Διάλογος για την Κοινωνία

Ιουλίου 21, 2008

ΑΠΑΤΕΣ & ΔΙΣΗΜΑΝΤΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

ΑΠΑΤΕΣ & ΔΙΣΗΜΑΝΤΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

 

Κραυγαλέες είναι οι απάτες και τα δισήμαντα του νέο-φιλελευθερισμού και όσων τον δημιούργησαν.

            Τα αφεντικά του καπιταλισμού, χρηματοπιστωτικά κεφάλαια (τράπεζες) και πολυεθνικές με τους κατά τόπο διορισμένους αυλικούς – υπαλλήλους τους έχουν βαλθεί με συνεχή πλύση εγκεφάλου να δημιουργήσουν ψευδοαξίωματα. Πίσω από τα ψευδοαξιώματα που θέλουν να επιβάλουν ως αυτονόητα στις κοινωνίες ανακαλύπτουμε εύκολα τις άθλιες σκοπιμότητές τους.

Θα προσπαθήσω σε λίγες γραμμές να επισημάνω και να αναλύσω μερικές. Είναι πραγματικά τόσο πρόδηλες που για κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο είναι και αυτονόητες.

 

Α. «Ελεύθερη αγορά και ανταγωνισμός» για το ιδιωτικό κεφάλαιο – ελεγχόμενη οικονομία και διάλυση για τα κράτη.            

            Μας υποβάλλουν και μας επιβάλλουν επί χρόνια τώρα την άποψη ότι η αποκαλούμενη από τους ίδιους «ελεύθερη αγορά» και ο «ελεύθερος  ανταγωνισμός» είναι πανάκεια για την ανθρωπότητα, τις κοινωνίες και τους ανθρώπους. Ψέμματα αποδεδειγμένα περίτρανα πια …, τα αποτελέσματα σε όλο τον πλανήτη μιλούν από μόνα τους.  Τους  μόνους που εξυπηρετούν τα κατάπτυστα κατασκευάσματα είναι τους ίδιους τους κατασκευαστές τους. Κράτη, κοινωνίες και οικονομίες αλώνονται και καθίστανται αιχμάλωτοι από το κεφάλαιο λίγων, ελεύθερα χωρίς καμμία δυνατότητα παρέμβασης, χωρίς καμμία δυνατότητα κοινωνικού ελέγχου, χωρίς κανένα φραγμό. Το «παγκόσμιο χωριό» ανήκει σε λίγους,.σε λίγες ατομικότητες ισχύος. Είναι σαφής η επιλογή τους, να αλλοτριώσουν και να κατακλέψουν κάθε γωνιά του πλανήτη, με την ισχύ του κεφαλαίου, ενίοτε και την ισχύ ή την απειλή των όπλων.

Αλήθεια, πως εννοείται «ελεύθερος ανταγωνισμός» σε ένα οικονομικό πεδίο, όταν ο ένας έχει το ανίκητο όπλο ισχύος του κεφαλαίου και ο άλλος παλεύει με δανεικά από τους ίδιους τους καπιταλιστές; 

Καπιταλισμός υπήρχε και πριν επί «παρεμβατισμού» και λειτουργούσε μια χαρά για τον ίδιο. Μήπως η «παγκοσμιοποίηση» και τα ανωτέρω ψευδοθεωρήματα που σμίλεψαν λακέδες καθηγητάδες και προπαγάνδισαν αργυρώνητοι πολιτικοί, είναι τυχαίο ότι ξεκίνησαν αμέσως  μετά το  ξεμπέρδεμα με την Σοβιετική Ένωση;

            Είναι σαφές πως όχι … η πτώση του αντιπάλου δέους έδωσε το σύνθημα για ένα ακόμα πιο άγριο καπιταλισμό εναντίον των λαών, των κοινωνιών και των ανθρώπων. Ελεύθερα μπορούν να εισέρχονται στις χώρες του πλανήτη και να παίρνουν χωρίς κανένα φραγμό και εμπόδιο, ό,τι τους φαίνεται πολύτιμο, από υλικά μέχρι ανθρώπους.   

            Δίνουν ξανά στους λαούς «καθρεπτάκια» και «νερό που καίει» – παλιές αιώνιες ιστορίες του εμπορίου τους – με την βοήθεια των «αρχηγών» που διόρισαν ή θάμπωσαν με ένα καλύτερο δώρο. Ποτέ δεν άλλαξαν στην ιστορία οι «κονκισταδόρες» και οι «πιονέροι», είναι πάντα οι ίδιοι … .

            Σκοπός τους είναι να συσσωρεύσουν αγαθά και κεφάλαια, να κυριαρχήσουν σε όλες τις κοινωνίες του πλανήτη.

 

Β.         Ενώ για τους ίδιους τους εαυτούς τους επέβαλλαν την ελευθερία κινήσεων, την ελευθερία της  αγοράς, στα ίδια τα κράτη απαγορεύουν να κινηθούν στα αυτά πλαίσια ελευθερίας. Τα κράτη απαγορεύεται να επιχειρούν, να επιδοτούν, να επιλέγουν τομείς οικονομικής ανάπτυξης. Η ίδια η Ε.Ε. με τις επιλογές των λακέδων της «επιτροπής» αποτελεί ένα πασιφανές παράδειγμα που όλοι βιώνουμε. Ελευθερία απόλυτη και αδιακώλυτη για τους ισχυρούς, σύμφωνα σταθερότητας (ήτοι σύμφωνα παγίωσης των οικονομικών δυνατοτήτων), νομισματικός έλεγχος, κεντρική διοίκηση, απαγόρευση και έλεγχος των επενδύσεων, απαγόρευση επιλογών ενίσχυσης τομέων της οικονομίας για τα κράτη και τις κοινωνίες. Ελευθερία από την μία για τα κεφάλαια, δεσμεύσεις και διάλυση για τα κράτη και τις κοινωνίες από την άλλη. Τα ίδια τα κράτη θα καταστούν έρμαια του δανεισμού από τις ατομικότητες ισχύος του παγκοσμίου κεφαλαίου (τράπεζες) έρμαια κράτη ολόκληρα και κοινωνίες. Συνεπή μόνο στο ψέμα και την απάτη τα σκουλήκια του καπιταλισμού.   

Το κράτος ακόμα και με τις στρεβλώσεις και τα προβλήματα που περικλείονταν από την ίδια την φύση του, ποτέ δεν έπαυσε να επηρεάζεται από τις τοπικές κοινωνίες. Άλλος τρόπος έκφρασης και επιρροής των ανθρώπων και των κοινωνιών στο γίγνεσθαι δεν υπήρχε. Ακόμα και αυτή την ελάχιστη, στρεβλή και ανισοδύναμη έκφραση των κοινωνιών, οι νέο-αυτοκρατορίες των ατομικοτήτων ισχύος, των λίγων, επιδιώκουν να τις μειώσουν, να τις αποστεώσουν , να τις κάνουν ανίσχυρες και σε ένα επόμενο βήμα να τις εξαφανίσουν εντελώς, αντικαθιστώντας τις με νέες αυτοκρατορίες.

            Είναι σαφές πως οποιαδήποτε μορφή συλλογικότητας ισχύος ενοχλεί και βλάπτει τις ατομικότητες ισχύος. Είναι σαφές πως τα κράτη (ακόμα και αυτά τα αστικά που είναι έστω κατ’ επίφαση και ψευδεπίγραφα δομημένα εν πολλοίς ή εν ολίγοις σε κάποιες από τις αρχές της Γαλλικής επανάστασης και του παγκοσμίου ανθρωπισμού πρέπει να παύσουν να αποτελούν εμπόδιο στα σχέδια των τρισαθλίων ατομικοτήτων ισχύος. Οι φυλές των Ινδιάνων πρέπει να χάσουν την δυνατότητα να έχουν τροφή, λιβάδια, βουβάλια … πρέπει να γίνουν εξαρτώμενα και υποχείρια της δικής τους ισχύος.

