Διάλογος για την Κοινωνία

Ιουνίου 19, 2011

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΛΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΛΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

 

Τo Λαϊκό Κίνημα γεννήθηκε για να εκφράσει τις αγωνίες, τις ανάγκες και τις ελπίδες των Ελλήνων για ένα καλύτερο, ανθρώπινο αύριο.

Το Λαϊκό Κίνημα είναι κίνημα της κοινωνίας, κίνημα από τα σπλάχνα του λαού αυτής της χώρας, που δεινοπαθεί, μοχθεί και έχει χάσει την ελπίδα του για το μέλλον.

Το Λαϊκό Κίνημα δεν είναι κόμμα, δεν είναι μηχανισμός κατοχής και διαχείρισης της εξουσίας, ούτε θα επιτρέψουμε ποτέ να μετατραπεί σε κάτι τέτοιο. Το Λαϊκό Κίνημα έχει ως σκοπό την απόδοση της εξουσίας στον λαό, αυτός πρέπει υπεύθυνα να διαχειρίζεται και να ορίζει την τύχη του. Μόνο μέσω της πραγματικής δημοκρατίας πραγματώνεται η αρχή της λαϊκής κυριαρχίας.

Το Λαϊκό Κίνημα είναι κίνημα ελεύθερων και αποφασισμένων ανθρώπων που προέρχονται από τον ελληνικό λαό και όχι από τις κάστες, τις πλουτοκρατίες και τις αριστοκρατίες.

Το Λαϊκό Κίνημα είναι βγαλμένο μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, στελεχώνεται από τα παιδιά της, είναι κομμάτι της και εκφραστής μόνο των αναγκών του ελληνικού λαού.

Το Λαϊκό Κίνημα έχει ως κύρια αξία του τον άνθρωπο και στοχεύει στην ίση και δίκαιη εξυπηρέτηση των αναγκών του.

Σκοπός του Λαϊκού Κινήματος είναι να χτίσει την κοινωνία της ισότητας, την  κοινωνία της πραγματικής δημοκρατίας για να εκφράζεται μέσα από αυτή ελεύθερα ο λαός μας και να είναι πραγματικά κυρίαρχος της ζωής και του τόπου.

Το Λαϊκό Κίνημα είναι συλλογικό, στηρίζεται στην συλλογικότητα που θα εξασφαλίσει την κοινή πρόοδο, την κοινή πορεία. Καθετί που θα δημιουργείται σε αυτή την χώρα καθώς είναι κομμάτι της θα πρέπει να ανήκει σε όλους και να ελέγχεται άμεσα από την κοινωνία.

Το Λαϊκό Κίνημα πιστεύει στην ευτυχία όλων των Ελλήνων, στόχος του πρωταρχικός είναι να ανέβει κάθετα και κατακόρυφα η ποιότητα ζωής όλων και αυτό είναι εύκολα εφικτό. Το Λαϊκό Κίνημα δεν πιστεύει στην ευτυχία των λίγων που χτίζεται μέσα από την δυστυχία των πολλών

Στόχος και κοινό όραμα είναι κάθε παιδί που γεννιέται σε αυτή την χώρα και άνθρωπος που ζει σε αυτή να έχει εξασφαλισμένες τις βιοτικές του ανάγκες, να μην φοβάται, να μην αδικείται, να γνωρίζει ότι μπορεί και πρέπει να συμμετέχει με ισότητα σε κάθε κομμάτι της κοινωνικής ζωής, ότι μπορεί να απολαύσει μια πραγματική και ελεύθερη ζωή. Είναι εύκολα εφικτό – δεν είναι καθόλου δύσκολο.

Στόχος μας είναι μια ελεύθερη δημοκρατική πατρίδα με ένα λαό κυρίαρχο που ο ίδιος μετέχει, προτείνει και αποφασίζει για όλα τα ζητήματα της πατρίδας, από την γειτονιά και το χωριό του, μέχρι την πόλη και το σύνολο της πατρίδας.

Το Λαϊκό Κίνημα είναι παρόν, για να συλλάβει και να εκφράσει πολιτικές που δεν αρκούνται στην άρνηση των επιδιώξεων του νέο-φιλελευθερισμού, αλλά  προβάλλουν ένα νέο σύστημα αξιών με μοναδική κεντρική προτεραιότητα τον άνθρωπο, τον ελεύθερο, αυτάρκη, χειραφετημένο, ολοκληρωμένο μέσα από την συλλογικότητα άνθρωπο που πορεύεται προς την προσωπική και κοινωνική ολοκλήρωση, προς την συνάντηση με την αληθινή οντότητά του.

Βασισμένοι στις αρχές της δημοκρατίας και του κοινωνισμού, προτείνουμε νέους θεσμούς πραγμάτωσης των αρχών – αξιών αυτών και ένα συγκροτημένο σύστημα κοινωνικής πορείας και οργάνωσης, ως στόχο για το σήμερα, το αύριο και το μέλλον.

Οφείλουμε να θέσουμε ξανά τους φιλοσοφικούς μας στοχασμούς και τα πολιτικά μας σχέδια για μια κοινωνία δημοκρατική και ελεύθεροι.

Ολοι μαζί, με θεσμούς πραγματικής δημοκρατίας να χτίσουμε το σήμερα και το αύριο της πατρίδας με κέντρο της τον ΑΝΘΡΩΠΟ, τον ελεύθερο ΑΝΘΡΩΠΟ, τον άνθρωπο που βιώνει την ελευθερία του σε μια κοινωνία ελευθερίας, συλλογικότητας και συντροφικότητας και όχι τα οικονομικά μεγέθη και τους αδυσώπητους απρόσωπους αριθμούς.

http://laikometopo.blogspot.com/

ΛΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ και ΑΝΘΡΩΠΟΣ

ΛΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ και ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Το Λαϊκό Κίνημα συγκροτείται με κέντρο τον άνθρωπο, με κέντρο τον άνθρωπο και τις ανάγκες του. Προβάλλει και έχει σχεδιάσει την άλλη κοινωνία, διαφορετική από αυτή που έχουμε συνηθίσει να βιώνουμε. Εάν εμείς οι ίδιοι είμαστε αλλοτριωμένοι από το σύστημα μέσα από τα βιώματά μας και τα θέσφατά του, τίποτα όμως δεν μπορεί να μας εμποδίσει να οραματιζόμαστε και να σχεδιάζουμε μια νέα κοινωνία: την κοινωνία με κέντρο τον άνθρωπο.

Εχουμε το όραμα και στο μυαλό μας βλέπουμε την πραγμάτωσή του. Εχουμε όμως σχεδιάσει και τον δρόμο που θα οδηγήσει την χώρα και ολόκληρη την ανθρωπότητα στην πραγματική κοινωνία, στην πραγματική ελευθερία, βήμα προς βήμα, κίνηση προς κίνηση.

Οι κοινωνίες συγκροτήθηκαν από τον άνθρωπο για να του δώσουν προστασία και ελεύθερη και ίση πρόσβαση στην κάλυψη των βιοτικών του αναγκών. Η βεβαιότητα για την κάλυψη των βιοτικών αναγκών δίνει στον άνθρωπο την δυνατότητα να είναι πραγματικά ελεύθερος, να μετέχει με ισότητα στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Μόνο αυτή η ελευθερία μπορεί να πραγματώσει μια πραγματική δημοκρατία ελεύθερων και ίσων πολιτών. Μόνο αυτή η κοινωνία και αυτή η κοινωνία μπορεί να αφήσει τον άνθρωπο να αναπτύξει το πνεύμα του και την ανθρωπότητα να προοδεύσει πραγματικά.

Μέσα σε λίγες δεκαετίες, η απληστία του σχιζοφρενικού συστήματος που επέβαλλαν κάποιοι, μόλυνε και μολύνει τον αέρα, δηλητηρίασε το νερό, κατέστρεψε την γη με αποτέλεσμα σε λίγα χρόνια να μην μπορεί καν να καλλιεργηθεί και τα γεννήματα της να μην μπορούν να καταναλωθούν από τους ανθρώπους, κατέστρεψε και εξαφάνισε τα ζώα και τα φυτά του πλανήτη, έκανε τις θάλασσες σκουπιδοντενεκέδες πυρηνικών και τοξικών αποβλήτων, καταστρέφει ολικά τον πλανήτη. Το μέλλον της ανθρωπότητας, της κοινωνίας των παρανοϊκών διαγράφεται ζοφερό, αβέβαιο και τραγικό.

Ο κοινωνικός μετασχηματισμός της αειφορίας, της κοινωνίας του ανθρώπου, στηρίζεται στην ποιότητα ζωής και εγγυάται την ύπαρξη της ανθρωπότητας στον πλανήτη. Οι μελέτες, οι αναλύσεις και οι προτάσεις μας δημιουργούν κοινωνίες ουσίας και πραγματικής προόδου. Εγγυώνται στον άνθρωπο την ελευθερία και την πραγματική ζωή.

Το Λαϊκό Κίνημα σκοπεύει στην δημιουργία της κοινωνίας ισότητας, χωρίς ταξικές διακρίσεις, όπου ο κάθε άνθρωπος θα συμμετέχει στην κοινωνία και στο κοινωνικό γίγνεσθαι.

Ελλάδα, κάθε χώρα και πατρίδα είναι στην πραγματικότητα οι άνθρωποι που ζουν σε αυτή. Εμείς οι άνθρωποι είμαστε η ψυχή και η δύναμη αυτού του τόπου και κανείς δεν μπορεί να μας απαξιώνει. Εμείς, ο λαός αυτής της χώρας, οφείλουμε να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας, οφείλουμε να πάρουμε την ζωή στα χέρια μας, να πάρουμε πίσω την χώρα και την ζωή που μας έκλεψαν και θα το κάνουμε, θα το πετύχουμε. Ο σπόρος έπεσε και δεν υπάρχει επιστροφή για την φαυλότητά τους .

Το Λαϊκό Κίνημα είναι το κίνημα του εργαζόμενου ανθρώπου, είναι το κίνημα του εργαζόμενου Λαού, που δυστυχεί. που αγωνίζεται, που επιθυμεί, που παράγει, που ονειρεύεται ένα μέλλον χωρίς διακρίσεις, χωρίς φτώχεια, χωρίς ρατσισμό και ενάντια σε κάθε τι ή σε όποιους επιβουλεύονται τον ανθρώπινο χαρακτήρα των κοινωνιών, του πολιτισμού, της οικονομίας. Όραμά μας είναι μία πατρίδα, μια κοινωνία ανθρώπων χωρίς αφεντικά, εργάτες και δούλους.

Είναι το κίνημα του νέου και της νέας, του φοιτητή, του σπουδαστή, του μαθητή. Της νέας γενιάς που καταπιέζεται και αλλοτριώνεται από το εκπαιδευτικό σύστημα και συνθλίβεται από τον τοίχο της απόλυτης εκμετάλλευσης και απαξίωσης που έχουν υψώσει μπροστά της τα συμφέροντα της ολιγαρχίας. Η νέα γενιά είναι η δύναμη και το μέλλον της πατρίδας, όποιος εκμεταλλεύεται, αχρηστεύει και σκοτώνει τα όνειρα των νέων ανθρώπων σκοτώνει το μέλλον της πατρίδας και του τόπου.

Είναι το κίνημα του άνεργου και του χαμηλόμισθου, του καταπιεσμένου ανθρώπου που αγωνιά για το αύριο, για την ίδια του τη ζωή που κυλάει και φεύγει. O στόχος μας είναι σαφής : κανένας άνεργος, κανένας χαμηλόμισθός, κανένας εργαζόμενος με μισθούς που δεν καλύπτουν τις ανάγκες του, κανένας άνθρωπος που να τον εκμεταλλεύονται και να βρίσκεται σε καθεστώς δουλείας. 

Είναι το κίνημα του καταπιεσμένου αστού που συμπιέζεται προς την φτώχεια και την απαξίωση. Είναι όμως και το κίνημα του συνειδητοποιημένου αστού που αντιλαμβάνεται τις αντινομίες του συστήματος, που επαναστατεί από την αντίληψη της κοινωνικής αδικίας και των συμφερόντων που συνθλίβουν τον κοινωνικό ιστό. Η συμμετοχή της αστικής τάξης που έχει συνειδητοποιήσει την αξία της συλλογικότητας, την έννοια της κοινωνίας και της ανθρώπινης ζωής έρχεται να αμβλύνει και να καταλύσει την ταξικότητα της σημερινής κοινωνίας.

Είναι το κίνημα του συνταξιούχου, του περήφανου απόμαχου που λογαριάζει καθημερινά τα κέρματα, τα ψιχία της σύνταξής του και δεν του βγαίνουν, που σκέπτεται το θάνατο για να βγει από την αναξιοπρέπεια που τον καταδίκασαν. Το Λαϊκό κίνημα θεωρεί τον συνταξιούχο ενεργό πολίτη και στηρίζεται στην γνώση και την εμπειρία του για να δημιουργήσει ένα καλύτερο αύριο για τα παιδιά της πατρίδας.

Το Λαϊκό Κίνημα είναι το κίνημα κάθε πολίτη αυτής της χώρας που πιστεύει στην ανθρωπιά, στην συλλογικότητα, στην συντροφικότητα, στην δημοκρατία και στην αξιοπρέπεια. Το Λαϊκό Κίνημα είναι το κίνημα της αυτάρκειας της χώρας και των ανθρώπων.

Το Λαϊκό Κίνημα είναι το κίνημα των κινημάτων, της νεολαίας και του εργαζόμενου Λαού που προασπίζεται και διεκδικεί την δημοκρατία, την ισονομία, την ισοπολιτεία, την ευημερία των κοινωνιών, την ειρήνη και την συνύπαρξη, τον σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα και τις αξίες του Ουμανισμού που οδηγούν στον εξανθρωπισμό της κοινωνικής ζωής στο σύνολό της.

Είναι το κίνημα που πιστεύει μόνο στον ΑΝΘΡΩΠΟ και αυτόν θέτει στο κέντρο κάθε επιλογής και όχι τους ευημερούντες αριθμούς και τα ψευδεπίγραφα παγερά μεγέθη.

Το Λαϊκό κίνημα είναι το κίνημα της πραγματικής ζωής, της πραγματικής ελευθερίας και με τις πολιτικές του έρχεται να απελευθερώσει τον άνθρωπο από τις αγωνίες και τα πάθη που γεννά η ανισότητα και η ανασφάλεια για τις βιοτικές του ανάγκες. Με τις πολιτικές του στοχεύει στην αξιοποίηση κάθε ανθρώπινης εφεύρεσης και δραστηριότητας προς όφελος του συνόλου της κοινωνίας και όχι προς όφελος των λίγων.

Ο ίδιος ο Ανθρωπος, εμείς όλοι, πρέπει να πάρουμε τις αποφάσεις μας για τις κοινωνίες μας, να μετρήσουμε τις δυνάμεις μας απέναντι σε όσους θέλουν υποτιμητικά να μας θεωρούν μικρά γρανάζια στην μηχανή τους κέρδους τους, παραγωγούς όσων αυτοί προστάζουν και μονάδες κατανάλωσης όσων αυτοί μας δίνουν. Δεν είμαστε νούμερα σε στατιστικές, δεν είμαστε αναλώσιμα ανταλλακτικά στην μηχανή τους. Είμαστε το κέντρο της κοινωνίας μας, είμαστε άνθρωποι, εμείς αποτελούμε τις κοινωνίες, εμείς μοχθούμε για το σήμερα και το αύριο, εμείς είμαστε το κέντρο του κόσμου, της κοινωνίας και της πολιτικής και εμείς θα αποφασίσουμε για το μέλλον, για κοινωνίες ανθρώπων και όχι ζωώδικων  ενστίκτων, για κοινωνίες αλληλεγγύης και συναδέλφωσης και όχι αλληλοεξόντωσης και ανταγωνισμού, για ζωή και δημιουργία αληθινή και όχι για την ανάλωσή μας στον βωμό του κέρδους άλλων. Όχι άλλη σπατάλη ανθρώπινων ζωών με σκοπό το κέρδος κάποιων. Όχι στην κοινωνία του κέρδους, ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ.

Το Λαϊκό Κίνημα πιστεύει και αποσκοπεί στην συγκρότηση μιας δίκαιης κοινωνίας και ενός δίκαιου κράτους που θα ανήκει αποκλειστικά και ίσα στους πολίτες και θα είναι η βούλησή τους και η εφαρμογή της.

Το Λαϊκό Κίνημα έχει την θέση ότι δίκαιη κοινωνία και δίκαιο κράτος είναι αυτό που δίνει σε όλους τους πολίτες την βεβαιότητα ότι από την γέννηση τους και με την συμμετοχή τους στους σκοπούς της κοινωνίας θα απολαμβάνουν όλες τις βιοτικές τους ανάγκες (υλικές και άυλες, βασικές και όσες πέρα από αυτές αποφασίζει δημοκρατικά η κοινωνία). Στο δικό μας παρόν δεν θα χρειάζεται οι άνθρωποι να υποδουλώνονται για έχουν πρόσβαση στα αγαθά ή να τα απολαύσουν. Αυτά θα είναι αυτονόητα δικαιώματα κάθε πολίτη, κάθε ανθρώπου. Ο άνθρωπος που γνωρίζει πως δεν θα πεινάσει, δεν θα μείνει γυμνός, θα μορφωθεί, θα έχει ίση συμμετοχή σε όλα και κοινωνική αξία είναι ο πραγματικά ελεύθερος άνθρωπος, ελεύθερος από εξαρτήσεις, ελεύθερος να προχωρήσει στην ολοκλήρωσή του ατομική και κοινωνική. Η ίδια η ζωή του γίνεται χαρά, η εργασία του δεν είναι καθήκον ή εξαναγκασμός, αλλά  πραγματική δημιουργία.  Το Λαϊκό Κίνημα έχει την θέση ότι το θεσπισμένο δίκαιο της κοινωνίας και του κράτους και η ίδια η λειτουργία τους πρέπει να κατατείνει, να αποσκοπεί και να αγωνίζεται για την ελεύθερη απόλαυση από τον άνθρωπο των βιοτικών αναγκών – αγαθών. Με κοινή προσπάθεια σε μια κοινωνία δημοκρατίας, πολιτικής ισότητας και συλλογικότητας θέτουμε ως σκοπό μας την ελεύθερη κτήση και απόλαυση από κάθε άνθρωπο των βιοτικών αγαθών, όσων προκύπτουν από την φύση του ανθρώπου και τις ανάγκες της και όσων αποφασίζει η κοινωνία πως είναι χρήσιμα για την άνοδο της ποιότητας ζωής.

Κανείς δεν μπορεί να χειραγωγείται από κανένα, να υποδουλώνει την συνείδησή του, κανείς δεν μπορεί να απαιτεί την υποδούλωση και την εκμετάλλευση του άλλου. Καταπιεστικά φαινόμενα, αντινομίες και παρεμπόδιση των επιδιώξεων αυτών παύουν να υφίστανται για να οικοδομηθεί ένα δίκαιο κράτος μέσα σε μια δίκαιη κοινωνία με κέντρο της άνθρωπο.

Δηλώστε την συμμετοχή σας, εμείς θα φτιάξουμε το μέλλον μας.

Η Ομάδα Πρωτοβουλίας

ΛΑΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΛΑΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Το Λαϊκό Κίνημα, το κίνημα των πραγματικών, αληθινών Δημοκρατών αυτής της χώρας, της Δημοκρατίας  που ποτέ δεν έπαυσε από τα χρόνια του Περικλή να βρίσκεται στην ψυχή των Ελλήνων.

Η Δημοκρατία είναι το πολίτευμα της απόλυτης ισότητας, το πολίτευμα της ίσης έκφρασης, της ίσης δημιουργίας, της ίσης απόφασης. Η Δημοκρατία είναι το πολίτευμα του Ανθρώπου, του ελεύθερου Ανθρώπου.

Δημοκρατία σημαίνει να έχεις την δυνατότητα πρότασης και δεσμευτικής απόφασης, είναι το πρόταγμα της πολιτικής ισότητας, είναι το ζητούμενο της δημοκρατικής παράταξης του τόπου.

Σκοπός της Δημοκρατίας είναι η εξεύρεση ομόφωνης λύσης μέσα από ένα διάλογο ισότητας. Μέσα από τον διάλογο κάθε άνθρωπος προσθέτει την θέση του και την κατά την γνώμη του λύση και ορθή πρόταση. Μέσα από τον αυτό τον διάλογο η Δημοκρατία παράγει πάντα υπεύθυνους πολίτες και έχει τις πιο ορθές από κάθε άποψη θέσεις.  Σκοπός της δημοκρατίας δεν είναι η διαμόρφωση ομάδων και πλειοψηφιών, είναι απλά αναγκαία συνθήκη λειτουργίας όταν δεν υπάρχει η ομοφωνία και μέσο ελάχιστης έκφρασης των πολιτών.

Απέναντι στην σημερινή κατ’ επίφαση δημοκρατία, που στην πραγματικότητα είναι μια άγρια και στυγνή ολιγαρχία. Απέναντι στην αριστοκρατία και την αναξιότητα όσων επιλέγει για να φιμώνουν την έκφραση του λαού, την φωνή των πολιτών, τις ανάγκες των ανθρώπων, προκειμένου να σπαταλιέται η ζωή των ανθρώπων, να κλέβεται η ίδια τους η ανάσα, να συσσωρεύεται στους λίγους χρήμα και δύναμη εις βάρος των πολλών, το Λαϊκό Κίνημα έχει τις λύσεις και τις πολιτικές που οδηγούν σε μια πραγματική Δημοκρατία όλων των πολιτών.

Το Λαϊκό Κίνημα φέρνει πολιτικούς θεσμούς άμεσης δημοκρατίας για να δώσει ίση φωνή σε όλους τους Ελληνες, να αποφασίζουν από κοινού για τα θέματα της πολιτικής και της κοινωνίας και να μην στέκονται άφωνοι παρατηρητές, όσων αποφασίζουν για αυτούς, χωρίς όμως αυτούς.

Το Λαϊκό Κίνημα δεν επικαλείται μόνο την «κοινωνία των πολιτών» και την «Συμμετοχική Δημοκρατία», έρχεται να πραγματώσει μια αληθινή Δημοκρατία να της δώσει πραγματική οντότητα, δυνατότητα πρότασης και δεσμευτικής απόφασης.

Το «κράτος» δεν μπορεί να παραμείνει μία οντότητα τρίτη, έξω από τους πολίτες αυτής της χώρας. Το κράτος των Ελλήνων και η Πολιτεία των Ελλήνων είναι οι ίδιοι οι πολίτες αυτής χώρας,  αυτοί συγκροτούν το κράτος και αυτοί καθορίζουν την πορεία του.

Το Λαϊκό κίνημα θέλει τον πολίτη να αποφασίζει αυτός για την τύχη του, να μπορεί να θέσει στους συνέλληνες πολίτες τις αγωνίες και τις προτάσεις του και να έχει την τύχη να συμβάλλει στην εξέλιξη και πορεία  της χώρας. Δεν θέλει τον πολίτη άφωνο, χωρίς δυνατότητες επί τέσσερα (4) χρόνια και μια μέρα μόνο πολίτη, τον θέλει κάθε μέρα πολίτη, να μην παρακαλάει για να ακουστεί, αλλά να έχει το δικαίωμα να τον ακούσουν.

Προχωράμε στην θέσπιση νέων θεσμών που οδηγούν στην Δημοκρατία. Με δύο παράλληλα βήματα η εξουσία γίνεται έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας.

Με την θέσπιση νέων δημοκρατικών αρχών, καθολικά εκλεγμένων, που ελέγχουν συνεχώς την άσκηση της εξουσίας και καθορίζουν την πορεία της, η κοινωνία παρεμβαίνει και καταλύει κάθε εξουσιαστικό γραφειοκρατικό φαινόμενο. Ολες οι «ανεξάρτητες διοικητικές αρχές» αντικαθίστανται από αρχές εκλεγμένες από τους πολίτες και δημιουργούνται και νέες για δώσουν στην κοινωνία ουσιαστικό αποφασιστικό ρόλο, η δικαιοσύνη διοικείται από τους πολίτες γιατί στον λαό ανήκει η δικαστική εξουσία (σ.σ. τα επιμέρους λειτουργικά σχέδια θα τα δημοσιεύσουμε τις επόμενες ημέρες).

Μέσα από τους θεσμούς ουσιαστικής δημοκρατίας ο άνθρωπος εκφράζεται και ορίζει το μέλλον του, ένα μέλλον βασισμένο στην συντροφικότητα και την συλλογικότητα, στην κατανόηση και στην αλληλεγγύη.

Με την θέσπιση θεσμών καθολικής άμεσης δημοκρατίας, ο πολίτης όχι μόνο ελέγχει, αλλά προτείνει, καταδεικνύει και αποφασίζει ο ίδιος για την πολιτική πορεία της Ελλάδας και του τόπου. Οι συνελεύσεις των πολιτών και με την χρήση της τεχνολογίας καθιερώνονται ως συνελεύσεις σημαντικών αποφάσεων για τα τοπικά και πανελλήνια ζητήματα, ως έκφραση της ίδιας της Πολιτείας των Ελλήνων.

Καθιερώνεται θεσμός υποχρεωτικού δημοψηφίσματος κατόπιν αιτήματος ενός αριθμού πολιτών. Αντίστοιχοι θεσμοί ισχύουν και για τους δήμους και τις περιφέρειες.

Καθιερώνεται θεσμός ανοικτής βουλής, στην οποία μετέχει με κλήρωση ένα ολοένα αυξανόμενο και εναλλασσόμενο ανά μήνα μέρος του λαού. Η Βουλή των Πολιτών αποφασίζει αυτή για σειρά νόμων. Οι μέχρι σήμερα βουλευτές μειώνονται και σταδιακά αποτελούν όργανο τεχνικής επεξεργασίας των νόμων.

Καθιερώνονται πάγιοι θεσμοί συζήτησης, έκφρασης και απόφασης ανά γειτονιά.

Μέσα από την δημοκρατία, με τους θεσμούς των ανεξάρτητων δημοκρατικών αρχών και τους θεσμούς άμεσης δημοκρατίας, πραγματώνεται όχι μόνο η λαϊκή κυριαρχία αλλά και ο κοινωνικός δημόσιος έλεγχος. Ενας έλεγχος πραγματικός, ουσιώδης και προορισμένος από την φύση του να επιτύχει σε κάθε τομέα.

Ετσι θα οδηγηθούμε σε μία πραγματική δημοκρατία, σε μια δημοκρατία από τον λαό και μόνο για τον λαό.

Αυτό είναι το Λαϊκό Κίνημα, αυτές είναι οι λύσεις που αναζητά και απαιτεί ο φιμωμένος μέχρι σήμερα ελληνικός λαός και με όργανο την Δημοκρατία θα το διαμορφώσουμε όλοι μαζί, θα το ορίσουμε ξανά, μέσα από τις συλλογικότητές μας, που  αποκτούν νέα οντότητα από την πνοή και την σκέψη όλων μας.

Η ομάδα πρωτοβουλίας

Ιουνίου 8, 2011

 ΝΑ ΕΚΔΟΘΕΙ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΜΟΝΑΔΑ (ΕΑΜ) ΤΩΡΑ !!!

Α. Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΑΡΝΗΤΕΣ ΤΗΣ ΛΥΣΗΣ 

Με προηγούμενο άρθρο κατέδειξα την πολύπλευρη αναγκαιότητα έκδοσης και κυκλοφορίας παράλληλου με το Ευρώ «νομίσματος» και την πολύπλευρη χρησιμότητά της (Η ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΕΟΣ , και σε άλλα μέσα στο διαδίκτυο).

Αναλύθηκαν με τρόπο λιτό και φραστικά απέριττο, ώστε να είναι ευρύτερα κατανοητοί) οι όροι έκδοσης, οι όροι λειτουργίας – κυκλοφορίας και η χρησιμότητα της έκδοσης ανταλλακτικής μονάδας. Η ανάλυση περιλάμβανε επίσης εκτίμηση των τυχόν αντιδράσεων από το εξωτερικό, αξιολόγησή τους και τρόπους απάντησης. Η εκτίμησή μου είναι ότι η κίνηση θα γίνει δεκτή ως λυτρωτική για τους ίδιους τους δανειστές μας και σε κάθε περίπτωση επίσημα δεν θα μπορούν να αντιδράσουν καθώς τότε θα καταδειχθεί ότι σκοπός τους είναι η εξαγορά της Ελλάδας, η υποδούλωση και όχι η «σωτηρία» της.

Το άρθρο στάλθηκε και στο προσωπικό e-mail του πρωθυπουργού, προκειμένου να ενημερωθεί, να ακολουθήσει την πρόταση και εν τέλει να ελεγχθούν οι προθέσεις του, η σκοπιμότητα των ενεργειών του εν γένει. 

Την επόμενη και την μεθεπόμενη ημέρα συγκεκριμένοι άνθρωποι σε συγκεκριμένα Μ.Μ.Ε. απάντησαν στην πρόταση !!! (προφανώς ενημερωμένοι από το πρωθυπουργικό γραφείο) και μάλιστα αρνητικά, με τον ισχυρισμό ότι θα μας διώξουν από το Ευρώ !!!.

Η πρώτη απάντησή μου ανήκει σε αυτούς : ΚΑΚΟ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΙΟΥ ΤΟΥΣ, ΕΑΝ ΜΑΣ ΔΙΩΞΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ.

Τόσο καιρό «στηρίζουν» με τοκογλυφικά δάνεια την Ελλάδα με σκοπό να μην διαταραχθεί η ισορροπία του Ευρώ. Τρέμουν το ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας από το Ευρώ καθώς άμεσα θα κλονιστούν και θα καταρρεύσουν οι συναλλαγματικές ισοτιμίες σε όλο τον πλανήτη, με αβέβαιο το μέγεθος της λογιστικής οικονομικής καταστροφής κάποιων ισχυρών. Δεν πρόκειται  να το κάνουν και, εάν το κάνουν, η Ελλάδα θα έχει άμεσα ελεύθερα συναλλαγματικά διαθέσιμα σε Ευρώ της τάξης των πολλών εκατοντάδων δισεκατομμυρίων Ευρώ: Τα Ευρώ που υπάρχουν στην χώρα και δεν θα μπορούν να κυκλοφορήσουν[1]. Με την επισήμανση ότι κανείς δεν μπορεί να σε εμποδίσει να χρησιμοποιείς και να αποδέχεσαι για τις συναλλαγές σου οποιοδήποτε νόμισμα οποιασδήποτε χώρας του πλανήτη, παραπέμπω στο αρχικό άρθρο για την ανάλυση των σεναρίων και τις απαντήσεις στις τυχόν αντιδράσεις. 

Εντυπωσιάζει μάλιστα η απλοϊκότητα και η ρηχότητα της σκέψης τους !!!. Είναι ανάλογη του βάθους και του επιπέδου της κυβερνώσας την χώρα συντεχνίας, αλλά και της πλειονότητας των οικονομολόγων που δεν διδάχθηκαν κοινωνική οικονομία, αλλά μόνο οικονομία του καπιταλιστικού συστήματος. Ακόμα και στον καπιταλισμό, μία κοινωνία, ένα κράτος και μία οικονομία που δεν μπορεί να λειτουργήσει με το χρήμα που διαθέτει το βρίσκει με κάθε τρόπο, αλλιώς καταστρέφεται ολοκληρωτικά από την ύφεση και τον στασιμοπληθωρισμό[2]

Β.      Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΜΟΝΑΔΑ (ΕΑΜ) και Ο ΕΠΙΜΕΡΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ

Στο δεύτερο μέρος του άρθρου θα μπω στην λογική του σχεδιασμού της ανταλλακτικής μονάδας για να αρχίσει να μπαίνει από την φαντασία στο μυαλό μας, ως φαντασιακή θεσμική οντότητα.

Ο τίτλος της (αν και δεν θα τα χαλάσουμε σε κάτι πιο εύηχο «προτείνω να είναι ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΜΟΝΑΔΑ » ή «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΜΟΝΑΔΑ» (ΕΑΜ)[3]. Θα έχει εικόνα και τύπο αντίστοιχο με τα συνηθισμένα νομίσματα. Πάνω της θα είναι γραμμένο «ΑΝΤΑΛΛΑΣΣΕΤΑΙ ΜΕ ΑΓΑΘΑ ΚΑΙ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΑΞΙΑΣ ΕΝΟΣ (1) ΕΥΡΩ» (σ.σ. ή ανάλογα με την αξία κάθε τίτλου) και «ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ».   

Όπως έχω εκθέσει θα κυκλοφορεί παράλληλα με το Ευρώ, το οποίο θα παραμείνει το επίσημο νόμισμα της χώρας και η βάση της συναλλαγματικής ισοτιμίας και των αντίστοιχων συνδιαλλαγών. Κατά συνέπεια η χώρα δεν αλλάζει επίσημο νόμισμα, δεν φεύγει από το Ευρώ (για να μην τρομοκρατούνται ή τρομοκρατούν κάποιοι). Ούτε βεβαίως μπορούν να μαζέψουν τα ελληνικά Ευρώ ή να τα ακυρώσουν καθώς η χώρα αντάλλαξε με Ευρώ τις δραχμές της, κατά της καταστροφική[4] είσοδό της στο ενιαίο νόμισμα.

Όπως έχω αναλύσει  η ανταλλακτική μονάδα ακολουθεί την ισοτιμία και την αξία του Ευρώ, όπως φαίνεται ανωτέρω.

Η πρόταση αποτελεί απάντηση σε πολλές ανάγκες της χώρας και κυρίως των ανθρώπων των πολιτών. Με την εκροή του ισοζυγίου εξαγωγών/εισαγωγών είναι βέβαιο ότι σε μερικά χρόνια η ελληνική κοινωνία και η ελληνική οικονομία θα έχει στραγγίξει από Ευρώ. Είναι το σύστημα της παγκόσμιας «χρεοκρατίας» και της ελληνικής παραγωγικής υστέρησης, στην οποία μας έφεραν οι καταστροφικές τακτικές, πολιτικές και επιλογές των κυβερνήσεων και της ντόπιας πλουτοκρατίας. Τα δανεικά θα είναι τότε ακόμα πιο ακριβά και πιο δύσκολα και παρότι έχω προτείνει καθαρές ριζοσπαστικές λύσεις («Οικονομία Δίχως Χρήμα», «Μείωση της χρήσης χρήματος» κ.α.) δεν είμαι βέβαιος ότι το σημερινό ελληνικό γίγνεσθαι μπορεί να τις κατανοήσει.

Ας επανέλθουμε όμως στην αξία της λύσης κατά το μέρος που απηχεί θεμελιώδεις φιλοσοφικές αρχές της θεωρίας των βιοτικών αναγκών, τις αποδεικνύει και τις εφαρμόζει: Οι άνθρωποι, οι πολίτες αυτής της χώρας έχουν ανάγκη από αγαθά.Λίγο ενδιαφέρει τον εργαζόμενο, τον συνταξιούχο, τον ελεύθερο επαγγελματία, τον οποιοδήποτε απλό άνθρωπο η εκμετάλλευση του χρήματος μέσα από τοκογλυφικούς κερδοσκοπικούς μηχανισμούς. Αυτό που ενδιαφέρει τους ανθρώπους στην Ελλάδα και σε όλο τον πλανήτη είναι η προμήθεια αγαθών και η λήψη αναγκαίων υπηρεσιών. Οι άνθρωποι ενδιαφερόμαστε για την κάλυψη των βιοτικών αναγκών μας και λίγο μας ενδιαφέρει εάν αυτό στην οικονομία του καπιταλισμού γίνεται με Ευρώ, Δολάρια, Γιέν, Γουάν, Δραχμές ή με άλλα νομίσματα, τα οποία στην ουσία είναι απλά βαμβακόχαρτα ή άχρηστα ως αγαθά μέταλλα. 

Εάν συνεπώς ο μισθός του δημοσίου υπαλλήλου καταβάλλεται ο μισός σε Ευρώ και ο υπόλοιπος σε ανταλλακτικές μονάδες, με τις οποίες μπορεί να προμηθευτεί τα ίδια αγαθά, λίγο ή καθόλου δεν τον νοιάζει και αυτό δεν έχει καμία πραγματική συνέπεια στην ζωή του.  Αντίθετα, με την ρύθμιση αυτή, με την έκδοση ανταλλακτικής μονάδας, δεν θα υπάρξουν και δεν θα μπορούν να αιτιολογηθούν με φόβο και τρομοκρατία μειώσεις στον μισθό των υπαλλήλων και κανενός εργαζομένου.

Ουσιαστικά, η λύση που προτάθηκε, διπλασιάζει άμεσα την εσωτερική κυκλοφορία χρήματος, δημιουργεί συνθήκες παραγωγικής ανάταξης της οικονομίας[5], συνθήκες παραγωγικής ανταγωνιστικότητας και αυξάνει τα αποθέματα του κράτους σε Ευρώ, η ανάγκη χρήσης του οποίου υποδιπλασιάζεται. Σύντομα το κράτος θα μπορεί να αποπληρώνει τα χρέη του και να χρηματοδοτήσει την συλλογική κοινωνική παραγωγική δραστηριότητα. Αντί λοιπόν οι ανάγκες του κράτους σε Ευρώ για μισθούς, συντάξεις και προμήθειες να είναι Χ, θα είναι πλέον Χ/2 (τουλάχιστον).

Αντίστοιχα, θα υπάρχει και συναλλαγματική επάρκεια από το πλεόνασμα των Ευρώ, η οποία θα εμπλουτίζεται και θα ενισχύεται από τον τουρισμό και τις άλλες εξαγωγικές δραστηριότητες), ώστε η χώρα να μην οδηγηθεί σε εισαγωγική εμπορική απομόνωση. Ισως κάποιοι μεγαλοκεφαλαιούχοι να χρειαστεί να κάνουν θυσίες στην παρουσία τους στην “λίστα Forbes”[6] , αλλά ο λαός αυτής της χώρας θα έχει περισώσει πολλά, θα μπορεί να επιβιώσει και να ελπίζει δημιουργώντας ένα καλύτερο μέλλον.

Όπως και αρχικά προτάθηκε, η Ε.Α.Μ. δεν θα έχει συναλλαγματική χρήση και αξία, άρα δεν θα μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο υποτίμησης και συναλλαγματικών επιθέσεων.

Στο πλαίσιο αυτό θα πρέπει να αποφασίσουμε, εάν η ΕΑΜ, θα είναι επιδεκτική τοκισμού. Η δική μου άποψη, πρόταση και θέση, είναι πως μία «ανταλλακτική μονάδα» δεν μπορεί να είναι αντικείμενο και επιδεκτική τοκισμού. Εάν τοκίζεται θα αποτελέσει χρήμα, κεφάλαιο και συντελεστή εγχώριας εσωτερικής χρεοκρατίας[7]. Σκοπός μιας ανταλλακτικής μονάδας είναι η κάλυψη των ανθρωπίνων αναγκών και όχι η κερδοσκοπία, η ανισότητα και η καταπίεση των ανθρώπων. Αυτό όμως (όπως και όλα τα υπόλοιπα) μπορεί να το αποφασίσει ελεύθερα ο ελληνικός λαός απαιτώντας δημοκρατία τώρα !!!.

Με τα ανωτέρω χαρακτηριστικά η ΕΑΜ δεν μπορεί να θεωρηθεί νόμισμα και θα πέσουν στο κενό τυχόν νομικές ενέργειες κατά της Ελλάδας με τη νομική και ουσιαστική βάση αυτή. Στον καπιταλισμό το νόμισμα έχει άλλα χαρακτηριστικά και λειτουργία (συναλλαγματική διάσταση, τοκοφορία, κερδοσκοπία κλπ.) τα οποία απουσιάζουν από την ΕΑΜ με την ανωτέρω λειτουργία της, η οποία έχει μόνο κοινωνική λειτουργική διάσταση.

Επισημαίνω και πάλι ότι η λύση δεν απηχεί τις φιλοσοφικές και πολιτικές μου θέσεις και αντιλήψεις. Αν και απαρχή μιας ουσιαστικής εννοιολογικής θεώρησης της διάστασης του χρήματος, εξακολουθεί να υπακούει στις αρχές της λειτουργίας του καταστροφικού, παράλογου και επικίνδυνα βάρβαρου παγκόσμιου σήμερα. Παραταύτα, η δημιουργία της ΕΑΜ με τα χαρακτηριστικά που έχω εκθέσει θα είναι ένα σημαντικό πρώτο βήμα στην πορεία δημιουργίας ανθρώπινων κοινωνιών και κοινοτήτων και σωτηρία ουσίας για την Ελλάδα και εκατομμύρια Ελληνες.

                                                                        Αθήνα, 8 Ιουνίου 2011

                                                                        Δημήτρης Καραμήτσας


[1] Αραγε πως φαντάζονται κάποιοι ότι μπορούν να εμποδίσουν την κυκλοφορία ενός νομίσματος και την κατοχή του από κράτη και πολίτες ; με ποιο τρόπο και ποιο μηχανισμό;

[2] Είναι τα φαινόμενα που βιώνει η Ελλάδα σήμερα σε αρχικό τους στάδιο.

[3] Το όνομα ΕΑΜ που προκύπτει συμβολίζει πολλά για την ελευθερία των Ελλήνων.

[4] Αποδείχθηκε και εκ του αποτελέσματος !!!.

[5] Στο κεντρικό κείμενο υπάρχουν συγκεκριμένες τεχνικές προτάσεις για τον σκοπό αυτό.

[6] Η λίστα με τους πλουσιότερους ανθρώπους στον πλανήτη – αφού οι ανταλλακτικές μονάδες που θα έχουν στα χέρια τους δεν θα λογίζονται ως νόμισμα, δεν θα έχουν παρά εσωτερική ανταλλακτική αξία (και όχι  συναλλαγματική αντιστοιχία).

[7] Θα μπορεί όμως να αποτελεί αντικείμενο κατάθεσης.

Ιουνίου 5, 2011

ΞΥΠΝΑ ΨΥΧΗ ΜΟΥ !

Filed under: Uncategorized — dimkaramitsas @ 11:54 πμ

Ως πότε παλικάρια, θα ζούμε στα στενά,

μονάχοι σα λιοντάρια, στις ράχες στα βουνά;

Με τι ομοιάζουμε με τις περιγραφές και τις παραινέσεις του Θούριου ;

Μήπως τελικά είναι αιώνιοι και αδικαίωτοι οι αγώνες αυτού του λαού;

Μήπως τελικά είναι αιώνιοι και αδικαίωτοι οι αγώνες όλων των λαών;

Πόσο θα τους ανεχθούμε;

“Ταμπουρωμένοι” μέσα στον εαυτό μας δίνουμε την δική μας μάχη.

Η φιμωμένη τους “δημοκρατία” κυριαρχείται από το ημίφως της στοάς, το βρώμικο σκοτάδι του μυαλού τους.

Το ψέμα τους το βδελυρό και αιματοβαμμένο, πως κουβαλάει στα κάτεργα τις ψυχές μας ;

Ξύπνα, σήκω, στάσου μην υποχωρείς.

Κι έπειτα προχώρα ψυχή μου, προχώρα και γκρέμισέ τους, διωξ’ τους από τον τόπο σου, διώξτους απ’ την ζωή σου.

Κοίτα ψηλά στον ουρανό κι αγνάντεψε μακριά, είναι η πατρίδα σου είναι η ψυχή σου.

Κι έπειτα χέρι – χέρι στο χορό, χέρι – χέρι στο χωράφι το λιόλουστο.

Τα χαμόγελα του έρωτα είναι αυτά που περισσεύουν.

Ποιός μπορεί να σου στερήσει την ανάσα;

Κι αν το θέλει να σου παίρνει τη ζωή, εσύ θα τον αφήσεις;

Είναι αυτοί ή είσαι εσύ ο ίδιος που το μίασμα θα διώξεις;

Θεραπεία απ’ την σκλαβιά μας δεν υπάρχει, παρά μόνο η λευτεριά.

 

ΞΥΠΝΑ ΨΥΧΗ ΜΟΥ !

Είναι οι καιροί μας δύσκολοι κι οι μέρες μας θολές.

Κοράκια γυροφέρνουνε ενός μωρού τη κούνια.

Οι μάνες οι αλύπητες, αδύναμες γινήκαν.

Το παιδικό το κλάμα σου πατρίδα δεν ακούνε,

μόνο που σε πληγώνουνε, το αίμα σου ζητούνε.

Τα σπλάχνα σου που γέννησαν αητόπουλα, λιοντάρια

νύχια γαμψά ξεσκίζουνε τα κάνουνε κομμάτια.

Γκρίζο εφτιάξαν ουρανό και αέρα βρωμισμένο.

Νερό σου εδώσαν βρώμικο, ψωμί φαρμακωμένο.

Σου ‘παν πως είσαι ανίκανος εσύ ν’ αποφασίζεις

Σου ‘παν πως είναι αδύνατο την τύχη σου να ορίζεις.

Και σε ετάξαν άβουλο, νοθρό και θαμπωμένο

να σ’ έχουν οι αφέντες σου πάντοτε προδομένο.

Ξύπνα ψυχή κι αγνάντεψε τα λιόλουστα λιβάδια

Ξύπνα ψυχή για να χαρείς του κύματος τα χάδια

Δες τους ψυχή πως σε στερούν, σε κλέβουν, σε ματώνουν

Δες τους πως σε φοβίζουνε και πως σε ξαρματώνουν.

Κοντέψανε οι μέρες τους και οι λαοί ξυπνάνε

Ολοι τους την ελευθεριά φωνάζουν και ζητάνε.

Χορό παντού εστήσανε, είναι εκεί δεν φεύγουν

Τους τύραννους να διώξουνε, στην κόλαση να στείλουν.

Ξύπνα ψυχή και δώσε μου το θάρρος που μου λείπει.

Ξύπνα ψυχή, γλυκιά ζωή και μακριά η λύπη.

Ποιος σ’ έκανε και έσκυψες και ποιος σε τυραννάει ;

Ποιος παίρνει την ανάσα σου και ποιος σε βλαστημάει;

Αντρειωμένοι φίλοι μου, αδέλφια μου βουνά μου,

θάλασσες καταγάλανες, λουλούδια πορφυρά μου,

εσείς σε μας ανήκετε κι εμείς σε εσάς συνάμα

είμαστε ένα όνειρο κι αλήθεια μες στο θάμα.

Ξύπνα ψυχή κι αγνάντεψε την γλύκα της πατρίδας,

τα πρωϊνά, τα δειλινά, το γέλιο της ελπίδας.

Μαΐου 31, 2011

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

Filed under: Uncategorized — dimkaramitsas @ 2:21 μμ

ΓΙΑ ΝΑ ΛΥΣΟΥΜΕ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Α. Καθώς το χρήμα στον σύγχρονο καπιταλισμό αποτελεί απλά μια λογιστική μονάδα υπολογισμού χωρίς υλικό αντίκρυσμα ανταλλαγής, η λύση στο σύγχρονο πρόβλημα της Ελλάδας, με το οποίο μας εκβιάζουν όλους, είναι στην βάση της απλή. Τόσο απλή που κανένας από τους εκβιαστές – εκβιαζόμενους κυβερνήτες μας και πολιτικούς μας δεν την έχει σκεφτεί.

Στην χώρα μας σήμερα κυκλοφορούν κάποια δις Ευρώ. Ας υποθέσουμε με βάση το Α.Ε.Π. ότι το ποσό αυτό είναι τουλάχιστον περί τα 500 δις Ευρώ (κάποιοι υποστηρίζουν ότι είναι πάνω από 800 δις). Είναι σαφές ότι, εάν το χρήμα αυτό μπορούσε να συγκεντρωθεί και να αποδοθεί στους δανειστές το πρόβλημα του χρέους θα λυνόταν δια μιας. Καθώς το χρήμα αποτελεί απλά λογιστική ανταλλακτική μονάδα, εάν το χρήμα αυτό πολλαπλασιαζόταν θα επερχόταν λύση του προβλήματος που στην βάση του είναι λογιστικό. Αρα το βασικό ζητούμενο είναι ο πολλαπλασιασμός μιας λογιστικής αξίας, μιας εικονικής μονάδας ανταλλαγής.

Η λύση λοιπόν είναι πολύ απλή: ΠΑΡΑΛΛΗΛΗ ΕΚΔΟΣΗ & ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ.

