Διάλογος για την Κοινωνία

Μαρτίου 17, 2010

ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΟΥΜΕ

Α. Το πρώτο ίσως πράγμα που πρέπει σε πρακτικό επίπεδο να εννοήσουμε ως λαός είναι ότι οι πολιτικοί μας είναι απίθανα και τραγικά μέτριοι (για να μην χρησιμοποιήσω πιο πικρά λόγια). Πρέπει επίσης να αντιληφθούμε ότι το συνολικό μας επίπεδο ως λαός είναι πολύ χαμηλό, όχι συγκριτικά, αλλά ουσιαστικά. Αυτό μας αφορά ως λαό και στην συνέχεια θα αναφέρω τι θα πρέπει κατά την γνώμη μου να γίνει. Εάν το επίπεδο μιας επαγγελματικής ομάδας είναι συναπότοκο μιας σειράς παραγόντων που είναι δύσκολο να μεταβληθούν, καθώς στηρίζονται στην γνώση και στην εν γένει κουλτούρα, στο ζήτημα των ανθρώπων που δηλώνουν πολιτικοί τα πράγματα είναι εν συνόλω διαφορετικά, αφού υπάρχει ο παράγων επιλογή.

Οι πολιτικοί δεν αποτελούν επαγγελματική ομάδα, αλλά πρόκειται για πρόσωπα προερχόμενα από κάθε κοινωνική τάξη και κατ’ ακολουθία από κάθε επαγγελματική ή άλλη ομάδα. Ακόμα και εάν το επίπεδο του λαού μας κρατιέται χαμηλά, αυτό δεν σημαίνει ότι οι επιλογές του ως προς τους πολιτικούς πρέπει να είναι ανάλογα εσφαλμένες. Ο χειρισμός της εξουσίας είναι χειρισμός της τύχης του λαού και εκεί τα πράγματα λειτουργούν με μεγαλύτερη αμεσότητα. Οι βιοτικές ανάγκες των ανθρώπων επιβάλλουν τις επιλογές και τις λύσεις. Σε ένα κράτος όπου η δημοκρατία βρίσκεται σε πραγματικό, ουσιαστικό και πρακτικό έλλειμμα και αποτελεί μόνο δικαιολογία για την «μη δημοκρατία» που βιώνουμε, οι επιλογές των πολιτών είναι εξ αρχής περιορισμένες σε πρόσωπα. Δυστυχώς, τα πρόσωπα που δηλώνουν «πολιτικοί» και χειρίζονται την δημόσια εξουσία προέρχονται μέσα από αδιαφανείς προωθήσεις και επιλογές. Η άσκηση δημόσιας εξουσίας, δηλ. εξουσίας που πηγάζει από τον λαό και ανήκει σε αυτόν, δεν μπορεί να γίνεται μέσα από αδιαφανείς επιλογές.

Θα πρέπει συνεπώς ο λαός μας, εμείς οι ίδιοι ως κομμάτια του να καταλάβουμε ότι εγκληματούμε απέναντι στον εαυτό μας, στους άλλους και στις επόμενες γενιές με τις επιλογές μας. Επιτέλους πρέπει να σοβαρευτούμε και να ακυρώσουμε εμείς οι ίδιοι όλη αυτή την επικίνδυνη γελοιότητα και μετριότητα που δημιουργήσαμε, αυτούς που χυδαία και αναιδώς αυτοαποκαλούνται «πολιτικός κόσμος».

Οσο για τους εαυτούς μας θα είναι υπεραρκετό εάν προσπαθήσουμε όλοι να πάμε λίγο πιο μπροστά το επίπεδο της γνώσης και της κουλτούρας μας. Ένα μικρό βήμα από τον καθένα θα είναι αρκετό για όλους, καθώς το φαινόμενο θα λειτουργήσει πολλαπλασιαστικά, λόγω της επικοινωτικής φύσης της κοινωνικής λειτουργίας.

Β. Δύσκολα είναι τα πράγματα για την χώρα μας σε κάθε επίπεδο και τομέα. Στην ίδια λογική όμως είναι και εύκολα γιατί σηματοδοτούν την συνειδητοποίηση ότι ο λήθαργος πρέπει να σταματήσει.

Προσωπικά δεν ελπίζω τίποτα περισσότερο από την παρούσα κυβέρνηση, από το να εφαρμόσει κάποιες από τις πρακτικές πολιτικές που τους έχω δώσει και έχουν υιοθετήσει (ακόμα και εάν δεν μπορούν πνευματικά να τις συλλάβουν και παρά τις εκτενείς αιτιολογίες που τους στέλνω).

Μέσα στο πλαίσιο των προτάσεων της διαφάνειας και εδώ και πολύ καιρό επισήμανα το ύψος των ελλειμμάτων στους κρατικούς προϋπολογισμούς (σε ποσά και αριθμούς) και την ανάγκη λογοδοσίας των πολιτικών. Εστω αργοπορημένα τα αντιπολιτευόμενα τη Ν.Δ. κόμματα το κατάλαβαν τα πραγματικά μεγέθη (έπρεπε βέβαια να το ομολογήσει και η Ν.Δ.). Το γεγονός ότι η ανάδειξη του ζητήματος ήλθε από την κοινωνία και όχι από τους πολιτικούς είναι χαρακτηριστική επιβεβαίωση της μετριότητας και της ανικανότητάς τους.

Τόσο το ζήτημα των ελλειμμάτων, όσο και το άμεσα συναφές ζήτημα της λογοδοσίας των αρμοδίων και υπευθύνων κατέστησαν πολλούς μήνες μετά τα κεντρικά ζητήματα της «πολιτικής». Είναι αυτονόητο, ότι το ζήτημα – αίτημα λογοδοσίας που έθεσα ως επιτακτική ανάγκη καλύπτεται θεσμικά από την σύσταση εξεταστικής επιτροπής στην Βουλή. Το ζήτημα όμως είναι ότι τις εξεταστικές επιτροπές απαρτίζουν κατά πλειοψηφία οι ίδιες πολιτικές μετριότητες και όχι ο λαός ή ειδικά εκλεγμένοι εκπρόσωποί του. Ετσι στην διαχρονική πορεία εναλλασσόμενων μετριοτήτων, αποδείχθηκε ότι ουδείς υψώνει το δάχτυλο για να δείξει (όταν το πνευματικό του επίπεδο το επιτρέπει) . Πρόσφατο δε και εύγλωττο είναι το παράδειγμα Παυλίδη, που σήκωσε το δάχτυλο για να δείξει τους άλλους και να απειλήσει, επικαλούμενος την ευαγγελική ρήση : ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω … . Είναι σαφές αυτό που είπε ο Παυλίδης : ποιος θα με κρίνει ; εσείς; Για προσέξτε καλά … .

Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι η σύσταση εξεταστικών επιτροπών, αλλά η στελέχωσή τους και η λειτουργία τους μέσα σε ένα νομικό και πραγματικό καθεστώς αυτοπροστατευόμενης και αλληλοπροστατευόμενης φαυλότητας και φαυλοκρατίας.

Το άλλο που μένει είναι ο πραγματικός αποπροσανατολισμός της χειμαζόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας από τις πραγματικές ανάγκες, τα πραγματικά προβλήματα, τις πραγματικές λύσεις και κυρίως τις πραγματικές ουσιαστικές πολιτικές.

Εάν τα εξουσιαστικά κλιμάκια του ο ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν απαρτίζονταν από ένα μείγμα ατομιστών φιλόδοξων ανίκανων μεγαλοαστών, αστών και αναδυόμενων μικροαστών που κουβαλούν μέσα τους ως θέσφατο τον καπιταλισμό, είναι βέβαιο ότι η πολιτική στην Ελλάδα του σήμερα θα είχε και άλλο περιεχόμενο και άλλη ουσία, τουτέστιν δεν θα αποτελούσε μοναδικό της περιεχόμενο η οικονομική δυσπραγία και οι δογματικές απαράδεκτες και επιβαλλόμενες «λύσεις», που προτείνονται και πρόκειται να εφαρμοστούν. Τα εξαρτημένα καπιταλιστικά αυτό-ανόητα εξακολουθούν να υφίστανται και να επιβάλλονται ως οι μοναδικές λύσεις, ενώ στην πραγματικότητα αποτελούν το ίδιο το πρόβλημα και τις γενεσιουργούς αιτίες του.

Είναι σαφές ότι από ανθρώπους που είναι ενταγμένοι στην καπιταλιστική πυραμίδα (χωρίς οι περισσότεροι ούτε καν να αντιλαμβάνονται το που βρίσκονται και το γιατί) δεν μπορεί ο λαός μας να περιμένει πολλά πράγματα (ούτε οι άλλοι λαοί του κόσμου). Η καπιταλιστική οργάνωση και διαχείριση της ζωής των ανθρώπων και της πορείας των κοινωνιών δεν επιτρέπει ματιές έξω από το παράθυρο της οργανωτικής δομής του. Η αλυσίδα παραγωγής έχει επιλέξει συγκεκριμένους ρόλους για τον καθένα και πλήρη ενσωμάτωση για όλους … .

Το χτίσιμο άλλων δομών και κοινωνιών, αν και εύκολα θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί, ακολουθώντας πραγματικές και ουσιαστικές προτεραιότητες και πρακτικά μοντέλα που τουλάχιστον έχω καταθέσει, εντούτοις δεν βρίσκει ευήκοον ους, όταν απευθύνεται στην καπιταλιστική κώφωση και τύφλωση.

Η ποιότητα δε του πολιτικού προσωπικού της χώρας είναι τέτοια, ώστε κάθε πρόταση να την περνούν μέσα από το φίλτρο της επιχειρηματικότητας και της συντήρησης των κοινωνικών δεδομένων και ψευδοαξιών, ως πιστοί υποτελείς του συστήματος και των κυρίων του.

Νοιώθω πραγματικά αμήχανο και βουβό εκνευρισμό όταν κομμάτια από τις προτάσεις μου «αξιοποιούνται» στα πλαίσια του καπιταλισμού και όταν οι άξονες της πολιτικής που προτείνω γίνονται άνοα και άνευ περιεχομένου συνθήματα στο στόμα του πολιτικού συρφετού της χώρας.

Σήμερα εμείς που συγκροτούμε την Ελλάδα βρισκόμαστε μπροστά σε ένα ουσιαστικό βιοτικό, ζωτικό δίλλημα που έχει μόνο μία λύση.

Η ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ (ΠΑΣΟΚ) ΠΙΣΤΗ ΣΤΙΣ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ

Η ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ (ΠΑΣΟΚ) ΠΙΣΤΗ ΣΤΙΣ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ

Α.      Η κυβέρνηση του «Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος», καθοδηγούμενη από τον πρόεδρο της «Σοσιαλιστικής Διεθνούς» κ. Γ. Παπανδρέου διολισθαίνει ή κατ’ άλλη οπτική γωνία απλώς προχωρεί σε παντελώς αντισοσιαλιστικές πολιτικές, καθαρά νεοφιλελεύθερες.

Αυτό όχι μόνο είναι εμφανές, αλλά και πανθομολογούμενο.

Οι πολιτικές αυτές εφαρμοζόμενες πιστά, επί 20 (είκοσι) συναπτά έτη, αλλά και διέπουσες το σύνολο της ύπαρξης του ελληνικού κράτους, έχουν αποδειχθεί απόλυτα καταστροφικές για τον λαό μας, τις κοινωνίες του και την ίδια του την κουλτούρα.

Τις ίδιες αυτές ολέθριες πολιτικές που στηρίζονται στον ατομισμό ασπάζεται και εφαρμόζει απόλυτα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Β.      Το σημερινό ΠΑΣΟΚ αποτελεί πιστή συνέχεια της εποχής Σημίτη και απόλυτη πολιτική συνέχεια των κυβερνήσεων Μητσοτάκη και Καραμανλή.

Τον ελληνικό λαό δεν τον έπεισαν βέβαια να ψηφίσει (κατά πλειοψηφία) ΠΑΣΟΚ μόνο οι προεκλογικές κορώνες και υποσχέσεις ότι υπάρχει και άλλη κατεύθυνση (χωρίς το ΠΑΣΟΚ να διατυπώσει τίποτα το συγκεκριμένο), αλλά κυρίως η συνειδητή ή η ενστικτώδης απέχθεια και απόρριψη για τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της Ν.Δ. . Τούτο βεβαίως δεν αθωώνει, δεν απαλλάσσει το ΠΑΣΟΚ από την κατηγορία της απόλυτης πολιτικής απάτης.

