Διάλογος για την Κοινωνία

Νοέμβριος 27, 2008

ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΤΩΝ ΠΛΟΥΣΙΩΝ & ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ

   ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΤΩΝ ΠΛΟΥΣΙΩΝ & ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ

 

Δεν ξέρω και δεν μπορώ να ονοματίσω εύκολα κάποιον ή κάποιους ως τα αφεντικά του πλανήτη. Θα ήταν παρακινδυνευμένο, ανακριβές (όλο και κάποιον θα ξεχνούσα) αλλά και ανώφελο τελικά, καθώς η προσωποποίηση μόνο κινδύνους προσωποποίησης δημιουργεί.

Μπορώ όμως να δω κατάματα τις αλήθειες πίσω από την δράση κάποιων. Οι τράπεζες είναι το σημαντικότερο εργαλείο, ο πιο σημαντικός συντελεστής της παγκόσμιας εξάρτησης και δυστυχίας.  

Είναι ευνόητο ότι οι ιδιοκτήτες των τραπεζών δεν κινούνται από φιλάνθρωπα αισθήματα. Σκοπός τους είναι το κέρδος και η ισχύς που εξασφαλίζει.

Αυτό που κατά καιρούς προβάλλεται από σειρά πληρωμένων υπαλλήλων τους, ότι συμβάλλουν στην δια χρηματοδότησης ανάπτυξη του πλανήτη ελέγχεται ως αστείο. Η χρηματοδότηση δεν είναι βέβαια δωρεάν, αλλά κερδώα επιχειρηματική κίνηση και μάλιστα με υψηλότατα επιτόκια. Επομένως οι τράπεζες δεν μπορούν να θεωρούνται ευαγή ιδρύματα, αλλά παραμένουν κερδοσκοπικές εταιρείες.

   

Πως οι τράπεζες και οι τραπεζίτες γίνονται αιτία και μοχλός της δυστυχίας του «τρίτου κόσμου».

Είναι γνωστό ότι το χρέος του «τρίτου κόσμου» είναι η βασική αιτία της δυστυχίας των ανθρώπων που ζουν σε αυτόν. Μιλάμε για τα 2/3 του πλανήτη.

Το χρέος ξεκινά από την εποχή του τέλους της αυτοκρατορικής αποικιοκρατίας στον πλανήτη και με την έναρξη της οικονομικής αποικιοκρατίας.

Αλλωστε, αποικιοκρατία δεν σημαίνει στην ουσία τίποτε άλλο παρά άμεση εξάρτηση … .

Τα νέα κράτη που δημιουργήθηκαν μετά την κατάρρευση της κρατικής αποικιοκρατίας έπρεπε να βαδίσουν στον δύσκολο δρόμο της αυτόνομης πορείας, μιας πορείας όμως που είχε χαραχθεί μέσα από δυτικές δομές, κανόνες και με δυτικόφερτα πρότυπα σε κάθε επίπεδο. Επόμενο ήταν τα κράτη αυτά να φέρουν μία διττή κουλτούρα ανάλογη των επισήμων γλωσσών τους … . Την τοπική κουλτούρα και την δυτικόφερτη.

Δομημένα ως μηχανισμοί κρατικής εξουσίας όπως τα δυτικά κράτη (κρατικός μηχανισμός, δημόσια διοίκηση, σώματα ασφαλείας, στρατός), τα κράτη αυτά χρειάζονταν σημαντικές ενέσεις χρήματος για να υπάρξουν και για να λειτουργήσουν. Επόμενο ήταν να καταφύγουν στον τραπεζικό δανεισμό.

Μπορεί τα στέμματα να έφυγαν, όμως  οι αποικιοκράτες παρέμειναν ως κύριοι της οικονομίας και των παραγωγικών μέσων.

Εάν ψάχνουμε για την αρχή της οικονομικής παγκοσμιοποίησης πρέπει να δούμε μερικούς αιώνες πίσω στην ιστορία του πλανήτη.

Επι αιώνες οι λαοί αυτοί και οι τόποι τους, πλήρωναν τους επαχθείς «φόρους» της αποικιοκρατίας σε πλουτοπαραγωγικές πηγές και σε ανθρώπους. Ο ίδιος ο τρόπος ζωής και τα αξιακά τους συστήματα απέκτησαν δυτικότροπη κατεύθυνση, αλλοτριώθηκαν από τον δυτικό τρόπο ζωής (και δεν ήταν η 1η φορά στην ιστορία, εμείς οι Ελληνες εφευρέτες του αποικισμού κάτι παραπάνω ξέρουμε να πούμε στον πλανήτη).

Πολλές φορές, όπως στο κραυγαλέο παράδειγμα της Ινδίας, εξαρθρώθηκε η τοπική παραγωγή (η λέξη dumping σας λέει τίποτα;) για να αναγκαστούν οι «ιθαγενείς» να γίνουν «πελάτες» της αυτοκρατορικής επιχειρηματικότητας.

Στην πραγματικότητα η «παγκοσμιοποίηση» των τελευταίων δεκαετιών δεν είναι τίποτε άλλο από την πολιτικά ανενόχλητη δραστηριότητα της ίδιας μορφής αποικιοκρατίας.

Για τον λόγο αυτό εξαρθρώθηκαν συστηματικά όλα τα αντίθετα πολιτικά μορφώματα και καθεστώτα.

Ζώντας στον αστερισμό της απαξίωσης των τοπικών προϊόντων, της τοπικής παραγωγικής και συνολικής κουλτούρας, τα κράτη και οι λαοί του τρίτου κόσμου ωθήθηκαν στον αναγκαστικό μετασχηματισμό των παραγωγικών δομών του και των καταναλωτικών συνηθειών τους. Αυτό πάντα σε καθεστώς οικονομικής επικυριαρχίας των αποικιοκρατών, πολιτικής υποτέλειας και τραπεζικού δανεισμού. Φορείς αυτής της εξάρτησης από την πλευρά της «επιστημονικοφανούς» χυδαίας εξάπλωσης κριτηρίων και στόχων ήταν οι θεσμοί του Bretton Woods : Παγκόσμια Τράπεζα, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, αλλά και ο Ο.Ο.Σ.Α.. Εάν δείτε από ποιες χώρες προέρχονται οι διοικητές αυτών των «οργανισμών» θα καταλάβετε πολύ πιο εύκολα.

Αφού απώλεσαν την επίφαση της πολιτικής εξουσίας, οι αποικιοκράτες δεν είχαν άλλη λύση από το να επιβάλλουν με κάθε μέσο και τρόπο πολιτικά καθεστώτα που θα εξυπηρετούσαν και δεν θα αμφισβητούσαν το καθεστώς της λοιπής υποτέλειας και εκμετάλλευσης. «Κομπραδόροι», πολιτικοί και στρατιωτικές χούντες, προωθήθηκαν και στηρίχθηκαν αφειδώς και ενεργά από τους δυτικούς κεφαλαιοκράτες με προεξάρχουσες τις τράπεζες και τους τραπεζίτες. Οι τελευταίοι όχι μόνο στήριξαν οικονομικά τους λακέδες τους και τις ενέργειές τους, αλλά φρόντιζαν να δημιουργούν κρίσεις για να τους επιβάλλουν, αλλά και για να καταστρέψουν μη υποτελή σε αυτούς πολιτικά κινήματα και κυβερνήσεις. Κάθε λαός του τρίτου κόσμου έχει υποστεί τουλάχιστον μία τέτοια επέμβαση.

Οι ίδιες οι τράπεζες με την συνδρομή των ανωτέρω μηχανισμών φρόντιζαν να δανείζουν και να τοκίζουν αφειδώς τους ανά τον κόσμο κομπραδόρους τους, δημιουργώντας τεράστια χρέη στα κράτη και τους λαούς τους. Χρέη εξάρτησης και υποτέλειας. Ένα μεγάλο μέρος των δανείων αυτών γινόταν αμοιβή των διεφθαρμένων υποτελών κυβερνήσεων. Ένα άλλο μεγάλο μέρος των δανείων γινόταν επενδύσεις βουτηγμένες μέσα στην κερδοφόρο διαφθορά, επενδύσεις που αντί να εξυπηρετούν τις ανάγκες των λαών και των κοινωνιών, εξυπηρετούσαν και εξυπηρετούν τους οικονομικούς αποικιοκράτες. Αντί να φτιάχνουν πηγάδια για να πίνουν οι άνθρωποι νερό φτιάχνουν δρόμους για να μεταφέρονται τα προϊόντα από τις φάρμες και τα ορυχεία των αποικιοκρατών – αυτά όχι με χρήματα και έξοδα των ευνοούμενων αποικιοκρατών, αλλά των χειμαζομένων λαών !!!.

Ο,τι μένει από τα δάνεια, πηγαίνει πάλι στους τραπεζίτες, ως επαχθής τόκος, ως κόστος και αποπληρωμή δανείων.

Με τον τρόπο αυτό δεν μένει τίποτα στους λαούς … .

Η καταστροφή συνεχίζεται με τις πολιτικές επιδότησης εξαγωγών από τις δυτικές χώρες, ένα ουσιαστικό ντάμπινγκ. Με την συνεχή εξαθλίωση των ντόπιων παραγωγών, τον ανταγωνισμό, την είσοδο και την επιβολή δυτικών προϊόντων και εν γένει καταναλωτικής κουλτούρας, τα εμπορικά δικαιώματα σε κάθε λογής αγαθά.

Οι δυνατότητες αντίδρασης των λαών του 3ου κόσμου είναι πραγματικά μηδενικές. Το όποιο εναπομένον σε κάθε χώρα παραγόμενο προϊόν – πλούτος (όταν και όσο απομένει και από την εξαγωγή των ελευθέρως κινουμένων κεφαλαίων) πηγαίνει ολόκληρος στην αποπληρωμή των με επαχθείς – λεόντειους όρους δανειστικών συμβάσεων των κρατών με τις τράπεζες. Εάν κάποιος αρνηθεί, προσπαθήσει να μεταβάλλει τους όρους υπέρ του λαού του, εκφράσει άλλες πολιτικές, το μέλλον του είναι ζοφερό … .    

            Αν αναρωτιέστε λοιπόν γιατί γιγαντώνεται η μετανάστευση από τον 3ο κόσμο, θα έχετε λάβει ήδη πολλές απαντήσεις. Όχι όλες – γιατί το κείμενο δεν αναφέρεται σε αυτό – αλλά πάρα πολλές. 

       Στην πραγματικότητα, εάν οι λαοί αυτοί αφήνονταν ελεύθεροι να αποφασίσουν για την πορεία τους για το ίδιο τους το παρόν και το μέλλον, για την κουλτούρα τους ακόμα, τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα.

       Η θηλιά όμως στον λαιμό του 3ου κόσμου σφίγγει συνεχώς και αυτοί που την σφίγγουν είναι οι τραπεζίτες, οι ίδιοι ανάλγητοι Σάϋλωκ. Αυτοί είναι σήμερα από τους πρώτους που κερδίζουν από την πολιτική της εξάρτησης.

            Τα κέρδη των τραπεζιτών είναι βουτηγμένα μέσα στο θάνατο εκατομμυρίων ανθρώπων και το μόνο που έχω να προτείνω, έχω να το προτείνω στους λαούς του 3ου κόσμου: αποτινάξτε κάθε εξάρτηση.

            Κάποτε έγραψα ότι ο ιμπεριαλισμός είναι μια αρχαία ιστορία … .

 

ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΗ , ΤΟ ΝΤΑΜΠΙΝΓΚ της ΕΡΓΑΣΙΑΣ & της ΖΩΗΣ.         

            Καθόλου διαφορετικά δεν συμπεριφέρονται οι τράπεζες στα δυτικά κράτη και στους λαούς τους. Τα κράτη τα ίδια είναι οι καλύτεροι πελάτες των τραπεζών. Δανείζονται το καθένα για τους δικούς του λόγους. Την ίδια ώρα δεν φορολογούν συνήθως τα υπερκέρδη των τραπεζών, τους τόκους που αυτές εισπράττουν, τα υπερκέρδη των λίγων και επιβάλλουν επαχθή βάρη στους πολίτες τους.

            Στην ίδια λογική, οι μισθοί παραμένουν πάντα σχεδόν ανίκανοι να καλύψουν τις βιοτικές ανάγκες των ανθρώπων στον δυτικό κόσμο. Σε αυτό τον  φανταχτερό και γεμάτο ανισότητες κόσμο που κυριαρχεί η προσφορά και η κατανάλωση, οι παράγοντες της αγοράς, οι πραγματικοί κυρίαρχοι του κοινωνικού γίγνεσθαι έρχονται πάντα να ζητήσουν περισσότερα από αυτά που οι άνθρωποι μπορούν. Οι άνθρωποι ωθούνται μαζικά στον τραπεζικό δανεισμό για να γίνουν και αυτοί πελάτες και εξαρτώμενα των τραπεζιτών. Σήμερα κράτη και πολίτες σε όλο τον δυτικό κόσμο εργάζονται και λειτουργούν υπό τον ασφυκτικό κλοιό του τραπεζικού δανεισμού .

