Διάλογος για την Κοινωνία

Οκτώβριος 31, 2007

ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΤΑΜΕΙΑ: ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ Η ΑΠΑΤΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΤΑΜΕΙΑ: ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ Η ΑΠΑΤΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ 

Εχω βέβαια ξαναγράψει για το ζήτημα των ασφαλιστικών ταμείων και της κοινωνικής ασφάλισης.

Το παρόν κείμενο έρχεται να μορφοποιήσει και ταξινομήσει τις αναγκαιότητες και τις θέσεις.

Το ζήτημα των ασφαλιστικών ταμείων και της κοινωνικής ασφάλισης ευρύτερα δεν είναι βέβαια σημερινό και πολλά έχουν γραφτεί και αναλυθεί.

Το κείμενο αυτό φιλοδοξεί να προσφέρει μία πιο ολοκληρωμένη θεωρητική και πρακτική προσέγγιση του ζητήματος  με την υποβολή ουσιαστικών προτάσεων που αφορούν όλη την κοινωνία και κινούνται προς το συμφέρον της:

Α.        ΘΕΩΡΗΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

1.         Ο ΘΕΣΜΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΩΝ ΜΗΧΑΝΙΣΜΩΝ «ΑΓΟΡΑΣ» & ΚΡΑΤΟΥΣ.

            Η κοινωνική ασφάλιση αποτελεί κατάκτηση των κοινωνιών και των πολιτών – εργαζομένων, ταυτίζεται δε με το αποκαλούμενο κράτος – πρόνοιας. Ιστορικά (και αφήνοντας καταμέρος τους αρχαίους θεσμούς) ξεκινά σε πρώιμη μορφή με το πέρασμα από την φεουδαλική στην καπιταλιστική οικονομία και υπό την πίεση των εργατικών κινημάτων θεσπίζεται για 1η φορά το 1880 με τις μεταρρυθμίσεις του Βίσμαρκ στην Γερμανία. Κατά τον 20ο αιώνα με την σοβιετική επανάσταση η κοινωνική ασφάλιση επεκτείνεται μαζί με το κράτος πρόνοιας για να περιλάβει το σύνολο των παραγωγικών τάξεων. Η κοινωνική πολιτική απαίτηση θεσμοθετείται ευρύτερα στην Ευρωπαϊκή ήπειρο.   

Εξετάζοντας τον θεσμό της κοινωνικής ασφάλισης μπορούμε να αχθούμε στο συμπέρασμα ότι αποτελεί κατάκτηση των κοινωνικοπολιτικών κινημάτων της αριστεράς, αλλά και «παραχώρηση» του καπιταλισμού και των κρατικών – θεσμικών μορφωμάτων που αυτός επέβαλλε προς τους εργαζόμενους ανθρώπους. Στο πλαίσιο της παραχώρησης παρεχόταν επαρκής κάλυψη των βιοτικών αναγκών τόσο σε επίπεδο συντάξεων όσο και σε επίπεδο περίθαλψης.

Η αιτιολογία είναι σαφής: η αποδοχή της ανάγκης του εργασιακά απόμαχου να επιβιώσει με τα μέσα που εξασφάλιζε η συμμετοχή του στην υπεραξία της εργασίας του (εξαρτημένης ή όχι). Στο πλαίσιο της αποδοχής αυτής το κεφάλαιο απείχε σε μεγάλο βαθμό από την εκμετάλλευση της ανάγκης αυτής για περαιτέρω κερδοφορία (όπως δεν έπραξε σε άλλους τομείς που αφορούν την κοινωνική πρόνοια) εξυπηρετώντας μία κοινωνική εικόνα που ανταποκρινόταν σε μία κεφαλαιακή και ψυχολογική προσέγγιση.

Είναι σαφές ότι το ζήτημα της κοινωνικής ασφάλισης είναι αμιγώς ταξικό πολιτικό ζήτημα.

Για την αριστερά, που έχει ως σκοπό της την εξύψωση του ανθρώπου και των βιοτικών του αναγκών ως βασικού παράγοντα της κοινωνικής ζωής και της πολιτικής, η αξίωση για αξιοπρεπή διαβίωση του εργασιακά απόμαχου είναι βασικό και κύριο δεδομένο. Αντίστοιχο δεδομένο είναι η αποφυγή εμπλοκής στο ευαίσθητο αυτό ζήτημα κάθε ιδιωτικού κερδοσκοπικού μηχανισμού. Οι μηχανισμοί αυτοί λειτουργώντας με θεσμούς του εμπορίου, όχι μόνο αλλοιώνουν το χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης, μετατρέποντάς τον σε πεδίο κερδοσκοπίας εις βάρος των ασφαλισμένων, αλλά και λειτουργώντας με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια δεν δίδουν την εξασφάλιση ότι κατά το χρόνο παροχής (π.χ. χορήγησης της σύνταξης) θα υφίσταται ο ασφαλιστικός φορέας[1]. Ως αναπόδραστη συνέπεια του δεδομένου αυτού και με την εφαρμογή ενός αντιστοίχου μηχανισμού – μοντέλου  στις Η.Π.Α., οι ιδιωτικοί οικονομικοί φορείς θα ταυτίζονται με χρηματοπιστωτικούς κολοσσούς που θα ελέγχουν ολοένα και περισσότερο το κοινωνικοπολιτικό και οικονομικό γίγνεσθαι, αποτελώντας αναφαίρετους και αξιοϋπεράσπιστους θεσμούς του κοινωνικού γίγνεσθαι  .

Είναι σαφές και το επαναλαμβάνω ότι ως λύση που αυξάνει τις εξαρτήσεις του ατόμου όχι από το όλον, το «κοινόν» δηλ. από το κράτος, αλλά από ιδιωτικές επιχειρήσεις, αλλά και τις ενισχύει οικονομικά, αλλά και ως θεσμικούς πλέον φορείς, η λύση αυτή είναι απευκταία και πρέπει να γνωρίσει την πολεμική του συνόλου της κοινωνίας.

2. Η ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΑΠΑΞΙΩΣΗΣ ΤΩΝ ΦΟΡΕΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΩΣ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΕΙΣΟΔΟΥ ΤΟΥ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΣΕ ΝΕΕΣ ΑΓΟΡΕΣ      

Είναι σαφές και γνωστό ότι το μεγάλο μονεταριστικό κεφάλαιο επιδιώκει πάντοτε να εξεύρει νέες αγορές διευρύνοντας τους κερδοφόρους ορίζοντές του και σε νέα «προϊόντα». Αντίστοιχα αυξάνει τον ουσιαστικό του ρόλο στην λειτουργία της κοινωνίας, αποκτώντας και θεσμική κατοχύρωση (δείτε το καθεστώς των τραπεζών στην Ελλάδα). Υπενθυμίζοντας ότι ο ρόλος μας είναι να πολεμήσουμε για να εξαλειφθούν τέτοιου είδους εξαρτήσεις, ανθρώπων και κοινωνίας, θα πρέπει να εξετάσουμε την πολεμική και την φθορά των φορέων κοινωνικής ασφάλισης στην κοινωνική συνείδηση.

Είναι σαφές ότι η κοινωνική ασφάλιση αποτελεί αναγκαιότητα του ανθρώπου, αναγκαιότητα απέναντι στην βαρβαρότητα ατομική και συλλογική, απέναντι στην βαρβαρότητα που αντιμετωπίζει τον άνθρωπο ως μηχανή παραγωγής, ως ανταλλακτικό εξάρτημα της οικονομίας και άχρηστο απόρριμμα όταν καταστεί μη παραγωγικό – μη εκμεταλλεύσιμο. Τούτο αναφέρω απλώς για να μην αναπτύξω στο παρόν μία ολόκληρη κοσμοθεωρία για το ότι κάθε άνθρωπος πρέπει να θεωρείται αυθύπαρκτα άξιος και ικανός να απολαμβάνει ένα σύνολο κοινών παραγόμενων αγαθών.       

Είναι σαφές ότι η επιχειρούμενη φθορά των φορέων κοινωνικής ασφάλισης δεν είναι τυχαία ή αποτέλεσμα πραγματικών δεδομένων. Σε ένα ζήτημα που αφορά το σύνολο των πολιτών ένα κράτος δεν μπορεί να προτείνει λύσεις που θέτουν εν αμφιβόλω την ίδια την επιβίωσή τους, δεν μπορεί να προτείνει έναν εμφύλιο πόλεμο με θύματα όσους αναμένουν την επιβίωση από το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, εάν θέλετε ακόμα και με βέβαιες θανατικές καταδίκες εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών και με την εξέλιξη του χρόνου όλων μας. Το ίδιο το κράτος που φαίνεται να νίπτει τας χείρας του απέναντι στο πρόβλημα, εξετάζοντας μόνο τις δήθεν οικονομικές δυνατότητες – αδυναμίες των ταμείων και αρνούμενο να χρηματοδοτήσει ακόμα και με τις οφειλές του τα ασφαλιστικά ταμεία και την κοινωνική ασφάλιση ευρύτερα, δεν μπορεί ταυτόχρονα να χαρίζει δισεκατομμύρια Ευρώ στις τράπεζες (με όχημα την δήθεν αναμόρφωση του ασφαλιστικού των υπαλλήλων τους), ούτε βέβαια φορολογητέα κέρδη σε υπερκερδείς επιχειρήσεις, αλλά και να μειώνει τις εργοδοτικές εισφορές – έσοδα των ταμείων. Το κράτος όφειλε και οφείλει να χρηματοδοτήσει τα ασφαλιστικά ταμεία με κάθε μέσο και τρόπο, από τα υπερκέρδη – αφύσικα πραγματικά – που καταγράφουν κάποιες επιχειρήσεις.

Δεν μπορεί παράλληλα το κράτος να επικαλείται οικονομική δυσπραγία σε ένα τέτοιο θέμα, που απασχολεί όλους τους πολίτες της χώρας και ομόθυμα δηλώνουν την θέση τους για ένα ουσιαστικό και (το λιγότερο) αξιοπρεπές σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, και τούτο την ίδια ώρα που σπαταλούνται δισεκατομμύρια για πληρωμένη κρατική – κυβερνητική ρεκλάμα. Ποια είναι η στάθμιση της αναγκαιότητας των μεν και των δε, κύριοι των κυβερνήσεων.

Όταν οι ίδιοι οι φορολογούμενοι πολίτες σας δίνουν την εντολή, γιατί λοιπόν δεν το πράττετε;

Η κοινωνική ασφάλιση πρέπει να γίνει το πεδίο της μάχης, είναι ένα από τα τελευταία οχυρά της κοινωνίας απέναντι στην βρώμικη συνομωσία του κεφαλαίου και των υπηρετών του. Η απαίτηση πρέπει να είναι κοινή: δώστε τα χρήματα τώρα !!!.   

Σαν να μην ήταν όλα αυτά αρκετά ακολουθεί τα σκουλήκια του κεφαλαίου έχουν εξαπολύσει ένα διττό βρώμικο πόλεμο ώστε να απαξιώσουν τους θεσμούς κοινωνικής ασφάλισης για να εισαγάγουν ολοένα και περισσότερο το μεικτό σύστημα ασφάλισης (κοινωνική και ιδιωτική).

Μέσα από την ύπαρξη κοινωνικής ασφάλισης απαξιωμένης επιδιώκουν να διατηρήσουν ατομικά την επαφή τους με την εξουσία της αυθαιρεσίας, του βολέματος ανθρώπων και καταστάσεων, ακόμα και με τη νομή του χρήματος των ασφαλισμένων ως αντικείμενο που υπόκειται στην διαφθορά. Επειδή ο θεσμός της κοινωνικής ασφάλισης διατηρείται οι κυβερνώντες δεν θα γνωρίσουν και την κοινωνική κατακραυγή που θα συνεπαγόταν η κατάργησή της. Με απαξιωμένη την κοινωνική ασφάλιση ανοίγει εύκολα ο δρόμος για γενίκευση της παράλληλης κοινωνικής ασφάλισης της κερδοφορίας, εύκολα και κατ’ αναγκαιότητα θα προσφεύγουν – ολοένα και περισσότεροι – οι έχοντες την δυνατότητα, στην ιδιωτική ασφάλιση, ώστε να εξασφαλίσουν ένα σοβαρό και ικανό πλαίσιο ασφάλισης υγείας και σύνταξης. Τα κέρδη του κεφαλαίου γενικεύονται, οι αγορές ανοίγουν και οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες αποκτούν τον ήδη αναφερθέντα θεσμικό ρόλο στην λειτουργία της κοινωνίας. Είναι σαφές ότι οι απαξιωτικές λογικές και πολιτικές εκεί οδηγούν έχοντας ως όχημα την μείωση των συντάξεων σε όρια κάτω του ανεκτού, την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης και τον ευτελισμό των παρεχόμενων υπηρεσιών υγείας. Κινείται δηλαδή το κεφάλαιο και η εξουσία που το εκφράζει και στους δύο μεγάλους της άξονες:

– τον οικονομικό – βιοτικό:  με την δημιουργία, προβολή και καθιέρωση οικονομικών συνεπειών που θίγουν άμεσα το βιοτικό επίπεδο.

– τον ψυχολογικό: με την προβολή και δημιουργία ψυχολογικών αρνητικών δεδομένων και προβληματισμών (οι ιδιώτες και οι ιδιωτική ασφάλιση μπορούν να λύσουν το πρόβλημα ενός εκάστου …  – θα πεθάνω φτωχός όταν γεράσω), ώστε να διασπάσουν την ομοθυμία της κοινωνίας σε επιμέρους ατομισμούς. 

Θύματα της πολιτικής το σύνολο της κοινωνίας (πλην των μετόχων του κεφαλαίου) και ιδιαίτερα οι χαμηλόμισθοι και οι άνεργοι.

Ουσιαστικά το σύστημα κεφάλαιο – κράτος – κυβέρνηση όχι μόνο εμπαίζει και επιβάλλει την λογική της διττής ασφάλισης, αλλά ταυτόχρονα χρεώνει την κοινωνία με το κόστος των αποτελεσμάτων της συμπεριφοράς της και της κερδοφορίας της, θεσπίζοντας επιδόματα ανεργίας – πείνας, κοινωνικές συντάξεις, ΕΚΑΣ και άλλα τινά. Τούτα θα είχαν πραγματικά αξία σε ένα κράτος με σοσιαλιστικές δομές, αλλά στην υπάρχουσα καπιταλιστική οικονομία είναι σαφές ότι το κεφάλαιο καταβροχθίζει ό,τι θέλει χρεώνοντας τον λογαριασμό στην κοινωνία.

Πρόκειται για καταφανή απάτη σε βάρος του συντριπτικά μεγαλύτερου μέρους της κοινωνίας αποσκοπεί στην υλιστική και ψυχολογική προετοιμασία των ανθρώπων για την είσοδο και δημιουργία ακόμα μιας αχαλίνωτης αγοράς στις βασικές βιοτικές ανάγκες του ανθρώπου.

Στην λογική αυτή πρέπει σύσσωμη η κοινωνία, αφού την κατανοήσει να αντιταχθεί, να αντιταχθεί σθεναρά και αποφασιστικά και επειδή μόνο η αντίδραση κουράζει και αποκαρδιώνει σύντομα θα πρέπει να σκεφτούμε και τις προτάσεις που ακολουθούν.

Β.        ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ:  ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΕ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΕΣ ΤΟΜΕΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΣΜΟΥ

Δεν θα πω όχι σε όσους προτείνουν τις ήδη δοκιμασμένες λύσεις, δεν μπορώ να αποκλείσω από μία νέα πολιτική για το ασφαλιστικό όσες προτάσεις υπάρχουν και είναι λογικοφανείς (π.χ. πάταξη εισφοροδιαφυγής), η πορεία όμως κατέδειξε ότι τα μέτρα αυτά δεν αποδίδουν και δεν είναι ικανά να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα.[2]

Δεν μπορώ όμως ταυτόχρονα να μην προβώ στην πρόταση νέων πολιτικών και μέτρων για την θεραπεία του προβλήματος και κυρίως την ισχυροποίηση του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης, ώστε όχι μόνο να είναι ανταποδοτικό, αλλά και να εξασφαλίζει συντάξεις όχι μόνο αξιοπρεπείς, αλλά και ευμάρειας για όλους.

Το ζητούμενο είναι η εκμετάλλευση των τεραστίων κεφαλαίων των ασφαλιστικών εισφορών να γίνεται από φορείς της κοινωνίας και όχι των ιδιωτών, κατά τέτοιο τρόπο ώστε να εξασφαλίζουν απόλυτη επάρκεια σύνταξης στον καθένα μας.   

