν και ένας πολιτευτής της χθές έγραψε, και ήταν πιο σοσιαλιστής από τα περισσότερα μεγαλοστελέχη του ΠΑΣΟΚ – τον βλέπω για ελευθέρας και μεταγραφή στην Αλέκα), αλλά εάν δεν το καταλάβουν στο ΠΑΣΟΚ θα πάνε και αυτοί στον κάλαθο των αχρήστων.
Θα μου πείτε : τι σε νοιάζει ; αυτό δεν υπέδειξαν οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ στο νυν πρόεδρο; «Αλλαξε τα όλα» του είπαν αταβιστικά αλλά και αυθόρμητα.

Το πρόβλημα είναι ότι ο Παπανδρέου μιλάει και ο μηχανισμός ξύνεται, εκτός εάν μας δουλεύουν ομαδικά (διόλου απίθανο)
Ξέρετε όμως τι συμβαίνει κάποιοι μπορεί να έχουν διαμορφώσει επίκτητα σύνδρομα (για να μην πω πολιτικό DNA). Οπως τα παιδάκια παπαγαλίζουν μία μπούρδα χωρίς να καταλαβαίνουν καλά – καλά τι λένε (για να το συνδέσω και με το εκπαιδευτικό), κάποιοι άλλοι «δάσκαλοι», πολιτικής αυτή την φορά, μαθαίνουν σε μεγαλύτερους μαθητές μια άλλη παπαγαλία – διδαχή. Ετσι κάποιοι έχουν εγκλωβιστεί και δεν μπορούν να συλλάβουν τι συμβαίνει γύρω τους.
Φευ, ίσως να παρήλθε γρήγορα ο πολιτικός χρόνος τους και να έρχεται να σαρώσει τα ματαιόδοξα όνειρά τους.
Ομως η πραγματική τους καταστροφή θα είναι εάν προσπαθήσουν να αντισταθούν και να ανακόψουν την κοινωνική πλημμύρα … τότε δεν θα μπορούν να ελπίζουν ούτε στην υστεροφημία.
Οσοι δεν μπορούν να προσαρμοστούν με τις κοινωνικές ανάγκες, αλλά θέλουν να προσαρμόσουν τις ανάγκες της κοινωνίας στον εαυτό τους, καλύτερα θα είναι να αποσυρθούν μια ώρα νωρίτερα.
Για όσους το μυαλό και η αναζήτηση αρχίζει και τελειώνει στην νεοφιλελεύθερη παπαγαλία, υπάρχει στέγη: η οικία τους, αλλιώς υπάρχουν και οι αιώνιες πολιτικές μονές της ασημαντότητας.

 

Βέβαια πρώτο ζητούμενο για όλους είναι να ξεμπερδεύουμε με την Ν.Δ. είναι συλλογική αναγκαιότητα προστασίας της κοινωνίας και αυτοί που πρέπει να το κάνουν είναι όσοι νεοδημοκράτες διαθέτουν φιλότιμο (υπάρχουν και τέτοιοι) Ας το εκλάβουν ως εθνική ανάγκη, παρατράβηξε το ανέκδοτο. 

Το τι θα γίνει μετά; Εάν το ανέκδοτο είναι ίδιο, το πολύ -πολύ να επιταχυνθούν οι εξελίξεις, διότι οι κοινωνικές ανάγκες και η αγωνία δεν μπορούν να περιμένουν.  

Για αυτούς έγραψα τα πιο πάνω.

Λυπάμαι για την αριστερά, θα ήθελα οι ηγεσίες της να έχουν λύσεις … αλλά είναι και αυτές κομμάτι του κουκλοθέατρου. Μπαίνουν λένε την ατάκα τους, όσο επιτρέπει ο θεατρώνης και αποχωρούν. Είμαι βέβαιος, πως αντίθετα με τις ηγεσίες, οι αριστεροί πολίτες έχουν λύσεις και εάν δεν έχουν έτοιμες, έχουν πολύ ανοικτά και αδέσμευτα μυαλά.