            Το φαινόμενο εντείνει το «ντάμπινγκ» της εργασίας. Φτωχοί εξαθλιωμένοι άνθρωπο σε όλο τον πλανήτη, μετανάστες και μη, προσφέρουν την εργασία τους έναντι πινακίου φακής (και πολύ είναι). Αλλοι συνωθούνται ως άνεργοι για να προσφερθούν στην μισθωτή δουλεία. Η εργασία τίθεται υπό τους κανόνες της αγοράς, λες και πρόκειται για προϊόντα και όχι για ανθρώπους, ο γελοίος «νόμος» της προσφοράς και της ζήτησης επηρεάζει την τιμή …και η τιμή δεν είναι κάποια ονομαστική αξία, αλλά για τον άνθρωπο είναι η δυνατότητα πρόσβασης σε αναγκαία βιοτικά αγαθά. Ετσι οι άνθρωποι γίνονται απλά εξαρτήματα των αφεντικών της αγοράς, εξαρτώμενα ανδράποδα, βιώνουν την ανάγκη ή τον φόβο της, χάνουν την αξία τους σε ένα σύγχρονο παζάρι κορμιών, εργατοωρών και ανθρωπίνων δυνάμεων και δυνατοτήτων. Οι αγοραστές τους, τους κοιτούν καλά – καλά και απαξιώνουν συνεχώς την αξία του «εμπορεύματος» για να μειώσουν την τιμή τους. Το ντάμπινγκ της εργασίας είναι ευτελισμός της ζωής και κυρίαρχο ρόλο στην δημιουργία και την εξέλιξή του παίζουν άνθρωποι.      

            Ετσι ο κόσμος προχωρά, με τεράστια κέρδη για τους λίγους και φτώχεια και ανασφάλεια για τους πολλούς και ένα μεγάλο κομμάτι της κατάστασης αυτής το δημιουργούν και το καρπώνονται οι τράπεζες.

            Ένα τεράστιο κομμάτι της ανθρώπινης δραστηριότητας, το συγκριτικά μεγαλύτερο εισρέει ως κέρδη στα ταμεία των τραπεζιτών.

 

ΤΟ ΧΡΗΜΑ και η ΥΨΗΛΗ ΤΟΥ ΑΞΙΑ       

Είμαι αντίθετος στην λογική του χρήματος, όμως δεν μπορώ παρά να δω τι συμβαίνει γύρω μου. Είναι σαφής η προέλευση και η λειτουργία του στην σύγχρονη εποχή. Είναι σαφές ότι όποιος το έχει θέλει να διατηρήσει την αξία του και στην εποχή του καπιταλισμού το χρήμα το κατέχουν και το διαχειρίζονται οι τραπεζίτες. Στην ίδια λογική οι ίδιοι ορίζουν κατά το δοκούν την αξία του, την ανταλλαξιμότητά του. Αυτοί το κατέχουν και αυτοί το ορίζουν. Αυτοί με τις λογικές της περαιτέρω συγκέντρωσής του και της δημιουργία ιδιοαξίας στο χρήμα, προκάλεσαν και την παρούσα οικονομική κρίση. Συγκέντρωσαν από παντού το χρήμα, που είναι αντάλλαγμα δραστηριότητας, για να του δώσουν περαιτέρω ιδιοαξία, όμως η ιδιοαξία έχει ως όριο τις ανθρώπινες και τις γήινες δυνατότητες (αυτές θέλουν να αυξήσουν, αδιαφορώντας για το κάθε τι για να διατηρήσουν την αξία του χρήματος, να υπερασπιστούν το αξιακό του σύστημα που τους καθιστά ισχυρούς). Θα μπορούσα κάλλιστα να απαντήσω σε όλους πως αν οι άνθρωποι διαθέσουν με μη χρηματικό αντάλλαγμα την δραστηριότητά τους ή την εργασία τους, για το καλό όλων το χρήμα, θα χάσει ένα τεράστιο μέρος της αξίας του, το ίδιο και τα προϊόντα των καπιταλιστών και των τραπεζιτών. Αυτοί όμως, έχοντας τα ηνία του κόσμου στα χέρια τους, κρατώντας την πραγματική εξουσία στον πλανήτη, θέλουν να διατηρήσουν την αξία του προϊόντος τους: του χρήματος.

Θα μπορούσαν κάλλιστα τα κράτη να κυκλοφορήσουν  τόσο χρήμα όσο ανταποκρίνεται στο κόστος των βιοτικών αναγκών των ανθρώπων και να προστατεύσουν παράλληλα το κόστος αυτό απαγορεύοντας τις αυξήσεις, δημιουργώντας συστήματα αγοράς – διανομής χωρίς κέρδος . Με δεδομένη την ποσοτική υπερεπάρκεια αγαθών θα είχαμε ένα πλανήτη επάρκειας, ένα καλύτερο και αδελφωμένο πλανήτη. Όμως δεν το πράττουν, γιατί αυτό θα μειώσει την αξία του δικού τους χρήματος, θα τους κάνει «φτωχότερους». Είναι απλό, εάν κάποιος κατέχει το 50 % του κυκλοφορούντος χρήματος κατέχει και το 50 % της γης … . Εάν το κυκλοφορούν χρήμα διπλασιαστεί θα κατέχει μόλις το 25%. Ένα πράγμα όμως δεν αγοράζεται με συγκεκριμένη αξία και αυτό προσπαθούν επί αιώνες να το αλλοτριώσουν : η ανθρώπινη συνείδηση

Να γιατί η ευρωπαϊκή ένωση ως ηγεσία υπερασπίζεται την αξία του χρήματος, γιατί δεν εκδίδει νέο, όπως έπρεπε για να αποφύγει μια υφεσιακή κρίση, για να υπερασπιστεί, διατηρήσει και επαυξήσει τα δικαιώματα των πλουσίων, των τραπεζιτών, των κατόχων του, έναντι των εκατομμυρίων πολιτών. Γιατί εάν το χρήμα κυκλοφορήσει πιο πολύ κάποιοι θα έχουν μικρότερη εξουσία στον πλανήτη και εάν απαξιωθεί δεν θα έχουν καμία. Βαριά και βαθειά η συντήρηση … και όποιος την υπερασπίζεσαι μετά από όλα αυτά και όσους συνειρμούς γεννούν τα πιο πάνω δεν είναι τίποτε άλλο από ένας αλλοτριωμένος ασυνείδητος υπάλληλος του απάνθρωπου συστήματος.   

 

Αλλωστε, σκεφτείτε πως εάν όλοι έχουν επάρκεια βιοτικών αναγκών δεν θα υπάρχει και ανάγκη δανεισμού … και τότε τι θα κάνουν τα αφεντικά, οι τραπεζίτες μας;  

            Το παραπάνω κείμενο δεν είναι μια πρόταση για λύση, είναι η αρχή της σκέψης.

Νοέμβριος 25, 2008

ΤΟ ΕΛΛΕΙΠΕΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ : Η ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ «ΑΝΑΔΙΑΝΟΜΗΣ»

 ΤΟ ΕΛΛΕΙΠΕΣ  ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ

Α. Το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ κάνει λόγο για μία αναδιανεμητική προσπάθεια στα εισοδήματα, η οποία θα είναι αποτέλεσμα (ως προς τα έσοδα) μιας δικαιότερης φορολογικής πολιτικής και μίας πολιτικής παροχών (ως προς την διαχείριση).

Επίσης εκφράζεται η βούληση για ενίσχυση παραγωγικών δομών της οικονομίας μέσα από το πρόγραμμα δημοσίων δαπανών και την αύξηση δαπανών για την παιδεία.

Θεωρείτε ότι τα ανωτέρω είναι επαρκή για να οδηγήσουν την κοινωνία σε σοσιαλιστικό μετασχηματισμό ή έστω σε πάγιες αναδιανομές του πλούτου;

Β.        Στην λογική απλώς της διανομής κεφαλαίων προς τις αναξιοπαθούσες οικονομικά/κοινωνικά ομάδες, ώστε να αυξηθεί η δυνατότητα πρόσβασής τους σε αγαθά, χρειάζεται ένα προστατευτικό παρεμβατικό πλαίσιο στην λειτουργία της οικονομίας, ώστε να προστατευτούν τα αναδιανεμόμενα πλούτη από τις αυξήσεις της «αγοράς» (ξέρουμε ποιοί είναι και επιδιώκουν όσα στερήθηκαν από την αναδιανομή να τα κάνουν και πάλι δικά τους).
Η λογική αυτή και η συνακόλουθη πολιτική λείπει από τις θέσεις του ΠΑΣΟΚ και δεν είναι δυνατόν να στηριχθούμε στην επιτροπή ανταγωνισμού (αυτό υποστήριζε έως προχθές ο τομέας οικονομίας) ως προστατευτικό μηχανισμό, ειδικά όταν αντιλαμβανόμαστε τον ελεύθερο ανταγωνισμό ως φενάκη.
Ομως και στην λογική αυτή του προστατευτισμού (έχω προτείνει συγκεκριμένα άμεσα μέτρα που υιοθετήθηκαν από το ενεργό καταναλωτικό κίνημα) δεν παύει αυτός να αποτελεί ένα αμυντικό μέσο και μέτρο, μια απλή άμυνα και ως γνωστόν όλα τα τείχη κάποτε πέφτουν.

Στο παρελθόν, ο νεοφιλελευθερισμός βρήκε τους τρόπους να θίξει τέτοια μέτρα. Η υφεσική αδιαφορία επενδύσεων σε κοινωνικά ελεγχόμενες αγορές είναι μία απλή μέθοδος άρσης των προστατευτικών μέτρων (υπάρχουν και άλλες όπως ο υψηλός τόκος του χρήματος κλπ.).

Κάνοντας μια ιστορική αναδρομή στην προσπάθεια αναδιανομής του πλούτου από τον Ανδρέα Παπανδρέου στην 1η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μπορούμε εύκολα να διαπιστώσουμε ότι εν τέλει απέτυχε, παρότι περιείχε τέτοια μέτρα. Τόσο η πολιτική λιτότητας επί υπουργίας Σημίτη, όσο και η πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη, σύντομα εκμηδένισαν τα αποτελέσματα μιας γενναίας αναδιανομής (που πράγματι έγινε και για 1η φορά στην Ελλάδα). Στην συνέχεια, παρά τις στοχευμένες πολιτικές την 1η διετία (93-95), επικράτησε τελικά ο νεοφιλελευθερισμός και όλα ακυρώθηκαν βαίνοντας προς το χειρότερο διαρκώς.

Υπενθυμίζω ότι στο μέχρι τώρα πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχουν τέτοια προστατευτικά μέτρα, που να πείθουν ότι μπορούν να αποτελέσουν ακόμα και απλό ανάχωμα στις ορέξεις των εχόντων την ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, των μέσων παροχής υπηρεσιών, των κεφαλαίων και των εμπορικών εκμεταλλεύσεων. Αλλά ακόμα και με την υιοθέτηση προτάσεων όπως οι δικές μου, που μπορούν να δημιουργήσουν τείχη επαρκή για την προστασία του αποτελέσματος της αναδιανομής, αλλά και στοιχείο της ίδιας της αναδιανομής, τίποτα δεν πείθει ότι αυτά θα είναι παγίως επαρκή, αφού πάντα υπάρχουν προδότες και κερκόπορτες.

Το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ για τον τρίτο δρόμο, πολύ πιο μελετημένο από το σημερινό, προέβλεπε την παγίωση της αναδιανομής μέσα από την διαδικασία κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής που κατά τον σχεδιασμό θα κατέληγε στην αυτοδιαχείριση. Ετσι θα προχωρούσαμε στον ουσιαστικό σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, μεταφέροντας την ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής στην κοινωνία την ίδια. Οριστικοποιώντας με πάγια χαρακτηριστικά την αναδιανομή όχι μόνο του πλούτου, αλλά και των μέσων παραγωγής του. Η άποψη του τότε ΠΑΣΟΚ ήταν θεωρητικά ολοκληρωμένη και συνεπής. Η προσπάθεια απέτυχε για πολλούς λόγους και θα αναφέρω μερικούς κατά την γνώμη μου (ζητώντας να προσθέσετε και άλλους):
– Εφαρμόστηκε κρατικίστικη εξουσιαστική αντίληψη στην διοίκηση και τον ορισμό των ενεργειών και δεν υπήρχε δημοκρατική διδάσκουσα υπευθυνότητα για τους εργαζομένους δική τους διοίκηση ή συμμετοχή σε αυτή. Οι εργαζόμενοι απέκτησαν νοοτροπία αργόσχολου δημοσίου υπαλλήλου.