1. ΑΞΟΝΑΣ 1ος  : ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΤΩΝ ΤΑΜΕΙΩΝ

            Είναι σαφές ότι για διάφορους λόγους που έχουν αναλυθεί πολλές φορές από άλλους, ώστε να μοιάζουν πλέον αυτονόητοι, τα ασφαλιστικά ταμεία εμφανίζουν χρηματοδοτικό έλλειμμα. Είναι σαφής λοιπόν η ανάγκη περαιτέρω χρηματοδότησής τους.  

Πλέον των κλασσικών ευχολογίων – εντολών όπως «φέρτε πίσω τα κλεμμένα» που μοιάζουν ουτοπικές και επικίνδυνες, αφού και πάλι το κράτος αφορούν και η κοινωνία θα πρέπει να πληρώσει τον λογαριασμό, ως φορολογούμενη, θα πρέπει να εισαχθούν και νέες προτάσεις. Φυσικά οι προτάσεις δεν πρέπει αφορούν τους αναξιοπαθούντες του καπιταλιστικού συστήματος, άνεργους, ημιάνεργους και χαμηλόμισθους, ούτε να στρέφονται στον τζόγο (έχει προταθεί η δημιουργία ειδικού λαχείου !!!)

   Μια πρόταση που από καιρό συζητείται και άκουσα να την διατυπώνει και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είναι η θέσπιση ενός ειδικού φόρου για την μεταβίβαση μετοχών μέσω του χρηματιστηρίου. Θα έλεγα να εξεταστεί και το θέμα της φορολόγησης των κερδών. Η αντίστοιχη ευρωπαϊκή φορολόγηση κυμαίνεται από 49% (Γαλλία) έως 0%. Στο 0% μία χώρα πού έχει λυμένο το ασφαλιστικό και τα υπόλοιπα προβλήματα. Μαντεύετε ποιά; Η Ελλάδα !!!. Ετι περαιτέρω, θα πρότεινα και μία μικρή φορολόγηση και κάθε δικαιοπραξίας στο χρηματιστήριο (π.χ. της τάξης του τρία τοις χιλίοις). Δεν είναι δυνατόν η αγορά ενός είδους πρώτης ανάγκης όπως π.χ. μακαρονιών να επιβαρύνεται με φόρο 19% και η κυκλοφορία – αγορά του χρηματιστηριακού κεφαλαίου (πολλές φορές πρόκειται ακόμα και για μαύρο παράνομο χρήμα) να είναι ελεύθερη.

Φορολόγηση λοιπόν στα άκοπα κέρδη και στις βραχυχρόνιες ή μη μεταβιβάσεις μετοχών με αποκλειστικό αποδέκτη τα ασφαλιστικά ταμεία. Μια απλή αναγωγή στον ετήσιο κύκλο εργασιών του χρηματιστηρίου Αθηνών είναι αρκετή για να πείσει ότι τα έσοδα θα είναι τεράστια και τα ασφαλιστικά ταμεία όχι μόνο δε νθα χρεοκοπήσουν σε λίγα χρόνια θα δίνουν αξιοπρεπείς και ουσιαστικές συντάξεις.

2. ΑΞΟΝΑΣ 2Ος : ΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ

            Ένα και μοναδικό ταμείο ασφάλισης. Ο πολυκερματισμός αυξάνει το κόστος λειτουργίας και ελέγχου, είναι ευνόητο. Ευνόητο επίσης είναι ότι ο πολυκερματισμός αυξάνει τις δυνατότητες διαφθοράς ενώ αντίστοιχα μειώνει την δυνατότητα διαπραγμάτευσης και μείωσης των τιμολογίων.

Τα ανωτέρω με μία προϋπόθεση: τα επιμέρους ταμεία διατηρούν τις ιδιαιτερότητές τους ως προς το ύψος των συντάξεων, τα συντάξιμα έτη και γενικότερα δεν χάνονται εισφορές ή κατακτήσεις με το πρόσχημα της ενοποίησης.

3. ΑΞΟΝΑΣ 3ος : ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΗ ΤΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΤΑΞΗ ΤΟΥΣ ΣΤΟ Ε.Σ.Υ.

            Η υγεία αποτελεί κοινωνικό αγαθό που πρέπει να παρέχεται με την μέριμνα του κράτους. Το σύστημα υπηρεσιών υγείας των ασφαλιστικών ταμείων όχι μόνο είναι πλήρως ανερμάτιστο, ανούσιο, χρονοβόρο, πολυκερματισμένο και ανεπαρκές, αλλά και ουσιαστικά δεν καλύπτει αξιοπρεπώς τις ανάγκες των ασφαλισμένων. Δεν εξυπηρετούν ιδιαίτερες ανάγκες ούτε συνήθως παρέχουν υπηρεσίες ποιότητας οι κλινικές του Ι.Κ.Α. Αντίστοιχα το υπάρχον σύστημα, κατασπαταλά χρήματα και είναι αντικείμενο γενικευμένης διαφθοράς και συναλλαγής.

            Ενταξη λοιπόν των υπηρεσιών υγείας στο Ε.Σ.Υ. και καταβολή των ασφαλιστικών εισφορών υγείας σε ειδικό ταμείο με αποκλειστικό σκοπό την ισχυροποίηση και βελτίωση του Ε.Σ.Υ. Είναι ευνόητο ότι την ένταξη αυτή θα ακολουθήσει  και η ένταξη του ήδη απασχολούμενου αναγκαίου ιατρικού προσωπικού.  

            Σε κάθε διαφορετική περίπτωση και εντελώς εναλλακτικά και επικουρικά ένταξη απάντων των υπηρεσιών υγείας των ασφαλιστικών ταμείων σε ένα ενιαίο φορέα ώστε να είναι ευκολότερος ο έλεγχος

4. ΑΞΟΝΑΣ 4ος : ΕΚΛΟΓΗ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΤΩΝ Ή ΤΟΥ ΤΑΜΕΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΦΑΛΙΣΜΕΝΟΥΣ – ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΣΤΟ Δ.Σ.. 

            Η φαυλότητα της επιλογής – τοποθέτησης των διοικήσεων των ασφαλιστικών ταμείων από τις εκάστοτε κυβερνήσεις (συχνά – πυκνά το βόλεμα ασχέτων πολιτευτών ή άλλων κομματικών καταστάσεων – υποχρεώσεων)  πρέπει να σταματήσει.

            Η εκλογή της διοίκησης των ταμείων, θα πρέπει να γίνεται δημοκρατικά, από τους ασφαλισμένους και τους συνταξιούχους, μειοψηφική συμμετοχή του κράτους στο διοικητικό συμβούλιο. Δικαίωμα πλήρους ελέγχου από την μειοψηφία δύο μελών.

5. ΑΞΟΝΑΣ 5ος : ΣΥΣΤΑΣΗ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ & ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΕΛΕΓΚΤΙΚΩΝ ΜΗΧΑΝΙΣΜΩΝ

            Ένα από τα βασικά οικονομικά ζητήματα που ταλανίζει τα ασφαλιστικά ταμεία είναι η οικονομική διαφθορά που οδηγεί σε κατασπατάληση πόρων.  

            Αναγκαίος πιστεύω είναι ο ευρύς εσωτερικός έλεγχος από ειδικό σώμα αδιάφθορων ελεγκτών με την συμμετοχή πολλών κοινωνικών φορέων (π.χ. σωματείο συνταξιούχων, σωματείο εργαζομένων, πολιτικά κόμματα κλπ.) ώστε να είναι δυσκολότερη η διαφθορά των ελεγκτών και των ελεγχόμενων.

            Επίσης προωθημένος κοινωνικός έλεγχος: τα τιμολόγια υπηρεσιών και προμηθειών των ταμείων πρέπει να είναι πάντοτε διάφανα, αναρτημένα στο διαδίκτυο, έκαστος έχει το δικαίωμα ελέγχου και πρότασης πλέον συμφέρουσας  τιμής, μέσα στα πλαίσια τους υγιούς ανταγωνισμού (όχι υποκοστολογήσεις). Ανάρτηση και καταλόγου ελάχιστων δυνατών τιμών.

            Ανοικτοί μειοδοτικοί οι διαγωνισμοί προμηθειών μέσα στο ανωτέρω πλαίσιο υγιούς ανταγωνισμού.

            Τέλος, υποβολή πρότασης από το ανωτέρω όργανο για τον έλεγχο των παράνομων συνταξιοδοτήσεων και των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης.

6.  ΑΞΟΝΑΣ 6ος : ΕΛΕΓΧΟΣ ΕΙΣΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗΣ

Αναγκαίος επίσης είναι και ο ουσιαστικός έλεγχος της εισφοροδιαφυγής, αυτός είναι και εφικτός μέσα από μία σειρά μέτρων.

α. Το ηλεκτρονικό σύστημα καταγραφής δεν επιτρέπει να υπάρχουν επιχειρηματίες που επί έτη δεν καταβάλουν εισφορές χωρίς να ελεγχθούν. Ηλεκτρονικός έλεγχος ανά μήνα και αυτόματη έκδοση πράξης επιβολής εισφορών. Μείωση έως εξαφάνιση των προστίμων όταν δεν υφίσταται δόλος του εργοδότη.

β.         Καταγραφή των ελάχιστων θέσεων εργασίας μίας επιχείρησης με τεκμαρτό σύστημα.

γ.         Ειδική εισφορο-φορολόγηση των μεγάλων επιχειρήσεων που απολύουν χιλιάδες εργαζομένους.

δ.         Στέρηση της άδειας λειτουργίας των επιχειρήσεων που παρανομούν συστηματικά (π.χ. τρείς ή πέντε Π.Ε.Ε.) ή δεν καταβάλουν για ένα σημαντικό χρονικό διάστημα τις ασφαλιστικές εισφορές. Θέση τους σε καθεστώς ειδικής εκκαθάρισης.
           Οσοι δεν καταβάλουν εισφορές συστηματικά δεν αξίζει να ασκούν επιχειρηματική δραστηριότητα σε βάρος της κοινωνίας και των εργαζομένων. Οσοι δεν μπορούν να καταβάλουν εισφορές είναι κακοί επιχειρηματίες, αργά ή γρήγορα θα κλείσουν, χρεώνοντας την κοινωνία με τα ακάλυπτα βάρη τους. Περαιτέρω, η εισφοροδιαφυγή βλάπτει τον υγιή ανταγωνισμό μεταξύ των επιχειρήσεων, δεν είναι δυνατόν να καθίστανται ανταγωνιστικοί οι εισφοροδιαφεύγοντες και να οδηγούν στην χρεωκοπία δια του αθεμίτου ανταγωνισμού τους έντιμους εργοδότες που καταβάλουν τις εισφορές.

7. ΑΞΟΝΑΣ 7ος : ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΕΙΣΡΟΩΝ & ΕΙΣΦΟΡΩΝ

            Είναι αδιανόητο τεράστια εισρέοντα στα ασφαλιστικά ταμεία κεφάλαια να έχουν αποσπασματική διαχείριση και να μην τυγχάνουν της πρέπουσας εκμετάλλευσης – αξιοποίησης. Η πρόταση είναι η δημιουργία ενός ενιαίου φορέα διαχείρισης του εισρέοντος κεφαλαίου και των αποθεματικών, με αιρετή διοίκηση και συμμετοχή των ανωτέρω ευρέων κοινωνικών και πολιτικών φορέων.  

            Απαντώντας στις επιδιώξεις του ιδιωτικού κεφαλαίου προτείνω και θεωρώ ότι πρέπει να εξεταστεί σοβαρά η ίδρυση τράπεζας ασφαλιστικών ταμείων για την καλύτερη εκμετάλλευση και διαχείριση του κεφαλαίου προς όφελος του κοινωνικού συνόλου.

            Εχω την πεποίθηση ότι μέτρα όπως τα ανωτέρω θα πρέπει άμεσα να εξεταστούν από τους πολιτικούς φορείς και σύντομα να υιοθετηθούν ώστε, όχι μόνο να καταπολεμηθεί και αντιμετωπιστεί η λαίλαπα της επιδρομής των ιδιωτικών κεφαλαίων, αλλά και να αποτελέσει το ασφαλιστικό σύστημα μιας ουσιαστική νίκη της κοινωνίας των ανθρώπων.

 


[1] Το παράδειγμα αποκτά πρακτική σημασία εάν σκεφτούμε τις ασφαλιστικές εταιρείες που κλείνουν συνεχώς.

1 Είναι αντίστοιχο με τα αστυνομικά – δικαστικά μέτρα κατά των ναρκωτικών: δημιουργούν υπεραξίες και υπερκέρδη, συντελούν στην διαφθορά κρατικών οργάνων, δημιουργούν τεράστια αποθεματικά μαύρου χρήματος και αποτυγχάνουν στον σκοπό τους, όπου και εάν εφαρμόστηκαν.

Advertisements

Οκτώβριος 28, 2007

ΤΟ ΠΛΑΤΕΜΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ΩΣ ΜΟΧΛΟΣ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗΝ ΙΣΟΤΗΤΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ & ΣΤΟΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ

Filed under: ΑΝΑΠΤΥΞΗ & ΠΑΙΔΕΙΑ — dimkaramitsas @ 4:02 μμ
ΤΟ ΠΛΑΤΕΜΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ΩΣ ΜΟΧΛΟΣ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗΝ ΙΣΟΤΗΤΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ & ΣΤΟΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
       Την πρόταση που ακολουθεί την έχω υποβάλλει από το έτος 2004, η πρόταση αυτή έχει φυσικά αγνοηθεί από τα κομματικά πολιτικά επιτελεία, παρά την σημασία της και τους δρόμους που κατά την γνώμη μου ανοίγει για μια κοινωνία ισότητας, ουσιαστικής δημοκρατίας, ίσων ευκαιριών, μια κοινωνία ανάπτυξης και αναδιανομής του πλούτου σε όλους.
Α.    Η ΓΝΩΣΗ
       Εχουν πολλά γραφεί ανά τους αιώνες για την αξία της γνώσης. Ο,τι και να γραφεί στο κείμενό μου θα είναι λίγο μπροστά στα όσα έχουν ήδη επισημάνει άλλοι, σοφότεροι εμού. Η γνώση αποτελεί προαιώνιο ζητούμενο για το ανθρώπινο είδος, τόσο αιώνιο που είναι συνυφασμένο με τον ίδιο τον άνθρωπο και την παρουσία του σε αυτόν εδώ τον πλανήτη. Είναι εύκολο να φανταστούμε σε ποιες σπηλιές θα ζούσαμε (εάν υπήρχαμε ως είδος) και σε ποια πρωτόγονη, ζωώδη κατάσταση εάν δεν υπήρχε η αναζήτηση για την γνώση, εάν δεν υπήρχε η γνώση αυτή καθεαυτή ως παραγόμενο του ανθρώπινου νου. Θεόσταλτο αγαθό ή γονιδιακό προνόμιο ακόμα και τα δύο ή και άλλα πολλά, δεν έχει πραγματικά σημασία ποια είναι η πραγματική βαθύτερη αιτία της ύπαρξης του μηχανισμού της γνώσης στην ανθρώπινη φύση. Συνυφασμένη με τον ανθρώπινο νου, γλωσσολογικά δεμένη με αυτόν στην ελληνική γλώσσα (γνω – εν νοώ)  η γνώση αποτελεί την βάση για κάθε ανθρώπινη ενέργεια.
Σε ένα κείμενο, όπως αυτό, που αφορά την κοινωνική πραγματικότητα και την χρήση της γνώσης από την κοινωνία και τον άνθρωπο – πολίτη δεν θα ήταν ορθό να επεκταθώ στην φιλοσοφική αναζήτηση της βάσης της γνώσης, γι αυτό θα την προσεγγίσω ως προς τα αποτελέσματά της στον άνθρωπο ως άτομο και την κοινωνία ως σύνολο ανθρώπων.
Είναι σαφές ότι τον άνθρωπο πέρα και πλέον των βιοτικών του αναγκών τον «κινεί» ως όν και ως κομμάτι της κοινωνίας η ανάγκη κατάκτησης της γνώσης, της γνώσης για τον ίδιο του τον εαυτό, της γνώσης για την φύση, το σύμπαν και τις δυνάμεις του.
Εάν θα θέλαμε να θέσουμε ένα άξονα ή ένα μοχλό που κυρίαρχα οδηγεί στην εξέλιξη – ανάπτυξη του ανθρώπου (ατομικά, κοινωνικά και ιστορικά) αυτός δεν θα ήταν ο μοχλός της οικονομίας, αλλά ο μοχλός της γνώσης. Η γνώση κινεί τον κόσμο προς το μέλλον, η γνώση τον ωθεί προς την ανάπτυξη. Χωρίς την γνώση επιστρέφουμε στον άνθρωπο – ζώον, στην αρχή της ιστορίας μας στον πλανήτη. 
Μιλώντας κατ’ ανάγκη συνοπτικά θα πρέπει να επισημάνω μόνο ότι η γνώση προσφέρει στον άνθρωπο όλα εκείνα τα στοιχεία που λειτουργούν αποφασιστικά στην κατανόηση του εαυτού του (ψυχολογική, βιολογική, πνευματική) και στην ανάπτυξή του σε κάθε πιθανό τομέα. Η ίδια η γνώση προσφέρει στις κοινωνίες την κατανόηση του ρόλου τους, την κατανόηση των πολιτικών και ιστορικών φαινομένων, την κατάκτηση του συνόλου του παγκοσμίου γίγνεσθαι.
Ας σκεφτεί ο καθένας και η κάθε μία από εμάς την σημασία και την προσφορά της γνώσης στον άνθρωπο και την κοινωνία, από την κατάκτηση της φωτιάς και των πρώτων όπλων μέχρι τις βαθύτερες φιλοσοφικές αναζητήσεις και άμεσα θα εννοήσει την πρωταρχική και θεμελιώδη σημασία της στην ανθρώπινη πορεία.
       