Οι «οικολόγοι – πράσινοι» από την άλλη, είναι μια χαρά με τα προγράμματα, τις επιχορηγήσεις και τις επενδύσεις, πολύ καλοί επενδυτές οι άνθρωποι. Κλασικοί καπιταλιστές: επενδύουν στην ανάγκη …

Οσο για το καρατζαφέρειον καλαμπούρι που προβάλει τους μαϊντανούς του με ανεξήγητα προνόμια στις βιτρίνες των ΜΜΕ, καλό θα είναι να μας πουν σε ποιά τραπεζικά καφενεία του Ζαν-Μαρί πίνουν τον γαλλικό καφέ τους. Αντε και πολύ αναφέρθηκα σε δαύτους.

Το παγκόσμιο αδιέξοδο του καπιταλισμού έχει και τα πολιτικά του αδιέξοδα. Αλλωστε οι υπάλληλοι του συστήματος δεν μπορούν να λειτουργούν ανεξάρτητα από τις εντολές των μάνατζερς.

Λύσεις έχουμε, εμείς, οι λαοί, όχι αυτοί … .

Συμφωνείς Ορέστη ;   

     

* Σε ένα φίλο :

Αυτά σύντροφέ μου, είναι δυστυχώς για αλλοτινές εποχές, ο καπιταλισμός τα κονιορτοποίησε και τα ξεπέρασε.
Στην ουσία με αυτές τις προτάσεις ταϊζουμε και πάλι τα ζώα του καπιταλισμού και μένουμε στην ελπίδα ότι κάποια καλή νεραϊδα θα τα μεταμορφώσει σε καλούς ανθρώπους ή καλύτερα σε πρίγκιπες.
Αυτά ως γνωστό γίνονται μόνο στα παραμύθια της γιαγιάς.

 

Χθες που με επέπληξε ο Π*  (δεν άκουγα τι ακριβώς έλεγε αλλά κατάλαβα ότι με άκομψο ύφος μου έλεγε πως δεν ήθελε πολιτικές αναλύσεις) είχα ήδη αντιληφθεί το κοινωνικό αδιέξοδο της αλληλοφαγίας, μέσα από τις αντιθέσεις και αντιπαραθέσεις των προλαλησάντων εμού.
Για αυτό και «ετόλμησα» και θα καταλάβατε ότι οι δύο σχολιαστές και ο σοσιαλΝΔ δεν με διέκοψαν έκτοτε.
Η κοινωνική αγωνία που βιώνουμε ζητά διεξόδους και λύσεις.
Η σουηδική γυμναστική του ΠΑΣΟΚ θα ήταν καλή πριν από 30 – 40 χρόνια. Τώρα ο καπιταλισμός «ντοπάρισε» το σύστημα και την κοινωνία, όπως ντοπάρει τους αθλητές του για να κερδίσουν (η τραγική ομοιότητα έχει την ίδια βάση) και, όπως γνωρίζουμε, οι ντοπαρισμένοι οργανισμοί πεθαίνουν αιφνίδια και γρήγορα.
Τελικά, δεν είναι παραλληλισμός, αλλά είναι το ίδιο ακριβώς. Εχει την ίδια αιτία : Αγώνας, ανταγωνισμός, κέρδος, υπέρβαση των γήινων και ανθρωπίνων ορίων με τεχνητά μέσα με σκοπό μιά ανοησία :ένα πρωταθλητή, πολλούς χαμένους και ακόμα πιο πολλούς να πληρώνουν το εισιτήριο. Κάποιοι άλλοι, σε ένα ιδιότυπο χρηματιστήριο τζογάρουν κι όλας … .
Είδατε πως το σύστημα του καπιταλισμού διατρέχει και ορίζει με τον αυτό τρόπο τα πάντα ;
Και κάποιοι ψευδοσοσιαλιστές τύπου Ζακ Ρονγκ (το αντίστοιχο του Σολάνα) μας δουλεύουν, ζούνε από την ανοησία του καπιταλισμού και κυνηγάνε την ντόπα … . Η σοσιαλδημοκρατία κυνηγάει ματαίως την ντόπα του καπιταλισμού, λες και το υπόλοιπο φαινόμενο έχει κάτι να προσφέρει … .