– Επιλέχθηκαν σωρηδόν επιχειρήσεις που κουβαλούσαν χίλια δυό προβλήματα και χρέη από το προηγούμενο ιδιωτικό καθεστώς.

– Δεν υπήρξε σωστή προετοιμασία και ενημέρωση των πολιτών και των εργαζομένων για την τεράστια σημασία του πειράματος και την εξέλιξή του.

– Πολλές επιχειρήσεις δεν είχαν καμμία τύχη στο διεθνές περιβάλλον, ανήκαν από κάθε άποψη στο παρελθόν.

– Δεν υπήρξε δυνατότητα περαιτέρω χρηματοδότησης ή έστω ανανέωσης του παραγομένου προϊόντος και των μέσων παραγωγής.

– Το πείραμα σαμποτάρισαν θιγόμενοι κεφαλαιοκράτες.

– Το πείραμα στηρίχθηκε σε άτομα που άρχισαν να «κάνουν δωράκια στον εαυτό τους».

Αυτά και πολλά άλλα που κουράζομαι και στενοχωριέμαι να τα γράφω.

Είναι όμως σαφές ότι για να αποκτήσει μία σοσιαλιστική αναδιανομή του πλούτου πάγια και σταθερά στοιχεία, για να «πιάσει τόπο» και να μην γίνει μόνο είδος συσσιτίου και φιλανθρωπικού βοηθήματος, που αργά ή γρήγορα θα ανατραπεί είναι αναγκαίος ο μετασχηματισμός της εν γένει παραγωγικής διαδικασίας ώστε να αποκτήσει χαρακτηριστικά κοινωνικοποίησης, ώστε περισσότεροι και δη όλη η κοινωνία να μετέχει κυριαρχικά και με πάγια δικαιώματα στα μέσα παραγωγής.

Μόνο έτσι θα οδηγηθούμε στον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας και πλέον θα οριστικοποιήσουμε την μετάβαση σε άλλες ανώτερες κοινωνικές μορφές που είναι αυτεξούσιες και δεν έχουν την ανάγκη της εξουσίας καμίας ατομικότητας, κανενός κεφαλαιούχου.

Οι μέθοδοι για την μετάβαση αυτή είναι κατά βάση δύο:

– Η κρατική δημόσια ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και

– Το πρότυπο (συνεταιριστικής ή μη) αυτοδιαχείρισης των μέσων παραγωγής.

Τα συστήματα αυτά αν και δύσκολο είναι δυνατόν να συνδυαστούν, ορίζοντας διακριτούς τομείς για κάθε δραστηριότητα (αλλού κράτος, αλλού συνεταιρισμοί), κυρίως για να αποφευχθούν ανταγωνιστικές αρνητικές τάσεις.
Αδιαμφισβήτητο όμως γεγονός είναι και εθελοτυφλώντας μόνο κανείς δεν θα μπορούσε να αναφέρει ότι και τα δύο συστήματα στην μέχρι σήμερα εφαρμογή τους απέτυχαν (σχετικά ή συνολικά).

Το σύστημα κρατικής ιδιοκτησίας όπως μέχρι σήμερα εφαρμόστηκε αποτέλεσε κακέκτυπο του ιδιωτικού καπιταλιστικού τρόπου αντίληψης, διοίκησης και παραγωγής. Τα έντονα εξουσιαστικά φαινόμενα που παρατηρούνται σε αυτού του είδους τα πρότυπα διοίκησης απομόνωσαν τον εργαζόμενο από το προϊόν της εργασίας του (ως σύνολο) και του στέρησαν κάθε προσωπικό ενδιαφέρον και συμμετοχή, ακόμα και την ανάγκη για βελτίωση του παραγομένου προϊόντος. Ο εργαζόμενος μη μετέχοντας ουσιαστικά στο γίγνεσθαι της απόφασης για την παραγωγή αποξενώθηκε από το αντικείμενο και την πορεία του και κατέστη αδιάφορος τρίτος. Αυτό που ορίζουμε σήμερα ως δημοσιοϋπαλληλίστικη αδιάφορη σχέση με το παραγόμενο αναπτύχθηκε και επικράτησε, καθώς ο εργαζόμενος εξακολούθησε να παραμένει και να θεωρείται όχι ανθρώπινη αξία, αλλά απλό αντικαταστατό γρανάζι ενός μηχανιστικού συστήματος. Η ίδια η παραγωγική διαδικασία και το προϊόν δεν ορίζονταν από την κοινωνία σύμφωνα με τις ανάγκες της, αλλά από γραφειοκράτες που ένοιωθαν κοινωνικά ολοκληρωμένοι καταλαμβάνοντας κάποια σημαντική διοικητική θέση.
Πολλές οι καχεξίες όμως και θα ξεστρατίσουμε, αποπροσανατολιζόμενοι από τον στόχο.

Η άλλη μορφή, το πρότυπο αυτοδιαχείρισης, εάν ήταν κρατικά διοικούμενη έφερε πάνω – κάτω τα αυτά ως άνω προβλήματα.

Μορφές συνεταιριστικά αυτοδιοικούμενης αυτοδιαχείρισης έχουν αντέξει διαχρονικά περισσότερο και έχουν να εμφανίσουν (εκτός από τις αποτυχίες) και επιτυχίες.

Είναι σαφές ότι η σωστή κατεύθυνση βρίσκεται κάπου προς τα εκεί.

Στις αιτίες αποτυχίας του 2ου αυτού προτύπου, προσωπικά δίδω τεράστια βάση στην εξουσιαστική άσκηση διοίκησης – διαχείρισης από ένα ή ελάχιστα πρόσωπα, στην αποκοπή του συνεταιριστή από το γίγνεσθαι και την τύχη και εκμετάλλευση του προϊόντος, ακόμα και στην δυνατότητα μίας ομάδας να διαχειρίζεται ανέλεγκτη και να νοσφίζεται παράνομα κέρδη εις βάρος της συνεταιριστικής επιχείρησης.

Εχοντας αναλύσει στο παρελθόν ένα νέο πρότυπο συνεταιριστικής αυτοδιαχείρισης, αλλά και στρατηγικής συμμετοχής του κράτους στην πορεία και στις επιλογές της οικονομίας θαρρώ ότι δύο είναι τα πρωταρχικά στοιχεία που μπορούν να οδηγήσουν σε επιτυχημένη εφαρμογή ένα τέτοιο πείραμα.

Δύο στοιχεία ορίζουν την πορεία προς τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας:

α. Η θεσμική άμεση δημοκρατική ίση συμμετοχή απάντων των συνεταιριστών συντελεστών στο γίγνεσθαι της επιχείρησης, ώστε να νοιώθουν την επιχείρηση και την πορεία της κομμάτι προσωπικής υπόθεσης και υπευθυνότητας (πολλά μπορεί να γράψει κανείς για τα αγαθά της δημοκρατίας) και

β. Η ενεργός θεσμική συμμετοχή της κοινωνίας μέσα από δημοκρατικούς επίσης θεσμούς στο γίγνεσθαι μιας συνεταιριστικής προσπάθειας, που αντικατοπτρίζει το έμπρακτο ενδιαφέρον της κοινωνίας για το τοπικό ή ευρύτερο παραγωγικό γίγνεσθαι και έχει την δυνατότητα να βελτιώσει, να προτείνει αλλά και να διορθώσει αντικειμενικά σφάλματα σε όλο το πλαίσιο της διαδικασίας.

Το ίδιο πλαίσιο λειτουργίας, ιδίως ως προς την θεσμική δημοκρατική συμμετοχή της κοινωνίας πρέπει και μπορεί να υιοθετηθεί και σε τυχόν επιχειρήσεις που λόγω της ευρύτερης σημασίας τους θα πρέπει να παραμείνουν στην κεντρικά κρατική ιδιοκτησία.

Εχω ήδη προτείνει στο παρελθόν συγκεκριμένα στάδια και διαδικασίες που άμεσα σχεδόν θα κτίσουν και θα συμβάλλουν αποφασιστικά στην επιτυχημένη πορεία της διαδικασίας αυτής που είναι αναγκαία για την κοινωνική και παραγωγική πρόοδο της χώρας μας, για ένα ουσιαστικό σοσιαλισμό που δημιουργεί νέες κοινωνικές οικονομίες, είθε και σε όλο τον πλανήτη. Πιστεύω σε αυτά που πρότεινα και χτίσαμε πολλοί μαζί, πιστεύω πως έχουν ισχυρότατη δυναμική.

Το στάδιο – πρόταση αυτή είναι θαρρό αναγκαίο και αυτονόητο για το ΠΑΣΟΚ και την χώρα μας, ώστε να υφίσταται ολοκληρωμένη πειστική και οραματική πρόταση προς την κοινωνία μας.

Το ΠΑΣΟΚ οφείλει να παραγάγει πολιτική ουσίας διότι είναι σαφές ότι εάν τα επενδυτικά προγράμματα καταλήξουν στα χέρια συγκεκριμένων, ολίγων, ήδη γνωστών ή αγνώστων προσώπων όχι αναδιανομή δεν θα έχουμε, αλλά επαναδιανομή στους αυτούς και περαιτέρω κοινωνική οπισθοδρόμηση.
Βέβαια το σημερινό κράτος και το ΠΑΣΟΚ δεν έχει στην φαρέτρα του, τα πολλά όπλα του παρελθόντος, οι ιδιωτικοποιήσεις καθιστούν το έργο δυσκολότερο, αλλά η κοινωνία των καταφρονεμένων και εξαθλιωμένων ανθρώπων έχει την αναγκαιότητα να στηρίξει τέτοιες λύσεις που θα την αξιώσουν συλλογικά.

 

 

 

Η ΛΗΣΤΕΙΑ ΤΗΣ ΑΙΣΧΡΟΚΕΡΔΕΙΑΣ & Η ΤΑΞΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ

Είναι γνωστό ότι στις περισσότερες σύγχρονες κοινωνίες η αφαίρεση πράγματος που ανήκει σε άλλο είναι παράνομη αστικά και ποινικά.
Ποινικά χαρακτηρίζεται ως κλοπή ή υπεξαίρεση και εάν κατά την αφαίρεση υπάρχει άσκηση βίας ή απειλή βίας χαρακτηρίζεται ως ληστεία.
Τον αυτό νομικο χαρακτηρισμό έχει ή πράξη ακόμα και εάν ο δράστης ενεργεί προκειμένου να καλύψει άμεσες βιοτικές ανάγκες του ιδίου ή της οικογένειάς του.
Αναλύοντας τις ανωτέρω πράξεις διαπιστώνουμε ότι παράνομη χαρακτηρίζεται η περιουσιακή μετακίνηση από το θύμα στον δράστη.

Η περιουσιακή μετακίνηση δεν είναι παράνομη όταν υφίσταται πώληση. Η πώληση βασίζεται στην ανταλλαγή πραγμάτων, ήτοι περιουσιακών στοιχείων μεταξύ πωλητή και αγοραστή.

Τι γίνεται όμως και ποιά είναι η πρόβλεψη του νόμου όταν η βία της ανάγκης (σωματικής ή και ψυχολογικής) καθιστά το αντάλλαγμα δυσανάλογο σε σχέση με την πραγματική αξία του πωλούμενου προϊόντος;
Στην περίπτωση αυτή δεν υφίσταται στην πραγματικότητα παράγοντας βίας (ήτοι «ληστεία» – όπως σωστά το αποκαλεί εδώ και χρόνια ο ελληνικός λαός) και κοινωνικά αθέμιτης μεταβίβασης περιουσιακών στοιχείων από τον αγοραστή και υπέρ του πωλητή;
Είναι σαφές ότι το κράτος του σήμερα απέχει από την ρύθμιση της σχέσης αυτής, που προσομοιάζει άμεσα με τα ανωτέρω αδικήματα και εν γένει παράνομες πράξεις.
Είναι σαφές ότι την αντικοινωνική αυτή συμπεριφορά την αντιμετωπίζει το κράτος ως ελευθερία της αγοράς και του δικαιοπρακτείν. Η ταξικότητα και η εύνοια προς τον πωλητή είναι σαφής και εύγλωττα χαρακτηρίζεται ως επιλογή ταξικής αντικοινωνικής προτίμησης.
Σε ένα σύγχρονο πραγματικό κράτος, που αντλεί την ουσία του από την συγκρότηση και θέση αυτής της κοινωνίας, η «ληστεία» αυτή χρήζει ρύθμισης, ώστε να αποφευχθεί και παταχθεί το αντικοινωνικό σχαστικό φαινόμενο, κατά τρόπο ανάλογο με τα ευθέως ανάλογα φαινόμενα παραβατικής συμπεριφόρας που προπεριγράφηκαν.