Β. ΤΟ ΠΛΑΤΕΜΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΒΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΓΝΩΣΗ ΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ
       Είναι σαφές και ευνόητο ότι η πρόσβαση στην γνώση δεν είναι η ίδια για όλους τους ανθρώπους. Η πρόσβαση στην γνώση δεν είναι ελεύθερη για όλους και σε όλο τον πλανήτη. Ακόμα και εκεί που υπάρχει δημόσια εκπαίδευση, αυτή είναι συνήθως περιορισμένη και αφορά διάφορα μερικά δεδομένα της ανθρώπινης γνώσης, φιλτραρισμένα μέσα από πολιτικές, κοινωνικές, ιστορικές, οικονομικές και κάθε είδους σκοπιμότητες, ακόμα και δοξασίες.
       Για τον σοσιαλισμό, ως πολιτική φιλοσοφία που αποσκοπεί στην ισότητα και την απελευθέρωση του ανθρώπου, το πλάτεμα στην δυνατότητα των ανθρώπων να νέμονται στην γνώση, η ίση και ελεύθερη πρόσβαση σε αυτή, αποτελεί πολιτικό ζητούμενο με το οποίο έχουν ασχοληθεί σχεδόν όλοι οι διανοητές που τον θεμελίωσαν και τον ανέπτυξαν.        Η ελεύθερη πρόσβαση στην γνώση από όλους εξισώνει και καταργεί μία βασική ατομική και κοινωνική ανισότητα, που καλλιεργούν και φροντίζουν συνεχώς να υφίσταται, τα κοινωνικοοικονομικά συστήματα που στηρίζονται στις ανισότητες, όπως ο καπιταλισμός. Η δόμηση του καπιταλισμού πάνω στις ατομικές και κοινωνικές ανισότητες, αποτελεί το θεμέλιό της ύπαρξής του και την αιτία της κυριαρχίας του.      
Για μας τους σοσιαλιστές[1], είτε σκεπτόμαστε με όρους παγκοσμιότητας είτε σκεπτόμαστε περισσότερο εθνικά, το ζήτημα της ισότητας στην ελεύθερη πρόσβαση στην γνώση, αποτελεί ένα κορυφαίο πολιτικό κοινωνικό στόχο και σίγουρα ένα από τα πιο σημαντικά ζητούμενα για να επιτευχθεί η ανάπτυξη ανθρώπων και κοινωνιών μέσα από συνθήκες ισότητας, ισοτιμίας και δημοκρατίας.
Σήμερα, έχοντας σκοπό τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας με τα ανωτέρω χαρακτηριστικά, εάν θέλαμε να στραφούμε στο έτερο στοιχείο της καπιταλιστικής ανισότητας, αυτό της ιδιοκτησίας, επιδιώκοντας να το καταργήσουμε ως ατομικό προνόμιο και να το εντάξουμε στο πλαίσιο των κοινόκτητων κοινωνικών αγαθών, θα συναντούσαμε σειρά αντιδράσεων τυπικού και ουσιαστικού περιεχομένου. Παρά το γεγονός ότι δεν απορρίπτω την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας, αλλά αντίθετα την θεωρώ κεφαλαιώδες ζητούμενο που οδηγεί στην κοινωνία των ανθρώπων και όχι των ανθρωπόμορφων ζώων, έχω ρεαλιστικά την θέση ότι μπορούμε να προσπαθήσουμε να μετατρέψουμε τα κοινωνικοοικονομικά δεδομένα με άλλους τρόπους από αυτούς που αναμένει ο πολιτικός αντίπαλος και ότι η εγκατάλειψη της ατομικής ιδιοκτησίας, ακόμα και για εμάς τους ίδιους είναι εγχείρημα ιδιαιτέρως δύσκολο που απαιτεί τεράστια προσωπική προετοιμασία και παιδεία – γνώση. Αλλωστε, μια τέτοια απόπειρα θα επιφέρει τεράστιες αντιδράσεις, σχάσεις και συγκρούσεις … . Μια σειρά από νομικά και κοινωνικά ζητήματα θα εγείροντο και θα απαιτούσαν άμεσες λύσεις, ρήξεις και συγκρούσεις.
Η ελεύθερη πρόσβαση στην γνώση, ως προαιώνια ανθρώπινη ανάγκη, αποτελεί όμως ένα ζητούμενο με ηπιότερο κατά την εξωτερίκευσή του χαρακτήρα. Η πρόσβαση στην γνώση αποτελεί ένα ζητούμενο που δεν μπορεί να αρνηθεί ο καπιταλισμός, ένα ζητούμενο που αποτελεί ατομικό και κοινωνικό δικαίωμα και αγαθό κατοχυρωμένο νομικά και κοινωνικά. Ο λόγος της μη άρνησης είναι ότι η γνώση αποτελεί και για τον καπιταλισμό αγαθό, αντίστοιχο της ιδιοκτησίας, που στηρίζει την παραγωγή και την οικονομία. Ενώ όμως η ιδιοκτησία λειτουργεί στο καπιταλισμό ως ιδιωτικό ατομικό δεδομένο, η γνώση και η πληροφορία (όπως εσχάτως την αποκαλούν) έχει επικοινωτικό χαρακτήρα, προσφέρεται σε όλους και λειτουργεί προκειμένου να ελέγχονται οι συνειδήσεις και οι κοινωνίες. Θα μπορούσε κανείς να μπει στον πειρασμό να αναλύει επί ώρες και ημέρες την σχέση του καπιταλισμού με την γνώση – πληροφορία και την χρήση της από αυτόν.
Σκοπός όμως του σοσιαλισμού είναι η ελεύθερη πρόσβαση όλων στην γνώση, ακόμα και η παραγωγή της και σκοπός του γραπτού μου είναι να βρεθούν και να δοθούν οι πρακτικές πολιτικές για να πραγματωθεί κάτι τέτοιο, χωρίς να υφίσταται το ενδεχόμενο νομικών και κοινωνικών συγκρούσεων.      
Γ. Η «ΓΝΩΣΗ» ΩΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΑΙ ΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ. Ο ΣΚΟΠΟΣ ΜΑΣ.
       Είναι σαφές ότι ο καπιταλισμός που κυριαρχεί στον πολιτικό και οικονομικό γίγνεσθαι του πλανήτη, θεωρεί τις έννοιες γνώση, παιδεία, πληροφορία ως κεφάλαιο προς πολλαπλή, θετική και αρνητική εκμετάλλευση και ως μέσο για την διαιώνισή του. Για τον λόγο αυτό τα εκπαιδευτικά συστήματα και η έρευνα είναι ενταγμένα άρρηκτα σχεδόν στην παραγωγική οικονομική διαδικασία, λειτουργώντας κατά το πρότυπο αυτής και εξυπηρετώντας της άμεσα και έμμεσα. Επιπλέον μια σειρά αποκλεισμών και «αναγκών» του εκπαιδευτικού συστήματος αντίστοιχες με εκείνες του καπιταλισμού, όχι μόνο καθιστά την εκπαιδευτική διαδικασία εμπορικό αγαθό, αλλά διευρύνει και διαιωνίζει τις προσωπικές και κοινωνικές ανισότητες.
       Με ένα πλαίσιο νομικών διατάξεων, διεθνών και ημεδαπών, το σύστημα θωρακίζει τις ανισότητες στην γνώση, ευνοώντας την επένδυση σε αυτές.   
       Ο ελεύθερα σκεπτόμενος άνθρωπος, ο σοσιαλιστής, δεν είναι δυνατόν να δέχεται τις λειτουργίες αυτές, αποκλεισμών και ανισοτήτων που στερούν από τους ανθρώπους και τις κοινωνίες τους την ελεύθερη ισότιμη πρόσβαση στην γνώση, ούτε να αποδέχεται την λειτουργία του κοινωνικού εκπαιδευτικού συστήματος προς όφελος όχι του ανθρώπου και της κοινωνίας, αλλά της προσωποπαγούς οικονομίας των λίγων.
       Η εκ βάθρων αναθεώρηση του εκπαιδευτικού συστήματος, ώστε να παρέχεται ελεύθερα και ισότιμα γνώση και ουσιαστική παιδεία, απεξαρτημένη από τα κερδώα οφέλη κάποιων, αποτελεί άμεση προτεραιότητα για την οποία πρέπει να βρεθούν, προταθούν και εφαρμοστούν πολιτικές πρακτικές με σαφείς αρχές και κατευθύνσεις[2]. Όπωσδήποτε πρόκειται για μία δύσκολη διαδικασία.
       Επανέρχομαι όμως στην χρήση της έννοιας γνώση (και των συνυφασμένων με αυτή εννοιών παιδεία, εκπαίδευση, πληροφορία, έρευνα κλπ..) από το υπάρχον πολιτικοοικονομικό σύστημα. Εννοείται, βεβαίως ότι πέραν του αντικειμένου γνώση, αντίστοιχη χρήση γίνεται και στο υποκείμενο άνθρωπος, ως φορέα και παραγωγού της γνώσης, ως μετέχοντα και μη μετέχοντα σε αυτή. Είναι σαφές ότι η γνώση εξυπηρετεί την παραγωγή και παροχή υπηρεσιών, ως εδώ είναι ευνόητο και αχρωμάτιστο πολιτικά, όμως η ίδια η γνώση αποτελεί για το υπάρχον πολιτικοοικονομικό σύστημα αγοραίο αγαθό που δεν το νέμονται όλοι, αλλά μόνο οι έχοντες την οικονομική δυνατότητα να το αποκτήσουν. Η συγκέντρωση και η ύπαρξη της γνώσης (ανθρώπων και πληροφοριών) αποτελεί με τον τρόπο αυτό προνόμιο που πρώτιστα κατέχουν οι οικονομικά ισχυροί (εταιρικά μορφώματα και πρόσωπα). Αυτοί, έχουν την δυνατότητα, στο καπιταλιστικό σύστημα να αποκτήσουν την γνώση, ακόμα και να την παράγουν και να την κατευθύνουν, αφήνοντας τους υπόλοιπους σε όποιο επίπεδο σκότους επιθυμούν. Όταν μία «γνώση» έχει τύχει της εκμετάλλευσής τους τότε την αφήνουν ελεύθερη, την περιγράφουν και την περιαγάγουν σε κτήμα όλων ή αρκετών, πολλές φορές παραπλανώντας τις κοινωνίες ως προς την χρήση της και ενώ οι ίδιοι βρίσκονται σε άλλα επίπεδα παραγωγικού και κοινωνικού σχεδιασμού. Η δικτατορία του σκοταδισμού, που στηρίζεται στην γνώση θα πρέπει να εξαφανιστεί, ώστε να χαθεί το συγκριτικό πλεονέκτημα αυτής της ολιγαρχίας.
       Στον ελλαδικό χώρο τώρα, με τα χίλια μύρια προβλήματα, η γνώση ελάχιστα παρέχεται μέσα από το εκπαιδευτικό σύστημα, που λειτουργεί με αποκλεισμούς και ανισότητες. Η γνώση στην Ελλάδα ανήκει σε μία κάστα πανεπιστημιακών και στα μεγάλα εταιρικά μορφώματα που έχουν την δυνατότητα να χρησιμοποιούν είτε τους πανεπιστημιακούς είτε πρόσωπα εκπαιδευμένα στην παραγωγή γνώσης. Πρακτικός σκοπός τους είναι η διατήρηση της ηγετικής τους δύναμης στις αγορές (σε όσες δύνανται) με ταυτόχρονο έλεγχο των πολιτικών συστημάτων και επιλογών. Στο πλαίσιο της ανισότητας τα μεγάλα εταιρικά μορφώματα και προσωπικά οι φορείς τους έχουν την δυνατότητα να αναλύουν με την χρήση των ανωτέρω προσώπων, να μελετούν και να εφαρμόζουν τις μελέτες που στηρίζονται στην «γνώση».
Το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας όμως, παραγωγικές και μη τάξεις, παραμένουν στην άγνοια και δεν δύνανται, ούτε μελέτες να διεξάγουν, ούτε έχουν γνώση κεφαλαιωδών ζητημάτων που αφορούν την ίδια την προσωπική τους συγκρότηση, αλλά και την παραγωγική διαδικασία στην οποία είναι ενταγμένες.
Το τεράστιο έλλειμμα γνώσης δημιουργεί δυσμενείς κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες, που εντείνουν τις ανισότητες, δημιουργούν ανθρώπους και επιμέρους κοινωνίες «εξαρτόμενα», παρεμποδίζουν την προσωπική και πολιτική ελευθερία, την δημοκρατία, την ισότητα και την κοινή κατοχή και πρόσβαση στα κοινωνικά αγαθά. Εν ολίγοις παρεμποδίζουν ανθρώπους και κοινωνίες να κινηθούν προς τα ιδεατά του κοινωνισμού – σοσιαλισμού.                 
Δ.    Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΛΑΤΕΜΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ΩΣ ΕΘΝΙΚΟ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ.
       Τούτη εδώ η χώρα την οποία κατοικούμε και οι κάτοικοί της (όπως κάθε χώρα) έχουν μια σειρά από ιδιαιτερότητες. Οι ιδιαιτερότητες είτε αναφέρονται στο κλίμα, στο έδαφος είτε στην ιδιοσυγκρασία των κατοίκων, στην κουλτούρα και στις συνήθειές τους, είτε σε μία ολόκληρη ατελεύτητη σειρά παραγόντων, αποτελούν πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα που εντάσσονται και επηρεάζουν την κοινωνική συγκρότηση. Μέσα στην κοινωνική συγκρότηση εντάσσεται φυσικά και η παραγωγική διαδικασία, αλλά και οι κοινωνικές και ατομικές συμπεριφορές.
Η γνώση για τις «ιδιαιτερότητες» αυτές που ουσιαστικά συγκροτούν την γνώση για τους ίδιους μας τους εαυτούς και την χώρα μας, είναι συνολικά κάτι ουσιαστικά άγνωστο για την ελληνική κοινωνία. Η γνώση για τους μηχανισμούς και τις αιτίες τους είναι επίσης άγνωστη. Γενικόλογες εμπειρικές προσεγγίσεις που κατά καιρούς εκφράζονται, έχουν μόνο αόριστο χαρακτήρα (π.χ. εμείς οι Ελληνες είμαστε Χ …, οι ο Ελληνας θέλει …, η Ελλάδα είναι χώρα …) και δεν προσφέρουν λύσεις, παρά δημιουργούν προβλήματα μοιρολατρικής συμπεριφοράς.
Το μέγιστο εθνικό και πολιτικό ζητούμενο είναι για εμάς να δημιουργήσουμε την γνώση αυτή, να μελετηθούν από κάθε δυνατή σκοπιά και ανάλυση τα ατομικά, κοινωνικά και εδαφικά με την ευρεία έννοια δεδομένα της χώρας, να αναλυθούν και να εξηγηθούν οι μηχανισμοί και τα αίτια των «ιδιαιτεροτήτων», ώστε με επιστημονικά ορθολογικά δεδομένα να δοθούν λύσεις και κατευθύνσεις.
Το μέγιστο εθνικό και πολιτικό ζητούμενο είναι για εμάς η γνώση αυτή να είναι ελεύθερα προσβάσιμη, ανοικτή για όλους τους κατοίκους της χώρας αυτής ώστε να χρησιμεύσει, όχι μόνο για την προσωπική, κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη, αλλά ως υψίστης σημασίας κοινωνικό αγαθό να αποτελέσει την βάση για μια κοινωνία δημοκρατίας, ελευθερίας, ισότητας και σοσιαλισμού, διότι η κοινή γνώση οδηγεί στην κοινότητα της απόλαυσης των αγαθών (όπως τα ορίζει και τα επιλέγει αυτά ο καθένας ως ενεργός πολίτης σε ένα πλαίσιο ατομικής ελευθερίας). Μετά μπορούν να συναποφασιστούν ελεύθερα και αδέσμευτα και άλλες πολιτικές που θα οδηγούν στην θεμελίωση και θωράκιση πολιτικών θεσμών με στόχο την προσωπική και κοινωνική (ακόμα και παραγωγική) ισότητα και εν τέλει κοινοκτημοσύνη.
Θα επανέλθω όμως στις «ιδιαιτερότητες» πλεονεκτήματα και μειονεξίες του κατοίκου της χώρας και της Ελλάδας, αυτής καθεαυτής.
Θα επαναλάβω ότι γνώση δεν υφίσταται, και όση υφίσταται δεν είναι κοινή. Ο μέσος Ελληνας αγρότης π.χ. δεν γνωρίζει πόσο κοστίζει η καλλιέργεια του χωραφιού του ανά στρέμμα, πόσο την επηρεάζει η άνοδος της τιμής του πετρελαίου ή των λιπασμάτων ανά λεπτό του Ευρώ; Τι είναι αποδοτικό να καλλιεργεί και για πόσα χρόνια; Πόσο μπορεί και πόσο πρέπει να πουλήσει το προϊόν του; Που πρέπει να το πουλήσει; Δεν γνωρίζει επίσης ζητήματα που αφορούν την προσωπική του υγεία, δεν γνωρίζει τίποτα ή σχεδόν τίποτα για τις νέες μορφές καλλιέργειας; Δεν γνωρίζει πως μπορεί να προστατευθεί από την αισχροκέρδεια των μεσαζόντων; Και όταν οργανωθεί σε συνεταιρισμούς δεν γνωρίζει τίποτα για την οργάνωσή τους, για την σκοπιμότητα της ύπαρξής τους, ποιους κινδύνους πρέπει να αποφύγει, αλλά και πως θα μπορέσει να ελέγξει τους εσωτερικώς δρώντες κερδοσκόπους;
Το ίδιο το φαινόμενο της ανάγκης κάποιων για ατομική κερδοσκοπία σε βάρος του συνόλου δεν έχει μελετηθεί ως προς τις αιτίες του και την δυνατότητα αντιμετώπισής του, ατομικά και κοινωνικά.
Ο Ελληνας χημικός μηχανικός για να επεκτείνω το παράδειγμα δεν γνωρίζει εάν και με ποιους όρους μπορεί να δημιουργηθεί στην Ελλάδα μια χημική βιομηχανία με κερδοφορία, τι να πράξει και πως να την οργανώσει.
Ο εργαζόμενος, η νέα, ο νέος, ο κάθε Ελληνας ζει και λειτουργεί σε ένα πέπλο απόλυτης έλλειψης γνώσης για τον εαυτό του την χώρα του, την κοινωνία του. Η έλλειψη γνώσης μετατρέπεται πολλές φορές σε ένα πλαίσιο μοιρολατρικού αγνωστικισμού, σε απομονωτισμό, στην υπάρχουσα στην μέρες μας απογοήτευση για το μέλλον, αλλά και αντίστροφα σε υπερεκτιμήσεις του εγώ, σε μισαλλοδοξίες, σε άκρατους  ατομισμούς και σε εθνικισμούς.                    
       Θα φέρω ένα ακόμα παράδειγμα σε σχέση με την έλλειψη γνώσης. Μέσα από προγράμματα η ελληνική κοινωνία, ο Ελληνας φορολογούμενος διέθεσε τεράστια χρηματικά ποσά για την ενίσχυση νέων επιχειρηματιών ή γυναικών επιχειρηματιών. Ελάχιστα χρήματα έπιασαν τόπο, τα περισσότερα εγχειρήματα ακολουθήθηκαν από χρεωκοπίες σε ελάχιστα έτη (επιβάρυναν και αυτές το κοινωνικό σύνολο) και τα περισσότερα χρήματα πήγαν στην αγορά μηχανημάτων ξένων εταιρειών. Οι αποτυχίες και άκοπες δαπάνες αυτές θα είχαν διαφορετικό αποτέλεσμα εάν είχε μελετηθεί και υπήρχε η γνώση για το πόσα π.χ. πρατήρια άρτου ή ψιλικατζίδικα είναι κερδοφόρα ή αντέχει μία περιοχή. Ακόμα περισσότερο, εάν είχαν μελετηθεί και υπάρξει προτάσεις για το ποιες δραστηριότητες μπορεί να ήταν κερδοφόρες και σε ποιες περιοχές. Αγνοεί ο νέος μικροεπιχειρηματίας και δεν έχει πρόσβαση στην «γνώση» του ποιες είναι οι κύριες ανάγκες της επιχείρησής του, του προϋπολογισμού των αναγκών της, του υπολογισμού των τιμών πώλησης κ.ο.κ. .
       Θα μπορούσε κανείς να σκεφθεί μια ατελείωτη σειρά από ζητήματα και θέματα, προσωπικού, κοινωνικού και οικονομικού χαρακτήρα, όπου η γνώση απουσιάζει από την κοινωνία και ταυτόχρονα απουσιάζουν και οι ορθολογικές πολιτικές λύσεις. Πιο λιγότερο χρονοβόρο να σκεφθεί κάποιος που υπάρχουν οι μελέτες και οι λύσεις, που υπάρχει η γνώση.
       Γενικεύοντας,  η ελληνική κοινωνία και ο Ελληνας, ζούν και οδεύουν στο άγνωστο, πειραματιζόμενοι και εισπράττοντας τις συνέπειες.
       Πέρα από τις εκτιμήσεις μου, εάν το τεράστιο έλλειμμα γνώσης αποτελεί συνειδητή επιλογή κάποιων προσώπων και μηχανισμών, και πέρα από τις προσωπικές ατομικές αρνητικές συνέπειες που προπεριέγραψα, το αποτέλεσμα του ελλείμματος γνώσης είναι ευρύτερα κοινωνικό και εθνικό και καθιστούν την χώρα μας ουραγό ακόμα και σε τομείς που θα μπορούσε να έχει ατομικό, κοινωνικό και οικονομικό πλεονέκτημα.
       Η δημιουργία δεδομένων γνώσης και η ελεύθερη πρόσβαση σε αυτά θα μπορούσε να ανατρέψει άρδην τα πράγματα σε προσωπικό, κοινωνικό και εθνικό επίπεδο. Οσα αρνητικά περιγράφηκαν πιο πάνω, θα μπορούσαν να μετατραπούν σε θετικά. Τα δε θετικά είναι αυτονόητα σε όποιον αφιερώσει λίγα λεπτά σκέψης και προβληματισμού.
       Πολιτικά, προσωπικά και κοινωνικά, η γνώση δύναται να παίξει τον ρόλο της, ώστε να δημιουργηθεί μια κοινωνία ελευθέρων από εξαρτήσεις, ισότιμων ανθρώπων, μια πολιτεία και κοινωνία δημοκρατική και σοσιαλιστική, μέσα από την προσωπική και κοινωνική αυτάρκεια και ευδαιμονία (πνευματική και υλική).
            