 

Είδατε πως έδεσε η «σάλτσα» του συστήματος ;

*  Δεν υπάρχει απογοήτευση, υπάρχει μέλλον … απλά κάποιοι κοιμίζουν την κοινωνία με νανουρίσματα και κάποιοι άλλοι της ρίχνουν υπνωτικό (αυτή είναι η διαφορά των πολιτικών κομμάτων).
Το πρόβλημα είναι ότι αυτοί που τους βάζουν να το κάνουν, μάλλον την πάνε την κοινωνία για σφαγή και δεν θέλουν να αρχίσει τις απονενοημένες σπασμωδικές αντιδράσεις, γιατί θα κοστίσει περισσότερο η ακινητοποίηση.


Εχουμε έναν ωραίο αγώνα και ευτυχώς έχουμε βρει τα αντίδοτα … . Τα οποία δεν είναι οι κλωτσιές στο σύστημα. Απλά μπορούμε να ανοίξουμε την πόρτα και φύγουμε. Πάμε αλλού, φτιάχνουμε άλλο σύστημα, που δεν αρμέγει τους ανθρώπους.

 

 

 

Φεβρουαρίου 3, 2009

ΟΙ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ, ΟΙ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ, Η «ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ» ΤΟΥΣ και ο … Σπηλιωτόπουλος

ΟΙ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ, ΟΙ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ ΚΑΙ Η «ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ» ΤΟΥΣ

 

 

Έχοντας προτάξει την παιδεία γνώσης είναι αναμενόμενο να είμαι κατά του θεσμού των εξετάσεων. Ειδικά αυτών των εξετάσεων, που εάν κάτσω να γράψω όσα έχω στο νου μου και τα αναλύσω θα χρειαστούμε εκατοντάδες πυκνογραμμένες σελίδες.

 

Α.     Το κεντρικό πρόβλημα δεν είναι οι εξετάσεις αυτές καθεαυτές, αλλά το σύστημα που οδηγεί σε αυτές και κορυφώνει την πυραμίδα του στην ακμή αυτή.

Οι περισσότεροι ίσως στην κοινωνία μας πιστεύουν ότι οι εξετάσεις είναι αναγκαίες προκειμένου να διαχωριστούν οι «καλοί» από τους «κακούς».

 

Στην πραγματικότητα πρέπει να σκεφτούμε κάτι που προηγείται: την ίδια την κατάταξη σε «καλούς» και «κακούς». Την θέλουμε ; ή μήπως αυτή είναι παράγωγο του ίδιου του συστήματος που βασίζει την λειτουργία του στις ανισότητες και τις αντιθέσεις;

Μήπως οι χαρακτηρισμοί αυτοί είναι απότοκο της ίδιας λειτουργίας του συστήματος που χρειάζεται πλούσιους και φτωχούς, εργάτες και αφεντικά, αποτυχημένους και επιτυχημένους, ικανούς και ανίκανους, βολεμένους και αβόλευτους, θύτες και θύματα; (μακρύς ο κατάλογος των αντιθέσεων)

Για μένα είναι βέβαιο πως ναι … Το ίδιο το σύστημα αναπαράγεται μέσα από την παιδεία της ανισότητας, προετοιμάζει το έδαφος για την διαιώνισή του … .

Νομίζω ότι κατέστη κατανοητό σε όλους τι εννοώ : οι χαρακτηρισμοί αυτοί προκαλούν την διαιώνιση του συστήματος, είναι η δική του «αναπαραγωγική διαδικασία».