            Ετσι σε ένα περιβάλλον ελεύθερης αγοράς και ανταγωνισμού εξαφανίζεται η θεσμική δυνατότητα να κινηθούν οι κοινωνίες και τα κράτη τους με τους ίδιους κανόνες, ρυθμούς και «νόμους» . Είναι αυτονόητο επίσης ότι σε «μικρά» κράτη, αυτό το συλλογικό μόρφωμα αποτελεί τον μεγαλύτερο κεφαλαιούχο, το μεγαλύτερο ικανό ανταγωνιστή των ιδιωτικών κεφαλαίων … . Είναι αυτονόητος για εμάς ο λόγος που συμβαίνουν όλα αυτά … .

            Εδώ αρχίζουν και τα δισήμαντα … . Η προπαγάνδα τους επιτίθεται στο κράτος συστηματικά, το μειώνει και το καταρακώνει. Για αυτούς το κράτος είναι ένα εμπόδιο, ένας ανταγωνιστής, μια συλλογικότητα ισχύος που μπορεί να τους θέσει φραγμούς. Η διάλυση και το ετεροεξαρτώμενο των κρατών σε κάθε επίπεδο είναι ο στόχος τους. Στόχος που ολικά προωθούν και επιβάλουν με την συνδρομή ανικάνων και λακέδων πολιτικών. Στόχος που προωθούν με την εξάρτηση και τον μισθοφορικό χαρακτήρα των στρατών, με την ετεροεξάρτηση των οικονομιών, με την επιβολή μιας πενίας διανόησης και κουλτούρας. 

Η δική μας κριτική προς το κράτος αυτό βασίζεται και πρέπει να βασίζεται σε άλλη βάση, δεν συμπλέει με την δική τους, δεν μπορεί να αποτελεί δισήμαντο και δεν πρέπει ποτέ να συμφωνούμε με τέτοιες προπαγάνδες. Η δική μας κριτική στο κράτος του σήμερα έχει ως κεντρικό περιεχόμενο την έλλειψη δημοκρατικού κοινωνισμού. Θέλουμε ένα κράτος που να καθορίζεται απευθείας από τους ανθρώπους και τις κοινωνίες τους. Ένα κράτος όπου απόφαση αποτελεί η βούληση των περισσοτέρων ανθρώπων , συμφέρον του: το συμφέρον των περισσοτέρων ανθρώπων, όπως οι ίδιοι το ορίζουν και το εκφράζουν, δύναμή του η κάλυψη των αναγκών των ανθρώπων και όχι η ευημερία των αριθμών και των συλλογικοτήτων ισχύος. Δεν είναι ευημερία για εμάς η αύξηση του Α.Ε.Π. με τα υπερκέρδη των ατομικοτήτων ισχύος, ευημερία και προόδος είναι η αύξηση του Α.Ε.Π. με την συλλογική κοινή και άμεση ευημερία. Αυτό σημαίνει δημοκρατικό κοινωνικό κράτος.

Ας μην γινόμαστε συνεπώς θύματα και προπαγανδιστές της ανικανότητας του κράτους, όπως ύπουλα την θέτουν και την εννοούν οι καπιταλιστές. Λιγότερο κράτος για αυτούς σημαίνει δυνατότητες του κεφαλαίου να εισέρχεται και να κλέβει, λιγότερα πιθανά εμπόδια συλλογικοτήτων ισχύος. Για εμάς σημαίνει περισσότερο κράτος της κοινωνίας, της δημοκρατίας, των ανθρώπων. Κάθε κριτική μας πρέπει να είναι στοχευμένη στα ανωτέρω αιτήματα και χαρακτηριστικά, κάθε λόγος και πρότασή μας πρέπει να στοχεύει στην δημιουργία όρων και θεσμών δημοκρατίας και κοινωνισμού.

 

Γ. Ένα άλλο τεράστιο δισήμαντο που πρέπει να αντιληφθούμε είναι αυτό της διαφάνειας, της διαπλοκής και όλων των συναφών εννοιών. Οι μεγάλες ατομικότητες ισχύος του κεφαλαίου έχοντας στην διάθεσή τους απεριόριστα κεφάλαια επιδιώκουν την είσοδό τους στην δυνατότητα καταλήστευσης των κοινωνιών χωρίς προσκόματα τοπικής φύσης που δεν μπορούν να προβλέψουν ή να ελέγξουν άμεσα (π.χ. προσωπικές σχέσεις, τοπικές εξαρτήσεις κλπ..). Στην πραγματικότητα δεν τους ενδιαφέρει η «διαφάνεια» και η έλλειψη διαπλοκής, τους ενδιαφέρει να εγκαταστήσουν αυτοί δικούς τους τοποτηρητές και να ελέγχουν τις κοινωνίες άμεσα, παίρνοντας την δυνατότητα αυτή από τους τοπικούς ανταγωνιστές τους σε πρώτη φάση και εν συνεχεία από το σύνολο των κοινωνιών. Το παράδειγμα των «μπανανιών» και των άλλων κρατών της Λατινικής Αμερικής είναι κορυφαίο για να πείσει για τα αυτονόητα. Όταν μιλούν για «διαφάνεια», το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να καταστήσουν ανίκητη, απρόσβλητη και αδιαφιλονίκητη την ισχύ των κεφαλαίων τους, έναντι των ιθαγενών ατομικοτήτων ισχύος. Αυτή είναι η έννοια και ο σκοπός των διακηρύξεων περί διαφάνειας, διαπλοκής και διαφθοράς των πραττομένων τους, να αποκαθηλώσουν τα προσκόμματα στην κυκλοφορία και αξιοποίηση των δικών τους κεφαλαίων για να υπερισχύσουν των «ιθαγενών». Αυτό αποδεικνύει και από την αντίθετη οπτική η υπόθεση SIEMENS, πρώτα την παρέμβαση μιας πολυεθνικής στους μηχανισμούς για να αποκτήσει οφέλη μέσω συμβολαίων προμήθειας και κατασκευής και μετά την απαίτηση – επιταγή του διεθνούς κεφαλαίου που αποκάλυψε την υπόθεση για «διαφάνεια».

            Το δισήμαντο έγκειται και πάλι στην δική μας θέση του πραγματικού δημοκρατικού σοσιαλισμού. Ουσιαστικά και σε κάθε περίπτωση από την δραστηριότητα των εταιρειών αυτών ζημιωμένο καθίσταται το δημόσιο, κοινό μας ταμείο (τα κράτη είναι σαφές ότι πλέον και κατά τον σχεδιασμό του νέο-φιλελευθερισμού ότι λειτουργούν κατά κύριο λόγο μόνο ως εισπρακτικοί μηχανισμοί – παραγγελείς προμηθειών και έργων που εκτελούν οι εταιρείες του διεθνούς κεφαλαίου).  Για εμάς η διαφάνεια, η εξαφάνιση της διαφθοράς και της διαπλοκής σημαίνει κάτι πολύ διαφορετικό, σημαίνει την δυνατότητα του πολίτη να επιλέγει δημοκρατικά και άμεσα τον χειρισμό και την πορεία των χρημάτων που καταβάλλει ο ίδιος και σε κάθε περίπτωση κατέχει το κράτος του. Αντίστοιχα την δυνατότητα να ελέγχει ο ίδιος υπό καθεστώς δημοκρατίας κάθε δαπάνη, σύμβαση ή προμήθεια του δημοσίου. Για εμάς σκοπός είναι η κατασίγαση και εξαφάνιση κάθε ατομικότητας ισχύος και των συνεπαγομένων αναγκαστικά από την ύπαρξή τους (της εξάρτησης, της διασπάθισης, της ευνοιοκρατίας κλπ.).