Ε. ΠΩΣ ΘΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ: Η ΠΡΟΤΑΣΗ.
       Η παραγωγή ελεύθερα προσβάσιμης γνώσης, υπό το υπάρχον διεθνές και ημεδαπό πολιτικό και νομικό πλαίσιο, δεν θα μπορούσε να είναι αντικείμενο παρά μόνο κρατικής δραστηριότητας, αφού μόνο το κράτος[3] εξ ορισμού ενεργεί και το κοινό, ελεύθερα προσβάσιμο αγαθό της γνώσης. Θα ήταν αστείο και άτοπο να θεωρήσει κανείς ότι η «κρατική μηχανή» θα μπορούσε να ανταποκριθεί σε μία τέτοια αναγκαιότητα, να παράγει και να προσφέρει γνώση. Αλλωστε οι κρατικοί μηχανισμοί στην Ελλάδα δεν είναι σχεδιασμένοι για τέτοιες λειτουργίες, αλλά είναι συνήθως προορισμένοι για ελέγχους και κυρώσεις επιβεβαίωσης της κρατικής εξουσίας .
       Η δημιουργία «γνώσης» έχει επίσης ένα τεράστιο κόστος, είτε αυτό είναι αντικείμενο της κρατικής μέριμνας είτε της ιδιωτικής και αυτό συμβαίνει σε όλες τις χώρες του καπιταλιστικού πλανήτη.
       Το ζητούμενο παραμένει πως θα καταφέρουμε να δημιουργήσουμε τεράστια «γνώση» ελεύθερα προσβάσιμη, χωρίς να υπάρχει το τεράστιο κόστος που συνεπάγεται αυτή ;
       Η λύση που προτείνω και πιστεύω ότι πρέπει να εφαρμοστεί έχει να κάνει με το δημόσιο σύστημα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και έρχεται να προσδώσει αξία και σημασία στο ίδιο, αλλά και στους νέους της χώρας.
          Το τριτοβάθμιο εκπαιδευτικό σύστημα και η ψυχή του, οι φοιτητές, ταλανίζονται από ένα καθηγητικό κατεστημένο (το ίδιο το σύστημα είναι «καθηγητοκεντρικό»), που αρνείται να παράγει, λειτουργεί πολλές φορές εξουσιαστικά και αυταρχικά (αντί να λειτουργεί ακαδημαϊκά και εκπαιδευτικά) και εκμεταλλεύεται πολύπλευρα την ανάγκη των νέων να ενταχθούν στο οικονομικό μοντέλλο – σύστημα. Οι φοιτητές ταλαιπωρούνται από όλα τα ανωτέρω και από την αποστήθιση παρωχημένων γνώσεων. Δεν έχουν δε, την δυνατότητα ανάπτυξης πρωτοβουλίας σε σχέση με το γνωστικό τους αντικείμενο, το οποίο και είναι στις πλείονες των περιπτώσεων ξεκομμένο και με την κοινωνική και επαγγελματική τους πραγματικότητα. Στο ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα αναπαράγεται επίσης, ο άκρατος ατομισμός και θεοποιείται το ατομικό συμφέρον. Είναι βέβαια και αυτά προβλήματα που μπορούν μέσα από την πρόταση που ακολουθεί να βρουν ουσιαστική λύση.
Η πρόταση – λύση για την δημιουργία σε ελάχιστο χρόνο τεράστιου όγκου ελεύθερα προσβάσιμης γνώσης:
      
Επί σειρά ετών οι φοιτητές και οι φοιτήτριες μας αναγκάζονται να δίνουν εξετάσεις πάνω σε βιβλία γραμμένα ακόμα και δεκαετίες πριν, αναγκάζονται να λειτουργούν ως υποκείμενα στείρου αναμασήματος και αναπαραγωγής θέσεων και απόψεων διαφόρων «αυθεντιών», εξεταζόμενοι στην πιστή αποστήθιση των «ιερών» κειμένων. Αντί  λοιπόν να δεσμεύουν την παραγωγικότητα, την φαντασία τους ακόμα και τις δυνατότητες γνώσης σύγχρονων επιστημονικών γνώσεων, δίνοντας τέτοιου είδους εξετάσεις, οι φοιτήτριες και οι φοιτητές μας, οι σπουδαστές και οι σπουδάστριές μας, θα μπορούσαν αυτοί να δημιουργήσουν τις μελέτες και να παράγουν την γνώση που έχει ανάγκη η χώρα μας, δίνοντας ουσιαστικό κοινωνικό ρόλο και στους καθηγητές τους, αλλά και στην εκπαίδευση γενικότερα.
       Στο πλαίσιο αυτό και σε αντικατάσταση του στείρου αναχρονιστικού θεσμού των εξετάσεων κάθε σχολή και τμήμα με φοιτητές και φοιτήτριες διαιρεμένους σε θεματικές ομάδες, θα πρέπει να μελετά και να καταλήγει σε πόρισμα – πρόταση για συγκεκριμένα θέματα. Αυτό είτε ολικά για κάθε έτος με θεματολογία που θα προϋποθέτει την σαφή γνώση των μαθημάτων του ετήσιου κύκλου σπουδών, είτε – και τούτο είναι η γνώμη μου – από τελειόφοιτους φοιτητές από το εξεταστικό αντικείμενο των οποίων θα αφαιρείται σεβαστός αριθμός μαθημάτων, τα οποία θα σχετίζονται με την διενεργούμενη μελέτη.    
Για παράδειγμα ας πάρουμε ένα γεωργικό προϊόν: την πατάτα. Η γεωπονική σχολή θα πρέπει να μελετήσει και να δώσει προτάσεις για τις εδαφικές ανάγκες, τις ποικιλίες ανά είδος εδαφών, την ορθή καλλιέργεια και συγκομιδή (και σειρά άλλα θέματα τα οποία άπτονται του επιστημονικού της αντικειμένου), η γεωλογική σχολή θα πρέπει να μελετήσει τα καλλιεργήσιμα εδάφη και την σύστασή του σε στοιχεία, οι οικονομικές και εμπορικές σχολές θα πρέπει να μελετήσουν το κόστος παραγωγής και να προτείνουν την τιμή πώλησης του παραγόμενου προϊόντος, τις δυνατότητες ή μη πώλησης του προϊόντος αυτού, τις διεθνείς οικονομικές συνθήκες, που μπορεί να εξαχθεί το προϊόν και υπό ποία μορφή, τον ανταγωνισμό ίσως από τρίτες χώρες και εάν μπορεί το προϊόν να καταστεί αποδοτικό και υπό ποίους όρους, οι βιομηχανικές σχολές, οι σχολές χημικών μηχανικών και χημικών τροφίμων, οι νομικές σχολές, ακόμα και οι σχολές σχεδιασμού του προϊόντος (design) που τόσο λείπουν από την χώρα και πρέπει να δημιουργηθούν άμεσα. Ολοι μπορούν και έχουν να βάλλουν ένα λιθαράκι στην διαδικασία μελέτης και τούτο μπορεί και πρέπει να γίνει σε κάθε τομέα, από την αγροτική οικονομία και την βιομηχανία μέχρι την προσέγγιση κοινωνικών θεμάτων[4] (π.χ. τις επιπτώσεις της ανεργίας) και τον πολιτισμό και μάλιστα και αναγκαία με την πρόταση λύσεων και νέων ιδεών. Ολη αυτή η εργασία και προσπάθεια της νεολαίας μας, ανά πανεπιστήμιο και ανά έτος θα συγκεντρώνεται και θα τυπώνεται με δαπάνες του κράτους, πωλούμενη σε τιμή η οποία να καλύπτει τις δαπάνες έκδοσης και να αφήνει και ένα μικρό ποσό για την χρηματοδότηση των πανεπιστημίων, ενώ παράλληλα οι κρινόμενες ως καλύτερες μελέτες, πλέον την επιβράβευσης της προαγωγής των φοιτητών θα βραβεύονται από το κράτος και θα χορηγούνται υποτροφίες για μεταπτυχιακές σπουδές.
Αντίστοιχα θα δημιουργείται και ηλεκτρονική βάση δεδομένων, προσβάσιμη ελεύθερα με μία συμβολική εφάπαξ συνδρομή. 
 Με τον τρόπο αυτό και μόνο μπορούμε όλοι οι Ελληνες να αποκτήσουμε  – και μάλιστα  με ελάχιστο κόστος – γνώση και συγκεντρωμένες εξειδικευμένες μελέτες για κάθε ατομικό, κοινωνικό και παραγωγικό ζητούμενο, με βάση την κοινοκτημοσύνη της γνώσης.
       Μέσα από τα πάμπολλα οφέλη της διαδικασίας αυτής για την Ελληνική κοινωνία και τις άπειρες θετικές εκφάνσεις της, θα πρέπει να επισημάνω ότι σε κάθε περίπτωση η διαδικασία αυτή θα δημιουργήσει μία νεολαία δημιουργική και χειραφετημένη κοινωνικά έτοιμη να προοδεύσει και να δημιουργήσει, εργαζόμενη και ομαδικά, με βάση τα στοιχεία που συνθέτουν το μεγαλείο της ελληνικής σκέψης, την φαντασία, την ανάλυση και την σύνθεση, την δημιουργία και την ελεύθερη σκέψη και στοχασμό.       
      