 

ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΝΕΡΩΝΕΣ & ΠΙΛΑΤΟΙ: Η ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΥΠΗΡΕΤΗΣ ΤΩΝ ΦΡΕΝΟΒΛΑΒΩΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΩΝ

    ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΝΕΡΩΝΕΣ & ΠΙΛΑΤΟΙ: Η ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΥΠΗΡΕΤΗΣ ΤΩΝ ΦΡΕΝΟΒΛΑΒΩΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΩΝ

    Προσωπικά, τις αναλύσεις μου για την οικονομία τις έχω κάνει και αρκετές από αυτές έχω δημοσιεύσει. Παράλληλα, έχω δημοσιεύσει και σειρά προτάσεων. Το ίδιο έχουν πράξει και σειρά συντρόφων.
Θαρρώ ότι οι αναλύσεις και προτάσεις που έχουν γίνει υπακούουν σε δύο βασικά κριτήρια: στην εξυπηρέτηση των αναγκών του ανθρώπου και στην εξυπηρέτηση των αναγκών της κοινωνίας.
Ως πολιτικό επακόλουθο, πιστεύω ότι οι θέσεις αυτές κινούνται στο φάσμα του σοσιαλισμού, όπως αυτός έχει τεθεί στο παρελθόν και όπως δυναμικά, αλλά πιστοί στις θεμελιώδεις αρχές και αξίες του, τον σχεδιάζουμε ή τον νομίζουμε (στην χειρότερη για εμάς περίπτωση) για το μέλλον.
Βλέπω όμως και εγώ το κατάδηλο στο πανελλήνιο : η ηγετική πολιτικά ομάδα του ΠΑΣΟΚ όχι μόνο δεν εκφράζει σοσιαλιστικές απόψεις, αλλά εκφράζει και ασπάζεται τις απόψεις του νέο-φιλελευθερισμού, δηλ. την κοσμοθεωρία της πολιτικής θεωρίας του αντιπάλου. Αντίστοιχα, με την ηγετική ομάδα , μια ευτυχώς ακόμα μειοψηφία υποστηρικτών του ΠΑΣΟΚ, εκφράζει τις ίδιες απόψεις και αντιλήψεις. Ελεύθερος ανταγωνισμός, οικονομία της αγοράς κλπ… είναι τα ιδεατά για τους ανθρώπους αυτούς.
Τα ακούω, τα βλέπω να κυριαρχούν και αναρωτιέμαι για το πολιτικό ποιόν του ΠΑΣΟΚ στο σήμερα, αναρωτιέμαι ακόμα και για την παρουσία μου και την δική μου υποστήριξη.
Αυτό που κάνετε κυρίες και κύριοι των κομματικών μηχανισμών δεν είναι μόνο πολιτική αυτοαναίρεση, αλλά συμβάλλει στα μέγιστα στην πλήρη απαξίωση της πολιτικής. Επιδίωξη των ισχυρών αυτού του πλανήτη είναι φυσικά να καθορίζουν αυτοί το μέλλον του, όπως και επιδίωξη των πολλών και ανισχύρων είναι η ίδια. Ακόμα και σε αυτή την θρυμματισμένη ψευδεπίγραφη δημοκρατία, η άποψη των πολλών μετράει ως μοχλός κοινωνικής πίεσης. Η παράδοση όμως της κοινωνίας στις εντολές της αγοράς περνά μέσα από τις πολιτικές απόψεις του νεοφιλελευθερισμού που υιοθετείτε. Δεν κυβερνά πλέον η κυβέρνηση, αλλά η «αγορά» … αυτό μας λέτε, χωρίς να μας έχετε αποκαλύψει έστω το σε τι συνίσταται η αγορά και ποια πρόσωπα διαφεντεύουν την πορεία της. Ετσι γίνεστε και εσείς όργανα της αγοράς.
Όμως η κυριαρχία της αγοράς περνά αναγκαία μέσα από την απαξίωση των δυνατοτήτων πολιτικής παρέμβασης των κυβερνήσεων, που έστω και με δεδομένη πολιτειακή στρεβλότητα, εκφράζουν κάποιες πιέσεις της κοινωνίας (της όποιας καταπιεσμένης, αμόρφωτης, ανασφαλούς και κατευθυνόμενης κοινωνίας). Η αγορά λοιπόν διαμορφώνει πολιτική, επιλέγει και στηρίζει εκφραστές της, αλλά και εν γένει προσωπικότητες – ασημαντότητες, ως «εκφραστές» και χειριστές των κυβερνήσεων και των πολιτειακών δεδομένων. Ως χειριζόμενη από κατευθυνόμενες ασημαντότητες, η κάθε πολιτειακή εξουσία όχι μόνο εκχωρεί στην αγορά ολοένα και μεγαλύτερο πεδίο ρύθμισης – εξουσίας, αλλά και απαξιώνει το ίδιο της τον εαυτό, αφού ο κάθε ανίκανος δεν μπορεί να εκφράσει τίποτε άλλο εκτός από ανικανότητα, συμβιβασμό, δουλοπρέπεια και απόλυτη μετριότητα.
Όταν οι νικητές κερδίζουν ένα πόλεμο σκοτώνουν ή φιμώνουν τους πραγματικούς ή φυσικούς ηγέτες του αντιπάλου και στην θέση τους τοποθετούν ανδρείκελα, που εξυπηρετούν τους στόχους τους. Μια ματιά στην παγκόσμια πολιτική σκηνή μετά το 1990 θα σας πείσει για το σήμερα.
Θα παρακάμψω την ανάλυση θεσμικών μηχανισμών, πολιτικών, νομικών ρυθμίσεων (αυτά άλλωστε υπάρχουν και αλλού) και θα έλθω απευθείας στην πρόταση που αφορά τον ορισμό και την πάταξη της αισχροκέρδειας. Θα ανατρέξω στα θεμελιώδη ζητήματα που αφορούν τον άνθρωπο: την κάλυψη των βιοτικών του αναγκών, τις κοινωνίες συλλογικότητας και αλληλοστήριξης, την ισότητα και την ίδια του την ζωή. Για εμένα οι πρώτοι και πιο επικίνδυνοι ψυχικά ασθενείς που θα έπρεπε να κλειστούν σε ψυχιατρικά νοσοκομεία, είναι όσοι αποζητούν ατομικές εξουσίες, ισχύ, αυτοί που αποζητούν να έχουν πολύ περισσότερα ή όλα και να είναι πάνω από τους άλλους. Ποιος αλήθεια τους έδωσε το δικαίωμα να επιζητούν να κάνουν τους άλλους δυστυχισμένους ή νεκρούς για να νέμονται και να κατέχουν αυτοί ; ποια διαστροφή και ανεπάρκεια πνευματικής ισορροπίας έχει σκουληκιάσει στο μυαλό τους; πως θα έκρινε η ψυχιατρική ένα παιδί που χτυπάει συνεχώς τα άλλα, τους παίρνει τα πράγματα, θέλει να ακούγετε μόνο η δική του γνώμη και την επιβάλλει με κάθε αθέμιτο τρόπο; Αν δεν είναι ψρενοβλαβείς είναι σίγουρα επικίνδυνοι, επικίνδυνοι για κάθε κοινωνικό ιστό και άνθρωπο ξεχωριστά και τους αξίζει και πάλι η απομόνωση. Οι φρενοβλαβείς αυτοί έχουν καταφέρει να κυριαρχούν στον κόσμο και να κάνουν τους συνανθρώπους τους να υποφέρουν. Το ότι επιτρέπουμε στους φρενοβλαβείς αυτούς να κυριαρχούν είναι το μεγάλο μας λάθος, το ότι επιτρέπουμε να ορίζουν το παρόν και το μέλλον μας μοιάζει πραγματικά με μία διαρκή αυτοκτονία, με συνεχή δηλητηρίαση της ζωής μας. Είναι το δηλητήριο της αθλιότητας της ζωής που βιώνουμε … .
Τα απεριόριστα και απύθμενα πάθη των φρενοβλαβών για νομή και κατοχή ολοένα και περισσοτέρων πραγμάτων – αγαθών και εξουσιών ζητώ να αντιληφθούμε και να περιορίσουμε σε 1η φάση, με την πρότασή μου αυτή. Να μην τους αφήνουμε να βλάπτουν όλους εμάς ανεξέλεγκτα υπό τα παρανοϊκά κατασκευάσματα της ελευθερίας της αγοράς και του ελεύθερου ανταγωνισμού, που αντικατοπτρίζουν, εκφράζουν και υλοποιούν την ελευθερία της φρενοβλάβειάς τους να εξουσιάζουν, να κατέχουν, ακόμα και να καταστρέφουν.
Δεν είναι το όραμά μου βέβαια αυτό, ο περιορισμός της φρενοβλάβειας δεν μπορεί να είναι όραμα … . Οραμα είναι οι κοινωνίες ανθρώπινης συλλογικότητας, οι κοινωνίες συμπαράστασης και κάλυψης των βιοτικών αναγκών για τον καθένα και από όλους, όχι σύμφωνα με τις ικανότητες του καθενός, αλλά μόνο σύμφωνα με τις ανάγκες του. Το πρώτο όμως που έχουμε και μπορούμε να κάνουμε είναι να περιορίσουμε αυτούς που δημιουργούν με την φρενοβλάβειά τους ολοένα και περισσότερες ανάγκες σε ολοένα και περισσότερους.

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ: ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ

Θα μιλήσω με τον δικό μου τρόπο για «τo δικό μου Πανεπιστήμιο»… .

Θα ξεκινήσω από το φαύλο σημερινό σύστημα και δεν θα ρίξω την ευθύνη φυσικά στους φοιτητές, όπως κάνουν κάποιοι εξουσιολάγνοι και παπαγαλίζοντες αντιδραστικές θεωρίες. Καλά κάνουν οι φοιτητές και δεν θέλουν ένα τέτοιο πανεπιστήμιο  .

Το σύστημα δεν αυτογεννάται, δεν αυτοδημιουργείται από παρθενογέννεση, το σύστημα εκφράζει σήμερα την ίδια φαυλότητα της κοινωνικής διάστασης της εξουσίας (και δεν εννοώ μόνο της πολιτικής).

Τα πανεπιστήμια λειτουργούν υπό ένα συγκεκριμένο νομικό καθεστώς. Αυτό το καθεστώς θα πρέπει να εξεταστεί πρωτίστως. Επισημαίνω ότι το υπάρχον νομικό καθεστώς εξασφαλίζει στα Πανεπιστήμια αυτονομία από τον κοινωνικό έλεγχο. Στην πραγματικότητα τα πανεπιστήμια βρίσκονταν πάντα εκτός αμέσου κοινωνικού ελέγχου (η εμμεσότητα της κυβερνητικής παρέμβασης είχε πάντα οργανωτικό χαρακτήρα).

Στο «δικό μου πανεπιστήμιο» δεν διοικεί το διδακτικό προσωπικό, τουλάχιστον δεν διοικεί με την ένταση που παρατηρείται σήμερα. Το διδακτικό προσωπικό έχει ως σκοπό της ύπαρξης και παρουσίας του, την διδασκαλία. Εχει μια ιδιόρρυθμη σχέση μισθωτού και δεν μπορεί ταυτόχρονα να διοικεί, να αποφασίζει αυτό (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η γνώμη του δεν έχει βαρύνουσα εξ αντικειμένου θέση). Στο «δικό μου πανεπιστήμιο» η διοίκηση ανήκει στην κοινωνία που αποφασίζει δημοκρατικά σε δύο επίπεδα. Στο επίπεδο άμεσης καθολικής εκλογής μιας δημοκρατικής αρχής διοίκησης και στο επίπεδο άμεσης δημοκρατικής εντολής.

Να μπορούν π.χ. οι αγρότες να ζητήσουν την δημιουργία μιας σχολής γεωπονίας με συγκεκριμένο προσανατολισμό ή μιας σχολής επιμόρφωσης αγροτών και αυτό να καθίσταται αντικείμενο καθολικής ψηφοφορίας και απόφασης. Αυτό σημαίνει δημοκρατικό κοινωνικό πανεπιστήμιο.

Η φαυλότητα της σημερινής κατάστασης έφτασε μέχρι του σημείου να ιδρύει σειράς σχολών και πανεπιστημίων για να τονώσει τοπικές οικονομίες με τα έξοδα διαβίωσης των φοιτητών, χωρίς υποδομές, χωρίς καν εκπαιδευτικό προσανατολισμό. Φτιάχτηκαν δεκάδες σχολές χωρίς ουσιαστικό κοινωνικό προσανατολισμό με τυφλά και μικρόπνοα οικονομίστικα κριτήρια. Διογκώθηκε έτσι ουσιαστικά το κοινωνικό πρόβλημα και ο ανταγωνισμός στην αγορά εργασίας, με αποτέλεσμα την γενιά των 700 Ευρώ και την ενασχόληση των πτυχιούχων με άλλα πράγματα από αυτά που σπούδασαν. Μόνο το κεφάλαιο είναι ευνοημένο από αυτή την φαυλότητα, όλοι οι άλλοι χάσαμε και κυρίως οι νέες γενιές που ζούν στην αποθήκη της απαξίωσης, στην αποθήκη της φτηνής για κάποιους εργασίας.