            Πρέπει συνεπώς και στο δισήμαντο αυτό να δοθεί σαφής απάντηση, άλλο εννοούν αυτοί και άλλο επιδιώκουν μιλώντας για διαφάνεια, διαφθορά και διαπλοκή και άλλο εννοούμε και αποζητούμε πολιτικά εμείς.

 

Δ. Θα θίξω επίσης ένα ακόμα δισήμαντο, έλα λεπτό πραγματικά ζήτημα. Περιέργως πως, οι ατομικότητες ισχύος που έχουν προκαλέσει την εξαθλίωση σε όλο των πλανήτη και έχουν προκαλέσει κύματα εξαθλιωμένων λαθρομεταναστών μιλούν για πολυπολιτισμικές κοινωνίες, για κοινωνίες ανοχής κλπ. . Υποστηρίζουν μάλιστα μία σειρά από δράσεις με αυτό το περιεχόμενο. Υπάρχει και στην προπαγάνδα αυτή της αθλιότητας μια σειρά από τεράστια δισήμαντα. Πρώτα από όλα οι ίδιοι οι προπαγανδιστές των ανωτέρω εννοιών προκάλεσαν με την καταλήστευση φυσικών πόρων και την επιβολή ακόμα και ψυχικών βιοτικών αναγκαιοτήτων την ίδια την μετανάστευση. Οι ίδιοι είναι και που κατά βάση εκμεταλλεύονται πολύπλευρα και εντονότερα υπέρ των συμφερόντων τους, τους μετανάστες. Οι ίδιοι βασίζονται στην εξαθλίωση των ανθρώπων και στην έλλειψη νομιμότητας ενός τεραστίου εργατικού δυναμικού, χρήσιμου εργαλείου για αυτούς, και για φτηνά μεροκάματα στην παραγωγής, και ως μάζα που δεν μπορεί να εκφραστεί και ως μοχλό πίεσης στους «ιθαγενείς» εργαζομένους. Δεν είναι και πάλι τυχαίο ότι συμπίπτουν χρονικά η μαζική μετανάστευση και η παγκοσμιοποίηση. Δεν φθάνουν μόνο οι σειρές κρατών μη αμειβομένων νεοδούλων της αποικιοκρατίας, υπάρχει και η μεταφορά νεοδούλων στις αναπτυγμένες χώρες για να επιτευχθεί ο εσωτερικός ανταγωνισμός και η μείωση των απαιτήσεων των εργαζομένων και των λαών.

Αυτή την συμπεριφορά μας δεχθούν να αποδεχθούμε ως δείγμα μιας απροσδιόριστης θεωρητικά προοδευτικότητας. Πέραν όμως των ανωτέρω προβάλλουν και επιτάσσουν την ανοχή της πολυπολιτισμικότητας. Στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε άλλο από την απόπειρά τους να αποστεώσουν και να απογυμνώσουν τα έθνη και τα εθνικά κράτη από κάθε ίχνος ιδιαιτερότητας, ώστε να είναι ευχερέστερη η κατάλυση των συλλογικών δεσμών ισχύος, των κρατών – εθνών  και δημιουργία και η λειτουργία νέο-αυτοκρατοριών. Με το ίδιο ιδεολόγημα επιδιώκουν να επιβάλλουν σε όλους μία παγκόσμια κουλτούρα χαμηλοτάτου επιπέδου, στην πραγματικότητα μία παγκόσμια έλλειψη κουλτούρας, ώστε να μπορούν να κυριαρχήσουν αδιακώλυτα τόσο πνευματικά, όσο και αισθητικά … να μπορούν εύκολα οι νέο-αυτοκρατορίες να προβάλλουν και επιβάλλουν την δική τους κουλτούρα, τρόπο ζωής, αξίες και θεωρήματα. Δεν είναι τυχαίο που ταυτόχρονα επιβάλλονται οι απόψεις περί του τέλους των εθνικών κρατών, της έλλειψης αξίας τους, ενώ την ίδια ώρα από την άλλη πλευρά προβάλλονται θεωρίες περί ύπαρξης εθνών που μόνο ηχηρότατο γέλιο προκαλούν. Ανέκδοτα όπως αυτό του Αμερικανικού έθνους, θέλουν να πετύχουν μία ακόμα σχετικοποίηση της έννοιας της εθνότητας και της ατομικής κουλτούρας και μετατροπή της σε εθνότητα υπηκόων αυτοκρατορίας. Αυτοί είναι οι σκοποί τους και προκύπτουν αβίαστα και σαφέστατα από την λειτουργία της μαζικής μετανάστευσης σε  όλο τον δυτικό κόσμο.

            Προσωπικά πιστεύω πως είναι εύκολο τελικά να αντιληφθούμε και να προβάλουμε τα δισήμαντα και θα πρέπει με σαφήνεια να τα διαχωρίσουμε από τις τακτικές και τους σκοπούς των ατομικοτήτων ισχύος. Πρώτα από όλα, για εμάς ο σεβασμός στην κουλτούρα του άλλου δεν επιβάλλεται με ρήτρες σε συνθήκες και με νόμους, είναι αυτονόητος από την ανθρώπινη υπόσταση του άλλου. Επίσης για εμάς καμμία κουλτούρα κανενός δεν επιβάλλεται με πλύση εγκεφάλου, με συνεχή επανάληψη, με εξαφάνιση άλλων κουλτουρών, αξιών, σκέψεων. Για μας κάθε κουλτούρα έχει την ιδιοαξία της και της αξίζει σεβασμός. Η ανθρώπινη φύση και η επικοινωνία δίνει το μέτρο της επιρροής και της επαφής. Κανείς πλην των ίδιων των ανθρώπων δεν μπορεί να παρεμβαίνει στο διανθρώπινο γίγνεσθαι. Ο μετανάστης αντιμετωπίζεται σε κάθε περίπτωση ως άνθρωπος, ήτοι ίσος ως προς όλα τα δικαιώματά του (ατομικά και κοινωνικά, π.χ. αμοιβές). Σκοπός μας είναι διττός να γυρίσει στην πατρίδα του ζωντανός και «επιτυχημένος» και να μην χρειαστεί να εγκαταλείψει κανείς ποτέ τον τόπο του και τις πατρογονικές του εστίες, εκεί που βίωσαν γενιές προγόνων του.

            Το έθνος και η κουλτούρα, το εθνικό κράτος όπου συγκροτείται ως συλλογικότητα ισχύος είναι πραγματική πρόκληση για την ύπαρξη και απόδειξη του διεθνισμού μας. Ενός διεθνισμού ισότητας και σεβασμού της ανθρώπινης ύπαρξης και της κουλτούρας του καθενός. Η ύπαρξη των εθνοτήτων και των ιδιαιτεροτήτων τους, κείται ως αντίπαλο δέος στην δημιουργία και την ύπαρξη των νεοαυτοκρατοριών, κάθε άνθρωπος έχει την δυνατότητα κάλυψης των βιοτικών του αναγκών στον τόπο όπου γεννήθηκε ή ελεύθερα και όχι καταπιεσμένος επιθυμεί. Μόνο έτσι ο πλανήτης θα ενωθεί και δεν θα αποτελέσει ένα όχλο, ένα «πλάσμα» νεόδουλο πολίτη αυτοκρατορίας.