                                                             Δημήτρης Καραμήτσας                                                        
                                                      

[1]

Τον όρο σοσιαλιστές και σοσιαλισμός χρησιμοποιώ με την ευρεία φιλοσοφική πολιτική έννοια. Εντάσσονται σε αυτό όλα τα «αριστερά» κόμματα και κινήματα από τον αναρχισμό έως την σοσιαλδημοκρατία, αφού έχουν θεωρητικά το αυτό ατομικό και κοινωνικό ζητούμενο. 

[2]

Κάποιες προτάσεις μου θα τεθούν με νέο κείμενο

[3]

Αντίθετα οι ιδιώτες λειτουργούν εξ ορισμού για το ατομικό συμφέρον δεσμεύοντας για τους εαυτούς τους την «γνώση».

[4]

Για παράδειγμα οι σχολές κοινωνιολογίας ας χτυπήσουν τις κλειστές πόρτες των κατοίκων του Περάματος για να διαπιστωθεί πως η ανεργία και η ανασφάλεια δημιουργεί διαλυμένες οικογένειες, αλκοολικούς, ναρκομανείς …

Οκτώβριος 23, 2007

H ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΟΥ ΠΑ.ΣΟ.Κ. της 3ης ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1974, τι σηματοδοτεί; τι σημαίνει; ποιες οι πολιτικές αρχές; τι υλοποιήθηκε; πρεπει κάτι να αλλάξει; ποιο το σημερινό ΠΑΣΟΚ; ποιες αρχές από τις κατωτέρω πληροί και ποιες όχι; ΒΗΜΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ

3 Σεπτέμβρη 1974
 Η τραγωδία της Κύπρου καθώς και οι κίνδυνοι που έχουν προκύψει για το έθνος, τόσο από την αδίστακτη επεκτατική πολιτική του Πενταγώνου στα πλαίσια του ΝΑΤΟ όσο και από την προσπάθεια της αμερικανοκίνητης χούντας να μετατραπούν οι ένοπλες δυνάμεις μας αποκλειστικά σε όργανο αστυνόμευσης του Ελληνικού χώρου, κυριαρχούν στη σκέψη κάθε Έλληνα.
Όμως η ενότητα του Λαού στην απόφασή του να αντιμετωπίσει ανυποχώρητα τον εξωτερικό κίνδυνο και κάθε επιβουλή ενάντια στην ακεραιότητα της εθνικής μας παρουσίας, δε δικαιώνει την απραξία της κυβέρνησης σε τρεις κρίσιμους τομείς: την τιμωρία των ενόχων της επταετίας, της σφαγής του Πολυτεχνείου και της Κυπριακής τραγωδίας, την κάθαρση του κρατικού μηχανισμού και την πλέρια αποκατάσταση των θυμάτων της κατοχής.
Είναι βαθιά η ανησυχία του Ελληνικού λαού, γιατί οι επαγγελίες της κυβέρνησης για την αποκατάσταση ομαλής πολιτικής ζωής θα αποτελέσουν λόγια κενά περιεχομένου αν δε συνοδευτούν το γρηγορότερο δυνατό από την τιμωρία, την κάθαρση και την αποκατάσταση. Λέγεται ότι δεν ήρθε η ώρα. Ότι τώρα προέχει το εθνικό θέμα. Μα το επιχείρημα δεν ευσταθεί. Πως είναι δυνατό να παραμένουν σε θέσεις κρίσιμες για το έθνος εκείνοι που ευθύνονται για την εθνική συμφορά; Ακριβώς γιατί η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα σε αποφασιστική καμπή, ακριβώς για αυτό το λόγο, πρέπει να προχωρήσουμε με θάρρος στην τιμωρία, την κάθαρση και την αποκατάσταση. Για να προστατέψουμε το έθνος, για να ανοίξουμε το δρόμο που οδηγεί στην αδέσμευτη λαϊκή κυριαρχία και τη δημοκρατία.
Σ’ αυτά τα πλαίσια πρέπει να ερμηνευτεί και η δικιά μας απόφαση να προχωρήσουμε σήμερα σε μια πολιτική πράξη, στη διακήρυξη των βασικών αρχών και στόχων ενός νέου πολιτικού Κινήματος, του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος.
Μόνο με την ενεργό πολιτική παρουσία των πολιτών, απ άκρου εις άκρο της Ελλάδας, θα εξασφαλιστούν τόσο η εθνική μας ανεξαρτησία όσο και η λαϊκή κυριαρχία. Ήρθε η ώρα να περάσουμε από την παθητική αναμονή στην ενεργό λαϊκή παρουσία για τη διαμόρφωση του μέλλοντος της χώρας μας.
Η ρίζα της συμφοράς βρίσκεται στην εξάρτηση της Πατρίδας μας. Τα επτά μεσαιωνικά χρόνια που πέρασαν με τη στυγνή στρατιωτική δικτατορία και η τραγωδία της Κύπρου δεν αποτελούν παρά μια ιδιαίτερα σκληρή έκφραση της εξάρτησης της Ελλάδας από το ιμπεριαλιστικό κατεστημένο των Η.Π.Α. και του ΝΑΤΟ.
Μεταβλήθηκε η Ελλάδα σε προχωρημένο πυρηνικό φυλάκιο του Πενταγώνου, για να εξυπηρετηθούν πιο αποτελεσματικά τα στρατιωτικά και οικονομικά συμφέροντα των μεγάλων μονοπωλίων.
Διαβρώθηκε ο κρατικός μηχανισμός, οι ένοπλες δυνάμεις, τα κόμματα, ο συνδικαλισμός, η πολιτική ηγεσία του τόπου έτσι, ώστε να καταστεί δυνατή η επιβολή ξενοκίνητης στρατιωτικής δικτατορίας, όταν αυτό κρίθηκε πως συνέφερε την Ουάσιγκτον. Επιβλήθηκε η στρατιωτική δικτατορία για να ανακοπεί η πορεία του Λαού μας προς τη λαϊκή κυριαρχία και την εθνική ανεξαρτησία. Προκλήθηκε το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου και ακολούθησε η βάναυση τουρκική εισβολή στην Κύπρο, για να διχοτομηθεί η μεγαλόνησος και να αποτελέσει τελικά ένα νέο στρατιωτικό ορμητήριο των Η.Π.Α. και του ΝΑΤΟ στην ανατολική Μεσόγειο. Μεταβλήθηκε η πατρίδα μας σε ξέφραγο αμπέλι, για να διαβρωθεί η οικονομία μας από τις πολυεθνικές επιχειρήσεις των Η.Π.Α. και της Δύσης, με τη συνεργασία πάντα του ντόπιου μεταπρατικού κεφαλαίου. Για να μαραθεί η ελληνική ύπαιθρος, για να μην αποδίδει ο ιδρώτας του αγρότη, για να συνεχιστεί η μετανάστευση, η προσφορά φτηνής εργασίας στην πρωτεύουσα, μα και στην ξενιτιά, την Ευρώπη, την Αυστραλία, τον Καναδά.
Η πορεία προς την υποτέλεια, την υπονόμευση των εθνικών μας συμφερόντων, τη διάβρωση της λαϊκής κυριαρχίας, τον οικονομικό μαρασμό και την εκμετάλλευση του Έλληνα εργαζόμενου πρέπει να ανακοπεί.
Αντίθετα πρέπει να προχωρήσουμε με θάρρος και αποφασιστικότητα στη θεμελίωση μιας νέας Ελλάδας.
Ανακοινώνουμε σήμερα την εκκίνηση ενός νέου πολιτικού Κινήματος που πιστεύουμε ότι εκφράζει τους πόθους και τις ανάγκες του απλού Έλληνα, ενός Κινήματος που να ανήκει στον αγρότη, τον εργάτη, το βιοτέχνη, το μισθωτό, τον υπάλληλο, στη θαρραλέα και φωτισμένη νεολαία μας. Τους καλούμε να πυκνώσουν τις τάξεις του. Να στελεχώσουν και να συμμετάσχουν στην κατεύθυνση ενός Κινήματος που θα προωθήσει ταυτόχρονα την εθνική μας ανεξαρτησία, τη λαϊκή κυριαρχία, την κοινωνική απελευθέρωση και τη δημοκρατία σ’ όλες τις φάσεις της δημόσιας ζωής.
Βασικός κυριαρχικός στόχος του Κινήματος είναι η δημιουργία πολιτείας απαλλαγμένης από ξένο έλεγχο ή επεμβάσεις, πολιτείας απαλλαγμένης από έλεγχο ή επιρροή της οικονομικής ολιγαρχίας, πολιτείας ταγμένης στην προστασία του Έθνους και στην υπηρεσία του Λαού.
Η εθνική ανεξαρτησία είναι αναπόσπαστα δεμένη με τη λαϊκή κυριαρχία, με τη δημοκρατία σε κάθε φάση της ζωής του τόπου, με την ενεργό συμμετοχή του πολίτη σ’ όλες τις αποφάσεις που τον αφορούν. Μα είναι ταυτόχρονα συνυφασμένη με την απαλλαγή της οικονομίας μας από τον έλεγχο του ξένου μονοπωλιακού και ντόπιου μεταπρατικού κεφαλαίου που διαμορφώνει την οικονομική, την κοινωνική, την πολιτική και την πολιτιστική μας πορεία, σύμφωνα με τα συμφέροντα όχι του Λαού αλλά της οικονομικής ολιγαρχίας.
Και βέβαια πρέπει η Ελλάδα να αποχωρήσει και από το στρατιωτικό και από το πολιτικό ΝΑΤΟ. Και βέβαια πρέπει να ακυρωθούν όλες οι διμερείς συμφωνίες που έχουν επιτρέψει στο Πεντάγωνο να μετατρέψει την Ελλάδα σε ορμητήριο για την προώθηση της επεκτατικής του πολιτικής. Μα πίσω από το ΝΑΤΟ, πίσω από τις αμερικάνικες βάσεις είναι οι μονοπωλιακές πολυεθνικές επιχειρήσεις και τα ντόπια υποκατάστατά τους.
Για αυτό η κοινωνική απελευθέρωση, ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός, αποτελεί το θεμέλιο λίθο του Κινήματός μας. Για να απολαμβάνει ο αγρότης το προϊόν του ιδρώτα του και της γης του, για να απολαμβάνει ο εργάτης, ο βιοτέχνης, ο μισθωτός, ο υπάλληλος, ο απλός Έλληνας, το προϊόν του μόχθου του.
Για να καταπολεμηθεί αποτελεσματικά η εντυπωσιακή εισοδηματική ανισότητα ανάμεσα σε γεωγραφικές περιφέρειες και κοινωνικά στρώματα που χαρακτηρίζει τη σύγχρονη Ελλάδα. Για να πάψει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Για να συμμετέχει ενεργά ο Λαός στον προγραμματισμό της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτιστικής πορείας της Χώρας. Για να εξασφαλιστεί η εργασία και η κατοικία σε όλους τους Έλληνες. Για να καταργηθούν τα προνόμια των λίγων στην ιατρική, νοσοκομειακή και φαρμακευτική περίθαλψη. Για να προστατευτούν η μητέρα, το παιδί, τα γερατειά. Για να κατοχυρωθεί η κοινωνική και η οικονομική ισότητα των δύο φύλων. Για να ελευθερωθεί η σκέψη και να γίνει η παιδεία κτήμα όλων των Ελλήνων.
Η σημερινή διακήρυξη των αρχών του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος αποτελεί εκκίνηση για την ίδρυση, στελέχωση και θεμελίωση ενός Κινήματος που θέλουμε να αποτελέσει το φορέα όλων των γνήσια προοδευτικών και δημοκρατικών δυνάμεων της χώρας. Κάνουμε έκκληση αυτές οι δυνάμεις ενωμένες να προχωρήσουν στον αγώνα.
Θεμελιακή αρχή του Κινήματος είναι η απόλυτα κατοχυρωμένη δημοκρατική διαδικασία από τη βάση μέχρι την ηγεσία με απόλυτη ισοτιμία όλων των μελών που θα το στελεχώσουν. Και το πρόγραμμα και το οργανωτικό σχήμα θα συναποφασιστούν στην πορεία με την ισότιμη συμμετοχή όλων των μελών του πρώτου συνεδρίου που γρήγορα θα συγκληθεί. Και αυτό στα πλαίσια μιας κατοχυρωμένης δημοκρατικής διαδικασίας. Έχει ο Λαός μας πικρή πείρα από τους κομματικούς σχηματισμούς του παρελθόντος που στηρίζονταν στη φεουδαρχική σχέση ανάμεσα σε ηγέτες και βουλευτές, ανάμεσα σε βουλευτές και κομματάρχες, ανάμεσα σε κομματάρχες και ψηφοφόρους. Από κομματικούς μηχανισμούς που είχαν αντικαταστήσει τις αρχές, το πρόγραμμα και τις δημοκρατικές διαδικασίες με το ρουσφέτι και το παρασκήνιο.
Καθολικό είναι το αίτημα για πολιτικούς οργανισμούς αρχών, που να τους διακρίνει η ελεύθερη δημοκρατική έκφραση της βάσης, για να δεσμεύεται η ηγεσία στις πολιτικές αποφάσεις και για να υπάρχει συνέπεια και συνέχεια. Η σημερινή διακήρυξή μας είναι μια διακήρυξη που είμαστε βέβαιοι ότι αντικατοπτρίζει το πιστεύω, τους πόθους, τις απαιτήσεις, το όραμα του Ελληνικού λαού. Έχει σκοπό να παρακινήσει συζήτηση και προβληματισμό σε εθνικό επίπεδο. Η σημερινή μας διακήρυξη αποτελεί την πυξίδα που θα καθοδηγεί την πορεία μας προς μια νέα, αναγεννημένη, ανθρώπινη, σοσιαλιστική και δημοκρατική Ελλάδα, μια Ελλάδα που να ανήκει στους Έλληνες.
Το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα είναι πολιτικό Κίνημα που αγωνίζεται για τους ακόλουθους στόχους:
ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ
ΛΑΪΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ
Ο αγώνας του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος για την εθνική μας αναγέννηση, για μια σοσιαλιστική και δημοκρατική Ελλάδα, στηρίζεται στην αρχή πως η εθνική μας ανεξαρτησία αποτελεί προϋπόθεση για την πραγμάτωση της λαϊκής κυριαρχίας, πως η λαϊκή κυριαρχία αποτελεί προϋπόθεση για την πραγμάτωση της κοινωνικής απελευθέρωσης, πως η κοινωνική απελευθέρωση αποτελεί προϋπόθεση για την πραγμάτωση της πολιτικής δημοκρατίας.
Για το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα το στρατιωτικό καθεστώς της χούντας, που επιβλήθηκε με το πραξικόπημα της 21 Απρίλη 1967, δεν ήταν παρά μια ιδιαίτερη στυγνή μορφή αποικιοποίησης της Ελλάδας από το Πεντάγωνο και το ΝΑΤΟ, με τη συνεργασία του εξαρτημένου δυτικοευρωπαϊκού και ντόπιου μεταπρατικού κεφαλαίου. Ως στόχο είχε την εξυπηρέτηση των στρατηγικών και οικονομικών επιδιώξεων του αμερικάνικου κεφαλαίου στο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου.
Για αυτό ο αγώνας του Λαού μας αποβλέπει πρώτιστα στην οριστική εξάλειψη των αιτίων που οδήγησαν στη στυγνή δικτατορία της επταετίας. Κι αυτός ο αγώνας δεν μπορεί να δικαιωθεί αν δεν υπάρξει:
α) Τιμωρία των ενόχων και των βασανιστών της χουντικής επταετίας και των υπεύθυνων της προδοσίας της Κύπρου.
β) Πλήρης αποκατάσταση των θυμάτων της δικτατορίας.
γ) Άμεση ακύρωση όλων των ανελεύθερων και καταπιεστικών έκτακτων μέτρων της χουντικής επταετίας, καθώς και των παρόμοιων νομοθετημάτων των προδικτατορικών κυβερνήσεων. δ
) Εξασφάλιση της ελεύθερης επιστροφής των πολιτικών προσφύγων στην πατρίδα.
ε) Εξυγίανση όλου του κρατικού μηχανισμού.
στ) Εξάλειψη του παρακράτους και του κομματικού κράτους.
ζ) Άμεση ένταξη των ενόπλων δυνάμεων και των σωμάτων ασφαλείας στην υπηρεσία του Έθνους και του Λαού και υποβολή τους σε αποτελεσματικό, πλήρη και συνεχή έλεγχο από τη νόμιμα εκλεγμένη πολιτική ηγεσία.
Για την εξάλειψη του συστήματος που οδήγησε στην ιμπεριαλιστική κατοχή της πατρίδας μας και των συνθηκών που το δημιούργησαν, το διατηρούν και το προστατεύουν, για τη θεμελίωση μιας γνήσιας, αβασίλευτης, αναγεννημένης και σοσιαλιστικής Ελληνικής Δημοκρατίας, το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα θέτει ως προϋπόθεση την επίτευξη των ακόλουθων συγκεκριμένων στόχων:
1. Κάθε εξουσία πηγάζει από το Λαό, εκφράζει το Λαό και υπηρετεί το Λαό. Η κοινωνική, οικονομική και πολιτική δομή της δύναμης στη χώρα μας διαρθρώνεται με τρόπο που να αποκλείει την παραβίαση της λαϊκής θέλησης με οποιοδήποτε τρόπο.
2. Κατοχυρώνεται συνταγματικά το δικαίωμα άμυνας κάθε πολίτη σε κάθε προσπάθεια κατάλυσης της νόμιμης εξουσίας, κατάργησης του Συντάγματος και υποδούλωσης του Λαού μας.
3. Για τα βασικά δικαιώματα του πολίτη ισχύει ο χάρτης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Η ελευθερία γνώμης και έκφρασης, η ελευθερία οργάνωσης για την επίτευξη συλλογικών σκοπών στα πλαίσια του Συντάγματος, το απαραβίαστο των δικαιωμάτων του ατόμου, όχι μόνο κατοχυρώνονται συνταγματικά αλλά και προστατεύονται αποτελεσματικά από τη Δικαιοσύνη που είναι ανεξάρτητη. Η Ελληνική ιθαγένεια δεν αφαιρείται.
4. Εξασφαλίζεται η συνταγματικά κατοχυρωμένη κοινωνική και οικονομική ισότητα των δύο φύλων.
5. Εξασφαλίζεται με γνήσιες δημοκρατικές διαδικασίες η άμεση και ενεργός συμμετοχή όλων των πολιτών στην πολιτική ζωή του τόπου.
6. Κατοχυρώνεται συνταγματικά το δικαίωμα εργασίας για όλους τους πολίτες, άντρες και γυναίκες.
7. Ο συνδικαλισμός αποδεσμεύεται από την εξάρτηση της οικονομικής ολιγαρχίας και από την κηδεμονία του κράτους, κατοχυρώνεται ως ελεύθερο και αυτόνομο κίνημα και τίθεται στην υπηρεσία των συμφερόντων του εργαζομένου Λαού.
8. Διαχωρίζεται οριστικά η εκκλησία από το κράτος και κοινωνικοποιείται η μοναστηριακή περιουσία.
9. Η Ελλάδα αποσυνδέεται από τους στρατιωτικούς, πολιτικούς και οικονομικούς συνασπισμούς, που υπονομεύουν την εθνική μας ανεξαρτησία και το κυριαρχικό δικαίωμα του Ελληνικού λαού να προγραμματίζει αυτός την κοινωνική, οικονομική, πολιτική και πολιτιστική πορεία της χώρας.
10. Η Ελλάδα ακολουθεί δυναμική ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική με στόχους: την εγγύηση της εδαφικής ακεραιότητας, την κατοχύρωση της αδέσμευτης λαϊκής κυριαρχίας και την καλύτερη δυνατή πραγμάτωση των επιδιώξεων του Ελληνικού Λαού. Ως χώρα που είναι ταυτόχρονα στην Ευρώπη, τα Βαλκάνια και τη Μεσόγειο κάνει την παρουσία της αισθητή και στους τρεις αυτούς χώρους. Η αποπυρηνικοποίηση του μεσογειακού και βαλκανικού χώρου, η ουδετεροποίηση της Μεσογείου από τους στρατιωτικούς συνασπισμούς, η σύσφιγξη των οικονομικών και πολιτιστικών σχέσεων με τους λαούς όλης της Ευρώπης και της Μεσογείου, ως προσφορά και στη διεθνή ειρήνη, η συναδέλφωση των λαών και η δομή όλων των χωρών σε μια πανανθρώπινη και πανελεύθερη Κοινότητα με ίση μεταχείριση και ίσα δικαιώματα όλων των ανθρώπων, αποτελούν μόνιμες επιδιώξεις της.
11. Ακυρώνονται οι διεθνείς συμβάσεις και συμφωνίες που έχουν οδηγήσει την Ελλάδα σε οικονομική, πολιτική και στρατιωτική εξάρτηση από τα μονοπωλιακά συγκροτήματα της Δύσης και ιδιαίτερα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.
12. Επιδιώκεται η κοινωνική απελευθέρωση του εργαζόμενου Ελληνικού Λαού, που μακροπρόθεσμα ταυτίζεται με το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Αυτή η πορεία προϋποθέτει για το σήμερα ορατό μέλλον:
α. Την κοινωνικοποίηση του χρηματοδοτικού συστήματος στο σύνολό του, των βασικών μονάδων παραγωγής, καθώς και του μεγάλου εισαγωγικού και εξαγωγικού εμπορίου. Ταυτόχρονα προωθείται συστηματικά η ένταξη των αγροτικών επιχειρήσεων σε συνεταιρισμούς νέας μορφής, με δραστηριότητα που θα επεκτείνεται στην προμήθεια πρώτων υλών και στην επεξεργασία, συσκευασία και διάθεση των προϊόντων τους. Οι οργανισμοί αυτοί θα καταργήσουν το μεσάζοντα που εκμεταλλεύεται το προϊόν του ιδρώτα και της γης του αγρότη. Στη βιοτεχνία προωθείται επίσης η συνεταιριστική εκμετάλλευση.
β. Τον περιφερειακά αποκεντρωμένο κοινωνικό προγραμματισμό της οικονομίας που συνδυάζεται με τον έλεγχο των παραγωγικών μονάδων από τους εργαζόμενους (δηλαδή με την αυτοδιαχείριση) και από τους αρμόδιους κοινωνικούς φορείς. Αρμόδιος κοινωνικός φορέας είναι το κράτος, η περιφέρεια, ο δήμος ή η κοινότητα, ανάλογα με το μέγεθος, τον τύπο και τη σημασία της παραγωγικής μονάδας.
γ. Τη διοικητική αποκέντρωση με ενίσχυση της τοπικής αυτοδιοίκησης.
δ. Το συστηματικό και προοδευτικό κλείσιμο του ανοίγματος ανάμεσα στα κατώτερα και τα ανώτερα εισοδήματα κατά περιφέρεια και επάγγελμα.
ε. Μια οικιστική και πολεοδομική πολιτική που να εξασφαλίζει πολιτισμένη κατοικία σε κάθε Ελληνική οικογένεια.
στ. Μια καινούργια παιδεία για να καταργηθούν οι φραγμοί που εμποδίζουν το πλάτεμα της γνώσης και να δημιουργηθούν ελεύθερα σκεπτόμενοι και κοινωνικά υπεύθυνοι πολίτες. Η παιδεία είναι ευθύνη του κοινωνικού συνόλου. Η ιδιωτική εκπαίδευση καταργείται. Η δωρεάν και υποχρεωτική παιδεία εξασφαλίζεται ανεξαίρετα για όλους τους Έλληνες, θεσπίζεται εκπαιδευτική πολιτική που να εξασφαλίζει την πλατιά συμμετοχή όλων των λαϊκών στρωμάτων, καθώς και τη συμμετοχή των σπουδαστών στον προγραμματισμό της παιδείας και στη διοίκηση των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.
ζ. Την κοινωνικοποίηση της υγείας, που συνεπάγεται τη δωρεάν ιατρική, φαρμακευτική και νοσοκομειακή περίθαλψη, την προληπτική υγιεινή για όλους τους Έλληνες, την κατάργηση των ιδιωτικών κλινικών και όλων των προνομίων στην παροχή ιατρικών και νοσοκομειακών υπηρεσιών.
η. Ένα σύστημα κοινωνικής ασφάλισης για υγεία, ατυχήματα, γερατειά και ανεργία, που να επεκταθεί σε όλους τους Έλληνες. θ. Την προστασία της μητέρας και του παιδιού. ι. Την προστασία του περιβάλλοντος, τη βελτίωση της ποιότητας της ζωής σε συνδυασμό με την αξιοποίηση των εθνικών λαϊκών παραδόσεων και τη συμμετοχή ολόκληρου του Λαού στην πολιτιστική εξέλιξη. Οι οικονομικές, πολιτικές, κοινωνικές και πολιτιστικές επιδιώξεις του εργαζόμενου Ελληνικού λαού εργατών, αγροτών, μισθωτών, υπαλλήλων, νεολαίας, μικροεπαγγελματιών και βιοτεχνών η θεμελίωση μιας κοινωνίας χωρίς αλλοτρίωση και γραφειοκρατία, θα πραγματοποιηθούν με τη συνεχή λαϊκή επαγρύπνηση, έλεγχο και κινητοποίηση.
Το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα καλεί τον Ελληνικό Λαό να οργανωθεί στις τάξεις του, σε οργανώσεις βάσης, να συμμετάσχει άμεσα στην παραπέρα διαμόρφωση του προγράμματός του, στη λήψη όλων των αποφάσεων και στην ανάδειξη των στελεχών του σε όλα τα επίπεδα.
Έτσι θα συνεχίσουμε με νέα ένταση και αποφασιστικότητα τον αγώνα για μια ανεξάρτητη, σοσιαλιστική και δημοκρατική Ελλάδα.