Τίποτα από όσα έταξαν και για τα οποία επιχειρηματολόγησαν δεν γίνεται και πράττουν όλα όσα κατήγγειλαν κατά της Ν.Δ. .

Το ΠΑΣΟΚ μπορεί απολογούμενο να προβάλλει και να επικαλείται ότι  παρέλαβε ζοφερή οικονομική κατάσταση, όμως οι ισχυρισμοί του τόσο σε ουσιαστικό, όσο και σε πολιτικό επίπεδο δεν πρέπει να πείσουν κανένα.

Πρώτιστα: η κυβέρνηση είναι κοινωνικά και πολιτικά έκθετη καθώς δεν έχει ενημερώσει μέχρι σήμερα τον ελληνικό λαό, ούτε καν το κοινοβούλιο για την οικονομική κατάσταση παραθέτοντας απτά πραγματικά στοιχεία, συγκεκριμένους αριθμούς και μεγέθη. Εντελώς αντιδημοκρατικά, αλλά και χωρίς καμία αξιοπιστία και απόδειξη βγήκαν και ανακοίνωσαν ένα μεγάλο έλλειμμα στον κρατικό προϋπολογισμό του προηγούμενου έτους. Πέραν τούτου απολύτως ουδέν.

Είναι ευνόητο ότι η αναφορά γενικόλογων ποσοστών και αναπόδεικτων δήθεν αποτελεσμάτων πράξεων δεν πρέπει να πείθει κανένα σκεπτόμενο άνθρωπο, καθώς αποτελεί αντικείμενο πολιτικής του συρμού και τακτική που ακολουθούν όσοι επιδιώκουν να εξαπατήσουν.

Βεβαίως, ακόμα και εάν τα αποτελέσματα που παρουσιάστηκαν ήταν απόλυτα ορθά και πάλι δεν υφίσταται πολιτική αθώωση για όσα λαμβάνουν χώρα και εκτυλίσσονται εις βάρος των Ελλήνων και της χώρας τους. Πέρα από την έλλειψη κάθε προσωπικού ταλέντου και την απουσία πολιτικής συνέπειας, η πλήρης υποδούλωση της χώρας και η προτεκτορατοποίηση της Ελλάδας είναι αποτέλεσμα των πολιτικών επιλογών αυτής της κυβέρνησης και της επί έτη ακολουθούμενης νεοφιλελεύθερης πολιτικής.

 

Γ.      Επι έτη τώρα επισημαίναμε κάποιοι την παραγωγική υστέρηση, το παραγωγικό έλλειμμα της χώρας, τις στρεβλότητες της ακολουθούμενης πολιτικής και της κοινωνικής παραγωγικής διάταξης  και χίλιες μύριες σοβαρότατες επιμέρους καχεξίες.

Δεν μείναμε όμως εκεί, θέσαμε, αναλύσαμε και προτείναμε ολοκληρωμένες ουσιαστικές λύσεις, πολιτικές και πρακτικές, ίσως τις πιο ολοκληρωμένες που υπήρξαν ποτέ στην μεταπολιτευτική πολιτική ιστορία, λύσεις βασισμένες στον άνθρωπο, λύσεις που ικανοποιούν τις ανάγκες του.

Η δημοσιοποίηση κάποιων επιμέρους κεφαλαίων έδωσε σε κάποιους την δυνατότητα κλοπής και αντιγραφής. Επειδή όμως οι λύσεις αυτές αποτελούν ένα ενιαίο πολιτικό και πρακτικό σύνολο είτε δεν τις εννόησαν είτε δεν μπορούν (από προσωπική ανικανότητα) να τις εφαρμόσουν.

Εάν το ΠΑΣΟΚ επικαλείται για όσα πράττει λόγους κατεπείγουσας ανάγκης και μπορεί να πείθει κάποιους ότι δεν υπάρχουν άλλες λύσεις για τα προβλήματα (χαρακτηριστικό της πνευματικής ελλειμματικότητας για να μην αναφερθώ με πολιτικούς ή άλλους όρους που είναι ιδιαίτερα σκληροί) δεν μπορεί απολύτως τίποτα να επικαλεστεί για τις λοιπές πολιτικές του.

Τρία πράγματα είναι εμφανή στην πολιτική του ΠΑΣΟΚ :

α. Η έλλειψη κάθε σοσιαλιστικού δημοκρατικού σχεδίου δράσης – μοντέλου που θα αξιώνει και θα χειραφετεί τον άνθρωπο οδηγώντας στον κοινωνικό μετασχηματισμό και στην πραγματική παραγωγική κάλυψη των ανθρωπίνων αναγκών.  

β. Η πιστή εξακολούθηση της νεοφιλελεύθερης πολιτικής που περιλαμβάνει όλες τις συνταγές: το ξεπούλημα της χώρας στους ξένους και στους ντόπιους κεφαλαιοκράτες («ιδιωτικοποιήσεις»), το ξεπούλημα των Ελλήνων στους ίδιους (σχέσεις εργασίας, μισθοί πείνας, ανεργία κλπ), «απελευθερώσεις» και χίλιες δύο άλλες νεοφιλελεύθερες αθλιότητες.

γ. Η «ανάπτυξη» (τουτέστιν στην πραγματικότητα υπανάπτυξη και κοινωνική αδικία) με τους ίδιους στρεβλούς όρους («επιχειρηματικότητες», Σ.Δ.Ι.Τ., επιχορηγήσεις σε ιδιώτες κεφαλαιούχους και εγγυήσεις υπέρ αυτών …).

Δ.      Γνωρίζω καλά ότι η πλειοψηφία των μελών και όσων ψήφισαν ΠΑΣΟΚ, είναι εντελώς αντίθετοι σε αυτές τις πολιτικές και είμαστε όλοι απόλυτα εκτεθειμένοι από τις πράξεις και τις πολιτικές της κυβέρνησης αυτής.