 

Ε. Θα κλείσω με το δισήμαντο των επιδομάτων φτώχειας, της ελεημοσύνης. Ανθρωπιστικοί λόγοι επιβάλλουν κατά τους εμπνευστές των θεωρημάτων αυτών την χορήγηση επιδομάτων φτώχειας. Εγραψα και στο «Τα αφεντικά δεν τρελάθηκαν»  κάποια αρκετά πράγματα για την δική μου θεώρηση των πραγμάτων. Το ποιοι είναι υπεύθυνοι για την φτώχεια, το ποιοι την προξενούν σκόπιμα είναι θαρρώ αυτονόητο. Αυτονόητο όμως για εμάς είναι ότι τα μαζικά επιδόματα φτώχειας διαχωρίζουν τους πολίτες, από ίσους , τους μετατρέπουν θεσμικά σε πλούσιους και ελεήμονες και φτωχούς και ελεημονουμένους. Θεσμοθετείται ως παραδεκτός πολιτικός όρος η φτώχεια των πολλών, η φτώχεια που σηματοδοτεί την συνολική, ατομική και συλλογική εξάρτηση από τα επιδόματα και τις ελεημοσύνες. Στην δική μας σημασιολογική πολιτική προσέγγιση, κάθε άνθρωπος είναι ίσος, δεν επαιτεί, αλλά δικαιούται την κάλυψη των βιοτικών αναγκών του (υλικών και ψυχικών) που είναι αποφασιστικό κριτήριο και στοιχείο της προσωπικής του ελευθερίας. Της ατομικότητας που ενώνεται με άλλες και λειτουργεί ίσα και μέσα στην συλλογικότητα της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού.

Δεν ζητούμε λοιπόν, απαιτούμε τα απαράγραπτα δικαιώματα κάθε ανθρώπου και τούτο γνωρίζοντας καλά και συνειδητοποιημένα τους στόχους μας και τους διαχωρισμούς από τις άθλιες για τον άνθρωπο επιδιώξεις του παγκοσμίου κεφαλαίου των ατομικοτήτων ισχύος που αυτό εκφράζει.

 

Advertisements

ΟΙ ΚΡΙΤΙΚΟΙ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ

ΟΙ ΚΡΙΤΙΚΟΙ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ

Βλέπω την πολιτική ζωή του τόπου και θλίβομαι.
Η πολιτική έχει μετατραπεί σε δημοσιογραφία.
Σε δημοσιογραφία κριτικών … .
Κριτική κάνει το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση της ΝΔ, στον ΣΥΡΙΖΑ, στο ΚΚΕ … .
Κριτική κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ στο ΠΑΣΟΚ, στη Ν.Δ. στο ΚΚΕ.
Κριτική κάνει το ΚΚΕ στους άλλους,
Κριτική κάνει η Ν.Δ. στο ΠΑΣΟΚ, στον ΣΥΡΙΖΑ, στο ΚΚΕ, λες και δεν είναι τόσα χρόνια κυβέρνηση κάνει κριτική ακόμα και στον εαυτό της.
Σαν στείρα ανέραστη δημοσιογράφο έχει καταντήσει η πολιτική.
Ειλικρινά δεν μπορώ να διαχωρίσω πλέον τον λόγο ενός πολιτικού από τον λόγο του Χατζηνικολάου, του Ευαγγελάτου, της Στάη … .
Δημοσιογραφοποίηση της πολιτικής που όλοι περιγράφουν και κριτικάρουν, χωρίς πρόταση ουσίας, κριτική για να υπάρχουμε, για να βγαίνει το μεροκάματο.
Πολιτική όμως δεν είναι η κριτική ταινιών, βιβλίων και τραγουδιών άλλων δημιουργών.
Πολιτική είναι η δημιουργία, η παραγωγή θέσεων, αναλύσεων και λύσεων … η παραγωγή συνολικών και ειδικών προτάσεων.
Πολιτική είναι το ίδιο το φίλμ, το ίδιο το βιβλίο, το ίδιο το τραγούδι.
Σκηνοθέτης, συγγραφέας και συνθέτης είναι ο πολιτικός και όχι ο κριτικός.
Η δημοσιογραφοποίηση της πολιτικής, η κριτική απόσταση, η στειρότητα της ιδέας και της υλοποίησής της είναι παρούσες.
Τι οφείλει να κάνει αυτή η δράκα ανθρώπων που μάχεται εδώ μέσα και τόσοι άλλοι που είναι αλληλέγγυοι και έχουν ανάγκη την πολιτική, την πρόταση, την δημιουργία, το γνωρίζουμε πλέον καλά.
Είναι αυτονόητο σύντροφοι πως έχουμε το προνόμιο ή την τύχη να παράγουμε πολιτική.
Ας σπείρουν και κάποιοι σε αυτή την χώρα.

Ιουλίου 3, 2008

Ν.Δ. & ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ ΚΑΤΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

 

Εγραψα τις προάλλες για την ταύτιση στις κυρίαρχες κεντρικές πολιτικές, μεταξύ «εκσυγχρονισμού»  και «μεταρρύθμισης», καθώς και για τις πολιτικές τακτικές της Ν.Δ., προκειμένου να ανέλθει στην εξουσία. Σκέπτομαι … μετά την σαφή, κατάδηλη  και κραυγαλέα αποτυχία της Ν.Δ. στα σημεία που διαχώριζε την πολιτική της (καθημερινότητα πολίτη – επίπεδο ζωής – διαφάνεια) , το μόνο που της έμεινε ήταν η τακτική της φθοράς του αντιπάλου σε θέματα ικανότητας ηγεσίας. Προσωπικά θεωρώ όλα τα στελέχη της Ν.Δ. , ανοϊκούς βλάκες, κανείς τους δεν έχει πραγματικό επίπεδο σε τίποτα, εκτός από το πατροπαράδοτο για την δεξιά άθλημα, της κατασυκοφάντησης, της μηχανορραφίας, της συνωμοσίας, της δημιουργίας παρακράτους και της προδοσίας (όλα αυτά συνθέτουν μια χαρακτηριστική εικόνα).

Αφού τα παραμύθια περί πολιτικής αλλαγής, επανίδρυσης του κράτους κλπ. σύντομα κατέρρευσαν, στοχοποιήθηκε σκόπιμα και μεθοδευμένα ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, ο Γ. Παπανδρέου. Άλλη λύση και τακτική δεν τους έμεινε και δεν τους μένει.  Είναι φύσει αδύνατο, ό,τι κάνει ένας άνθρωπος να είναι στραβό και εσφαλμένο, έστω και με το νόμο των πιθανοτήτων θα κάνει κάτι σωστό. Όμως η σχεδιασμένη πολιτική της μηχανορραφίας του δεξιού παρακράτους και οι εκφραστές της στα Μ.Μ.Ε., παρουσιάζουν κάθε κίνηση του Γ. Παπανδρέου, ως εσφαλμένη. Πάντα βρίσκουν κάτι αρνητικό να πουν, πάντα (ακόμα και σε επιτυχείς κινήσεις ή δηλώσεις) αφήνουν κατά μέρος το κύριο, την ουσία και εφευρίσκουν κάτι αρνητικό, ειρωνικό, προσβλητικό της ικανότητάς του. Δεν υπάρχει πιο συκοφαντημένος πολιτικός στην μεταπολιτευτική πολιτική ιστορία και αυτό οφείλουμε να το παραδεχθούμε όλοι μας. Όπως οφείλουμε να αντιληφθούμε ότι η συνεχής και μακροχρόνια πλύση εγκεφάλου αυτή που έχουμε όλοι υποστεί μας έχει φέρει στο σημείο και τους ίδιους, να δεχθούμε μια σειρά από δήθεν κραυγαλέες ανικανότητες του Γ. Παπανδρέου.  