Για μένα είναι σαφές ότι ακόμα και σε αυτό το συστημικό πλαίσιο κανείς δεν μπορεί να κρίνεται καλός ή κακός με βάση την επίδοσή του σε συγκεκριμένα πράγματα. Ιδίως, όταν αφορά το σύστημα της παιδείας, που έχει συγκεκριμένη κατεύθυνση και αξιολογικά κριτήρια.

 

Β.     Έγραψα σχηματικά ότι θέλω την κοινωνία «χωροδικτύωμα», την κοινωνία της αλληλοστήριξης, της ισότητας, την κοινωνία όλων .

Έχω γράψει επίσης για την διαδικασία της «ενδοσκόπησης», δηλ. της ανακάλυψης, επικουρίας και προώθησης των ταλέντων και της βούλησης κάθε ανθρώπου.

Δεν το έγραψα μόνο για να στηρίξω τις παραγωγικές μου προτάσεις, αλλά καταλαβαίνετε πλέον ότι σκοπεύει σε μία βαθειά διεργασία που αναδεικνύει τον άνθρωπο, τον κάθε άνθρωπο και τον συνδέει στο «χωροδικτύωμα» της κοινωνίας ισότητας και συντροφικότητας. Στην κοινωνία όπου ο καθένας έχει την αξία του και αλληλοστηρίζει ισοδύναμα την κοινωνική πορεία και πρόοδο.

Αυτό λοιπόν που χρειάζεται, κατά την γνώμη μου, είναι να απελευθερώσουμε τον άνθρωπο από τις αναγκαστικές και ετεροκαθοριζόμενες αναξιότητες και ανισότητες, που αναπαράγουν οι κοινωνικές ανισότητες και οι εξουσίες τους.

Σκεφτείτε ότι μέσα από την διαδικασία της εκπαίδευσης το κοινωνικό κατεστημένο επιλέγει την αναπαραγωγή του με στοιχεία κοινωνικού δαρβινισμού.

Μόνο που δεν είναι, ούτε καν η φύση,  αυτή που καθορίζει τα «προσόντα» και τα κριτήρια εξέλιξης, αλλά το ίδιο το σύστημα του καπιταλισμού και οι επιλογές όσων το ελέγχουν, που στηρίζεται αιτιωδώς στις ανισότητες της δικής του πυραμίδας.

Κανείς δεν μπορεί να με πείσει ότι ο μαθητής του 11 δεν έχει κάποια ταλέντα και προσόντα πολύ «καλύτερα» από τον μαθητή του 19. Απλά, η κοινωνία των ανισοτήτων επιλέγει με τον τρόπο της παιδείας και τα δικά της αξιολογικά κριτήρια την στελέχωση της «πυραμίδας» της.

 

Γ.     Στον καπιταλισμό, η παιδεία έχει συγκεκριμένη ταξική κατεύθυνση και σκοπεύει στην ανανέωση της πυραμίδας. Για τον καπιταλισμό είναι κακή μια παιδεία που προσφέρει εσφαλμένη διάρθρωση του παραγόμενου σε σχέση με την αναγκαία ή επιθυμητή πυραμίδα. Για τον καπιταλισμό είναι μόνο αυτό το πρόβλημα της παιδείας, αλλά η πυραμίδα παραμένει … .

Όλα αυτά εκφράζονται μέσα από το ίδιο το αξιολογικό σύστημα που ακολουθεί η παιδεία και ολοκληρώνονται, ακμάζουν και εκφράζονται μέσα από τον θεσμό των εξετάσεων. Εξετάσεων όχι για να διαπιστωθεί το ταλέντο ή έστω το επίπεδο κάποιου με μοναδικό σκοπό να του παρασχεθεί συνδρομή για να βελτιωθεί και να γίνει «ισοδύναμος» με τους άλλους, αλλά ευθέως και ακράτως ανταγωνιστικών εξετάσεων επιλογής, διαλογής και διαχωρισμού, που εξασφαλίζουν τη διαιώνιση στελέχωσης – πλήρωσης της πυραμίδας.