Οκτώβριος 20, 2007

ΦΑΡΜΑΚΑ: Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΟΛΟ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ

 ΦΑΡΜΑΚΑ: Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΟΛΟ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ (προωθήθηκε παγκοσμίως μέσω του «νέο ΙΝ.ΚΑ.»)
1.       Το φάρμακο αποτελεί κοινωνικό αγαθό. Η εμπορική χρήση του φαρμάκου υποχωρεί και είναι πάντοτε ήσσονος σημασίας έναντι του κοινωνικού του σκοπού και χρήσης.  
2.       Απαντες πρέπει να έχουν ελεύθερη πρόσβαση στα φάρμακα και τα φαρμακευτικά μέσα θεραπείας. Η τιμή πώλησης των φαρμάκων πρέπει πάντοτε να παρέχει τη δυνατότητα στους πολίτες της χώρας – καταναλωτές στους οποίους απευθύνεται να μπορούν να το λάβουν για θεραπεία χωρίς να αναλώνουν σημαντικό μέρος του εισοδήματός τους Η τιμή των φαρμάκων πρέπει να είναι αντίστοιχη με το μέσο ετήσιο εισόδημα των πολιτών κάθε χώρας. Το ποσοστό κέρδους των παραγωγών και εμπόρων φαρμάκων πρέπει να ελέγχεται και να προκαθορίζεται, ούτως ώστε να εξυπηρετείται και να εξασφαλίζεται ο κοινωνικός του χαρακτήρας.  
3.       Το φάρμακο αποτελεί επιστημονικό μέσο και εφεύρεση απευθυνόμενη στο σύνολο των παγκόσμιων κοινωνιών . Σε περίπτωση ανάγκης χρήσης φαρμάκων από σημαντικά τμήματα του πληθυσμού μιας χώρας, όταν οι οικονομικές συνθήκες είναι απαγορευτικές για την χρήση του από μεγάλο μέρος του πληθυσμού, τα δικαιώματα ευρεσιτεχνίας και βιομηχανικής ιδιοκτησίας υποχωρούν έναντι του κοινωνικού συμφέροντος και χαρακτήρα του φαρμάκου. Διεθνής επιτροπή της UNICEF (ή άλλου παγκόσμιου οργανισμού) ορίζει το εφ άπαξ αντίτιμο που πρέπει να καταβληθεί στην εταιρεία παραγωγό ούτως ώστε το φάρμακο να μπορεί να διατεθεί στην συγκεκριμένη αγορά με το ελάχιστο κόστος. Επιτροπή του ελέγχοντος οργανισμού επιβλέπει την ορθή τήρηση των ανωτέρω και απαγορεύει την παράνομη εξαγωγή σε άλλα κράτη. 
4.       Απαγορεύεται η χρήση των φαρμάκων από κράτη και μηχανισμούς εξουσίας για σκοπούς άλλους από αμειγώς ιατρικούς. Ως έκφραση της ανωτέρω αρχής απαγορεύεται το εμπάργκο και κάθε είδους παρεμπόδιση στην προμήθεια και χρήση φαρμάκων. Ουδείς δύναται να παρεμποδίσει ή επηρεάσει με άλλο τρόπο την επάρκεια της αγοράς σε φάρμακα, προκαλώντας έλλειψη αυτών. Σε κάθε περίπτωση πολέμου ή λήψης κάθε είδους μέτρων η επάρκεια σε φάρμακα δεν επιτρέπεται να μειωθεί με κανένα τρόπο και μέσο άμεσο και έμμεσο. Οι παραβάτες τιμωρούνται ποινικά, αστικά και διοικητικά από κρατικά και διεθνή δικαστήρια.  
5.       Το φάρμακο απευθύνεται σε επιστήμονες και ασθενείς. Η διαφήμιση και προώθηση με εξωεπιστημονικά μέσα απαγορεύεται. Οποιος άμεσα ή έμμεσα λαμβάνει δώρα ή οποιεσδήποτε άλλες παροχές προκειμένου να συνταγογραφήσει ή προωθήσει την κατανάλωση κάποιου φαρμάκου τιμωρείται με ειδικό ποινικό αδίκημα. Με την αυτή ποινή και βαρύ πρόστιμο τιμωρείται ο επιχειρηματίας που εισαγάγει στην αγορά και χρησιμοποιεί τέτοιες πρακτικές.   
6.       Οι φαρμακευτικές εταιρείες υποχρεούνται να μην ξοδεύουν για προώθηση των προϊόντων τους περισσότερο από 10% όσων δαπανούν για την έρευνα. Τα χρήματα που ορίζονται ως χρησιμοποιητέα για την προώθηση των φαρμάκων, διαχειρίζονται από δημόσιο οργανισμό με κοινωνική συμμετοχή προκειμένου να χρησιμοποιηθούν για την επιστημονική τεκμηρίωση και αξιολόγηση των φαρμάκων (π.χ, συνέδρια). Τα αποτελέσματα αυτών είναι δημοσιευτέα από τις εταιρείες παραγωγούς. 
7.       Απαγορεύεται η διαφήμιση της χρήσης φαρμάκων και κάθε μέθοδος προώθησης των φαρμάκων εκτός της δημοσίευσης τεκμηριωμένης επιστημονικής μελέτης.  
8.       Απαγορεύεται η προσφορά παροχών στους καταναλωτές με σκοπό την χρήση από αυτούς συγκεκριμένου φαρμάκου (ως πρακτική μάρκετινγκ). Εξαιρετικά επιτρέπεται η ανωτέρω πρακτική υπό την μορφή έκπτωσης σε χρήστες συγκεκριμένου φαρμακευτικού σκευάσματος και εφόσον αυτοί κάνουν χρήση πέραν του εξαμήνου και κατά την σύμφωνη γνώμη του θεράποντος ιατρού αποτελούν μακροχρόνιους ή ισόβιους χρήστες.  
9.       Οι φαρμακευτικές εταιρείες οφείλουν να παρέχουν στους καταναλωτές πλήρη πληροφόρηση σχετικά με την επιστημονική τεκμηρίωση των αποτελεσμάτων της χρήσης κάθε φαρμακευτικού σκευάσματος στις οδηγίες χρήσης του .  Απαγορεύεται η θέση στην κυκλοφορία φαρμάκου χωρίς να έχει διαπιστωθεί με αποδεκτό επιστημονικά τρόπο η αποτελεσματικότητά του και οι τυχόν παρενέργειες αυτού. 
10.     Οι φαρμακευτικές εταιρείες οφείλουν να παρέχουν στους καταναλωτές πλήρη και αναλυτική πληροφόρηση σχετικά με την σύσταση του φαρμάκου και τις δραστικές ουσίες του, την τοξικότητα, την δοσολογία και γενικά κάθε απαραίτητη πληροφορία για την ασφαλή χρήση του.  
11.     Οι φαρμακευτικές εταιρείες οφείλουν να παρέχουν στους καταναλωτές σαφείς και πλήρως κατανοητές πληροφορίες σχετικά με τις παρενέργειες κάθε  φαρμάκου, μαζί με συμβουλές υπό τον τύπο : εάν νοιώσετε Χ τότε αυτό μπορεί να οφείλεται στο Ψ , συμβουλευτείτε τον Ω ή πράξετε το Υ.  
12.     Σε περίπτωση βλαβών ή και θανάτου στους καταναλωτές από την λήψη φαρμάκων η ευθύνη (ποινική, αστική και διοικητική) περιλαμβάνει κάθε περίπτωση αμέλειας πλην της ελαφράς, εκτός εάν δεν τηρηθούν οι διατάξεις του παρόντος, οπότε η ευθύνη είναι πλήρης και αντικειμενική. Θεσπίζεται μαχητό αποδεικτικό τεκμήριο υπέρ του καταναλωτή εφόσον διαπιστωθεί από την επιστημονική έρευνα ότι η χρήση συγκεκριμένου φαρμάκου προκάλεσε την βλάβη.       
13.     Η επιστημονική έρευνα και η δημιουργία φαρμάκων ιδιαίτερης σπουδαιότητας επιβραβεύεται ηθικά και υλικά με αντίστοιχα σημαντικά χρηματικά ποσά και βραβεία από το κράτος.  
14.     Θεσπίζονται ποινικές, αστικές και διοικητικές κυρώσεις στους παραβάτες των ανωτέρω ανάλογα με την βαρύτητα της πράξεως, τον κίνδυνο που προκαλείται και το οικονομικό συμφέρον του δράστη.       