Εννοώ: παράλληλα με το Ευρώ να εκδοθεί και να κυκλοφορεί στην Ελλάδα και ελληνικό νόμισμα, ακόμα και με άλλο τίτλο (για να μην έχουμε άμεσο νομικό πρόβλημα) π.χ. “Ανταλλακτική Μονάδα”. Με τον τρόπο αυτό, θα πολλαπλασιαζόταν αυτόματα το (ούτως ή άλλως λογιστικό) χρήμα στην ελληνική πραγματικότητα και θα μπορούσαν να βρεθούν και να εξοικονομηθούν τα Ευρώ που χρειάζονται για να πληρωθεί το δημόσιο χρέος, χωρίς να γονατίσουν οι Ελληνες και να ξεπουληθεί η Ελλάδα.

Β. Το ουσιαστικό πρόβλημα στην λύση αυτή θα ήταν οι εσωτερικές ανταλλαγές και οι εισαγωγές που αθρόα γίνονται στην Ελλάδα. Το τυπικό πρόβλημα έγκειται στην συμφωνία προσχώρησης στο Ευρώ.

Οι εσωτερικές ανταλλαγές θα γίνονται με την ταυτόχρονη χρήση Ευρώ και Ανταλλακτικής Μονάδας και τα δύο νομίσματα θα είναι αποδεκτά στην ελληνική επικράτεια (αυτό εξυπηρετεί μία σειρά σκοπών και σκοπιμοτήτων μερικές από τις οποίες αναλύονται κατωτέρω).

Για να καλυφθεί το κόστος και να στηριχθεί η συναλλαγματική επάρκεια, αλλά και η ελληνική παραγωγική οικονομία, τα εισαγόμενα προϊόντα θα πωλούνται και θα συναλλάσσονται αποκλειστικά σε Ανταλλακτικές Μονάδες (όχι σε Ευρώ γιατί έτσι η “Ανταλλακτική Μονάδα” θα χάσει άμεσα την ανταλλακτική της αξία).

Αντίστοιχα, τα ελληνικής παραγωγής παραγωγής προϊόντα θα πωλούνται αρχικά μόνο σε Ευρώ (για να καταξιωθεί και ενισχυθεί το παραγόμενο στην Ελλάδα προϊόν).

Οι υπηρεσίες θα πληρώνονται και με τα δύο νομίσματα (νόμισμα Ευρώ ή “Ανταλλακτική Μονάδα”).

Η ισοτιμία θα πρέπει να οριστεί σε 1 Ευρώ προς 1 Ανταλλακτική Μονάδα. Ετσι θα λυθούν πολλά προβλήματα και χαμένος κόπων μετατροπών, αλλά και θα λυθούν πολλά σκοτεινά ζητήματα τα οποία οι οικονομολόγοι και η “αγορά” τα γνωρίζουν καλά.. Οντας εκτός διεθνούς συναλλαγής, αλλά και άμεσα συνδεδεμένη με το Ευρώ, η Ανταλλακτική Μονάδα δεν πρόκειται και δεν θα μπορεί να δεχθεί έντονες συναλλαγματικές πιέσεις και πληθωριστική επίθεση.

Από εδώ και πέρα προκαλώ την φαντασία και το μυαλό σας να σκεφτεί και τον τρόπο λειτουργίας της κοινωνίας και του νέου νομίσματος. Κατά την γνώμη μου άμεσο πρόβλημα ουσίας δεν πρόκειται να προκύψει. Αλλωστε, οι περισσότερες οικονομίες του πλανήτη λειτουργούν ουσιαστικά με το σύστημα του διπλού, τριπλού, τετραπλού ή πολλαπλού νομίσματος.

Αντίθετα, η λύση αυτή θα εξελίξει την ελληνική παραγωγικότητα και θα αναγκάσει σε παραγωγική στροφή την ελληνική οικονομία, δίνοντάς της και ένα επιπλέον ανταγωνιστικό πλεονέκτημα κόστους.

Οι συναλλαγές με το εξωτερικό θα εξυπηρετούνται από την ανταλλαγή από το κράτος Ανταλλακτικών Μονάδων με Ευρώ (θα έχουμε με τον τρόπο αυτό την δυνατότητα ως κράτος – κοινωνία να ελέγξουμε και την ασυδοσία του δήθεν ελευθέρου εμπορίου, χωρίς αυτό να αποτελεί τυπικό φραγμό σε όσα έχουμε υπογράψει με την κατάπτυστη συνθήκη της Λισσαβόνας).

Είναι βέβαιο ότι με την λύση αυτή ο διπλασιασμός του κυκλοφορούντος χρήματος θα προκαλέσει άμεση αναθέρμανση της ελληνικής οικονομίας.

Είναι επίσης βέβαιο ότι το ανωτέρω σχήμα προφυλάσσει από τις πληθωριστικές αυξητικές τάσεις στον δείκτη τιμών καταναλωτή και θα πρέπει κάλλιστα να συνδυαστεί με μία σοβαρή και αυστηρή νομοθεσία κατά της αισχροκέρδειας (που και αυτή δεν προσκρούει, αλλά είναι σύμφωνη με τις ευρωπαϊκές συνθήκες που και προστατεύουν και τους πολίτες – Ευρωπαϊκός Κοινωνικός Χάρτης και απαγορεύουν την καταχρηστική άσκηση των δικαιωμάτων – όλες οι συνθήκες).

Γ. Η Ε.Ε., η Ευρωζώνη και ο διεθνής (ληστρικός) παράγοντας

Είναι βέβαιο ότι κάποιοι θα επικαλεστούν τον διεθνή παράγοντα για να αρνηθούν την λύση αυτή και θα θωρακίσουν τους ισχυρισμούς τους ξανά με τον φόβο του διεθνούς παράγοντα.

Στην πραγματικότητα οι αντιδράσεις θα είναι μόνο λεκτικές και όχι ουσιαστικές, καθώς η λύση αυτή είναι και προς το συμφέρον όλων των ανωτέρω “παραγόντων” και διεθνών ληστών. Εάν είναι σκληρές οι θέσεις τους, ο ελληνικός λαός μπορεί και πρέπει να δώσει τις απαντήσεις.

Μη ονομάζοντας νόμισμα την “Ανταλλακτική Μονάδα”, όποιος σταθεί στο τυπικό μέρος των ευρωπαϊκών συνθηκών, θα πρέπει πρωτίστως να διεξαγάγει ένα πολυετή νομικό αγώνα και ένα ακόμα πιο πολυετή ουσιαστικό αγώνα για να δοθεί ή να μην δοθεί ο χαρακτηρισμός νόμισμα στην “Ανταλλακτική Μονάδα”. Πολλά χρόνια μετά, το πιο πιθανό θα είναι να έχει συμβιβαστεί η διαφορά. Υπάρχουν μία σειρά από διεθνείς συμβάσεις και πλούσια νομολογία των διεθνών δικαστηρίων που προστατεύουν τους ανθρώπους έναντι της κερδοσκοπίας. Εάν ανοίξουμε και την ουσία του ύψους των δανείων και των υποχρεώσεων που ανέλαβε η χώρα τα πράγματα θα είναι πολύ δύσκολα για τους δανειστές και τις κυβερνήσεις όργανά τους. Αλλωστε θα ήταν αδύνατο ουσιαστικά να μαζέψουν τα Ευρώ από την χώρα μας με βίαια μέσα και να τα πάρουν πίσω (όπως ίσως θα απαιτήσουν): με την προσχώρηση στο Ευρώ διαθέσαμε σημαντικό εθνικό πλούτο (στην πραγματικότητα λογιστικές μονάδες δραχμής) στην έκδοσή του και ουσιαστικά ανταλλάξαμε τις δραχμές μας με τα Ευρώ που πήραμε. Σε κάθε περίπτωση, ούτε ακύρωση των Ελληνικών Ευρώ μπορεί να γίνει καθώς αυτά κυκλοφορούν σε όλη την Ευρώπη και σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη. Το κόστος ακύρωσης και ανταλλαγής θα ήταν υπερ-πολλαπλάσιο της αξίας των Ευρώ και της σκοπιμότητας μιας τέτοιας κίνησης και της διεθνούς αναστάτωσης που θα επέφερε.

Ομως, οι “δανειστές” και οι εντολοδόχοι τους τίποτα από τα πιο πάνω δεν μπορούν και δεν πρόκειται να πράξουν. Η λύση τους ευνοεί πολλαπλά, διασφαλίζει τα συμφέροντά τους και ηρεμεί τον καπιταλισμό από ένα τεράστιο πανικό χρέους και χρεοκοπίας – πτώχευσης της Ελλάδας και μη πληρωμής του “χρέους” της.

Πρώτα από όλα, με την λύση αυτή δεν εξερχόμαστε τυπικά και ουσιαστικά από το Ευρώ και την Ευρωζώνη, αφού το Ευρώ θα συνεχίσει να κυκλοφορεί και να αποτελεί το νόμισμα της Ελλάδας (ούτε του δημιουργούμε πληθωριστικό πρόβλημα). Αποφεύγουν λοιπόν την συναλλαγματική κρίση, την κατάρρευση του Ευρώ και της Ευρωζώνης , αυτήν που φοβούνται, εάν η Ελλάδα εξέλθει της ευρωζώνης και όσα θα επακολουθήσουν για τις δικές τους οικονομίες και “αγορές”.

Αποφεύγουν, επίσης, τον φόβο και την αγωνία της βέβαιης ελληνικής χρεοκοπίας – τυπικής πτώχευσης και τα αμέσως αρνητικά αποτελέσματα στις δικές τους οικονομίες και κοινωνίες.

Με το χρηματικό πλεόνασμα σε Ευρώ που θα δημιουργηθεί, διασφαλίζουν όλοι την αποπληρωμή των δανείων τους (σε Ευρώ). Επέρχεται συνεπώς διασφάλιση των δανείων και ηρεμία στις “αγορές”.

Παράλληλα, παύουν να έχουν τις εσωτερικές αντιρρήσεις των κοινωνιών τους και την ανάγκη δανεισμού της Ελλάδας. Τα χρήματα αυτά μπορούν πλέον να τα διαθέσουν για τους δικούς τους σκοπούς και για τις δικές τους κοινωνίες.

Είναι συνεπώς σαφές ότι πρόκειται άμεσα και μετά χαράς να συμφωνήσουν καθώς η λύση αυτή τους συμφέρει πολύπλευρα, αφού παύουν οι επισφάλειες, ο αναβρασμός, οι υποχρεώσεις στήριξης, ο φόβος της πτώχευσης – χρεοκοπίας και μη πληρωμής των ελληνικών ομολόγων και αποδεσμεύονται από εκατοντάδες προβλήματα που είναι πλέον ορατά και για τους ίδιους, υπό το φάσμα μιας αδύνατης και υπό συνεχή αναβρασμό Ελλάδας – βόμβας στα θεμέλια του οικοδομήματος. Απέναντι στο ¨πτωχεύουμε, επαναστατούμε και δεν σας πληρώνουμε” είναι βέβαιο ότι η λύση αυτή τους δίνει μια σοβαρή ελπίδα … .

Κύριοι του καπιταλισμού και του συστήματος, άλλη λύση δεν υπάρχει και η λύση αυτή είναι απλή και μας βολεύει όλους και εσάς και εμάς.

Οσο για τις κοινωνίες με κέντρο τον άνθρωπο, που ονειρεύονται και προσδοκούν χιλιάδες άνθρωποι αυτές θα βρεθούν μπροστά μας στα επόμενα χρόνια ως ανάγκη αυτοσυντήρησης της ανθρωπότητας απέναντι στην φρενοβλάβεια, την ανθρωποφαγία και την βαρβαρότητα του συστήματός σας.

Με φιλικούς χαιρετισμούς

Δημήτρης Καραμήτσας

Αντιπρόεδρος του ΙΝ.ΚΑ. (ν. ΙΝ.ΚΑ.)

Υ.Γ. Η λύση (για όσους δεν με γνωρίζουν) δεν απηχεί και δεν πρεσβεύει την κοσμοθεωρία και την πολιτική μου ταυτότητα και συγκρότηση (αν και η “ανταλλακτική μονάδα” μπορεί να κρύβει κοινωνικούς και ανθρώπινους θησαυρούς). Απλά είναι μία λύση καινοτομίας, μια λύση πέρα από τα “όχι” και τις “αρνήσεις” και η μοναδική που τέμνει και λύνει το πρόβλημα με βάση τα δεδομένα του καπιταλισμού. Μετά την πρόταση αυτή θα μπορούμε τουλάχιστον να διαπιστώσουμε, εάν κάποιοι είναι προδότες και συμμέτοχοι στο ξεπούλημα και στην υποδούλωση της πατρίδας.

Το blog που έφτιαξα σχετικά και για τον διάλογο : http://telostouxreous.wordpress.com/

Μαρτίου 21, 2011

ΛΟΓΙΑ

Filed under: Uncategorized — dimkaramitsas @ 10:29 μμ

Αντί για γραπτά, μια φορά και λόγια.

http://www.youtube.com/watch?v=ga4KRXA4S1o

Αν και είναι και γραμμένα εδώ μέσα … .

Μαΐου 18, 2010

ΤΟ ΠΟΡΙΣΜΑ ΤΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΣΕΒΑ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

Tο έψαχνα και το βρήκα. Το βάζω ως φόρο τίμης στα πρόσωπα και στην δημοκρατία.

Οκτώβριος 1974. Ενας αστός εισαγγελέας, ο νεκρός σε περίεργο ατύχημα o Δημ. Τσεβάς, υποβάλλει το πόρισμα της εισαγγελικής έρευνας για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Το αίσχος κάποιων «Ελλήνων και υπέρ-Ελλήνων» περιγράφεται με σαφήνεια παρά την ξύλινη νομική γλώσσα.

Προς
Τον κ. Προϊστάμενον της Εισαγγελίας
Πρωτοδικών Αθηνών

ΘΕΜΑ: «Υποβολή φακέλλου ενεργηθείσης προκαταρκτικής εξετάσεως».

Δια της υπ’ αριθμ. 1868 / 5-9-1974 παραγγελίας υμών έλαβον την εντολήν όπως ενεργήσω προκαταρκτικήν εξέτασιν προς διακρίβωσιν τυχόν τελέσεως, αξιοποίνων πράξεων εξ αφορμής των περί το Πολυτεχνείον γνωστών αιματηρών εκδηλώσεων του Νοεμβρίου 1973. Επιληφθείς ούτω της ερεύνης εξήτασα πλήθος μαρτύρων, συνέλεξα έγγραφα, ενήργησα αυτοψίας και αλλάς έρευνας, ήκουσα μαγνητοταινίας και παρηκολούθησα την προβολήν κινηματογραφικών ταινιών, ληφθεισών κατά τας ερευνωμένας εκδηλώσεις. Υποβάλλων ήδη υμίν τον σχηματισθέντα ογκώδη φάκελλον αναφέρω τα ακόλουθα επί των εκ της ερεύνης ταύτης διαπιστωθέντων:

ΙΣΤΟΡΙΚΟΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ

Α) ΠΡΟΗΓΗΘΕΝΤΑ

Την 20ήν Νοεμβρίου 1972 είχον διεξαχθή αρχαιρεσίαι εις απαντάς τους φοιτητικούς Συλλόγους των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων προς ανάδειξιν νομίμων εκπροσωπήσεων. Αποτέλεσμα όμως των αρχαιρεσιών τούτο ήτο η εις τας περισσότερος Σχολάς, πλην των τοιούτων τοπογράφων και Χημικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσοβείου Πολυτεχνείου, ανάδειξις εκπροσώπων ασχέτων και ξένων προς την αληθή βούλησιν των εκπροσωπουμένων. Δι’ ο και σταθερόν, αμετάθετον και θερμόν ήτο το σύνθημα μεταξύ του σπουδαστικού κόσμου δια γνήσιας και αδιάβλητους αρχαιρεσίας. Το ειλικρινές και δίκαιον τούτο αίτημα απετέλεσε την απαρχήν των κατά Νοέμβριον 1973 γνωστών αιματηρών γεγονότων του Πολυτεχνείου. Από των αρχών ήδη του μηνός Νοεμβρίου, συμπληρουμένου του κατά νόμον ετησίου κύκλου των φοιτητικών εκπροσωπήσεων, το αίτημα τίθεται, καθίσταται γενικόν και εμφανίζεται σταθερόν, εμπνέον τους σπουδαστάς εις αποφασιοτικήν, προς ικανοποίησίν του, αγωνιστικότητα. Το έναυσμα του αγώνος δίδεται δια της υπό των Συλλόγων Τοπογράφων και Χημικών του ΕΜΠ δημοσιεύσεως δια του τύπου του από 8-11-1973 ψηφίσματος αναφερομένου εις σπουδαστικά μόνον ζητήματα και αιτήματα. Την 13ην Νοεμβρίου 1973 επισκέπτεται το Πολυτεχνείον ο τότε Υπουργός Παιδείας και Κυβερνήσεως Σπυρίδωνος Μαρκεζίνη Παναγιώτης Σιφναίος, όστις εις μάτην προσπαθεί να κατευνάση τα πνεύματα, να πείση περί των αγαθών του προθέσεων κα να αναβάλη προς καιρόν τας αρχαιρεσίας, ελπίζων προφανώς εις την δια των ενεργηθησομένων βουλευτικών εκλογών εκτόνωσιν της καταστάσεως. Απέρχεται του Πολυτεχνείου άπρακτος και ανήσυχος, μη δυνηθείς να εφοδιάση τον πρύτανιν δια του όπερ είχεν υποσχεθή διατάγματος περί αναβολής των αρχαιρεσιών, ίνα δυνηθή να αρνηθή την υπό των σπουδαστών αιτηθείσαν ήδη, εν τω πλαισίω του νόμου, άδειαν συγκλήσεως των συνελεύσεων, διότι το διάταγμα τούτο – κατά την χαρακτηριστικήν έκφρασιν του τότε Υπουργού – «περιεπλανάτο εισέτι μεταξύ Αγαθαγγέλου και Παρασκευά Ιωαννίδη, καίτοι υπογραφέν υπ’ αυτού από δεκαημέρου και πλέον».

Β) ΤΕΤΑΡΤΗ, 14-11-1973

Και την 14-11-1973 αι επίφοβοι Γενικοί Συνελεύσεις των σπουδαστών πραγματοποιούνται νομίμως. Από 14.00 μέχρι 17.30 ώρας περίπου 3.000 σπουδασταί του Πολυτεχνείου συνέρχονται εις τα κτίρια των Σχολών των και πραγματοποιούνται Συνελεύσεις των Συλλόγων: Αρχιτεκτόνων, Πολιτικών Μηχανικών, Μηχανολόγων – Ηλεκτρολόγων και Χημικών Μηχανικών. Εις απάσας τας Συνελεύσεις ταύτας συνεζητήθησαν σπουδαστικά μόνον θέματα και απεφασίσθη η αποχή εκ των μαθημάτων μέχρι και της Δευτέρας 19-11-1973. Το προηγούμενον όμως των περί την Νομικήν, ιδία, Σχολήν, γεγονότων του Φεβρουαρίου 1973 και των εξ αυτών δυσμενών εξελίξεων, σοβαρός μεν προεκάλει εις τους τότε κρατούντος ανησυχίας, προάγγελος όμως ήτο ελπίδων πολλών δια τας νεανικάς καρδίας των σπουδαστών. Και το αντίθετον τούτο, δι’ έκαστον των διισταμένων συναίσθημα σοβαρώς επετείνετο, τεχνιέντως εκατέρωθεν υπό ανησυχιών και ελπίδων τροφοδοτούμενον. Τας απογευματινός ώρας της ιδίας ημέρας, Τετάρτης 14-11-1973, ρίπτεται υπό τίνων σπουδαστών η ιδέα της παραμονής και διανυκτερεύσεώς των εντός του Πολυτεχνείου, ενώ πλήθος φοιτητών εξ άλλων σχολών προσέρχονται εις το Πολυτεχνείον και συνενούνται μετά των αυτόθι παραμενόντων. Η τοιαύτη περί παραμονής απόφασις υπήρξεν αυθόρμητος και ήτο ξένη – αρχικώς τουλάχιστον – προς πάσαν ιδέαν πολιτικής εκμεταλλεύσεως των εκδηλώσεων. Περί την 18.00 ώραν πραγματοποιείται εκτός του Πολυτεχνείου και επί των οδών Πατησίων και Στουρνάρα συνάντησις του Πρυτάνεως του Πολυτεχνείου μετά του τότε Αστυνομικού Διευθυντού Αθηνών, παρισταμένου εκπροσώπου της Εισαγγελικής Αρχής και ζητείται άδεια του πρυτάνεως, δια την εντός του ιδρύματος είσοδον των αστυνομικών προς εκδίωξιν των σπουδαστών. Ο πρύτανις όμως αρνείται κατηγορηματικώς, διερμηνεύων εν τούτω και την ομόφωνον και ομόρρυθμον γνώμην της τε Συγκλήτου και του Συλλόγου των καθηγητών του Πολυτεχνείου. Η τοιαύτη υπεύθυνος θέσις των καθηγητών του Πολυτεχνείου εξεφράσθη και επισήμως δια της από 15-11-1973 αποφάσεως της Συγκλήτου, δι’ ης κατηγορηματικώς απεκρούετο πάσα ιδέα επεμβάσεως διότι θα κατελύετο δι’ αυτής το ακαδημαϊκόν άσυλον και σοβαρός υφίστατο κίνδυνο, αιματοχυσίας. Εξεφράζετο δε εν ταυτώ η ελπίς της υπό των ιδίων των καθηγητών, ως και κατά το παρελθόν, ειρηνικής αντιμετωπίσεως των γεγονότων. Νέα προσπάθεια της Αστυνομίας δι’ απ’ ευθείας συνεννοήσεως μετ’ εκπροσώπων των σπουδαστών προς ειρηνικήν αποχώρησίν των εκ του Πολυτεχνείου αποτυγχάνει. Οριστικοποιείται ούτω η απόφασις της αυτόθι παραμονής των σπουδαστών και από 22.00 ώρας λαμβάνονται τα πρώτα του εκ των έσω αποκλεισμού των. Ουδέν όμως εκ των έξω η Αστυνομία πραγματοποιεί. Αποσύρεται και απρακτεί, οιονεί απαθώς θεωμένη των γιγνομένων, παρά τον σαφώς διαφαινόμενον κίνδυνον διεισδύσεως στοιχείων ξένων και επιρροών επιβλαβών ασχέτων προς τα σπουδαστικά αιτήματα, μεταξύ του φοιτητικού κόσμου, κίνδυνον, ον αντελήφθησαν ή θα έδει να αντιληφθούν πολυπλεύρως και ουχί μονομερώς αι υπηρεσίαι πληροφοριών της Αστυνομίας. (Οράτε σχετικήν αναφοράν αρμόδιας υπηρεσίας). Και ούτω δεν επιχειρείται ευθύς εξ υπαρχής το λογικώτερον και απλούστερο, ο αποκλεισμός δηλονότι του τετραγώνου του κτιριακού συγκροτήματος του Πολυτεχνείου και η απαγόρευσις ή ο έλεγχος, έστω, των εις το Πολυτεχνείον εισερχομένων και εξερχόμενων αυτού. Ούτω και το πανεπιστημιακόν άσυλον θα διετηρείτο και τα επακολουθήσαντα έκτροπα θα προελαμβάνοντο. Και το αποτέλεσμα υπήρξεν αληθώς τραγικόν. Στοιχεία ξένα, άσχετα και εχθρικά προς τους σπουδαστάς εισέρχονται εις το Πολυτεχνείον, ο ιερός χώρος του οποίου μεταβάλλεται εις αιματοβαφή οτίβον ενός απηνούς αγώνος φανατικών πολιτικών αντιθέσεων. Εκπρόσωποι των ποικίλων αποχρώσεων της αριστεράς διασταρούνται μετά πρακτόρων της ΚΥΠ και ανυποψίαστοι αγνοί σπουδασταί συνεργάζονται μετά πρακτόρων μυστικών υπηρεσιών. Και πάντες ούτοι ιδίας έχουν επιδιώξεις, αι οποίοι συμπορεύονται εις την προς ίδιον όφελος αδίστακτον εκμετάλλευσιντου αγνού ιδεαλισμού των νέων (κατάθεσις υπ’ αρ. 176 και μαγνητοταινία). Από του απογεύματος της Τετάρτης 14-11-1973, το καθαρών σπουδαστικών αιτημάτων φοιτητικόν κίνημα, μεταλλάσσεται εις πολιτικόν και εκφράζεται ως αντίθεσις προς την κρατούσαν τότε δικτατορίαν. Τα ριπτόμενα δε αρχικά συνθήματα δηλοποιούν την ενότητα εις αυτήν την αντίθεσιν «ψωμί – παιδεία – ελευθερία – δημοκρατία, Λαϊκή Κυριαρχία, έξω από το NATO, Δημοκρατική παιδεία, κάτω η Χούντα, όχι στον εμπαιγμό ενός τρελού» κ.ά. Η τοιαύτη προς τον πολιτικόν χώρον μετατόπισις του αγώνος σωρευτικά προκαλεί γεγονότα και ραγδαίας συνεπάγεται εξελίξεις. Η βαρεία πολιτική ατμόσφαιρα της εποχής και η επί έτη συμπιεζομένη πολιτική βούλησις εύρον άνοιγμα εκτονώσεως έντονον εις τα δια των εκδηλώσεων προκαλούμενα ρήγματα εις τον δικτατορικόν μονολιθισμόν, ενώ ο κατά την ιδίαν εσπέραν τεθείς εις λειτουργίαν πρόχειρος ραδιοφωνικός σταθμός του Πολυτεχνείου μεταβάλλει εις κήρυγμα εύγλωττον, ισχυρών συγκινησιακών δονήσεων, γενεσιουργόν, την κραυγήν: «Εδώ Πολυτεχνείον, εδώ Πολυτεχνείον, εδώ ο ραδιοφωνικός Σταθμός των ελευθέρων αγωνιζόμενων Ελλήνων»! Η στιγμή ήτο κρίσιμος διότι η εκδήλωσις ήτο αυτόχρημα επαναστατική – και το έτι σπουδαιότερον – εξεδηλούτο εις χώρον ελευθερίας πνευματικής και κατέκλυζε τας ψυχάς αμετανόητων ιδεολόγων όλων των εποχών, των νέων! Απητείτο γνώσις του αναφυομένου ήδη προβλήματος και εχρειάζετο σύνεσις, αντικειμενικότης, διορατικότης και ψύχραιμος αποφασιστικότης δια την αντιμετώπισιν και επίλυσιν τούτου. Και ως προς μεν την γνώσιν σοβαρώς εδοκιμάσθη, διότι ουδείς των αναλαβόντων την ευθύνην των γεγονότων εκ των τότε κρατούντων εδείχθη ότι κατενόει σοβαρώς τα σπουδαστικά αιτήματα και την ιδιότυπον και ιδιόμορφον ψυχολογίαν των νέων, οι οποίοι εις τας προοδευτικός και ανακαινιστικός τάσεις των εμφανίζονται ανέκαθεν ως αντιφρονούντες, αντικυβερνητικοί και ουχί σπανίως επαναστατικοί. Ως προς δε την σύνεσιν, την ψυχραιμίαν και διορατικότητα τραγική επηκολούθησεν η εκ των εξελίξεων διάψευσις αυτής της ελπίδος.

Γ) ΠΕΜΠΤΗ 15-11-1973

Την Πέμπτην, 15-11-1973, η συγκέντρωσις λαμβάνει αμιγώς πολιτικόν χαρακτήρα. Πλήθη λαού κατέρχονται προς το Πολυτεχνείον, αι εκτός αυτού συγκεντρώσεις ογκούνται και αυξάνονται γεωμετρικώς οι εντός αυτού εισερχόμενοι σπουδασταί, αλλά και εργάται. Μαχητικά, αναρχικά και αριστερά στοιχεία επηρεάζουν προς στιγμήν το δια του Ρ / Σ και των μεγαφώνων ριπτόμενα συνθήματα, ενώ πράκτορες της ΚΥΠ, της ΕΣΑ και άλλων μυστικών υπηρεσιών νοθεύουν την καθαρότητα των φοιτητικών συνθημάτων δια της διαδόσεως αναρχικών και ανατρεπτικών τοιούτων όπως: ΚΚΕ – κάτω το Κράτος, Λαοκρατία, ζήτω η σεξουαλική επανάστασις κ.ά. (κακότεχνος προβοκάτσια κατά Σιφναίον και Δασκαλόπουλον) και προσπαθούν να εξωθήσουν και παρασύρουν τους σπουδαστάς εις παντοίας πράξεις βίας και δολιοφθορών. (Καταθέσεις υπ’αρ. 33, 61, 75, 130, 155, 159, 187, 202 και 213). Και οι σπουδασταί αμύνονται προς πάσαν κατεύθυσιν. Επαναφέρουν τον Ρ / Σ εις την ορθήν αντιδικτατορικήν θέσιν του, απαλείφουν αναρχικά και εξτρεμιστικά συνθήματα, αποκαλύπτουν και εκδιώκουν εκ του Πολυτεχνείου τους πράκτορας, τοποθετούν φρουράς εις άπαντα τα εργαστήρια και χώρους οργάνων προς διαφύλαξίν των έναντι πάσης φθοράς ή ζημίας, οργανώνουν επιμελώς την αυτόθι παραμονήν των δια του ορισμού ειδικών επιτροπών κατά τομείς, επιμελούμενοι και αυτής της καθαριότητος, καταστρέφουν όμως από συμφώνου οι ίδιοι το γραφείον του Κυβερνητικού Επιτρόπου και καλούν τον λαόν εις συμπαράστασιν και εξέγερσιν. (Οράτε καταθέσεις απάντων των καθηγητών του Πολυτεχνείου και του επιμελητού Ιατρίδη). Εκτός του Πολυτεχνείου η κατάστασις εμφανίζεται περισσότερον έκρυθμος, διότι η ευρύτης των χώρων και η εντεύθεν ελευθερία κινήσεων διευκολύνει τας μαζικός συγκεντρώσεις και μαχητικάς εκδηλώσεις εις διάφορα σημεία του κέντρου της πόλεως. Κινήσεις διαδηλωτών, συγκεντρώσεις, μικροσυμπλοκαί με αστυνομικούς, διανομή προκηρύξεων, επικόλλησις ή αναγραφή συνθημάτων εις αυτοκίνητα κ.λπ. μεταφοραί τροφίμων και φαρμάκων εις τους εντός του Πολυτεχνείου, μεμονωμένα περιστατικά προπηλακισμού εις βάρος αστυνομικών και στρατιωτικών και διακοπή της έμπροσθεν του Πολυτεχνείου κυκλοφορίας κατά τας εσπερινός ώρας είναι τα κύρια χαρακτηριστικά της ημέρας ταύτης. Από πλευράς υπευθύνων συνεχίζετο, περιέργως, η απραξία και εφεκτικότης. Πραγματοποιείται συνάντησις του Υπουργού Παιδείας μετά του Πρωθυπουργού και αμφοτέρων, ακολούθως μετά του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας, παρισταμένου και του Υπουργού Δημοσίας Τάξεως. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας – καθ α υπό του Παν. Σιφναίου κατατίθεται – εξεδηλώθη αντίθετος προς πάσαν επέμβασιν εις το Πολυτεχνείον, συμφωνών εν τούτω με την απόφασιν της Συγκλήτου. Και εις την γενομένην προς αυτόν παρατήρησιν περί κινδύνου προκλήσεως μεγάλων καταστροφών απήντησεν: «Ας τα σπάσουν. Ας κάψουν και το Πολυτεχνείον. Έχομε λεπτά δια να τα ξαναφτιάξω μεν. Ας κατεβούν και στους δρόμους. Ας σπάσουν τις βιτρίνες». Επεδίωκε προφανώς – επιλέγει ο αυτός πάντοτε τότε Υπουργός Παιδείας – πολιτικά οφέλη. Ποια και πώς όμως; Ιδού το ερώτημα!

Δ) ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 16-11-1973

Το δράμα των γεγονότων του Πολυτεχνείου οδηγείται εις την τραγικήν του κορύφωσιν και την αιματηράν του κατάληξιν. Εντός μεν του Πολυτεχνείου η θέσις των ως είρηται, ποικιλώνυμων φατριών και πολιτικών τάσεων σκληρύνεται, ενώ τα δια του Ρ / Σ εκπεμπόμενα συνθήματα συγκινούν, προκαλούν, διεγείρουν και κινητοποιούν μάζας λαού εις ομαδικός συγκεντρώσεις. Κατά τας μεσημβρινός ώρας πραγματοποιούνται αι πρώτοι μεγάλοι πορείαι προς Ομόνοιαν και Πολυτεχνείον δια των μεγάλων αρτηριών: Αιόλου, Σταδίου, Πανεπιστημίου, Πατησίων και Αλεξάνδρας. Την 18.00 ώραν μέγα πλήθος διαδηλωτών πορεύεται προς το Σύνταγμα.

Ανακόπτεται όμως υπό αστυνομικών δυνάμεων η πορεία του και εις την συμβολήν των οδών Σταδίου – Δραγατσανίου και Κοραή επιχειρείται η βιαία διάλυσίς του. Κατά την επανακολουθήσασαν συμπλοκήν ρέει το πρώτον αίμα, διότι υπήρξαν εκατέρωθεν τραυματίαι. Κατά τινας μάλιστα μαρτυρίας, μη πλήρως εξελεγχθείσας, ετραυματίσθησαν θανασίμως νεαρά διαδηλώτρια και διαδηλωτής και επυροβολήθη δις Υπαστυνόμος ανεπιτυχώς (καταθέσεις υπ’ αριθ. 215, 216 και 217). Στοιχεία ύποπτα και ανεύθυνα, ομαδικώς ή και ατομικώς ενεργούντα, προβαίνουν εις πράξεις βιαιοπραγίας κατά πολιτών και εις καταστροφάς περιουσιών (θραύσεις βιτρινών και προθηκών καταστημάτων – κατάθεσις 239). Ομάς διαδηλωτών επέτυχε και εισήλθε εις το επί της οδού Αιόλου αρ. 104 Μέγαρον της Νομαρχίας Αττικής και μετά κόπου εξεβλήθη υπό των αστυνομικών. Η κατάοτασις συνεχώς εκτραχύνεται και καθίσταται επικίνδυνος. Την 19.30 ώραν ζητείται υπό της Αστυνομίας η επικουρία της Χωροφυλακής, ήτις και αναλαμβάνει την φρούρησιν διαφόρων δημοσίων καταστημάτων, (έγγραφον της υπ’ αρ. Ε 34356 Φ 0025 / 16-11-1973). Περί ώραν 20.30 αρχίζουν αι πρώτοι συγκεντρώσεις και επιθέσεις των διαδηλωτών κατά του επί της συμβολής των οδών Γ Σεπτεμβρίου και Μάρνη κτιρίου του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως, αίτινες και κατά τρεις διαδοχικός φάσεις συνεχίζονται μέχρι της 22.30 ώρας. Επιτυγχάνεται αρχικώς η απόκρουσις και διάλυσίς των διαδηλωτών δι’ απλών απωθήσεων και χρήσεως αστυνομικών ράβδων, ως και δακρυγόνων αερίων. Κατά τας τελικάς όμως φάσεις των επιθέσεων τούτων γίνεται χρήσις πυροβόλων όπλων, τη εντολή του Διοικητού του Μικτού Επιτελείου του Υπουργείου Στρατηγού Βαρνάβα. Ως προς τον χαρακτήρα της τοιαύτης χρήσεως των όπλων τα υπό των αρμοδίων υποστηριζόμενα σοβαρώς προς την πραγματικότητα αντιτίθενται. Ομιλούν ούτω περί πυροβολισμών εις τον αέρα προς εκφοβισμόν ενώ οι δύο (2) πρώτοι νεκροί εκ του καταλόγου των γνωστών θυμάτων έπεσαν εις τον γύρωθεν χώρον και ακόμη υπήρξαν πολλοί τραυματίαι. Εν τη ερεύνη ακολούθως της νομιμότητος της ούτω γενομένης χρήσεως των όπλων σοβαρά διαπιστούται αντίθεσις απόψεων των τότε υπευθύνων υπηρεσιακών παραγόντων, των μεν υποστηριζόντων ότι νομίμως εγένετο η χρήσις των όπλων (κατάθεσις υπ’ αρ. 151), των δε τουναντίον ότι μεταξύ των νομίμων μέσων δεν ήτο και η χρήσις των όπλων κατά του πλήθους (κατάθεσις υπ’ αριθ. 180). Η κατά του πλήθους όμως χρήσις των όπλων διαπιστούται, ως ετονίσθη ήδη, κατά τρόπον αναμφισβήτητον. Πέραν των συγκεκριμένων και επωνύμων θυμάτων, τα επί των κατέναντι τοίχων και των αυτόθι επί των οδών εσταθμευμένων αυτοκινήτων διαπιστωθέντα και εισέτι υπάρχοντα ίχνη εκ προσκρούσεως βλημάτων πυροβόλων όπλων, εις μακρόν μάλιστα από του εδάφους ύψος καταδεικνύουν το έωλον του περί εκφοβιστικών βολών ισχυρισμού. Η ύπαρξις τέλος ελευθέρων σκοπευτών, ελευθέρως εις τον χώρον του Υπουργείου κινουμένων, καθιστά ύποπτον πάσαν αντίθετον θέσιν. Διότι υπήρξεν αληθώς τραγική εν τη ενεργηθείση ερεύνη η ακόλουθος αποκάλυψις: Άτομον εν πολιτική περιβολή, φέρον κόμην μακράν και γενειάδα, εκράτει μακρύκανον πυροβόλον όπλον και ου μόνον ελευθέρως και ανεμποδίστως ως εις οικείον και γνώριμον χώρον, εκινείτο μεταξύ των οργάνων του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως, αλλά και επυροβόλει δια του όπερ έφερε φονικού όπλου εκ διαφόρων σημείων του κτιρίου και από της ταράτσας, αλλά και εκτός αυτού, κατά του πλήθους ή και μεμονωμένων διαδηλωτών προς το Πολυτεχνείον και την οδόν Αβέρωφ. Τα στοιχεία ταυτότητος και η κακούργος συμπεριφορά του αδιαστάκτου τούτου φονέως βεβαιούνται εκ των συλλεγεισών αποδείξεων (οράτε καταθέσεις υπ’ αρ. 25, 151, 181 και 251). Από της 20.00 ώρας περίπου ήρχισεν η εντός και εκτός του Πολυτεχνείου ρίψις βομβίδων δακρυγόνων υπό της Αστυνομίας, ενώ η ψυχραιμία και η υπευθυνότης είχον εγκαταλείψει πολλά από τα κατώτερα ιδία, όργανα της. Ου μόνον εκτύπων ανηλεώς και βαναύσως τους διαδηλωτάς, σοβαράς προκαλούντες εις τούτους κακώσεις, αλλά και επυροβόλουν δια των όπλων των (καταθέσεις υπ’ αριθ. 209, 227, 228 και 258). Και είναι εύκολον να κρίνη τις και να παρακολούθηση την κατεύθυνσιν των υπό την δόνησιν παρομοίων ψυχικών εκρήξεων εξαπολυομένων βολίδων! Εις έτερα σημεία των οδών Πατησίων και Αλεξάνδρας πυραί ηνάπτοντο, οχήματα μετεκινούντο και ανετρέποντο, οδοφράγματα ανεγείροντο, φθοραί και καταστροφαί περιουσιών προεκαλούντο. Και μέσα εις τον ορυμαγδόν αυτόν της καταστροφής και του ελλοχεύοντας θανάτου έπιπτον οι πρώτοι νεκροί και τραυματίαι. Είναι έργον δικαιοσύνης δε εξ υπαρχής να τονισθή ότι η τραγωδία δεν υπήρξεν μονόπλευρος και δεν εβάρυνεν μόνον το άοπλον πλήθος και τους νέους διαδηλωτάς, διότι υπήρξαν και περιπτώσεις τραυματισμού αστυνομικών. Κατά δεκάδας οι τραυματίαι διακομίζονται εις τον πρόχειρον υγειονομικόν σταθμόν του Πολυτεχνείου και εκείθεν προς τον ΣΑΒ και το Ρυθμιστικόν Κέντρον Αθηνών. Πολλοί δε εξ αυτών εισήρχοντο εις τας γύρωθεν κατοικίας όπου ευγενείς συνάνθρωποι τους περιέθαλπον και προσέφεραν τας υπηρεσίας των. Είχεν αρχίσει ήδη η κίνησις των ασθενοφόρων. Δεν υπήρξεν όμως η αναμενόμενη, ούτε ανάλογος προς το μέγεθος της καταστροφής. Δισταγμός, επιφυλακτικότης, φόβος; Ίσως, διότι και ασθενοφόρα εβλήθησαν και παρημποδίσθησαν υπό ομάδων πολιτών και της Αστυνομίας να εκτελέσουν το έργον των (καταθέσεις υπ’ αριθ. 68 και 227). Άγνωστον τι ακριβώς επηρέασε την βούλησιντων υγειονομικώς υπευθύνων. Υπήρξαν όμως και ενθαρρυντικοί εξαιρέσεις διακεκριμένων πράξεων φιλαλληλίας και αλτρουισμού. Ιατροί των γύρω περιοχών προσέτρεξαν εις το Πολυτεχνείον, υπείκοντες εις την φωνήν του ανθρωπιστικού και ιατρικού των καθήκοντος, άγνωστοι και ανώνυμοι ιδιώται κινητοποιούνται, αδελφοί νοσοκόμοι προσφέρονται και ιατροί εκ του Ρυθμιστικού Κέντρου κατέρχονται εις το Πολυτεχνείον δια να προσφέρουν τας υπηρεσίας των και παραλάβουν τραυματίας. Ότε όμως ήρχισεν η διακομιδή των πρώτων τραυματιών, εις το Ρυθμιστικόν Κέντρο Αθηνών η ανθρωπινή βαρβαρότης έδειξε το αληθές προσωπείον της, ημαύρωσε και διέσυρε πάσαν έννοιαν φιλαλληλίας και ανθρωπισμού. Οι τραυματίαι δεν απετέλουν εκεί αντικείμενον περιθάλψεως και μερίμνης, αλλά στόχον καννιβαλικών εκδηλώσεων εκ μέρους ευάριθμων, εκ των αυτόθι υπηρεσιακώς ευρισκομένων, αστυνομικών υπαλλήλων, υπό τας ευλογίας και παροτρύνσεις του τότε διοικητικού Διευθυντού του Νοσοκομείου, όστις κραδαίνων παρανόμως περίστροφον, υβρίζων και απειλών και βλάσφημων, περιεφέρετο εις τους χώρους του Νοσοκομείου ενσπείρων τον τρόμον (οράτε και κατάθεσιν του ιδίου). Υβρίζοντα αναιδώς και εκακοποιούντο βαναύσως ου μόνον οι τραυματίαι αλλά και οι συνοδοί των. Και υπήρξαν πολλοί περιπτώσεις βαρύτατων τραυματισμών, υπό των «γενναίων» αυτών αστυνομικών προκληθέντων. Το ανήκουστον όμως και φοβερόν είναι ότι εδολοφονήθη άνθρωπος εν ψυχρώ εκ της κακουργίας των ταύτης: «Γύρω στα μεσάνυχτα της Παρασκευής – κατατίθεται υπό υπαλλήλου του Ρυθμιστικού (κατάθεσις υπ’ αρ. 78) – ένας νέος άνθρωπος, ήλθε στο Ρυθμιστικό, ζητώντας πληροφορίες για τους δικούς του. Πέσανε επάνω του τρεις αστυφύλακες που ήσαν στο Ρυθμιστικό και τον κομμάτιασαν κυριολεκτικώς στο ξύλο με αποτέλεσμα να πεθάνη. Τον μετέφεραν εν συνεχεία, στον νεκροθάλαμο». Του τραγικού περιστατικού υπήρξαν και άλλοι αυτόπται, οι οποίοι καταθέτουν ομοίως και αποκαλύπτουν μερικούς εκ των δολοφόνων (καταθέσεις υπ’ αριθ. 69, 70, 77, 79, 86 και 94). Ιατρός χειρουργός Ρυθμιστικού καταθέτει ότι υπέκυψεν εις τας χείρας του τραυματίας δια πυροβόλου όπλου, συνεπεία βαρείας κρανιοεγκεφαλικής κακώσεως εκ ξυλοδαρμού (κατάθεσις υπ’ αριθ. 86) και υπάλληλος του ιδίου Νοσοκομείου τονίζει ότι: «το θέαμα ήτο φοβερό και μας έκανε να ντρεπόμαστε για την κατάντια μας» (κατάθεσις υπ’ αριθ. 79). Εν όψει της θλιβερός ταύτης πραγματικότητας οι μεν ιατροί εφυγάδευσαν τους τραυματίας ή κατεσκεύασαν ψευδώς τα στοιχεία της ταυτότητος των, ίνα αποφύγουν ούτοι τας εν συνεχεία βεβαίας κακοποιήσεις των, οι δε τραυματίαι απέφευγαν να μεταβούν εις Νοσοκομεία ή Κλινικός. Και ούτω την ενροπήν, περί ης η ανωτέρω κατάθεσις, διεδέχθη ο φόβος των ασθενών και η εκ των Ναών της Υγείας απομάκρυνσίς των! Δείγμα και τούτο της πολιτιστικής εξελίξεως μιας εποχής. Ποία όμως ήτο η εξέλιξις των γεγονότων κατά την ημέραν ταύτην υπό άποψιν υπευθύνου αντιμετωπίσεως των. Περί ώραν 11.00 πραγματοποιείται σύσκεψις εις το γραφείον του Πρωθυπουργού, παρισταμένων των Αντιπροέδρων της Δημοκρατίας και Κυβερνήσεως, των Υπουργών Παιδείας και Δημοσίας Τάξεως, του Υφυπουργού παρά τω Πρωθυπουργώ και του Αρχηγού της Αστυνομίας. Μετά ΊΟλεπτον προσέρχεται εις την σύσκεψιν και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Και κατά την σύσκεψιν ταύτην αποφασίζεται καθ’ α υπευθύνως υπό τότε Κυβερνητικών παραγόντων υποστηρίζεται και κατατίθεται, ότι επ’ ουδενί λόγω θα εχρησιμοποιούντο όπλα, αν προεβάλλετο αντίδρασις και μόνον εν εσχάτη ανάγκη θα επετρέπετο η χρήσις δακρυγόνων, απαγορευομένης όμως της ρίψεως τούτων εντός του Πολυτεχνείου. Η δια των γεγονότων όμως αναφανείσα ακολούθως πραγματικότης παρουσιάζεται άντικρυς αντίθετος των εκτεθέντων θεωρητικών εξορκισμών, διότι ισχυροί στρατιωτικοί δυνάμεις εκλήθησαν, χρήσις όπλων εγένετο και αληθής βομβαρδισμός δια δακρυγόνων των εντός του Πολυτεχνείου έλαβε χωράν. Και εις το ανάκυπταν εύλογον, εκ των ανωτέρω ερώτημα δίδεται η ακόλουθος – υπό του τότε αρχηγού της Αστυνομίας – απάντησις: «Αι υπάρχουσαι αστυνομικοί δυνάμεις, παρά την ενίσχυσιν της Χωροφυλακής, δεν ηδύνατο να ανταποκριθούν δια την αποκατάστασιν της τάξεως. Ενημερώθη σχετικώς το γραφείον Προέδρου Δημοκρατίας (ταξίαρχος Παρασκευάς Ιωαννίδης), όστις μετ’ ολίγον και περί ώραν 23.15 μοι ανεκοίνωσε τηλεφωνικώς ότι απεφασίσθη υπό του Προέδρου της Δημοκρατίας η ενίσχυσις των αστυνομικών δυνάμεων υπό των Ενόπλων Δυνάμεων, ήτοι δια τριών ή τεσσάρων αρμάτων μάχης, άτινα δια της εντυπωσιακής εμφανίσεως των και μόνον εις τον χώρον του Πολυτεχνείου, θα εξηνάγκαζον ψυχολογικώς τους εντός ευρισκομένους να εγκαταλείψουν τας αίθουσας και το προαύλιον του ΕΜΠ» (οράτε κατάθεσιν ανωτέρω). Και ούτω η εις αδυναμίαν ευρισκομένη Αστυνομία δεν συνειδητοποιεί η ιδία την ανάγκην της ενισχύσεως της, αλλά της εμπνέεται άνωθεν και διατάσσεται να διαβίβαση το έγγραφον ίνα πληρωθή ο τύπος του νόμου, διότι – ως επιλέγει εις την κατάθεσίν του ο τότε Διευθυντής της Αστυνομίας – «είχεν αποφασισθή προ πολλού η επέμβασις του Στρατού και τα άρματα, ότε εγώ υπέγραφαν ήσαν έτοιμα, ή και εκινούντο» (οράτε κατάθεσιν) και προς την άποψιν ταύτην πλήρως στοιχείται και η υπό του τότε Αρχηγού Ενόπλων Δυνάμεων λαμβανομένη θέσις έναντι των γεγονότων (οράτε κατάθεσιν).