Το βρώμικα σχεδιασμένο κόλπο στρατηγικής Ν.Δ. και της δεξιάς μπορεί σε όλους να καταστεί σαφές, εάν τοποθετήσουμε τον Γ. Παπανδρέου στην κλίμακα της μετριότητας. Να δεχθούμε δηλ. ότι ο Γ. Παπανδρέου είναι ένας μέτριος άνθρωπος και πολιτικός. Ακόμα και υπό τον όρο της μετριότητας, θετικά και αρνητικά θα ήταν μοιρασμένα. Ας σκεφτούμε λοιπόν τώρα όλοι καθαρά … αυτή την εικόνα έχουν περάσει τα ΜΜΕ στον κόσμο για τον Γ. Παπανδρέου; ή μήπως εικόνα και κριτική είναι κατάδηλα και κραυγαλέα αρνητικές;

Είναι σαφές ότι η πλήρως αρνητική εικόνα του Γ. Παπανδρέου στην κοινωνία, εικόνα που δημιούργησαν και επιβάλλουν η συνωμοτική δεξιά και τα αντίστοιχα ΜΜΕ (το παρακράτος της μαφίας) δεν αντιστοιχεί σε καμμία πραγματικότητα και είναι αποτέλεσμα οργανωμένου σχεδίου.

Απόδειξη για αυτό δεν είναι μόνο το πιο πάνω «πείραμα της μετριότητας», αλλά και το γεγονός της επανεκλογής του ως προέδρου της Σοσιαλ. Διεθνούς. Εκεί δεν φτάνει η ισχύς της βρώμικης προπαγάνδας των δεξιών μαφιόζων και των σφουγγοκωλαρίων τους και εάν οι άλλοι ηγέτες διαπίστωναν ότι έχουν να κάνουν με ένα ανίκανο βλάκα (όπως στην Ελλάδα τον παρουσιάζουν τα ΜΜΕ) είναι βεβαίο ότι δεν θα τον επανεξέλεγαν.

 Αυτή την ακολουθία να την σκεφτούμε και να την βάλουμε καλά στο μυαλό μας. Η Ν.Δ., αποτυχημένη και ψευδόμενη σε όλα εξαρχής, κατέστρωσε και εφάρμοσε το μοναδικό σχέδιο που της είχε απομείνει (προστασία βεβαίως του πρωθυπουργού της) την κατασυκοφάντηση του Γ. Παπανδρέου.

Είναι βέβαιο πως το ίδιο θα έκανε με οποιονδήποτε αρχηγό του ΠΑΣΟΚ καθώς η βρώμικη συκοφαντία είναι μόνιμο στοιχείο της τακτικής της.

Θα ήθελα επίσης να σκεφτείτε ως Γ. Παπανδρέου, όταν κάθε του κίνηση προσβάλλεται από την μαφία της δεξιάς (εκτός, αλλά ακόμα και εντός ΠΑΣΟΚ). Ποια αποφασιστικότητα να επιδείξει, πόσο να τραβήξει αυτιά και λουριά, όταν η προπαγάνδα είναι έτοιμη να απαξιώσει βάναυσα κάθε του κίνηση μπροστά στην κοινή γνώμη;

Και όλα αυτά συμβαίνουν, όταν ο Καραμανλής – εάν δεν διέθετε το «αρχείο» της αποκαλούμενης «δικαιοσύνης» σε όσα έχουν μόνο προκύψει κατά την διακυβέρνησή του – θα πραγματοποιούσε τις συνεδριάσεις του υπουργικού συμβουλίου στον Κορυδαλλό.

Αυτά σύντροφοι πρέπει να κατανοηθούν και να καταδειχθούν .

Πρέπει να καταδειχθεί σε όλο τον ελληνικό λαό, ότι υφίσταται ένα μαφιόζικο κύκλωμα παραεξουσίας στην χώρα, το οποίο, για να εξυπηρετήσει την εξουσιαστική του κερδοσκοπία διεξάγει βρώμικους πολέμους, εναντίον όσων απειλούν την δυνατότητά του να ελέγχει τον λαό μας και να καρπούται από τον ιδρώτα του.

Ολοι σύντροφοι και παρά τις αντιρρήσεις μας, για πολλά πράγματα και πρόσωπα που εξακολουθούν να ταλανίζουν τις πολιτικές μας θέσεις, αξίες και ιδεολογίες, πρέπει να σταθούμε δίπλα στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και να τον θωρακίσουμε, απέναντι στις βρώμικες επιθέσεις που σχεδιασμένα δέχεται από την προπαγάνδα του δεξιού παρακράτους.

Να μην περάσει η βρωμιά τους.

ΜΑΤΙΑ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

Εχω αναφερθεί επανειλημμένα στην κεντρική πολιτική ταύτιση του αποκληθέντος «εκσυγχρονισμού» και της νεοδημοκρατικής δήθεν «μεταρρύθμισης».

Στην πραγματικότητα, η μετάβαση, το 2004, από την κυβέρνηση Σημίτη στην κυβέρνηση Καραμανλή, φάνηκε ως απλή αντικατάσταση προσώπων και όχι κεντρικών πολιτικών εφαρμογών.    

 

Τι έπραξε η Ν.Δ. προκειμένου να έλθει στην εξουσία:

. Η Ν.Δ. επειδή δεν είχε σαφείς πολιτικές διαφοροποιήσεις από την εποχή του «εκσυγχρονισμού» επένδυσε την αντιπολιτευτική της τακτική σε δύο άξονες:
α. την ποιότητα ζωής – καθημερινότητα του πολίτη (ακρίβεια κλπ.).
β. την διαφθορά των μηχανισμών του κράτους και των πολιτικών (χρηματισμός, χρηματιστήριο κλπ.).
Οπως μπορεί να διαπιστώσει οποιοσδήποτε σκεπτόμενος άνθρωπος (για να εξαιρέσω και να διαχωρίσω από τους ανεγκέφαλους) η αποτυχία της Ν.Δ., ως κυβέρνησης είναι οικτρή και στα δύο (για εμάς ήταν προδεδομένο).
Στην πραγματικότητα η Ν.Δ. στόχευσε εκεί που μπορούσε να στοχεύσει με βάση την πολιτική της ιδεολογία. Αυτά ήταν τα άμεσα και κύρια αδύνατα σημεία της πολιτικής Σημίτη, υπό την αστική της θεώρηση (ως προς την σοσιαλιστική είναι αμέτρητα και ακόμα πιο ουσιώδη).
Εννοώ ότι η Ν.Δ. δεν μπορούσε να στραφεί κατά της ιδιωτικοποίησης των ΔΕΚΟ, της ελεύθερης αγοράς πάντων, του ελεύθερου ανταγωνισμού, της ανάθεσης και εκτέλεσης έργων από εργολάβους, της ανάληψης των Ολυμπιακών αγώνων, της υποστήριξης των ΝΑΤΟϊκών στις επιδρομές τους κλπ. … .
Λυσσομανούσαν επί χρόνια βουλευτές, πολιτευτές και δημοσιογράφοι στα αυτιά του Ελληνα για να τον πείσουν. Οχι πως είχαν άδικο, αλλά δεν ήθελαν να φέρουν και το «δίκιο» … .
Στόχος τους ήταν η εξουσία, να αλλάξουν οι διαχειριστές της κερδοσκοπικής ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία «Ελλας Α.Ε.» και να αποκτήσουν αυτοί τα κλειδιά του χρηματοκιβωτίου, όπου συγκεντρώνεται το υστέρημα των Ελλήνων.
Στον αντίποδα και με την πολιτική του εκσυγχρονισμού, το ΠΑΣΟΚ, όχι μόνο μπέρδευε και απογοήτευε τον κόσμο του, αλλά και στήριζε και διαφήμιζε την ορθότητα των κεντρικών πολιτικών επιλογών της Ν.Δ., δηλ. των καθαρά νεοφιλελεύθερων πολιτικών που όχι μόνο ακολουθήθηκαν από τις κυβερνήσεις Σημίτη, αλλά και ποτέ δεν έγινε απόπειρα πολιτικής τους ανάλυσης, αναίρεσης και αντιπρότασης.
Ολο το παιχνίδι παίχτηκε στον πολιτικό εγκλωβισμό, που προκλήθηκε από την πολιτική μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ σε κεντροδεξιό κόμμα. Διότι, εάν το ΠΑΣΟΚ έλεγε όχι αντίστοιχα, στην ασυδοσία της αγοράς, εάν προστάτευε ή ενίσχυε ή έστω έδινε διέξοδο στην ελληνική οικονομία (ας πούμε συνεταιριστικότητα, αυτοδιαχείριση), εάν δημιουργούσε ένα κρατικό φορέα κατασκευής έργων, εάν δημιουργούσε ή πρότεινε νέους θεσμούς δημοκρατίας & σοσιαλισμού, το παιχνίδι θα ήταν αμειγώς πολιτικό και δεν θα μπορούσε να εγκλωβιστεί στα μέτρα της Ν.Δ. . Είναι αυτό που εύστοχα γράφαμε κάποτε με τους συντρόφους, ότι «παίζουμε συνέχεια στο γήπεδο της Ν.Δ.».