Οκτώβριος 19, 2007

ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ: ΠΟΙΟ ΠΑ.ΣΟ.Κ. ΘΕΛΟΥΜΕ, ΠΟΙΟ ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΑΓΚΗ ΚΑΙ ΜΕ ΠΟΙΟΥΣ;.

Filed under: Uncategorized — dimkaramitsas @ 8:31 πμ

Η αναγκαιότητα του διαλόγου !

TO ΜΕΓΙΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Το σχέδιο τροποποίησης του καταστατικού του ΠΑ.ΣΟ.Κ.  που προτείνει και εφαρμόζει άμεση δημοκρατία και φτιάχθηκε μέσα από τις συζητήσεις σε forum.

Το σχέδιο δεν παγιώθηκε, είναι δικό μας για να συνεχίσουμε να το συζητάμε  

TO ΜΕΓΙΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΠΑ.ΣΟ.Κ.  Είναι η μοίρα των μεγάλων οραμάτων και των ιδεών να τις καπηλεύονται για να εκμηδενίσουν την σημασία τους … . 

Α.      Ξεκινώντας την αναζήτηση για την σύνθεση του δημοκρατικού οργανωτικού πλαισίου λειτουργίας ενός κόμματος, θεωρούσα δεδομένο ότι το δικό μου κεκτημένο γνώσης πάνω στο ζήτημα της δημοκρατίας, το μοιράζεται το σύνολο του ελληνικού λαού μέσα από την βασική εκπαιδευτική διαδικασία. Στην πορεία διαπίστωσα ότι, για μία ακόμα φορά, από τον ελληνικό λαό έχει αποστερηθεί η γνώση και η παιδεία ακόμα και για τέτοια κεφαλαιώδη πολιτικά ζητήματα που αποτελούν και μία από τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις που έγιναν σε τούτο εδώ τον τόπο, την έννοια της Δημοκρατίας. 

Β.      Για την Δημοκρατία όμως θα πρέπει πρώτιστα να αναφερθώ στο ίδιο το ΠΑ.ΣΟ.Κ. καθώς η δημοκρατία αποτέλεσε ζητούμενο της ιδρυτικής διακήρυξής του και πάγιο πολιτικό ζητούμενο. Αλλωστε, η ανάγκη για ουσιαστική άμεση δημοκρατία αποτελεί αναζήτηση του ελληνικού λαού όχι μόνο από τους αρχαίους χρόνους, αλλά και από την πρώτη στιγμή της αναγέννησης του ελληνικού έθνους και της πορείας του προς την ελευθερία. Η ανάγκη και απαίτηση αυτή αποτυπώνεται εύγλωττα και άμεσα στο σύνολο των πολιτικών κειμένων του ελληνικού διαφωτισμού και λαμβάνει σάρκα και οστά σε όλα τα Συντάγματα της περιόδου 1821-1827. Η αναζήτηση συνεχίστηκε έντονα και αποτέλεσε την ψυχή και αιτία όλων των επαναστάσεων, στάσεων, κινημάτων και ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων που ακολούθησαν μέχρι σήμερα. 

Για τους Ελληνες η δημοκρατία και η συνεπαγόμενη αυτής πολιτική ελευθερία δεν αποτελεί μοντέλο έξωθεν μεταφερθείσας πολιτειακής συγκρότησης, αλλά ιστορικό πολιτικό δεδομένο που αποτελεί μόνιμη αναζήτηση και σκοπό.      

Γ.        Θα μπορούσα, εγώ και άλλοι, να μιλούμε ώρες, ημέρες και να γράψουμε χιλιάδες σελίδες για την δημοκρατία και τα αγαθά που προσφέρει στο σύνολο και στον ίδιο τον άνθρωπο – πολίτη. Θα προσπαθήσω να συνοψίσω και να αναφερθώ σε μερικά μόνο από αυτά για να τονιστεί και να αιτιολογηθεί η αναγκαιότητα της δημοκρατίας για την κοινωνία, τον άνθρωπο και ένα σοσιαλιστικό πολιτικό κόμμα – κίνημα.  

α.       Ως προοίμιο, είναι αναγκαίο να ορίσουμε την έννοια της δημοκρατίας. Δημοκρατία είναι το πολίτευμα στο οποίο η αρμοδιότητα κάθε απόφασης ανήκει στους πολίτες και ασκείται από αυτούς άμεσα Αντίστοιχα, οι πολίτες έχουν και μπορούν να ασκήσουν και το δικαίωμα της πρότασης μιας δεσμευτικής διάταξης ή ψηφίσματος που μετά την αποδοχή της από το αποφασίζον σώμα τους, έχει δεσμευτική ισχύ για τα πολιτειακά όργανα.  

β.       Όχι δημοκρατία, αλλά μορφώματα δημοκρατίας, θα ονομάσουμε τα πολιτεύματα αυτά που ξεκινούν στα νεότερα χρόνια από τα αγγλικά συντάγματα και επικρατούν σε όλο τον δυτικό κόσμο υποκαθιστώντας εννοιολογικά και ουσιαστικά την αληθή – πραγματική έννοια της δημοκρατίας με ψευδεπίγραφα δημοκρατικοφανή πολιτικά μορφώματα, που περιορίζουν τον πολίτη από εκφραστή και αρμόδιο για την επιλογή της πολιτικής σε απλό εκλέκτορα άλλων. Στην πραγματικότητα, το πολίτευμα που αποκαλείται σήμερα σε όλο τον κόσμο δημοκρατία αποτελεί νόσφιση ενός μεγάλου οράματος, μιας ιδέας, και ψευδεπίγραφο τίτλο, ενός άλλου πολιτεύματος, με το οποίο – κατ’ ακριβολογία – έχει ελάχιστη σχέση και διαφέρει από αυτό στα ουσιώδη του εννοιολογικά χαρακτηριστικά. Το πολίτευμα που σήμερα ευρέως αποκαλείται δημοκρατία, στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε άλλο από ένα αντιπροσωπευτικό πολιτικό σύστημα που εκφράζει μία πολιτική αριστοκρατία και απομονώνει την κοινωνία από την πολιτική εξουσία και την άμεση άσκησή της, περιθωριοποιώντας ουσιαστικά τον ίδιο τον πολίτη από την πολιτική έκφραση. Είναι δηλαδή αντίθετο και δεν συμβαδίζει με το μοναδικό ουσιώδες χαρακτηριστικό της δημοκρατίας, την άμεση άσκηση της αποφασιστικής αρμοδιότητας από το σύνολο των πολιτών. Ουσιαστικά μάλιστα οι πολίτες έχουν απολέσει και το δικαίωμα της πρότασης. Εάν, συνεπώς, κάνουμε λόγο για δημοκρατία ως στόχο ενός πολιτικού κινήματος ή κόμματος, θα πρέπει να απεγκλωβίσουμε τις έννοιες και να τις αποκαθάρουμε από τις ψευδεπίγραφες ονομασίες και τα στοιχεία εκείνα που καθιστούν το σημερινό πολίτευμα ή τις όποιες επιμέρους λειτουργίες αυταπάτη ή και απάτη.   

γ.       Η Δημοκρατία ως αναγκαίο πολιτικό ζητούμενο δεν αποτελεί μόνο συνταγματική επιταγή που μόνο αυτή πραγματώνει την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας ή την εντολή για δημοκρατικές διαδικασίες εντός των πολιτικών κομμάτων. Η Δημοκρατία αποτελεί αναγκαίο πολιτικό ζητούμενο για την απελευθέρωση, χειραφέτηση, ωρίμανση και ουσιαστική παιδεία του ανθρώπου – πολίτη και της κοινωνίας.  

δ.       Για ένα προοδευτικό, δημοκρατικό, σοσιαλιστικό κίνημα η καθιέρωση δημοκρατικών θεσμών στην εσωτερική του λειτουργία αποτελεί ζητούμενο για την εμπέδωση της δημοκρατίας στην κοινωνία, την απελευθέρωσή της και την πολιτική απομόνωση κάθε είδους καιροσκοπισμών. Βασικός πολιτικός στόχος του ΠΑΣΟΚ πρέπει να είναι η εξάλειψη κάθε ανισότητας στην κοινωνία και την οργάνωσή της και το μέσο για τούτο, που δεν εγκλωβίζει αλλά αναδεικνύει τις ανάγκες του ανθρώπου, είναι η Δημοκρατία. Η Δημοκρατία για το ΠΑΣΟΚ αποτελεί όχι μόνο κεφαλαιώδη πολιτική στόχευση, αλλά έναν από τους ελάχιστους πολιτικούς αυτοσκοπούς του. Στην σημερινή φάση της ιστορίας του το ΠΑΣΟΚ έχει θέσει ως πρώτιστο σκοπό του την δημοκρατία σε κάθε επίπεδο της πολιτικής και κοινωνικής ζωής. Είναι σαφές ότι η πρώτη αλλαγή πρέπει να γίνει στο τρόπο της εσωτερικής του λειτουργίας, ο οποίος προσκολλημένος στα πολιτικά δεδομένα του παρελθόντος λειτούργησε και λειτουργεί αρχηγοκεντρικά και στα πλαίσια συστήματος έμμεσης και περαιτέρω έμμεσης αντιπροσώπευσης.

 Δ.      Το σύστημα που ακολουθεί έρχεται όχι μόνο να θεραπεύσει σειρά κομματικών δυσλειτουργιών και προβλημάτων, αλλά και να θέσει τον άνθρωπο και την κοινωνία στο επίκεντρο της πολιτικής επανασυνδέοντας το κίνημα με την κοινωνία και αναβαπτίζοντάς το στα νάματά του, ώστε να καταστεί και πάλι κύριος εκφραστής των αναζητήσεων και αγωνιών της μέσα σε ένα προοδευτικό σοσιαλιστικό πολιτικό πλαίσιο. Με το σύστημα κομματικής δημοκρατίας, που προτείνεται κατωτέρω, επιδιώκεται η άμεση συμμετοχή της κοινωνίας και των ανθρώπων – πολιτών στην διαμόρφωση της πολιτικής του κινήματος. Οι Τοπικές Οργανώσεις ξανανοίγουν και λειτουργούν ουσιαστικά και δεσμευτικά δίδοντας άμεσες «εντολές» προς το κίνημα, ο πολίτης με το κίνητρο της συμμετοχής στην διαμόρφωση της πολιτικής συμμετέχει και πάλι για να εκφράσει τις αγωνίες και τις αναζητήσεις του για ένα καλύτερο μέλλον της πατρίδας μας και ολόκληρου του πλανήτη. Ο πολίτης προσφέρει στην κοινωνία και στο κίνημα τις απόψεις του, προσέρχεται σε διάλογο και παράθεση απόψεων, εκπαιδεύεται και εκπαιδεύει, βρίσκει την παιδεία που δεν του προσέφερε η πατρίδα του, ανταλλάσσει απόψεις και γνώσεις, προβληματίζεται, απελευθερώνεται από εξαρτήσεις και ιδεοληψίες, παράγει πολιτική σκέψη και αντιλαμβάνεται την σημασία των θεσμών, αλλά και την τεράστια σημασία της συμμετοχής του στο πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι. Τέλος διδάσκεται δημοκρατικότητα αλλά και υπευθυνότητα από τις ίδιες τις αποφάσεις και τα σφάλματά του. Το ίδιο το κίνημα όχι μόνο μετέχει ενεργά στην πολιτική και ουσιαστική πρόοδο στην χειραφέτηση και απελευθέρωση της κοινωνίας, αλλά και μπορεί πλέον να λειτουργήσει με τον ελάχιστο δυνατό κίνδυνο προώθησης απόψεων και πολιτικών πρακτικών που δεν εκφράζουν την κοινωνία και τις ανάγκες της. Ο πολιτικός τυχοδιωκτισμός απομονώνεται και ταυτόχρονα ελαχιστοποιείται ο κίνδυνος από πρόσωπα που δεν προσβλέπουν στην συνολική κοινωνική πρόοδο, αλλά μόνο στην προσωπική τους άνοδο, προβολή και ευημερία. Τα πρόσωπα αυτά λειτουργώντας πλέον υπό καθεστώς πλήρους ισότητας με τους άλλους πολίτες, θα πρέπει τίθενται συνεχώς υπό την δοκιμασία και «βάσανο» των δημοκρατικών θεσμών, έχοντας ως μοναδικό όπλο τις απόψεις και θέσεις τους. Είναι ευνόητο ότι οι ίδιοι οι πολίτες, εάν διαπιστώσουν τυχοδιωκτισμό και καιροσκοπισμό, είναι υπεύθυνοι και αρμόδιοι να απομονώσουν τα φαινόμενα και τους φορείς τους. Η διοίκηση των Τ.Ο. αποκτά οργανωτικό μόνο χαρακτήρα και αρμοδιότητες, ώστε να γίνει δυσκολότερη έως αδύνατη η νόσφιση τίτλων από τους εκφραστές του πολιτικού τυχοδιωκτισμού και καιροσκοπισμού.Παράλληλα οι Τ.Ο. με την δυνατότητα συμμετοχής όχι μόνο φίλων, αλλά και άλλων κοινωνικών και πολιτικών φορέων, γίνονται πεδίο κοινωνικής και πολιτικής σύνθεσης, διαμόρφωσης ευρύτερων στρατηγικών και συμμαχιών στο κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι.Οι Τ.Ο. είναι αρμόδιες για την επιλογή των υποψηφίων του κινήματος στις διάφορες αιρετές θέσεις, ενώ θεσμοθετείται η συμμετοχή – αντιπροσώπευση μεγάλων γεωγραφικών ενοτήτων στις βουλευτικές εκλογές.                        

Θεσπίζονται επίσης ελάχιστα όρια για την απαρτία των Τ.Ο., που μπορούν να εκφράσουν την κοινωνία, χωρίς η αριθμητική παρουσία να καθίσταται και τροχοπέδη στην έκφραση πολιτικής άποψης.          Εν κατακλείδι, μέσα από την πολιτική δημοκρατία στο χώρο του κινήματος εκφράζονται, αξιοποιούνται και εκπαιδεύονται υπεύθυνοι πολίτες, ενώ το ίδιο το κίνημα επανέρχεται στην κοινωνία και γίνεται ξανά κομμάτι της και ο κύριος εκφραστής της.  

Ε.      Η πρόταση υπό την μορφή ρυθμίσεων έχει ως εξής: «ΑΝΟΙΚΤΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ Το καταστατικό τροποποιείται με τα εξής: 

1.         Το ΠΑΣΟΚ είναι κίνημα που εκφράζει δημοκρατικά την κοινωνία και τις ανάγκες της. Το ΠΑΣΟΚ για την εμπέδωση της δημοκρατίας στην κοινωνία αποφασίζει την συγκρότηση δημοκρατικά λειτουργούντων οργάνων με ουσιαστικές και αποφασιστικές αρμοδιότητες. Οι αποφάσεις της κοινωνίας και δη των μελών και φίλων του ΠΑΣΟΚ που συγκροτούν τα όργανα αυτά, αποτελούν απαράβατη και απαρέγκλιτη εντολή προς τα όργανα του κινήματος να αγωνιστούν για την υλοποίησή τους.  

2. Το βασικότερο και θεμελιωδέστερο όργανο του ΠΑΣΟΚ είναι οι τοπικές οργανώσεις. Οι τοπικές οργανώσεις εκφράζουν την κοινωνία και τους πολίτες. 