Το ΠΑΣΟΚ ψηφίστηκε για να πράξει τα εντελώς αντίθετα και όχι να συνεχίσει και να επαυξήσει τις δεξιές πολιτικές.

Είναι πραγματικά ντροπή να μην υπάρχει κανένα εναλλακτικό σχέδιο για την ανάπτυξη της χώρας.

Είναι πραγματικά ντροπή να παραδίδεται κάθε τομέας της οικονομίας και της ευρύτερης κοινωνικής ζωής μόνο σε όσους διαθέτουν κεφάλαια για να επενδύσουν και οι υπόλοιποι, οι συντριπτικές πλειοψηφίες να μένουν στην γωνία, στην άκρη αναμένοντας την πρόσκληση για την στυγνή εκμετάλλευσή τους.

Είναι ο απόλυτος συντηρητισμός και η πεμπτουσία της δεξιάς πολιτικής.

Αυτή την πολιτική ασπάζεται και εφαρμόζει η ηγεσία της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.

Κάποτε καλούσα από τα ΜΜΕ τους δεξιούς πολίτες να ανατρέψουν την κυβέρνηση Καραμανλή, σήμερα ήλθε η δική μας ώρα.

Ολοι, εντός και εκτός του ΠΑΣΟΚ, είναι ανάγκη να αναλογιστούμε το μέγεθος της δικής μας ευθύνης και να ενεργήσουμε κινηματικά και αποφασιστικά, ακόμα και εάν χρειαστεί ο απεγκλωβισμός από ένα κίνημα που κατάντησε μηχανισμός κοινωνικής και ατομικής εκμετάλλευσης.

ΑΡΙΣΤΑ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ – ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

                                                              ΑΡΙΣΤΑ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ – ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ
Απορείτε με τον τίτλο ; 

Α.      Απορείτε πως ένας άνθρωπος που μιλάει, αναλύει και γράφει τόσα χρόνια για αναγκαιότητες αντίθετες με όσα εκφράζουν και επιβάλλουν τα πρόσφατα οικονομικά μέτρα, γράφει ένα τίτλο με τον οποίο κρίνει ως άριστα τα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης;

Θα σας εξηγήσω τους  λόγους για τους οποίους χρησιμοποίησα τον τίτλο και σύντομα θα καταλάβετε ότι είναι απόλυτα συνεπής και με τις φιλοσοφικές μου απόψεις και με τις πολιτικές μου θέσεις. Λίγη υπομονή και λίγο διάβασμα και θα καταλάβετε ότι δεν είμαι υμνητής καμίας κυβέρνησης και καμίας βάρβαρης πολιτικής.

Β. Σίγουρα τα μέτρα είναι καταστροφικά και «βάρβαρα» και με τρόπο βίαιο συντελούν στην καταστροφή της χώρας αυτής, όπως την βιώσαμε και την γνωρίσαμε.

Ξεχάστε την Ελλάδα που γνωρίζατε και την ζωή που βιώσατε κα μην ελπίζετε ότι τα μέτρα είναι «έκτακτα». Είναι πάγια, μόνιμα, διαρκή και δεν είναι πρωτοφανή ή πρωτόφαντα στο παγκόσμιο περιβάλλον.

Πάγια και συστηματικά και σε κάθε τύπου εξουσία και εκμετάλλευση, όταν οι ανθρώπινες, οι λαϊκές, οι εργατικές κατακτήσεις,  ενοχλούν ή παρεμποδίζουν τα ακόρεστα πάθη για υπερκέρδη, τότε χρησιμοποιούνται παγίως κάθε λογίς πιέσεις και τακτικές – στην περίπτωση της Ελλάδας και μέχρι σήμερα μόνο οικονομικές – και χρησιμοποιούνται ή δημιουργούνται μειονεξίες και ανάγκες για να τύχουν εκμετάλλευσης. Ολος ο «τρίτος κόσμος» δοκίμασε, δοκιμάζει και δοκιμάζεται από αυτές τις τακτικές της λεηλασίας, της νεοαποικιοκρατίας, της υποταγής και εκμετάλλευσης. Τα μέτρα λοιπόν θεσπίστηκαν παγίως για να «ικανοποιήσουν» τις διαρκείς ανάγκες αυτές για περαιτέρω υπερκέρδη και ευκολότερες και φθηνότερες λεηλασίες.

Χρήσιμοι σε όλες αυτές τις επιλογές είναι πάντοτε ηγέτες μέτριοι ανοϊκοί ή προδότες (οι τελευταίοι ευδοκιμούν στην Ελλάδα) και μια ματιά  στους ηγέτες της Ελλάδας την τελευταία εικοσαετία θα δείξει εκατοντάδες τέτοιους. Ως Ελληνας που τα ίδια αυτά χρόνια και ακόμα περισσότερα, ποτέ δεν συναίνεσα στην καταστροφή του τόπου και των ανθρώπων του μπορώ και πάλι να διαμαρτύρομαι, δυστυχώς δικαιωμένος, για την καταστροφική αθλιότητα των πολιτικών επιλογών σε κάθε επίπεδο … .

Για τον Γ. Παπανδρέου έλαχε ακόμα ένας σταυρός, όμως αυτή την φορά δεν έχει δικαιολογίες και κανείς δεν πρόκειται να του αποδώσει ελαφρυντικά, ιδίως όταν τα ζητήματα ήταν ορατά σε όλους. Δεν θα κάνω λόγο για δημαγωγίες και απάτες και όσα άλλα γράφονται από άλλους, απλά θα υπενθυμίσω προς όλους ότι οι επιλογές μας είναι αυτές που μας χαρακτηρίζουν … .

Γ.       Για την αστική  – καπιταλιστική λογική, αυτό που αποκαλούμε «κοινή λογική» ή «αστικό αυτονόητο» τα μέτρα είναι πραγματικά άθλια. Το ίδιο άθλια και καταστροφικά είναι τα μέτρα για τους ανθρώπους, εμάς που βιώνουμε σε αυτή την χώρα στο συγκεκριμένο χρόνο, η ζωή μας θα περάσει και θα αναλωθεί πολύ δύσκολα και χωρίς πολλές χαρές. Πολύ πιο δύσκολα θα είναι τα πράγματα για όσους δεν μπορούν να μετάσχουν ενεργά στο παραγωγικό γίγνεσθαι, τους απόμαχους και τα μεγάλα και πολυπληθή κοινωνικά κλάσματα, που γεννά η φρικαλέα πυραμίδα του καπιταλισμού.