 

Χρειάζεται θαρρώ η δημιουργία σχολών επιστημονικά εξειδικευμένων. Δεν μπορούμε πλέον να έχουμε σχολές που βγάζουν απλά «φυσικούς», «χημικούς» ή «μαθηματικούς» όταν οι ειδικές εφαρμογές των επιστημών αυτών είναι τεράστιες. Χρειάζεται να δούμε τα πράγματα και την παιδεία όχι ως αποθήκη προσδοκιών και ανθρώπων, αλλά ως πεδίο περαιτέρω επαφής με την γνώση.

Το δικό μου πανεπιστήμιο δεν λειτουργεί ως εξεταστικό κέντρο, κυρίως επειδή αυτό βολεύει ποικιλοτρόπως το καθηγητικό προσωπικό, που δεν εντείνει τις προσπάθειές του στην διδασκαλία, αλλά αρκείται στην εξουσία της εξέτασης. Το δικό μου πανεπιστήμιο είναι πανεπιστήμιο γνώσης και όχι εξουσιαστικής θολούρας, που επιτρέπει την αυθαιρεσία και την νόσφιση εργασίας άλλων – κυρίως φοιτητών.

Το δικό μου πανεπιστήμιο δεν λειτουργεί ως προθάλαμος της αγοράς εργασίας, έχει σκοπό την γνώση και η κατοχή της είναι ευνόητο ότι μπορεί να οδηγήσει σε άλλα επίπεδα, χωρίς να υπάρχει αυτός ο προσανατολισμός.

Το δικό μου πανεπιστήμιο είναι πανεπιστήμιο έρευνας, προόδου και κοινωνικής προσφοράς. Φοιτητές και διδάσκοντες αποφασίζουν για την προώθηση προτάσεων έρευνας και φτιάχνουν το πλάνο συμμετοχής και εργασίας.

Στο δικό μου πανεπιστήμιο (όπως έχω ήδη προτείνει) ο φοιτητής αποκτά άμεση εμπειρία μέσω της αντικατάστασης των εξετάσεων από μελέτες και έρευνες κοινωνικής διάστασης και προσφοράς. Η γνώση που παράγεται ανήκει στην ίδια την κοινωνία και όχι μόνο σε καθηγητές ή μόνο σε επιχειρήσεις.

Στο δικό μου πανεπιστήμιο, ο φοιτητής παύει να είναι ένας καταπιεσμένος από παντού κακομοίρης, που φτάνει να μισεί αυτό που είναι και αυτό που κάνει. Συμμετέχει ενεργά και ισότιμα σε όλες τις διαδικασίες και δημοκρατικά μετέχει στον έλεγχο της λειτουργίας του πανεπιστημίου υπό οιανδήποτε έκφανση.

Στο δικό μου πανεπιστήμιο, οι πόρτες είναι ανοικτές στην κοινωνία και όποιος πολίτης θέλει μπορεί να παρακολουθήσει μαθήματα (χωρίς να δικαιούται βέβαια τίτλου σπουδών).

Στο δικό μου πανεπιστήμιο, η αξιολόγηση της εργασίας των διδασκόντων είναι αναγκαία και ανήκει στην κοινωνία και στους μετέχοντες στο εκπαιδευτικό γίγνεσθαι. Δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν άφαντοι καθηγητές ή εξουσιαστές – βασανιστές ανάμεσα στην εκπαιδευτική κοινότητα.

Στο δικό μου πανεπιστήμιο δεν υπάρχει ένα και μοναδικό σύγγραμμα (που αποφέρει εκατοντάδες εκατομμύρια στους διδάσκοντες και στους εκδότες). Υπάρχει πλήρης ελευθερία πρόσβασης στη γνώση και επιλογής του καλύτερου.       

Στο δικό μου πανεπιστήμιο η μεταπτυχιακή εξειδίκευση δεν είναι θέμα για λίγους αλλά για όλους. Τα δίδακτρα παράλληλα καταργούνται.

Αυτά τα λίγα, κοντά σε όσα έχω ήδη γράψει, σκιαγραφούν το «δικό μου πανεπιστήμιο».

ΓΙΑ ΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ, ΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΧΩΡΙΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΚΕΡΔΟΣ

Το κεντρικό στοιχείο του καπιταλισμού είναι το οικονομικό κέρδος από την εκμετάλλευση πραγματικών και επίπλαστων – τεχνητών βιοτικών αναγκών του ανθρώπου, αναγκών υλικών και ψυχικών/ψυχολογικών.
Οι καπιταλιστές χωρίς αυτό αποστεώνονται και με το όπλο αυτό οδήγησαν τις ανθρώπινες κοινωνίες στον σημερινό «απ-ανθρωπισμό», στην λογική της ζούγκλας.
Δεν μπορούμε βέβαια να αποκόψουμε τον άνθρωπο από τις ανάγκες του (αυτό θα ισοδυναμούσε με βιολογική ή πνευματική δολοφονία). Δεν μπορούμε ούτε καν να τις προσδιορίσουμε αυθαίρετα σε λιγότερες από τις ελάχιστες αναγκαίες (αυτό θα οδηγούσε σε ουσιαστική φυλάκιση των ανθρώπων – κάτι ξέρουμε από το πείραμα της Ε.Σ.Σ.Δ.).
Ο δικός μας ελευθεριακός δημοκρατικός σοσιαλισμός πρέπει να επιδιώκει το αντίθετο, στην απελευθέρωση του ανθρώπου από την αβεβαιότητα της έλλειψης, της μη δυνατότητάς του να απολαύσει βασικά βιοτικά αγαθά. Μόνος όρος η προσφορά της εργασίας του για την παραγωγή τους, όπου αυτός ελεύθερα επιλέξει και όπου του τάξει η δημοκρατική πλειοψηφία. Τα αγαθά αυτά (για το ποια είναι) θα αποφασίσει δημοκρατικά η ίδια κοινωνία, με την συμβολή της επιστήμης.
Το πρώτο και καίριο πλήγμα για τους καπιταλιστές, αναγκαίο για την μετάβαση σε μία ανθρώπινη κοινωνία, θα είναι η μείωση και εν τέλει απαλοιφή κάθε έννοιας οικονομικού κέρδους από τα αγαθά αυτά, να χάσουν το εμπορικό τους ενδιαφέρον. Η κοινωνία μπορεί να κτίσει πάνω στην παραγωγή τους, αλλά και να πολεμήσει μέσα από μονάδες που θα παράγουν και εμπορεύονται τα αγαθά, χωρίς να αποσκοπούν στο κέρδος. Σε τέτοιο «ανταγωνισμό» δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν οι καπιταλιστές. Μπορούμε λοιπόν κάποιες συλλογικότητες να δημιουργήσουμε μονάδες παραγωγής και εμπορίας, στις οποίες το μόνο κέρδος θα είναι οι μισθοί των εργαζομένων, μισθοί που πάντα θα είναι αρκετοί για να υπερκαλύπτουν τις βιοτικές ανάγκες. Για όλα τα άλλα, θα αποφασίζουν οι «συνεταιριστές» μαζί με την κοινωνία. Τα έχω προτείνει, να μην τα ξαναγράφω. Ετσι όχι μόνο δημιουργούμε θέσεις εργασίας και θεσμούς δημοκρατικής κοινωνικής κυριότητας, αλλά αποστεώνουμε και απονευρώνουμε τον καπιταλισμό, δημιουργώντας τις συνθήκες για την απαλλαγή των κοινωνιών από τους καπιταλιστές.
Το κράτος – στρατηγείο έχει τον ρόλο του σχεδιασμού, της επιλογής, της επικουρίας και του ελέγχου, κυρίως για να μην αναπτυχθούν προβληματικοί ανταγωνισμοί. Αλλωστε το κράτος της Δημοκρατίας, αποτελεί έκφραση της κοινωνίας.
Πρέπει λοιπόν να κινηθούμε προς την αποστέωση του κεντρικού στοιχείου αυτού του καπιταλισμού και οι προτάσεις έχουν ήδη γραφτεί πιο αναλυτικά σε άλλα κείμενα. Εύκολο είναι, αρκεί να το πιστέψουμε.

Νοέμβριος 17, 2008

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ, ΒΙΟΤΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ

ΟΙ ΒΙΟΤΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΣΤΟ ΑΜΕΣΟ ΜΕΛΛΟΝ &  Η ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ- ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ

 

Το ΙΝ.ΚΑ. (ν. ΙΝ.ΚΑ.) έχει από πολύ καιρό εκθέσει τις απόψεις και τις προτάσεις του για την αγορά και την οικονομία. Δυστυχώς όλες οι θέσεις και οι προβλέψεις του επαληθεύτηκαν. Το μέλλον δεν είναι ευοίωνο και στην πραγματικότητα δεν μας αφορά σχεδόν καθόλου η πορεία μεγάλων και ισχυρών ατομικοτήτων, επιχειρήσεων και επιχειρηματιών. Τούτο που μας αφορά είναι οι ΑΝΘΡΩΠΟΙ και η δυνατότητά τους να έχουν πρόσβαση και κατοχή στα βασικά βιοτικά αγαθά του σημερινού τρόπου ζωής. Δεν θα ασχοληθούμε συνεπώς κατά προτεραιότητα με αυτούς που έχουν, αλλά με τους εκατομμύρια ανθρώπους που δεν έχουν και αυτούς που κινδυνεύουν στο μέλλον να μην έχουν. Αυτοί αποτελούν και την κοινωνική πλειοψηφία.   

Δυστυχώς οι προβλέψεις μας για το μέλλον δεν είναι ευοίωνες και θετικές.

Ανθρωποι στερημένοι από τα βασικά βιοτικά αγαθά είναι ευάλωτοι από κάθε άποψη και σε κάθε κίνδυνο.

Μέλημά μας είναι να αγωνιστούμε για την κάλυψη των βασικών βιοτικών αναγκών για όλους τους ανθρώπους, αυτό είναι για μας το νόημα της κοινωνίας, το νόημα της δίκαιης κοινωνίας.

Ετσι, κύριο μέλημα και διάστασης της πολιτικής του ΙΝ.ΚΑ. είναι να αποτρέψουμε το φάσμα της πείνας και μετέπειτα της έλλειψης ένδυσης, κατοικίας, της έλλειψης κάθε βιοτικής κοινωνικής αξιοπρέπειας, που φαίνεται να διαμορφώνεται ως νεφέλωμα στον σύντομο χρονικό ορίζοντα.

Εάν η ελληνική οικονομία είχε πραγματική παραγωγική βάση που στηρίζει την κάλυψη των βιοτικών αυτών αναγκών θα ανησυχούσαμε λιγότερο. Εάν η κυβερνητική πολιτική και οι κυρίαρχες πολιτικά απόψεις είχαν αντιληφθεί και επικεντρώσει σε αυτά τα ζητήματα ουσίας της κοινωνικής συμβίωσης, η κατάσταση θα ήταν καλύτερη και ο ρόλος μας απλά επικουρικός.     

Όμως, καθώς η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας είναι ζοφερή, χειρότερη από πολλές άλλες καθώς δεν έχει πραγματική παραγωγική βάση και διάσταση, ο ρόλος μας καθίσταται αυτόματα κεντρικός και αποφασιστικής σημασίας.

Είναι σαφές πως πρέπει άμεσα να ενισχύσουμε την πραγματική παραγωγική οικονομία για να καλύψουμε με την μεγαλύτερη δυνατή επάρκεια τις ανάγκες των ανθρώπων σε βιοτικά αγαθά. Αυτό είναι το στοίχημα του αμέσου μέλλοντος της Ελλάδας και των Ελλήνων.

Πρέπει άμεσα να υπάρξει προστασία και διεύρυνση της παραγωγικής βάσης της χώρας σε αγαθά άμεσης ανάγκης κατανάλωσης και ταυτόχρονα πρέπει να υπάρξει προστασία των Ελλήνων καταναλωτών τους.

 

Είναι η μόνη λύση για άμεση διέξοδο από την κρίση, οικονομική και κοινωνική, ίσως και τελικά ανθρωπιστική, που έρχεται.

Η τιθάσευση της απληστίας του ενδιάμεσου μεταξύ της παραγωγής και της κατανάλωσης κρίκου, του κρίκου του διαμεσολαβητικού εμπορίου είναι άμεσα αναγκαίος και άμεσα ρυθμιστέος με νόμο.