Είναι σαφές ότι οι «εξετάσεις ταλέντων» ή οι «εξετάσεις συνδρομής», που δεν συνοδεύονται από βαθμολογίες και απορρίψεις ανθρώπων έχουν άλλη φύση και κοινωνική λειτουργία, κατατείνουν στην ανάδειξη ταλέντων, στην απελευθέρωση, στην συλλογική κοινωνική πρόοδο.

Οι «άλλες» οι άκρως ανταγωνιστικές είναι μια εκδοχή του κοινωνικού κανιβαλισμού και μάλιστα αναπαραγωγική για αυτόν.

 

Δ.     Θα αναρωτηθεί κάποιος : και οι άλλοι, οι «καλοί» τι θα γίνουν;

Πρώτα από όλα μέσα από την διαδικασία ανάδειξης «ταλέντων» και ουσιαστικής επικουρίας στην κοινωνική αξιοποίησή τους, μειώνεται η υπερπληθώρα και υπερσυγκέντρωση «υποψηφίων» σε λίγους μόνο τομείς και επιλογές.

Μετά θα πρέπει να σκεφτούμε ότι οι «καλοί» θα βρουν τον δρόμο τους. 

Ομως ο καπιταλισμός χρειάζεται ανισότητες, χρειάζεται «ικανούς» εργάτες και «ικανούς» διευθυντές και μάλιστα σε συγκεκριμένους μόνο «κερδοφόρους» τομείς.

Να γιατί κανένας άνθρωπος του κατεστημένου δεν πρόκειται ποτέ να καταργήσει τις «εξετάσεις», απλά θα τις αναβάλει για επόμενα στάδια ή θα τις μετονομάσει.

Να γιατί όλα τα εκπαιδευτικά συστήματα του κόσμου, με εξετάσεις ή μη, παράγουν παιδεία αντίστοιχης ποιότητας με τον «καπιταλισμό» τους … και, αντίστοιχα, ίσης μεταξύ των ισχυρών οικονομιών.

Να γιατί ο Σπηλιωτόπουλος κάνει «διάλογο«: γιατί δεν έχει πραγματικό σχέδιο, γιατί δεν ανήκουν όλα τα πιο πάνω στην πολιτική κουλτούρα του και στις πολιτικές του θέσεις, γιατί ξεστόμισε μία άφρονα κουβέντα για πολιτική εκμετάλλευση χωρίς να ξέρει πως να την διαχειριστεί … .

Οι εξετάσεις είναι συστατικό της αναπαραγωγής του καπιταλισμού και δεν το καταλαβαίνει πως η κατάργησή τους θα απελευθερώσει δυνάμεις που – όσο επιμένουμε στην πυραμίδα – θα είναι ανεξέλγκτες για το σύστημά του.

Αυτή είναι και η αιτία που ο διάλογος αυτός θα κρατήσει πολλά χρόνια και εάν τον συνεχίσει κάποιος καπιταλιστής υπουργός που εμμένει στην κατάργηση των εξετάσεων και δεν θέλει απλώς να γίνει νονός μιας νέας ονομασίας τους, θα καταλήξει στην μετάθεσή τους σε επόμενα στάδια της εκπαίδευσης. Και μάλιστα εξετάσεων με εντονότερα τα ίδια απάνθρωπα, σαρκοβόρα χαρακτηριστικά, αφού η ζωή του νέου ανθρώπου θα είναι περισσότερο δεσμευμένη από την «επιτυχία» στην διαδικασία εκπαίδευσης.

 

Ε.     Εάν θέλουμε σαν χώρα και σαν κοινωνίες ανά τον κόσμο να ξεπεράσουμε τον καπιταλισμό ή το ετεροκαθοριζόμενο «είναι» μας, ακόμα και το Status Qvo των καπιταλιστικών ισορροπιών μπορούμε να ξεκινήσουμε μέσα από την παιδεία. Από τον μηχανισμό αναπαραγωγής του.