Εύγλωττοι και αληθώς αποκαλυπτικοί δια την έρευναν οι προεκτεθείσαι λογικοί και πραγματικοί αντιθέσεις! Υποβάλλει πράγματι, κατά διαταγήν του Αρχηγού, ο Διευθυντής της Αστυνομίας την 23.30 ώραν το υπ’ αριθμόν Β 34258 Φ 0025 /16-11-1973 έγγραφον του προς την ΑΣΔΕΝ προς παροχήν αναλόγου ενισχύσεως, συμφώνως τω υπ’ αριθ. 341 κανονισμώ «περί της εν πόλεσι και φρουρίοις υπηρεσίας των στρατευμάτων (Β.Δ. από 4-9-1949)». Και η προς ψυχολογικόν εκφοβισμόν αποβλέπουσα ανάλογος αύτη ενίσχυσις το μεν διέτρεξαν όλα τα από του Προέδρου της Δημοκρατίας μέχρι του ΣΔΑ ιεραρχικώς ανώτερα στρατιωτικά κλιμάκια, το δε περιελάμβανε τας ακολούθους στρατιωτικός δυνάμεις: α) Μίαν διλοχίαν του 28ου συντάγματος, εδρεύοντος εν Χαϊδαρίω με 10-12 τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού του ΚΕΒΟΠ. Η κίνησις των μονάδων τούτων προς τα στρατόπεδα: Αυξεντίου, Σταθμού Λαρίσης και 951 Λόχου ΕΣΑ διετάχθη την 21.30 – 22.00 ώραν. (Ο τοιούτος χρόνος κινήσεως επιβεβαιοί το ανωτέρω κατατεθέν υπό του τότε Αστυνομικού Διευθυντού Αθηνών), β) Δυνάμεις καταδρομών και δη την Διοίκησιν του συντάγματος Αλεξιπτωτιστών, 1ην και 2αν μοίραν Αλεξιπτωτιστών, τμήμα της Σχολής Αλεξιπτωτιστών μετά τεθωρακισμένων ομοίως οχημάτων μεταφοράς προσωπικού. Η κίνησις των τμημάτων τούτων διετάχθη περί την 23.00 ώραν και γ) Ουλαμούς αρμάτων μάχης του ΚΕΤΟ, ανήκοντος πιθανώς εις την 30ήν ΕΜΑ. Ο συντονισμός κινήσεως των δυνάμεων τούτων ανήκεν εις τον Διοικητήν της ΑΣΔΕΝ, όστις και ώρισεν Συνταγματάρχην ως επικεφαλής δια την επί τόπου εφαρμογήν των διαταγών του. Αποστολή του, ως αύτη προσδιορίζεται υπό του τότε Αρχηγού Ενόπλων Δυνάμεων, ήτο η εν συνεργασία μετά του Διευθυντού της Αστυνομίας αποκατάστασις της τάξεως και η εκκένωσις του Πολυτεχνείου. Ο τρόπος εκτελέσεως της αποστολής ταύτης εναπέκειτο εις την διακριτικήν του ευχέρειαν κατ’ ορθήν εκτίμησιν της ην αντιμετώπιζε καταστάσεως, εντός των πλαισίων πάντοτε του κυρίως επιδιωκομένου ψυχολογικού επηρεασμού και της μη χρήσεως όπλων. Εβεβαιώθησαν πλήρως υπό της ενεργηθείσης ερεύνης τα στοιχεία ταυτότητος απάντων των επικεφαλής των ανωτέρω στρατιωτικών τμημάτων Αξιωματικών, ως και του υπό του Διοικητού της ΑΣΔΕΝ ορισθέντος Συνταγματάρχου ως συνδέσμου, μεταξύ αυτού και της Αστυνομικής Διευθύνσεως Αθηνών (περί των στοιχείων τούτων και πάντων των εκτεθέντων οράτε καταθέσεις υπ’ αριθ. 105, 110, 133 και 164 ως και 72, 76, 116 και 159).

Ε) ΣΑΒΒΑΤΟΝ, 17-11-1993

Οδηγούμεθα ήδη ραγδαίως εις την λύσιν του δράματος. Περί το μεσονύκτιον της Παρασκευής, 16-11-73, αι μεν αστυνομικοί δυνάμεις έχουν αποκλείσει το οικοδομικόν τετράγωνον του Πολυτεχνείου δια της τοποθετήσεως ανδρών εις επίκαιρα σημεία προσβάσεων υπό τους Αστυνομικούς Διευθυντάς, ο δε στρατός ευρίσκεται ήδη εν κινήσει εγγύς του Πολυτεχνείου. Το τριήμερον των συνεχών συγκρούσεων και ο κάματος έχουν υπερφορτίσει μέχρις εκρηκτικότητας την ψυχολογίαν των συμμετεχόντων εις την επιχείρησιν αστυνομικών υπαλλήλων. Περί την 01.30 ώραν του Σαββάτου, 17-11-73, τα εκ της Λεωφόρου Αλεξάνδρας κατερχόμενα άρματα εστάθμευσαν εις την πλατείαν Αιγύπτου, ενώ όγκος διαδηλωτών ευρίσκετο εις το ύψος των προ του ΟΤΕ κτισμάτων και καθ’ όλον το πλάτος της Λεωφόρου Πατησίων. Νεαρός Αξιωματικός αγνώστου ταυτότητος, κατελθών ενός των αρμάτων μετά του οπλοπολυβόλου του, τοποθετείται εις το μέσον της Πατησίων και υβρίζων πυροβολεί προς την κατεύθυνσιν των διαδηλωτών (οράτε κατάθεσιν υπ’ αριθ. 49). Και καθ’ όλην όμως την εντός της πόλεως διαδρομήν των αρμάτων ρίπτονται πυροβολισμοί εξ αυτών. «Διεπίστωσα μετ’ εκπλήξεως – καταθέτει ο τότε Διευθυντής της Αστυνομίας – ότι τα άρματα ήσαν ουχί 2 ή 3 αλλά ευάριθμα. Μερικά τούτων εκινήθησαν επί των πέριξ του Πολυτεχνείου οδών, έρριπτον δε ριπάς πολυβόλων. Τελικώς παρετάχθησαν προ του Πολυτεχνείου με ανημμένους τους προβολείς και τα πολυβόλα εστραμμένα προς το Πολυτεχνείον. Ερρίπτοντο παρ’ αυτών εκφοβιστικαί βολαί. Επλησίασα Αξιωματικόν και του είπον ότι ο πυροβολισμός είναι επικίνδυνος δια τους εις τας παρυφάς του Λυκαβηττού και του λόφου Στρέφη κατοικούντας. Μου απήντησε: «Μην ανησυχείς είναι άσφαιρα». Ο ίδιος όμως ακολούθως επείσθη εκ της αποκοπής ηλεκτροφόρων συρμάτων των τρόλεϊ, ότι ήσαν ένσφαιρα! (Οράτε κατάθεσίν του υπ’ αριθ. 84). Την 01.45 ώραν τα άρματα ενούνται εις τον προ του Πολυτεχνείου χωράν και αι μονάδες καταδρομών τοποθετούνται καταλλήλως. Οι ισχυροί προβολείς των αρμάτων καταυγάζουν ολόκληρον την περιοχήν του Πολυτεχνείου και οι εντός αυτού εγκλεισμένοι αναρτώνται επί των κιγκλιδωμάτων και χειροκροτούν τους στρατιώτας ρίπτοντες διάφορα συνθήματα, όπως «αδέλφια μας φαντάροι, είμαστε άοπλοι, μη μας χτυπάτε, κ.ά.». Και άρχονται οι αγωνιώδεις διαπραγματεύσεις. Εκπρόσωποι των σπουδαστών, μέλη της Συντονιστικής Επιτροπής αυτών, προσέρχονται περί ώραν 02.30 εις την κεντρικήν πύλην του Πολυτεχνείου. Δηλούν ότι αποδέχονται την άμεσον και ειρηνικήν εκκένωσιν, υπό την εγγύησιν όμως και παρουσία εκπροσώπων της Εκκλησίας, της Δικαιοσύνης, των καθηγητών των, του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού και του τύπου. Προσπαθούν να αποφύγουν την μετά βεβαιότητας αναμενομένην κακοποίησιν και επιζητούν να σωθούν. Οι όροι των όμως απορρίπτονται και ακολουθεί ημίωρον περίπου εκνευρισμού, απειλών, αγωνίας, φόβου και απογοητεύσεων. Κατά τον ίδιον χρόνον εις τον προ του Πολυτεχνείου χώρον, έμπροσθεν του ξενοδοχείου ΑΚΡΟΠΟΛ, ευρίσκονται ο Υποστράτηγος Διοικητής της ΣΔΑ, ο Γενικός Γραμματεύς του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως και ο Αστυνομικός Διευθυντής Αθηνών. Ουδείς όμως εκπρόσωπος της πνευματικής ηγεσίας του τόπου είναι παρών. Και οι εγκλεισμένοι, ατακτήσαντες έστω, νέοι αισθάνονται ανασφαλείς, διότι πάντας τους εκτεθέντος θεωρούν διώκτας και αντιπάλους των. Ήτο ανάγκη επομένως οίκοθεν να ληφθή παν μέτρον διασφαλίσεως της ειρηνικής και αναίμακτου εξόδου. Πέραν όμως και ανεξαρτήτως οιασδήποτε πολιτικής, ηθικής και κοινωνικής δεοντολογίας ως εκ της φύσεως των εκδηλώσεων και της συμμετοχής νέων εις ταύτας, επεβάλλετο να τηρηθούν απαρεγκλίτως τα νόμιμα. Και ήσαν ταύτα τα υπό του Ν.Δ. 794 /1971 και του Β.Δ. 269 /1972 προσδιοριζόμενα: διάλυσις της παρανόμου ή εξελθούσης του σκοπού της δημοσίας συναθροίσεως υπό της Αστυνομίας δια της χρήσεως όλων των – κατ’ εκτίμησιν της καταστάσεως – προσφορών προς τον σκοπόν τούτον μέσων, παρουσία όμως και μετά γνώμην των εκπροσώπων της Διοικητικής και Δικαστικής Αρχής ήτοι του Νομάρχου και Εισαγγελέως Πρωτοδικών. Και τα νόμιμα ταύτα δεν ετηρήθησαν. Δι’ ο και επί του σημείου τούτου εζητήθησαν σαφείς διευκρινίσεις από τον έχοντα την κατά νόμον ευθύνην της αντιμετωπίσεως των γεγονότων τότε, Αστυνομικόν Διευθυντήν Αθηνών, όστις και κατέθεσεν τα ακόλουθα: «Επικείμενης της ενεργείας μας προς εκκένωσιν του Πολυτεχνείου, ητησάμην δια του ασύρματου την αποστολήν επιτόπου του Εισαγγελέως και του Νομάρχου. Έλαβα μετ’ ολίγον την απάντησιντου Κου Αρχηγού, ότι ούτοι δεν ανευρίσκονται και ότι οφείλω να ενεργήσω άνευ της παρουσίας αυτών. Τούτο ανέφερα και εις τον παριστάμενον Γενικόν Γραμματέα του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως κ. Χαράλαμπον Παπαδόπουλον, ο οποίος προφορικώς μου έδωσε την εντολήν να ενεργήσω άνευ της παρουσίας των ειρημένων». Πλήρως όμως εβεβαιώθη ότι ο Εισαγγελεύς από ενωρίς ευρίσκετο εις τους τόπους των επεισοδίων και εις την Αστυνομικήν Διεύθυνσιν και ειδικώς ερωτηθείς υπήρξεν ανενδοιάστως και απεριφράοτως αντίθετος προς πάσαν σκέψιν παραβιάσεως του Πανεπιστημιακού ασύλου (οράτε συμπληρωματικήν κατάθεσιν Δασκαλοπούλου). Αι εντεύθεν προκύπτουσαι διαπιστώσεις και η κατά την αντιμετώπισιν των διαδηλωτών εν τω Υπουργείω Δημοσίας Τάξεως εφαρμοσθείσα τακτική, ως ανωτέρω αύτη λεπτομερώς εξετέθη, καταδεικνύουν σαφώς τας πολλαπλός παραβιάσεις του Νόμου και το κατά την αντιμετώπισιν των γεγονότων κράτησαν πνεύμα αυτοσχεδιασμού και αυθαιρεσίας. Διότι ο νόμος είναι σαφής και η απαιτουμένη υπ’ αυτού παρουσία του Νομάρχου και του Εισαγγελέως δεν είναι στοιχείον διακοσμητικόν, αλλ’ ενέχει σημασίαν ουσιαστικήν, εφ’ όσον «μετά γνώμην αυτών» διατάσσεται η διάλυσις της συναθροίσεως. Και δεν δύναται να υποστηριχθή ότι συνέτρεχαν προϋποθέσεις της παρ. γ του αρθρ. μόνου Β.Δ. 269 / 72, ήτοι ότι επρόκειτο περί περιστάσεως κατεπειγούσης και παρίστατο άμεσος κίνδυνος διασαλεύσεως της τάξεως, καθ’ ας επιτρέπεται η εν απουσία των ανωτέρω εκπροσώπων της Διοικήσεως και της Δικαιοσύνης ενέργεια. Διότι το τριήμερον των γεγονότων αφαιρεί εξ αυτών πάσαν έννοιαν κατεπείγοντος, τουθ’ όπερ και κατενοήθη υπό των υπευθύνων, δι’ ο και εκλήθη αρχικώς ο Εισαγγελεύς και ήτο δεδομένη, γνωστή σε τοις πάσιν, η κατά την διαδρομήν ταύτην παρουσία Εισαγγελέως. Αποδεικνύεται τούτο εκ των εκτεθέντων και πιστοποιείται εκ των ανταλλαγέντων σημάτων μετά του κέντρου αμέσου δράσεως της Αστυνομικής Διευθύνσεως Αθηνών, καθ’ α περί ώραν 02.30 της 17-11-1973 ευρίσκετο εις τι σημείον του γύρωθεν χώρου Αντεισαγγελεύς Πρωτοδικών ως εκπρόσωπος του Εισαγγελέως. Εις τα εκτεθέντα προσθετέον εισέτι ότι η δοθείσα εντολή προς τον Διευθυντήν της Αστυνομίας παρά του Αρχηγού της Αστυνομίας Πόλεων και του Γενικού Γραμματέως του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως είναι παρ’ νόμος και εντεύθεν δεν καλύπτει αυτόν, διότι κατά την ρητήν επιταγήν της παρ. δ’ της ως είρηται διατάξεως η μετά χρήσεως των όπλων, έστω και προς εκφοβισμόν, διάλυσις συναθροίσεων επικινδύνων δια την ζωήν και σωματικήν ακεραιότητα των συμμετεχόντων εις ταύτας, επιχειρείται πάντοτε και μόνον παρουσία και μετά γνώμην του Νομάρχου και του Εισαγγελέως, μη παρεχομένης εντεύθατης ευχέρειας ως κατά την παρ. γ’ της άνευ αυτών ενεργείας! Ταύτα, όμως, πάντα προϋπέθετον ειλικρίνειαν προθέσεων, μετά συνέσεως, ψυχραιμίας και υπευθυνότητας εκδηλουμένων. Και δυστυχώς δεν συνέτρεξαν αι στοιχειώδεις αύται προϋποθέσεις αλλά το όλον πρόβλημα αντιμετωπίσθη υπό μορφήν στρατιωτικής επιχειρήσεως, αι κρισιμώτεραι φάσεις της οποίας εκτυλίσσονται εν απουσία, ως μη έδει, των εκπροσώπων της Διοικήσεως και της Δικαιοσύνης και βεβαίως ου μόνον άνευ γνώμης αυτών, αλλά και παρά την ρητώς εκφραθείσαν αντίθετον γνώμη του Εισαγγελέως δια τον σεβασμόντου πανεπιστημιακού ασύλου. Ο επικεφαλής των στρατιωτικών τμημάτων Αξιωματικός, αντί να προσφέρη την βοήθειάν του εις τον έχοντα την ευθύνην της όλης ενεργείας Διευθυντήν της Αστυνομίας Αθηνών, τον καταργεί και ενεργεί αυτοβούλως. Έκτοτε η Αστυνομία δεν έχει την πρωτοβουλίαν των κινήσεων, αλλ’ ακολουθεί και αι προβλέπουσαι και ρυθμίζουσαι το πρόβλημα της συνεργασίας στρατιωτικών και αστυνομικών δυνάμεων διατάξεις της κειμένης νομοθεσίας αγνοούνται και παραβιάζονται. Διότι κατά τας παρ. 121 και 128 του Κανονισμού της εν πόλεσιν Υπηρεσίας των Στρατευμάτων, τα μεν στρατεύματα τίθενται υπό τας διαταγάς ή εις την διάθεσιν του προϊσταμένου της Δημοσίας Ασφαλείας ή του Διοικητού Χωροφυλακής, έχοντος πλήρη την ευθύνην απέναντι της Διοικητικής Αρχής δια την λήψιν πάντων των ενδεικνυομένων μέτρων προς τήρησιν της τάξεως και πρόληψιν των ταραχών, η εκτίμησις δε της ανάγκης προσφυγής εις την χρήσιν των όπλων παρά των προς τήρησιν της δημοσίας τάξεως προσεπικαλουμένων στρατευμάτων και η πρωτοβουλία της τοιαύτης ενόπλου επεμβάσεως, ανήκει εις την Διοικητικήν Αρχήν, αντιπρόσωπος της οποίας μεταβαίνει εις τον τόπον της συγκεντρώσεως. Και αποτέλεσμα της αυθαιρεσίας ταύτης υπήρξεν η αναστάτωσις, η σύγχυσις, η ανωμαλία και η εμφανής παρανομία, ως το σοβαρώς υπό της ερεύνης πιθανολογηθέν ότι Συνταγματάρχης του Στρατού εξετέλεσε εν ψυχρώ νέον ηλικίας 17 ετών έμπροσθεν του Πολυτεχνείου (οράτε καταθέσεις υπ’ αριθ. 99 και 242 ένθα και τα στοιχεία ταυτότητος του Συνταγματάρχου αυτού).

Την 02.43 ώραν τάσσεται μικρά, ίσως 15λεπτος, προθεσμία εις τους σπουδαστάς δια να εξέλθουν. Μερικοί εκ των εγκλείστων ήρχισαν να απασφαλίζουν την είσοδον και τελικώς το επέτυχαν. Εδυσχεραίνετο όμως η έξοδος διότι όπισθεν της πύλης είχεν τοποθετηθή και ευρίσκετο αυτοκίνητον Μερσεντές. Και ενώ η μεν πρόθεσις των εγκλείστων προς έξοδον είχε καταστή εμφανής, προσπάθεια δε κατεβάλλετο δια την απομάκρυνσιν του φράσσοντας την πύλην αυτοκινήτου, ανυπόμονος Ίλαρχος, αυτόθι ιστάμενος, απώλεσε την ψυχραιμίαν του και εν οργή ανεφώνησεν: «Τσογλάνια ρεζιλεύετε το στράτευμα…» και αμέσως έδωσε την διαταγήν της εισόδου (οράτε κατάθεσιν του τότε Διευθυντού της Αστυνομίας – υπ’ αριθ. 84). Το άρμα εκινήθη μετά δυνάμεως, συνεκλόνισε την πύλην, κατέστρεψε τους μαρμάρινους κίονας της εισόδου, συνέτριψε και κατέρριψε την εξώθυραν και ακολούθως κυριολεκτικώς ισοπέδωσεν το προεκτεθέν αυτοκίνητον, εισελθόν εις βάθος 10 περίπου μέτρων εντός του προαυλίου του Πολυτεχνείου. Δημοσιογράφος, επί ενός των κιόνων ευρισκόμενος, κατεκρημνίσθη μετ’ αυτού εις το έδαφος, τραυματισθείς ελαφρώς (κατάθεσις υπ’ αριθ. 172), νεαρός σπουδαστής επί των κιγλιδωμάτων της πύλης ιστάμενος εκτινάσσεται, άγνωστον που ενώ σιδηρούν αντικείμενον συνθλίβει τους πόδας νεαράς σπουδάστριας (κατάθεσις υπ’ αριθ. 83). Και εις το αγωνιώδες ερώτημα περί του εάν συνεθλίβησαν ή ετραυματίσθησαν άνθρωποι εκ της εισόδου του άρματος διάφορα και αντίθετα προέκυψαν εκ της ερεύνης στοιχεία. Οι παριστάμενοι τότε επικεφαλής των δυνάμεων, στρατιωτικών και αστυνομικών, αρνητικήν, μετά κατηγορηματικότητος μάλιστα, δίδουν εις το ερώτημα τούτο απάντησιν (οράτε καταθέσεις), έτερος όμως αυτόπτης, δημοσιογράφος αυτός, καταθέτει τα εξής: «Προσποιούμενος τον αδιάφορον ρώτησα έναν αστυνομικόν: Τι έγινε; Πατήσαμε πολλούς; Μου απήντησε: Δεν βαριέσει μόνον δύο – τρεις αλήτες». Και εις έτερον σημείον της καταθέσεως του προσθέτει: «Καθώς προχωρούσα σαστισμένος, λίγο έλειψε να σκοντάψω πάνω σε ένα σώμα που ήταν πεσμένο δίπλα από την Μερσεντές. Δύο μέτρα πιο πέρα ήταν πεσμένος άλλος ένας φοιτητής» (Κατάθεσις υπ’ αριθ. 218 και 81 και 82). Αι τελευταίοι αύται καταθέσεις έχουν βεβαίως υπέρ αυτών την λογικότητα των πραγμάτων, όταν ληφθή υπ’ όψιν, ότι το άρμα εκινήθη αιφνιδίως και μετά δυνάμεως, καθ’ ον χρόνον συνεχίζοντα αι διαπραγματεύσεις και πλήθος σπουδαστών ευρίσκοντο επί των κιγκλιδωμάτων ή όπισθεν αυτών και εν επαφή σχεδόν προς την πύλην. Παραμένει, όμως, μόνον λίαν πιθανή και ανεπιβεβαίωτος. Ομάς Αξιωματικών και άνδρες της δυνάμεως καταδρομών, ακολουθούντες το άρμα εισέρχονται εις το Πολυτεχνείον πυροβολούντες. Έντρομοι και εμβρόντητοι οι οπουδασταί κυριεύονται από την ενώπιον του εσχάτου κινδύνου φοβεράν αγωνίαν. Και άρχεται ακολούθως η έξοδος. Οι εγγύς της κατακρημνησθείσης πύλης ευρισκόμενοι εξέρχονται πρώτοι. Οι περισσότεροι, όμως, πηδούν εκ των παραθύρων και των κιγκλιδωμάτων. Υπό την πίεσιν πλήθους ανθρώπων καταρρίπτεται τμήμα των προς την οδόν Στουρνάρα κιγκλιδωμάτων. Και δια του δημιουργηθέντος ανοίγματος εξέρχονται οι σπουδασταί κατά μάζας. Κατευθύνονται προς όλα τα σημεία, απομακρυνόμενοι. Νέον, όμως, δι’ αυτούς αρχίζει μαρτύριον. Ύβρεις κατ’ αυτών εκτοξεύονται και καταδιωκόμενοι βαναύσως κακοποιούνται. Πολλοί εκ των κατωτέρων Αστυνομικών Υπαλλήλων, ως ετονίσθη ήδη, είχον απολέσει την ψυχραιμίαν των. Εις μάτην οι Αρχηγός και Διευθυντής της Αστυνομίας διατάσσουν να μη προβαίνουν εις βιαίας εκδηλώσεις κατά των εξερχόμενων. Πολλοί Αξιωματικοί και στρατιώται παρεμβαίνουν προς προστασίαν των φοιτητών. Και υπήρξε πηγαία και βαθεία η ευγνωμοσύνη πολλών εξ αυτών προς τους αγνώστους σωτήρας των, ως εις τας καταθέσεις των τους αποκαλούν με συγκίνησιν. Έμπροσθεν με την πύλη του Πολυτεχνείου δημιουργείται διάδρομος υπό των στρατιωτών μέσω του οποίου διέρχονται οι εξερχόμενοι, κατευθυνόμενοι προς την οδόν Τοσίτσα, εντός δε του Πολυτεχνείου βοηθούν, προστατεύουν και εις τους ώμους των πολλούς αδυνάτους κρατούν δια να δυνηθούν να υπερπηδήσουν το υψηλόν κιγκλίδωμα. Και επεισόδια μεταξύ στρατιωτικών και αστυνομικών λαμβάνουν χωράν εν τη προσπάθεια των πρώτων να προστατεύσουν τους φοιτητάς από το διωκτικόν μένος των άλλων. Απομακρυνόμενοι, όμως, του Πολυτεχνείου αγωνιώδεις τους αναμένουν εκπλήξεις. Από παντού τους καταδιώκουν και τους κτυπούν. Εις την γωνίαν των οδών Τοσίτσα και Μπουμπουλίνας άνδρες της ΚΥΠ εν πολιτική περιβολή τους κτυπούν ανηλεώς και πυροβολούν κατ’ αυτών (καταθέσεις υπ’ αριθ. 84α και 225), ενώ εις την ταράτσαν ενός των αυτόθι κτιρίων έχουν εγκαταστήσει πολυβόλον (κατάθεσις υπ’ αριθ. 199). Εις την συμβολήν των οδών Πατησίων και Στουρνάρα άνδρες εν πολιτική περιβολή, κραδαίνοντες ρόπαλα, εξήλθον από ομάδα αυτόθι ευρισκομένων αστυνομικών και εκακοποίησαν σεβάσμιον καθηγητήν Πανεπιστημίου, την σύζυγόν του και νεαρόν σπουδαστήν διότι εξήρχοντο του Πολυτεχνείου, ένθα ο Καθηγητής – ιατρός και η σύζυγος του είχον μεταβή προς εκπλήρωσιν του ανθρωπιστικού και ιατρικού των καθήκοντος. Και οι ροπαλοφόροι ούτοι ήσαν άνδρες της ΕΣΑ εν πολιτική περιβολή (οράτε καταθέσεις υπ’ αριθ. 30, αλλά και του τότε Διευθυντού της Αστυνομίας περί του ρόλου των ανδρών της ΕΣΑ γενικώτερον κατά τα επεισόδια της επταετίας και ειδικώτερον εις το Πολυτεχνείον). Εις τας ταράτσας των γύρω κτιρίων επισημαίνονται ελεύθεροι σκοπευταί υπό του ιδίου Διευθυντού της Αστυνομίας να επιτελούν το φονικόν έργον των (στοιχείον προκύπτον έκτων μαγνητοταινιών και κατάθ. υπ’ αριθμ. 31), ενώ ομάδες ανεύθυνων και ανωνύμων «τραμπούκων» και επικινδύνων τρωκτικών της γαλήνης του τόπου εκδηλώνουν το εγκληματικόν μένος των κατά των ατυχών σπουδαστών που κατά μάζας εξέρχονται του Πολυτεχνείου. Και εις το πανδαιμόνιον τούτο της εξόδου των φωνών, των κραυγών, των οιμωγών, των καταδιώξεων και των πυροβολισμών έπεσαν οι περισσότεροι εκ του πλήθους των τραυματιών των αιματηρών αυτών γεγονότων. Ειδικώς δέον ενταύθα να σημειωθή ότι πολλά εκ των ριφθέντων βλημάτων ήσαν της κατηγορίας των εκρηκτικών τοιούτων ντουμ – ντουμ (κατάθ. υπ’ αριθ. 122). Τη εντολή του Αρχηγού της Αστυνομίας Πόλεων ενεργούνται ακολούθως συλλήψεις «των πρωταιτίων και υπεύθυνων». Και επειδή ήτο αδύνατον να επισημανθούν οι πρωταίτιοι και υπεύθυνοι ούτοι εις το πλήθος των εξερχόμενων συνελήφθησαν 866 άτομα και μετήχθησαν αρμοδίως! Τέλος η όλη επιχείρησις λήγει για της εν άσμασιν αποχωρήσεως των στρατιωτικών τμημάτων συντεταγμένων υπό τα χειροκροτήματα των αστυνομικών (κατάθεσις υπ’ αρ. 224 και 227). Μετά τινας ώρας κηρύσσεται ο στρατιωτικός νόμος και νέον ανοίγει κεφάλαιον δολοφονιών και αιμάτων. Αστυνομικοί πυροβολούν εν ψυχρώ ανύποπτους διαβάτας, ενώ τα επί των κεντρικών αρτηριών των Αθηνών κινούμενα άρματα μάχης σκορπίζουν τον θάνατον. Οι επ’ αυτών πυροβοληταί ασκούνται εις την σκοποβολήν επί κινουμένων ανθρωπίνων στόχων. Πυροβολούντες κατά τρόπον σκληρόν και ανάγλητον. Οι επί του κτιρίου του ΟΤΕ, της οδού Πατησίων, εγκατεστημένοι στρατιώται πυροβολούν, προς πάσαν κατεύθυνσιν και δύο (2) τουλάχιστον νεκροί συγκαταλέγονται μεταξύ των θυμάτων των (οράτε κατωτέρω ειδικόν κεφάλαιον). Νεαρός Ανθυπίλαρχος, εις τα ανωτέρω περιπολίας των αρμάτων συμμετασχών, εκόμπαζε μεταξύ των συναδέλφων του Αξιωματικών, διότι «πολλούς εγάζωσε και μια κοπέλα την έκοψε στη μέση»! Τα στοιχεία ταυτότητος του Αξιωματικού τούτου βεβαιούνται πλήρως υπό της παρούσης ερεύνης (Κατάθ. υπ’ αριθ. 241 και 242). Και όμως οι υπεύθυνοι, τότε, ηγέται του στρατεύματος ουδέν ήκουσαν και τεθέντες κατά την έρευναν προ της τραγικότητος των γεγονότων εξέφρασαν την έκπληξίν των και την οδύνην των. Δείγμα μικρόν της κρατούσης κατά έκπληξίν των και την οδύνην των. Δείγμα μικρόν της κρατούσης κατά τας φοβέρας εκείνος στιγμάς καταστάσεως αυθαιρεσίας και ανευθυνότητος αντλείται εκ της καταθέσεως του Αστυνομικού Διευθυντού Αθηνών.

Υποστηρίζονται ούτω υπ’ αυτού, πλην άλλων και τα εξής: «Την 19ην ώραν της Κυριακής 18-11-1973 εκλήθην εις την ΑΣΔΕΝ, ίνα μετάσχω συσκέψεως. Με συνώδευσεν ο Αστυνομικός Διευθυντής Καραθανάσης. Συνεκεντρώθημεν περί τους 15 Αξιωματικοί Αστυνομίας και Στρατού. Παρευρέθησαν και οι επί κεφαλής στρατιωτικών μονάδων, εκ των διατεθέντων εις το Πολυτεχνείον. Της συσκέψεως προήδρευσεν ο Στρατηγός Μαυροειδής. Προ πάσης συζητήσεως ηγέρθην και διεμαρτυρήθην εντόνως δια τους άσκοπους πυροβολισμούς, ειπών ότι είναι απαράδεκτον να πυροβολούν τα τανκς στο γάμο του Καραγκιόζη και να σκοτώνεται ο κόσμος. Ο Στρατηγός εθύμωσεν με την διατύπωσίν μου και με παρετήρησεν αυστηρά, προσθέσας ότι δεν είναι αληθής ο ισχυρισμός μου και ότι έχει δώσει εντολήν και έχουν σταματήσει οι άσκοποι πυροβολισμοί. Την στιγμή εκείνην ηκούσθη ριπή πολυβόλου πλησίον μας εις την περιοχή Πλάκας. Τον ηρώτησα με σχετικήν αυθάδειαν «αυτό τι είναι Στρατηγέ»;. Έγινε ωχρός και διέταξεν άμεσον έρευναν. Διεπιστώθη ότι είχεν πυροβολήσει Ανθυπολοχαγός. Επείσθην ότι άλλα διέτασσεν ο Στρατηγός και άλλα εποίουν οι υπό τας διαταγάς του»! Ως απίθανα εμφανίζονται και είναι τω όντι απίστευτα, αλλά κατά τρόπον αναμφισβήτητον βεβαιούνται και πλήρως αποδεικνύονται! Ήσαν πολλά ομοίως τα θύματα του Σαββάτου, 17-11-1973 και της Κυριακής 18-11-1973. Το πλήθος των ληφθεισών μαρτυρικών καταθέσεων και τα συλλεγέντα έγγραφα στοιχεία παρέχουν την πλήρη επί του προκειμένου απόδειξιν. Τας αμέσως επομένως ημέρας συνελήφθησαν ο Πρύτανις του Πολυτεχνείου Κωνσταντίνος Κονοφάγος και οι καθηγηταί: Σκουληκίδης, Βέης, Κουμούτσος και Σακελλαρίδης, επί μακρόν στερηθέντες της ελευθερίας των εις τα κρατητήρια της ΕΣΑ και εις μαρτύρια υποβληθέντες. Ανεξαρτήτως ήδη της εκτάσεως των συγκεκριμένων ζημιογόνων αποτελεσμάτων εκ της εκτεθείσης συμπεριφοράς στρατιωτικών και αστυνομικών, δέον ιδιαιτέρως εν τω σημείω τούτω να τονισθή ότι ο επιλεγείς και εφαρμοσθείς τρόπος ενεργείας εν τη εκτελέσει της εντολής ούτε ψυχολογικόν εκφοβισμόν συνιστά, ούτε υπακοήν εις δοθείσης, δήθεν, αυστηρός διαταγάς δια μη πυροβολισμούς υποδηλοί. Και ανά μέσον του πλήθους των αντιφάσεων, αντιθέσεων και παλινωδών περί την αντιμετώπισιν του προβλήματος αγωνιώδες, αλλά και αμείλικτον ορθούται εις την ψυχήν παντός – όντος ανθρώπου – το ερώτημα: Ποία, τέλος, πάντων, ήτο η θέσις των τότε κρατούντων έναντι της εξεγέρσεως του Πολυτεχνείου; Διότι η πρόθεσις της ικανοποιήσεως των φοιτητικών αιτημάτων, περί ης ωμίλουν, είναι αντίθετος προς την απαγόρευσιν των φοιτητικών αρχαιρεσιών ή τις επηκολουθήσασαν απηνή καταδίωξιν. Η απαγόρευσις παντός πυροβολισμού, ως θεωρητική εντολή, εμυκτηρίσθη δεινώς από το όργιον των ριπτομένων βολών. Ο σεβασμός του Πανεπιστημιακού ασύλου, υπέρ ου οι πάντες εκόπτοντο, εξηυτελίσθη υπό τας ερπύστριας του παραβιάσαντος τας πύλας του Πολυτεχνείου άρματος μάχης. Η περί κινήσεως τριών ή τεσσάρων μόνον αρμάτων δήθεν εντολή του τότε πανίσχυρου Δικτάτορας κατεπνίγη εις τον ορυμαγδόν του πλήθους των κατελθόντων εις το Πολυτεχνείον αρμάτων. Ο επιδιωκόμενος δήθεν ψυχολογικός επηρεασμός μετεβλήθη εις οιονεί στρατιωτικήν επιχείρησιν εις βάρος αόπλων, η προστασία των εξερχόμενων του Πολυτεχνείου σπουδαστών δεν συμβιβάζεται με τας καταξιώσεις, τους προπηλακισμούς, τους εξευτελισμούς, τας κακοποιήσεις και το όργιον των συλλήψεων. Ο σεβασμός της αυτοτέλειας των Ανωτάτων Πνευματικών Ιδρυμάτων δια της συλλήψεως και του βασανισμού Ακαδημαϊκών Διδασκάλων, η διατυμπανισθείσα, τέλος, με πολλήν αυταρέσκειαν, αναίμακτος επιχείρησις κατεκλύσθη από το αίμα των αθώων θυμάτων της. Διατί λοιπόν πάντα ταύτα; Διότι το τότε καθεστώς και αι όπισθεν αυτού κρυπτόμεναι τάσεις επεδίωκαν μόνον να διατηρήσουν, αντί πάσης θυσίας, την εξουσίαν οι μεν, ή να επιβούν ταύτης οι δε και εμφανώς ηδιαφόρουν δια την τύχην των φοιτητών! Και τις πταίει; Πάντες αι εξαπολύσαντες τας δυνάμεις αυτάς του ολέθρου και εμπνεύσαντες την πολιτικοποίησιν της κινήσεως, οργανώσαντες ή εκμεταλλευθέντες την όλην επιχείρησιν εμφανείς ή αφανείς δράσται, περί ων, όμως, κατωτέρω.

II. ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ

Α. ΝΕΚΡΟΙ:

Βαρύς υπήρξεν ο φόρος του αίματος εις νεκρούς και τραυματίας ο καταβληθείς δια την καταστολήν δια την καταστολήν της εξεγέρσεως του Πολυτεχνείου. Και των μεν τραυματιών τον αριθμόν, ήγγισε, μετά βεβαιότητας μάλλον, η έρευνα. Ανεξιχνίαστος, όμως, παραμένει εισέτι ο ακριβής αριθμός των νεκρών. Σύντονοι κατεβλήθησαν προς την κατεύθυσιν ταύτην προοπάθειαι και πέραν των αμέσως η εμμέσως περιερχομένων εις γνώσιν μου έκκλησις δια του Τύπου δημοσία διετυπώθη, όπως καταγγελθώσιν ή αναφερθώσι περιπτώσεις θανάτων ή και εξαφανίσεων ατόμων συνεπεία των γεγονότων του Πολυτεχνείου. Και είναι αληθές ότι ουδέν περιοτατικόν κατηγγέλθη. Δεν αντλείται, όμως εντεύθεν απόδειξις περί ανυπαρξίας τοιούτων. Διότι κατά τη διαδρομήν της ερεύνης εβεβαιώθησαν ή και απλώς επιθανολογήθησαν περιστατικά εδραιούντα παρ’ εμοί την πεποίθησιν ότι οι νεκροί εκ των γεγονότων του Πολυτεχνείου υπήρξαν περισσότεροι των επισήμως ανακοινωθέντων. Δι’ ο και κατανοώ τα ελατήρια της σιωπής των παθόντων.

Περί πάντων τούτων, όμως, αναλυτικώτερον, ως ακολούθως, αφού προηγουμένως τονισθεί ότι ουδείς απολύτως εκ των σπουδαστών του Πολυτεχνείου εφονεύθη κατά το ανωτέρω τριήμερον (οράτε υπ’ αριθμ. 33437 /11.10.74 έγγραφον της Συγκλήτου του Πολυτεχνείου προς υμάς).

α) Επισήμως ανακοινωθέντες νεκροί είναι οι ακόλουθοι:

1. Διομήδης Ιωάννου Κομνηνός, ετών 17, μαθητής. Εφονεύθη έξωθιτου Πολυτεχνείου περί ώρα 22.15′ της 16.11.73. Βασίμως πιθανολογείται ότι δράστης του φόνου τούτου είναι ο προεκτεθείς Συνταγματάρχης.

2. Βασίλειος Παναγιώτου Φαμέλλος, ετών 26. Εφονεύθη εγγύς του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως περί ώρα 22.30′ της 16.11.73, βληθείς προφανώς υπό τίνος των εκ του υπουργείου πυροβολούντων.

3. Toril Engelend, σπουδάστρια, Νορβηγίς. Εφονεύθη εις την πλατείαν Αιγύπτου περί ώρα 23.30’της 16.11.1973 παρ’ αγνώστου δράστου.

4. Γεώργιος Ανδρέου Σαμούρης, σπουδαστής, ετών 22. Εφονεύθη υπ’ αγνώστου εις άγνωστον σημείον εξ επαφής περί το μεσονύκτιον της 16.11.1973 και το πτώμα του μετεφέρθη και απερρίφθη εις την διασταύρωσιν των οδών Καλλιδρομίου και Ζωσιμάδων (Κατάθεσις υπ’ αριθμ. 137).

5. Αλέξανδρος Ευστρατίου Σπαρτίδης, ετών 16, μαθητής. Εφονεύθη επί της οδού Κότσικα (παρόδου Πατησίων) την 10.20 ώραν της 17.11.1973, βληθείς υπό στρατιωτών εκ του κτιρίου του ΟΤΕ.

6. Μάρκος Δημητρίου Καραμάνης, ετών 23. Εφονεύθη ευρισκόμενος εις την επί της οδού Πατησίων και Αιγύπτου 1 πολυκατοικίαν την 10.30 ώραν της 17.11.1973, βληθείς ομοίως υπό στρατιωτών εκ του κτιρίου του ΟΤΕ.

7. Βασίλειος Καράκας, Τούρκος υπήκοος, ετών 43. Εφονεύθη εις την πλατείαν Αιγύπτου περί ώραν 13.00′ της 17.11.1973, βληθείς εκ διερχομένου άρματος μάχης.

8. Δημήτριος Θεοφ. Θεοδώρας, ετών 6. Εφονεύθη επί της οδού Ορεινής Ταξιαρχίας Ζωγράφου περί ώραν 13.30 της 17.11.1973, βληθείς υπό στρατιώτου ευρισκομένου έμπροσθεν του Ναού του Αγίου Θεράποντος.

9. Βασιλική Φωτίου Μπεκιάρη, ετών 17. Εφονεύθη ευρισκομένη εις την ταράτσα της επί της οδού Μεταγένους 8 – Νέος Κόσμος οικίας της περί ώρα 12.30′ της 17.11.1973, δεχθείσα εις την κεφαλήν της βλήμα αδέσποτον άρματος.

10. Γεώργιος Αλεξάνδρου Γεριτσίδης, ετών 48, εφοριακός υπάλληλος. Εφονεύθη ευρισκόμενος εν Ν. Λιοσίοις προς εκτέλεσιν υπηρεσίας περί ώραν 12.15′ της 17.11.1973 δεχθείς ομοίως βλήμα αδέσποτον άρματος μάχης εις την κεφαλήν.

11. Νικόλαος Πέτρου Μαρκουλής, ετών 25. Εφονεύθη παρά την πλατείαν Βάθης περί ώραν 11.00’της 17.11.1973, βληθείς εκ διερχομένου άρματος μάχης.

12. Στυλιανός Αγαμ. Καραγεώργης, ετών 19, εργάτης. Ετραυματίσθη θανασίμως επί της οδού Πατησίων, έμπροσθεν του κινηματογράφου ΕΛΛΗΝΙΣ, περί ώρα 10.00’της 17.11.1973, βληθείς εκ διερχομένου άρματος και απεβίωσεν εις το ΚΑΤ την 30.11.1973.

13. Ανδρέας Στεργίου Κουμπος, ετών 63. Ετραυματίσθη σοβαρώς διερχόμενος την οδό Καποδιστρίου περί ώρα 14.00′ της 18.11.1973, βληθείς εκ διερχομένου άρματος και απεβίωσε την 30.1.1974.

14. Μιχαήλ Δημήτριου Μυρογιάννης, ετών 20. Εφονεύθη εις την διασταύρωσιν των οδών Πατησίων και Στουρνάρα περί ώραν 13.30′ της 18.11.73, βληθείς δια περιστρόφου εις την κεφαλήν και

15. Κυριάκος Δημητρίου Παντελάκης, ετών 45, δικηγόρος. Ετραυματίσθη σοβαρώς επί της οδού Γλάδστωνος περί ώραν 12.40′ της 18.11.1973, βληθείς εκ διερχομένου επί της οδού Πατησίων άρματος και απεβίωσεν την 18.12.1973.

β) Νεκροί πλήρως βεβαιωθέντες:

1. Σπύρος Κοντομάρης, δικηγόρος. Απεβίωσεν τας απογευματινός ώρας της 16.11.73 ευρισκόμενος επί της οδού Γεωργίου Σταύρου, συνέπεια θανατηφόρου επενέργειας των ριπτομένων υπό της αστυνομίας αερίων (κατάθ. υπ’ αριθμ. 93).

2. Αικατερίνη Αργυροπούλου, ετών 75. Ετραυματίσθη σοβαρώς ενώ ευρίσκετο εις την εν Αγ. Αναργύροις οικίαν της περί ώραν 11.00′ της 17.11.1973, δεχθείσα αδέσποτον βλήμα άρματος και απεβίωσεν κατά μήνα Μάιον 1974 και

3. Δημήτριος Παπαϊωάννου, ετών 60, ιδιωτικός υπάλληλος. Απεβίωσεν την μεσημβρίαν της 17.11.1973 εκ προσφάτου εμφράγματος του μυοκαρδίου κατά την ιατροδικαστικήν έκθεσιν σοβαρώς όμως, υπό της συζύγου του αμφισβητούμενης και υποστηριζούοης ότι ο σύζυγος της απεβίωσεν είτε βληθείς δι’ όπλου, είτε υποστάς συγκοπήν εκ των ριπτομένων αερίων, καταθεσάσης δε ότι μόνον εις το Νεκροταφείον της επετράπη να πλησιάσει απλώς και να ατενίσει το πρόσωπον του νεκρού συζύγου της.

γ) Νεκροί βασίμως προκύπτοντες:

1. Ο ιατρός – χειρουργός Γεώργιος Γρηγοριάδης, μετά λόγου γνώσεως καταθέτει ότι ο ίδιος προσωπικώς αντελήφθη και διεπίστωσεν ιατρικώς τον θάνατον (2) δύο αγνώστων νέων, πληγέντων: Του μεν ενός εις την πλατείαν Βικτωρίας περί ώραν 11.00′ της 17.11.1973 δια βλήματος περιστρόφου υπό Ανθυπασπιστού της Χωροφυλακής ριφθέντος, του δε ετέρου εις την οδόν Γ Σεπτεμβρίου περί ώραν 12.00′ της 18.11.1973 δια βλήματος διερχομένου άρματος (κατάθ. υπ’ αριθμ. 25).

2. Η μάρτυς Παναγ. Παπακυριακού καταθέτει περί θανάσιμου τραυματισμού μικράς κορασίδος, ηλικίας 9 περίπου ετών, εις την γωνίαν των οδών Πατησίων και Κλωναρίδου περί ώραν 14.00 της 17.1.1.1973 εκ βλημάτων διερχομένου άρματος, εξ ων και η ιδία ετραυματίσθη βαρύτατα (κατάθ. υπ’ αριθμ. 168).

3. Ο φοιτητής Λεωνίδας Ανωμερίτης, καταθέτει περί θανάσιμου τραυματισμού νεαράς μαθήτριας, εντός του χώρου του Πολυτεχνείου ευρισκόμενης, περί ώρα 11.45′ της 16.11.1973, δια βλήματος ριφθέντος εκ του εκτός του Πολυτεχνείου χώρου (κατάθ. υπ. αριθμ. 32).

4. Ο Φαρμακοποιός Αλέξανδρος Παναγόπουλος καταθέτει ότι, ότε προ του μεσονυχτίου της Παρασκευής 16.11.1973, επεσκέφθη μετά της συζύγου του το Πολυτεχνείον προς παροχήν υπηρεσιών εις τους τραυματίας και εισήλθεν εις το αυτόθι υπάρχον πρόχειρον ιατρείον, ιδίοις όμμασιν αντελήφθη την ύπαρξιν (3) τριών νεκρών και μιας γυναικός θανασίμως τραυματισθείσης, τα τραύματα των οποίων σαφώς περιγράφει. Προσθέτει δε ότι εκ μελών της Συντονιστικής Επιτροπής Φοιτητών έλαβε την πληροφορίαν ότι είχαν και οκτώ (8) εισέτι νεκρούς, τα πτώματα των οποίων είχον τοποθετηθεί και εφυλάσσοντο εις παρακείμενον χώρον ίνα μη υποπέσουν εις αντίληψιν των σπουδαστών και προκληθή πανικός (κατάθ. υπ’ αριθμ. 245).