Στις προτάσεις που ακολουθούν (και θα ακολουθήσουν και άλλες) υπάρχει ο βασικός κοινωνικός σχεδιασμός που θα ωθήσει την πραγματική παραγωγική οικονομία σε θέση ικανή να αντιμετωπίσει και να καλύψει τις βιοτικές ανάγκες. Είναι σκόπιμο η υλοποίηση των προτάσεων να γίνει με την ευρύτερη δυνατή κοινωνική βάση και συμμετοχή.  

Μην ξεχνάμε ότι τα αγαθά μπορούν να γίνουν πιο πολλά και πιο μαζικά προσβάσιμα όταν οι τιμές τους καταστούν προσβάσιμες.

 

Αυτά είναι όσα πρωτίστως προτείνουμε:

 

Α. Νομοθετικός καθορισμός της αισχροκέρδειας, σε ποσοστό επιτρεπόμενου καθαρού κέρδους  για κάθε τύπο δικαιοπραξίας.

Πρέπει για λόγους κοινωνικής προστασίας να καθοριστεί με νόμο το ανώτατο ποσοστό καθαρού κέρδους σε κάθε δικαιοπραξία, πέραν του οποίου η δικαιοπραξία είναι άκυρη και ο προτείνων αυτή διώκεται ποινικά, αστικά και διοικητικά. 

Δεν μπορεί να γίνεται κατάχρηση καμίας «ελευθερίας» κανενός, εις βάρος των άλλων, εις βάρος του κοινωνικού συνόλου και της ατομικής υπόστασης του ανθρώπου.

 

Β. Ελάχιστη επιτρεπόμενη τιμή πώλησης για τον κάθε παραγωγό και προϊόν, που να καλύπτει αντικειμενικά τις δαπάνες και τον μόχθο του και να του αφήνει εύλογο κέρδος.

Ορισμός της ανώτατης τελικής τιμής του παραγόμενου προϊόντος με βάση την ελάχιστη τιμή πώλησης επί ένα συντελεστή. Οι τιμές πέραν των ανωτέρω χαρακτηρίζονται αισχροκερδείς και επισύρουν τις ανωτέρω κυρώσεις.

Παράλληλα, νομοθετική παρέμβαση για την μείωση του κόστους παραγωγής των αγαθών, ώστε η παραγωγή τους να γίνει φθηνότερη και τα αγαθά περαιτέρω προσβάσιμα.

 Ετσι θα ενισχυθεί, όχι μόνο η δυνατότητα πρόσβασης όλων μας στα αγαθά, αλλά και η πραγματική παραγωγική οικονομία.

 

Γ. Τράπεζες – δανεισμός

Νομοθετική καθιέρωση της έννοιας της τραπεζικής αισχροκέρδειας και άμεση υιοθέτηση της σειράς μέτρων που έχουμε προτείνει.  

 

Δ. Μισθώματα

Κανένα μίσθωμα δεν μπορεί να είναι ετησίως ανώτερο από ποσοστό της αντικειμενικής αξίας του μισθίου. Το ποσοστό αυτό ορίζει ο νόμος. Μίσθωμα μεγαλύτερο του ανωτέρω χαρακτηρίζεται αισχροκερδές.

 

Ε. ΔΕΚΟ /παροχές κοινής ωφέλειας

Καμία αύξηση δεν επιτρέπεται να είναι ανώτερη από τον επίσημο δείκτη τιμών καταναλωτή ή το ποσοστό αύξησης της Ε.Γ.Σ.Σ.Ε. εάν αυτό είναι μικρότερο του Δ.Τ.Κ. .

 

ΣΤ. Φ.Π.Α.

Δραστική μείωση του Φ.Π.Α. στα αγαθά που καλύπτουν τις βιοτικές ανάγκες των ανθρώπων.  

 

Αυτά είναι πρώτα μέτρα που κατά την θέση μας θα πρέπει άμεσα να υλοποιηθούν για την προστασία των Ελλήνων και την απαρχή συγκρότησης μιας πραγματικής παραγωγικής οικονομίας.

 

 

(δημοσιεύτηκε ως δελτίο τύπου του ν. ΙΝΚΑ)

Η ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ …

Filed under: Uncategorized — dimkaramitsas @ 9:31 μμ
Tags: , , ,

 

Μία ενδοκαπιταλιστική ανάλυση …

 

 

            Στο «προφητικό» κείμενο «Χάσματα και Προστατευτισμός» για όσους το θυμούνται, είχαν γραφτεί κάποια πράγματα για την βαθύτερη αιτία της κρίσης του καπιταλισμού  (αντίστοιχα και σε άλλα κείμενα όπως στην «Απληστία»).

            Παραταύτα οι τραπεζίτες επιβάλλουν το δικό τους «δίκαιο». Αντί να τους κοπούν τα μακριά τους χέρια, εξακολουθούν να ταλανίζουν τον πλανήτη και να τον κυβερνούν δι’ εντολοδόχων.

           

            Γραφόταν σε εκείνο το κείμενο ότι αιτία της κρίσης στο χρηματοπιστωτικό σύστημα ήταν τα τεράστια χάσματα μεταξύ θεωρητικών αξιών των προϊόντων του χρηματοπιστωτικού συστήματος (χρηματιστήρια, ομόλογα, αμοιβαία κεφάλαια κλπ.) σε σχέση με την εικόνα και «αξία» της πραγματικής οικονομίας του πλανήτη.

            Περίπου ένα χρόνο μετά το κείμενο η «φούσκα» έσκασε.

            Το εύλογο θα ήταν να ενισχυθεί η παγκόσμια πραγματική οικονομία, να πολλαπλασιαστούν οι συντελεστές και το αντικείμενό της για να καλυφθεί το χάσμα. Αυτό πολύπλευρα θα σήμαινε και εξισορρόπηση των παραγωγικών διαδικασιών και χασμάτων ανά τον πλανήτη, ακόμα και σε γεωγραφικό επίπεδο. Μείωση δηλαδή των ανισοτήτων, της φτώχειας, της δυστυχίας στον πλανήτη. Τα 2/3 του κόσμου βιώνουν την πείνα και την φτώχεια και υπεύθυνο για αυτό είναι το υπόλοιπο 1/3, με πρωταίτιους τους τραπεζίτες και τις εντολοδόχους κυβερνήσεις τους. Η δυστυχία στον «τρίτο κόσμο» είναι ευθέως απότοκο της συμπεριφοράς τους, με πυλώνες την «παγκοσμιοποίηση», τον δανεισμό των κρατών, την νέο-αποικιοκρατία, με ότι τα ανωτέρω συνεπάγονται σε πολιτικό και κοινωνικό ευρύτερα επίπεδο.

            Ουσιαστικά τα ίδια φαινόμενα ταλανίζουν εσωτερικά και τις «αναπτυγμένες» κοινωνίες, όπου οι ανωτέρω καταστάσεις υφίστανται μεταλλαγμένες σε εσωτερικό κοινωνικό πλαίσιο. Διότι «παγκοσμιοποίηση», δανεισμός (ανθρώπων και κρατών), νέο-αποικιοκρατία και όλα τα εξ αυτών παρελκόμενα και σύστοιχα υφίστανται εσωτερικά και στις «δυτικές» κοινωνίες.

            Θα περίμενε συνεπώς κάποιος, πως τα πολιτικά «αφεντικά» του πλανήτη, θα κόψουν τα χέρια των τραπεζιτών (προφανώς θα τους στείλουν και πολλά χρόνια στην φυλακή) και θα στραφούν στην πραγματική οικονομία και παραγωγή και θα την ενισχύσουν.

            Αρκεί για να καταλάβουμε πιο λόμπυ κυβερνά τον πλανήτη, να δούμε το τι συμβαίνει σήμερα και εάν «άνοιξε και μάτωσε έστω μία μύτη τραπεζίτη». Αυτό που συμβαίνει σήμερα στον πλανήτη είναι πραγματικά αστείο και επικίνδυνο για την πορεία των κοινωνιών. Σε κάποια άλλα κείμενά μου έχει γραφτεί ο κίνδυνος να κινηθούμε προς μία παγκόσμια φεουδαρχία κάποιων εταιρειών, πρωτίστως τραπεζικών. Ο κίνδυνος πλέον είναι εμφανής και ορατός, ίσως τελικά και να αποτελεί σχέδιο κάποιων αθλίων εγκεφάλων από αυτούς που εντρυφούν ως λακέδες και εντολοδόχοι στα παλάτια των μεγιστάνων του πλούτου.         

            Η πραγματική οικονομία όχι μόνο δεν ενισχύεται αλλά αφήνεται σε μία συνεχή καθίζηση. Αυτοί που ενισχύονται είναι οι τραπεζίτες !!!. Το χρήμα που υποτίθεται πως προορίζεται για την ενίσχυση της πραγματικής οικονομίας συγκεντρώνεται στα χέρια των τραπεζιτών, για να το διαχειριστούν αυτοί !!!, για να «ενισχύσουν» αυτοί ό,τι και όποιον θέλουν !!!.

            Ακόμα και στην περίπτωση μη επιλεκτικής διαχείρισης του χρήματος, οι τραπεζίτες παραμένουν κυρίαρχοι του παιχνιδιού, καθορίζουν τους όρους του και αποκερδαίνουν από τα επιτόκια δανεισμού !!!.

            Όπως απομυζούν τις χώρες του τρίτου κόσμου, θα απομυζήσουν (και πιο εύκολα πια) την πραγματική οικονομία, θα τριτοκοσμικοποιήσουν τις παραγωγικές διαδικασίες και στον δυτικό κόσμο.

            Ο παραλογισμός και η ενίσχυση των εξουσιών τους στον πλανήτη προχωρεί ακάθεκτη μέσα από τα σχέδια ενίσχυσης του τραπεζοπιστωτικού συστήματος. Γίνεται απόλυτη, ξεκάθαρη και περισσότερο αναιδής απέναντι στις κοινωνίες.

            Η συνεχής πτώση των χρηματιστηρίων, η μείωση της παραγωγής και της απασχόλησης, η ραγδαία πτωτική τάση της πραγματικής οικονομίας στον πλανήτη, δείχνει μια σαφή κατεύθυνση. Οι τραπεζίτες θα γίνουν ολοκληρωτικά κύριοι του πλανήτη, αγοράζοντας την πραγματική οικονομία με χρήματα των κοινωνιών, έναντι πινακίου φακής, έναντι ενός δολαρίου. Μετά «θα τρέξουν» να δανείσουν τον πλανήτη με τα δικά του χρήματα, τα χρήματα των κοινωνιών και θα σφίξουν ακόμα περισσότερο την θηλιά στο λαιμό των ανθρώπων. Σύντομα μετά θα επιβάλουν ένα προστατευτισμό, στην παγκόσμια φτώχεια και εξάρτηση. Ένα «γκωλικό» πλαίσιο λειτουργίας της οικονομίας, που θα συντηρεί την εξάρτηση από αυτούς, την απόλυτα ελεγχόμενη ως προς τα πάντα υποπαραγωγικότητα και την παγίωση των συνθηκών ζωής (στην πραγματικότητα εξάρτησης) των ανθρώπων στο πλαίσιο που αυτοί θα επιτρέπουν. Η λύση βέβαια δεν είναι ο οικονομικός φιλελευθερισμός των ατομικοτήτων ισχύος γιατί αυτός είναι δημιούργημα των ίδιων ανθρώπων για να διαβούν τα σύνορα και να επιβάλλουν την ισχύ τους. Η λύση βρίσκεται εντελώς αλλού, πέρα και έξω από όσα δογματικά διδάσκονται στα δυτικά πανεπιστημία κα επιβάλλονται ως δοξαστικά δόγματα στις κοινωνίες.

            Υπόσχομαι να σας γράψω σύντομα σύντροφοί μου, αναλυτικότερα και διεξοδικότερα για τα φαινόμενα και τις πρακτικές τους. Οσοι έχετε πολιτικά και κοινωνικά αισθητήρια καταλάβατε ήδη τι εννοώ.

            Επειδή δεν θα είχα κανένα λόγο να γράψω για να προβώ μόνο σε διαπιστωτικές κρίσεις (αν και αυτές έχουν την δική τους αξία) θεωρώ καθήκον μου την πρόταση.

            Η παγκόσμια οικονομία, οι κοινωνίες του πλανήτη πρέπει να απεξαρτηθούν από τις τράπεζες των τραπεζιτών. Παρατράβηξε η εξάρτηση κοινωνιών και ανθρώπων από τα συμφέροντα των ολιγαρχιών που τις κατέχουν και ελέγχουν το σύνολο του πλανήτη.

            Είναι σαφές και κατάδηλο το τι συμβαίνει και ποιος είναι ο βαθμός εξάρτησης.