Ηδη,  όσοι κινούνται για την εγκαθίδρυση φεουδαρχιών και αυτοκρατοριών, έχουν ξεκινήσει προς την αντίστροφη πορεία : πολλές και συνεχείς εξετάσεις, επιμερισμοί, διαχωρισμοί, άνοδος του «αναγκαίου» επιπέδου σπουδών και «αχρήστευση» ολοένα και μεγαλύτερου αριθμού ανθρώπων … .

Μήπως αυτό που  ονομάζουν ανταγωνισμό στην παιδεία και στην αγορά εργασίας δεν είναι η ίδια όψη με κεκαλυμμένο όνομα ;   

Μόνο αλλάζοντας ουσιαστικά το σύστημα εκπαίδευσης, καταργώντας τις αξιολογικές δομές, χτίζοντας στην ελευθερία που αναφέρεται στον άνθρωπο και τις βιοτικές του ανάγκες μπορούμε να κινηθούμε προς τις πραγματικά ανθρώπινες κοινωνίες. Η γνώση είναι συνεχής και κρίσιμη βιοτική ανάγκη για τον άνθρωπο και τις κοινωνίες του. Η  γνώση, η κατανόηση του κόσμου, η δημιουργία … . Να γιατί ο Πλατωνικός Σωκράτης αναφέρεται στο «γηράσκω αεί διδασκόμενος» και στο «εν οίδα ότι ουδέν οίδα», θέσεις και απόψεις που δεν κατάλαβε ούτε ο ίδιος ο Πλάτωνας, αλλά τις μετέφερε, παρότι είναι αντίθετες με τις πολιτικοκοινωνικές θεωρίες του: για να χαρακτηρίσει την γνώση ως βιοτική ανθρώπινη ανάγκη.

Ζητώντας το πλάτεμα της γνώσης, την απελευθέρωση των ανθρώπων, την οικονομία των βιοτικών αναγκών, γνωρίζω καλά ότι ο καθένας μέσα σε τέτοιες κοινωνίες μπορεί να απελευθερωθεί από τα δεσμά και να καταστεί «καλός» και χρήσιμος με τα ταλέντα του, στις κοινωνίες της ισότητας και της πραγματικής προόδου.

 

Να καταργηθούν λοιπόν εντελώς οι εξετάσεις ανταγωνιστικού διαχωριστικού τύπου μαζί με την παιδεία της συγκεκριμένης κοινωνικής κατεύθυνσης και των διαχωρισμών. Θα είμαι πολύ χαρούμενος από το αποτέλεσμα … .

 

Συμπληρωματικά: 

 

Στην Ελλάδα οι φοιτητές μπαίνουν στις σχολές ήδη τελειωμένοι, κουρασμένοι, ξεζουμισμένοι, συνταξιούχοι … τους έχει εξοντώσει πνευματικά το σύστημα από πριν και θέλουν να ξεκουραστούν.
Μόνο τα «βλήματα» της πυραμίδας συνεχίζουν ακάθεκτα για την πυραμίδα και εκεί τις περισσότερες φορές με μέσα που δεν τιμούν κανένα.
Τις απόψεις μου τις έγραψα πιο πάνω για το πως αντιμετωπίζει το εκπαιδευτικό σύστημα ο καπιταλισμός. Στην ωμή πραγματικότητα ο καπιταλισμός δεν «προσέφερε» την γενικευμένη παιδεία ως κοινωνικό αγαθό, ας είμαστε σοβαροί και ρεαλιστές. Ο καπιταλισμός και κάθε αντίστοιχο σύστημα χρειάζεται εξειδικευμένους εργάτες, υπαλλήλους, διευθυντές για να στελεχώσουν τις πυραμίδες του (σκεφτείτε ότι δεν νοιάζεται καθόλου για αυτούς όταν τους αχρηστεύει …- άρα βλέπει τους ανθρώπους χρηστικά – εκμεταλλευτικά).