5. Περί των ανωτέρω νεκρών σαφώς καταθέτουν και σπουδασταί, μέλη της Συντονιοτικής Επιτροπής, οι οποίοι και περιγράφουν με ενάργειαν τα τραύματα τα οποία έκαστος των νεκρών συναδέλφων των έφερεν (Οράτε καταθέσεις υπ’ αριθμ. 41,45 και 217). Και ναι μεν ο εις εκ των ανωτέρω μαρτύρων (217) καταθέτει και περί τα είκοσι δύο (22) πτωμάτων, άτινα ο ίδιος ούτος προσωπικώς αντελήφθη, περιστατικόν όπερ δεν επεβεβαιώθη, πλην σοβαροί διάτην αλήθειαν των κατατιθεμένων προκύπτουν ενδείξεις εκ της προεκτεθείσης καταθέσεως Αλέξ. Παναγοπούλου, όστις και αναφέρει ότι αντελήφθη θάλαμον υπό του περιβόητου Πίμπα – πράκτορας της ΚΥΠ (κατάθ. υπ’ αριθμ. 29 και 176 μετά μαγνητοταινίας) – φρουρούμενον, εις ον υπήρχον άνθρωποι δήθεν κοιμώμενοι, ων, όμως, η στάσις και η όλη εμφάνισις εις πολλάς τον ανωτέρω μάρτυρα ενέβαλεν υποψίας (οράτε κατάθεσιν). Ανακήπτει βεβαίως το ερώτημα τι εγένοντο οι νεκροί αυτοί και σοβαρά δια τους αντιλέγοντας αντλούνται εντεύθεν επιχειρήματα. Όμως προσφέρουν ίσως απάντησιν τα υπό των φυλάκων του νεκροθαλάμου του Ρυθμιστικού Κέντρου Αθηνών κατατιθέμενα. Ο μεν Νικ. Νίκας καταθέτει ότι κατά την διάρκειαν της υπηρεσίας του μέχρι της 23.00′ ώρας της 16.11.1973 παρέλαβε και ετοποθέτησε εις τον νεκροθάλαμον επτά (7) πτώματα νέων ανδρών, ηλικίας 22-25 ετών, τα οποία δεν συνωδεύοντο από πιοτοποιητικόν θανάτου και κάρταν περί της ταυτότητος του νεκρού (κατάθ. υπ’ αριθμ. 80). Ο εκ του ανωτέρω παραλαβών ακολούθως υπηρεσίαν Ιωάννης Μάρας, καταθέτει ότι από της 23.00′ ώρας της 16.11.1973 μέχρι 7.00′ της 17.11.1973 παρέλαβεν και ετοποθέτησεν εις τον νεκροθάλαμον επτά (7) πτώματα, νέων ομοίως ανδρών, ηλικίας 20-35 ετών, έκτων οποίων τα τέσσερα (4) ήταν αγνώστου ταυτότητος (κατάθ. υπ’ αριθμ. 89). Και ούτω κατά την τραγικήν εκείνην νύχτα των γεγονότων, 16 προς 17 Νοεμβρίου 1973, ένδεκα (11) πτώματα αγνώστων νέων διακομίζονται εις το Ρυθμιστικόν Κέντρον Αθηνών, άτινα, όμως, πλην ενός (κατά τα επίσημα στοιχεία του Νοσοκομείου) ουδαμού εμφανίζονται, ούτε καταχωρίζονται! Και η ανυπαρξία επισήμων στοιχείων εν τω Νοσοκομείω δεν αποδεικνύει βεβαίως την ανυπαρξίαν πτωμάτων, διότι αι καταθέσεις είναι κατηγορηματικοί και σαφείς και πλήρως εκ της ερεύνης εβεβαιώθη ότι ουδεμία εγένετο επίσημος εγγραφή του πλήθους των εισαγομένων τότε τραυματιών εις το Γενικόν βιβλίον της πύλης. Μόνον οι αυτόθι ευρισκόμενοι αστυνομικοί εμερίμνων δια τα καθ’ εαυτούς περί τούτου και τα υπ’ αυτών συλλεγέντα στοιχεία, κατά το μάλλον ακριβή, μετά των εν συνεχεία εις τα βιβλία των κλινικών του Νοσοκομείου εγγραφών, προσέφεραν ημίν αποδείξεις περί του αριθμού των διακομισθέντων εις το Ρυθμιστικόν τραυματιών! Θα ήτο μάταιον επομένως να ερευνηθή περαιτέρω, μολονότι επεχειρήθη, τι εγένοντο οι νεκροί ούτοι! Επισημαίνομεν μόνον το πρόβλημα και τονίζομεν ότι τα υπό των ανωτέρω κατατιθέμενα πλήρως εναρμονίζονται προς τα υπό των σπουδαστών υποστηριζόμενα ως προς τον αριθμόν των δέκα (10) περίπου νεκρών.

6. Πλήρως εκ των εκτεθέντων εβεβαιώθη η εν ψυχρώ δολοφονία νέου ανδρός εις το Ρυθμιστικόν Κέντρον Αθηνών υπό των αυτόθι υπηρετούντων, κατά την τραγικήν αυτήν νύκτα, αστυνομικών (καταθέσεις υπ’ αριθμ. 69, 70, 77, 79, 86 και 94), αλλά και δευτέρα τοιαύτη θανατώσεως τραυματίου συνεπεία ξυλοδαρμού, εις χείρας του ιατρού χειρουργού Λέων. Παπασταματίου (κατάθ. υπ’ αριθμ. 86) αποβιώσαντος. Τι εγένοντο οι δύο (2) ούτοι νεκροί; Διότι είναι πλήρως βεβαιωμένον ότι ουδείς εξ αυτών ευρίσκεται εις τον κατάλογον των εξ (6) επισήμων νεκρών του Ρυθμιστικού, εξ ων μάλιστα μόνον εις (ο άγνωστος αρχικώς και γνωστός ακολούθως Βασ. Φαμέλλος) διεκομίσθη κατά τον επίμαχον χρόνον της νυκτός της 16ης προς 17ην Νεομβρίου 1973. Επίτασις της αγωνίας εκ του τιθεμένου προβλήματος! Δι’ ο και ο προεκτεθείς ιατρός – χειρουργός, προσωπικώς παρακολουθήσας τα γεγονότα εις το Ρυθμιστικόν και εις την επιχείρηση/ σωτηρίας, συμμετασχών ειδικώς περί του αριθμού των εν τω Ρυθμιστικοί νεκρών εκ των γεγονότων του Πολυτεχνείου ερωτηθείς, καταθέτει ότι πρέπει ν’ ανέρχωνται εις είκοσι (20) ή είκοσι πέντε (25) και αιτιολογεί διατί (Οράτε κατάθεσιν ομοίως και τας 47 και 98). Εκ των εκτεθέντων δήλον καθίσταται ότι εις τους καταλόγους των επισήμως ανακοινωθέντων δέκα πέντε (15) νεκρών και υπό της ερεύνης βεβαιωθέντων τριών (3) τοιούτων δέον να προστεθούν και έτεροι δέκα έξι (16) τουλάχιστον βασίμως προκύπτοντες, οίτινες, τονιστέον και πάλι, ουδεμίαν έχουν, ως προς την ταυτότητα, σχέσιν με τους επισήμως ανακοινωθέντος. Παραμένει βεβαίως πάντοτε το ερώτημα: Τι εγένοντο τα πτώματα των νεκρών τούτων και διατί οι οικείοι των εξακολουθητικώς σιωπούν; Δεν είναι εύκολος η απάντησις εις τον χαράσσοντα τας γραμμάς ταύτας. Είναι υποχρέωσις, όμως, η έναντι του προβλήματος θέσις και η κατανόησις των ανερμήνευτων ή αδυνάτων. (Οράτε σχετικώς κατάθεσιν Δημ. Πίμπα, υπ. αριθμ. 71).

δ) Νεκροί εκ διαδόσεων πιθανολογούμενοι:

Πολλά τω όντι περί μεγάλου αριθμού νεκρών διαδίδονται και θρυλούνται. Διάφοροι κατάλογοι περί τούτων κυκλοφορούν, δύο των οποίων αναφερόντες ονόματα νεκρών 46 και 59, αντιστοίχως, περιήλθαν εις χείρας μου και απετέλεσαν αντικείμενον ειδικής, επισταμένης και αγωνιώδους ερεύνης. Αμφότεροι εκυκλοφόρησαν το πρώτον εις την αλλοδαπήν και ο εις εξ αυτών επιμέλεια πολλών γνωστών Ελλήνων, εις το εξωτερικόν κατά την εποχήν της Δικτατορίας ευρισκομένων. Είναι αμφότεροι ελλιπείς κατά τα στοιχεία των και η επ’ αυτών έρευνα εις ουδέν το συγκεκριμένον απέληξε. Βεβαίως ο πρώτος αυτών κατετέθη παρά προσώπου λίαν αξιόπιστου, βεβαιώσαντος περί της σοβαρότητος της ερεύνης και της εγκυρότητος των πορισμάτων αυτής εν τη αναγραφή των ονομάτων του καταλόγου. Εξ ουδενός, όμως, ετέρου στοιχείου ενισχύθη η άποψις αυτή και των αναγραφομένων ονομάτων η συμπλήρωσις δεν επετεύχθη, ίνα διευκλυνθή ακολούθως η έρευνα εν τη αναζητήσει της αληθείας. Ο έτερος των καταλόγων κατά πολύ ελλιπέστερος εμφανίζεται κατά το περιεχόμενόν του και ουδέν ουδαμόθεν προσφέρεται προς επιβεβαίωσίν του. Ο υιοθετήσας τούτον μάρτυς επί της υποθέσεως και μηνυτής Γρηγόριος Παπαδάτος, ειδικώς εφ’ ημών κληθείς όπως προσκόμιση ή κατονομάση έστω στοιχεία ενισχυτικά των απόψεων του, ουδέν περί του αντικειμένου τούτου κατέθεσεν. Σοβαρώς εξ ετέρου εκ της ερεύνης ημών επιθανολογήθη ότι εξ (6) εκ των αυτώ αναφερομένων ονομάτων αφορούν τους τραυματίας των γεγονότων, ενώ πλήρως εβεβαιώθη ότι όνομα αναμφισβητήτως νεκρού, του Αλεξ. Σπαρτίδη, δεν αναφέρεται εν αυτών (οράτε το από 20.7.74 ενημερωτικόν σημείωμα Γεν. Ασφαλείας και της υπ’ αριθμ. 51075 Φ. 680 /15 /14.10.74 αναφοράν της προς υμάς). Ουδείς βεβαίως δύναται να αποκλείση το ενδεχόμενον μήνυμα αληθείας εκ των καταλόγων τούτων να εκπορεύεται και πολλοί ή και άπαντες οι προαναφερθέντες, αριθμητικώς μόνον ως βασίμως προκύπτοντες, νεκροί να αποτελούν μέλη των εν αυτοίς αναγραφομένων ομάδων ή και να αναφέρονται εις αυτούς αι υπό ετέρων μαρτύρων κατατιθέμενοι, ανεπιβεβαίωτοι όμως παραμένουσαι περιπτώσεις πιθανών νεκρών (οράτε καταθέσεις υπ’ αριθμ. 183, 209, 218, 255, 50 και 55). Τα ενδεχόμενα όμως ταύτα πόρρω αφίστανται του ασφαλούς και βέβαιου, όπερ και μόνον δύναται να αποτελέση στοιχείον αποδεικτικόν. Οίκοθεν νοείται ότι η αυτή προσήκει απάντησις και υπεύθυνος θέσις και έναντι των περί υπάρξεως ομαδικών τάφων διαθρυλουμένων, μολονότι σκληρά δια τον γράφοντα υπήρξε δοκιμασία η λήψις της καταθέσεως ατόμου, στρατιώτου όντος κατά την ερευνωμένην περίοδον, όστις, δια των κατατεθέντων του και της όλης του τραγικής – αληθώς – εμφανίσεως, πολλάς και συγκλονιστικός μοι προεκάλεσεν ανησυχίας και απορίας (κατάθεσις υπ’ αριθμ. 190).

Β. ΤΡΑΥΜΑΤΙΑΙ:

Είναι αληθώς μέγας ο αριθμός των τραυματιών. Κατά τα υπό της ερεύνης ημών συλλεγέντα στοιχεία και δη τας υπό των Νοσοκομείων, Κλινικών και Ιατρών υποβληθείσας καταστάσεις, οι επισήμως γνωσθέντες τραυματίαι του από 16ης μέχρι και 19ης Νοεμβρίου 1973 αιματηρού τριημέρου ανέρχονται εις χίλιους εκατόν τρεις (1.103) πολίτας και 61 αστυνομικούς. Εις τούτους δέον να προστεθούν και ανεξακρίβωτον πλήθος ετέρων πολιτών οίτινες ή εφυγαδεύοντο υπό των ιατρών ή ενοσηλεύοντο οίκοι, ή και ουδαμού προς νοσηλείαν κατέφευγαν, φοβούμενοι προφανώς δυσάρεστους δι’ αυτούς ή τας οικογενείας των εξελίξεις. Τα πλήρη στοιχεία ταυτότητος των τραυματιών τούτων απολύτως βεβαιούνται εκ των υποβληθεισών τη ερεύνη και συνημμένων τη παρούση σχετικών καταστάσεων. Ελαχίστων εκ των τραυματιών τούτων ελήφθησαν καταθέσεις, καθ’ όσον η εξέτασις απάντων θα απήτει χρόνον μακρόν, η διάθεσις του οποίου κείται εκτός των πλαισίων της υπ’ εμού ενεργηθείσης προκαταρκτικής ερεύνης.

Γ. ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΑΙ ΚΑΙ ΦΘΟΡΑΙ:

Θλιβερός και προς την κατεύθυνσιν ταύτην υπήρξεν των ερευνωμένων γεγονότων ο απολογισμός εντός και εκτός του Πολυτεχνείου. Και δια τας μεν εντός του Πολυτεχνείου καταστροφάς και φθοράς συνετάγη η από 18.11.73 έκθεσις των συναδέλφων Εισαγγελέων Πρωτοδικών Ιωάννου Κυριαζή και Βασιλείου Παπά, ήτις και εμπεριέχει συγκεκριμένος, κατά περιγραφήν, όμως μόνον και ουχί κατ’ εκτίμησιν, διαπιστώσεις, ως προς δε τας εκτός του Πολυτεχνείου τοιαύτας προέβησαν εις απολογισμόν τα κατά περιφερείας αρμόδια Αστυνομικά Τμήματα, αι διαπιστώσεις των οποίων εμπεριέχονται εις το παράρτημα Α’ της υπ’ αριθμ. 18148 Φ. 650.10/21.11.73 αναφοράς της Αστυνομικής Διευθύνσεως Αθηνών προς το υπουργείον Δημοσίας Τάξεως (οράτε τα στοιχεία ταύτα). Αναγκαίον ήδη καθίσταται όπως εις τα πλαίσια της παρούσης ερεύνης και επί τω τέλει της και επί του παρόντος αντικειμένου διακριβώσεως αξιοποίνων πράξεων, μη εμπιπτουσών εις την δια του Π.Δ. 519/74 αμνηστίαν, ως και της επισημάνσεως δραστών, ύπαρξη συγκεκριμένη και υπεύθυνος θέσις, ίνα ακολούθως ενεργηθούν τα περαιτέρω νόμιμα. Εντονίσθη ανωτέρω και είναι πεποίθησις του γράφοντος εκ της εκτιμήσεως των ανά χείρας στοιχείων απορρέουσα ότι πλήθος εξωφοιτητικών στοιχείων και πράκτορες μυστικών και άλλων υπηρεσιών ευρίσκοντο μεταξύ των σπουδαστών εντός και εκτός του Πολυτεχνείου κατά το περί ου πρόκειται αιματηρόν προσιδιάζουσα, αλλ’ ηρωική αληθώς η προσπάθεια των σπουδαστών να διαφυλάξουν, προστατεύσουν να περιφρουρήσουν το ίδρυμα και τα περιουσιακά του στοιχεία. Είναι ομόθυμος, συγκινητική και λίαν αποκαλυπτική η επί του θέματος τούτου θέσις απάντων των εξετασθέντων καθηγητών του Πολυτεχνείου. Προσωπικώς πολλοί εξ αυτών διεπίστωσαν την ανησυχίαν και αληθή αγωνίαν των σπουδαστών να προστατεύσουν το ίδρυμα, αίτινες και υλοποιήθησαν εις λήψιν συγκεκριμένων υπ’ αυτών μέτρων. Ειδικοί πινακίδες εφιλοτεχνήθησαν και ανηρτήθησαν εις τας θύρας εργαστηρίων διάτων φράσεων: «Συνάδελφοι προσοχή» και «απαγορεύεται η είσοδος» και σκοποί ειδικώς προ αυτών ετοποθετήθησαν. «Προσωπικώς – γνωρίζω – καταθέτει ο καθηγητής Θεόδωρος Σκουλικίδης – ότι οι σπουδαοταί εφρούρουν οι ίδιοι τα εργαστήρια, έναντι ξένων στοιχείων που επεχείρησαν να εισδύσουν εντός αυτών και μέχρι της 4ης απογευματινής της 16.11.73 ουδεμία απολύτως ζημία ή φθορά είχε προκληθή εις αυτά. Πεποίθησις μου είναι ότι αι εμφανισθείσαι εις το ίδρυμα ζημίαι και διατυμπανισθείσαι, αφ’ ενός δεν ήσαν όσαι ανεκοινώθησαν, ως επισήμως εβεβαιώθη υπό ειδικής επιτροπής εκ καθηγητών, αφ’ ετέρου δε προεκλήθησαν υπό στοιχείων ξένων προς τους οπουδαστάς. Επί του σημείου τούτου είμαι κατηγορηματικός, διότι γνωρίζω την ανωτερότητα, την ωριμότητα και τον σεβασμόν των σπουδαστών προς το ίδρυμα» (κατάθεσις υπ’ αριθμ. 10). Υπό το αυτό πνεύμα και μετά κατηγορηματικότητος καταθέτουν ο πρύτανις Κων. Κονοφάγος και οι καθηγηταί: Περ. Θεοχάρης, Παν. Λαδόπουλος, Γεώργιος Βέης, Νικόλαος Κουμούτσος, Παύλος Σακελλαρίδης, Θεοχ. Πολυχρονόπουλος και ο Επιμελητής Βασίλειος Ιατρίδης. Ο τελευταίος μάλιστα ούτος, προσωπικώς μοχθήσας και μετά των σπουδαστών συνεργασθείς δια την προστασίαν του ιδρύματος και την περιφρούρησιν των περιουσιακών του στοιχείων, αναλυτικώς εις ειδικόν υπόμνημα εξιστορεί την ηρωικήν ταύτην προσπάθειαν και επιλέγει ότι «εγκατέλειψα το Πολυτεχνείον περί ώραν 22.15′ αφήνοντας τα πάντα εις την αυτήν κατάστασιν εις ην τα εύρον την Πέμπτην το πρωί» (οράτε καταθέσεις, υπ’ αριθμ. 10, 11, 12, 16, 22, 37, 39, 132 και 175). Και περί πάντων τούτων καταθέτουν διακεκριμένοι ακαδημαϊκοί διδάσκαλοι και η μαρτυρία των προς την αλήθειαν αναμφισβητήτως στοιχείται. Δι’ ο και είναι εύλογον, στοιχειώδους, καλής πίστεως επακόλουθον, να σκεφθή τις περαιτέρω ότι εάν τοιούτον πνεύμα ανωτερότητας και πολιτισμού εχαρακτήριζε τας εκδηλώσεις των σπουδαστών μέχρι της ως είρηται ώρας, θα ήτο ψυχολογικώς αδιανόητον και πραγματικώς αδύνατον το ούτω πως εκδηλώθεν υψηλόν αγωνιστικόν ήθος να μεταβληθή την υστάτην στιγμήν, ότε ο φόβος πλέον συνείχε τα πάντα, εις βάρβαρον ηροστράτειον μένος. Αλλά και δια τον παραμένοντα τυχόν δύσπιστον και μεμψίμοιρον υφίσταται και ετέρα, καταλυτική πάσης αμφιβολίας απάντησις. Προέρχεται εκ της καταθέσεως του καθηγητού Θεοχ. Πολυχρονοπούλου η εξής: Την πρωίαν του Σαββάτου 17.11.73, ότε οι «βάνδαλοι» είχον εκδιωχθή του Πολυτεχνείου, επεσκέφθη το γραφείον του και με πολλήν ικανοποίησιν και ανακούφισν διεπίστωσεν ότι «δεν είχεν υποστή ζημίας εκ των γεγονότων και τα προσωπικά του αντικείμενα ευρίσκοντο εις τας θέσεις των». Ότε όμως μετά μίαν εβδομάδα μετά την υπό των Αρχών Παράδοσιν του Πολυτεχνείου εις την Σύγκλητον, επεσκέφθη και πάλιν το γραφείον του ευρέθη προ καταστάσεως εντελώς διαφόρου και αντιθέτου της προηγουμένης. Πολλά προσωπικά του αντικείμενα και υπηρεσιακά τοιαύτα, όπως εις προβολεύς διαφανειών, είχον εξαφανισθή και «ενώπιον του παρουσιάσθη εικών γραφείου λεηλατημένου»! Ποιοι άραγε είναι οι δράσται του βανδαλισμού τούτου; Όχι βεβαίως οι οπουδασταί, οίτινες εις την γενικότητα, των τότε λεκτικών διανθισμάτων και δια το αντικείμενο τούτου, ατυχώς, εδέχθησαν ρύπους και έσυρον της αποδοκιμασίας την κατακραυγήν! Και το συμπέρασμα είναι ότι κλοπαί διεπράχθησαν και φθοραί διακεκριμένοι εις βάρος της περιουσίας του Πολυτεχνείου προεκλήθησαν, υπό προσώπων μη συνδεομένων προς τον σπουδαστικόν κόσμον. Ως προς το ύψος ήδη της ούτω προξενηθείσης εις βάρος του Πολυτεχνείου ζημίας βεβαιούται ότι ανέρχεται εις το ποσόν του 1.268.153 (οράτε τα υπ’ αρθ. Ε.Π. 804 / 74 έγγραφον του Πρυτάνεως μετά της συνημμένης αυτώ επισήμου εκθέσεως εκτιμήσεως).

III. ΝΟΜΙΚΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΙΣ ΔΙΑΠΙΣΤΩΘΕΝΤΩΝ

Α’ ΑΞΙΟΠΟΙΝΟΙ ΠΡΑΞΕΙΣ:

Τα εκτεθέντα πραγματικά περιστατικά, αναγόμενα ήδη εις την του προσήκοντος κανόνος δικαίου εφαρμογήν, στοιχειοθετούν, κατά τη γνώμην ημών, τας ακολούθως αξιοποίνους πράξεις:

1. Ανθρωποκτονίας εκ προθέσεως εν συρροή (αρ. 94 παρ. 1 και 299 παρ. 1 Π.Κ.).

2. Απόπειρας ανθρωποκτονιών κατά συρροήν (αρ. 42.94 παρ. 1 και 299 παρ. 1 Π.Κ.).

3. Επικίνδυνους σωματικάς βλάβας κατά συρροήν (αρ. 94 παρ. 1, 308 και 309 Π.Κ.).

4. Παρανόμους κατακρατήσεις (αρ. 325 Π.Κ.).

5. Φθοράς πραγμάτων χρησιμευόντων εις κοινόν όφελος (αρ. 381 παρ. 1 και 382 εδ. α’ Π.Κ.).

6. Πρόκλησιν εις τέλεσιν κακουργήματος ή πλημμελήματος (αρ. 186 Π.Κ.).

7. Συμμετοχή εις τας πράξεις ταύτας (ως ηθικής αυτουργίας ή συνεργείας – αρ. 46 και 47 Π.Κ.).

8. Παράνομον οπλοφορίαν (αρ. 1 και 6 παρ. παρ. 1 και 3 Ν.Δ. 542 / 80).

9. Απειλάς (αρ. 333 Π.Κ.) και

10. Βλασφημίας (αρ. 198 παρ. 1 Π.Κ.).

Β. ΑΜΝΗΣΤΙΑ εκ του Π.Δ. 519 / 74 και αι ανωτέρω πράξεις:

Κατά την εν αρχή της παρούσης μνημονευομένην παραγγελίαν η ερευνά μου θα έδει να περιορισθή εις μονάς τας πράξεις, τας μη εμπίπτουσας εις την δια του ως είρηται Π.Δ/τος χορηγηθείσαν αμνηστίαν. ο προσδιορισμός όμως των υπό της αμνηστίας καλυπτομένων πράξεων και η χάραξις της ορθής περαιτέρω πορείας έρευνης, θέτει προ ημών σοβαρόν ερμηνευτικόν πρόβλημα, η αντιμετώπισις του οποίου παρίσταται αναγκαία, επί τω τέλει διαμορφώσεως υπευθύνου γνώμης. Είναι αληθές ότι το γράμμα του ως είρηται νόμου παρέχει απόψεις ευχερείς υπέρ της παραδοχής της αμνηστεύσεως και δια τας ως είρηται πράξεις. Και ίδιου αύται:

1. Η διατύπωσις της διατάξεως είναι σαφής και ευρύτατον το χαραχθέν περίγραμμα των εις την αμνήστευσιν υπαγομένων αδικημάτων. Αμνηστεύονται ούτω «τα καθ’ οιονδήποτε τρόπον τελεσθέντα μέχρι και της δημοσιεύσεως του παρόντος εγκλήματα, τα προβλεπόμενα και τιμωρούμενα υπό των διατάξεων του Π. Κωδικός ως και τα προς αυτά συναπτόμενα ή συναφή, εφ’ όσον πάντα ταύτα έχουν σχέσιν προς την κατάστασιν την δημιουργηθείσαν από της 21ης Απριλίου 1967». Είναι εμφανές ότι το προκύπτον εντεύθεν εννοιολογικόν πλαίσιον καλύπτει και τας περί ων πρόκειται, ανωτέρω δε προσδιορισθείσας, αξιοποίνους πράξεις (εγκλήματα… τα προς αυτά συναπτόμενα η συναφή… σχέσιν έχοντα προς την δημιουργηθείσαν από της 21ης Απριλίου 1967 κατάστασιν).

2. Η αντιπαραβολή και η σύγκρισις του παρόντος νομοθετήματος προς το αποτέλεσαν πρότυπον αυτού Ν.Δ. 168/73 πρόσθεταν υπέρ της γνώμης ταύτης παρέχει επιχείρημα. Διότι ενώ το Ν.Δ. 168 / 73 χαρακτηρίζει ως αμνηστευόμενα τα προεκτεθέντα αδικήματα μόνον αν «έτειναν ή οπωσδήποτε απόλβεπον εις την ανατροπήν της καθεστηκυίας τάξεως» κατά τη διατύπωσιν του περί ου πρόκειται Π .Δ. 519 / 74 απηλειωθη η τελευταία αυτή περικοπή. Και η απάλειψις δεν δύναται να θεωρηθή συμπτωματική και τυχαία, διαφυγούσα κατά την τεχνικήν διατύπωσιν του νομοθετήματος, καθ’ όσον ευθύς αμέσως ολόκληρος χρησιμοποιείται κατά τον προσδιορισμόν των εις αμνήστευσιν υπαγομένων και προ της 21 Απριλίου 1967 τελεσθεισών αξιοποίνων πράξεων, ως ακολούθως: «Ομοίως, αμνηστεύονται τα αυτά ως άνω εγκλήματα τελεσθέντα προς της 21ης Απριλίου 1967 και τα προς αυτά συναπτόμενα ή συναφή εφ’ όσον οπωσδήποτε απέβλεπαν προς την ανατροπήν της καθεστηκυίας τάξεως».

Και η ταύτη απάλειψις ολοκλήρου περικοπής, προσδιοριστικής της εννοίας και του είδους του αμνηστευομένου εγκλήματος δεν καθιστά τόσον πρόδηλον το υποστηριχθέν ότι «το περί ου πρόκειται Π.Δ. αφορά περιοριστικώς και μόνον τας εναντίον του κρατούντος μέχρι του Ιουλίου 1974 καθεστώτος πράξεις». Αλλά περί των εγκλημάτων τούτων ουδέν τίθεται θέμα δι’ ο και δεν απετέλεσαν αντικείμενον της παρούσης ερεύνης.

3. Το περιεχόμενον του υπ’ αριθ. 106/73 Ν.Δ/τος πλήρως προς το υπ’ αριθ. 168 / 73 εναρμονιζόμενον, καλύπτει δια της υπ’ αυτού καθιερουμένης παραγραφής τας πράξεις των οργάνων της πολιτείας, εφ’ όσον αύται εξηρούντο της δια του Ν.Δ. 168 / 73 χορηγούμενης αμνηστίας. Παρόμοιον όμως μέτρον δεν ηκολούθησε το Π.Δ. 519 / 74. Και ευλόγως ερωτάται: Διατί; Διότι η απάλειψις της εκτεθείσης περικοπής κατέστησε περιττήν την τοιαύτην πρόβλεψιν, ή διότι παρόμοιον μέτρον εκείτο εκτός της βουλήσεως του νομοθέτου. Κατά το αρ. 52 παρ. 3 του δια της υπ’ αριθ. 1 / 74 συντακτικής πράξεως επαναφερθέντες εν ισχύι Συντάγματος του 1952 αμνησία χορηγείται μόνον επί πολιτικών εγκλημάτων.

Και ως τοιαύτα νοούνται μόνον αι κατά της πολιτείας απευθυνόμενοι και προσβάλλουσαι δικαιώματα αυτής, εις ανατροπήν δε ή αλλοίωσιν της εν αυτή καθεστώσης κατά το ισχύον πολίτευμα πολιτικής τάξεως τείνουσαι πράξεις (Α.Π. 238 / 30, 648 /_46, 457 / 47, 237 και 311 / 50, εν Θεμ. ΜΑ’ σελ. 607, ΝΣΤ σελ. 360, ΝΗ’ σελ. 342, ΞΑ’ σελ. 738 και 904 και 228 54 Π. Χρ. ΙΔ’ σελ. 410). Δεν συγκαταλέγονται συνεπώς μεταξύ των εγκλημάτων τούτων και τα περί ων πρόκειται των κοινών ανθρωποκτονιών, τετελεσμένων και εν απόπειρα, των σωματικών βλαβών, των διακεκριμένων φθορών κ.λπ. Παραδοχήν της αντιθέτου απόψεως οδηγεί αναποτρέπτως εις ανεπίτρεπτον διεύρυνσιν της παραδεδεγμένης εννοίας του πολιτικού εγκλήματος δια του χαρακτηρισμού ως τοιούτων και των κοινών δολοφονιών! Εν προκειμένω όμως τίθεται πρόσθεταν ερμηνευτικόν πρόβλημα: το εξής: Πολιτικά μόνον εγκλήματα αμνηστεύονται. Και εδηλώθη ότι το Π.Δ. 519 / 74 αφορά μόνον και περιοριστικώς τας εναντίον του δικτατορικού καθεστώτος πράξεις. Τούτων δοθέντων ερωτάται: τι προσδιορίζουν εννοιολογικώς, ως προς το πολιτικόν πάντοτε έγκλημα, αι φράσεις του Π.Δ. «και τα προς αυτά συναπτόμενα ή συναφή»; Αι πράξεις των οργάνων της πολιτείας κατά την εποχήν ταύτην, αι στρεφόμενοι κατά των πολιτικών δρώντων – εν τη εκτεθείση έννοια – ατόμων δεν είναι συναφείς προς τα τοιαύτας των καθ’ ων τα όργανα στρέφονται, εφ’ όσον Εγκλήματα συναφή θεωρούνται, κατ’ άρθρον 129 ΚΠΔ πλην άλλων και «όσα πράττονται υπό πολλών κατ’ αλλήλων, είτε συγχρόνως, είτε εις διαφόρους τόπους και χρόνους»; Και εξ ετέρου ποία η έννοια των εν προκειμένω με τα βασικά πολιτικά εγκλήματα «συναπτομένων» τοιούτων; Η επί των ανωτέρω ερωτημάτων γνώμη ημών είναι η ακόλουθος: Δέον να γίνη απαραιτήτως διάκρισις μεταξύ πολιτικών και κοινών εγκλημάτων. Και η διάκρισις αύτη συνάγεται εκ της φύσεως του προσβαλλόμενου δικαίου κατά την πραγμάτωσιν εκατέρου τούτων, εκ των ωθούντων τον δράστην και κατευθυνόντων την εγκληματικήν βούλησίν του ελατηρίων και εκ του επιδιωκομένου σκοπού. Υφίσταται βεβαίως έννοια συναφής εις τον χώρον του πολιτικού αδικήματος, αλλά αύτη αναφέρεται εις το αδίκημα το καθ’ εαυτό μεν εις το κοινόν δίκαιον υπαγόμενον μετά τίνος όμως πολιτικού αδικήματος συνδεόμενον. Και ως τοιαύτη σύνδεσις νοείται μόνον η χρησιμοποίησις των κοινών εγκλημάτων ως μέσου πραγματώσεως καθαρώς πολιτικού αδικήματος. Εκ των εκτεθέντων αβιάστως προκύπτει ότι, παρά την εκ πρώτης όψεως ευμενή γραμματικήν ερμηνείαν του νόμου, τα περί ων πρόκειται εγκλήματα των οργάνων της τότε κρατούσης πολιτειακής τάξεως δεν υπάγονται εις την δια του Π.Δ. 519 / 74 χορηγηθείσαν αμνηοτίαν. Προσθετέον τέλος ότι τα εγκλήματα ταύτα ούτε ως σύνθετα ή μικτά πολιτικά εγκλήματα δύνανται να θεωρηθούν. Σύνθετον πολιτικόν έγκλημα υφίσταται όταν δια της εγκληματικής δράσεως προσβάλλεται ή τε Πολιτεία και ιδιωτικά δικαιώματα και υφίσταται τοιαύτη προς άλληλα σχέσις, ώστε η επερχόμενη κατ’ ιδιώτου προσβολή να έχη ως άμεσον αποτέλεσμα την προπαρασκευήν, την διευκόλυνσιν και την επιτυχίαν εγκλήματος πολιτικού. Αλλά το τοιούτον υφίσταται μόνον εις τα πλαίσια της αυτής και ενιαίας εγκληματικής δράσεως, ουχί δε και εις την αντίρροπον τοιαύτην. Ούτω τα κατά του τότε δικτατορικού καθεστώτος στρεφόμενα εγκλήματα των πολιτικώς δρώντων ατόμων προσέβαλλαν ου μόνον την τότε κρατούσαν πολιτειακήν τάξιν αλλά και ιδιωτικά δικαιώματα (καταστροφαί περιουσιακών στοιχείων, κ.λπ.). Εν προκειμένω όμως πρόκειται περί πράξεων των οργάνων της πολιτείας. Και είναι λογικώς απαράδεκτον και νομικώς αοτηρικτον να θεωρήσωμεν ότι είτε τα ελατήρια (υποκειμενική θεωρία), είτε η κατεύθυνσις της εγκληματικής βουλήσεως (αντικειμενική θεωρία) των οργάνων τούτων – ενεργούντων, σημειωθήτω, προς προάσπισιν και ουχί προς κατάλυσιν της καθεστηκυίας τάξεως – ήσαν πολιτικά! Ήσαν τουναντίον καθαρώς εγκληματικά! Υφ’ οιανδήποτε όθεν εκδοχήν τα περί ων πρόκειται και ερευνώμενα ώδε εγκλήματα, δεν αμνηστεύονται. Θα ήτο και αδιανόητον άλλωστε το τοιούτον, εν όψει του είδους και της βαρύτητας των εγκλημάτων τούτων, των συνθηκών της θεσμοθετήσεως της αμνηστεύσεως, του αιτίου και του σκοπού του νομοθετήματος.

Γ. ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΠΡΟΣ ΚΟΛΑΣΜΟΝ

Α) Γενική ανάλυσις

Η εκ των εκτεθέντων πραγματικών περιστατικών επισήμανσις των προς τα γεγονότα και τα τραγικά επακόλουθα τούτων συνδεομένων υπευθύνων προσώπων δεν παρίσταται εύκολος. Διότι, ως και εν αρχή της παρούσης ετονίσθη, πάντες πλην των φοιτητών εξεμεταλλεύθησαν το λεγόμενον σπουδαστικόν κίνημα και ο χώρος του Πολυτεχνείου μετεβλήθη εις αιματοβαφή στίβον ενός απηνούς και εξοντωτικού αγώνος φανατικών πολιτικών αντιθέσεων. Και ακόμη διότι ουδεμίαν προς τα τραγικά επακόλουθα των γεγονότων τούτων είχε σχέσιν το καθ’ ύλην υπεύθυνον και αρμόδιον Υπουργείον Παιδείας και κατ’ επέκτασιν η Κυβέρνησις Σ. Μαρκεζίνη. Επιβάλλεται όθεν η δια μέσου του περιβάλλοντος την όλην υπόθεσιν ιδιόμορφου, περιέργου και εν πολλοίς σκοτεινού κλίματος αναζήτησις των πράγματι υπευθύνων και η εν συνεχεία κατονομασία τούτων. Τονιστέον κατ’ αρχήν ότι ουδεμία, καθ’ ημάς, βαρύνει ποινική ευθύνη μέλος της τότε πολιτικής Κυβερνήσεως, δια τους κάτωθι λόγους: Κατά το τότε ισχύον Σύνταγμα άπασαι αι εις τα Υπουργεία Εθνικής Αμύνης και Ασφαλείας αφορώσαι αρμοδιότητες ανήκον εις τον Πρόεδρον της Δημοκρατίας. Εις τούτον ομοίως υπήγοντο και αι υπηρεσίαι πληροφοριών.

Με τον φοιτητικόν κόσμον και τα ζητήματα των ησχολούντο πέντε (5) ειδικώτεραι υπηρεσίαι πληροφοριών, αι εξής: α) Η Διεύθυνσις Νεότητοςτου Υπουργείου Προεδρίας, β) Το «Σπουδαστικόν Τμήμα» της Γενικής Ασφαλείας, γ) Η ΓΔΕΑ (YEA), δ) Η ΚΥΠ και ε) Η ΕΣΑ δια του ειδικού Ανακριτικού Τμήματος της. Άπασαι αι ανωτέρω Υπηρεσίαι, τελείως ασυντόνιστοι μεταξύ των, είχον σωρείαν πρακτόρων μεταξύ του φοιτητικού κόσμου. Και το μόνον Υπουργείον, όπερ εστερείτο οιασδήποτε τυπικής αρμοδιότητος ήτο το Υπουργείον Παιδείας (Οράτε κατάθεσιν Παν. Σιφναίου). Απληροφόρητον επομένως παρέμενε το μόνον αρμόδιον Υπουργείον και ουδέν ο τότε Υπουργός εγνώριζεν επί των τεκταινομένων εις τον υπ’ αυτού ελεγχόμενον χώρον κυβερνητικής δραστηριότητος. Δι’ ο και εις την ενώπιον ημών κατάθεσίν του τονίζει τα εξής: «Έντιμος υπάλληλος της ΚΥΠ με εβεβαίωσεν ότι κατά την Πέμπτην και Παρασκευήν 15 και 16 Νοεμβρίου 1973, ευρίσκοντο εντός του Πολυτεχνείου στελέχη της ΚΥΠ και έτερον λίαν αξιόπιστον πρόσωπον μου είπεν ότι είδεν εντός του Πολυτεχνείου δεκάδας ανθρώπων… της ΕΣΑ (εξ επισήμων ούτω χειλέων επιβεβαιούνται τα υπό του πράκτορος της ΚΥΠ Δ Πίμπα κατατιθέμενα). Πιστεύω ότι οι κινηθέντες τον Νοέμβριον ελάχιστοι φοιτηταί δεν είχον την παραμικράν συνείδησιν του τι ετεκταίνετο. Ουδέ και εγώ το εγνώριζον, αλλ’ ενόμιζον μόνον ότι θα εματαιούντο αι εκλογαί και η αποκατάστασις της ελευθερίας υπέρ ης εκόπτοντο… Το συμπέρασμα μου είναι ότι η οργάνωσις μικροεπαναστάσεως της 16-11-1973 ήτο εξωφοιτητική, έφερε μάλιστα και κάποιον επιτελικήν σφραγίδα. Οι οργανωταί Έλληνες ή ξένοι ή και αμφότεροι εγνώριζον βεβαίως τας αντικαθεστωτικάς διαθέσεις των νέων, πιθανόν δε και εντέχνως να υπεκίνησαν ή να επέσπευσαν την εκδήλωσιν, δια να την χρησιμοποιήσουν ως κάλυμμα της ιδικής των προμελετημένης εκδηλώσεως.

Στόχος των άμεσος ήτο «η πρόληψις των δηλώσεων Μαρκεζίνη και η ματαίωσις των εκλογών» (οράτε κατάθεσιν). Προς την άποψιν ταύτην πλήρως στοιχείται και ο τότε Πρωθυπουργός, όστις και ειδικώτερον την πηγην της ανωμαλίας ταύτης προσδιορίζων μετά σαφήνειας τονίζει ότι αι τοιαύται απόψεις και σκέψεις του «δεν αναφέρονται βεβαίως εις τους ιδεολόγους ή θερμόαιμους νέους ή τας παρασυρόμενος μάζας». Χαρακτηριστικόν της αγνοίας του τότε Πρωθυπουργού περί της κινήσεως των αρμάτων και του στρατού και της αναπτύξεως της όλης επιχειρήσεως είναι το ότι ούτος επληροφορήθη περί πάντων τούτων κατά την 1ην πρωινήν ώραντης 17-1-1973 παρά του παρ’ αυτώ υφυπουργού, όστις τυχαίως ομοίως αντελήφθη την κίνησιν των αρμάτων, κατερχομένων ήδη προς το Πολυτεχνείον. Ευλόγως δε, διότι ολίγας μόνον ώρας προηγουμένως, αλλά, ως και ανωτέρω ετονίσθη, είχον συμφωνηθή. Η κατά την 13.30 ώραντης 16.11.1973 τερματισθείσα επίσημος σύσκεψις των υπευθύνων κυβερνητικών παραγόντων, είχε χαράξει σαφώς τον τρόπον της αντιδράσεως έναντι των φοιτητικών ταραχών και των περί το Πολυτεχνείον εκδηλώσεων: ήπιος τρόπος, αποφυγή βίας, απαγόρευσις δακρυγόνων και μόνον εν εσχάτη ανάγκη ρίψις αυτών και αυστηρά απαγόρευσις πυροβολισμών.