Υπό την αυτή οπτική και θεώρηση τα μέτρα πάσχουν από έλλειψη φαιάς ουσίας και απανθρωπιά κατά την σύλληψή τους.

Την ίδια ώρα που μειώνονται τα οικονομικά διαθέσιμα, οι αποδοχές και οι απολαβές με άλλα μέτρα (αυτά της άγριας φορολόγησης) αυξάνεται το κόστος και, αντίστοιχα, οι τιμές βασικών βιοτικών αγαθών και υπηρεσιών. Βάλλεται δηλ. διττά το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων, αφού αυτό στη νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική Ελλάδα είναι άμεσα εξαρτημένο από το χρήμα.           

Ανέμπνευστα επίσης είναι τα μέτρα, πιστά στη νεοφιλελεύθερη συνταγή και στις εντολές των Ευρωπαίων πραιτόρων. Τριτοκοσμικό προτεκτοράτο κατάντησε η χώρα, στο πλαίσιο της οικονομικής νεοαποικιοκρατίας και ο πρόεδρος της «σοσιαλιστικής» διεθνούς, που διακήρυττε και επέμενε στα εντελώς αντίθετα, έγινε γρήγορα και αμαχητί πιστό φερέφωνο των ταγών του νεοφιλελευθερισμού και των αιμοβόρων αντιανθρώπινων διατάξεων της συνθήκης της Λισσαβόνας (την οποία, παρεμπιπτόντως υπερψήφισε).

Εάν το πρόβλημα ήταν το υψηλό επιτόκιο δανεισμού από την μία και η αδυναμία εκ μέρους του Δημοσίου να καταβάλλει τους μισθούς και τις συντάξεις υπήρχαν και άλλες λύσεις, όπως η πληρωμή του μισού μισθού στους δημόσιους υπαλλήλους (ή της σύνταξης αντίστοιχα) σε χρήμα και η καταβολή του υπολοίπου με την έκδοση κρατικού ομολόγου ή άλλου αξιογράφου.

Το ομόλογο ή το όποιο αξιόγραφο θα μπορούσε να έχει για τους δικαιούχους επιτόκιο υψηλότερο από το τραπεζικό επιτόκιο καταθέσεων και για την χώρα επιτόκιο οπωσδήποτε χαμηλότερο από το επιβαλλόμενο από την διεθνή καπιταλιστική συμμορία των ληστών και λεηλατών. Η έκδοση του αξιογράφου θα μπορούσε να συνοδευτεί και με άλλα επικουρικά μέτρα, όπως το πάγωμα των οφειλών των δικαιούχων προς τις τράπεζες, την επιβολή ενοικιοστασίου κ.α. με την κρατική εγγύηση.

          Οσο για το πρόβλημα ρευστότητας θα μπορούσε να λυθεί άμεσα σε εσωτερικό επίπεδο με την κοινωνική συμμετοχή και συναίνεση, αυτό με το οποίο μπορεί να μην συμφωνώ απόλυτα (ως άκρως συντηρητικό) και ονομάζεται «κοινωνικό συμβόλαιο». Τουλάχιστον με τον τρόπο αυτό προάγεται η δημοκρατία και απαιτείται ο ευρύτερος έλεγχος των πράξεων εκ μέρους του κοινωνικού σώματος (ενώ τώρα ο έλεγχος ασκείται από ένα φαυλότατο πολιτικό και δικαστικό σύστημα και κατεστημένο). Μέσα από τέτοιες διαδικασίες θα μπορούσαν να βρεθούν και να εξοικονομηθούν άμεσα μεγάλα χρηματικά ποσά. Τα μέτρα όμως απλώς ανακοινώθηκαν, μονομερώς και με την αυθαιρεσία της εξουσίας που λίγες ημέρες πριν προσποιείτο και παραπλανούσε επισήμως ότι δεν θα ληφθούν …, ενώ προετοίμαζε με σκόπιμες, δόλιες διαρροές στο τύπο. 

Τα πιο πάνω βεβαίως είναι λύσεις για όσους διαθέτουν ανοικτά και εφευρετικά μυαλά και αγωνιούν για το μέλλον των ανθρώπων  … .

Δ.      Εχω τονίσει πολλές φορές ότι το παραγόμενο μίας χώρας είναι συγκεκριμένο και κάθε φορά ορισμένο ή οριστό. Από το δικό μας παραγόμενο, από την «πίτα της Ελλάδας» τεράστια κομμάτια δεν μένουν για τους κατοίκους της, αλλά φεύγουν στο εξωτερικό, είτε με τα ελλείμματα των ισοζυγίων εισαγωγών – εξαγωγών (απότοκο της υποπαραγωγικότητας και της αντιπαραγωγικής διάρθρωσης της οικονομίας), είτε με την κατοχή μεγάλων κερδοφόρων επιχειρήσεων από ξένα κεφάλαια.

Το άλλο μεγάλο κομμάτι που φεύγει από την χώρα και στερείται από τους παραγωγούς κατοίκους της είναι αυτό του κόστους δανεισμού. Τώρα ετοιμάζεται, συγκεντρώνεται ένα τεράστιο κομμάτι από παραγόμενο προϊόν για να πληρωθούν οι δανειστές … . Το βέβαιο είναι ότι καθώς για την παραγωγική Ελλάδα απομένουν τα ψίχουλα, όσα προλαβαίνουμε να παίρνουμε μέσα σε καθεστώς άγριου «ελεύθερου ανταγωνισμού» από τους αχόρταγους ισχυρούς και τους κύνες τους, σε σύντομο χρονικό διάστημα θα χρειαστούν και νέα «μέτρα», ώσπου σύντομα τίποτα δεν θα αποδίδει, τα πάντα θα είναι έρημα και τα «μέτρα» ανίκανα όχι μόνο να εφαρμοστούν, αλλά και να διατυπωθούν από το κατεστημένο της εξουσίας και το πολιτικό αυτό σύστημα.   