            Είναι σαφές και κατάδηλο ότι υπάρχουν και άλλοι μηχανισμοί χρηματοδότησης της πραγματικής οικονομίας και εάν δεν κρίνονται επαρκείς μπορούν να φτιαχθούν άμεσα νέοι. Μηχανισμοί που δεν θα προσδίδουν υπεραξία στο χρήμα, αλλά θα στηρίζουν απευθείας την πραγματική οικονομία του πλανήτη, αυτή που αφορά τους ανθρώπους και τις βιοτικές τους ανάγκες.

            Και για να μην στηρίζουμε την οικονομία των ίδιων ολιγαρχιών, αλλά την οικονομία των κοινωνιών, την οικονομία των ανθρώπων, είναι σίγουρο πως πρέπει να κινηθούμε στην οικονομία των συλλογικοτήτων, στην οικονομία των πολλών ανθρώπων, στην κοινωνία της παγκόσμιας κοινωνικής συντροφικότητας και όχι του ανταγωνισμού.

            Εχω γράψει πως θα γίνει αυτό, εάν θέλετε η πρόταση για την «τράπεζα της κοινωνίας» είναι ακόμα μία παρέμβαση.

            Οσοι το αντιλαμβάνονται ας έλθουν μαζί μας για να αποκτήσει ο άνθρωπος μέλλον στον πλανήτη.

Με λαϊκή απεύθυνση

Φίλε και αδελφέ καταναλωτή,

 

Ελληνικέ λαέ, μάνα και πατέρα αυτής της χώρας, νέε και νέα.

 

Την ίδια ώρα που εσύ παράγεις και μοχθείς, την ώρα που εσύ δίνεις την μάχη για την ημέρα που έρχεται και αγωνιάς για την επιβίωση, για ένα καλύτερο αύριο, κάποιοι ασχολούνται με τα υπερκέρδη τους, την διατήρηση και την επαύξησή τους.

Εσύ όμως, καταφρονεμένε Ελληνικέ λαέ, είσαι αυτός που παράγει τον πλούτο αυτής της χώρας, εσύ ο ίδιος είσαι αυτή η χώρα, το παρόν και το μέλλον της.

Τον δικό σου αγώνα καρπώνονται όλοι αυτοί, στον δικό σου αγώνα στηρίζονται για να υπάρξουν πολιτικοί και κάθε λογής εκμεταλλευτές σου.

Εσένα εκμεταλλεύονται και το πράττουν απροκάλυπτα, άγρια, κυνικά.

Χωρίς εσένα γενναίε Ελληνικέ λαέ, όλοι αυτοί είναι ένα κομμάτι από το τίποτα.

Αντί όμως να σκεφτούν τον δημιουργό τους, αντί να σκεφτούν τους ανθρώπους αυτής της χώρας, σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους, τα υπερκέρδη τους  και σου γυρνούν την πλάτη.

Όμως Ελληνα και κάτοικε αυτής της χώρας, τα δικά σου χρήματα είναι αυτά που τους δημιουργούν, ο δικός σου ιδρώτας, οι δικές σου αγωνίες, ο δικός σου πλούτος, αυτός που εσύ παράγεις και σου στερούν.

Για τον δικό σου βίο δεν υπάρχουν χρήματα, δεν υπάρχει ενίσχυση, παρά μόνο ληστρικές φοροεπιδρομές και «κανόνες της αγοράς», που διαμορφώνονται όπως συμφέρει τους λίγους για να σου στερήσουν την χαρά της ζωής, την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. 

Για την παιδεία σου και την παιδεία των παιδιών σου δεν υπάρχουν κονδύλια.

Για την υγεία σου, για την σύνταξή σου, για την στήριξή σου, Ελληνα άνθρωπε, δεν υπάρχουν κονδύλια.

Ο μόχθος σου και οι αγωνίες σου γίνονται δική τους περιουσία, γίνονται δικά τους κεφάλαια και εσύ παραμένεις φτωχός και καταφρονεμένος, στο δικό σου περιθώριο, στο δικό σου κομμάτι μίζερης ζωής.

Τα «κονδύλια» Ελληνα είναι ο δικός σου μόχθος, ο δικός σου αγώνας, σε εσένα ανήκουν και όχι σε αυτούς.

Τους ακούμε πάλι αυτές τις ημέρες της κρίσης να ασχολούνται και πάλι με τα δικά τους οικονομικά και τα δικά τους κέρδη και εσύ και πάλι είσαι στο περιθώριο, κάπου στα ψιλά σε αναφέρουν και εσένα και ουσιαστικά σε απειλούν και σε εκβιάζουν : «χωρίς εμάς θα πεθάνεις» σου λένε, «χωρίς εμάς δεν υπάρχει οικονομία και μέλλον». Αναρωτήθηκες ποτέ Ελληνικέ λαέ, ποιοι είναι αυτοί που θα ορίσουν το μέλλον και τι είδους βλασφημία είναι αυτή; 

Το μέλλον, Ελληνικέ λαέ, δεν είναι όσοι κερδοσκοπούν από όσα παράγεις. Το μέλλον είσαι μόνο ΕΣΥ.

Το μέλλον δεν είναι οι παρανοϊκοί ατομιστές, που οι ίδιοι σκέφτονται μόνο το δικό τους παρόν και μέλλον, που σκέφτονται πως θα γίνουν ακόμα πιο ισχυροί, πως θα κερδίσουν μόνο οι ίδιοι από τον δικό σου ιδρώτα και τον καθημερινό αγώνα σου.

Προσδοκώντας, ανυπολόγιστα και ασύλληπτα για εσένα, κέρδη και υπερκέρδη δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να αφαιρούν από εσένα, γιατί το κέρδος τους δεν είναι τίποτα άλλο από ένα κομμάτι από την δική σου, την δική μας, παραγωγή. Στο δικό μας πιάτο απλώνουν το χέρι τους, ολοένα και περισσότερο, στην δική μας εργασία, στο δικό μας μέλλον, στην δική μας ζωή, αυτό είναι το κέρδος, αυτό είναι το μοίρασμα του δικού σου ιδρώτα, της δικής σου ζωής: περισσότερα για τους λίγους και λιγότερα για τους πολλούς.

Μιλούν για το μέλλον και δείχνουν να αγωνιούν. Για το δικό τους μέλλον μιλούν και αγωνιούν, όχι για το δικό σου, για αυτό δεν αναφέρονται σε εσένα, παρά μόνο παρεμπιπτόντως και ως αριθμό, ως απλό παράγοντα στην εξίσωση του υπερκέρδους τους. Αλλωστε, οι ίδιοι έχουμε καταλάβει εδώ και πολλά χρόνια, πως με την πορεία αυτή, για εμάς και τα παιδιά μας δεν υπάρχει μέλλον και η αντιανθρώπινη αυτή πορεία δεν χαράχθηκε από εμάς, αλλά από αυτούς.

Το μέλλον είσαι εσύ Ελληνικέ λαέ και οι κοινωνίες μας και προϋπόθεση για το μέλλον είσαι εσύ και η δική σου αξία, η δική σου ζωή.

Προϋπόθεση για το μέλλον είναι να στηριχθείς εσύ, σε ό,τι κάνεις και ό,τι θέλεις να κάνεις.

Προϋπόθεση για το μέλλον είναι να διαφεντεύεις εσύ, τον εαυτό σου και τον τόπο σου.

Προϋπόθεση για το μέλλον είναι να έχεις εξασφαλισμένες τις βιοτικές ανάγκες σου.

Προϋπόθεση για το μέλλον είναι να καταργηθούν οι αποκλεισμοί και να σου δώσουν το δικαίωμα να παράγεις, την ευκαιρία να υπάρξεις, να ανασάνεις, να σου δώσουν όλα όσα σου στερούν και σου αφαιρούν για να ευημερούν και να κερδίζουν μόνο αυτοί.

Είναι να παύσει η χώρα μας να στηρίζεται σε λίγους, που προέκυψαν από το πουθενά, αλλά να στηρίζεται σε όλους μας, ίσα και ισότιμα, για μια κοινωνία και μια οικονομία όλων και όχι των λίγων.

Προϋπόθεση για το μέλλον είναι να σου δώσουν την πραγματική δημοκρατία που χρειάζεσαι για να εκφραστείς, να μιλήσεις, να ακουστείς.

Προϋπόθεση για το μέλλον είναι να ορίζουμε όλοι μαζί την κίνηση της κοινωνίας σεβόμενοι ο ένας τα δικαιώματα του άλλου, σεβόμενοι την αξία της ανθρώπινης ύπαρξης, την αξία της κοινής προσπάθειας για ένα κοινό όμορφο μέλλον, όλων μας.

Ας τα σκεφτούμε και ας τα γνωρίζουμε όλα αυτά Ελληνες, για να συνεχίσει να υπάρχει αυτός εδώ ο όμορφος τόπος, για να τον ζήσουμε πραγματικά, να του χαρίσουμε ανάσα και ζωή ξανά και να τον παραδώσουμε καλύτερο στα παιδιά μας.

Προτάσεις και παρεμβάσεις κάναμε και θα κάνουμε στο μέλλον πολλές, αξία έχει να καταλάβουμε ότι αυτή την στιγμή η Ελλάδα, η πατρίδα μας, ο τόπος μας, δεν ανήκει σε όλους μας, δεν μπορεί να αποκαλείται τόπος όλων των Ελλήνων, αλλά τόπος κάποιων λίγων ισχυρών Ελλήνων, αξία και σημασία έχει να κερδίσουμε το αυτονόητο: τον σεβασμό της αξίας κάθε ανθρώπου και έτσι θα δημιουργήσουμε την Ελλάδα των Ελλήνων, την Ελλάδα των Ανθρώπων.

Το μέλλον σε χρειάζεται Ελληνα για να διεκδικήσεις καλύτερα πράγματα: την αξία της ίδιας σου της ζωής, την αξία μιας πραγματικής ζωής. Το αξίζεις και θα μας βρεις δίπλα σου, κομμάτι σου είμαστε και κομμάτι μας να γίνεις, για να κερδίσουμε με απλές κινήσεις το καλύτερο μέλλον όλων μας.        

(δελτίο τύπου ν. ΙΝΚΑ)

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΔΕΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Filed under: ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ — dimkaramitsas @ 9:21 μμ
Tags: , ,

Δημοσιεύτηκε στο blog του ΙΝΚΑ (ν. ΙΝΚΑ)

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΔΕΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

 

ΜΕΡΟΣ Α’

1. Κάποια από όσα αβάσιμα ισχυρίζεται η ΔΕΗ Α.Ε. , η ΡΑΕ και η Κυβέρνηση:

 

Μέσα από την ανοικτή διαμάχη της ΔΕΗ Α.Ε. με την κοινωνία που οδήγησε την ένωσή μας στην ανοικτή δικαστική διαμάχη με αυτή, σταχυολογούμε για την ενημέρωση του ελληνικού λαού τα ακόλουθα:

 

Α. Τελικά γιατί θέλει η ΔΕΗ Α.Ε. αυξήσεις ;

 

            Την μία μας λένε ότι οι αυξήσεις είναι αναγκαστικές λόγω αυξήσεως της τιμής των καυσίμων, την άλλη ότι θέλει να κάνει «επενδύσεις».

            Πέρα από την έκδηλη αντίφαση και αντινομία των αιτιολογιών, απαντάμε επί της ουσίας :

 

          Η τιμή των καυσίμων πέφτει ραγδαία και σε λίγες ώρες το πετρέλαιο Brent θα είναι κάτω από τα 50 δολάρια Η.Π.Α. Αντίστοιχα μειώνεται και η τιμή του φυσικού αερίου. 

 

          Οι πελάτες μιας Α.Ε. δεν είναι επενδυτές. Από την ώρα που η ΔΕΗ μας, η ΔΕΗ του ελληνικού λαού έγινε Α.Ε, ας φροντίσουν οι μέτοχοι της να χρηματοδοτήσουν τα επενδυτικά της σχέδια.

 

           Οι καταναλωτές δεν μπορούν να πληρώνουν το κόστος εσφαλμένων και αντικοινωνικών πολιτικών και επιχειρηματικών επιλογών. Δεν μπορεί το κόστος της ιδιωτικοποίησης να μετακυλύεται στους καταναλωτές, ειδικά όταν πρόκειται για αγαθό άμεσης βιοτικής ανάγκης.

 

           Η ΔΕΗ Α.Ε. απέχει από κάθε επένδυση σε νέες μονάδες εδώ και 6 τουλάχιστον χρόνια για να στρώσει το χαλί σε μεγαλοϊδιώτες να μπουν στην παραγωγή και εμπορία ενέργειας. Ενεργούν συνεπώς οι διοικήσεις της ΔΕΗ Α.Ε. και η κυβέρνηση εις βάρος των συμφερόντων της εταιρείας και των μετόχων.