Παραλλήλως, όμως, προς ταύτα ή και προηγουμένως άλλαι εις άλλους χώρους ελαμβάνοντο αποφάσεις: Αι πάσης φύσεως πολιτικοί τάσεις και αποχρώσεις από της δεξιάς μέχρι της αριστεράς των ποικίλων ήδη και πολλών αποχρώσεων διεισδύουν εις το κίνημα των φοιτητών και το πολιτικοποιούν ενούμενοι εις την κατά της δικτατορίας αντίθεσιν και την δια την πτώσιν της κοινήν επιδίωξιν. «Το Κόμμα μας – γράφει ο παρανόμως τότε εκδιδόμενος «Ριζοσπάστης» εις το φύλ. υπ’ αρ. 65 – πάλευε να μετατρέψη την οργή τους σε κινητοποίηση, έτσι που να οξυνθούν οι αντιθέσεις… να δημιουργηθούν καλύτεροι όροι πάλης για τις επικείμενες συγκρούσεις με την δικτατορία… στάθηκαν σοβαρός παράγοντας του φοιτητικού κινήματος…». Δι’ ο και η βίαια αντίδρασις της ΕΣΑ μετά την επικράτησιν του Αρχηγού της, δια της από 12-12-1973 γνωστής ανακοινώσεως της, δι’ ης κατηγορεί τους Καθηγητάς του Πολυτεχνείου, στηλιτεύει την συμπεριφοράν της Συγκλήτου, η οποία «επιμένει να ομιλή περί ασύλου του Πολυτεχνείου κατά μίαν αδιανόητον αντίληψιν», ομιλεί περί αναρχικών στοιχείων και λαϊκών κινητοποιήσεων και το σπουδαιότερον αποκαλύπτει τας κατά την εποχήν των γεγονότων προθέσεις και διαθέσεις της δια των φράσεων: «Οι αναρχικοί εκμεταλλευόμενοι… και την χλιαράν αντιμετώπισιν της όλης καταστάσεως υπό των αρμοδίων οργάνων της πολιτείας και ενθαρρυνόμενοι και υποκινούμενοι υπό παραγόντων του εξωτερικού (αιδημόνως αποσιωπάται ο ρόλος της ιδίας και των άλλων!) εξήλθον του Πολυτεχνείου και προέβησαν εις εμπρησμούς και καταστροφάς, δημιουργήσαντες εικόνα Δεκεμβριανών εις το Κέντρον των Αθηνών» (οράτε ταύτην μεταξύ των εγγράφων του Ε.Μ. Πολυτεχνείου). Η ΚΥΠ εξαπολύει τους πράκτορας της, οι οποίοι παρατηρούν, παρακολουθούν και εις παντοίας πράξεις βιαιότητας εξωθούν τους ανύποπτους σπουδαστάς. (Οράτε καταθέσεις Σιφναίυο και Πίμπα). Ο τελευταίος ούτος αποκαλύπτει χαράκτηριστικώς ότι μέγα ήτο το πλήθος των εις το Πολυτεχνείον πρακτόρων της ΚΥΠ, οι οποίοι εφωτογράφιζον τους πρωτεργάτας της κινήσεως και κατέγραφαν εις μαγνητοταινίας τας συνομιλίας των, διένειμαν προκηρύξεις μεταξύ των σπουδαστών προς επηρεασμόν των, εναντίον της τότε καταστάσεως, παρημπόδιζον την εντός του Πολυτεχνείου εισαγωγήν τραυματιών προκειμένου να διακομίζωνται ούτοι εις το Ρυθμιστικόν ή αλλαχού, ένθα η αστυνομία ήτο παρούσα δια τα περαιτέρω, κατέστρεφαν διάφορα αντικείμενα του Πολυτεχνείου και εξωθούν ακολούθως τους φοιτητάς να οπλισθούν δια ξύλων και σιδήρων «για να χτυπήσουν τους μπάτσους της χούντας», επεζήτησαν να προμηθευθούν χημικά προϊόντα εκ των εργαστηρίων του Χημείου του Πολυτεχνείου δια να κατασκευάσουν εκρηκτικός ύλας, έρριψαν την ιδέαν προμήθειας όπλων εις τους φοιτητάς, κ.λπ., προσκρούσαντες όμως εις την αποφασιστικήν και σθεναράν άρνησιν των νέων της Συντονιστικής Επιτροπής Σπουδαστών. Η ΕΣΑ διαθέτει άνδρας εν πολιτική περιβολή εντός και εκτός του Πολυτεχνείου, οίτινες ομοίως παρακολουθούν αλλά και βαναύσως κακοποιούν τους πολίτας. Στρατιωτικαί υπηρεσίαι πληροφοριών ειδικούς των πράκτορας αποστέλλουν εντός του Πολυτεχνείου. Αι στρατιωτικοί δυνάμεις ευρίσκονται από νωρίς εν επιφυλακή ενώ παρά του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας, δίδεται η εντολή να κινηθούν δυνάμεις στρατιωτικοί προς ενίσχυσιν της ενταλθείσης προς υποβολήν της αιτήσεως και εν συνεχεία καταλυθείσης ουσιαστικώς αστυνομίας. Και η επιχείρησις σμικρύνεται μεν περιγραφικώς ως προς τας διαστάσεις της και την ισχύν των δυνάμεων (ολίγαι δυνάμεις και τρία ή τέσσερα άρματα μάχης), ως ενέργεια δε ψυχολογικού επηρεασμού και εκφοβισμού εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται! Παραδόξως όμως και μελαγχολικώς ήδη πάντα ταύτα ηχούν εις τα ώτα όλων, όσων έζησαν την τραγικότητα των στιγμών ή ητένισαν το μέγεθος της καταστροφής! Διότι, ανεξαρτήτως των περί του περιεχομένου της αποφάσεως Παπαδόπουλου υποστηριζόμενων, το μεν σαφώς υπό των τότε στρατιωτικών ηγητόρων κατατίθεται ότι «απεφασίσθη από κοινού μετά των αρχηγών όπως το διατεθησόμενον εις το Πολυτεχνείον συγκρότημα των Ενόπλων Δυνάμεων είναι ισχυρόν εις μέσα» (κατάθ. υπ’ αριθ. 133), το δε εκ των διαδραματισθέντων και των αιματηρών αποτελεσμάτων ελεγχόμενη η προϋπάρξασα διάφορος δήθεν απόφασις κρίνεται ανακριβής. Εάν υπήρξεν παρέκκλισις η ανυπακοή θα έδει εγκαίρως να επισημανθή, να στηλιτευθή και να κολασθή. Δεν είναι δε δυνατόν να υποστηριχθή ότι εις το κύμα αυτό της βιαιότητας και το πανδαιμόνιον των πυροβολισμών δεν κατέστη δήλη οιαδήποτε παρέκκλισις εκ της αποφάσεως του Προέδρου, ούτε ανεφάνησαν εκδηλώσεις ανυπακοής, δια να επέλθη άμεσος, αυστηρά και οργίλη η αντίδρασις του πανίσχυρου τότε εκφραστού της πολιτειακής βουλήσεως. Το αυτό ομοίως λεκτέον και δια τους τότε υπευθύνους στρατιωτικούς ηγήτορες, οίτινες ωσαύτως υποστηρίζουν τα περί προθέσεως ψυχολογικού επηρεασμού και εκφοβισμού και υπάρξεως αυστηρών διαταγών δια την μη ρίψιν πυροβολισμών, εκφράζουν δε την οδυνηράν έκπληξίν των διότι εφονεύθησαν άνθρωποι εκ των ριπτομένων βολών. Πιστεύομεν βεβαίως ότι οι περί ων πρόκειται στρατιωτικοί ηγήτορες δεν υπήρξαν ομόψυχοι, των επιδιωξάντων τότε την βίαν και την χρήσιν των όπλων, είχον όμως υποχρέωσιν να πράξουν τα καθ’ εαυτούς δια να την αποτρέψουν, δι’ ο και άλλως εκτιμάται η ευθύνη αυτών. Ώφειλον, εφ’ όσον αύτη ήτο η επί του προβλήματος θέσις των και τοιαύτη η αληθής πρόθεσίς των, να κινήσουν την κατά των παραβατών των διαταγών των πειθαρχικήν αλλά και ποινικήν δίωξιν επί τη κατηγορία της στάσεως (αρθρ. 63 παρ. 1 εδ. γ’ ΣΠΚ – βιαιοπραγίαι κατά προσώπων ή πραγμάτων), της απείθειας (άρθρον 64 παρ. 1 εδ. α’ ΣΠΚ – άρνησις υπακοής εις τας διαταγάς ανωτέρων), της παραβάσεως στρατιωτικής εντολής (αρ. 72 παρ. 1 γ’ ΣΠΚ) και των άσκοπων πυροβολισμένων (αρ. 103 εδ. β’ ΣΠΚ) εφόσον διεπιστώθη ότι στρατιωτικοί επυροβόλουν αυτοβούλως και άνευ ευλόγου αιτίας, πλήθος ανθρώπων φονεύσαντες και περισσοτέρους σοβαρώς τραυματίσαντες. Ουδέν όμως τούτων, των πολύ φυσικών και αναμενόμενων εγένετο, αλλ’ άντικρυς αντίθετος συμπεριφορά επεδείχθη. Ούτω ο μεν τότε πρόεδρος της Δημοκρατίας απηύθυνε διάγγελμα προς τον ελληνικόν λαόν, εις ο αναγγέλλων την επαναφοράν του στρατιωτικού νόμου, ωμίλει περί αναρχικών εκδηλώσεων και περί συνωμοσίας των εχθρών της Δημοκρατίας και της ομαλότητας και διεβεβαίου περί της αποφάσεως του να προάσπιση την γαλήνην, τας κατακτήσεις και την ασφάλειαν του ελληνικού λαού (εφημερίδες της 18.11.1973), ο δε τότε Αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων, υποδεχόμενος τον Πρωθυπουργόν εις το Μέγαρον του Αρχηγείου, ωμίλησεν ομοίως περί αναρχικών εκδηλώσεων εις τον φοιτητικόν χώρον και απεκάλυψεν ότι διαβλέπουσαι αι ένοπλοι δυνάμεις τας πιθανάς εξελίξεις, ηύξησαν την ετοιμότητα των και διετάχθησαν να παρέξουν την υποστήριξίν των προς αποκατάστασιν της τάξεως, αναλαβούσαι την εκκαθάρισιν του Πολυτεχνείου και του πέριξ χώρου (εφημερίδες της 21-11-1973). Αμφότεροι δε περί αναίμακτου ωμαλουν επιχειρήσεις και ως ασύστολα ψεύδη εχαρακτήριζαν τα περί πυροβολισμών «διαδιδόμενα»! Αι τοιαύται θέσεις υπεστηρίχθησαν και εκαλύφθησαν ακολούθως και υπό του τότε Πρωθυπουργού δια δηλώσεων του εις το Αρχηγείον Ενόπλων Δυνάμεων. Φρονούμεν όμως, εν όψει, πάντων, των εκτεθέντων, ότι η τοιαύτη εκδήλωσις συνιστά καθαράν πολιτικήν πράξιν και δεν θεμέλιοι, ούτε βεβαίως αποδεικνύει, οιανδήποτε ποινικήν ευθύνην, αυτού τε και των Υπουργών του: Εθνικής Αμύνης, Δημοσίας Τάξεως και Εθνικής Παιδείας, οίτινες ομοίως δεν έσχον ανάμιξιν ενεργόν εις τα γεγονότα και την αντιμετώπισιν τούτων, ούτε παράλειψίς τις αξιόποινος τους βαρύνει. Η ουσιαστική θέσις του τότε Πρωθυπουργού ήτο αντίθετος προς πάσαν έννοιαν βίας, δι’ ο και ευλόγως, αλλά και ευστόχως, παρατηρεί ότι «εάν είχα προλάβει να κάμω την συνέντευξιν της 17-11-1973 ίσως άλλη θα ήτο η εξέλιξις των πραγμάτων και ιδίως δεν θα είχομεν θρηνήσει τα θύματα δια τα οποία κάθε ελληνική ψυχή βαθυτάτην αισθάνεται οδύνη» (οράτε κατάθεσιν). Και το συμπέρασμα είναι ότι υπεράνω των αφηρημένων και αορίστων πλατωνικών εξορκισμών κείται η εκ της πραγματικότητας αναφαινομένη αλήθεια. Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, ζηλώσας ίσως δόξαν Ντε Γκωλ, δια την εκμετάλλευσιν του φοιτητικού κινήματος, απηγόρευσεν εις την Αστυνομίαν την έγκαιρον προς πρόληψιν των γεγονότων επέμβασιν και διεκήρυσσεν: «Ας τα σπάσουν. Ας κάψουν και το Πολυτεχνείον. Ας κατεβούν και στους δρόμους. Ας σπάσουν και βιτρίνες» (κατάθεσις Σιφναίου). Αιφνιδίως όμως και άγνωστον διατί και πώς η γνώμη του καταστρέφεται και διατάσσει την κινητοποίησιν των Ενόπλων Δυνάμεων, βοηθούμενος εν τούτω υπό των τότε υπευθύνων ηγητόρων του Στρατεύματος και δη των: Αρχηγού Ενόπλων Δυνάμεων και Διοικητών ΑΣΔΕΝ και ΣΔΑ. Και η επί μίαν 7ετίαν ζηλοτύπως κλειστή παραμείνασα πυξίς της Πανδώρας ανοίγεται! Αντελήφθη προφανώς την εις βάρος του από του Αυγούστου ήδη 1973 υποβόσκουσαν κίνησιν των Ρουφογάλη, Ιωαννίδη, Μπονάνου (κατάθεσις Σιφναίου) και προσπαθεί να αντίδραση δια της εγκαίρου καταστολής της υπό των άλλων ήδη εκμεταλλευόμενης προφανώς εξεγέρσεως, έχων αποφασίσει ενδεχομένως, και αναβολήν των υπό της Κυβερνήσεως Μαρκεζίνη υπεσχημένων εκλογών. Και εις την κίνησιν όμως ταύτην υπερφαλαγγίζεται. Διότι το σχέδιον ήτο έτοιμον και οι εκτελεστοί του πλήρως προετοιμασμένοι και αποφασιστικοί. Δεν ήτο βεβαίως συμπτωματική και τυχαία η εις το κέντρον της Αμέσου Δράσεως της Αστυνομίας παρουσία των Αξιωματικών Λουπάση, Λούκουτου και Ντερτιλή, πιστών εις τον Δημήτριον Ιωαννίδην, ως εδείχθη μετά την κατά την 25-11-1973 επικράτησιν τούτου, ούτε άνευ σημασίας η έκδηλος ανησυχία του τελευταίου, συνεχώς ερωτώντας αν έφθασαν τα άρματα εις το Πολυτεχνείον και επενέβησαν και η εσπευσμένη εκ του Κέντρου αναχώρησίς του ίνα μεταβή ο ίδιος προσωπικώς εις το Πολυτεχνείον, διότι – καθ’ α εδήλωσεν εις επήκοον πάντων «αργούνε πολύ και θα πάω μόνος μου». Και μετέβη τω όντι σημαντικόν διαδραματίσας εις την όλην επιχείρησιν ρόλον (οράτε καταθέσεις υπ’ αριθμ. 99, 159, 221 και 268). Παρά ταύτα ο τότε Διοικητής ΑΣΔΕΝ καταθέτει ότι ούτος ήτο απλώς σύνδεσμος μεταξύ της Αστυνομίας και της ΑΣΔΕΝ και ουδεμίαν είχεν αρμοδιότητα να επέμβη καθ’ οιονδήποτε τρόπον! Ο Στρατηγός αμετανοήτως επίστευεν ότι ο περί ου πρόκειται Συνταγματάρχης θα εσέβετο την έννοιαν της στρατιωτικής πειθαρχίας. Μετ’ ολίγον όμως τραγικώς διεψεύσθη διότι ο ίδιος, υπό κατωτέρων του συνελήφθη! Οι Ιωαννίδης και Ρουφογάλης, δια των εις αυτούς πιοτών Αξιωματικών και πρακτόρων, επηρεάζουν σοβαρώς και σαφώς την όλην επιχείρησιν, εξαπολύοντες κύμα βιαιοτήτων και πυροβολισμών, επί τω τέλει της δημιουργίας ευνοϊκών δια την προαποφασισθείσαν κίνησιν συνθηκών ασφαλείας, αναταραχής και συγκρούσεων. Και εις το καταλλήλως ήδη προετοιμασθέν και κράτησαν ιδιόμορφον κλίμα συγχύσεως, πανικού και συγκρούσεων, οργιάζουν οι κοινοί δολοφόνοι ενσπείροντες αδιστάκτως τον θάνατον εις βάρος αθώων και αόπλων νέων ανθρώπων, το μέγα αμάρτημα των οποίων ήτο ότι εζήτουν «Ελευθερίαν και Δημοκρατίαν». Και περιέργως ο μηδεμίαν έχων αναλάβει αποστολήν εις την επιχείρησιν τότε Διευθυντής της ΕΣΑ Δημήτριος Ιωαννίδης, μεταβαίνει περί ώραν 04.00 της 17-11-1973 εις τον χώρον του Πολυτεχνείου. Και ουδείς, ούτε και ο ίδιος αποκαλύπτει διατί! Διότι είναι αστείον το λεχθέν ότι μετέβη απλώς εκ… περιέργειας! Ειδικώς δέον ενταύθα να σημειωθή ότι δεν είναι άμοιρον σημασίας τινός το πλήρως εκ της ερεύνης βεβαιωθέν ότι οι νέοι ούτοι του Πολυτεχνείου, ως αναρχικοί, ευκόλως και ανενδοιάστως χαρακτηριζόμενοι, δεν εφόνευσαν, δεν εκακοποίησαν και ουδένα σοβαρώς ετραυμάτισαν, αλλ’ οι ίδιοι και το ανώνυμον πλήθος υπήρξαν τα εξιλαστήρια θύματα των περί «Δημοκρατίας» περιέργων αντιλήψεων των «ηρώων» της εποχής και των αδίστακτων οργάνων των!

Και η Αστυνομία ποίον ρόλον διεδραμάτισεν εις την όλην αυτήν επιχείρησιν; Συνήργησε δια της συμπεριφοράς των υπευθύνων τότε ηγητόρων της εις την επιβολήν της θελήσεως τρίτων. Ούτω μολονότι εις αυτήν ανήκεν η ευθύνη, αλλά και η κατά νόμον δικαιωματικότης, δια την αντιμετώπιση/ των συγκεντρώσεων και των εξ αυτών ταραχών, κατ’ αρχήν μεν απρακτεί και τηρεί στάσιν εφεκτικότητος, ευνοούσαν την οργάνωσιν και διόγκωσιν του κινήματος, εξ ετέρου διατηρεί εις συνεχή και εξαντλητικήν επιφυλακήν και εγρήγορσιν τους αστυνομικούς υπαλλήλους, με συνέπειαν την επικίνδυνον ως εκ καμάτου και της συσσωρευμένης αγανακτήσεως – ως εκ των επιθέσεων και των προπηλακισμών – φόρτισιν του ψυχισμού των και τέλος δέχεται να υποβάλη την αίτησιν δια την επέμβασιν των Ενόπλων Δυνάμεων και συμμετέχει εις σειράν ενεργειών και εκδηλώσεων, παρανόμων, των ακολούθων: την κατά παράβασιν των κειμένων διατάξεων βιαίαν διάλυσιν των συναθροίσεων, την δυναμικήν παραβίασιν του Πανεπιστημιακού ασύλου, παρά την ρητώς εκφρασθείσαν αντίθετον άποψιν του Προϊσταμένου της Εισαγγελίας και την άνευ γνώμης των εκπροσώπων της Διοικήσεως και της Δικαιοσύνης χρήσιν των όπλων. Τέλος δια του τότε Αρχηγού της διέταξεν τη σύλληψιν πλήθους ατόμων, οι περισσότεροι των οποίων αναμφισβητήτως δεν ήσαν ούτε «πρωταίτιοι» ούτε «υπεύθυνοι» της συναθροίσεως και των εκδηλώσεων και αίτινες παρανόμως κατεκρατήθησαν. Υπήρξαν ομοίως και μεμονωμένα αστυνομικά όργανα, υπό της ερεύνης – εις το πλήθος των αγνώστων – εντοπισθέντα, τα οποία υπήρξαν δράσται συγκεκριμένων αξιοποίνων πράξεων.

Δια την κατά νόμον θεμελίωσιν της υπαιτιότητος των καθ’ ημάς υπευθύνων τονιστέα και τα ακόλουθα:

1) Η κατά νόμον αποστολή των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας, πλην άλλων, περιλαμβάνει και το καθήκον προστασίας της ζωής, της σωματικής ακεραιότητος, της τιμής, της ελευθερίας και της περιουσίας των πολιτών. Συνεπώς οι τότε ηγέται του Στρατού και της Αστυνομίας είχαν ως εκ του νόμου και της αποστολής των, το ιερόν καθήκον να προασπίσουν την ζωήν και σωματικήν ακεραιότητα των εις την συνάθροισιν πολιτών έναντι των πάσης φύσεως κακοποιών ή των εγκληματικώς δρώντων οργάνων των κατά το περί ου πρόκειται αιματηρόν τριήμερον. Και τούτο μη πράξαντες, ήτοι τους γνωστούς και αγνώστους δράστας μη παρεμποδίσαντες εις το φονικόν έργον των, εγένοντο υπαίτιοι απλής συνεργείας εις τας κυρίας πράξεις αυτών αρνητικώς εκδηλωθείσης, ήτοι δια παραλείψεως εκτελέσεως του εκ του νόμου και της αποστολής των τεκτομένου καθήκοντος (αρ. 15 και 47 ΠΚΝ Χωραφά: Γεν. Αρχαί Π.Δ. παρ. 98 III Α σελ. 328, Αγγ. Μπουροπούλου: Ερμ. Π.Κ. υπ’ αρ. 47 σελ. 148 ομοίως σχετικώς Α.Π. 248 / 68 Π. Χρ. ΙΣΤ σελ. 511 επ.). 2) Ουδέν ουδαμόθεν τίθεται πρόβλημα «προσταγής», συνεπαγόμενης άρσιν του αδίκου χαρακτήρας των εξ αιτίας των πυροβολισμών ιδία τελεσθεισών αξιοποίνων πράξεων. Και τούτο διότι δεν συνέτρεξαν αι κατ’ αρ. 21 Π.Κ. προϋποθέσεις εν τη εκτελέσει των περί ων πρόκειται εγκληματικών πράξεων. Οι πάντες ούτω αρνούνται την ύπαρξιν διαταγής προς ρίψιν και εκφοβιστικών, έστω, βολών. Και υπάρχουσα όμως τοιαύτη, όπερ απολύτως αληθές, καθ’ ημάς και πλήρως εξακριβωμένον ως προς τα έμπροσθεν του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως διαδραματισθέντα, «δεν εδόθη κατά τους νομίμους τύπους και παρά της αρμοδίας Αρχής» ως ανωτέρω αναλυτικώς ετονίσθη. Δεν συνεπάγεται όθεν τα κατά νόμον καταλυτικά του αξιοποίνου, αποτελέσματα.

β) Ειδικωτέρα επισήμανσις

Δύνανται ήδη να κατονομασθούν προς διευκόλυνσιν του ανακριτικού έργου, οι εκ της ερεύνης προκύπτοντες και κατά την γνώμην ημών υπεύθυνοι της περί ης πρόκειται τραγωδίας, κατά νομικήν αξιολόγησιν του ρόλου εκάστου εις ταύτην.

1) Γεώργιος Χρ. Παπαδόπουλος, τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

2) Δημήτριος Αριστοτ. Ιωαννίδης, Υποστράτηγος, ε.α. τότε διοικητής της ΕΣΑ και

3) Μιχαήλ Ρουφογάλης, Υποστράτηγος ε.α., τότε Αρχηγός της ΚΥΠ. Φέρονται ως ηθικοί αυτουργοί ανθρωποκτονιών εκ προθέσεως (τετελεσμένων και εν απόπειρα) επικινδύνων σωματικών βλαβών, διακεκριμένων φθορών και προκλήσεων εις τέλεσιν κακουργημάτων ή πλημμελημάτων, πράξεων υπό γνωστών και αγνώστων – τη ερεύνη – δραστών, τελεσθεισών (ως κατωτέρω). Παρατηρητέον ενταύθα ότι ο ηθικός αυτουργός δεν δρα κατά του αντικειμένου του εγκλήματος, αλλά επιδρά επί της βουλήσεως του υποκειμένου, ίνα προκολέση απόφασιν αυτού προς εκτέλεσιν της αδίκου πράξεως. Και ως γνωστόν δεν είναι απαραίτητον να προκαθορισθή εν ταις λεπτομερείαις της η υπό εκτέλεσιν πράξις, ουδέ το πρόσωπον εις βάρος του οποίου θα τελεσθή (ΑΠ 334 / 58 Π. Χρ. Α’ 151). Ομοίως δεν είναι απαραίτητον όπως αποκαλυφθή και γνωσθή ο αυτουργός του εγκλήματος (ΑΠ 37 / 1969 Γ. Χρ. Ιθ’ 208).

4) Νικόλαος Ντερτιλής, Ταξίαρχος, τότε επιτελάρχης ΑΣΔΕΝ, αυτουργός ανθρωποκτονίας εκ προθέσεως εις βάρος νεαρού σπουδαστού και ηθικός αυτουργός ετέρων ανθρωποκτονιών (τετελεσμένων και εν απόπειρα) ως και σωματικών βλαβών.

5) Δημήτριος Ιωάννου, Ζαγοριαννάκος, Αντιστράτηγος ε.α. τότε Αρχηγός Ενόπλων Δυνάμεων, διατάξας την κίνησιν των τμημάτων στρατού.

6) Κωνσταντίνος Ιωάννου Μαυροειδής, Αντιστράτηγος ε.α. τότε Δ / ντής ΑΣΔΕΝ, έχων τον συντονισμόν και το γενικόν πρόσταγμα της επιχειρήσεως.

7) Νικόλαος Κων. Ραφαηλάκης, Αντιστράτηγος ε.α., τότε Δ / ντής της ΣΔΑ, παριστάμενος κατά την εκτέλεσιν της επιχειρήσεως και εποπτεύων ταύτης.

8) Νικόλαος Αριστ. Δασκαλόπουλος, τότε Αρχηγός Αστυνομίας, εποπτεύων των Αστυνομικών Δυνάμεων.

9) Λουκάς Γεωργίου Χριστολουκάς, τότε Διευθυντής της Αστυνομίας Αθηνών, υπεύθυνος των ενεργειών των αστυνομικών δυνάμεων ως προς την αντιμετώπισιν των εκδηλώσεων.

10) Θρασύβουλος Γιοβάνης, Ταξίαρχος, τότε Συνταγματάρχης, επικεφαλής των στρατιωτικών τμημάτων εις την κατά του Πολυτεχνείου επιχείρησιν.

Άπαντες εμφανίζονται ως απλοί συνεργοί του ως είρηται, του ηθικού αυτουργού, δια της παροχής θετικής συνδρομής εις αυτόν εν τω πλαισίω της αρμοδιότητος εκάστου, απλοί ομοίως συνεργοί των γνωστών και αγνώστων εγκληματιών εν τη διαπράξει των ανθρωποκτονιών και σωματικών βλαβών, της τοιαύτης συνδρομής των εκδηλωθείσης, ως ετονίσθη ήδη αρνητικώς, ήδη δια παραλείψεως εκτελέσεως του εκ του νόμου και της αποστολής των τικτομένου ιερού καθήκοντος προασπίσεως της ζωής και σωματικής ακεραιότητος των πολιτών έναντι των πάσης φύσεως κακοποιών και των εγκληματικώς δρώντων οργάνων των. Ο εξ αυτών Νικόλαος Δασκαλόπουλος, τυγχάνει ομοίως και έμμεσος αυτουργός παρανόμου συλλήψεως και κατακρατήσεως των συλληφθέντων.

11) Σπυρίδων Σταθάκης, Ίλαρχος τεθωρακισμένων, διατάξας την είσοδον του άρματος εντός του Πολυτεχνείου, αυτουργός αποπειρών ανθρωποκτονίας των επί των κιγκλιδωμάτων της πύλης του Πολυτεχνείου ευρισκομένων σπουδαστών, ιδία δε της διαφυγούσης τον θάνατον και βαρύτατα μόνον τραυματισθείσης Π. Ρηγόπουλου.

12) Σταύρος Βαρνάβας, Αντιστράτηγος ε.α., Δ / ντής του εν τω Υπουργείω Δημοσίας Τάξεως Μικτού Επιτελείου. Ηθικός αυτουργός ανθρωποκτονιών (μιας τετελεσμένης και πολλών εν απόπειρα) ως διατάξας την χρήσιν των όπλων κατά του πλήθους.

13) Ηλίας Τσιαούρας ή Τσαπούρης, αυτουργός ανθρωποκτονιών (μιας τετελεσμένης και πολλών εν απόπειρα) και παρανόμου οπλοφορίας δια πολεμικού όπλου.

14) Ευάγγελος Κων. Μαντζώρος, Ανθυπίλαρχος τότε τεθωρακισμένων, αυτουργός αποπειρών ανθρωποκτονίας και επικινδύνων σωματικών βλαβών (κατάθ. υπ’ αριθμ. 241 και 242).

15) Υπίλαρχος Μιχαήλ Γουνελάς, Ανθυπασπιστής Λάμπρος Κωνσταντέλλος, Αξιωματικοί του ΚΕΤΘ, λαβόντες μέρος εις την κατά του Πολυτεχνείου επιχείρησιν. Φέρονται ως αυτουργοί ή ηθικοί αυτουργοί αποπειρών αυτοκτονίας και επικινδύνων σωματικών βλαβών (καταθέσεις υπ’ αριθμ. 72, 76 και 116).

16) Αστυφύλαξ υπό στοιχεία Λ 21 Ηλίας Καραδήμας και δεύτερος τοιούτος υπό το μικρόν όνομα Νικόλαος, εκτελούντες υπηρεσίαν εν τω Ρυθμιστικά) Κέντρω Αθηνών την νύκτα της 16ης προς 17ην Νοεμβρίου 1973, τυγχάνουν συναυτουργοί μετ’ άλλων αγνώστων, ανθρωποκτονίας εκ προθέσεως και επικινδύνων σωματικών βλαβών εις βάρος τραυματιών και των συνοδών τους (καταθ. υπ’ αριθμ. 72, 76 και 116).

17) Βασίλειος Γεωργίου Μπουκλάκος, τότε Διοικητικός Δ / ντής του Ρυθμιστικού, απλούς συνεργός, δια της παροχής υλικής και ψυχικής συνδρομής, εις τους υπό στοιχ. 15 κατηγορουμένους και αυτουργός παρανόμου οπλοφορίας, απειλών και βλασφημίας εις βάρος των τραυματιών και των συνοδών του.

18) Δημήτριος Κων. Κατσούλης, Ταγματάρχης Χωροφυλακής, τότε στέλεχος της ΚΥΠ, απλούς μεν συνεργός του υπό στοιχ. 3 ηθικού αυτουργού, δια της παροχής θετικής εις αυτόν συνδρομής εν των πλαισίω της αρμοδιότητος τους και απλούς ομοίως συνεργός των γνωστών και αγνώστων εγκληματιών εν τη διαπράξει ανθρωποκτονιών και σωματικών βλαβών, δια παραλείψεως ως ανωτέρω της τοιαύτης συνδρομής του εκδηλωθείσης.

19) Δημήτριος Παναγ. Πίμπας, αυτουργός προκλήσεων εις διάπραξιν κακουργήματος ή πλημμελήματος.

20) Ο υπ’ αριθμ. 472 αστυφύλαξ (κατάθ. υπ’ αρ. 229), αυτουργός απόπειρας ανθρωποκτονίας νεαρού μαθητού έμπροσθεν του Μητροπολιτικού Ναού την 17-11-1973.

21) Αγνώστων στοιχείων αστυφύλαξ του Γ’ Αστυνομικού Τμήματος, ευρισκόμενος εν υπηρεσία περί ώραν 14.30 της 17-11-1973 αυτουργός επικινδύνου σωματικής βλάβης εις βάρος του Δημοσθένους Σαμούρη, ιατρού (καταθ. υπ’ αριθμ. 145), μεταβάντος αυτόθι κατά την διαδικασίαν παραλαβής του νεκρού αδελφού του.

22) Ιωάννης Νικ. Καλύβας, Υπαστυνόμος, αυτουργός επικινδύνων σωματικών βλαβών εις βάρος των εξερχόμενων του Πολυτεχνείου σπουδαστών (κατάθ. Θεοδ. Καλούδη, υπ’ αριθμ. αρ. 104).

23) Σάκης Ταμπούρης, Ιωάννης Κουρής και Σωτήριος Νάνος, αρχιφύλακες του ΛΖ’ Αστυνομικού Τμήματος, συναυτουργοί επικινδύνου σωματικής βλάβης, εις βάρος του Ιωάννου Χρα (κατάθ. υπ’ αριθ. 142).

24) Πλήθος αγνώστων δραστών όλων των αναφερθεισών πράξεων, μεταξύ των στρατιωτών, αστυνομικών και απλών πολιτών.

IV. ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Εκ των εκτεθέντων δήλον καθίσταται ότι η δίωξις των ως είρηται πράξεων και ο κολασμός των αποδειχθησομένων ενόχων είναι υποχρέωσις της δικαιοσύνης. Επιτρέψατε όθεν όπως εισηγηθώ προς Υμάς την άμεσον άσκησιν ποινικής διώξεως και την εις τακτικήν ανάκρισιν παραπομπήν της υποθέσεως ως προς απαντάς τους εκτεθέντος στρατιωτικούς και αστυνομικούς, εις την αρμοδιότητα των κοινών ποινικών δικαστηρίων υπαγόμενους ένεκεν της αναπτυχθείσης ανωτέρω συμμετοχής εγκληματικής δράσεων των (αρ. 248 παρ. 1 ΣΠΚ). Οίκοθεν νοείται ότι τα ανακύπτοντα περί την ορθότητα του τε χαρακτηρισμού των πράξεων και τον προσδιορισμόν των υπευθύνων, προβλήματα αληθούς ερμηνείας και ορθής αξιολογήσεως πρεπέστερον θα αντιμετωπισθούν κατά την διαδρομήν της δικαστικής ερεύνης.

Η υπ’ εμού ενεργηθείσα ταχεία και αναλυτική – όση μοι δύναμις – έρευνα και τα εκ ταύτης προκύψαντα, κατά τα εκτεθέντα, στοιχεία εντάσσονται εις το προπαρασκευαστικόν και διερευνητικόν πάντοτε πλαίσιον της απλής προκαταρκτικής εξετάσεως, σκοπός της οποίας ως γνωστόν είναι να κριθή αν συντρέχη περίπτωσις ποινικής διώξεως (αρ. 31 παρ. 1 εδ. α ΚΓΔ) και ουχί να ερευνηθή εν πληρότητι και εμπεριστατωμένους η υπόθεσις.

Αναφέρω τέλος ότι εις την παρούσαν δικογραφίαν έχουν ενσωματωθή και αι μηνύσεις των: Γρηγορίου Τρυφ. Παπαδάτου, Κυριάκου Νικ. Σπηριούνη και Δημητρίου Παπαδοπούλου.

Εν Αθήναις τη 14 Οκτωβρίου 1974 Ο ενεργήσας την προκαταρκτικών εξέτασιν Εισαγγελεύς

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΤΣΕΒΑΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΥΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΩΝ

 από το vrahokipos.net

ΠΡΩΤΑΙΤΙΟ, Η ΜΕΤΑΛΛΑΓΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ – ΥΛΗΣ και η θεωρία των βιοτικών αναγκών

ΠΡΩΤΑΙΤΙΟ, Η ΜΕΤΑΛΛΑΓΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ – ΥΛΗΣ και η θεωρία των βιοτικών αναγκών

Αφιερωμένο στον Εμπεδοκλή (και τον Παρμενίδη).

Ως θεμελιωτής και ιδρυτής της θεωρίας των βιοτικών αναγκών χρειάζεται να δημοσιεύσω τους στοχασμούς μου πάνω στην οντολογία του ανθρώπου και στα αίτια της δράσης του.

Είναι πολύ παλιό, σχεδόν αρχέγονο το ερώτημα για τις αιτίες, τις εσώτερες βάσεις κίνησης του ανθρωπίνου όντος. Πολλές είναι οι φιλοσοφικές θεωρίες που διατυπώθηκαν στο κύλισμα στην ανθρώπινης ιστορίας (ιδεαλισμός, βολουνταρισμός, υλισμός, ντετερμινισμός κ.α.), κοντά σε αυτές το «ανεξήγητο» του ερωτήματος προκάλεσε και την μεταφυσική ή θρησκευτική θεώρηση των πραγμάτων. Ισως να υπάρχει «μεταφυσική» στην απάντηση του ερωτήματος και ίσως σήμερα να μπορούμε να την αγγίξουμε ή να την φανταστούμε.

Πολλοί στοχαστές για να βρουν απάντηση στα ερωτήματά τους αναφέρθηκαν στον άνθρωπο ως το κέντρο του κόσμου. Μια καθαρή ματιά γύρω μας, μια απλή κατανόηση του φυσικού περιβάλλοντος, του πλανήτη, του ηλιακού συστήματος, του γαλαξία, του γαλαξιακού συστήματος, μια απλή θεώρηση του απείρου μας οδηγεί σε ένα ασφαλές συμπέρασμα: στην απόρριψη της ανθρωποκεντρικής θεώρησης του σύμπαντος. Ο άνθρωπος είναι ένα κομμάτι του σύμπαντος, υλικά απειροελάχιστο. Αυτό δεν σημαίνει ότι μέσα από τις κοσμοθεωρίες που εξετάζουν κοντόφθαλμα τον άνθρωπο ως το κέντρο του σύμπαντος δεν μπορούν να προκύψουν κάποια χρήσιμα συμπεράσματα και κάποιες αλήθειες. Απλά αυτές κινούνται συχνά σε κοντόφθαλμες εγωπαθείς κρίσεις και συμπεράσματα που αφορούν τον άνθρωπο και τις κοινωνίες του. Αντίστοιχης ποιότητας θεώρηση έχουν και πολλές θρησκείες, που αναφέρονται στον άνθρωπο και κινούνται γύρω από αυτόν αποφεύγοντας να αγγίξουν την ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης και τους λόγους κίνησής της επικαλούμενες «θέσφατα» και δόγματα.

Η πρώτη θέση και άποψή μου είναι ότι το σύμπαν, ούτε καν ο πλανήτης δεν μπορούν να προσεγγιστούν ορθά με θέσεις και απόψεις που εννοούν τον άνθρωπο ως το κέντρο του. Το ορθό είναι να δούμε τον άνθρωπο ως κομμάτι του σύμπαντος και του πλανήτη, ένα κομμάτι στην πραγματική φυσική του διάσταση. Πρέπει να εκκινήσουμε από αυτό που νοούμε για να δούμε εάν υπάρχει και κάτι που δεν νοούμε και δεν εννοούμε: το μαθηματικό άπειρο, άπλαστο και ακατάληπτο με τα αισθητήρια μας.

Πνεύμα και σώμα, ενέργεια και ύλη.

 

Από πολλούς στοχαστές στην ανθρώπινη ιστορία έχει τεθεί το ερώτημα του «πρωταιτίου» με πολλές εκφάνσεις : πνεύμα ή σώμα, μόνο πνεύμα, μόνο σώμα … . Ακόμα και ως αντικείμενο εξωτερικής παρέμβασης έχει νοηθεί ο άνθρωπος και η δράση του. Κάπου εκεί παρεμβάλλεται και η «ψυχή» είτε ως διακριτό στοιχείο είτε ως στοιχείο άυλο και πνευματικό. Τι ισχύει κατά την άποψή μου από τα ανωτέρω ; Τίποτα και όλα μαζί καθώς η αλήθεια ίσως να κρύβεται κάπου αλλού.

Για να φθάσουμε σε κάποια ουσιαστικά συμπεράσματα θα πρέπει να εννοήσουμε τον ίδιο τον άνθρωπο, τα υπόλοιπα όντα, την ύλη και το σύμπαν. Θα διαπιστώνετε όλοι πως αυτό είναι σήμερα αδύνατο καθώς ο άνθρωπος ως ον συλλαμβάνει και εννοεί τα πράγματα με βάση τα πεπερασμένα αισθητήριά του και δεν έχει μάθει ή καταφέρει (ίσως και να μην μπορεί) να εννοήσει το σύμπαν μέσα από άλλες διαστάσεις, ακόμα και με επέκταση των αισθήσεών του. Εννοώ ότι ακόμα και εάν μπορούμε να καταγράψουμε μία ακτινοβολία ή έναν υπέρηχο δεν μπορούμε να την εννοήσουμε, να την αντιληφθούμε στην πλήρη και αισθητή διάστασή της. Το 1ο λοιπόν ασφαλές συμπέρασμα για τον άνθρωπο είναι ότι αντιλαμβάνεται τον κόσμο υλικά με βάση τα αισθητήριά του και αυτά τα αισθητήρια παρέχουν μια συγκεκριμένη εικόνα της πραγματικότητας, που είναι μόνο ένα μέρος της. Αντίστοιχα, διαφορετική εικόνα της πραγματικότητας και διαφορετικό μέρος της κατέχουν και εννοούν τα άλλα έμβια όντα. Ισως ακόμα και τα υλικά που θεωρούμε και αποκαλούμε «άψυχα» να διαθέτουν μία δική τους «εικόνα» για το σύμπαν, το οποίο και συναποτελούν, μια εικόνα που μπορεί να μεταφράζεται με τα ανθρώπινα δεδομένα σε ενεργειακά πεδία και σε μετατροπές της ύλης.   Στην πορεία του ανθρώπου και της ζωής στον πλανήτη, τα αισθητήρια προϋπάρχουν, οι αισθήσεις είναι προδεδομένες και αποτελούν ένα κλειστό αριθμό συνδεδεμένο άμεσα με τον άνθρωπο ως ον. Ο δαρβινισμός μπορεί να ισχύει μετά από αυτές και εξηγείται με βάση την διαβίωση των ανθρώπων πάνω στην γη. Η εξέλιξη του είδους μπορεί να υπάρχει ως αναγκαιότητα, αναγκαιότητα για καλύτερη ή λιγότερη όσμηση, αφή, ακοή, όραση, γεύση … . Οι αισθήσεις όμως προϋπάρχουν ως ιδιότητες του όντος και αυτές δεν προήλθαν από το «δαρβινικό προτσές» ή τουλάχιστον καμία δαρβινική εξελιγκτική θεωρία δεν μπορεί να τις εννοήσει και πολύ περισσότερο να τις εξηγήσει. 

Το 2ο ασφαλές συμπέρασμα είναι ότι ο άνθρωπος ως ον είναι ένας υλικός μηχανισμός με συγκεκριμένες βιοτικές ανάγκες. Είναι παράλληλα ένας μηχανισμός που μπορεί να μετατρέπει την ύλη σε ενέργεια (σε κατανοητά ή μη κατανοητά επίπεδα μηχανισμών). Ένας αντίστοιχος μηχανισμός καταφέρνει να δημιουργεί ύλη με βάση την ενέργεια (κυτταρογέννεση). Στην πραγματικότητα το φαινόμενο της μεταβολής της ύλης σε ενέργεια και της ενέργειας σε ύλη υπάρχει και διαχέει όλο το σύμπαν, όπως το αντιλαμβανόμαστε. Από αυτό το νόμο δεν μπορεί να ξεφύγει και ο άνθρωπος, ούτε τίποτα στο σύμπαν. Απλά ο άνθρωπος, όπως δεν έχει καταφέρει να συλλάβει τις κοσμικές οντότητες και δυνάμεις, δεν μπορεί να συλλάβει και να εννοήσει πλήρως τους μηχανισμούς μετατροπής της ύλης σε ενέργεια και της ενέργειας σε ύλη. Κυρίως δεν μπορεί να εννοήσει το «πρωταίτιο», το τι προηγείται και θέτει σε λειτουργία τον μηχανισμό μετατροπής. Σημειώνω πως αναφέρομαι σε ενέργεια και ύλη, μόνο για τον λόγο εννόησης της διαδικασίας, των πραγμάτων, από τον σύγχρονο άνθρωπο.

Κανείς άνθρωπος σήμερα δεν μπορεί να ορίσει και να εξηγήσει το «πρωταίτιο». Π.χ. πεινάω επειδή εκκρίνονται υγρά στο στομάχι ή εκκρίνονται υγρά στο στομάχι επειδή υπάρχει κάποια βιολογική εντολή;  και είναι αυτή εντολή ύλης ή ενέργειας; Σκέφτομαι χρησιμοποιώντας ύλη (ορμόνες, ιχνοστοιχεία, εγκέφαλο …) ή υπάρχει κάποια ενέργεια (π.χ. ηλεκτρισμός) ή εξωτερικό ερέθισμα που προκαλεί ενεργειακά την σκέψη και προκαλεί την χρήση ύλης;

Το αμφίδρομο θεώρημα – ερώτημα θα παραμείνει για πάντα αναπάντητο και πάντοτε θα οδηγεί σε λάθος απόψεις και θεωρήσεις, εάν επιμείνουμε στην διάκριση της ύλης από την ενέργεια.

Στην πραγματικότητα στο σύμπαν ύλη και ενέργεια αποτελούν ένα και το αυτό και απλώς εναλλάσσονται μορφικά όπως εναλλάσσονται και στις διαδικασίες των έμβιων όντων. Πρωταίτιο όλων δεν υπάρχει και υπάρχει ταυτόχρονα, πολυδιάστατα, πολυσχιδώς και παντού. Δεν μπορούμε σήμερα να το εννοήσουμε παρά μόνο στο ελάχιστο και σχεδόν εντελώς θεωρητικά και το «πρωταίτιο» είναι πάντοτε και απότοκο ατομικών χαρακτηριστικών. Νόμος του σύμπαντος είναι η συντεταγμένη αταξία. Είναι αταξία γιατί δεν μπορούμε να την εννοήσουμε ως μηχανισμό μεταβολής της ύλης σε ενέργεια και της ενέργεια σε ύλη. Όμως αυτή η μεταβολή συμβαίνει, υπάρχει παντού και σε κάθε επίπεδο που μπορούμε να σκεφτούμε. Η ταυτότητα και τα είδη της ενέργειας και της ύλης μας είναι στην πραγματικότητα άγνωστα, ίσως και μη αισθητά. Υπακούουν όμως όλα σε ένα κανόνα, σε ένα νόμο ισορροπίας, ακόμα και όταν εμείς τα αντιλαμβανόμαστε ως εξαιρετικά φαινόμενα, ως σπάνια και αξιοπερίεργα. Ολες οι πιο πάνω θεωρίες, όλες οι θεωρίες για το «πρωταίτιο» ισχύουν ή μπορεί να ισχύουν και αυτό δεν είναι αποτέλεσμα μιας λογικής σχετικισμού, αλλά μιας λογικής αντίληψης του πεπερασμένου εννόησης των μηχανισμών της μεταλλαγής ενέργειας και ύλης, ύλης και ενέργειας. Εάν υπάρχει μυστικό ερώτημα που οδηγεί στην ανακάλυψη του «πρωταιτίου» θα πρέπει να ψάξουμε καλά και να επικεντρώσουμε στους μηχανισμούς μεταλλαγής ενέργειας – ύλης και στους κανόνες ισορροπίας τους. Το εάν υπάρχουν μη κατανοητές διαστάσεις ή δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα οι κατανοητές από τον άνθρωπο διαστάσεις ή είναι στην ουσία διαφορετικές από αυτές που εννοούμε ή είναι πλάσματα των αισθητηρίων είναι επίσης ένα ερώτημα που μπορεί να εννοηθεί μόνο μέσα από την εννόηση της ισορροπίας μεταλλαγής ενέργειας – ύλης και των συναφών διαστάσεων και μορφών που λαμβάνουν.                                

Στην ουσία «πρωταίτιο» είναι το ίδιο το «ον» είτε υφίσταται ως ενέργεια είτε ως ύλη, είτε ως αμφοτερότητα μεταλλαγής, καθώς στην ουσία πρόκειται για το ίδιο «πράγμα», την ίδια βάση. Ο νόμος της ισορροπίας ενέργειας – ύλης είναι νόμος συντήρησης και διατήρησης.

Ο ίδιος νόμος είναι αποτυπωμένος μέσα στον άνθρωπο, αφού και αυτός είναι κομμάτι του ίδιου σύμπαντος της ίδιας εναλλαγής. Απλώς δεν το είχαμε εννοήσει … . Ο ίδιος ο άνθρωπος ως όν κατέχεται και καθορίζεται από τα αυτά χαρακτηριστικά και κανόνες και δημιουργεί ή αγωνίζεται να δημιουργήσει τις δικές του οντολογικές ισορροπίες που υπηρετούν τις ίδιες ανάγκες συντήρησης του όντος. Η παραβίαση των ισορροπιών ανατρέπει την λειτουργία των μηχανισμών μεταλλαγής και δημιουργεί οριστικές καταστάσεις ύλης και ενέργειας επί του όντος. Αντίστοιχοι κατανοήσιμοι κανόνες υφίστανται και λειτουργούν σε όλα τα έμβια όντα και ίσως και στα εννοούμενα σήμερα ως άψυχα και υλικά, αφού και σε αυτά ενυπάρχει ενέργεια.

Προικισμένος ο άνθρωπος, άγνωστο από ποίον και τι, με ένα εξαιρετικό εγκέφαλο, ένα όργανο καθορισμού και ελέγχου μετατροπής ενέργειας – ύλης έχει καταφέρει ως όν μέχρι σήμερα να μπορεί να παρεμβαίνει στα δικά του εσωτερικά πλαίσια στον μηχανισμό μεταλλαγής ενέργειας – ύλης και να του επιφέρει απλές (ίσως χονδροειδείς) μετατροπές και αναστολές. Δεν μπορεί όμως σε καμία περίπτωση να ξεπεράσει τα όρια του, που είναι τα όρια του συμπαντικού νόμου της μεταλλαγής ύλης – ενέργειας και της ισορροπίας της. Όταν η ενέργεια ξεπεράσει την ύλη, η έλλειψη της τελευταίας προκαλεί την αναζήτησή της και την παύση της κατεύθυνσης της ενέργειας σε άλλες λειτουργίες. Όταν η ύλη ξεπεράσει την ενέργεια, η τελευταία προκαλεί αδιαφορία για την ύλη, ώστε να επέλθει εξισορρόπηση. Η θνητότητα, η ανθρώπινη εντροπία προκαλείται από τον εξωτερικό συμπαντικό νόμο, που επιβάλλει την αέναη (για τα δικά μας όρια της χρονικής διάστασης, εάν αυτή υφίσταται και δεν είναι συμβατική) μετατροπή της ύλης σε ενέργεια. Η εσωτερική ανθρώπινη εντροπία προκαλείται από τον ίδιο νόμο. Όμως παρόλη την υπακοή του στο νόμο της φύσης, ο άνθρωπος έχει την δυνατότητα της επιλογής και εναλλαγής μεταξύ ενέργειας και ύλης, αυτό είναι και το βασικότερο και βαθύτερο αίτιο αυτών που αποκαλούμε ευφυΐα και φαντασία. Αμφότερα και όσα ανθρώπινα χαρακτηριστικά τα συνοδεύουν (σύνοδα) αποσκοπούν στην ρύθμιση αυτής της ισορροπίας μεταλλαγής ενέργειας – ύλης, ώστε να επιτευχθεί και να εξασφαλιστεί αυτή η ισορροπία και στο μέλλον, καθώς σκοπός και ουσία της βίωσης του ανθρωπίνου όντος είναι η διατήρηση της μεταλλαγής αυτής. Απλά ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει ευρύτερη συνείδηση του κανόνα μεταλλαγής ενέργειας – ύλης (αυτό που αποκαλούμε ως ένστικτο αυτοσυντήρησης), την οποία και επιδιώκει να ρυθμίσει, ώστε να ικανοποιήσει τις ανάγκες του (που είναι ανάγκες λειτουργία αυτής της μεταλλαγής). Εχει μέσα του το νόμο της μεταλλαγής ο άνθρωπος, τον αντιλαμβάνεται χωρίς να μπορεί να τον περιγράψει, προσπαθεί να παρέμβει σε αυτόν και να τον τιθασεύσει (πράγμα βιολογικά αδύνατο εάν θέλει να διατηρηθεί ως άνθρωπος), χωρίς να τον γνωρίζει επακριβώς, χωρίς να μπορεί να τον εννοήσει ως με τα αισθητήρια ως νόμο, χωρίς στην πραγματικότητα να μπορεί να ξεφύγει από αυτόν εξακολουθώντας ταυτόχρονα να λειτουργεί στην ανθρώπινη διάσταση, παρά μόνο μπορεί να παρεκκλίνει, να επιλέξει, να φανταστεί, να προβλέψει και να σχεδιάσει.

Στις παραδοχές αυτές βασίζεται και η θεωρία μου, η θεωρία των βιοτικών αναγκών, η θεωρία που εξηγεί τον άνθρωπο και την ανθρωπότητα και επιδιώκει ένα καλύτερο μέλλον για όλους τους ανθρώπους. Πραγματική ατομική και κοινωνική πρόοδος μπορεί να υπάρξει μόνο εάν κατανοήσουμε το είδος μας και τους νόμους που το διέπουν και δεν καταστρέψουμε τοις πράγμασι ή φαντασιακά την αυθύπαρκτη ισορροπία της μεταλλαγής ενέργειας – ύλης με υπέρμετρες ηλίθιες επιλογές. Η πραγματική πρόοδος του είδους είναι η ανακάλυψη του νόμου της μεταλλαγής ενέργειας – ύλης ως «πρωταιτίου» και η λειτουργία της κοινωνίας και των ανθρώπων με βάση τους βιοτικούς τους κανόνες. Οι βιοτικοί κανόνες είναι άμεσο επακόλουθο του συμπαντικού νόμου που έχουμε μέσα μας και πρέπει να εξερευνήσουμε και να συλλάβουμε όπως οντολογικά μπορούμε.

Με φιλικούς χαιρετισμούς

Δημ. Καραμήτσας

Μαΐου 13, 2010

ΕΠΙΔΟΤΗΣΕΙΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΩΝ:Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ & ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΟΥΣΙΑΣ

ΕΠΙΔΟΤΗΣΕΙΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΩΝ:

Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ και ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΟΥΣΙΑΣ

 Το ζήτημα των επιδοτήσεων επενδύσεων αποτελεί ένα ακόμα μαύρο σημείο της ελληνικής πραγματικότητας, του αυτοαποκαλούμενου «πολιτικού κόσμου» και της δημόσιας διοίκησης. Αποτελεί όμως επίσης ένα ακόμα μελανό και σκανδαλώδες σημείο της πολιτικής του κρατικοδίαιτου καπιταλισμού.