          Αυτή είναι σε γενικές γραμμές η οπτική των μέτρων, τα οποία δεν συνοδεύονται από «ανάπτυξη», από αύξηση του παραγόμενου προϊόντος, από μεγέθυνση της «πίτας» για όλους. Παρεκτός και εάν ανάπτυξη για αυτούς που τα επέβαλλαν είναι το περαιτέρω ξεπούλημα της χώρας σε «επενδυτές» του εξωτερικού και η «επιχειρηματικότητα» όπως την βιώνουμε.

Το ένα δυστύχημα είναι ότι οι «ψευδοσοσιαλιστές» της κυβέρνησης δείχνουν αυτό να εννοούν και να αντιλαμβάνονται ως ορθή πολιτική. Το άλλο δυστύχημα είναι ότι αντιλαμβάνονται στην οικονομία αποκλειστικά ως χρήμα και προσδίδουν στα αγαθά μόνο χρηματικές αξίες. Το έσχατο είναι ότι έχουν ελάχιστη σχέση με τον σοσιαλισμό και οι περισσότεροι δεν είναι τίποτε άλλο από μία ομάδα με μικροαστικές και όχι λαϊκές αντιλήψεις και την θέληση να μετατραπούν σε μεγαλοαστούς. Συγκεντρώνουν δηλαδή τα χείριστα ταξικά χαρακτηριστικά της καπιταλιστικής κοινωνίας και απομένουν οι πραγματικοί καπιταλιστές οι οποίοι και τους καθοδηγούν μέσω του ημεδαπού διευθυντηρίου.     

          Εργάστηκα πολύ για να δώσω στην χώρα το «Ελληνικό μοντέλο», που είναι και κοινωνιστικό και δημοκρατικό και τελεσφόρο και προπάντων ανθρώπινο. Το πήραν, το έκαναν προεκλογική σημαία και τώρα στρέφονται στους «επενδυτάς», ενώ το μοντέλο άλλα περιέχει, αναλύει και υποδεικνύει.

Τώρα ως κυβέρνηση, ακολουθούν πιστά και ευλαβικά το άλλο μοντέλο, αυτό της νεοφιλελεύθερης ζούγκλας και του ξεπουλήματος – λεηλασίας, αυτό της λεγόμενης ιδιωτικής πρωτοβουλίας, το αποδεδειγμένα και επί μακρόν, παγίως αποτυχημένο και ζημιογόνο. Ζητούν και ορίζουν: λιγότερο κράτος, περισσότερα ξεπουλήματα και ξένες επενδύσεις, ιδιωτικοποιήσεις, επιχειρηματικότητες και άλλες συναφείς καταστροφικές κοινωνικά εκμεταλλευτικές πρακτικές και συνεχίζουν να δηλητηριάζουν τον τόπο αυτό και τους ανθρώπους του με τις ίδιες δοξασίες και αθλιότητες.

Ε.      Γιατί λοιπόν γράφω στον τίτλο ότι τα μέτρα είναι «Αριστα»;

1.       Διότι μέσα από αυτή την κοσμοχαλασιά θα ανατραπεί άρδην το κοινωνικοπολιτικό και οικονομικό καθεστώς της χώρας.

Διότι οι βιοτικές ανάγκες θα στρέψουν τους ανθρώπους αναγκαστικά σε πιο παραγωγικές λύσεις από το να είναι μεταπράτες και πάροχοι άχρηστων βιοτικά υπηρεσιών. Η διόγκωση της «αγοράς»  που ταλανίζει αυτή την χώρα και η κατασπατάληση ανθρωπίνων και χρηματικών πόρων θα σιγάσει και θα μεταστραφεί αναγκαστικά σε μία οικονομία των αγαθών και των ανθρώπων.

Τα βιοτικά αδιέξοδα των ανθρώπων θα φέρουν τις λύσεις που είναι αναγκαίες για να σοβαρευτούμε, να εξορθολογικοποιηθούμε, να εξανθρωπιστούμε. Είναι ευνόητο ότι οι ίδιες αναγκαίες βιοτικά τάσεις θα συμβάλλουν στην δημιουργία μιας οικονομίας με πολύ μικρότερη ανάγκη σε ανάλωση χρήματος. Ξεχάστε λοιπόν για τις επόμενες δύο δεκαετίες την διάρθρωση της κοινωνίας και της οικονομίας που γνωρίζατε και ετοιμαστείτε να αλλάξουμε ζωή και συνήθειες.

          Το πρόβλημα είναι ότι η κυβέρνηση εμφορείται από τις αρχές της ζούγκλας του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, έτσι το πιθανότερο είναι στην θέση αυτής της ζούγκλας να έλθει μία άλλη περισσότερο άγρια. Αλλωστε ο κανιβαλισμός είναι αρχή και σκοπός του νεοφιλελεύθερου συστήματος και της θεωρίας του. Σκεφτείτε συνεπώς τα αποτελέσματα της εφαρμογής του σε ένα περιβάλλον όπως το σημερινό, όπου οι πόροι στερεύουν οι η «πίτα» της οικονομίας μειώνεται.

          Υπάρχει όμως ελπίδα, την έχω καταδείξει και θα αγωνιστώ για αυτή ενεργά. Όπως ενεργά θα αγωνιστώ για να σταματήσω τον κανιβαλισμό τους που θέλει τους ανθρώπους αδύναμους και εξαρτημένους από την στέρηση των βιοτικών τους αναγκών. Γιατί τους τοποθετώ στους κοινωνικούς κανίβαλους; γιατί έχουν δείξει σαφή δείγματα, όπως αυτό της πλήρους ιδιωτικοποίησης τομέων της οικονομίας (βλ. ενέργεια). 

Όπως και να έχουν τα πράγματα, ο μετασχηματισμός είναι δεδομένος και ακόμα και εάν επικρατήσει ο κανιβαλισμός τους, θα ενισχυθεί μέσα από την βιοτική διαδικασία η ανθρωπιά στην κοινωνία. Θα ξαναέλθουν μέσα από τους διαχωρισμούς της «κοσμοχαλασιάς» ανθρώπινα συναισθήματα και συνεκτικές κοινωνικές συνήθειες.

          Αυτή θα είναι η μία «άριστη» πλευρά των μέτρων της κυβέρνησης.