 .

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Δυστυχώς και παρά την οικτρή αποτυχία της Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ εξακολουθεί να «παίζει» την πολιτική του στα αυτά επίπεδα και πλαίσια. Αλλοτριώνοντας έτσι συνεχώς την πολιτική του ταυτότητα, καθώς εξαντλείται στα αστικά αυτονόητα του «εκσυγχρονισμού – μεταρρύθμισης», αλλά και αλλοτριώνοντας ταυτόχρονα τις πολιτικές πεποιθήσεις μεγάλου μέρους του ελληνικού λαού. Πραγματικά πολλοί κορυφαίοι σήμερα πολιτικοί του ΠΑΣΟΚ θα ταίριαζαν γάντι στις πολιτικές που εφαρμόζει η Ν.Δ. και κανείς δεν μπορεί να με πείσει ότι θα είχαν συνειδησιακό πολιτικό πρόβλημα να είναι υπουργοί του Καραμανλή και να εφαρμόζουν τις πολιτικές του.
Η αλλοτρίωση του ΠΑΣΟΚ έφερε το πολιτικό παιχνίδι πλαίσιο στα μέτρα της Ν.Δ. .
Οσο δεν το καταλαβαίνουμε αυτό, όχι μόνο δεν έχουμε καμμία ελπίδα ως σκεπτόμενοι πολίτες, αλλά και τελικά ίσως να μην έχει και λόγο ύπαρξης το ΠΑΣΟΚ.
Αν κάτι έχει να κάνει το ΠΑΣΟΚ είναι να ορίσει την πολιτική ατζέντα παράγοντας και προτείνοντας πραγματική σοσιαλιστική ή έστω φιλοκοινωνική πολιτική, μέχρι τότε θα όρχεται ως άρκτος στους ήχους των νεοδημοκρατικών κυμβάλων.

 

 

Ιουλίου 2, 2008

ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΔΕΝ ΤΡΕΛΑΘΗΚΑΝ

ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΔΕΝ ΤΡΕΛΑΘΗΚΑΝ

 

Τα αφεντικά δεν τρελάθηκαν, ούτε τους τσίμπησε κάποιο εισαγόμενο έντομο. Τα αφεντικά ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν, καθώς έχουν σίγουρα καλύτερη πληροφόρηση για το ζοφερό μέλλον και αντίστοιχες προγνώσεις, που δεν ανακοινώνουν στους απλούς νεόδουλους πολίτες.

            Δεν πρέπει να προκαλεί εντύπωση η συμπεριφορά και οι προτάσεις του ΣΕΒ για φορολόγηση των χρηματοπιστωτικών δικαιοπραξιών προκειμένου να χρηματοδοτηθεί το «ταμείο της φτώχειας», το σύγχρονο πτωχοκομείο. Να ενισχύσουν την καταναλωτική δυνατότητα των «πελατών» τους, επιδιώκουν οι ημέτεροι βιομήχανοι …, μια τάξη, (ομάδα στην πραγματικότητα)  που έχει επανειλημμένα αποδείξει την κοινωνική της αναλγησία, για να μην αναφερθώ σε έτι χείριστα για αυτούς συμπεράσματα για το ποιόν και την λειτουργία τους στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Δεν έγιναν ξαφνικά κοινωνικά ευαίσθητοι οι μερικές δεκάδες «βιομήχανοι και επιχειρηματίες», δεν κατελήφθησαν από κοινωνική αυτογνωσία, ούτε το θείον πνεύμα τους επιφοίτησε. Να διασώσουν και συντηρήσουν το κατεστημένο της κοινωνικής τους εξουσίας επιδιώκουν, για να μην υπάρξουν ανατροπές, δυναμικές ή μη..

           

Α.        Πρώτα απ’ όλα, πρέπει να επισημάνω, ότι ο εδώ διάλογος πρωτοπόρησε για μία ακόμα φορά, θέτοντας πριν πολλούς μήνες την πρόταση για φορολόγηση των χρηματοπιστωτικών δικαιοπραξιών (για άλλους βέβαια σκοπούς από την ελεήμονα διάθεση των πλουσίων). Είναι ευνόητο ότι απαιτούμε ένα δίκαιο κράτος που θα εξασφαλίζει την κάλυψη των βιοτικών αναγκών κάθε ανθρώπου και όχι ελεημοσύνες που παραπέμπουν σε οχλοποίηση και καταρράκωση κάθε ανθρώπινης αξίας. «Γίνε φτωχός σε όλα να πάρεις την ελεημοσύνη μας», είναι το κοινωνικό πρόσταγμα των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, γίνε σαν τον επαγγελματία «Ζητιάνο» του Ανδρέα Καρκαβίτσα, είναι η «συμβουλή» τους, γίνε εξαρτώμενο. Αυτό επιδιώκουν να μας καταντήσουν … .

 

Β.        Μία ακόμα «νίκη» του διαλόγου, ήταν η πρόγνωση της κατάρρευσης της διεθνούς οικονομίας. Η πρόγνωση επιβεβαιώθηκε από τα συμπεράσματα της κορυφής του καπιταλισμού, του Δ.Ν.Τ.  και του Ο.Ο.Σ.Α. και τα μέτρα παρεμβατισμού που προτείνουν, οι ίδιοι άνθρωποι και οι ίδιοι μωροφιλόσοφοι της οικονομίας που μας έλεγαν ότι η «ελευθερία της αγοράς» πάνω και πέρα από κράτη, πολιτείες και κοινωνίες θα φέρει την  παγκόσμια ευδαιμονία !!!. Για προπαγανδιστές υπάλληλοι, ήταν άξιος ο μισθός τους, για έντιμους ανθρώπους δεν συζητώ, οι μισοί και πλέον θα έπρεπε να είχαν παραιτηθεί και αυτοκτονήσει, αναλογιζόμενοι πόσα εκατομμύρια ζωές και πόση δυστυχία στοίχισε και θα στοιχίσει στην ανθρωπότητα, ο άθλιος, βρώμικος μισθός τους.

Αλλά η εντιμότητα και η κοινωνική συνείδηση δεν είναι ίδιον της κάθε λογής λακκέδων !!! . 

Η πρόγνωση η δική μας κάνει λόγο για κατάρρευση του συστήματος μέχρι το τέλος του 2010.