 

          Το πρόγραμμα νέων επενδύσεων «ανακαλύφθηκε» πρόσφατα για να στηρίξει άνοδο των τιμών και περαιτέρω ιδιωτικοποιήσεις στην ενέργεια και στην ΔΕΗ Α.Ε. . Αντί να επενδύουν σε Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας θέλουν να επενδύσουν σε εισαγόμενο λιθάνθρακα !!!, δηλ. σε «βρώμικο» καύσιμο.

           Η ΔΕΗ παρουσίασε το 1ο τρίμηνο του 2008 μεγάλη κερδοφορία που ξαφνικά μετατράπηκε σε ζημίες και με την πρωτοφανή εισαγωγή δυσμενών προβλέψεων για το τέλος του έτους. Αποτέλεσμα χρήσης με ζημίες σημαίνει μεταξύ άλλων ευχέρεια ιδιωτικοποίησης και δικαίωμα κατάργησης των εργασιακών συλλογικών ρυθμίσεων. Το 470 εκατ. κέρδη του 2003, τα  500 εκατ. κέρδη του 2004, τα 222 εκατ. του 2007, όλα χρήματα των Ελλήνων πολιτών – καταναλωτών, αντί να γίνουν παραγωγικές επενδύσεις για το καλό της ελληνικής κοινωνίας, «εξανεμίστηκαν» και μετατράπηκαν σε «ζημίες» και παραγωγική επενδυτική απραξία.  

   

Συμπέρασμα από τα ανωτέρω (και δεκάδων άλλων που μπορούν να γραφτούν)  :

Η αύξηση της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος είναι άμεση απόρροια της πολιτικής ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ Α.Ε., ιδιωτικοποίησης του τομέα της ηλεκτρικής ενέργειας και της μεγάλης κερδοφορίας ιδιωτών εις βάρος της ΔΕΗ και του Ελληνικού Λαού – καταναλωτή ηλεκτρικής ενέργειας.  

 

2. Περαιτέρω Αντινομίες και Αβασιμότητες

 

           Η ηλεκτρική ενέργεια στην Ελλάδα για την ελληνική οικογένεια είναι από τις ακριβότερες στην Ευρώπη.

 

Η ΔΕΗ ΑΕ ισχυρίζεται ότι έχουμε το φθηνότερο ρεύμα στην Ευρώπη μεταχειρίζεται για αυτό στοιχεία της Eurostat της 31/12/2006. Τα στοιχεία αυτά έχουν ανατραπεί άρδην από τις τεράστιες και απανωτές αυξήσεις που έχει επιβάλλει η ΔΕΗ Α.Ε. τα έτη 2007 και 2008. Σύμφωνα με την ανάλυση και αναπροσαρμογή των στοιχείων της Eurostat  που πραγματοποιήσαμε, ο Ελληνας καταναλωτής πληρώνει πλέον μία από τις ακριβότερες ηλεκτρικές ενέργειες στην Ευρώπη. Για μία μέση Ελληνική οικογένεια με χαμηλή κατανάλωση (1.500 Kwh ανά τετράμηνο) η μέση προ Φ.Π.Α. τιμή είναι ήδη 0,11217 ανά KWh, (και προσθέστε ένα από τους μεγαλύτερους Φ.Π.Α. στην Ευρώπη !!!).   

 

           Η ρήτρα καυσίμων επιβάλλει μείωση της τιμής του ρεύματος

 

Η ρήτρα καυσίμων που θέσπισε η κυβέρνηση εξέλαβε χαμηλές τιμές βάσης  για να μπορεί εύκολα να δικαιολογήσει άμεσες, υπέρογκες και αδικαιολόγητες αυξήσεις.

Την τυπική ευθύνη για αυτό φέρουν η ΡΑΕ και το Υπουργείο. Για την ουσιαστική θα αποταθούμε στον αρμόδιο Εισαγγελέα.

Η ΔΕΗ με ανακοίνωση τύπου, της 6/11/2008, που αναφέρεται στην ρήτρα καυσίμων, αναφέρει πως όταν θεσπίστηκε η ρήτρα καυσίμου, το Νοέμβριο του 2007, η τιμή του αργού πετρελαίου ήταν δήθεν 78 δολάρια το βαρέλι και το Ευρώ ήταν στα 1,47 δολλάρια. (ήτοι κατά τους ισχυρισμούς της ΔΕΗ : 53,06 Ευρώ το βαρέλι). Αυτό σημαίνει ότι μετά την αύξηση ή μείωση της τιμής κατά 10% ενεργοποιείται η ρήτρα καυσίμων. Αυτό σημαίνει ότι με τιμή καυσίμου μεγαλύτερη των 86 δολαρίων (αντίστοιχα 58,2 Ευρώ) θα είχαμε αύξηση και με τιμή κάτω των 70,2 δολαρίων (ή 47,6 Ευρώ) θα είχαμε υποχρέωση μείωσης της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος.

Τα στοιχεία αυτά είναι απολύτως ανακριβή.

Σύμφωνα όμως με τα στοιχεία του Υπουργείου Ανάπτυξης που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα http://www.ypan.gr/flash_fuel/kafsima/GRAF_XORAS.htm  η πραγματική τιμή του αργού πετρελαίου το Νοέμβριο του 2007 κυμάνθηκε μεταξύ 88,49 και 95,45 δολάρια / βαρέλι  (μέση τιμή ήταν περίπου 92 δολ. και όχι 78 δολ., όπως διατείνεται η ΔΕΗ).

 Η μέση τιμή του Ευρώ ήταν τον μήνα Νοέμβριο 2007,  1,46 δολ. Η.Π.Α. .  

Συνεπώς, η πραγματική τιμή του βαρελιού αργού πετρελαίου ήταν το Νοέμβριο του 2007, πολύ ανώτερη : 63,01 Ευρώ το βαρέλι. Αυτή είναι η πραγματική, η αληθής  τιμή αναφοράς και όχι τα 53 δολ, ανά βαρέλι.

Αυτό σημαίνει ότι σήμερα κατ’ εφαρμογή της ρήτρας καυσίμων η ΔΕΗ ΑΕ οφείλει να προβεί σε άμεση μείωση της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος καθώς σήμερα, Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου και ώρα 10:00 η τιμή του βαρελιού του πετρελαίου Brent είναι 40,82 Ευρώ !!!. (51,16 δολάρια Η.Π.Α. δηλ. σήμερα σε Ευρώ  Χ 1,2530 η ισοτιμία της προηγ. ημέρας).

Αυτό σημαίνει (63,01 – 40,82 = 22,19 € μείωση), ότι έχουμε μείωση τιμής πετρελαίου σε ποσοστό 35,2 %.

Αυτό σημαίνει ενεργοποίηση της ρήτρας καυσίμου υπέρ του καταναλωτή με αντίστοιχη μείωση της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος.

Την αύξηση των τιμών του καυσίμου την πλήρωσε ακριβά ο καταναλωτής με τις τεράστιες αυξήσεις των ετών 2007 -2008, που κατατρώνε το εισόδημά του πολύπλευρα. Ηλθε η ώρα των αντίστοιχων μειώσεων στο ηλεκτρικό ρεύμα και παντού.   

Αντίστοιχα ισχύουν και για τις τιμές φυσικού αερίου και μην επικαλεστεί η ΔΕΗ Α.Ε. υψηλές τιμές προηγούμενης προμήθειας γιατί έχουμε ΟΛΑ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ που αποδεικνύουν και «εσφαλμένες» επιλογές, οι οποίες δεν είναι υπέρ της διοίκησής της. 

 

           Οι προμήθειες ενέργειας από τρίτους κατατρώγουν την ΔΕΗ και τους Ελληνες πολίτες – καταναλωτές

 

Με την δική μας καθαρή λογική βλέπουμε ότι, οι προμήθειες της ΔΕΗ σε ηλεκτρική ενέργεια από τρίτους, ήταν το 1ο εξάμηνο του 2004 αξίας 74.569.000 Ευρώ και το αντίστοιχο εξάμηνο του 2008 αξίας : 461.419.000 Ευρώ !!!.

Τα χρήματα αυτά επιβαρύνουν τον Ελληνα καταναλωτή και μεγάλο μέρος τους μπαίνει σε τσέπες ιδιωτών. Είναι γνωστή η μηνυτήρια αναφορά που κατέθεσε η ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ κατά παντός υπευθύνου.

 

          Μετά τις αντινομίες, τις μη επενδύσεις σε ΑΠΕ και το «επενδυτικό χαλί» προς τους ιδιώτες μας καλούν να πληρώσουμε εμείς και το πρόστιμο για την ρύπανση του περιβάλλοντος.

            Απαντούμε κατηγορηματικά: Δεν πληρώνουμε ως κοινωνία και ως καταναλωτές τις αντινομίες και τα σφάλματα μιας ιδιωτικής εταιρείας που  δεν είναι δική μας, που δεν την διοικούμε, που μολύνει τον αέρα που αναπνέουμε και την φύση ολόκληρη εμείς και τα παιδιά μας. Αποζημίωση για την μόλυνση θα απαιτήσουμε ΕΜΕΙΣ.

 

ΜΕΡΟΣ Β’

ΤΙ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΙ ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:    

 

          Δεν θέλουμε ούτε ιδιωτική ΔΕΗ Α.Ε., όπου θα κερδοσκοπεί εις βάρος μας ο κάθε ιδιώτης , ούτε «κρατική» ΔΕΗ,  όπου κάθε υπουργός και διοικητής θα συμπεριφέρεται σαν αφεντικό της εταιρείας.

Θέλουμε μια ΔΕΗ κοινωνική που να ανήκει ουσιαστικά στην κοινωνία. Οπου η ίδια η κοινωνία, εμείς οι πολίτες – καταναλωτές,  θα έχουμε άμεσο θεσμικό λόγο και ρόλο στην πορεία της επιχείρησης, θα ελέγχουμε, θα επιλέγουμε και θα επιβάλλουμε δημοκρατικά τις λύσεις και τις προτάσεις της ίδιας της κοινωνίας.

ΘΕΛΟΥΜΕ ΜΙΑ ΔΕΗ ΠΟΥ ΝΑ ΑΝΗΚΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ.   

           Αμεσες επενδύσεις σε Α.Π.Ε. από την ΔΕΗ. Η Ελλάδα έπρεπε να είναι ενεργειακή υπερδύναμη με τις δυνατότητες Α.Π.Ε. που έχει (νερό, κύμα, ήλιος, αέρας) και όχι εισαγωγέας.

          Αμεση εκπόνηση και υλοποίηση σχεδίου διαχείρισης και σωτηρίας των υδατικών πόρων της χώρας μέσω συστήματος φραγμάτων, που θα παράγουν και ενέργεια. Το νερό είναι αγαθό πολύτιμο.

          Αμεση μείωση της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος κατ’ επιβολή της ρήτρας καυσίμου και μείωση του απαράδεκτου Φ.Π.Α. . Αυτό σημαίνει και: άμεση αντίστοιχη μείωση της τιμής των αγαθών που εξαρτώνται από την ηλεκτρική ενέργεια και αύξηση της «ανταγωνιστικότητας» της ελληνικής οικονομίας.

           Προστασία των χιλιάδων εργαζομένων της ΔΕΗ και της κοινωνίας από το τεράστιο κοινωνικό κόστος των δήθεν αναγκαίων προγραμμάτων εθελουσίας εξόδου. Αμεση εκπόνηση σχεδίου επιμόρφωσης και εξεύρεσης άλλων παραγωγικών λύσεων και εργασιών για τους εργαζόμενους, από το κράτος . Δημιουργία μονάδων Α.Π.Ε. και προώθηση των εργαζομένων σε αυτές. Προστασία θιγομένων περιοχών με ουσιαστικές προτάσεις και επενδύσεις.

          Καμία πριμοδότηση στους «μεγαλοϊδιώτες» . Εάν θέλουν ανταγωνισμό να ανταγωνιστούν «επί ίσοις όροις». Δεν θα πληρώσει η κοινωνία τα άκοπα κέρδη τους.  

           Να αναληφθούν από το πολιτικό κόσμο και τις κυβερνήσεις οι ευθύνες για την υλοποίηση των ανωτέρω και των δεκάδων βιώσιμων παραγωγικών προτάσεων που προέρχονται από την κοινωνία. Να αναλάβει η κυβέρνηση θαρραλέα τις ευθύνες της και να μην ψάχνει να βρει αποδιοπομπαίο τράγο στο πρόσωπο του Τ. Αθανασόπουλου. Τις δικές της επιλογές εφαρμόζει … .

Θα επανέλθουμε με μερικές από τις δεκάδες προτάσεις της κοινωνίας, που δείχνουν το δρόμο για την συλλογική πρόοδο και την κοινωνική συνοχή.

ΚΑΜΙΑ ΑΥΞΗΣΗ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ

Blog στο WordPress.com.