3.         Τοπική συγκρότηση

α.         Οι τοπικές οργανώσεις συγκροτούνται τοπικά σε δήμους, δημοτικά διαμερίσματα και κοινότητες. Ο ελάχιστος αριθμός προσώπων που μπορούν να συγκροτήσουν μία τοπική οργάνωση ορίζεται σε είκοσι (20). Με τον αυτό αριθμό προσώπων συγκροτούνται τοπικές οργανώσεις και εκτός Ελλάδος.  

β.        Η περιφέρεια που περιλαμβάνει κάθε τοπική οργάνωση ταυτίζεται με την περιφέρεια της τοπικής αυτοδιοίκησης στην οποία συγκροτείται. Σε μεγάλους δήμους είναι δυνατός ο διαχωρισμός σε επιμέρους Τ.Ο. .Σε μικρά δημοτικά διαμερίσματα μπορούν να συγκροτηθούν κοινές τοπικές οργανώσεις που περιλαμβάνουν περισσότερα του ενός διαμερίσματα. Την συγκρότηση των Τ.Ο. εγκρίνει το πολιτικό συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ., το οποίο καθορίζει και την περιφέρεια δραστηριότητάς τους, όπου υφίσταται πρόβλημα ή διάσπαση σε επιμέρους Τ.Ο. . 

4.         Τα μέλη  και οι φίλοι του ΠΑΣΟΚ οφείλουν να είναι μέλη των Τ.Ο. καθώς αυτές εκφράζουν γνήσια και άμεσα την κοινωνία. Μέλη των Τ.Ο. μπορούν να είναι τα μέλη και οι φίλοι του ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Η ιδιότητα του φίλου πιστοποιείται από ένα μέλος της Τ.Ο. και τυπικά εγγράφεται με βεβαίωση του οργανωτικού γραμματέα. Η συνέλευση είναι αρμόδια να αποφασίσει για κάθε θέμα που μπορεί να προκύψει σχετικά.  Εφόσον πρόκειται να συζητηθούν θέματα ευρύτερου ενδιαφέροντος μπορούν να συμμετέχουν στις Τ.Ο., χωρίς δικαίωμα ψήφου και προσκεκλημένοι από άλλους πολιτικούς και κοινωνικούς χώρους. Η σχετική απόφαση λαμβάνεται από  την Τ.Ο. σε συνέλευση με την απόλυτη πλειοψηφία των παρόντων μελών.  

5.         Διοικητική διάρθρωση – Απαρτία – Πλειοψηφίαα.        

α. Για την λειτουργία των Τ.Ο. είναι αρμόδια επταμελής οργανωτική επιτροπή (Ο.Ε.) με ενιαύσια θητεία. Της οργανωτικής επιτροπής προεδρεύει οργανωτικός γραμματέας. Η επιλογή των μελών της Ο.Ε. των Τ.Ο. γίνεται με κλήρωση που διεξάγεται σε συνέλευση. Στην κλήρωση μπορούν να μετέχουν όλα τα μέλη της Τ.Ο. που εκδηλώνουν για τούτο ενδιαφέρον με έγγραφη δήλωσή τους που κατατίθεται στο οργανωτικό συμβούλιο. Την κλήρωση διεξάγουν το νεότερο και το παλαιότερο παρόν μέλος της Τ.Ο., που παρευρίσκονται στην συνέλευση. Η συνέλευση για την κλήρωση των νέων μελών διεξάγεται υποχρεωτικά μέσα στον τελευταίο μήνα πλην την λήξη της θητείας της απερχόμενης Τ.Ο.. .

Παράταση θητείας της απερχόμενης Ο.Ε. δεν είναι δυνατή. Δεν μπορούν να μετάσχουν της κληρώσεως τα μέλη της απερχόμενης Οργανωτικής Επιτροπής.           

Με την αυτή διαδικασία εκλέγονται και τρία αναπληρωματικά μέλη της οργανωτικής επιτροπής.

β.         Ο Οργανωτικός γραμματέας εκλέγεται με ψηφοφορία μεταξύ των τακτικών μελών της Ο.Ε. που λαμβάνεται με την συνήθη πλειοψηφία και απαρτία των 5/7 των μελών της. Σε περίπτωση κατά την οποία εκλείπουν,  παραιτούνται ή απουσιάζουν συστηματικά  τα τακτικά μέλη, αναπληρώνονται ή αντικαθίστανται με απόφαση της Τ.Ο. σε συνέλευση από τα αναπληρωματικά κατά την σειρά κληρώσεώς τους.. Σε περίπτωση που τα μέλη της Ο.Ε. μείνουν λιγότερα από πέντε (5), γίνεται νέα κλήρωση κατά τα ανωτέρω ορισθέντα προς αναπλήρωση των μελών που λείπουν. Η θητεία των μελών αυτών λήγει με την θητεία της Ο.Ε. την οποία στελεχώνουν. Τα αναπληρούντα μέλη μπορούν να τεθούν εντός της κληρωτίδας για την επόμενη Ο.Ε. .  

 γ.         Η οργανωτική επιτροπή και ο οργανωτικός γραμματέας έχουν μόνο οργανωτικές αρμοδιότητες, λειτουργούν δε και αποφασίζουν συλλογικά με απαρτία και πλειοψηφία του ½ των μελών του διοικητικού συμβουλίου. Είναι υπεύθυνη για την φροντίδα του χώρου που στεγάζει την Τ.Ο., για την κατάρτιση της ημερήσιας διάταξης, για την τήρηση της αλληλογραφίας, την οργανωτική επαφή με άλλες Τ.Ο. ή άλλους πολιτικούς χώρους, την γραμματειακή υποστήριξη και έχουν εν γένει την φροντίδα όλων των οργανωτικών θεμάτων. Η Τ.Ο. με την απόλυτη πλειοψηφία των παρόντων μελών μπορεί να αναθέτει οργανωτικά καθήκοντα σε άλλα μέλη της, για ορισμένο θέμα και για ορισμένο χρόνο.  Με την αυτή διαδικασία κληρώσεως  επιλέγονται για ένα (1) έτος τρείς (3) υπεύθυνοι ταμειακής διαχείρισης των πόρων της Τ.Ο. . Οι υπεύθυνοι ταμειακής διαχείρισης  λειτουργούν συλλογικά και υποχρεούνται σε μηνιαία βάση να ενημερώνουν τα μέλη της Ο.Ε. και τα μέλη της Τ.Ο για την πορεία των οικονομικών και να καταθέτουν ένα προσχέδιο για τις βραχυμεσοπρόθεσμες υποχρεώσεις της Τ.Ο. . Στο τέλος κάθε τριμήνου καταρτίζουν πρόχειρο ισολογισμό, ο οποίος μετά από διαβούλευση και συζήτηση εγκρίνεται ή απορρίπτεται από την συνέλευση της Τ.Ο. .  

6.         Αρμοδιότητες 

α.       Οι αποφάσεις των Τ.Ο λαμβάνονται σε συνέλευση. Οι συνελεύσεις των Τ.Ο. έχουν την αρμοδιότητα να κρίνουν για κάθε θέμα που αφορά το κίνημα και την κοινωνία. Μπορούν να υποβάλλουν προτάσεις, να κρίνουν επί αποφάσεων του κινήματος, να διενεργούν μελέτες και να πραγματοποιούν κάθε είδους εκδηλώσεις.             Σε περιπτώσεις κρισίμων θεμάτων τα άλλα όργανα του κόμματος θέτουν υποχρεωτικά αυτά σε συζήτηση ενώπιον των Τ.Ο. .             Οι αποφάσεις των Τ.Ο. είναι δεσμευτικές για τα όργανα του κινήματος ως προς τις αποφάσεις τους. Η δέσμευση προκύπτει για την σχετικώς πλειοψηφούσα άποψη μεταξύ των Τ.Ο. . Δεσμευτικότερη μεταξύ των αποφάσεων των Τ.Ο. είναι αυτή που συγκεντρώνει πανελλαδικά των μεγαλύτερο αριθμό ψήφων αποδοχής. Τα όργανα του κινήματος είναι υποχρεωμένα να σεβαστούν την πλειοψηφούσα άποψη και να κινηθούν προς την κατεύθυνση της υλοποίησής της.   

β.         Οι συνελεύσεις των Τ.Ο. είναι αρμόδιες να αποφασίζουν για όλα τα θέματα που τις αφορούν και όλα τα θέματα της εσωτερικής λειτουργίας τους με γνώμονα την δημοκρατία και τις αρχές του δημοκρατικού διαλόγου. Η ισότητα των μελών αποτελεί απαράβατη αρχή της λειτουργίας των Τ.Ο. .

γ.         Οι Τ.Ο. βρίσκονται σε απαρτία όταν παρευρίσκονται στις συνελεύσεις τους δώδεκα (12) τουλάχιστον μέλη τους. Σε θέματα με γενικότερη σημασία οι Τ.Ο. μπορούν με απόφασή τους να ορίζουν αυξημένη της ανωτέρω απαρτία που ισχύει μόνο για την συζήτηση του συγκεκριμένου θέματος και για την επόμενη μόνο συνέλευση. Οι Τ.Ο. αποφασίζουν με την απόλυτη πλειοψηφία των παρόντων στην συνέλευση μελών.  

δ.         Οι Τ.Ο. είναι αποκλειστικά αρμόδιες για την εκλογή των οργάνων του κινήματος και των υποψηφίων ή υποψηφιοτήτων σε κάθε αιρετή θέση. Για τους υποψηφίους στις βουλευτικές εκλογές, το Πολιτικό Συμβούλιο ή το εκάστοτε αρμόδιο λιγότερο αντιπροσωπευτικό όργανο του κινήματος, έχει την αρμοδιότητα να επιλέξει το 20% των υποψηφίων αντικαθιστώντας τους τελευταίους επιλαχόντες κάθε νομού. Η εκπροσώπηση είναι αναλογική και ένας τουλάχιστον υποψήφιος εκλέγεται από τις  Τ.Ο. της επαρχίας προέλευσής του. 

ε.         Οι Τ.Ο. μπορούν να θέτουν τις θέσεις τους προς διαβούλευση μέσω διαδικτύου. Με απόφαση των Τ.Ο. που λαμβάνεται κατά πανελλαδική πλειοψηφία μπορεί ένα ζήτημα να τεθεί σε πανελλήνια διαδικτυακή ψηφοφορία.[2]« Σε κάθε Τ.Ο. τηρείται δημόσια και ανοικτά προσβάσιμο αρχείο με τις απόψεις που προτάθηκαν και ψηφίστηκαν. Το κίνημα οφείλει να οργανώσει βάση δεδομένων ελεύθερα προσβάσιμη, όπου θα εκτίθενται οι αποφάσεις και απόψεις των Τ.Ο. .»[3]«Μέσω βήματος ανοικτού διαλόγου μπορούν οι Τ.Ο. και τα μέλη τους να θέτουν ζητήματα προς επεξεργασία, συνδρομή, εξέταση και ψήφιση.»  Το κίνημα παρέχει τα απαραίτητα τεχνικά μέσα για την ασφαλή εκτέλεση των ανωτέρω.  

στ..      Σε θέματα τοπικού ενδιαφέροντος δεσμευτικές κατά τα ανωτέρω είναι οι αποφάσεις των Τ.Ο. της περιφέρειας ή του τόπου που αφορά το εκάστοτε ζήτημα.  

ζ.         Η συνέλευση της Τ.Ο. είναι η μόνη αρμόδια για κάθε θέμα που αφορά την λειτουργία και την οργάνωσή της και μπορεί ελεύθερα με πλειοψηφία 3/5 των παρόντων μελών της να παύει ή να αντικαθιστά κάθε της όργανο. Η σχετική προς τούτο πρόσκληση πρέπει υποχρεωτικά να εγγράφεται στην ημερήσια διάταξη και να κοινοποιείται στα μέλη, με κάθε πρόσφορο τρόπο δέκα (10) τουλάχιστον ημέρες πριν την συνέλευση. 

7.         Επιτροπές            Για την μελέτη συγκεκριμένων θεμάτων οι Τ.Ο. έχουν το δικαίωμα να συγκροτούν με απόφασή τους επιτροπές μελών τους, με εθελοντική συμμετοχή και όχι λιγότερα από πέντε (5). Η περαιτέρω συμμετοχή στις επιτροπές είναι δυνατή με απόφαση είτε της συνέλευσης είτε της ίδιας της επιτροπής. Οι επιτροπές έχουν δομή και αρμοδιότητες ανάλογες των Τ.Ο. και αποφασίζουν για την λειτουργία τους με αποφάσεις τους λαμβανόμενες με απόλυτη πλειοψηφία.             Τα πορίσματα και απόψεις των επιτροπών των Τ.Ο. εισάγονται προς συζήτηση και έγκριση στις συνελεύσεις τους.  

8.         Οι συνελεύσεις συνέρχονται με κλήση του οργανωτικού γραμματέα που πρέπει να περιλαμβάνει και τα θέματα της ημερήσιας διάταξης. Η κλήση γνωστοποιείται στα μέλη της Τ.Ο. με κάθε πρόσφορο μέσο δύο (2) τουλάχιστον ημέρες πριν την σύγκλησή της . Οι συνελεύσεις των Τ.Ο. αποφασίζουν για κάθε θέμα που τις αφορά, ως και για τον χρόνο, τόπο και θέματα της επόμενης Τ.Ο. . Είναι σκόπιμο οι ημέρες και ώρες σύγκλισης των συνελεύσεων να είναι σταθερές. Δέκα (10) μέλη της Τ.Ο. με έγγραφη δήλωσή τους μπορούν να συγκαλούν έγκυρα συνέλευση, ανακοινώνοντας ταυτόχρονα και τα θέματα της ημερήσιας διάταξής της. Τα ανωτέρω ισχύουν κατ’ αναλογία και στην έκτακτη σύγκληση αυτή.  

Με την σύμφωνη γνώμη της απόλυτης πλειοψηφίας των μετεχόντων μπορεί να συζητηθεί στην συνέλευση και θέμα εκτός ημερήσιας διάταξης. Ουδείς παρεμποδίζεται στην διαβούλευση και στην έκφραση των απόψεων και θέσεών του, με βάση τις αρχές του δημοκρατικού διαλόγου και του σεβασμού των δικαιωμάτων των άλλων. Παρακώλυση των διαδικασιών απαγορεύεται. Οι Τ.Ο. με απόφασή τους μπορούν να εξαιρέσουν αριθμό τοποθετήσεων εφόσον κρίνουν ότι αυτές δεν απηχούν πραγματικές νέες απόψεις, αλλά γίνονται προς παρακώλυση της διαδικασίας.            Οι αποφάσεις των Τ.Ο. οφείλουν να είναι σύμφωνες με τις αρχές της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού.

9.         Το ΠΑΣΟΚ οφείλει να εξασφαλίζει στα μέλη των Τ.Ο. συνεχή, ανοικτά και ελεύθερα προγράμματα παιδείας και εκπαίδευσης μέσω του διαδικτύου, τα οποία δεν μπορούν να είναι λιγότερα κάθε φορά από οκτώ (8). Οι Τ.Ο. έχουν την δυνατότητα να αποφασίσουν για το αντικείμενο και περιεχόμενο των προγραμμάτων αυτών. Η πρόσβαση στα προγράμματα αυτά και στο διαδίκτυο μέσω των Η/Υ των Τ.Ο. είναι ελεύθερη για όλα τα μέλη τους. 

10.       Πειθαρχικά παραπτώματα.             

Οι Τ.Ο. πρέπει να αποφεύγουν τους πειθαρχικούς ελέγχους, αφού σκοπός τους είναι η ελεύθερη διατύπωση και ανάπτυξη απόψεων. Ο πειθαρχικός έλεγχος πρέπει να ασκείται με ιδιαίτερη φειδώ και κατά βάση για παραπτώματα που αποτελούν παραβάσεις του κοινού δικαίου ή των κανόνων δημοκρατικής λειτουργίας που θεσπίζονται στις Τ.Ο. .

Οι Τ.Ο. είναι αρμόδιες για την επιβολή πειθαρχικών κυρώσεων στους μετέχοντες σε αυτές, αποφασίζοντας με πλειοψηφία των 2/3 των παρόντων μελών που δεν μπορεί να είναι λιγότερα από τριάντα (30). Οι Τ.Ο. οφείλουν να κρίνουν με βάση την βαρύτητα κάθε παραπτώματος και να ψηφίσουν σε συνέλευση κώδικα παραπτωμάτων.    

 Με φιλικούς συντροφικούς χαιρετισμούς και την παράκληση για τις παρατηρήσεις σας  (με την βοήθεια των φίλων μου Π.Κανελλόπουλου, «Μαίρης» και Γιάννη Βλατάκη, Κωνσταντίνου κ.α. πολλών).


Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.