Αυτό είναι το δικό του παιδομάζωμα και όλοι ξέρουμε και ιστορικά ότι το έκανε. Η οικονομία του καπιταλισμού κατευθύνει την εκπαίδευση.

Ο σοσιαλισμός έθεσε κατόπιν την απαίτηση για παιδεία για όλο τον λαό (κοινωνικό αγαθό) και παιδεία πραγματική και ευρεία. Για τον λόγο αυτό και παρότι το πείραμα παρεξέκλινε της πορείας του, στην Σ.Ε. υπήρχαν κάτι κουφές ειδικότητες που δεν είχαν ευθεία καπιταλιστική οικονομική συσχέτιση. Το αυτό συνέβη και στην Σουηδία.
Είναι σαφές γιατί και πως … .
Στην Ελλάδα οι σοσιαλιστές του μεσοπολέμου έθεσαν ενεργά το θέμα και πέτυχαν έστω μετά από κάποιες δεκαετίες την καθιέρωση του 1ου (παιδεία για όλους), χωρίς αυτό να αποτελεί πλέον πρωτοπορία.
Για εμάς πιστεύω ότι το ζήτημα είναι απλό και ρεαλιστικά εφικτό.
Το πλάτεμα της γνώσης, τα δημοκρατικά κοινωνικά πανεπιστήμια έχουν την δική τους θεώρηση των πραγμάτων. Ακόμα και εάν σε πρώτη φάση δείχνουν να προσαρμόζονται στους ταγούς του καπιταλισμού και της υπάρχουσα οικονομίας, το πλάτεμα της γνώσης και η εντελώς άλλη θεώρησή της, οδηγεί στην β’ φάση που θα έχει πλέον τροποποιήσει όλη την παραγωγική διάρθρωση μέσα σε άλλα κοινωνικά πρότυπα.  

 

 

Φεβρουαρίου 1, 2009

COGITO ERGO SUM: Το κλειδί βρίσκεται στο μυαλό μας

 COGITO ERGO SUM

Το κλειδί βρίσκεται στο μυαλό μας, εκεί είναι το δικό μας κεφάλαιο.

 

 

Αιώνες τώρα οι κατά καιρούς εξουσίες προσπαθούσαν να ελέγξουν τους λαούς.

Γνωρίζοντας ότι στο άμεσο βιοτικό επίπεδο τα πράγματα ήταν ιδιαίτερα απλά (π.χ. πεινάς = ζητάς τροφή), στράφηκαν σε αυτό το ανθρώπινο όργανο που έχει την δυνατότητα επιλογής.

Εκει προσπάθησαν να φυτέψουν και να μπολιάσουν ένα σωρό ιδεοληψίες, ώστε να διαστρέψουν τα δεδομένα και να περιορίσουν τις επιλογές.

Παράλληλα με την σωματική άσκηση βίας – εξουσίας,  θέλησαν  και πάντοτε επιδιώκουν να «επιτεθούν» στον ανθρώπινο εγκέφαλο, συσκοτίζοντας, περιορίζοντας, ελέγχοντας,

 Γνωρίζουν καλά πως ο εγκέφαλος είναι πιο πολύπλοκο όργανο από το στομάχι και πως οι εντολές του ορίζουν την ανθρώπινη δράση.

Ξεχνούν, παραβλέπουν ή δεν γνωρίζουν πως όταν ο σύνδεσμος μεταξύ των διαφόρων οργάνων του ανθρωπίνου σώματος διακοπεί ή χάσει την ισορροπία του φτάνουμε σε παθολογικά φαινόμενα.  

 Ο σημερινός άνθρωπος είναι ένα κλασσικό παράδειγμα παθολογικής κατάστασης.

Η επίθεση που έκαναν οι εξουσίες στον ανθρώπινο εγκέφαλο τον έχουν αποκόψει από την επικοινωνία και την ισορροπία με πολλά όργανα του σώματός του, αισθητήρια και μη. Η αποκοπή από την εννόηση του περιβάλλοντος και των ίδιων των αναγκών είναι η εικονική ατομική πραγματικότητα που βιώνουμε.