 Α. Τι είναι οι επιδοτήσεις επενδύσεων και πώς λειτουργούν: 

 Οι επιδοτήσεις επενδύσεων είναι οι δωρεάν οικονομικές ενισχύσεις που δίδονται από το κράτος και τους αντίστοιχους φορείς σε ιδιώτες, προκειμένου αυτοί να ενισχυθούν στην προσπάθειά τους για την δημιουργία επιλέξιμων «επενδύσεων».

Οι διαπιστώσεις είναι αυτόθροες : Οι επιδοτήσεις επενδύσεων αποτελούν χρήματα όλου του ελληνικού λαού, όλων των φορολογούμενων πολιτών που δίδονται εντελώς δωρεάν σε κάποιους.

Απαντες οι Ελληνες γνωρίζουν (τουλάχιστον όσοι έχουν επαφή με το ζήτημα) το όργιο διαφθοράς και διασπάθισης δημοσίου χρήματος που λαμβάνει επί δεκαετίες χώρα στο θέμα των επιδοτήσεων επενδύσεων. Η διαφθορά είναι ενεργή σε όλα τα στάδια της επιδότησης. Από το ποια δράση και ποίου θα επιλεχθεί μέχρι την εκταμίευση. Επειδή πρόκειται για τεράστια ποσά και για δημόσιο χρήμα, δηλ. χρήμα όλων μας, το ζήτημα μας αφορά πραγματικά και ουσιαστικά. Απέραντο και βδελυρό το όργιο και όσα έχουν αναφερθεί καλύπτουν το σύνολο του φάσματος μιας «επένδυσης».

–          Κατά την επιλογή της επιδοτούμενης επένδυσης: επιλογή (ακόμα και συγκρότηση του κύκλου των επιλέξιμων προτάσεων) με βάση την ισχύ του επενδυτή, τις κομματικές φιλίες και το λάδωμα των αρμοδίων.

–          Κατά την υλοποίηση και τον έλεγχό της : υπερτιμολογήσεις κατά την υλοποίηση της «επένδυσης» και λάδωμα των ελεγκτών για τις εγκρίσεις, ώστε αυτή να την χρεωθεί ο «επιδοτών» ελληνικός λαός στο σύνολό της.

–          Κατά την εκταμίευση: καθυστερήσεις  εκταμίευσης και επιλογές και πάλι με βάση την ισχύ του επενδυτή, τις κομματικές φιλίες και το λάδωμα των αρμοδίων.

Αυτά είναι τα βασικά χαρακτηριστικά καθώς το όργιο της διαφθοράς έχει δεκάδες επιμέρους εκφάνσεις και δράσεις, οι οποίες όλες στρέφονται ενάντια στον ελληνικό λαό και τα συμφέροντά του και αποτελούν πραγματικές κλοπές του δημοσίου χρήματος.

Στατιστικά, λίγα χρόνια μετά την εκταμίευση της επιδότησης, οι μισές περίπου επιδοτηθείσες «επενδύσεις» κλείνουν ή λειτουργούν εικονικά (λόγω των ορισμών του νόμου) ή, τέλος, μεταναστεύουν. Τα χρήματα του ελληνικού λαού ενθυλακώνονται στις τσέπες του κυκλώματος των επιδοτήσεων, οι οποίοι κυριολεκτικά «πίνουν στην υγειά του κορόιδου (ελληνικού λαού)».  

 

Β. Η πολιτική θεώρηση των επιδοτήσεων επενδύσεων

 Αφήνω έξω από την κριτική όλα τα «υποτίθεται» του συστήματος και στοχεύω στο κέντρο και στην ουσία. Οι επιδοτήσεις επενδύσεων λειτουργούν στο καπιταλιστικό σύστημα ως ενίσχυση κάποιων προσώπων με χρήματα του κοινού ταμείου μιας κοινωνίας και ενός κράτους, ώστε αυτοί να καταστούν προνομιακά ισχυροί. Οι επιδοτήσεις επενδύσεων αποτελούν αναδιανομή του εισοδήματος εις βάρος των πολλών και υπέρ λίγων και μια από τις βασικές εκφάνσεις του λεγόμενου «κρατικοδίαιτου καπιταλισμού».

Αδιαφανείς, αντιδημοκρατικές, βρώμικες και ζημιογόνες είναι οι επιδοτήσεις επενδύσεων, όπως λειτουργούν στο καπιταλιστικό σύστημα και ακόμα πιο λερές και βδελυρές είναι στην Ελλάδα.

 

Γ. Πολιτική πρόταση: Να επιδοτηθεί με συγκεκριμένους όρους ισότητας το σύνολο των Ελλήνων για να φτάσουμε σε μία πραγματική κοινωνική οικονομία. 

 Οι επιδοτήσεις επενδύσεων ως έχουν, πέρα από τα εσωτερικά και λειτουργικά τους ελαττώματα, αποτελούν και ένα μέσο συντήρησης και αύξησης των αντιθέσεων ισχύος μεταξύ των πολλών αδύναμων και των λίγων ισχυρών της οικονομίας και της κοινωνίας.

Είναι σαφές ότι τις δομές και τις υποδομές να προχωρήσουν σε «επενδύσεις» και σε αντίστοιχες επιδοτήσεις έχουν μόνο οι ισχυροί του χρήματος.

Καθώς η δημόσια διοίκηση στην Ελλάδα, από τον καιρό του Οθωνα μέχρι σήμερα, λειτουργεί μόνο κατασταλτικά και ελεγκτικά, είναι σαφές ότι την δυνατότητα σοβαρών μελετών και προτάσεων (πέραν των λοιπών δυνατοτήτων της παράνομης παθογένειας που προαναφέρθηκαν) την έχουν μόνο οι ισχυροί του χρήματος και τα εταιρικά τους μορφώματα. Είναι πρακτικά αδύνατο να φθάσουν στην μελέτη και την λήψη επιδοτήσεων για σοβαρές επενδύσεις άλλοι Ελληνες πολίτες. Παραβιάζεται συνεπώς στην ουσία της και η συνταγματική αρχή της ισότητας και μην ξεχνάμε ότι οι επιδοτήσεις αποτελούν χρήματα όλων των πολιτών.  

Μια ριζική αλλαγή, μια ριζοσπαστική αναθεώρηση της πολιτικής των επιδοτήσεων μπορεί να επιφέρει μια πραγματική παραγωγική και κοινωνική επανάσταση στην χώρα, να εγκαθιδρύσει όρους ισότητας μεταξύ των πολιτών, να καταπολεμήσει την ανεργία, να συνθέσει μια πραγματική κοινωνική οικονομία, να μειώσει τις αντιθέσεις, ακόμα και να προχωρήσει στην αναθεώρηση του ρόλου και του χαρακτήρα της δημόσιας διοίκησης στην χώρα.

Η πρόταση είναι απλή, καθώς κινείται στην βάση της αρχής της ισότητας και σέβεται τον άνθρωπο και την προέλευση των χρημάτων από το κοινό, δημόσιο ταμείο:

α.        Οι επιδοτήσεις πρέπει να υπολογίζονται και να δίνονται σε ατομική βάση, δηλ. σύμφωνα με τον αριθμό των μετεχόντων ενεργά και ισότιμα σε μία επένδυση (αρχή της ισότητας). Προσδιοριστικό δηλ. του ύψους της  επιδότησης οφείλει να είναι το ατομικό στοιχείο, π.χ. 10.000 Ευρώ ανά ενεργά συμμέτοχο στην πρόταση.    

β.         Τα πρόσωπα που θα εργαστούν κατά κύριο επάγγελμα και απασχόληση στην προτεινόμενη επένδυση λαμβάνουν πολλαπλάσια προσωπική επιδότηση. 

γ.         Κανείς δεν μπορεί να λάβει επιδότηση πάνω από μία φορά. 2η επιδότηση επιτρέπεται μόνο για ειδικούς λόγους και μόνο με απόφαση της αρμόδιας τοπικής ανεξάρτητης αρχής (ή του τοπικού Ο.Τ.Α.) που συγκεκντρώνει τα 2/3 των μελών του οικείου συμβουλίου.

Αυτοί είναι οι βασικοί άξονες μιας δίκαιης, δημοκρατικής και ουσιαστικής λύσης που θέτει την κοινωνία σε κίνηση, ενισχύει ουσιαστικά την πρωτοβουλία των ανθρώπων και την παραγωγικότητα και οδηγεί στην συλλογική και ατομική κοινωνική χειραφέτηση. Τα οφέλη για το σύνολο της κοινωνίας θα είναι πολλά και ουσιαστικά και με χιλιάδες θετικές εκφάνσεις.

Τα ανωτέρω συνδυασμένα με ένα νομικό πλαίσιο αυτοδιαχείρισης και τον άμεσο δημοκρατικό κοινωνικό έλεγχο – συνδρομή μπορούν να οδηγήσουν σε ελάχιστο χρόνο σε θεαματικά θετικά αποτελέσματα για την ελληνική κοινωνία και τους Ελληνες.

Παραμένει το ζήτημα των μελετών, που δημιουργεί απαγορευτικούς όρους και συνθήκες για τους πολλούς. Εδώ τίθεται σαφές το θέμα της δημόσιας διοίκησης και του ρόλου της. 

Για να προβούμε επιτέλους στην ουσιαστικά αλλαγή του χαρακτήρα, του ρόλου και της κατεύθυνσης της δημόσιας διοίκησης,οι το δημόσιο και οι υπηρεσίες του οφείλουν :

– Να προ-χωροθετήσουν τον τόπο στον οποίο επιτρέπονται  επενδύσεις (ανάλογα με το είδος.)

– Να εκπονήσουν σχέδια και μελέτες για την εγκατάσταση, οργάνωση και λειτουργία κάθε είδους επένδυσης.

– Να εκπονήσουν παράλληλα με τις μελέτες και αντίστοιχα κοστολόγια υλικών και υπηρεσιών για κάθε επένδυση.

– Να λειτουργούν συμβουλευτικά σε κάθε πρόταση, προτείνοντας πάντα τυχόν τροποποιήσεις.

 

Τέλος, για την ουσιαστική εμπέδωση της δημοκρατίας και την επιτυχία κάθε εγχειρήματος αναγκαία είναι και η κοινωνική συμμετοχή και πρόταση στα ανωτέρω. Μέσα λοιπόν από ευρύτερες δημοκρατικά εκλεγμένες ανεξάρτητες αρχές θα μπορεί να υπάρχει όχι μόνο ο δημόσιος ανοικτός έλεγχος όλων των ανωτέρω πράξεων και προτάσεων (εννοώ βεβαίως και του δημοσίου), αλλά ακόμα και η παραγωγική πρόταση επενδύσεων ως έκφραση των κοινωνικών και παραγωγικών αναγκών σε κάθε περιοχή και η ουσιαστική εγκριτική λειτουργία των προτάσεων, ως και η γενικότερη κίνηση και αρμοδιότητα επί του θέματος.

Είναι σαφές ότι οι ρεμούλες και οι διασπαθίσεις του δημοσίου χρήματος όλων μας πρέπει να σταματήσουν. Οι αισχρές και ζημιογόνες πολιτικές που ακολουθήθηκαν πρέπει οριστικά να σταματήσουν.  

            Με απλές, αλλά ουσιαστικές και δίκαιες ριζοσπαστικές αποφάσεις και λειτουργία των θεσμών σύμφωνα με τις θεμελιώδεις αρχές του Συντάγματος μπορούμε να προχωρήσουμε στο μέλλον, σε ένα μέλλον που θα ανήκει σε όλους.

Διαφορετικά καμία επιδότηση να μην δοθεί και σε κανένα και ας χρησιμοποιηθούν τα δισεκατομμύρια της διαφθοράς και της ανισότητας υπέρ της παιδείας και της υγείας του ελληνικού λαού, άλλωστε το θέμα αφορά χρήματα από το υστέρημα του ίδιου του ελληνικού λαού … . 

Η συζήτηση για το θέμα στο http://dialogos-koinonia.forumotion.com/forum.htm

 

Με φιλικούς χαιρετισμούς

Δημήτρης Καραμήτσας

Μαΐου 4, 2010

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΟΣΤΙΖΕΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΚΑΙ 2 ΤΡΙΣ ΕΥΡΩ

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΟΣΤΙΖΕΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΚΑΙ 2 ΤΡΙΣ ΕΥΡΩ.

Είναι δεδομένο ότι ο καπιταλισμός, όπως και κάθε κοινωνικό σύστημα, έχει ως σκοπό την διατήρηση και την αναπαραγωγή του. Είναι επίσης δεδομένο ότι ο καπιταλισμός στηρίζεται στην αξιακή εκμετάλλευση ανθρώπων και πραγμάτων και ακολουθεί την αυτή τακτική των προηγουμένων συστημάτων κοινωνικής οργάνωσης (των οποίων αποτελεί απλή εξέλιξη και όχι επαναστατική ανατροπή). Αντιμετωπίζει δηλ. τους ανθρώπους ως αναλώσιμα υλικά για την επίτευξη των σκοπών του, αντί για ελεύθερους και ίσους ανθρώπους.

Η διατήρηση και η αναπαραγωγή του καπιταλισμού γίνεται μέσα από τους ανασχηματισμούς και μετασχηματισμούς του. Τα δομικά στοιχεία του καπιταλισμού το επιτρέπουν, καθώς ο καπιταλισμός είναι σύστημα εκμετάλλευσης των ανθρωπίνων βιοτικών αναγκών. Οι ανθρώπινες βιοτικές ανάγκες πάντοτε υπάρχουν και θα υπάρχουν και ο καπιταλιστής ενδιαφέρεται μόνο για την αξιακή εκμετάλλευσή τους και όχι για τον άνθρωπο και την ανθρωπότητα. Ο άνθρωπος και η ανθρωπότητα είναι για τον καπιταλισμό ένας  συντελεστής του οικοδομήματος του κέρδους, ένας στατιστικός δείκτης και ένα χρησιμοποιούμενο μέσο και υποχείριο και είναι χαρακτηριστική η απάνθρωπη αδιαφορία των καπιταλιστών για τους ανθρώπους, όταν αυτοί τίθενται στην ζυγαριά με τα κέρδη.

Όταν ακούτε ένα καπιταλιστή να ενδιαφέρεται για τους ανθρώπους, για την φύση, για την ποιότητα ζωής είναι σαφές ότι αυτό δεν το πράττει απλά και ανθρώπινα, αλλά ότι πάντα πίσω από την σκέψη του βρίσκεται ένας ρεφορμισμός του καπιταλισμού που αποσκοπεί στα κέρδη.

Τα ίδια πράγματα συμβαίνουν και στην χώρα μας και το πρώτο πράγμα που θα έπρεπε να έχουμε εννοήσει, είναι ότι στην χώρα μας, από τον καιρό του Οθωνα μέχρι σήμερα εφαρμόζουμε το αυτό σύστημα: τον καπιταλισμό. Για μία σειρά από λόγους που ανάγονται στην φύση του καπιταλισμού και την κουλτούρα του Ελληνα, όσα βιώνουμε σήμερα είναι αποτελέσματα του καπιταλισμού: της δομικής συστατικής αδιαφορίας του για τους ανθρώπους ως οντότητες, για τις κοινωνίες τους και την λειτουργία τους. Ο καπιταλισμός ενδιαφέρεται ως σύστημα μόνο για ισχύ και ατομικά κέρδη. 

Ακόμα και εάν δεν μας ταιριάζει ως λαό και κουλτούρα κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι ο καπιταλισμός είναι η αιτία των δεινών της χώρας και των Ελλήνων. Εάν λοιπόν ψάχνουμε να βρούμε διεξόδους και λύσεις θα είναι μάταιο, καταστροφικό και εν τέλει βλακώδες να τις αναζητούμε μέσα στον καπιταλισμό και την λειτουργία του.

Είναι πλέον αποδεδειγμένο ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ όχι μόνο δεν θίγει, αλλά και ενισχύει την λειτουργία του καπιταλισμού στην χώρα με τις επιλογές της και ουσιαστικά ενισχύει τον μετασχηματισμό του σε ένα ακόμα πιο ακραίο σύστημα εκμετάλλευσης. Αισθάνομαι εγώ και εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνες πραγματικά εξαπατημένοι από την κυβέρνηση Παπανδρέου, που μιλούσε για αναδιανομή του πλούτου και συστημική αλλαγή και ήλθε να μετασχηματίσει την στυγνότητα του καπιταλισμού σε ένα ακόμα πιο ζοφερό, άγριο και καταπιεστικό καπιταλιστικό σύστημα/οικοδόμημα. Είναι επίσης μαθηματικά βέβαιο ότι η κυβέρνηση αυτή θα στραφεί προς τους ίδιους ανθρώπους και συμφέροντα και θα τους ενισχύσει από το υστέρημα που εκβιαστικά και τρομοκρατικά στερεί από τους Ελληνες, προκειμένου να «ανασυγκροτήσουν» την χώρα. Όμως η Ελλάδα και κάθε χώρα σε κάθε χρονική και ιστορική περίοδο είναι οι άνθρωποι που ζουν σε αυτή. Εάν δεν υπήρχαν οι άνθρωποι να τον δημιουργήσουν δεν θα υπήρχε ο Παρθενώνας, ούτε κανένας πολιτισμός, ούτε καμία χώρα, κανένα κράτος. Στους ανθρώπους αυτούς λοιπόν, στους Ελληνες και στις Ελληνίδες, η κυβέρνηση επιβάλλει εξουσιαστικά, να γίνουν ακόμα πιο πολύ υποζύγια, να εξανδραποδιστούν περαιτέρω, όχι βεβαίως για το «καλό της χώρας», αφού οι ίδιοι οι Ελληνες και οι Ελληνίδες είναι η χώρα τους, αλλά για το «καλό των καπιταλιστών», «επενδυτών» και «επιχειρηματιών».

Αυτά περικλείουν ως περιεχόμενο και σηματοδοτούν τα ιδεολογήματα περί «ανάπτυξης» , «ανταγωνιστικότητας», «προόδου»  και «ελεύθερης αγοράς» που μηρυκάζουν διαρκώς σε όλη την κοινωνία οι καπιταλιστές και τα κυβερνητικά και μη παπαγαλάκια τους. Όλες οι ανωτέρω έννοιες συνοδεύονται εννοιολογικά και ακολουθούνται από την έννοια «καπιταλισμός». Όταν δηλ. μιλάνε για «ανάπτυξη» εννοούν καπιταλιστική ανάπτυξη, καπιταλιστική «πρόοδο» κ.ο.κ. .

Εάν λοιπόν σκεφτούμε ότι και πάλι μέσο των πολιτικών αυτών είναι ο άνθρωπος, ο άνθρωπος υποζύγιο, ανδράποδο και υποχείριο, είναι εύκολο να αντιληφθούμε ότι όλες αυτές οι έννοιες στρέφονται εναντίον μας και για αυτό τον λόγο στρέφονται εναντίον του λαού αυτής της χώρας και οι αντίστοιχες κυβερνητικές πολιτικές, που τις προβάλλουν ως μονόδρομο και ως εθνική ανάγκη.

Ούτε μονόδρομος είναι βέβαια, ούτε εθνική ανάγκη, είναι μόνο καπιταλιστικός μονόδρομος και καπιταλιστική ανάγκη, ανάγκη διατήρησης και επέκτασης του καπιταλισμού, ανάγκη δική τους και όχι του ελληνικού λαού. Πρόκειται αποκλειστικά για καπιταλιστική ανάγκη και καπιταλιστικό μονόδρομο και όχι για ανθρώπινη ανάγκη ή κοινωνικό μονόδρομο. Αυτό εννοούν, απλά δεν το λένε. Υπάρχουν λύσεις, εύκολες, απλές και απτές, που μπορούν να εξασφαλίσουν στους Ελληνες και την παραγωγική αυτάρκεια της κοινωνικής οικονομίας και την ισότητα και την πραγματική πρόοδο, προκοπή και ανάπτυξη και να απελευθερώσουν την χώρα από τα δουλικά δεσμά.

Απλά αυτοί οι πολιτικοί είναι υπηρέτες και συντελεστές ενός συστήματος εκμετάλλευσης που θεωρεί τους ανθρώπους αντικείμενα εκμετάλλευσης και τους κατατάσσει στην ίδια κατηγορία (αν όχι σε κατώτερη) με τα υποζύγια και τις μηχανές.    

ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ

Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα ειδεχθέστατο έγκλημα, ένα έγκλημα κατά των Ελλήνων, ένα έγκλημα κατά των ανθρώπων. Ένα έγκλημα που τελέστηκε με σειρά πράξεων και σε βάθος χρόνου κατά του Ελληνικού λαού. Μια σειρά καπιταλιστικών κακουργημάτων που τέλεσαν οι καπιταλιστές (ημεδαποί και αλλοδαποί) και οι πολιτικοί υφιστάμενοί τους. Με βάση τα δικά τους στατιστικά στοιχεία και την ανάλυση της πραγματικότητας, οι καπιταλιστές έχουν κλέψει από τους Ελληνες πάνω από 2 τρις Ευρώ. Μας έχουν κλέψει την ζωή και το μέλλον μας.

Ας δούμε μερικούς από τους κύριους συντελεστές των ακαταδίωκτων συστημικών κακουργημάτων της τελευταίας εικοσαετίας:

 

α.         Δημόσια έργα και προμήθειες :

–           Θεσμοθετημένη «μίζα» υπέρ κεντρικής πολιτικής σκηνής ύψους 6-7% επί των προϋπολογισμών των μεγάλων έργων και προμηθειών. Αντίστοιχο συνολικό κόστος για τους Ο.Τ.Α. και τις Δ.Ε.Κ.Ο.

–           Μίζα ανώτερου υπαλληλικού προσωπικού μέσου ύψους 5% .

–           Αισχροκερδείς υπερχρεώσεις υλικών, «μελετών» και υπηρεσιών, πιστοποιήσεις για έργα, υλικά και εργασίες που δεν υπήρχαν.

Αποτέλεσμα : κόστος για τον ελληνικό λαό μέσω του προϋπολογισμού σε έργα και προμήθειες τριπλάσιο από χώρες όπως οι Η.Π.Α. , η Μ. Βρετανία, η Γερμανία.

Εκτιμούμενο σύνολο θεσμικώς καλυμμένης και ακαταδίωκτης κλοπής την τελευταία εικοσαετία με βάση τους προϋπολογισμούς κατ’ ελάχιστο 300 δις Ευρώ.

 

β.    Ιδιωτικά έργα και ιδιωτικές προμήθειες και αγορές

Αισχροκερδείς υπερχρεώσεις παντού: στις κατασκευές, στα σουπερμάρκετ, στις υπηρεσίες, στα καύσιμα, σε όλο το φάσμα της ζωής και της οικονομίας.

Μόνο στα καύσιμα με την λεγόμενη απελευθέρωση (έτσι κ. Ανδριανόπουλε …) έχει επέλθει αδικαιολόγητη αισχροκερδής ζημία στον ελληνικό λαό, συντηρητικά υπολογιζόμενη κατά την τελευταία εικοσαετία στο ποσό των 75 δις Ευρώ με βάση την ετήσια κατανάλωση.       

            Οι χώρες που αποκαλούνται PIIGS (Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ιταλία, Ελλάδα, Ισπανία) δεν είναι τυχαίο ότι είναι οι ίδιες που έχουν τις υψηλότερες πανευρωπαϊκά τιμές στα ράφια του σουπερμάρκετ. Ισως και αυτή να είναι μία από τις βασικές αιτίες της καπιταλιστικής τους καχεξίας, αισχροκέρδεια που παγίως έχουν οι πολυεθνικές και εξαγωγή των ποσών εκτός της χώρας. Με τις συντηρητικότερες των εκτιμήσεων και με βάση τα ετήσια έξοδα των νοικοκυριών για τέτοια προϊόντα το κόστος της αισχροκέρδειας ανέρχεται σε ποσό ανώτερω των 100δις Ευρώ. Εάν υπολογίσουμε και την εσωτερική αισχροκέρδεια το σύνολο ξεπερνά τα 200 δις Ευρώ.

            Στην οικοδομή η αισχροκέρδεια είναι ένα πάγιο φαινόμενο που υπερδιπλασιάζει το κόστος κατασκευής. Μόνο στον τομέα αυτό το κόστος της εικοσαετούς αισχροκέρδειας στην χώρα μας προσεγγίζει τα 40 δις Ευρώ.

γ.         Τράπεζες 

            Το αισχροκερδώς πωλούμενο χρήμα, υπό την ψευδο-αιτιολογία της επισφάλειας, (το ακριβό χρήμα προκαλεί την επισφάλεια λόγο της καχεξίας που επιβάλλει) έχουν προκαλέσει επιβάρυνση υπολογιζόμενης τάξεως 700 δις στην ελληνική οικονομία.

 

δ.         Χρηματιστήριο

            Οι ζημιές από τα χρηματιστηριακά παιχνίδια και τις χρεοκοπίες εισηγμένων ακρίτως επιχειρήσεων είναι ανυπολόγιστες. Οι συντηρητικότερες των βάσιμων εκτιμήσεων κάνουν λόγο για ζημία άνω των 250 δις Ευρώ.

ε.         Κονδύλια Ε.Ο.Κ. & Ε.Ε.

            Το αντίτιμο της εθνικής υποτέλειας, της εκμετάλλευσης και των παραγωγικών ελλειμμάτων σκορπίστηκε στους πέντε ανέμους. Πάνω από 50% των ευρωπαϊκών κονδυλίων και τουλάχιστον ποσό 50δις Ευρώ διανεμήθηκε μεταξύ πολιτικών και «επιχειρηματιών» και ενθυλακώθηκε από αυτούς με επιχορηγήσεις με προγράμματα «επιμόρφωσης» που γίνονταν στα χαρτιά και μία σειρά εικονικών και άχρηστων «μελετών» και «ερευνών».

            Δεν θα υπεισέλθω σε άλλους τομείς της «οικονομίας του καπιταλισμού» και της αισχροκέρδειας. Με τις συντηρητικότερες των εκτιμήσεων το κόστος του καπιταλισμού για τους Ελληνες πολίτες προσεγγίζει την τελευταία εικοσαετία τα 2 τρις Ευρώ. Από το ποσό αυτό τουλάχιστον το ½ βρίσκεται εκτός της χώρας. Βαρύς ο φόρος της υποτέλειας, βαρύ το τίμημα του «καπιταλισμού» … .

            Το ζήτημα βεβαίως δεν αφορά τα χρήματα, που στην καλύτερη περίπτωση είναι άχρηστα χαρτιά, αλλά το κόστος στην ζωή των Ελλήνων και την ζοφερή πραγματικότητα που βιώνουν και θα βιώσουν.

Οι Ελληνες «πολιτικοί», αυτοί οι κατά πλειοψηφία τυχοδιώκτες, υπηρέτες, οι κατά πλειοψηφία εθνικοί μειοδότες και μετριότητες, όφειλαν να έχουν εμποδίσει την λεηλασία της χώρας και να έχουν σκεφτεί (εάν μπορούν) και προτείνει ουσιαστικές λύσεις για μία πορεία πραγματικής προκοπής, πραγματικής ζωής του λαού, της κοινωνίας και της χώρας. Μόνο το κόστος της ανεξέλεγκτης καπιταλιστικής αισχροκέρδειας για τον ελληνικό λαό (την οποία όφειλαν να ελέγξουν με απλούστατες αυτονόητες ρυθμίσεις) είναι τεράστιο και δυσβάστακτο.  Ολοι οι φανφαρόνοι της πολιτικής, αυτοί που επαίρονται πως αποτελούν τον «πολιτικό κόσμο» της χώρας, θα πρέπει στην καλύτερη για αυτούς περίπτωση να επιστρέψουν στις οικίες τους. Δεν χρειαζόμαστε άλλο τις άθλιες «υπηρεσίες» τους.

Μαζί μπορούμε να οικοδομήσουμε μια πραγματική δημοκρατία, μαζί μπορούμε να προχωρήσουμε στην πραγματική αυτάρκεια, στην κοινωνία της ισότητας, στην κοινωνία των ανθρώπων και όχι των καπιταλιστών. Οφείλουμε να το πράξουμε για τους εαυτούς μας και τις γενιές που έρχονται.

Οι επόμενες κινήσεις των υπηρετών των καπιταλιστών θα είναι να επιβάλλουν στον λαό την χρηματοδότηση των καπιταλιστών με σκοπό την «ανάπτυξη» και το ξεπούλημα της περιουσίας του ελληνικού λαού. Θα είναι η ολοκλήρωση ενός ακόμα μετασχηματισμού του συστήματος. Ο άμεσος στόχος θα πρέπει να είναι να τους εμποδίσουμε. Ο άμεσος στόχος θα πρέπει να είναι το χτίσιμο της πραγματικής κοινωνικής οικονομίας των ίσων ανθρώπων, της αυτάρκειας της χώρας, της εθνικής, κοινωνικής και ατομικής ανεξαρτησίας. Ο στόχος της πραγματικής προκοπής και προόδου, ο στόχος της πραγματικής ζωής.

Απομένει μόνο να καταλάβουμε ποιος είναι ο σκοπός της ίδιας της ζωής μας για να την κάνουμε πραγματικά καλύτερη.

Απρίλιος 30, 2010

INKA προς ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ: ΜΕΙΩΣΤΕ ΤΩΡΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΤΙΜΕΣ ΚΑΤΑ 30%

 

                     ΜΕΙΩΣΤΕ ΤΩΡΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΤΙΜΕΣ ΚΑΤΑ 30%

 Σε λίγες ημέρες τα σκληρότερα οικονομικά αντιλαϊκά μέτρα που βίωσε μεταπολεμικά η χώρα θα είναι μια ζοφερή πραγματικότητα.

Επειδή τα μέτρα που ανακοινώθηκαν θίγουν βάναυσα την σφαίρα των βιοτικών αναγκών του λαού της χώρας μας.

Επειδή τα μέτρα οδηγούν στην καταστροφή του κοινωνικού ιστού και στην υφεσιακή καθίζηση της οικονομίας.

Επειδή η πολιτική της οικονομίας χωρίς χρήμα ή με λιγότερο χρήμα μπορεί να δώσει διεξόδους μόνο εάν ικανοποιούν τις ανθρώπινες ανάγκες τους οι πολίτες. 

Επειδή τα μέτρα ως έχουν αποτελούν λαιμητόμο για όλους τους Ελληνες.

Επειδή αντιλαμβανόμαστε ότι με τα μέτρα αυτά πληρώνει και πάλι ο λαός τις ασύδοτες αισχροκέρδειες των «επενδυτών» και «επιχειρηματιών» και την απίστευτη ανικανότητα του «πολιτικού κόσμου» (για να μην κάνουμε λόγο για σκάνδαλα – κλοπές του δημοσίου χρήματος).

Επειδή υπολογίσαμε ότι τα μέτρα που ανακοινώθηκαν ότι θα ληφθούν, προκαλούν κατ’ ελάχιστο και σύμφωνα με την δική μας εκτίμηση μείωση 30% στα κόστη παραγωγής και υπηρεσιών 

και προκειμένου να υπάρξει κοινωνική δικαιοσύνη, σεβασμός της αξίας των ανθρώπων και της προσωπικότητάς τους που θίγεται άμεσα και βάναυσα, αλλά και να μην μετατραπούν τα μέτρα σε μονομερές όργιο κερδοσκοπίας των κύρια υπεύθυνων για την κρίση, δηλ. της οικονομικής ολιγαρχίας και εις βάρος και πάλι του ελληνικού λαού.

 ΖΗΤΟΥΜΕ & ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ως πολίτες αυτής της χώρας, ΟΠΩΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΥΤΗ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ ΤΩΝ ΜΕΤΡΩΝ (που δεν θα έπρεπε ποτέ να είχατε λάβει)

ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΕ ΑΜΕΣΗ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΗ ΜΕΙΩΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΤΙΜΩΝ ΤΩΝ ΑΓΑΘΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΚΑΤΑ ΠΟΣΟΣΤΟ 30%

 ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ & ΤΟ ΟΦΕΙΛΕΤΕ ΗΘΙΚΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΑ & ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΕΤΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΟΥ ΤΗΝ ΖΩΗ.

 Μην επικαλεστείτε πάλι την «ελεύθερη αγορά» για να μην λάβετε το μέτρο: Η ίδια η «ελεύθερη αγορά» επιβάλλει την μη παρέμβαση του κράτους στον καθορισμό της αμοιβής των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα. Αφού «παρεμβαίνετε» λοιπόν στις αποδοχές των εργαζομένων, οφείλετε να παρέμβετε και στις τιμές των αγαθών και των υπηρεσιών, καθώς το νομοθετικό πλαίσιο και η κατάσταση «έκτακτης ανάγκης» που επικαλείστε καθιστούν νόμιμη και πολιτικά επιβεβλημένη την υλοποίηση του αιτήματός μας. 

ΠΑΡΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΕΝΑ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Νοέμβριος 14, 2009

Η «ΨΕΥΔΟΑΡΙΣΤΕΡΑ» ΒΙΑΖΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΤ» ΕΝΤΟΛΗ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΤΗΣ.

Η «ΨΕΥΔΟΑΡΙΣΤΕΡΑ» ΒΙΑΖΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΤ» ΕΝΤΟΛΗ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΤΗΣ. 

 

«Η ιστορία ξαναγράφεται από τους ίδιους νικητές».

Λίγες δεκαετίες πριν, βιώναμε στην χώρα μας την διαστρέβλωση των ιστορικών πραγματικών περιστατικών.

Μαθαίναμε άλλες «αλήθειες» από τις πραγματικές. Κατασκευασμένες ανακρίβειες που εξυπηρετούσαν τις σκοπιμότητες των νικητών και της εξουσίας.

Η πένα των «ιστορικών» και η ισχύς της εξουσίας, που κατασκεύαζε χαλκευμένες πληροφορίες, κατασκεύαζε και ιστορικές εικονικές πραγματικότητες για να εγκλωβίσει τους ανθρώπους και τις κοινωνίες.

Ας μην νομίσουμε ότι το φαινόμενο αυτό είναι μόνο εγχώριο ή ότι σταμάτησε.
Κάποιοι αυτοαποκαλούμενοι «αριστεροί» διαμαρτύρονταν έντονα για τα «χαλκεία» της ιστορίας και ζητούσαν την αποκάλυψη της αλήθειας για τα ιστορικά συμβάντα.

Σε κάποιους επιγόνους τους, δόθηκε από τους ίδιους αφέντες- εργοδότες η εργολαβία, το δικαίωμα να ξαναγράψουν την ιστορία, να την αναθεωρήσουν. Δεν την αναθεώρησαν όμως και δεν την αναθεωρούν με πραγματικά γεγονότα, αλλά με νέα «χαλκεία», με νέες σκοπιμότητες. Ως συνεπείς εργολάβοι πράττουν σύμφωνα με όσα τους διέταξαν οι εργοδότες τους.

Ιστορία όμως είναι η καταγραφή και συγκέντρωση πραγματικών γεγονότων. Η κριτική παρέμβαση του ιστορικού επιτρέπεται μόνο για να ξεδιαλύνει ποιό στοιχείο είναι πραγματικό και αληθές και ποιό σκόπιμα χαλκευμένο και προκειμένου να κρίνει την σκοπιμότητα της πηγής. Τα συμπεράσματα από την Ιστορία ανήκουν πάντοτε στις κοινωνίες και όχι στους ιστορικούς.

Σε όλο τον πλανήτη, μια ψευδο-αριστερά έχει αναλάβει τον ρόλο να ξαναγράψει την Ιστορία.  

Το 1ο παράδοξο είναι, το πως σε ένα κόσμο που κυριαρχείται από τον καπιταλισμό, ανατίθεται το έργο αυτό (ακόμα και από δεξιές κυβερνήσεις) σε μία κατά δήλωσή της «αριστερά»;

Το 2ο παράδοξο είναι το γιατί οι ίδιοι «νικήτες» θέλουν να ξαναγράψουν την κίβδηλη ιστορία;

Είναι σαφές ότι η Ιστορία, όπως την αντιλαμβάνονται οι «νικητές» ανακλά πάντοτε κάποιες σκοπιμότητες.

Από τις σκοπιμότητες και μόνο, όπως εκδηλώνονται στο «ξαναγράψιμο» της ιστορίας (διότι δεν βρισκόμαστε στα μυστικά κέντρα αποφάσεων όσων ανέθεσαν το έργο στους εργολάβους «ιστορικούς») μπορούμε να υποθέσουμε τους σκοπούς, όσων ανέθεσαν το έργο στους ψευδοαριστερούς, ψευδοεπιστήμονες εργολάβους της Ιστορίας.

Σκοπός τους είναι να αμβλυνθούν οι ιστορικές διαφορές των λαών, των θρησκειών, των πολιτικών σε ένα συμπερασματικό πλαίσιο που θα επιβάλλει και θα επιτάσσει την απώλεια της εθνικής και πολιτικής συνείδησης. Η απώλεια των τελευταίων στοιχείων και η απόρριψη αυτών των χαρακτηριστικών είναι ίδιον των αυτοκρατοριών. «Ενας λαός, μία χώρα, ένας ηγέτης» , φώναζε ένας από τους τελευταίους επίδοξους αυτοκράτορες της γης και οι άλλοι αυτοκράτορες συγκρούστηκαν μαζί του … .

Αλλωστε από την παραγωγική άποψη του καπιταλισμού, η ομογενοποίηση και η ταυτότητα χαρακτηριστικών των προϊόντων αποτελεί στόχο.

Ο άνθρωπος καταναλωτής με συγκεκριμένες, προδεδομένες συνήθειες κατανάλωσης είναι ένα ζητούμενο.

Το ίδιο ζητούμενο είναι και ο πειθήνιος αγνωστικιστής άνθρωπος, χωρίς πολιτική σκέψη και βαθύτερα ζητούμενα, με κυρίαρχη την αντίληψη ότι όλα και όλοι είναι ίδια … .

Μία από τις πολλές τακτικές που χρησιμοποιούν τα κέντρα αποφάσεων και τα χρηματοδοτούμενα από αυτούς ευαγή ιστορικά ιδρύματα είναι και η «νεοκιβδηλεία» της ιστορίας. Αυτή στρέφεται στην ανακάλυψη ομοιοτήτων μεταξύ προσώπων και πραγματικών περιστατικών, χαλκεύει τα γεγονότα και επιβάλλει συμπεράσματα, ώστε να επιβάλλει ισορροπίες και όχι να καταδείξει τις επιδιώξεις και τις αλήθειες.

Μερικές δεκαετίες πριν, οι ίδιοι άνθρωποι και από τις δύο πλευρές είχαν λάβει εντολές να επιβάλλουν το μίσος και την μισαλλοδοξία. Πριν από μερικές δεκαετίες, στα χρόνια του ψυχρού πολέμου, βασίλευε το μαύρο – άσπρο. Τώρα οι εντολές είναι να βασιλεύσει το ροζ ή το γκρί.

Οι «δεξιοί» αποφασίστηκε να «πεφωτιστούν» και να ξεχάσουν το μίσος και οι «αριστεροί» έμειναν από χρηματοδότες και βρήκαν νέα αφεντικά, που τους έδωσαν νέες εντολές.

Η ιστορία όμως, εάν σκοπεί στα «πραγματικά περιστατικά» δεν θα έπρεπε να έχει κανένα ρόλο σε αυτές τις σκοπιμότητες.
Οταν οι ψευδοαριστεροί έρχονται να ξαναχαλκεύσουν την ιστορία, όπως οι «δεξιοί» πριν, δεν μπορούμε παρά να τους γυρίσουμε την πλάτη, παρά να τους καταγγείλουμε έντονα και φωναχτά.

Ανωθεν επιβολή απόψεων και γνώσης από κανένα δεν πρέπει να δεχόμαστε.

Ας φέρει ο οποιοσδήποτε τις πηγές του για να τις κρίνουμε και να τις εξετάσουμε.

«Συνωστισμοί», «υγιεινοί περίπατοι στην έρημο» υπό την απειλή όπλων και διαγραφές πραγματικών περιστατικών από την Ιστορία δεν είναι αποδεκτοί και πρέπει να καταγγέλονται συνεχώς και ανελέητα.
Οι βιοτικές ανάγκες των ανθρώπων δεν μπορούν να ξαναγίνονται όπλο στα χέρια των εξουσιαστών του πλανήτη.

Η βιολογική ισότητα νόμων για τον άνθρωπο μπορεί να εξηγήσει την ιστορία στο βάθος της.

Η σκοπιμότητα να καλύψουν ακόμα μία φορά τα αίσχη τους με την βοήθεια πουλημένων εργολάβων της ιστορίας για να δημιουργήσουν νέα αίσχη δεν μπορεί να περάσει.

Τα νέα σκοτάδια δεν μπορούν να διαδεχθούν τα παλιά και τα βιβλία της ιστορίας πρέπει να τα επιστρέψουμε ως αζήτητα, εάν δεν περιέχουν τις πηγές τους και την κριτική άποψη για την εγκυρότητά τους.

Χίλια δυο ιστορικά γεγονότα έχουν αποτελέσει αντικείμενο κιβδηλείας.
Η ιστορία γράφεται χρόνια τώρα ως μυθιστόρημα και όχι ως επιστημονική γνώση με την παράθεση πηγών (που και αυτές κρίνονται για την εγκυρότητα και την σκοπιμότητά τους). Τα συμπεράσματα τα θέτει ο δήθεν «ιστορικός» στο στόμα του αναγνώστη, εάν δεν τα φωνάζει ο ίδιος και μάλιστα μονόπλευρα.

Αυτά πρέπει να τα ξεχάσουμε και τα «ιστορικά πονήματα» που δεν φέρουν αυτά τα χαρακτηριστικά πρέπει να τα πετάξουμε εκεί που ανήκουν: στα σκουπίδια.

Μένω στον Θουκυδίδη. Τουλάχιστον αυτός παρουσίαζε τις απόψεις και τις σκέψεις αμφοτέρων των πλευρών και σε χρόνο που οι σύγχρονοί του μπορούσαν να γνωρίζουν και να τον κατατάξουν στους «τα αληθή λέγοντες» ή στους «ψεύτες και τους συκοφάντες» της ιστορίας.

Αφεντικά η γνώση δεν μπορεί να έχει, γιατί τότε γίνεται όργανό τους.

Ας δούμε κριτικά με τα πιο πάνω εργαλεία την «ιστορία» που ξαναγράφουν οι εργολάβοι και οι εργολάβισσες της «ψευδοαριστεράς» για λογαριασμό των ίδιων αφεντικών και ας απορρίψουμε ό,τιδήποτε δεν φέρει τα πιο πάνω χαρακτηριστικά.

Ανάγκη από νέα ψέματα δεν έχουμε.

Ιουλίου 15, 2009

ΑΓΩΓΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΤΩΝ ΝΗΣΙΩΝ (ΑΓΑΘΟΝΗΣΙ, ΦΑΡΜΑΚΟΝΗΣΙ κ.α.) ΓΙΑ ΤΙΣ ΥΠΕΡΠΤΗΣΕΙΣ

ΝΑ ΕΝΑΧΘΕΙ Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΤΩΝ ΝΗΣΙΩΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΥΠΕΡΠΤΗΣΕΙΣ 

Το ζήτημα με τις πτήσεις, τις υπερπτήσεις και τις εικονικές επιθέσεις των τουρκικών αεροπλάνων στο Αιγαίο και στα νησιά μας είναι μια τακτική που εφαρμόζεται από τους Τούρκους εδώ και πολλούς μήνες. Εχω ήδη γράψει ένα άρθρο στο https://dialogoskoinonia.wordpress.com/ , αλλά από τότε μέχρι σήμερα κύλησε ικανός χρόνος, χωρίς η Ελλάδα να δίνει απάντηση, ένα ουσιαστικό ράπισμα στην Τουρκική προκλητικότητα που θα προστατεύει τους κατοίκους των νησιών και την εθνική της κυριαρχία.

Σκεφτείτε τώρα πως είσαστε κάτοικος ενός από αυτά τα νησιά, όπου τα τουρκικά πολεμικά αεροπλάνα περνούν σε χαμηλό ύψος, έμφορτα όπλων και κάνοντας εικονικές προσβολές, βομβαρδισμούς και επιθέσεις … . Νοιώστε το : αυτό είναι καθαρή βία, γνήσια και μη δυνάμενη να αμφισβητηθεί τρομοκρατία και η Ελλάδα της κυβέρνησης των επικίνδυνων αχρήστων, όχι μόνο δεν το εκμεταλλεύεται, αλλά και δεν αντιδρά ουσιαστικά στο ελάχιστο .

Πέρα από τις λύσεις που υπαγορεύονται από το διεθνές δίκαιο (προσφυγή στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε., στο Συμβούλιο της Ευρώπης, στην Ε.Ε. κλπ), τα αμυντικά πολεμικά σενάρια που έχουν να κάνουν με στρατιωτικά μέσα (πχ κλείδωμα των τουρκικών αεροπλάνων ως στόχων σε ραντάρ φορητών πυραύλων ή μεταστάθμευση ελληνικών αεροπλάνων σε νησιά του Αιγαίου με την αιτιολογία της προστασίας των κατοίκων και του εθνικού εναέριου χώρου κ.α.) και την διαμόρφωση συμμαχιών στην περιοχή μας και ευρύτερα, υπάρχει και κάποια άλλη πρόταση που μπορεί να προσφέρει λύσεις.

Η πρόταση στηρίζεται στο διεθνώς θεσπισμένο και αναγνωρισμένο δικαίωμα κάθε πολίτη να βιώνει σε καθεστώς ασφάλειας, να μην τρομοκρατείται στο ελάχιστο από την χρήση πολεμικών μέσων, ούτε να κινδυνεύει από αυτά (ακόμα και από την πιθανότητα να καταπέσει κάποιο αεροπλάνο).

Δεν θα ήταν άτοπο λοιπόν αλλά, αντίθετα θα είχε βέβαιη επιτυχή κατάληξη η εναγωγή της Τουρκίας ενώπιον των ημεδαπών και των διεθνών δικαστηρίων (όπως το ΕΔΑΔ), με την οποία θα αξιωνόταν από αυτή η παύση κάθε παραβίασης, κάθε υπέρπτησης και κάθε πράξης που προκαλεί τρόμο και ταραχή στους κατοίκους, από τους αρμόδιους διεθνείς οργανισμούς (μπορούν να εναχθούν ως νομικά πρόσωπα) η προστασία των κατοίκων (το τελευταίο θα μπορούσε να αφορά και το ελληνικό κράτος) και η επιδίκαση μεγάλων αποζημιώσεων εις βάρος της Τουρκίας.

Η μη τήρηση από την Τουρκία των αποφάσεων που θα εκδίδονταν, θα παρείχε τεράστιες δυνατότητες στην Ελλάδα, θα κατοχύρωνε το νομικό καθεστώς, θα έδιδε την δυνατότητα να φρουρηθούν τα νησιά, θα εμφάνιζε την Τουρκία στην διεθνή κοινή γνώμη ως κράτος – τρομοκράτη, θα επέσυρε κυρώσεις εναντίον της σε διεθνές επίπεδο και πολλά άλλα, που θα μετέτρεπαν την επιθετικότητά της σε όπλο εναντίον της.

Η συμπεριφορά της ελληνικής κυβέρνησης, που δεν έχει  συλλάβει τα ανωτέρω, κινείται μεταξύ προδοσίας και ανοησίας – ανικανότητας. Προς το παρόν επιλέγω εκ των ανωτέρω το 2ο (καθώς δεν θα μπορούσα να αποδείξω το 1ο). Οπως και να έχει το πράγμα οι άνθρωποι που κυβερνούν και ορίζουν την πορεία αυτού του λαού είναι απαράδεκτα επικίνδυνοι για την χώρα μας και πρέπει άμεσα να αντικατασταθούν από ανθρώπους με επίπεδο που θα τιμούν τα αξιώματά τους και τον λαό που τους τα χορηγεί.

Προτείνω λοιπόν άμεσα στους κατοίκους του Αγαθονησίου, του Φαρμακονησίου και των άλλων ελληνικών νησιών, που τρομοκρατούνται από τις ενέργειες των Τούρκων να ασκήσουν αγωγές στα Ελληνικά και στα Διεθνή Δικαστήρια και να αξιώσουν την τήρηση της νομιμότητας.

Είναι μια λύση που μπορούν να την δώσουν οι πολίτες, είναι μια λύση με βέβαιη κατάληξη, καθώς οι άνθρωποι αυτοί βιώνουν υπό μόνιμο καθεστώς απαράδεκτης τουρκικής τρομοκρατίας.

      

Μαΐου 17, 2009

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ   

 

          Η απόλυτα και ολέθρια βλακώδης παραγωγική διάσταση και οργάνωση της χώρας.