2.       Στο τέλος του μήνα το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (Δ.Ν.Τ.) θα είναι παρόν και ενεργό … .

Πέρα από όσα συνειδητοποιήσατε τον τελευταίο μήνα για την αθλιότητα που λέγεται «Ενωμένη Ευρώπη», τους συμμάχους» και άλλα που αποδείχθηκαν ευτράπελα μυθεύματα, θα γνωρίσετε και θα γνωρίσουμε και μία άλλη αθλιότητα. Πέρα από τις πολιτικές διαφοροποιήσεις που θα προκύψουν από όλα τα πιο πάνω, είναι βέβαιο πως η άθλια Ε.Ε. και το διευθυντήριο της υπό σύσταση αυτοκρατορίας θα κλυδωνιστούν σε κάθε επίπεδο και είναι πολύ πιθανό εμείς και άλλοι λαοί που όλους μας απομυζούν συστηματικά, να αποτελέσουμε τις αφορμές για τις διαλυτικές της τάσεις. Όχι ότι ο κόσμος θα είναι πολύ καλύτερος, αλλά ένας λιγότερος παγκόσμιος δυνάστης είναι πάντοτε εξέλιξη προτιμότερη.

Είναι σαφές γιατί φωνασκούν και εκνευρίζονται οι συντηρητικές φωνές της Γερμανίας του Δ’ Ράιχ με την Ελλάδα και τους Έλληνες, αφού μια επαρχία της αυτοκρατορίας δεν εξεγείρεται βέβαια, αλλά προσχωρεί σε άλλες σφαίρες εξουσίας. Το ίδιο σαφές για τους σκοπούς τους είναι το άγρια υβριστικό μήνυμα της Bild : ξεπουλήστε τα όλα, ξεπουλήστε και                              την Ακρόπολη.  

          H έλευση του Δ.Ν.Τ. στην Ελλάδα θα σημάνει ισχυρότατο κλονισμό του πολιτικού και κοινωνικού εκτρώματος που αποκαλείται «Ευρωπαϊκή Ενωση». Το ό,τι επιχαίρει ένα άλλο «έκτρωμα» , όπως οι Η.Π.Α. μπορεί να έχει την σημασία του ως προς τα κίνητρα της κυβέρνησης, αλλά εμείς ας μείνουμε στην ουσία.

          Ουδεν κακόν αμιγές καλού, έλεγαν οι αρχαίοι Ελληνες και πάντοτε οι μετακινήσεις των δυνάμεων βάλλουν κατά της ισορροπίας του κατεστημένου συστήματος.

          Επειδή οι ευρωπαίοι ηγητορίσκοι και πραίτορες (πριν ελαχίστων) σκοπούν σε αυτές τις καταστροφικές επιλογές και είναι συνδιαμορφωτές και υπηρέτες τους δεν θέλω να καταλάβουν τι πρέπει να κάνουν για να σταματήσουν αυτή την πορεία.

Εάν για την λειτουργία των θεσμών της συνθήκης της Λισσαβόνας, όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα είναι ένα λειτουργικό κοινωνικό και πολιτικό πείραμα, δεν ισχύει το ίδιο για τους αντίστοιχους θεσμούς της διεθνούς υποδούλωσης και αποικιοκρατίας και μην λησμονούμε ότι η συνθήκη της Λισσαβόνας ανήκει λειτουργικά και τεχνικά στο ίδιο πλαίσιο θεσμών και νομικών κειμένων. Είναι σαφές λοιπόν ότι επιδιώκουν και νέες λεηλασίες ανθρώπων και κρατών, όπως επί αιώνες πράττουν και σε αυτές στηρίζουν τον «πλούτο» τους. Για τον λόγο αυτό, σε ένα λαό στερημένο και λεηλατούμενο, που στατιστικά γνωρίζουν ότι διαβιεί κάτω από τα ευρωπαϊκά επίπεδα της φτώχιας, έρχονται να επιβάλλουν μεγαλύτερη φτώχια και περισσότερες ακόμα στερήσεις. Αρκεί κανείς να σκεφτεί τι έκλεψαν οι βάρβαροι από την μεγαλύτερη λεηλασία της ιστορίας, όταν το 1204 κατάφεραν καταλάβουν την Κωνσταντινούπολη. Μακρά η παράδοση και σαφείς οι προθέσεις τους. Ας το εννοήσουμε λοιπόν έστω τώρα ότι η Ε.Ε. φτιάχθηκε με γνώμονα τις «αγορές» και οι θεσμοί της είναι όλοι προσανατολισμένοι στην επικράτηση των ισχυρών της Ευρώπης, ανθρώπων και κρατών έναντι των αντίστοιχων αδυνάμων. 

Αφήνω λοιπόν τον λεηλατούμενο ευρωπαϊκό νότο να το εκφράσει με εξεγέρσεις γιατί άλλες λύσεις μεταξύ των εξεγέρσεων και της πλήρους υποδούλωσης δεν έχουν οι λαοί του νότου.

Ας διαλέξουμε.  

ΣΤ.    Αρίστευσε λοιπόν η κυβέρνηση με τα μέτρα, έδωσε και δίνει διεξόδους και κινεί της ιστορία του τόπου, ίσως και του πλανήτη. Όχι βέβαια σκόπιμα, καλόβολα ή με σοσιαλιστική και δημοκρατική διάθεση και στόχο, αλλά μέσα στην βαλτωμένη θολούρα του «είναι» είναι βέβαιο ότι η κίνηση και η ανατάραξη έρχεται να συμβάλλει για μία ακόμα φορά στην αντανακλαστική αναπόφευκτη υγιή ανθρώπινη αντίδραση που επιβάλλουν τα αιώνια και μόνιμα ανθρώπινα χαρακτηριστικά: οι βιοτικές ανθρώπινες ανάγκες.         

          Μην στέκεστε λοιπόν για μία ακόμα φορά αποσβολωμένοι και πειθήνιοι στις πρακτικές και τακτικές τους. Δεν είναι μόνο το σύνθημα «η Ελλάδα δεν ανήκει στους Ελληνες» που πρέπει να σκεφτόμαστε, αλλά και το ότι «η Ελλάδα είναι  – σε κάθε ιστορική στιγμή – οι Ελληνες».