 

Γ.         Είναι σαφές ότι το οικοδόμημα του νέο-φιλελευθερισμού που στηρίχθηκε στο δοκιμασμένα αποτυχημένο και αστείο ως έμπνευση μοντέλο – θεώρημα της ελευθερίας της αγοράς, ήτοι μιας αγοράς, από επιχειρηματίες που δεν ελέγχονται από κανένα, έχει αποτύχει τόσο στους θεωρητικούς, όσο και στους πραγματιστικούς στόχους που προπαγάνδισε και επιβλήθηκαν με πλύση εγκεφάλου στους λαούς του πλανήτη. Στην προηγούμενη εφαρμογή του, ως laissez faire – laissez passer, πήρε περίπου 60 χρόνια για να οδηγήσει στο κράχ του 1929, στη νέα του εφαρμογή στην εποχή που οι ταχύτητες είναι μεγαλύτερες μια εικοσαετία του είναι υπεραρκετή για να καταρρεύσει. Στην πραγματικότητα το ψευδοθεώρημα της αποκληθείσας από τους ίδιους ελεύθερης αγοράς και του ελεύθερου ανταγωνισμού (πάντα βρίσκουν εύηχα ονόματα που παραπέμπουν συνειρμικά τον άνθρωπο σε άλλα πράγματα) επιδιώκει την επέκταση της ομάδας των οικονομικά ισχυρών σε κάθε γωνιά του πλανήτη, την οικονομική διείσδυση παντού, την κατασίγαση κάθε αντίθετης πολιτικής (εμπειρικής ή θεωρητικής), την επιβολή κεντρικής κουλτούρας καταναλωτή κάθε είδους δικής τους παραγωγικής δραστηριότητας, την έλλειψη – εξάλειψη κάθε εξουσίας ή δυνατότητας των κοινωνιών και των πολιτειών να επέμβουν στην δραστηριότητά τους, την κατακυρίευση εντέλει του πλανήτη, από τους ίδιους και τα οικονομικά, εξουσιαστικά και κυριαρχικά τους συμφέροντα. Η μαύρη μπέρτα που έχει σκεπάσει ολόκληρο τον πλανήτη, στην τακτική της συνειρμικής εξάρτησης των ανθρώπων, χρησιμοποιεί όρους όπως παγκοσμιοποίηση, πρόοδος, ανάπτυξη κλπ. . Τα αποτελέσματα στον πλανήτη και στους κατοίκους του είναι φανερά και μόνο ειρωνική συχασιά και δυσοσμία πτωμαΐνης ανασύρουν στην σκέψη μου.  

    

Δ.        Μιλάμε για οικονομία της αγοράς, η έννοια όμως οικονομία αφορά απλούς μαθηματικούς υπολογισμούς κερδών. Θα πρέπει να στραφούμε στην πολιτική οικονομία για να κατανοήσουμε τις προτάσεις του κάθε ΣΕΒ και να δούμε τα αδιέξοδα και την απόλυτη ανοησία της πολιτικής οικονομίας του καπιταλισμού. Είναι σαφές ότι στην οικονομική θεωρία του σύγχρονου καπιταλισμού η έλλειψη ζήτησης καταστρέφει την δυνατότητα προσφοράς (παραγωγής). Αυτό θέλουν να αποφύγουν οι βιομήχανοι του ΣΕΒ, καθώς οι νεόδουλοι πελάτες τους δεν θα μπορούν να ενισχύσουν με την κατανάλωση, τις παραγωγικές – κερδοσκοπικές τους δραστηριότητες. Οι ανεγκέφαλοι του νέο-φιλελευθερισμού δεν αντιλαμβάνονται ούτε τα στοιχειώδη, ότι η έλλειψη ζήτησης καταρρακώνει την παραγωγή και κάνει τις χρηματιστηριακές αξίες απλές φούσκες χωρίς αντίκρισμα.

            Βέβαια υπάρχουν δύο εξαιρέσεις, η μία είναι η δική μας πολιτική οικονομία της κοινωνίας και του κοινωνισμού και η άλλη είναι να το πράττουν σκόπιμα προκειμένου να προκαλέσουν την εξαθλίωση των ανθρώπων και την οχλοποίηση των πολιτών, ώστε να μην καθίστανται εμπόδιο στο σχέδιο της δημιουργίας νέων αυτοκρατοριών και την επιβολή κάθε είδους σχεδίου τους.

 

Ε.        Σε δύο πράγματα παραπέμπει η συμπεριφορά τους, στην αδηφάγο ανοησία και στην επιβολή ενός νέου μεσαίωνα των αυτοκρατοριών. Και οι δύο είναι κατακριτέες ως εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, κολαζόμενα ανάλογα με τον βαθμό του δόλου, με την ίδια οικτρή για τους δράστες τιμωρία. Οι δράστες πρέπει να εμποδιστούν, το κατ’ εξακολούθηση και κατά συρροή παγκόσμιο έγκλημα πρέπει να πολεμηθεί, να νικηθεί  και να καταρρεύσει.

Η εξαθλίωση, η οχλοποίηση, οι ελεημοσύνες, παραπέμπουν αυτόματα στην δημιουργία νέο-αυτοκρατοριών, όπου οι πολίτες θα είναι απλά εξαρτώμενα κάποιου ελεήμονα ευγενή. Η ίδια η αυτοκρατοριοποίηση της Ε.Ε. με την συνθήκη της Λισσαβόνας, συντείνει στην δημιουργία ενός νέου Καίσαρα. Οσο για συγκλητικούς, υπάρχουν χιλιάδες πρόθυμοι «οπαδοί» της ανύπαρκτης και υπό εσκεμμένη επιβολή – διδαχή «ευρωπαϊκής ιδέας», αλλά και των εν γένει θεωρημάτων του νέο-φιλελευθερισμού που κατατρώγει τους ανθρώπους, κατά την σειρά της ιεράρχησης – ανισότητας δυνατότητας εκμετάλλευσης που τους έχει θέσει, πρώτα οι φτωχότεροι, ανίκανοι να χρησιμοποιηθούν σαν γρανάζια στην μηχανή μας και οι υπόλοιποι έπονται. Το μισάνθρωπο σύστημα, έχει καταφέρει να επαναφέρει τον κοινωνικό φεουδαλισμό, τους τιτλούχους, τους επώνυμους σε μία κατάσταση αποδεκτής από τους πολλούς ιεράρχησης, φαραωνικής πυραμίδας, μένει να επαναφέρει και τους αυτοκράτορες … .   

 

ΣΤ.     Θα ήθελα να πιστέψω πως πρόκειται για ένα απλό λάθος της αδηφάγου ανοησίας των τρισάθλιων καπιταλιστών, μια ψυχολογική διαταραχή της σχιζοειδούς τους ματαιοδοξίας, όμως η κριτική θεώρηση της ανθρώπινης ιστορίας, η ίδια η διαλεκτική που αναπτύσσεται, δεν με αφήνει να ησυχάσω. Πως αλλιώς μπορεί να εκτιμηθεί η επιβολή της απολυταρχίας της αγοράς, ο νεοκαννιβαλισμός, η κομποστοποίηση των ανθρώπων και των ιδεολογιών (όλα στο ίδιο καζάνι), η σχετικοποίηση των δικαιωμάτων, οι αόρατοι εχθροί, οι ασύμμετρες απειλές, η παιδεία που προετοιμάζει νεόδουλους και χίλια μύρια άλλα ιδεολογήματα που προβάλλονται από τους εμπνευστές τους ή τα παπαγαλάκια – λακέδες τους (επαγγελματίες υπαλλήλους πολιτικούς και μη, εννοώ), σαν η μόνη ορθή λύση για τους ανθρώπους και τις κοινωνίες του πλανήτη.