 

Για όσους έχουν μπει βαθύτερα στα νοήματα του βιοτισμού θα είναι ευνόητο ότι πρόκειται για μια νέα θεωρία με την οποία επιχειρείται η εξήγηση της ζωής των ανθρώπων και της συγκρότησης και λειτουργίας των κοινωνιών. Η εφαρμογή της έχει τη δυναμική να αλλάξει την πορεία τού κόσμου, αλλά και να εξηγήσει την ιστορική και κοινωνική διαδρομή και πορεία του ανθρώπου και των κοινωνιών του μέχρι σήμερα. Προσωπικά πιστεύω ότι θα επηρεαστεί εντονότατα κα ιη επιστημονική σκέψη. Ακόμα και η πρόσφατη οικονομική κρίση μπορεί να μελετηθεί και να εξηγηθεί με βάση τα δεδομένα του βιοτισμού [1].

Ήθελα από καιρό να γράψω τη θέση μου και την κριτική μου για την παραγωγική οργάνωση της χώρας, να την θέσω ακόμα υπό ένα άμεσα εφαρμόσιμο πρίσμα βιοτισμού ως πρόταση, αλλά και να καταδείξω ότι οι καχεξίες και τα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας έχουν άμεση σχέση με την παραβίαση λογικών δεδομένων, τα οποία είναι παράλληλα και δεδομένα της θεωρίας του βιοτισμού. Έχω γράψει βέβαια και αναλυτικά τις προτάσεις μου για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και τούτο εδώ το κείμενο έρχεται να λειτουργήσει συμπληρωματικά, αλλά και από μια άλλη σκοπιά, για να καταδείξει και να πείσει για το τι αποτελεί εθνική και κυρίως κοινωνική πολιτική αναγκαιότητα.

Όπως έχω γράψει[2], η χώρα μας στην παρούσα ιστορική φάση έχει τεράστια παραγωγική υστέρηση και βρίσκεται υπό πλήρες καθεστώς εξάρτησης που οδηγεί ήδη σε τραγικές συνέπειες για το μέλλον. Είναι βέβαιο ότι δεν  διαθέτει πληθώρα διαθέσιμων οικονομικών κεφαλαίων (ιδίως δημόσιων) και τη δυνατότητα να στηρίζει την ανάπτυξή της στην ύπαρξη και χρήση τους.

Υπό το πρίσμα του βιοτισμού η ύπαρξη και χρήση οικονομικών κεφαλαίων αποτελεί ολέθριο σφάλμα που δεσμεύει τις κοινωνίες και τους ανθρώπους σε ένα αγώνα παραγωγής τους ή και εξυπηρέτησης του δανεισμού τους από αυτούς που τα διαθέτουν[3]. Ο αγώνας αυτός διαστρέφει το νόημα της ανθρώπινης ζωής και δράσης, αλλοτριώνει και απαλλοτριώνει την ανθρώπινη ζωή και τη μετατρέπει σε ένα ολέθριο αγώνα εξασφάλισης «οικονομικών αξιών», οι οποίες ετερο-καθορίζονται από τους έχοντες ήδη τα κεφάλαια. Με τον τρόπο αυτό συνεχίζεται ο φαύλος κύκλος της εξουσίας ανθρώπων πάνω σε ανθρώπους, της ίδιας της ανισότητας που δημιουργεί προβληματικές σχέσεις στις κοινωνίες. Τα αγαθά πρέπει να παράγονται από τους ανθρώπους για τους ανθρώπους, άμεσα και χωρίς στρεβλωτικές παρεμβάσεις, χωρίς οικονομική αξιακή θεώρηση, αλλά μόνο σύμφωνα με την βιοτική τους θεώρηση και πάντοτε υπό τον άμεσο έλεγχο της κοινωνίας.

Ας επανέλθουμε όμως στο ελληνικό φαινόμενο, εκτός από το οικονομικό κεφάλαιο, σημαντικότατοι παράγοντες για μια κοινωνική οικονομία είναι πρώτα απ’ όλα οι ίδιοι άνθρωποι, αυτοί που ζουν και  συγκροτούν την κοινωνία. Στην πραγματικότητα ο παράγων άνθρωπος είναι ο σημαντικότερος παράγων και ο βασικός συντελεστής για οτιδήποτε συμβαίνει σε μια κοινωνία, αφού αυτός την απαρτίζει την εν ολίγοις ή εν πολλοίς την ορίζει. Ουσιώδης διάσταση που μπορεί να καθορίσει την πορεία μιας κοινωνίας και των κοινωνικών φαινομένων που τη συνοδεύουν και ταυτισμένος με τον άνθρωπο είναι ο παράγων γνώση, ιδίως θεωρημένος ως ανθρώπινη βιοτική ανάγκη. Ακόμα και με τη σύγχρονη μηχανιστική αντίληψη των πραγμάτων, η γνώση αποτελεί έναν ουσιαστικό συντελεστή στην πορεία για μια παραγωγική προσπάθεια. Ένας άλλος ουσιαστικός παράγοντας, που καθορίζεται από πολλές παραμέτρους, οι οποίες έχουν άμεση σχέση με την κάλυψη βιοτικών αναγκών, ατομικών και κοινωνικών, είναι αυτός της ανθρώπινης θέλησης. Τέλος τα φυσικά χαρακτηριστικά ενός τόπου αποτελούν τον σημαντικότερο παράγοντα για τις παραγωγικές επιλογές μιας κοινωνίας. Η πιο πάνω αρίθμηση δεν είναι αποκλειστική, αλλά ενδεικτική και πάντως ικανή να μας κάνει να κατανοήσουμε την ολέθρια και βλακώδη παραγωγική οργάνωση της χώρας μας.

Η σημερινή παραγωγική οργάνωση της κοινωνίας μας και οι επιλογές της είναι πραγματικά άθλιες. Δεν λαμβάνουν καθόλου υπόψη τους τα φυσικά χαρακτηριστικά της πατρίδας μας, τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά της. Πάνω σε αυτά δεν υπάρχει καμία ουσιαστική μελέτη και γνώση, αλλά δουλικά και βλακωδώς άκριτα μεταφέρονται αντιγραφόμενα παραγωγικά μοντέλα, μέθοδοι και προϊόντα από το εξωτερικό. Αυτό δημιουργεί από μόνο του ένα τεράστιο αρνητικό παραγωγικό δεδομένο, που καταδικάζει τη χώρα και τις κοινωνίες σε φαινόμενα υποπαραγωγής και πλήρους εξάρτησης. Η χώρα μας δεν παράγει αυτά που πρέπει και μπορεί να παράγει. Βρίσκεται όμηρος μιας σειράς παραγόντων και πολιτικών (προσώπων και πραγμάτων) που την καθιστούν έρμαιο κάθε εκμετάλλευσης και παραλογισμού.

Ένας τόπος παρατημένος μαζί με τους ανθρώπους του, υποχείρια όλοι των βουλήσεων και της προνομιακής δράσης μιας ελάχιστης οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας, ελληνικής και ξένης, η οποία καθορίζει αυθαίρετα και σύμφωνα με το ατομικό της συμφέρον όλες τις εξελίξεις, τόσο πολιτικά όσο και παραγωγικά.

Φρόντισαν και φροντίζουν να εκμεταλλεύονται ένα διαλυμένο τόπο μου που ποτέ δεν μελετήθηκαν και δεν έγιναν ευρέως γνωστές οι δυνατότητές του και ανθρώπους που καταδικάστηκαν στην άγνοια και ποτίστηκαν από την πλύση εγκεφάλου της σκόπιμης ελεγχόμενης παραπληροφόρησης. Έτσι και ζώντας στον κόσμο των «αξιών» και των «υπεραξιών», οι κρατούντες φροντίζουν πάντα με έχουν απέναντί τους έναν τόπο με μικρή «αξία» και ανθρώπους απελπισμένους ή σε ύπνωση προκειμένου τα πιο πάνω να μπορούν να «αγοραστούν» σε ελάχιστες τιμές και να χειραγωγηθούν προκειμένου να αποδώσουν τεράστιες υπεραξίες. Αυτό χωρίς ποτέ να κινδυνεύσει ή να αμφισβητηθεί επικίνδυνα και πραγματικά η δική τους ισχύς, αλλά να διαιωνίζεται και να κληρονομείται στους επόμενους διαχειριστές και αφεντικά του τόπου.

Με τον τρόπο όμως αυτό η παραγωγική και η ευρύτερη κοινωνική διάσταση της χώρας, όχι μόνο αποτελεί ή καθίσταται υποχείριο αυτών των ολιγαρχιών και των μηχανισμών, που επί πολλά έτη επέβαλαν στις κοινωνίες και τα κράτη (π.χ. δημόσια διοίκηση), αλλά οδεύει πάντοτε σύμφωνα με τις δικές τους επιλογές και πρώτη δική τους επιλογή δεν είναι η κοινωνία, οι άνθρωποι, η χώρα αλλά είναι το ατομικό κέρδος και η διαιώνιση του. Είδαμε π.χ. τα τελευταία χρόνια να επιβάλλονται από ξένους και ντόπιους μηχανισμούς, όπως οι ανωτέρω, και με τρόπο φανερό ή κρυφό, άμεσα ή έμμεσα συγκεκριμένες επιλογές για την οικονομική και κοινωνική διάσταση της χώρας.

Οι άνθρωποι, οι κοινωνίες και ο τόπος μας οδηγήθηκαν σε επιλογές που δεν αποτέλεσαν αντικείμενο ανεξάρτητης μελέτης και συναπόφασης, αλλά κυριαρχικής αλλότριας επιβολής. Είναι σαφές ότι άλλοι και όχι ετούτος ο λαός όρισαν και ορίζουν το κοινωνικό και παραγωγικό παρόν και μέλλον του τόπου μας και αυτό δεν το πράττουν για τίποτε σχεδόν άλλο από το δικό τους ατομικό κέρδος και ισχύ. Ετσι όλοι πορευόμαστε, όπως αμέτρητα χρόνια τώρα, και εμμένουμε ως αχειράφετα εγκλωβισμένα υποχείρια, που γνωρίζουν όχι μόνο την αξία και τις δυνατότητες του τόπου τους, αλλά ακόμα και τη δική τους πραγματική αξία, αυτή τις ανθρώπινες υπόστασης, δημιουργίας και ενεργείας.

 

Το δεύτερο ολέθριο βλακώδες δεδομένο που θα θίξω έχει να κάνει ακριβώς με τα πιο πάνω: με τον άνθρωπο.

Σήμερα, η οργάνωση και οι λογικές της παραγωγής θεωρούν ή θέλουν την πλειονότητα των ανθρώπων ως σχεδόν αναγκαίο κακό. Η μείωση του αποκαλούμενου κόστους εργασίας, η απασχόληση ολοένα και λιγότερο ανθρώπων, η δημιουργία πρόθυμων για εκμετάλλευση ανέργων και χαμηλόμισθων, αποτελεί ένα ακόμα χαρακτηριστικό της ελληνικής οικονομίας, ενταγμένο στην ευρύτερη αθλιότητα του καπιταλισμού. Έτσι για παράδειγμα, από τους 1000 νέους της πατρίδας μας φτάνουν με εργάζονται οι 500 και από αυτούς οι 350 εργάζονται αντιπαραγωγικά σε υπηρεσίες στην πραγματικότητα άχρηστες ή σχεδόν άχρηστες. Οι υπόλοιποι 150 θα πρέπει να παράγουν για το σύνολο !!!. Μια ορθολογική και πραγματικά ουσιαστική παραγωγική οργάνωση θα είχε ως σκοπό την εργασία όλων, διότι με τον τρόπο αυτό αυξάνεται το συνολικό παραγόμενο και οι δυνατότητες μιας οικονομίας.

Αυτή τη στιγμή ο άνθρωπος είναι ο βασικός παραγωγικός παράγοντας της χώρας. Ο άνθρωπος κινεί, ελέγχει και καθορίζει τις παραγωγικές μονάδες. Η ίδια η ζωή δημιουργεί την ανάγκη δράσης και παραγωγής και την κάλυψη των βιοτικών αναγκών. Το σημαντικότερο ζωντανό και ουσιαστικό κοινωνικά «κεφάλαιο» της χώρας μας είναι οι άνθρωποι, είμαστε εμείς. Αντίστοιχα, η παραγωγική μας συμμετοχή καθορίζει όχι μόνο το παραγόμενο και την ποιότητα του, αλλά και την ίδια την κοινωνική μας διάσταση. Δεν μπορείς να μιλήσεις για ισότητα, ελευθερία δράσης, ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα όταν εκατομμύρια άνθρωποι στερούνται των στοιχειωδών παραγωγικών δικαιωμάτων και συνακόλουθα της ουσιώδους, ίσης συμμετοχής τους στο κοινωνικό γίγνεσθαι, ιδίως διότι η υστέρηση αυτών που ορίζω ή ορίζουμε ως βιοτικές ανάγκες κάνει τον άνθρωπο υποχείριο και τον εξανδραποδίζει.

Αλλά ας έρθουμε πάλι στην παραγωγική διάσταση. Οι άνθρωποι κατευθυνόμενοι σε λύσεις και επιλογές, που είτε δεν έχουν μελετηθεί είτε σκόπιμα καθορίζονται από τα κέντρα εξουσίας, ουσιαστικά σπαταλιούνται και μαζί με αυτούς σπαταλιέται ένα τεράστιο εθνικό και κοινωνικό «κεφάλαιο», δυνατότητες που μπορούν να ανήκουν σε όλο τον πλανήτη. Ένας νέος άνθρωπος κατευθύνεται μέσα από πολλούς παράγοντες – που ξεκινούν ακόμα και από την οικογένεια (και τη δική της έλλειψη γνώσης), το εκπαιδευτικό σύστημα και τις προτεραιότητες της ολιγαρχίας που το ελέγχει, την ίδια την κοινωνία και κυρίως την έλλειψη στρατηγικής και μελέτης, την έλλειψη γνώσης και πορείας και των μελών – στην επιλογή να διάθεση τη ζωή του, τον χρόνο του, το ίδιο το «είναι» του, τις δυνατότητές του και όλο του το μέλλον σε ένα επάγγελμα, σε μία παραγωγική οντότητα η οποία είναι ήδη κορεσμένη ή δεν έχει μέλλον, δεν έχει ουσία, δεν έχει ουσιαστική παραγωγική διάσταση υπό οιανδήποτε έννοια. Μετά από 10 – 15 χρόνια παραγωγικής απραξίας, υπολειτουργεί και δεν έχει διέξοδο. Στα 30, στα 35 χρόνια του αυτός ο νέος, αυτή η νέα έχει καμία διάθεση να δει την κοινωνία ως κομμάτι του/της; έχει καμία διάθεση να δει τον διπλανό του ως άνθρωπος προς άνθρωπο; Έχει τη θέληση ή τον οραματισμό να λειτουργήσει κοινωνικά; Ποιον και τι να πιστέψει όταν αναπαράγεται η φαυλότητα της καταδίκης του;

Χιλιάδες τα ερωτηματικά που μπορούν να τεθούν σε ατομική και κοινωνική διάσταση και, αν λάβουμε υπόψη μας την κοινωνία ως σύνολο και το τι αυτή στερείται από την αχρήστευση και σπατάλη των ανθρώπων που την συναπαρτίζουν, τότε πραγματικά τα ερωτήματα γίνονται εκατομμύρια, γίνονται ένας γόρδιος δεσμός ο οποίος θα πρέπει ή να λυθεί ή να κοπεί μαζί με αυτούς που τον δημιούργησαν και τους εξυπηρετεί. Επιμένω στην ανάγκη για χάραξη ουσιαστικής κοινωνικής παραγωγικής στρατηγικής βασισμένης στην εξυπηρέτηση των βιοτικών αναγκών, υλικών και άυλων, ατομικών και κοινωνικών. Στρατηγική στηριγμένη στη γνώση και δικαιωμένη μέσα από την κοινωνική συναπόφαση. Στρατηγική που δεν θα βασίζεται στην ανισότητα και την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, των πολλών από τους λίγους, αλλά θα βασίζεται στην ισότητα και στην κοινωνική χρησιμότητα της δράσης, που τα αποτελέσματά της θα ανήκουν σε όλους.

Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτή η φαυλότητα, δεν μπορεί εκατομμύρια άνθρωποι σ’ αυτό τον τόπο και δισεκατομμύρια σε όλο τον πλανήτη να κατευθύνονται στην εξυπηρέτηση μιας φαύλης ψυχοπαθούς ολιγαρχίας. Το ίδιο το μέλλον του τόπου μας είναι πραγματικά αβέβαιο και ζοφερό, όταν η δυνατότητα ανθρώπινης δράσης και δημιουργίας εγκλωβίζεται σε μηδενικά και πολύπλευρα αρνητικά αποτελέσματα. Δεν είναι δυνατόν να στερούμε και να εγκλωβίζουμε τους ανθρώπους γιατί έτσι στερούμε την κοινωνία μας από το μέλλον της. Δεν μπορώ να ακούω πολιτικούς και δήθεν τεχνοκράτες να μιλούν για δουλειές και ευκαιρίες απασχόλησης. Δεν θέλουμε άλλη υποδούλωση και εξάρτηση, δεν θέλουμε άλλη διαστροφική υποτέλεια, έχουμε ανάγκη από πραγματική δημιουργία, ανθρώπινη και κοινωνική, που να ανήκει σε όλους. Φτάνει πια η καταστροφή και η λεηλασία του τόπου μας και των ανθρώπων του, φτάνει πια η ατομικιστική εκμετάλλευση και αποσάρθρωση της κοινωνίας μας. Μελετήσετε τον τόπο μας, παράγετε γνώση για όλους, δώστε στους ανθρώπους τη δυνατότητα να εκφραστούν ελεύθερα, να δημιουργήσουν και εξασφαλίστε ότι αυτή θα ανήκει σε όλους, γιατί μόνο τότε θα σπάσει το καθεστώς εκμετάλλευσης και θα οδηγηθούμε σε κοινωνίες ανθρώπων με μέλλον και όχι σαρκοβόρων ζώων, που θα εξαφανισθούν από την εντροπία της αλληλοφαγίας και της υπερανάλωσης του φυσικού τους περιβάλλοντος.

 Εάν η οικονομία ήταν στραμμένη προς τη διασφάλιση και παραγωγή βιοτικών αναγκών και όχι προς τα θλιβερά θύματα του ανταγωνισμού, της υπερπαραγωγής, της υπερανάλωσης και των ψευδών «αξιών», όχι μόνο θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για αειφορία μιας κοινωνικής οικονομίας, αλλά θα μπορούσαμε κάλλιστα να μιλήσουμε και για λιγότερη εργασία για όλους, για περισσότερη ζωή.

Το δεδομένο παραμένει: για να φτάσουμε σε συνολική ανθρώπινη και κοινωνική χειραφέτηση, σε κοινωνίες που καλύπτουν την βιοτική κοινωνική ανάγκη της ισότητας και όσα αυτή συνεπάγεται (ακόμα και για τη μορφή του πολιτεύματος και την μετατροπή του σε πραγματική δημοκρατία) είναι αναγκαίος όρος να εξασφαλίσουμε την παραγωγική συμμετοχή όλων των ανθρώπων.

Επαναλαμβάνω πως ένας τεράστιας σημασίας παράγοντας της ολέθριας βλακείας είναι η έλλειψη ουσιώδους οργάνωσης και στρατηγικής με σκοπό την κατεύθυνση των ανθρώπων σε ουσιαστικές παραγωγικές δημιουργικές διαδικασίες. Είναι αυτονόητο, ότι επειδή δεν υπάρχει καμία μέριμνα και κυρίως καμία ουσιαστική γνώση των χαρακτηριστικών του τόπου μας και των αναγκών και δυνατοτήτων του και καμία ουσιαστική πολιτική πάνω σε αυτό, οι άνθρωποι κατευθύνονται σε άχρηστες ειδικεύσεις, σε ειδικεύσεις όπου είναι βέβαιο ότι σύντομα ή ήδη είναι κορεσμένες αλλά και αντιπαραγωγικές. Η αχρήστευση το ανθρώπινου δυναμικού της χώρας είναι ένα ολέθριο έγκλημα. Η ίδια αυτή αχρήστευση προέρχεται από τις επιλογές του καπιταλιστικού συστήματος που επιζητεί αντί για πραγματική παιδεία και γνώση εξειδικευμένους φτηνούς εργαζόμενους λογιζόμενους ως εξαρτήματα μηχανών.

Πρέπει λοιπόν να τεθεί, ουσιαστικά και όχι ως κούφιος βερμπαλισμός, ο άνθρωπος και οι ανάγκες του στο κέντρο της κοινωνικής συγκρότησης και δράσης. Καθετί που φτιάχνουμε, καθετί που σκεπτόμαστε, πρέπει να κατευθύνεται και να ορίζεται από τον άνθρωπο και τις ανάγκες του. Μια οικονομία που είναι πραγματικά κοινωνική, αλλά και ουσιαστικά συμβαδίζει με την φύση και δεν την αντιστρατεύεται, είναι η οικονομία που ξεκινά από την κάλυψη των βιοτικών αναγκών του ανθρώπου.

Εάν θέλουμε να προσδώσουμε ουσιώδη κοινωνικό χαρακτήρα σε αυτή την διάσταση του μηχανισμού της οικονομίας, εάν θέλουμε να προσδώσουμε ορθολογικά χαρακτηριστικά που άπτονται του σκοπού ίδρυσης και ύπαρξης των ανθρώπινων κοινωνιών πρέπει να σταθούμε στο σκοπό και τη χρησιμότητα που εξυπηρετεί η κοινωνική συμβίωση. Στο κέντρο της βρίσκεται η βιοτική κοινωνική ανάγκη της ισότητας. Δεν θα επεκταθώ έχοντας γράψει σε πολλά κείμενά μου την κεντρική έννοια και την ανάλυση του βιοτισμού. Θα θέσω όμως ένα πρώτο βήμα κατανοητό και μάλλον αυτονόητο από όλους, ένα βήμα που μπορεί να γίνει από σήμερα: Δίκαιη κοινωνία είναι αυτή που εξασφαλίζει σε όλους τους ανθρώπους την απόλαυση των βιοτικών αναγκών.

 Μόνο έτσι απελευθερώνεται ο άνθρωπος. Κάποιος που γεννιέται και μεγαλώνει γνωρίζοντας ότι δεν πρόκειται να στερηθεί τις βιοτικές του ανάγκες δεν μπορεί να γίνει υποχείριο και ανδράποδο, ούτε να εμφανίσει ψυχοπαθή κοινωνική παθογένεια. Για το ποιες είναι οι βιοτικές ανάγκες και το πώς καθορίζονται μπορείτε να ανατρέξετε σε άλλα κείμενά μου.

 

Άφησα τελευταίο έναν ουσιαστικό, τον ουσιαστικότερο παράγοντα που μπορεί να μεταβάλει τα πιο πάνω, είναι η ατομική και συνάμα κοινωνική βιοτική ανάγκη που λέγεται γνώση, γνώση του κόσμου που μας περιβάλλει, γνώση των μεθόδων σύλληψης της γνώσης και αντίληψης των πραγμάτων, γνώση της σύνθεσης της δημιουργίας, γνώση της ελεύθερης δημιουργικής σκέψης. Οι ολιγάρχες εξουσιαστές του πλανήτη διαχειρίζονται την γνώση, την κατευθύνουν, την ελέγχουν, την στρεβλώνουν και κάνουν οτιδήποτε για να την εκμεταλλευτούν προκειμένου να εξυπηρετήσουν ατομικά συμφέροντα. Με νύχια και με δόντια, με βία την κρατούν και δημιουργούν «παράγνωση» και μύθους, διαστρέφουν και εγκλωβίζουν για να έχουν τη δυνατότητα να αναπαράγουν τη φαυλότητα τους, να κατευθύνουν την σκέψη της ανθρωπότητας, να μην αφήνουν τίποτα δημιουργικά ελεύθερο να υπάρξει. Εμφανίζονται ως σοφοί οι ίδιοι, δημιουργούν ελίτ της σκέψης, ακαδημαϊκούς και πανεπιστημιακούς που εγκλωβίζονται στα ψηλά σκαλοπάτια της ιεραρχικής κοινωνίας – πυραμίδας της και σκέπτονται μόνο μέσα από τη δομή της και την άνιση «ανώτερη» θέση τους σε αυτή.

Στρατηγικός στόχος λοιπόν, όπως έχω γράψει, είναι να καταφέρουμε σαν κοινωνία να παράγουμε και να παράσχουμε αυτό το βασικό βιοτικό αγαθό της γνώσης, της ελεύθερης γνώσης, που θα ανήκει σε όλους και θα μας βοηθήσει ουσιαστικά να αλλάξουμε τον τόπο μας, τις ανθρώπινες σχέσεις, και τις κοινωνικές δομές. Τον τρόπο που μπορούμε να το πραγματοποιοήσουμε, να παράγουμε πραγματική γνώση χωρίς εξάρτηση από κεφάλαια, επιτυγχάνοντας ταυτόχρονα και την πραγματική γνωσιακή απελευθέρωση και πνευματική συγκρότηση της νέας γενιάς τον έχω ήδη γράψει, αυτό που περιμένω είναι η ουσιαστική ανταπόκριση της κοινωνίας, κάθε κοινωνίας και κάθε ανθρώπου[4]. Η γνώση αυτή πρέπει να είναι ανοικτή και ελεύθερα προσβάσιμη από όλους, η γνώση αυτή ανήκει στις κοινωνίες που την παράγουν και σε κανέναν ατομικά ή αποκλειστικά.

Ας έλθουμε όμως ξανά στην περιγραφή μιας οικονομίας, μιας κοινωνικής οικονομίας που θα είναι προσανατολισμένη στις βιοτικές, στις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων και όχι στη φαυλότητα των οικονομικών αξιών. Συνοπτικά εκθέτω όσα άλλου έχω γράψει και αναλύσει. Το πρώτο ζητούμενο μιας τέτοιας οικονομίας είναι η παραγωγική οργάνωση με γνώμονα και στόχο την εσωτερική επάρκεια σε βιοτικά αγαθά. Ο τόπος μας έχει την δυνατότητα να παράγει με πληρότητα, επάρκεια και πλουραλισμό τέτοια αγαθά είτε πρόκειται για τροφή, είτε πρόκειται για ασφαλείς κατοικίες είτε για οτιδήποτε στηρίζει την ζωή. Η προαιώνια παρουσία ανθρώπων στον τόπο μας αποδεικνύει την καταλληλότητά του και την δυνατότητα ελάχιστης ενεργειακής ή φυσικής ανάλωσης.

Η μελέτη των παραγωγικών δυνατοτήτων είναι ένα κομμάτι της διαδικασίας παραγωγής ελεύθερης γνώσης κοινωνικής κυριότητας. Η τελευταία δημιουργεί ένα τεράστιο πλαίσιο ατομικής και κοινωνικής χειραφέτησης και ουσιαστικής προόδου των διανθρώπινων σχέσεων και της κοινωνικής οντότητας της συμβίωσης. Σκεφτείτε μόνοι σας πόσο πολύπλευρα, ολοτικά είναι τα αποτελέσματα. Μέσα από αυτή την γνώση και την αντίληψη του κοινωνικού βιοτισμού, μπορούμε και οφείλουμε να χαράξουμε την στρατηγική για την δημιουργική εργασία όλων των ανθρώπων, την εργασία στην πραγματικά κοινωνική οικονομία, την οικονομία που θα ανήκει σε όλους και όχι στους λίγους. Ενεργοποιώντας τους ανθρώπους, δίνοντάς τους το δικαίωμα στην ίση απόλαυση των βιοτικών αναγκών, τους απελευθερώνουμε, τους χαρίζουμε την δυνατότητα μιας διαφορετικής κοινωνικής συγκρότησης στο μέλλον.

          Η δημοκρατία και ο βιοτικός σοσιαλισμός (ή μόνο βιοτισμός) είναι πνευματικά εργαλεία της ανθρωπότητας, που μπορούν να μας καταδείξουν το μόνο ουσιαστικά μέλλον της και να μας κατευθύνουν προς αυτό. Η πραγματική δημοκρατία, κομμάτι του βιοτισμού, μπορεί να είναι ένα πρώτο βήμα … .

 

 

 

Κάποια σχετικά άρθρα :

 

ΑΠΑΤΕΣ & ΔΙΣΗΜΑΝΤΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

 

ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΔΕΝ ΤΡΕΛΑΘΗΚΑΝ

 

ΔΥΟ ΚΕΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ & ΤΗΝ ΑΓΟΡΑ

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ : Η ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

 

Γιατί γράφτηκε το ΠΑΣΟΚ του ΑΝΘΡΩΠΟΥ; τι είναι ; τι επιδιώκει;

 

«ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ

 

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ & Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ

 

ΟΙ ΦΟΥΣΚΕΣ, ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ, Ο Φ.Π.Α. … Ο ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

 

ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΒΙΟΤΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ & Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

 

ΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ

 

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ, ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ & ΤΟ ΝΕΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜO

 

ΑΓΡΟΤΕΣ & ΤΟ ΝΕΟ ΑΓΡΟΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ: ΠΡΟΤΑΣΗ

 

ΑΛΛΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ … ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

 

ΧΤΙΖΟΝΤΑΣ ΕΝΑ ΝΕΟ ΑΥΡΙΟ

 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

 

ΤΟ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ : ΕΝΑ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΓΙΑ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟ

 

ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

 

ΓΙΑ ΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ, ΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΧΩΡΙΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΚΕΡΔΟΣ

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ, ΒΙΟΤΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ

 

“Νεο-προστατευτισμός”, η κατάρρευση της παγκοσμιοποίησης

 

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ: ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ: ΓΙΑ ΕΝΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ

 

ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ, ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ & ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

 

ΤΟ ΠΛΑΤΕΜΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ΩΣ ΜΟΧΛΟΣ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗΝ ΙΣΟΤΗΤΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ & ΣΤΟΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ

ΟΙ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ, ΟΙ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ, Η «ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ» ΤΟΥΣ και ο … Σπηλιωτόπουλος

 

 

 


[1] Κάποια από όσα έχω ήδη δημοσιεύσει : ΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ,

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ, ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ & ΤΟ ΝΕΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜO

ΑΛΛΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ … ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ,

ΧΤΙΖΟΝΤΑΣ ΕΝΑ ΝΕΟ ΑΥΡΙΟ,

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ,

ΤΟ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ : ΕΝΑ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΓΙΑ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟ,

ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ,

ΓΙΑ ΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ, ΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΧΩΡΙΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΚΕΡΔΟΣ,

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ, ΒΙΟΤΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ,

ΟΙ ΦΟΥΣΚΕΣ, ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ, Ο Φ.Π.Α. … Ο ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΒΙΟΤΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ & Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

[2] ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ : Η ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

[3] Οι τελευταίοι, οι κεφαλαιούχοι και οι διαχειριστές τους, μπορούν κάλλιστα να κατηγορηθούν ότι διαμορφώνουν και προκαλούν στους άλλους συνεχείς ανάγκες δανεισμού.

[4] ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ, ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ & ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

 

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ: ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

 ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ: ΓΙΑ ΕΝΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ

 ΤΟ ΠΛΑΤΕΜΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ΩΣ ΜΟΧΛΟΣ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗΝ ΙΣΟΤΗΤΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ & ΣΤΟΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ

 ΟΙ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ, ΟΙ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ, Η «ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ» ΤΟΥΣ και ο … Σπηλιωτόπουλος

Μαρτίου 13, 2009

ΕΡΕΥΝΑ ΤΟΥ Ν.ΙΝΚΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΙΜΕΣ, ΑΓΓΛΙΑ Α’ ΜΕΡΟΣ

ΠΟΙΟΙ ΤΟΛΜΟΥΝ ΝΑ ΦΕΡΟΝΤΑΙ ΕΤΣΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ …  ΠΟΙΟΙ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΦΤΩΧΟΥΣ

                                                                                                                 – Ι –

 Α. ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ

 Υπήρχε και υπάρχει διάχυτη στην κοινωνία μας η αίσθηση ότι τα αγαθά πωλούνται  ακριβά, πωλούνται ακριβότερα ακόμα και από χώρες που χαρακτηρίζονται «ακριβές».

Πριν από πολλούς μήνες η κυβέρνηση δια του υπουργού ανάπτυξης, μετά από κάποιες δημοσιογραφικές έρευνες, ανακοίνωσε εκδίδοντας σχετική υπουργική απόφαση, ότι θα ληφθούν μέτρα εναντίον όσων εταιρειών πωλούν στην Ελλάδα ακριβότερα τα προϊόντα τους από ότι στο εξωτερικό.

Περιμέναμε πολλούς μήνες και δεν είδαμε καμιά κυβερνητική πρωτοβουλία … .

Εμείς ΠΡΑΞΑΜΕ, πήραμε τις τιμές εκατοντάδων προϊόντων από μεγάλους ομίλους ελληνικών σουπερμάρκετ και ψάξαμε στην Ευρώπη. Ευχαριστούμε όσους μετείχαν, συνεχίζουν να μετέχουν ή θα μετάσχουν στο μέλλον εθελοντικά στην έρευνα αυτή. Περιμένουμε την συμμετοχή τους.

Πήραμε στοιχεία από αντίστοιχα, μεγάλα σουπερμάρκετ, μιας χώρας όπου ο μέσος μισθός είναι σχεδόν διπλάσιος της Ελλάδας, για να μην υπάρξει το επιχείρημα ότι οι τιμές διαμορφώνονται ανάλογα με την δυνατότητα κατανάλωσης.

Πήραμε επίσης στοιχεία από μία χώρα που είναι νησιωτική και αποκομμένη από την υπόλοιπη Ευρώπη, έχει δηλαδή ειδικό κόστος μεταφοράς για να μην υπάρξει το επιχείρημα του κόστους μεταφοράς. Εάν κάποιοι παραταύτα το προτείνουν να ξέρουν ότι η απάντηση είναι έτοιμη, με βάση τις ίδιες τις δικές τους πρακτικές. Ξέρουμε και που παράγονται/συσκευάζονται τα προϊόντα και το περίεργο είναι πως σε κάποιες κατηγορίες μεταφερόμενων προϊόντων οι διαφορές είναι μικρότερες.

Αντικείμενο της έρευνάς μας ήταν τιμές προϊόντων πολυεθνικών εταιρειών σε μεγάλα σουπερμάρκετς της Μ. Βρετανίας, προϊόντων που βρίσκουμε και στην Ελλάδα.

Σκοπός της έρευνας ήταν και είναι να καταδείξει τις διαφορές τιμών, να συνειδητοποιήσουν οι κάτοικοι της χώρας μας τι συμβαίνει και επιτέλους οι αρμόδιοι να πράξουν το καθήκον τους. Κάθε εβδομάδα θα δημοσιεύουμε βγάζουμε και ένα κομμάτι της έρευνάς μας που αφορά πάρα πολλές χώρες της Ευρώπης. Ελπίζουμε ότι σύντομα θα μπορούμε να δημοσιεύουμε περισσότερα κομμάτια ανά εβδομάδα.

 Η έρευνα περιλαμβάνει και την ταυτόχρονη συγκριτική έρευνα της τιμής προϊόντων σε περισσότερες από μία χώρες της Ευρώπης.

 Με την δημοσιοποίηση της έρευνας καλούμε την κυβέρνηση να αναλάβει τις ευθύνες της και να πράξει όσα οφείλει για την προστασία των Ελλήνων. Δικαιολογίες δεν χωρούν. Η ευθύνη παραμένει δική της, όπως ήταν μέχρι σήμερα.

Καλούμε τους εισαγγελείς του ελληνικού λαού να πράξουν το καθήκον τους.

Περιμένουμε την συμμόρφωση των εμπλεκομένων στην διαμόρφωση αυτών των τιμών.

Εάν κάποιος Εισαγγελικός λειτουργός δεν επέμβει αυτεπάγγελτα για να ερευνήσει το θέμα και από την τυχόν ποινική του διάσταση, μετά την πάροδο ενός μηνός θα το πράξουμε εμείς, προκαλώντας με μηνυτήρια αναφορά μας κατά παντός υπευθύνου την έρευνα της ποινικής διάστασής της υπόθεσης έναντι παντός υπευθύνου όσο ψηλά και εάν στέκει στην ιεραρχία.

Ζητούμε από τους εμπλεκόμενους φορείς (παραγωγούς, μεσάζοντες, καταστήματα λιανικής) να δώσουν εξηγήσεις για το τι φταίει και να μειώσουν άμεσα τις τιμές.

Να είναι βέβαιοι όλοι ότι εμείς από την πλευρά μας θα συνεχίσουμε και θα πράξουμε όσα είναι απαραίτητα για να προστατεύσουμε τους συμπολίτες μας και τις οικογένειές τους από όσα συμβαίνουν.

Μελετήσαμε, επίσης, την γενική εικόνα της τιμής των προϊόντων, πόσο ακριβός είναι ο σχετικός τομέας της αγοράς. Τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά. Στην καλύτερη περίπτωση τα αγαθά έχουν παραπλήσιες τιμές. 

Αυτό που ανακοινώνουμε από σήμερα είναι πως οι τιμές των προϊόντων στην Ελλάδα, αποτελούν πραγματικά ντροπή.

Είμαστε μάλλον η ακριβότερη χώρα της Ευρώπης, η ζωή στην Ελλάδα είναι από τις πιο δύσκολες.

Φροντίσαμε να βρούμε και να συγκρίνουμε κατά βάση ακριβώς τα ίδια προϊόντα για να μην μπορεί να υπάρξει επιχείρημα διαφοροποίησης του προϊόντος. Είναι σύνηθες το φαινόμενο οι πολυεθνικές εταιρείες να αλλάζουν συσκευασίες και ονόματα, ενώ το προϊόν είναι το ίδιο. Οπου υπάρχει απλή αντιστοιχία αυτό το επισημαίνουμε.

 Προϊόντα πολλών εταιρειών που κυκλοφορούν στην Ελλάδα δεν υπάρχουν στην Μ. Βρετανία. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι εταιρείες αυτές δεν ακολουθούν αντίστοιχες πρακτικές ή τις ίδιες πρακτικές. Τα προϊόντα αυτά τα βρήκαμε σε άλλες χώρες της Ευρώπης και θα τις δημοσιεύσουμε.

Αλλωστε, με βάση τα ανωτέρω στοιχεία και την γενική εικόνα των τιμών σε ένα είδος ή τομέα της αγοράς, μπορεί κανείς εύκολα να αντιστοιχήσει τις τιμές και να καταλάβει ότι ακόμα και σε άλλα προϊόντα, της ίδιας ή άλλων εταιρειών, που δεν βρέθηκαν ακριβώς τα ίδια ή της αντίστοιχης φίρμας, υπάρχει γενική υπερχρέωση στην Ελληνική αγορά.

Την έρευνα την αφιερώνουμε στον ελληνικό λαό, σε εμάς τους ίδιους που είμαστε παιδία του, τμήματα του.  

Σήμερα παρουσιάζουμε μια σειρά από εντυπωσιακά στοιχεία της έρευνας που είναι σε εξέλιξη και δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσει (αυτό το εγγυόμαστε σε όσους νομίζουν ότι πρόκειται για θύελλα που θα περάσει).

          Οσοι καταλαβαίνουν την σημασία της έρευνας, ας αποτανθούν στο Ν. ΙΝΚΑ για να βοηθήσουν, να στηρίξουν τον διαρκή έλεγχο. Αυτόν που άλλοι όφειλαν να κάνουν … .

          Ας αρχίσουμε, για να καταλάβουν οι Ελληνες  ποιοι τους κάνουν ακόμα πιο φτωχούς και αδύναμους.

Ας αρχίσουμε για τα καταλάβουν όλοι οι αρμόδιοι και υπεύθυνοι ότι η ζωή στην Ελλάδα έχει γίνει αφόρητη, ότι δεν αρκούν τα ευχολόγια και οι παροτρύνσεις, δεν αρκεί η αποχή και η σιωπή, αυτή όταν εξακολουθεί γίνεται ταυτόχρονα ένοχη.

Κάποιοι κάνουν τους Ελληνες ακόμα πιο φτωχούς και αυτό θα σταματήσει. Θα σταματήσει από σήμερα !!!. 

 

Β.      Πέραν των ανωτέρω επισημαίνουμε για τον σκοπό της έρευνας ότι :

1.       Οι τιμές είναι ελεγμένες και υπάρχει μη δυνάμενο να διαψευστεί αρχείο και αποδεικτικό υλικό.

2.       Ο ελάχιστος (μεικτός) μηνιαίος μισθός του εργαζομένου στην Μ. Βρετανία είναι 1.222,5 Ευρώ. Στην Ελλάδα είναι 680 Ευρώ (στοιχεία τελών 2008, πηγή Eurostat). Η σχέση είναι περίπου 12,2 προς 6,8. Η διαφορά των μέσων μισθών είναι, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, ακόμα μεγαλύτερη.  

3.       Οι ισοτιμίες προέρχονται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και αναφέρονται στην ημέρα ολοκλήρωσης της κάθε έρευνας,         

                                                                                                                   – ΙΙ –

Ακολουθεί ο πίνακας ανά κατηγορία προϊόντων

 

Α. ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ : ΒΡΕΦΙΚΑ ΕΙΔΗ

Αρχίζουμε με την άκρως ευαίσθητη αυτή κατηγορία, που αφορά το μεγάλωμα ενός μωρού. Ένα κομμάτι εξαιρετικά ευαίσθητο για όλους. Μαζί με τα υπόλοιπα θλιβερά που συμβαίνουν στην χώρα μας το δημογραφικό πρόβλημα είναι φλέγον και προκαλείται και από το κόστος ζωής.

 

ΠΡΟΪΟΝ

Τιμή Ελλάδας

Τιμή Μ. Βρεταννίας

[1]

 

PAMPERS  4 EASY- UP 22 τμ.

10,60

6,46

PAMPERS  5 EASY- UP 20 τμ.

10,60

6,46

PAMPERS  6 EASY- UP 16 τμ.

10,60

6,46

PAMPERS  3 ACTIVE FIT 60 τμ.

19,80

9,70

PAMPERS  4 ACTIVE FIT 46 τμ.

19,80

9,70

PAMPERS  5 ACTIVE FIT 38 τμ.

19,80

9,70

MILUPA APTAMIL (βρεφικό γάλα) 2, 3  συσκ. 900 γραμ.

19,25

8,62

PAMPERS Μωρομάντηλα Naturals 63 τεμ.

3,00

2,10

PAMPERS Μωρομάντηλα Baby Fresh 72 τεμ.

3,00

2,10

PAMPERS Μωρομάντηλα Sensitive 63 τεμ.

3,00

2,10

ΚANDOO Υγρά Μαντηλάκια 55 τεμ. Ανταλλακτικό

2,62

1,08

JOHNSON’s BABY SHAMPOO Regular 300 ml.

2,63

1,97

JOHNSON’s BABY BATH 750 ml

4,21

3,68

JOHNSON’s BABY Moisturising BATH 500 ml.

4,20   

2,73

JOHNSON’s BABY TOP to TOE Σαμπουάν + Αφρόλουτρο 300 ml

3,67

2,73 τα 500 ml

JOHNSON’s BABY Soothing Naturals Lotion 250 ml

3,86

2,59

JOHNSON’s BABY Bedtime Lotion 300 ml

 3,93

2,57

JOHNSON BABY SOOTH NATURAL BATH 400ML

4,20

2,92

ΑΦΡΟΛΟΥΤΡΟ JOHNSON BABY BEDTIME BATH 300ml.

3,60

2,53 (500 ml)

ΑΦΡΟΛΟΥΤΡΟ JOHNSON BEDTIME WASH 300ML

3,98

2,62 (400 ml)

JOHNSON BABY NATURAL CREAM 100ML

3,57

1,89

 

 

 

 

 

Επισημάνσεις επί του πίνακα:

1. Η τιμοληψία έγινε στις 12/3/2009.

2. Η ληφθείσα ισοτιμία Ευρώ / Αγγλικής λίρας είναι η διδόμενη από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

3. Δεν βρέθηκαν στα 4 μεγάλα Βρετανικά Σ/Μ της έρευνας οι υπόλοιπες εταιρείες που αντίστοιχα υπάρχουν  προϊόντα τους στα ράφια των Ελληνικών Σουπερμάρκετς.  Εάν κάποιος μπορεί να μας δώσει στοιχεία είμαστε έτοιμοι να τα ελέγξουμε και να τα δημοσιεύσουμε. Η σύγκριση των υπαρχόντων τιμών δείχνει ότι οι καταναλωτές δεν μπορούν με καμία βεβαιότητα να θεωρήσουν πως οι λοιπές εταιρείες δεν έχουν την ίδια πρακτική.

 

Σύγκριση κάποιων βασικών δεδομένων από τιμές

Ένα βρέφος 7 μηνών έχει βάρος περί τα 10 κιλά. Χρειάζεται περί τις 6 πάνες καθημερινά και περί τα 900 γραμ. γάλα σε σκόνη κάθε 6 ημέρες. Ας υπολογίσουμε τώρα το βασικό κόστος ανά μήνα.

Ελλάδα :

– 4 μεγάλα πακέτα πάνες νο 4, δηλ. 19,80 Χ 4 = 79,2 Ευρώ

– 5 κουτιά γάλα, 19,25 Χ 5 = 96,25 Ευρώ

– 7 πακέτα μωρομάντηλα Χ 3,00 = 21 Ευρώ

– 1 μικρό σαμπουάν, ένα αφρόλουτρο, δύο λοσιόν, τρεις κρέμες, 2,63 + 4,20 + (3,86 Χ 2) + (3,57 Χ 3)  = 25,63 Ευρώ

 

Σύνολο των κόστους ανωτέρω βασικών αγαθών = 221,71 Ευρώ δηλαδή περίπου το 1/3 του ελάχιστου μεικτού μηνιαίου μισθού ενός εργαζομένου.

Τα ίδια αγαθά στη Μ. Βρετανία κοστίζουν 112,15 Ευρώ !!!. Τα μισά χρήματα !!!.

Σε σχέση με τον μισθό; Στη Μ. Βρετανία τα έξοδα αυτά αποτελούν το 1/10 του ελάχιστου μηνιαίου μισθού. 

Υπογεννητικότητα; Δημογραφικό πρόβλημα ; Φτώχεια ; Τις απαντήσεις τις λάβατε. Μήπως κανείς από εμάς θέλει να αποκτήσει παιδιά ; Θα πρέπει να περάσει από το ταμείο των πολυεθνικών και να πληρώσει !!!

Είναι αδιανόητο, είναι τεράστια ντροπή για όλους.

Οι ενέργειες για να σταματήσει αυτή η ντροπή ξεκινούν.

 

Β. ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΑΤΟΜΙΚΗΣ ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑΣ & ΥΓΙΕΙΝΗΣ   

Θέτουμε δεύτερη την κατηγορία αυτή, γιατί σε αυτά τα προϊόντα δραστηριοποιούνται πολλές πολυεθνικές εταιρείες και η τυποποίησή τους διευκολύνει την έρευνα. Πρόκειται για ακριβώς τα ίδια προϊόντα. Οι τιμές ; μήπως περιμένατε να είναι οι ίδιες ; μήπως καλύτερες ; 

 

ΠΡΟΪΟΝ

Τ. ΕΛΛΑΔΑΣ

Τ. Μ. ΒΡΕΤΑΝΙΑΣ

Σαμπουάν Head&shoulders Citrus fresh 400ml

4,62

4,04

Σαμπουάν Timotei 400ml με μέλι, κεράσι κ.α.

3,40

2,61

Σαμπουάν Gliss color protect 400ml

4,61

2,17 τα 250 ml

Σαμπουάν Gliss liquid silk 400ml

4,61

2,17 τα 250 ml

Conditioner Gliss color protect 250ml

2,80

2,17  τα 200 ml

Conditioner Gliss total repair 250ml

3,80

2,17  τα 200 ml

Conditioner Gliss liquid silk 250ml

2,80

2,17  τα 200 ml

Σαμπουάν Wash&Go Sport 400ml

3,74

1,89 τα 300 ml

Σαμπουάν Wash&Go κατά πιτυρίδας 400ml

3,94

1,89 τα 300 ml

Σαμπουάν Wash&Go κανον. μαλλιά 400ml

3,74

1,89 τα 300 ml

Σαμπουάν Herbal Essences ευαίσθητο δέρμα 400 ml

4,62

3,68

Σαμπουάν Herbal Essences ξηρά μαλ. 400 ml

3,96

3,61

Σαμπουάν Herbal Essences καν/λιπαρά 400 ml

3,96

3,61

Σαμπουάν Herbal Essences κανονικά 400 ml

3,96

3,61

Σαμπουάν Pantene Pro-v φιλαριστά μαλ.