Για συζήτηση: http://dialogos-koinonia.forumotion.com/forum-f4/topic-t162.htm#3160

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΑΛΤΣΧΑΪΜΕΡ

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΑΛΤΣΧΑΪΜΕΡ

Θυμάμαι δέκα χρόνια πριν τα ειρωνικά χαμόγελα, τις υποσχέσεις, τις «δεσμεύσεις» της τότε κυβέρνησης. Είχαν υποσχεθεί στροφή στο «κοινωνικό κράτος». Όταν για μία ακόμα φορά έκαναν τα απολύτως αντίθετα από όσα υπόσχονταν, επέμεναν ότι «τηρούν τις δεσμεύσεις» τους.

Δεν είναι βέβαια οι πρώτοι ή οι μόνοι που το διέπραξαν στην πολιτική ιστορία της Ελλάδας, απλά το αναφέρω επειδή πρόκειται για την τελευταία (πριν την σημερινή) κυβέρνηση του ιδίου κόμματος. Πλέον των μισών μελών εκείνης της κυβέρνησης απαρτίζουν και την σημερινή …  και πριν από λίγο άκουσα ένα μέλος της να λέει ανερυθρίαστα δημοσίως ότι «υλοποιούμε όλες τις δεσμεύσεις μας» !!!.

Είναι πραγματικά λυπηρό να βλέπεις ανθρώπους να υποφέρουν από βαρύτατη μορφής «πολιτικό Αλτσχάιμερ», να μην έχουν την ελάχιστη πολιτική μνήμη, αλλά το χειρότερο όλων είναι το ότι βρίσκονται στις κρισιμότερες για την χώρα μας και τον λαό της θέσεις.

Πριν από περίπου ένα χρόνο βρέθηκα σε μία συγκέντρωση οργάνωσης του ΠΑΣΟΚ. Εκεί ένας υπουργός της προ δεκαετίας κυβέρνησης, ο «υπουργός Χρηματιστηρίου και Ευρωζώνης» πάσχον από την ίδια νόσο, αυτή του «πολιτικού Αλτσχάιμερ», έλαβε τον λόγο και είπε πως όλα είχαν γίνει καλώς τότε. Είναι βέβαιο πως η κοινή νόσος Αλτσχάιμερ και η νόσος του «πολιτικού Αλτσχάιμερ» έχουν τα αυτά συμπτώματα και χαρακτηριστικά … .

Τότε έκανα ένα λάθος, έλαβα τον λόγο και είπα ότι αυτά (πρόσωπα και συμπεριφορές) ανήκουν στο παρελθόν και πως πρέπει πολιτικά ως κοινωνία να δούμε το μέλλον. Η σημερινή κυβέρνηση απέδειξε το σφάλμα μου: όπως και το κοινό Αλτσχάιμερ έτσι και το «πολιτικό Αλτσχάιμερ» είναι ασθένειες ανίατες. Εάν κάποιος πάσχει από αυτό αποκλείεται να αναρρώσει.

Πριν από δέκα χρόνια η κυβέρνηση προπαγάνδιζε την ανάπτυξη μέσω του Χρηματιστηρίου, μέσω των ιδιωτικοποιήσεων και των ιδιωτικών επενδύσεων, μέσω των «ευέλικτων μορφών εργασίας», μέσω της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και της «ελεύθερης αγοράς», μέσω της ένταξης και της συμμετοχής στην ζώνη του Ευρώ. Απαντα υλοποιήθηκαν και τα οικτρά αποτελέσματα των πολιτικών αυτών τα βιώσαμε σε όλη την δεκαετία που διανύσαμε και θα τα βιώσουμε και σε αυτή που άρχισε.

Παραταύτα, εξακολουθούμε να ακούμε τα ίδια και τα ίδια, ως δήθεν μονόδρομους και δεν αντιλαμβανόμαστε ότι όσοι τα λένε και τα πράττουν νοσούν βαρύτατα και είναι ανίκανοι να λειτουργήσουν πολιτικά σύμφωνα με τα πραγματικά βιοτικά συμφέροντα των ανθρώπων που συναποτελούν τον ελληνικό λαό.

Δυστυχώς αυτή η κυβέρνηση αποδεικνύεται το ίδιο ανακόλουθη με την προηγούμενη. Ως ασθενής από τη νόσο του Αλτχάιμερ νωρίς ξέχασε τις «δεσμεύσεις» της και τις μετέτρεψε σε πράξεις αντίθετες. Το να ανακράζουν κάποια μέλη της ότι υλοποιούνται όλες οι δεσμεύσεις είναι το δεύτερο βήμα, αυτό της πλήρους αναξιοπιστίας και υποτίμησης του ελληνικού λαού. Σε μερικούς μήνες προς τα τέλη του έτους είναι πλέον μαθηματικά βέβαιο ότι θα καταστεί γνωστό πως η ασθενής κυβέρνηση έφθασε στο 3ο στάδιο της νόσου, αυτό της διαφθοράς.

Τακτικές αυτοκάθαρσης του πολιτικού βίου και αυτών που αυτοαποκαλούνται πολιτικός κόσμος έχει αποδειχθεί ότι μόνο θέαμα και εξαπάτηση του λαού προσφέρουν, ιδίως όταν τα συστατικά της κάθαρσης είναι τα ίδια λερά και μολυσμένα από την ίδια νόσο.

Το ζήτημα του μέλλοντος του ελληνικού κράτους δεν είναι δυνατόν να λυθεί μέσα από δοκιμασμένα καταστροφικές, ολέθριες νεοφιλελεύθερες πολιτικές, ούτε μέσα από μικροαστικές αντιλήψεις και δοξασίες περί «αξιοκρατίας».

Το ζήτημα είναι καθαρά πολιτικό και μόνο πολιτικές που περιέχουν πραγματική δημοκρατία και κοινωνισμό μπορούν να αποτελέσουν λύσεις, ώστε να αναχθεί η κοινωνία μας και ο καθένας από εμάς σε νέα επίπεδα.

 

Το υπόλοιπα, όσα συμβαίνουν, είναι απλώς εκδηλώσεις της νόσου του «πολιτικού Αλτσχάιμερ» … .

Blog στο WordPress.com.