 

Ζ.    Οι αυτοκρατορίες συγκροτήθηκαν και στηρίχθηκαν στους περιφερειακούς πολέμους και ποτέ δεν συγκρούστηκαν μεταξύ τους κατά την συγκρότησή τους.  Αν η πρόγνωση επαληθευτεί σύντομα θα έχουμε και άλλους περιφερειακούς πολέμους, για να συγκροτηθούν οι νέο-αυτοκρατορίες. Οι θεωρίες περί ζωτικών χώρων, περί υπεράσπισης των συμφερόντων, αλλά και της δημοκρατίας !!!, δίνουν και παίρνουν εδώ και χρόνια … οι αυτοκρατορίες δημιουργήθηκαν αφού κατέστρεψαν τις δημοκρατίες και στο όνομα αυτών !!!.

            Το Ιράν έχει πάρει την σειρά του, αν και η ταύτισή του με τα συμφέροντα της Ρωσίας και της Κίνας θα κάνει το έργο δύσκολο. Αν κλείσουν τα στενά του Ορμούζ, έστω με μία υποτυπώδη σύγκρουση, το πετρέλαιο θα εκτιναχθεί στα 1.000 δολλάρια το βαρέλι, γεγονός που σημαίνει περαιτέρω οχλοποίηση των ανθρώπων, μαζοποίηση και εύκολο έλεγχο των πολιτών, όρος που δημιουργεί αυτοκρατορίες και αυτοκράτορες. Σκεφτείτε το, πριν το δείτε, αυτή ή κάποια άλλη περιφερειακή σύγκρουση που θα μας κάνει πιο φτωχούς και πιο εξαρτημένους.

 

Η.       Κάποιοι προβάλουν ως σωτηρία, ψευτοπαρεμβατισμούς στηριζόμενους σε ένα νέο-κεϋνσιανισμό. Πρόκειται για τρυκς του κατεστημένου, όπως τα αποκαλώ, προκειμένου να διατηρηθεί το κοινωνικό status qvo, κυρίως να μην θιγεί η υπάρχουσα καθεστηκυία τάξη ή η μετάβαση στα νέα πολιτικά μοντέλλα του νέο-αυτοκρατορισμού να γίνει χωρίς να θίξει τα πρόσωπα που ελέγχουν σήμερα κάποια κομμάτια της εξουσίας κάθε είδους και περιεχομένου (είναι ιστορικό συμπέρασματα ότι τους αυτοκράτορες τους επιλέγουν και τους στηρίζουν οι φεουδάρχες και τους χρήζουν οι αρχιερείς) . Οι πολίτες – άνθρωποι του πλανήτη θα κληθούν και πάλι να πληρώσουν τις επιδιώξεις των κεφαλαιοκρατών, με συγκράτηση των μισθών, με πείνα και περισσότερη εργασία για τους νεόδουλους (είναι πιθανό σύντομα να εξεταστεί η επάνοδος μιας νέας μορφής πολιτικής δουλείας). Τα «κοινωνικά συμβόλαια» και οι συναινέσεις που ζητούνται σε αυτό αποσκοπούν. Όμως το πείραμα έχει την προβληματική του, δεν υπάρχει χρυσός ως παγκόσμια σταθερά για να αντικατασταθεί από το χρήμα. Το χρήμα δεν μπορεί να αποτελέσει σήμερα σταθερά, αλλά έχει «απορυθμιστεί» από την υπεραισιοδοξία των χρηματιστηρίων και τις κινήσεις των τραπεζών, για την υλοποίηση των οποίων δεν επαρκεί ούτε το διπλάσιο των παραγωγικών δυνατοτήτων του πλανήτη. Αυτό συμβαίνει όταν ένας επικουρικός παράγοντας μετατρέπεται σε κύριο και κυρίαρχο, σε λίγο καιρό τα «λεφτά» θα μπορούν να τεθούν εκεί που όλοι έχουμε κάποτε βωμόλοχα φωνάξει.

            Αυτό συμβαίνει όταν ανόητοι, άπληστοι ματαιόδοξοι επιχειρηματίες και τα παπαγαλάκια τους αναγορεύονται σε ανέλεγκτους δυνάστες των κοινωνιών και των ανθρώπων. Η ανοησία κυριαρχεί πάνω σε όλα.

            Η άνοδος των τιμών των πρωτογενών αγαθών δείχνει την αγωνία τους, μήπως και τα χρήματά τους έχουν την ανωτέρω κατάληξη ή την σπουδή τους να «τοποθετηθούν» επί των νέων αξιών που θα κριθούν αναγκαίες για την σωτηρία τους με την επινόηση ενός νέο-κεϋνσιανισμού. Την ίδια ώρα, η φρενίτιδά τους τείνει να ακυρώσει την απόπειρα πριν καν ξεκινήσει.

 

Θ.        Και πάλι τίθεμαι μπροστά στο ερώτημα: σκοπιμότητα ή ανοησία; Δεν με ενδιαφέρει η απάντηση, με ενδιαφέρει ο δράστης και το αποτέλεσμα της δράσης του, η ποινή δεν αλλάζει και μόνο η ιστορία θα μπορέσει να αποδώσει ίσως κάποια ελαφρυντικά σε κάποιους. Για μένα, για εμάς θέλω να πιστεύω, με την λογική του κοινωνισμού και της δημοκρατίας, ούτε η μία, ούτε ή άλλη από τις πιο πάνω λύσεις μπορεί να είναι επαρκής. Εχουμε το θεωρητικό και πολιτικό οπλοστάσιο να ζητήσουμε και να επιδιώξουμε την ανατροπή κάθε φαυλότητας στην πατρίδα μας και στον πλανήτη. Εχουμε και κάποια γραπτά κείμενα (όπως το «ΠΑΣΟΚ του Ανθρώπου» και τα κείμενα που το συνοδεύουν) ως σημεία σύγχρονης αναφοράς και οικοδόμησης μιας άλλης πολιτικής, ακόμα και πολιτικής οικονομίας, που ακυρώνει κάθε σχέδιο και εγκαθιδρύει τις πολιτείες των ανθρώπων και των κοινωνιών. Η αξία του ανθρώπου και η αναγωγή της σε κυρίαρχο στοιχείο της πολιτικής δράσης και της πολιτειακής συγκρότησης. Το δίκαιο κράτος που έχει ως στόχο την ίση κάλυψη των βιοτικών αναγκών όλων των ανθρώπων. Η οικονομία της κοινωνίας που ξεπηδά από τις αρχές και τις πρακτικές του, συγκροτεί μια νέα πολιτική οικονομία, μια πολιτική οικονομία της κοινωνίας και των ανθρώπων. Το λαμπερό και απρόσβλητο όπλο μας: η πραγματική ανόθευτη Δημοκρατία, αποτελούν σημαντικές συνιστώσες για να αποκαθηλώσουμε τα φαντάσματα του καννιβαλιστικού  καπιταλισμού και των νέο-αυτοκρατοριών. Ψυχή και ορμή για να σπείρουμε χρειάζεται, γιατί οι ιδέες μας, όπου πέφτουν φυτρώνουν και καρπίζουν, απαντώντας στις αγωνίες των συνανθρώπων μας. Το σύστημα αξιών και η πολιτική του πρακτική υπάρχει, είναι παρόν.

            Το ίδιο το ΠΑΣΟΚ οφείλει να σεβαστεί την δυναμική που προκύπτει μέσα από τα σπλάχνα του, οφείλουν κάποιοι να αντιληφθούν ότι οι ιδέες μας είναι πιο μεγάλες και πιο καυτές και επίκαιρες από τα δέντρα και τα κούτσουρα. Αν δεν δείξουν την πρέπουσα υπευθυνότητα είναι βέβαιο ότι θα ξεπεραστούν από τις ίδιες τις κοινωνικές ανάγκες και τις απαντήσεις που δίνουμε στις κοινωνίες.          

 

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.