Κανείς δεν βλέπει τι πράγματι συμβαίνει γύρω του, το τι σημαίνει αυτό, αλλά το συλλαμβάνει και το αναλύει μέσα από δεδομένα που εγκαταστάθηκαν στον εγκέφαλό του, όπως εγκαθίστανται τα διάφορα προγράμματα στον ηλεκτρονικό υπολογιστή.

Στην ουσία ο εγκέφαλός μας έχει προγραμματιστεί για να διεκπεραιώνει συγκεκριμένες μόνο λειτουργίες επεξεργασίας που εξυπηρετούν το σύστημα.

Οι υπόλοιπες έχουν είτε έχουν απομονωθεί, είτε έχουν πέσει σε αδράνεια, είτε έχουν παντελώς σβηστεί.

Ο έλεγχος του εγκεφάλου ή «mind control» αποσκοπεί στην δημιουργία ενός συγκεκριμένου περιβάλλοντος και τρόπου δράσης – αντίδρασης.

Στην πραγματικότητα ο σύγχρονος καπιταλισμός προχώρησε σε κάτι παραπέρα. Εκμεταλλεύτηκε τις ανθρώπινες βιοτικές ανάγκες για να δημιουργήσει επάλληλα εικονικά περιβάλλοντα και να σχετικοποιήσει εντελώς την εικόνα του «είναι» και του «δει είναι».

 Την τεχνική αυτή μαζικοποίησε επαρκώς. ώστε το «συνειδός» να γίνει τμήμα και αντικείμενο μιας συνεχούς επανάληψης δεδομένων από πολλές πηγές. Εκμεταλλεύτηκε τα επικοινωνιακά χαρακτηριστικά του ανθρωπίνου εγκεφάλου για να δώσει έννοια ατομική στην κοινωνικότητα.

Στην ουσία δημιούργησε ανθρώπους που κατευθύνονται χωρίς να ακούνε, να βλέπουν ή να οσφρίζονται τίποτα, να μην νοιώθουν καν την ανάγκη να το πράξουν.

Η απραξία αυτή ήταν πάντα το ζητούμενο για όλες τις εξουσίες και για όλα τα καθεστώτα.

Εκεί μέσα όμως, στον ανθρώπινο εγκέφαλο βρίσκεται το πρώτο κλειδί που θα πρέπει να ξεκλειδώσουμε για να αποκαταστήσουμε την βιοτική ισορροπία και να επαναδραστηριοποιήσουμε τα αισθητήρια.

Πρέπει να ξυπνήσουμε τους εγκεφάλους των ανθρώπων από τον λήθαργο, να καταργήσουμε τα πρίσματα και τα προγράμματα που έχουν τεθεί μαζί με δεδομένα στον ανθρώπινο εγκέφαλο και δεν επιτρέπουν την ανακάλυψη και νόηση της αρμονίας της ελευθερίας. Η λογική της ύπαρξης μπορεί να ανασυρθεί μέσα από τα δεδομένα του εικονικού «είναι» καθώς το πραγματικό έχει καταπιεστεί στο υποσυνείδητο ή στο α-συνείδητο.

Η υπενθύμιση και έλλογη ανάλυση της βιολογικής μας ταυτότητας μπορεί να ανατρέψει το σκηνικό. Η εξήγηση της ανθρώπινης ιστορίας μέσα από την έννοια των βιοτικών μας αναγκών είναι σαφές ότι μπορεί να οδηγήσει στην κατάρρευση των παραμορφωτικών πρισμάτων, στην ισορροπία της επικοινωνίας οργάνων – εγκεφάλου. Η έννοια της πεπερασμένου και της ουσίας της ζωής μπορεί να ξυπνήσει τον σύγχρονο άνθρωπο για να ξεφύγει από τον ολοκληρωτισμό των πλαστών δεδομένων.

COGITO ERGO SUM   

Blog στο WordPress.com.