4,76

3,53

Σαμπουάν Dove pro-age 300ml

3,36

2,68 τα 250ml

Σαπούνι Dove Cream Bar 100γρ.

0,87

1,04 τα δύο

Σαπούνι Dove Fresh Touch 100γρ

0,87

1,43 τα δύο

Κρεμοσάπουνο Dove Cream liquid soap με αντλία 250ml

2,15

1,99

Αποσμητικό Dove spray Wildrose 150ml

4,50

3,35

Αποσμητικό Dove roll-on Wildrose 50ml

4,45

2,79

Αποσμητικό Dove spray Invisible 150ml

3,54

1,97

Αποσμητικό Dove roll-on Invisible 50ml

3,61

2,00

Σαμπουάν Fructis Κανονικά 400ml

4,94

3,03

Σαμπουάν Fructis Ξηρά/ταλαιπωρημένα 400ml

4,55

3,03

Σαμπουάν Fructis 2σε 1 Κανονικά 400ml

4,55

3,03

Σαμπουάν Fructis Color Resist 400ml

4,55

3,03

Gel Fructis hard glue  150ml

5,45

3,14

Gel Fructis Wet Look 150ml

5,45

3,14

Αποσμητικό Palmolive invisible dry spray 150ml

3,40

2,05

Αφρόλουτρο Palmolive SPA-steam  shower 750ml

5,16

1,88 τα 500 ml

Αφρόλουτρο Palmolive SPA ενυδατικό shower 750ml

5,16

1,88 τα 500 ml

Αφρόλουτρο Palmolive SPA steam shower  250ml

2,78

1,12

Αφρόλουτρο Palmolive SPA Massage  250ml

2,78

1,12

Αφρόλουτρο Palmolive Μέλι και Γάλα 750ml

5,16

2,18

Αφρόλουτρο Palmolive Αμύγδαλο 750ml

5,16

2,18

Αφρός Ξυρίσματος Palmolive classic 200 ml

2,57

0,87

Αφρός Ξυρίσματος Palmolive sensitive 200 ml

2,57

1,20

Κρεμοσάπουνο Palmolive Milk & Honey με αντλία 500ml

2,48

2,23

Κρεμοσάπουνο Palmolive Αντιβακτηριδιακό με αντλία 300 ml

1,79

1,12

Κρεμοσάπουνο Palmolive Θάλασσα με αντλία 300 ml

2,02

1,84

Σαπούνι Palmolive Μέλι & Γάλα 100 gr

0,61

1,81 τα τέσσερα

Αποσμητικό Sanex Roll-on Micro Talk

3,55

1,49

Αφρόλουτρο Sanex for men Dermo Active Gel  500ml

4,34

2,94

Αφρόλουτρο Sanex for men Shower and Shampoo  500ml

4,49

2,94

Αφρoντους Sanex Dermo – Moisturizing 750ml  

5,50

2,94

Αφρoντους Sanex Dermo – Moisturizing 750ml

5,50

2,94

NIVEA Αφρός Ξυρίσματος Gel 200 ml

4,00

3,27

Μαντηλάκια NIVEA Visage ξηρές επιδερμίδες

4,49

3,59

Αποσμητικό NIVEA Deo Roll-on silver protect 50ml

3,78

2,63

Αποσμητικό NIVEA Deo Spray silver protect 50ml

3,78

3,30

Αποσμητικό NIVEA Fresh Roll-on for men 50ml

3,35

2,56

Αποσμητικό NIVEA Fresh Roll-on for women 50ml

3,35

2,56

Αφρόλουτρο NIVEA Bath Cashmere Moment 500ml

4,69

2,94

Αφρόλουτρο NIVEA Bath Cream Soft 500ml

4,69

2,06 τα 250ml

ΑΦΡΟΛΟΥΤΡΟ DOVE SUPREME SATEN 500ml

5,16

2,31

Αφρoντους Sanex Dermo – Moisturizing 750ml  

5,50

2,06 τα 250ml

Αφρoντους Sanex Dermo – Moisturizing 750ml

5,50

2,94

Κρέμα Αντιρυτιδική Ματιών NIVEA Visage Q10

13,54

10,94

Γαλάκτωμα καθαρισμού NIVEA Visage Q10 200 ml

5,82

5,64

Στοματικό Διάλυμα Listerine Cool Citrus 500ml

6,50

3,82

Στοματικό Διάλυμα Listerine Cool Mint 500ml  

6,44

3,22

Στοματικό Διάλυμα PLAX Sensitive 500ml 

5,40

4,24

Στοματικό Διάλυμα PLAX White 500ml  

5,45

4,17

Στοματικό Διάλυμα PLAX Κόκκινο 500ml  

5,45

3,28

Βαφή Μαλλιών Casting No 34 Καστανό Ανοιχτό 40ml 

9,90

4,12

Βαφή Μαλλιών Casting No 14 Καστανό Σκούρο 40ml 

9,90

4,12

Βαφή Μαλλιών Casting No 10 Βαθύ Μελαχρινό 40ml 

9,90

4,12

Βαφή Μαλλιών Casting No 24 Καστανό 40ml 

9,90

4,12

Σερβιέτα Always Normal Ultra Plus 14 τεμ.

2,68

1,86 τα 12 τεμ.

Σερβιέτα Always Ultra Night Jumbo Pack 20 τεμ. 

4,99

3,34

Σερβιέτα Always Silk Ultra Normal Plus 12 τεμ.    

2,56

1,86

Σερβιετάκι Carefree Cotton Breath 34 τεμ.

2,47

1,95

Σερβιετάκι Carefree Flexiform White 30 τεμ.  

2,37

1,95

Βαμβάκι 200 γρ.  

0,99

0,76

Βαμβάκι Nτεμακιγιάζ του Σ/Μ 70 τεμ.  

0,79

0,60 τα 100 τεμ.

Wella Flex Hair Spray Λάμψη & Κράτημα 250ml

4,50

2,70

Wella Flex Mousse Κανονικό Κράτημα 200ml

4,50

2,70

Wella Flex Mousse Λάμψη & Ογκο 200ml

5,52

3,25

Wella Flex Spray Κανονικό Κράτημα 250ml

4,50

2,70

Wella Flex Spray Δυνατό Βαμμένα Μαλλιά  250ml

5,52

2,70

Οδοντόκρεμα Colgate Sensitive 75ml

2,78

2,47

Οδοντόκρεμα Colgate Max Fresh Live Lime 75ml

2,78

2,72 τα 100 ml

Οδοντόκρεμα Colgate Max Fresh Cool Mint 75ml

2,78

2,72 τα 100 ml

Οδοντόκρεμα Colgate Max Fresh Clean Mint 75ml

2,78

2,72 τα 100 ml

Οδοντόκρεμα Colgate Sensation Whitening 75ml

2,78

2,27

Οδοντόκρεμα Aquafresh Isoactive 100ml

4,15

3,27

Οδοντόκρεμα Aquafresh Fresh & Milty 75ml

2,20

1,06

Οδοντόκρεμα Crest Complete Extra Whitening 100ml

2,68

1,51

LUX Shower Gel  250 ml

2,42

1,59

 

 

 

Ξυριστική μηχανή Gillette Fusion + 2 ανταλ.

9,98

8,39

Ξυριστική μηχανή Gillette Blue II plus sensitive 5 τεμ..

2,89

3,24 τα 10 τεμάχια

Ξυριστική μηχανή Gillette Blue II plus απλή 5 τεμ..

2,18

3,37 τα 10 τεμάχια

Ξυριστική μηχανή BIC απλή (1 λεπίδα) 10 τεμ.

2,10

1,03

Ξυριστική μηχανή BIC Comfort 2   τα 5 τεμ..

2,40

2,93 τα 10 τεμάχια

Ξυριστική μηχανή BIC twin lady   τα 5 τεμ

2,08

1,63 τα 6 τεμάχια

Ξυριστική μηχανή (γυναικεία) BIC soleil twin lady   4 τεμ.

5,09

4,14

Ξυριστική μηχανή Wilkinson intuition + 2 λεπίδες

8,15

5,46 χωρίς λεπίδες

Ξυριστική μηχανή Wilkinson Quattro women  

5,95

5,44

Ξυριστική μηχανή Wilkinson Xtreme3 beauty 4 τεμ.

5,64

3,64

NIVEA Αφρός Ξυρίσματος Gel Sensitive 200

3,76

3,27

Gel Ξυρίσματος Gillette series Gel sensitive 200 ml

4,16

2,94

Αφρός Ξυρίσματος Gillette series sensitive 250 ml

2,96

2.23

Κρεμοσάπουνο Dettol με αντλία

3,00

2,23

Σαπούνι Αντιβακτηριδιακό  Dettol 125  γραμ.

1,06

0,75

 

 

 

 

 

[Η τιμοληψία έγινε στο διάστημα 15-28 Φεβρουαρίου του 2009. Η ισοτιμία Αγγλικής λίρας/Ευρώ  (0,89310) λήφθηκε από την Ε.Κ.Τ. στις 27/2/2009.]

 

Όπως όλοι αντιλαμβανόμαστε, η γενική εικόνα των τιμών στα ανωτέρω προϊόντα είναι απογοητευτική. Η ζωή είναι πολύ δύσκολη στην Ελλάδα. Η καθαριότητα και η ατομική υγιεινή στην Ελλάδα είναι ακριβή υπόθεση.   Κάποιοι αποφάσισαν ότι οι Ελληνες και οι Ελληνίδες πρέπει να μην μπορούν να καθαριστούν … .

Και πάλι κάποιες εταιρείες και κάποια προϊόντα δεν βρέθηκαν ή δεν βρέθηκαν τα ίδια. Δεν αλλάζει κάτι ουσιαστικό. Οι πολυεθνικές και το σύνολο των εμπλεκομένων που φέρουν την ευθύνη για αυτή την κατάσταση πρέπει να αντιληφθούν ότι όσα ήξεραν τελείωσαν. Αρκετά κέρδισαν.

Οι καταναλωτές και οι ενώσεις τους ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε.

 Γ. ΑΠΟΡΡΥΠΑΝΤΙΚΑ ΠΙΑΤΩΝ

Κλείνουμε την σημερινή παρουσίαση με κάτι πιο ανώδυνο και χαλαρό. Όχι από την άποψη διαφοράς τιμής (εκεί τα πράγματα δεν αλλάζουν), αλλά από την άποψη του όγκου.

 

ΠΡΟΪΟΝ

Τ. ΕΛΛΑΔΑΣ

Τ. Μ.ΒΡΕΤΑΝΙΑΣ

Fairy Ultra Caps λεμόνι 30 τμχ.

9,99

7,59

Fairy Ultra Caps κανονικό 15 τμχ

5,49

3,92

Fairy Ultra Caps λεμόνι 15 τμχ

5,49

3,92

Fairy Apple Blossom 500 ml

1,57

1,09

 

[Η τιμοληψία έγινε στο διάστημα 15-28 Φεβρουαρίου του 2009. Η ισοτιμία Αγγλικής λίρας/Ευρώ  (0,89310) λήφθηκε από την Ε.Κ.Τ. στις 27/2/2009.]

 

Το γεγονός ότι δεν βρέθηκαν, άλλα προϊόντα οφείλεται σε διαφορετική ονομασία και στην ύπαρξη προϊόντων ελληνικής παραγωγής.

Η γενική εικόνα όλων των προϊόντων των πολυεθνικών στον τομέα αποδεικνύει διαφορά τιμών που φτάνει στο 50%.

                                                                                                           – ΙΙΙ –

 Κλείνοντας την παρουσίαση του πρώτου τμήματος της έρευνας αντιλαμβανόμαστε όλοι ότι αποτελούμε θύματα. Η ασυδοσία που καλλιεργείται από τα διάφορα ψευδο-ιδεολογήματα σκοτώνει την ζωή των Ελλήνων. Θαρρώ πως είναι πολλοί μεταξύ μας αυτοί που δεν θα το επιτρέψουν, που θα το σταματήσουν. Τόσοι πολλοί που η δύναμή τους θα κατανικήσει την ισχύ των όποιων ολιγαρχιών.

Την ερχόμενη εβδομάδα θα δημοσιεύσουμε τις τιμές στα είδη διατροφής. Μην περιμένετε, μην κρατάτε την πίκρα σας σιωπηλή. Μιλήστε, συζητείστε, απαιτείστε.

Εμείς που γνωρίζουμε τα αποτελέσματα της έρευνας δεν μπορούμε να συγκρατίσουμε την οργή μας.

ΕΙΝΑΙ ΝΤΡΟΠΗ ΝΑ ΦΕΡΟΝΤΑΙ ΕΤΣΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

ΕΙΝΑΙ ΝΤΡΟΠΗ ΚΑΠΟΙΟΙ ΛΙΓΟΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΦΤΩΧΟΥΣ            

 

  


[1] Ολες οι συσκευασίες PAMPERS υπάρχουν και στις δύο χώρες. Στην Ελλάδα οι μικρές συσκευασίες έχουν όλες 10,60  Ευρώ και οι μεγάλες 19,80 Ευρώ. Στην Μ. Βρετανία οι αντίστοιχες τιμές είναι 6,46 Ευρώ για τις μικρές και 9,70 Ευρώ για τις μεγάλες !!!.

Φεβρουαρίου 20, 2009

ΟΙ ΦΟΥΣΚΕΣ, ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ, Ο Φ.Π.Α. … Ο ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

«ΒΙΟΤΙΣΜΟΣ»

 

ΟΙ ΦΟΥΣΚΕΣ, ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ, Ο Φ.Π.Α. … Ο ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

 

Θα προσπαθήσω με απλά λόγια να δώσω την εικόνα της παγκόσμιας οικονομίας και κοινωνίας του καπιταλισμού για να γίνει κατανοητή η αθλιότητα και ο παραλογισμός του συστήματος.

 

 Α. Πως έχει σήμερα η παγκόσμια οικονομία.

Σήμερα η παγκόσμια οικονομία καθορίζεται από τις λεγόμενες αξίες (και υπεραξίες). Όπως έχω εκθέσει και παλαιότερα οι «αξίες» και οι «υπεραξίες» καθορίζουν το τι θα παραχθεί, πως, που και ποια «απόδοση» θα έχει για τους μετέχοντες στον κύκλο παραγωγής και εμπορίας του.

Το «σύστημα αξιών και υπεραξιών» έχει αποκόψει τον άνθρωπο παραγωγό από τον άνθρωπο καταναλωτή και έχει επιβάλει η παραγωγή να μην γίνεται «ορθολογικά», με βάση τις βιοτικές και πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων, αλλά να γίνεται με βάση τις «αξίες και τις υπεραξίες», δηλ. στην πραγματικότητα: αέρα κοπανιστό, διότι οι «αξίες και οι υπεραξίες» δεν είναι κάτι απτό και προσδιορίσιμο, αλλά στην πραγματικότητα αποτελούν αβάσιμες θεωρήσεις κάποιων ολιγαρχιών που ελέγχουν την παγκόσμια αγορά και κερδοσκοπούν από τις αξίες και τις υπεραξίες (οι τιμές πετρελαίου, σιτηρών και άλλων αγαθών μέσα στο 2008 αποδεικνύουν τα ανωτέρω). Αυτά για όσους πιστεύουν στις «αγορές» και στην «ελευθερία» τους, στην δυνατότητά τους δηλαδή να κάνουν ότι θέλουν για να στραγγίζουν και να στραγγαλίζουν τους ανθρώπους του πλανήτη. Η «δυναστεία» και τυραννίδα των αγορών πρέπει να σταματήσει.

Θεωρώ ότι οι αξίες και οι υπεραξίες είναι αέρας κοπανιστός πρώτα από όλα και κύρια, γιατί δεν υπάρχουν. Δεν έχουν οντολογική ταυτότητα και υλική ύπαρξη. Ανήκουν στην σφαίρα των θεωρήσεων. Στην πραγματικότητα υπάρχουν μόνο αγαθά και άνθρωποι, τα υπόλοιπα είναι θεωρητικά κατασκευάσματα των επιτηδείων.

Αν μιλήσει κάποιος για το χρήμα για να πει ότι είναι υλικό, μπορεί ο καθένας να του απαντήσει ότι είναι απλό χαρτί ή μέταλλο που ενσωματώνει θεωρητικά κάποια συσσωρευμένη «αξία» δηλ. και πάλι: μία θεώρηση, αέρα κοπανιστό και πλήρως ευμετάβλητο.

 

Β.  Η λειτουργία της παγκόσμιας οικονομίας

 

Η λειτουργία της παγκόσμιας οικονομίας του καπιταλισμού ήταν πάντα και είναι μια τεράστια άδικη, ανισοτική φούσκα αξιών και υπεραξιών, μια φούσκα κλοπής.

Μπορούμε να δούμε σχηματικά την λειτουργία της παγκόσμιας οικονομίας παίρνοντας το παράδειγμα της φούσκας.

Κάποιος, κάπου στον κόσμο, όχι για να εξυπηρετήσει ανθρώπινες ανάγκες, αλλά γιατί το σύστημα αξιών και υπεραξιών θέτει προϋποθέσεις κερδοφορίας αποφασίζει να παράγει φούσκες, μπαλόνια (όχι γιατί το έχει ανάγκη ο ίδιος, αλλά για να πουλήσει στις «αγορές»). Αφήνουμε κατά μέρος την παραγωγή των απαραίτητων υλικών, το πώς λειτουργεί και αυτή θα γίνει στο τέλος του παραδείγματος κατανοητό ότι είναι και αυτό κομμάτι του μηχανισμού της «φούσκας»,  του μπαλονιού. Στο ίδιο παράδειγμα, ως αέρας που φουσκώνει το  μπαλόνι εκλαμβάνεται η αξία, η υπεραξία και  το κέρδος που παράγεται από την θεώρηση και την διαφορά τους.

Παράγει λοιπόν ο παραγωγός την φούσκα. Επειδή για να την διαθέσει στρέφεται στον κυρίαρχο μηχανισμό, την αγορά, έρχεται ή καλείται η αγορά να την πάρει από τον παραγωγό. Αυτός θέλει να την φουσκώσει με κάποια αξία και υπεραξία για να έχει κέρδος. Τρομπάρει λοιπόν κάμποσες φορές με την τρόμπα για να φουσκώσει το μπαλόνι. 

Ερχεται η «αγορά», επιδιώκοντας αξίες και υπεραξίες και λέγοντας του διάφορα (όπως ότι υπάρχουν πολλοί άλλοι παραγωγοί, ότι δεν χωρούν τα φουσκωμένα μπαλόνια στο φορτηγό της, δηλ. ότι δεν έχουν συμφέρον αξίας και υπεραξίας από την δικαιοπραξία, διότι εάν φουσκώσει αυτός πολύ το μπαλόνι, αυτοί δεν θα μπορούν να βάλουν τον δικό τους αέρα – υπεραξία). Ο παραγωγός, θέλοντας να μην του μείνει το προϊόν στις αποθήκες του (άλλωστε έχει και άλλες εκκρεμείς ανάγκες που είναι ευνόητες και θα δούμε στην συνέχεια) αποφασίζει να ξεφουσκώσει λίγο το μπαλόνι και να το δώσει στους εκπροσώπους της «αγοράς».

Αυτοί παίρνουν το μπαλόνι και ξεκινούν να το φουσκώνουν, το φουσκώνουν, το φουσκώνουν όσο θέλουν και αυτοί κρίνουν (αυτό λέγεται εκτιμώμενη εμπορευσιμότητα προϊόντος). Μετά το δίνουν σε άλλους της αγοράς το φουσκώνουν και αυτοί, Το φουσκώνουν επίσης, διαφημιστές, μεταφορείς …. όποιος είναι κάτοχος του μπαλονιού το φουσκώνει με αξίες και υπεραξίες, δηλ. με αέρα κοπανιστό, όσο νομίζει ότι τον παίρνει και αντέχει. Αυτό είναι η αξία και η υπεραξία μια θεώρηση.

Στο τέλος και μετά από όλο αυτό το φούσκωμα κάποιος αποφασίζει να πωλήσει το μπαλόνι αυτό ανταλλάσοντας τον αέρα κοπανιστό του μπαλονιού, τις αξίες και υπεραξίες του, με άλλο αέρα κοπανιστό που περιέχεται στο χρήμα του αγοραστή. Το ποιος θα είναι ο αγοραστής και πόσα μπαλόνια θα πάρει εξαρτάται από τις ανάγκες του και τις δυνατότητές του σε χρήμα. Ετσι ένα ξεφούσκωτο μπαλόνι φτάνει να έχει ένα τεράστιο όγκο, ενσωματώνοντας αξία και υπεραξία, δηλ. τρομπαρισμένο αέρα, τον οποίο προσθέτει όσο θέλει και προλαβαίνει, όσο χωράει στο «φορτηγό» της απληστία ή τον ορέξεών του κάθε παράγοντας της «αγοράς».

Κάθε τρομπάρισμα,  κάθε κατόχου είναι μια προστιθέμενη αξία. Για αυτό και ο βασικός έμμεσος φόρος της Ε.Ε. ονομάζεται φόρος προστιθέμενης αξίας (Φ.Π.Α.). Θα μπορούσε βεβαίως καλύτερα να ονομάζεται Φόρος Προστιθέμενου Αέρα. Καθώς η αξία ενός προϊόντος από την ώρα της παραγωγής του μέχρι την ώρα της κατανάλωσης φουσκώνεται με πολύ αέρα. Οσο πιο πολύ αέρα χωρούν, τα προϊόντα – μπαλόνια του συστήματος, τόσο πιο «εμπορεύσιμα» και κερδοφόρα χαρακτηρίζονται.

Ετσι, οι αγορές πωλούν στην Ελλάδα π.χ. μήλα Χιλής και κανείς δεν λογαριάζει το οικονομικό και οικολογικό κόστος της μεταφοράς τους, όχι διότι εξυπηρετούν κάποια ανάγκη ή διότι είναι πιο νόστιμα από τα Ελληνικά, αλλά διότι τα έχουν πάρει εντελώς ξεφούσκωτα, σχεδόν δωρεάν από την Χιλή και μπορούν σε αυτά να προσθέσουν πολύ περισσότερο αέρα, δηλ. αξία, υπεραξία και συνεπώς κέρδος.

Η ίδια η τιμή του μήλου Χιλής στην Ελλάδα και στα άλλα μέρη του πλανήτη, δεν καθορίζεται με βάση κάποιο αντικειμενικό στοιχείο που έχει να κάνει με την ανάγκη κατανάλωσης, ούτε μπαίνει όριο στο πόσα τρομπαρίσματα υπεραξίας – κέρδους μπορεί να προχωρήσει κάποιος. Η τιμή καταναλωτή καθορίζεται από την καταναλωτική διάθεση και δυνατότητα των πελατών, η οποία είναι επίσης μετρήσιμη και υποστατή μόνο ως «αέρας».           

Η ίδια η παγκόσμια παραγωγή δεν είναι αποτέλεσμα υπολογισμού των ανθρωπίνων αναγκών ή συντονισμού για την προστασία των ανθρώπων και του πλανήτη, αλλά εξαρτάται άμεσα από τον «αέρα», την αξία και την υπεραξία, το κέρδος των αγορών και αυτών που κρατούν τα κλειδιά τους.

Τα προϊόντα στο πλανήτη δεν παράγονται με βάση τις ανάγκες των ανθρώπων, αλλά με βάση τον πόσο αέρα χωρούν, τι αξία και υπεραξία μπορούν να επιδεχθούν. Αλλιώς ο πλανήτης θα παρήγαγε κατά προτεραιότητα αγαθά που εξυπηρετούν τις κυρίαρχες ανθρώπινες βιοτικές ανάγκες και στην συνέχεια θα στρεφόταν στις δευτερεύουσες. Σήμερα ο πλανήτης αναλώνεται και οι άνθρωποι πεθαίνουν κατά εκατομμύρια από πείνα και ασθένειες αθλιότητας, διότι η παραγωγή καθορίζεται από τον «αέρα», από τις «αξίες και της υπεραξίες» της λεγόμενης αγοράς.

Για τον ίδιο λόγο παράγονται και υπερπαράγονται από πολλούς χίλια δυο άχρηστα σκουπίδια, με αποτέλεσμα λόγω υπερπαραγωγής πολλά να πετιούνται ή να μένουν στα ράφια της αγοράς.

Παράλληλα, τεράστιες ανθρώπινες δυνάμεις και ποσά ενέργειας αναλώνονται στην αλληλοκαταστροφή των ισορροπιών πιέσεων (αέρα και πάλι) που αποκαλείται ανταγωνισμός.   

Για τις συνέπειες της λειτουργίας του καπιταλισμού των αξιών και των υπεραξιών στην πλανητική σφαίρα που αποκαλούμε γη, δεν έχω να γράψω πολλά περισσότερα από τα αυτονόητα. Καταστρέψαμε τον πλανήτη, καταστρέψαμε το σπίτι το δικό μας και των παιδιών μας,  μέσα σε λιγότερο από 100 χρόνια,  για να φουσκώνουμε τις φούσκες της αγοράς !!!. Εχω να προσθέσω ότι το κόστος της παραγωγής των προϊόντων του καπιταλισμού και της μεταφοράς τους, στον πλανήτη, είναι οικολογικά εγκληματικό.

Και όλα αυτά χωρίς κανένα έλεγχο, διότι το θέλουν οι άνθρωποι της φούσκας, οι άνθρωποι των «αξιών και των υπεραξιών», που κατάφεραν πουλώντας αέρα κοπανιστό να γίνουν τα αδιαφιλονίκητα αφεντικά του πλανήτη και να αναγάγουν τον αέρα της φούσκας σε ρυθμιστή των πάντων.

 

Γ. ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΣΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΦΟΥΣΚΑΣ

Για να κινηθεί το σύστημα του αέρα χρειάζεται σημαντικές ποσότητες αέρα, καθώς οι «αγορές» είναι άπληστες και δεν τους αρκεί να τροφοδοτούν με αέρα μία μόνο λειτουργία ή πηγή φούσκας. Τρομπάροντας συνεχώς αέρα εξάντλησαν τις δικές τους δυνατότητες. Ετσι εφευρέθηκαν οι έμποροι του αέρα, οι τράπεζες, οι οποίες διαθέτουν ξένο αέρα, τον οποίο και εμπορεύονται προσθέτοντας τον δικό τους αέρα στον αέρα, τις δικές τους αξίες και υπεραξίες, στον αέρα των «αξιών».

Με τον τρόπο κατάφεραν να εμπορευτούν αέρα προς τον παραγωγό της φούσκας, όταν δεν έφτανε ο δικός του ή ήθελε να φτιάξει καλύτερο μπαλόνι από τον γείτονα – «ανταγωνιστή» του.

Κατάφεραν επίσης να εμπορευτούν αέρα προς την «αγορά» για να αποκτά και να φουσκώνει τα μπαλόνια.

Τέλος, κατάφεραν να εμπορευτούν αέρα κοπανιστό προς τον καταναλωτή που έχει ή οδηγήθηκε στην ανάγκη προμήθειας αγαθών με αέρα.

Ετσι οι τράπεζες έγιναν οι κυρίαρχοι του αέρα, ο οποίος απέκτησε δικό του ξεχωριστό αέρα, γέννησε αέρα (τόκο) και ξεχωριστές αξίες και υπεραξίες.

Στην πορεία της φούσκας, οι τράπεζες φρόντισαν να περιέχεται σε κάθε στάδιο από την παραγωγή μέχρι την κατανάλωση και ο δικός τους αέρας ή ο αποκλειστικά δικός τους αέρας.

Για να αποκτήσει θεσμική διάσταση η λειτουργία του αέρα , των αξιών και των υπεραξιών, παράλληλα με την αρχαία ενσωμάτωση της αέρα στο νόμισμα φρόντισαν ώστε να αποκτήσουν θεσμική κατοχύρωση και αποκλειστικότητα στην εμπορία του αέρα, από άλλο ένα μόρφωμα: το κατεξοχήν μόρφωμα εξουσίας και έννομης βίας που λέγεται κράτος. Ετσι η παραγωγή αέρα απέκτησε στον καπιταλισμό κρατική θεσμική προέλευση επιβαλλόμενη δια της κρατικής έννομης βίας, η οποία και προστατεύει την γέννηση και την κυκλοφορία του αέρα.

Η πορεία λοιπόν του αέρα ξεκινά στην φάση αυτή από την τη κρατική αδεία ενσωμάτωσή του, στο νόμισμα του αέρα (θεωρητική αξία). Το νόμισμα που περιέχει αέρα δανείζεται με ένα μικρό διαφέρον αέρα (τόκο) από το κράτος (ή άλλους αεριτζήδες) στις τράπεζες.

Εν συνεχεία οι τράπεζες δανείζουν με ένα μεγαλύτερο τόκο αέρα τον παραγωγό, με ένα ακόμα μεγαλύτερο τόκο την «αγορά» και τέλος με ένα ακόμα μεγαλύτερο τόκο αέρα τον τελικό καταναλωτή.

Η συνεχής αύξηση του τόκου – αέρα από στάδιο σε στάδιο ενσωματώνει και εξασφαλίζει την αξία – υπεραξία του αέρα των ίδιων των τραπεζών, αλλά και του αέρα με τον οποίο φουσκώνονται τα προϊόντα. Εάν π.χ. οι καταναλωτές αγόραζαν τον αέρα φθηνότερα από ότι η αγορά, ο παραγωγός ή οι τράπεζες, πλέον ο αέρας της αγοράς και των προηγουμένων, θα είχε υποαξία και όχι υπεραξία, θα γινόταν μη εκμεταλλεύσιμος και δεν θα προσέθετε αέρα (τόκο) στον αέρα των τραπεζών και των αγορών ή παραγωγών, αλλά θα του αφαιρούσε. Αυτή είναι η λεγόμενη εμπορική χρήση και αξία του νομίσματος – αέρα σε όλες του τις εκφάνσεις.

Επισημαίνω τρία σημαντικά στοιχεία:

α.. Ο τραπεζικός αέρας και η ανάγκη υπεραξίας του, αυξάνει τον συνολικό αέρα του προϊόντος, δηλ. αυξάνει την τιμή πώλησης του προϊόντος για να καλύψει και την τιμή – υπεραξία του τραπεζικού, αλλά και κρατικού αέρα σε κάθε φάση μέχρι τον καταναλωτή.

β.  Οι τράπεζες στην λογική του κέρδους από τον αέρα δημιούργησαν τα δικά τους προϊόντα προσδοκίας αξίας – υπεραξίας, δηλ. κέρδους από τον αέρα του αέρα που πωλούν στους άλλους. Είναι τα γνωστά συνθετικά προϊόντα που έσκασαν ως προσδοκία αέρα είς την τετάρτη, προκαλώντας την τελευταία παγκόσμια κρίση.

γ.      Τα κράτη στηρίζουν τις τράπεζες για να στηρίξουν τον δικό τους αέρα, διότι ο αέρας του νομίσματος προέρχεται από τα κράτη. Τα καπιταλιστικά κράτη εκδίδουν ή στηρίζουν την στο όνομά τους έκδοση του αέρα στην πρωταρχική του μορφή και τον χορηγούν προς περαιτέρω «αξιοποίηση» στις τράπεζες.

 

Δ. ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ

 

Όπως μπορείτε να εννοήσετε στην πραγματικότητα, η νομισματική ισορροπία βασίζεται στο σύστημα του αέρα. Υπολογίζεται και πάλι εκτιμητικά, ως εκτίμηση της ποσότητας και της ποιότητας του αέρα που συνδέονται με ένα νόμισμα. Στην πραγματικότητα πρόκειται για σύστημα ισορροπιών εικαζόμενων δυναμικών αέρα, που αντανακλάται ως αέρας που φουσκώνει τα παραγόμενα, σε αξιακή και υπεραξιακή εκτίμηση ενός νομίσματος (νόμισμα ετυμολογικά = νομιζόμενη αξία). Και πάλι στην περίπτωση αυτή, κατά τον κανόνα του αέρα, η αξία ενός νομίσματος υπολογίζεται με βάση την εικαζόμενη δύναμη πίεσης έναντι των άλλων και προκειμένου να γεμίσει το μπαλόνι του παραδείγματος.

Στην προσπάθεια ανταγωνισμού και επικράτησης, στο παιχνίδι των ανισοτήτων και ανισορροπιών του καπιταλισμού, ο καθένας από τους μετέχοντες προσπαθεί να φουσκώσει το μπαλόνι του με όσο το δυνατόν περισσότερο αέρα

 

Ε. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Η παγκόσμια οικονομία βασίζεται πάνω στον αέρα, σε αντικείμενα μη υπαρκτά, ούτε καν τεκμαιρόμενης ύπαρξης, αλλά σε αντικείμενα που αποτελούν θεωρητικές αξίες και υπεραξίες. Πρόκειται για κατά συνθήκην κατασκευάσματα, τα οποία οι άνθρωποι, εμείς οι κάτοικοι του πλανήτη δεν τα έχουμε ανάγκη.

Ανάγκη έχουμε τα αγαθά, την πρόσβαση σε αυτά, την χρήση τους.

Οι αξίες και οι υπεραξίες, είναι ο αέρας που φουσκώνει τα αγαθά για να παραχθεί για κάποιους κέρδος. Κέρδος εις βάρος των ανθρώπων, της ουσίας της ζωής, εις βάρος του πλανήτη.

Στην προσπάθεια ανταγωνισμού και επικράτησης, στο παιχνίδι των ανισοτήτων και ανισορροπιών του καπιταλισμού, ο καθένας από τους μετέχοντες προσπαθεί να φουσκώσει το μπαλόνι του με όσο το δυνατόν περισσότερο αέρα, να παραγάγει ολοένα μεγαλύτερες αξίες και υπεραξίες, μεγαλύτερη κέρδη από αέρα.  

Η γη ολόκληρη έχει κλειστεί μέσα στην εικονική φούσκα και οι ζωές πολλών κατοίκων της εξαρτώνται από το εάν θα σκάσει από το φούσκωμα ή όχι. Το σκάσιμο ης τραπεζικής φούσκας θα στερήσει από αέρα τις υπόλοιπες και κυρίως την παραγωγή. Μετά το ξεφούσκωμα του μηχανισμού θα είναι ολικό. Αυτό σημαίνει ότι όλως ο μηχανισμός παραγωγής θα ξεφουσκώσει και δεν θα έχει λόγο ύπαρξης, χρεωκοπίες ακόμα και κρατών θα ακολουθήσουν.

Όμως, αντί κάποιοι να ορίσουν κανόνες και διαδικασίες για το ξεφούσκωμα και την αλλαγή των μηχανισμών της παγκόσμιας οικονομίας, σκέπτονται το πως θα διατηρήσουν τον μηχανισμό της φούσκας και του φουσκώματος με αέρα, τεκμαρτών αξιών και υπεραξιών. Εάν το σκάσιμο του απατηλού συστήματος δεν συμβεί τώρα είναι βέβαιο πως δεν θα αργήσει να συμβεί. Αυτοί σκέπτονται την διατήρηση της φούσκας του αέρα ως μέσο λειτουργίας και καταδυνάστευσης του πλανήτη.  

Το ζήτημα λοιπόν και το πρόβλημα είναι συστημικό, αφορά την φούσκα των αξιών και υπεραξιών, αφορά τον εκφυλισμό της έννοιας των αγαθών που είναι προορισμένα για την ικανοποίηση των βιοτικών αναγκών του ανθρώπου. Κάποιοι τα μετέτρεψαν σε φούσκες.

Ζητώ να σκεφτείτε, να αντιληφθείτε πως η «ελεύθερη αγορά» κάποιων φουσκώνει ανεξέλεγκτα, χωρίς όρια και κανόνες τις αξίες και τις υπεραξίες, μετατρέποντας τον πλανήτη και κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα σε μία φούσκα.

 

ΣΤ.  ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΟΤΙΣΜΟΥ

 

Στο προηγούμενο κεφάλαιο αναφέρθηκα στην ανάλυση της παγκόσμιας φούσκας των αξιών και των υπεραξιών του κέρδους.

Όπως γράφτηκε: η παγκόσμια οικονομία βασίζεται πάνω στον αέρα, σε αντικείμενα μη υπαρκτά, ούτε καν τεκμαιρόμενης ύπαρξης, αλλά σε αντικείμενα που αποτελούν θεωρητικές αξίες και υπεραξίες. Πρόκειται για κατά συνθήκην κατασκευάσματα, τα οποία οι άνθρωποι, εμείς οι κάτοικοι του πλανήτη δεν τα έχουμε ανάγκη. Ανάγκη έχουμε τα αγαθά, την πρόσβαση σε αυτά, την χρήση τους. Οι αξίες και οι υπεραξίες, είναι ο αέρας που φουσκώνει τα αγαθά για να παραχθεί για κάποιους κέρδος. Κέρδος εις βάρος των ανθρώπων, της ουσίας της ζωής, εις βάρος του πλανήτη.

Συγκροτώντας την φιλοσοφική και πολιτική θεωρία του βιοτισμού θα πρέπει να θέσω τα ακόλουθα ως λύση για να ξεφύγουμε από το σύστημα της απάτης και της αυταπάτης :

 

Στ.1. Θα μπορούσαν να πουν πολλοί ότι το πρόβλημα μπορεί να λυθεί με παρεμβατικά μέτρα. Να υπάρξουν δηλαδή κανόνες για το ποιοι μπορούν να φουσκώνουν το μπαλόνι των αξιών και των υπεραξιών και μέχρι πόσο.

Η άποψη αυτή προσκρούει σε δύο βασικές αρνήσεις και έλλογες αντιρρήσεις:

α. Το σύστημα δοκιμάστηκε πολλές φορές και απέτυχε. Απέτυχε διότι στο παιχνίδι του φουσκώματος παίζουν και κράτη ολόκληρα (άρα οι πόλεμοι και οι καταστροφές αποτελούν συνέπεια της λογικής των ισορροπιών που αναλύθηκε πιο πάνω) ή ευνοούνται συγκεκριμένοι που τρομπάρουν το σύστημα, αλλά και διότι υπάρχουν χίλιοι δυο τρόποι να ξεγελαστεί το σύστημα ελέγχων και περιορισμών.

β. Εξακολουθεί το σύστημα να βασίζεται στο φούσκωμα, των αξιών και των υπεραξιών, άρα δεν αλλάζει κατά τις δομές του. Απλά περιορίζεται το μέγεθος της αυθαιρεσίας και της παγκόσμιας αδικίας, χωρίς να εξαλέιφει τον παραλογισμό, την αυθαιρεσία, την αδικία.

 

Στ.2 Ο βιοτισμός ή βιοτικός δημοκρατικός σοσιαλισμός έχει και πρέπει να έχει άλλη άποψη.

Στο κέντρο της ζωής και της λειτουργίας των κοινωνιών τίθεται ο άνθρωπος. Το παραγωγικό ζητούμενο είναι η κάλυψη των βιοτικών αναγκών όλων.

Αυτό είναι το 1ο στάδιο ανθρώπινης απελευθέρωσης και ισότητας.

Το 2ο στάδιο είναι η απελευθέρωση από την εργασία για την παραγωγή των βιοτικών αγαθών και την κάλυψη των αναγκών.

Αυτό θα σημάνει και το ξεκίνημα για την πραγματική πρόοδο του ανθρώπου.

Ετσι στο σύστημα του βιοτισμού καταργείται κάθε έννοια, αξίας και υπεραξίας, κάθε έννοια φούσκας – αέρα – κέρδους. Οι κοινωνίες υπολογίζουν με επιστημονικά κριτήρια τι χρειάζονται, το παράγουν, το νέμονται και το χρησιμοποιούν με ισότητα και σύνεση. Αποφασίζουν δημοκρατικά για την παραγωγή και κατοχή και άλλων αγαθών και εργάζονται για την παραγωγή τους.

Τα πλεονεκτήματα που προκύπτουν είναι πολυποίκιλα:

 

       Οι άνθρωποι απελευθερώνονται από τις εξαρτήσεις που βασίζονται στις βιοτικές ανάγκες αφού τις έχουν εξασφαλισμένες και εγκαθιδρύεται πραγματική ισότητα και πραγματική δημοκρατία ελευθέρων και μη εξαρτημένων ανθρώπων.

       Δεν αναλώνονται άνθρωποι, ώρες εργασίας και ζωής, τεράστια ποσά ενέργειας και δράσης για το φούσκωμα των αξιών και των υπεραξιών, τους ανταγωνισμούς, τις άχρηστες υπερπαραγωγές και τα πλεονάσματα. Ο πλανήτης διασώζεται και η ανθρωπότητα μπαίνει σε μία νέα φάση: μια φάση ουσιαστικής εξέλιξης.

       Οι άνθρωποι και οι δυνάμεις που απασχολούνται με το φούσκωμα και τον ανταγωνισμό εντάσσονται στην παραγωγή και έτσι ο χρόνος εργασίας όλων γίνεται μικρότερος, άρα η ελεύθερη ζωή περισσότερη.

       Τα κράτη και οι λαοί απελευθερώνονται από το κυνήγι των ισορροπιών του αέρα, τις αντιπαραθέσεις. Οι τεράστιες δυνάμεις που σπαταλιούνται στο παιχνίδι αυτό χρησιμοποιούνται γίνονται πλέον από τις κοινωνίες.

       Αντί του κριτηρίου του ανταγωνισμού κυριαρχεί διεθνικά το κριτήριο της συνδρομής και της αλληλοστήριξης.

       Σταδιακά και ως στόχος τίθεται η απελευθέρωση των ανθρώπων από την ανάγκη εργασίας για την παραγωγή των βιοτικών αγαθών. Η απελευθέρωση από το άγχος αυτό δίνει στους ανθρώπους την δυνατότητα της αναζήτησης της πραγματικής προόδου του είδους μέσα σε συνθήκες παγκόσμιας ισότητας.

Τα υπόλοιπα είναι αυτονόητα, προκύπτουν από τα πιο πάνω … .

 

Ας ξεθεμελιώσουμε λοιπόν το αστείο και άδικο σύστημα της φούσκας, του αέρα, των αξιών και των υπεραξιών που μας καταδυναστεύει πολλούς αιώνες τώρα.

Ας δούμε το τι συμβαίνει πεντακάθαρα και ας προχωρήσουμε με την μεγάλη υπόθεση του «βιοτισμού».

Ας δώσουμε στην ζωή μας το νόημα που της αξίζει.

Φεβρουαρίου 9, 2009

Θ. ΠΑΓΚΑΛΟΣ (για την Ε.Σ.Σ.Δ.): ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΧΑΣΑΜΕ … ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΑΣΑΜΕ

Θ. ΠΑΓΚΑΛΟΣ (αναφερόμενος στο πείραμα της Σοβιετικής Ενωσης: Δυστυχώς χάσαμε … .

 

ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΑΣΑΜΕ.

 

Ο γνωστός για τις εκπλήξεις του Θεόδωρος, μιλώντας σε τηλεοπτική εκπομπή σχετικά με την Σοβιετική Ενωση, δήλωσε : δυστυχώς χάσαμε, και βάζω και τον εαυτό μου μέσα … . Αιτιολογώντας αναφέρθηκε στο χαμηλό επίπεδο του Ρωσικού λαού και των άλλων λαών της πρώην Σ.Ε. , που άφησε πίσω της η κατάρρευση του αποκληθέντος υπαρκτού σοσιαλισμού !!!.

 

Ευτυχώς που δεν χάσαμε Θόδωρε, μονολόγησα αμέσως … και δεν σκέφτηκα μόνο το επίπεδο του ρωσικού λαού … .

Πρώτα από όλα σκέφτηκα : ποιος έχασε;

Μήπως δεν ήταν μόνιμη η κριτική μας για την πορεία που είχε πάρει το πείραμα, ειδικά από τον θάνατο του Λένιν και μετά;

Είναι δυνατόν κανείς να ισχυρίζεται ότι το πείραμα εξελίχθηκε σωστά, ότι η Σ.Ε. αποτέλεσε πείραμα δημοκρατίας και σοσιαλισμού;

Για εμένα ήταν ένα πείραμα κεντρικά ελεγχόμενου κρατικού καπιταλισμού … όσο για το βασικό συστατικό του σοσιαλισμού, την δημοκρατία, την έκφραση της εργατικής τάξης, εδώ τα πράγματα είναι ακόμα ζοφερότερα.

Η πιο σοβαρή ανάλυση για το τι ήταν ο σοβιετικός σοσιαλισμός ανήκει κατά τη γνώμη μου στο Κορνήλιο Καστοριάδη. Στην πραγματικότητα ο μεγάλος φιλόσοφος δικαίωσε όσους έβλεπαν ταύτιση καπιταλισμού και μαρξισμού/σοβιετισμού σε πολλά σημεία, ιδίως ως προς την οργάνωση της κοινωνίας σε σχέση με την μέθοδο παραγωγής των αγαθών.

Καπιταλιστικές πυραμίδες υπήρχαν και στην Σοβιετική Ενωση. Οι ελίτ και οι υπερ – ελίτ των κατόχων και διευθυντών στον δυτικό καπιταλισμό είναι τάξη ευθέως ανάλογη της νομενκλατούρας του «επιστημονικού» συγκεντρωτισμού/ «σοσιαλισμού».

Εμείς, όσοι αμφισβητούσαμε την ορθότητα του πειράματος δεν χάσαμε. Νικητές είμαστε, διότι η Σ.Ε. δεν κατέρρευσε εξαιτίας κάποιου πολέμου των δυτικών καπιταλιστών. Κατέρρευσε εκ των έσω, διότι χτίστηκε πάνω σε ψέματα και καταπίεση που δεν ανήκαν στις διδαχές ούτε του ίδιου του Μάρξ. Δομήθηκε καπιταλιστικά πάνω σε αντιφάσεις υπερπολλαπλάσιες αυτές του δυτικού καπιταλισμού και για αυτό κατέρρευσε πιο γρήγορα από αυτόν.

Όχι πως δεν προσέφερε πολλά στους λαούς του κόσμου, θα ήμουν άδικος εάν το έλεγα, όμως δεν εξελίχθηκε όπως θα έπρεπε και προσκολλήθηκε σε δοξασίες, αντί να εκτιμήσει και να λογαριάσει το γίγνεσθαι.     

Εάν ο Θ. Πάγκαλος θεωρεί πως έχασε, ας μετάσχει στην κριτική του συνεδρίου του ΚΚΕ μαζί με την Αλέκα. Παπαρήγα.

Εγώ και κάποιοι άλλοι έχουμε βαθειά την πεποίθηση ότι δεν χάσαμε, είναι βαθειά η πεποίθηση και η πίστη μας σε ένα αγώνα που θα καταξιώσει τον άνθρωπο, που θα φέρει την ελευθερία του, την ισότητα, την πραγματική δημοκρατία. Αυτός ο αγώνας δεν μπορεί να χαθεί.

Εχασαν μόνο όσοι ψάχνουν άλλοθι για την προσωπική τους συνθηκολόγηση, έχασε μια εκδοχή του καπιταλισμού.   

 

Ο δικός μας αγώνας έχει μόνο μία πιθανή έκβαση : ΤΗ ΝΙΚΗ. 

 

Ιανουαρίου 23, 2009

ΑΓΡΟΤΕΣ & ΤΟ ΝΕΟ ΑΓΡΟΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ: ΠΡΟΤΑΣΗ

                        ΑΓΡΟΤΕΣ & ΤΟ ΝΕΟ ΑΓΡΟΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ

                                                    ΠΡΟΤΑΣΗ

                                           

 

Α.      Το αγροτικό ζήτημα στη νεώτερη Ελλάδα δεν λύθηκε ουσιαστικά ποτέ.  Οι πολιτικές ηγεσίες του τόπου μας ήταν στραμμένες προς την εκβιομηχάνιση και τον «εκσυγχρονισμό» της χώρας και με εξαίρεση 2-3 πολιτικούς ηγέτες θεωρούσαν πάντοτε τους αγρότες, πολίτες 2ης κατηγορίας. Η εσφαλμένη αντίληψη αυτή, πέρασε από τις ηγεσίες και τις νομεκλατούρες σε μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας μας. Οι αγρότες ήταν πάντα για αυτούς «παλαιοί άνθρωποι», αντιπροσώπευαν τον παλαιό, τον «πεπερασμένο» (κατά την αυτή εσφαλμένη ιδεοληψία) πολιτισμό. Ετσι, οι περισσότεροι τους γύρισαν στην πραγματικότητα την πλάτη, αδιαφόρησαν, υποτίμησαν, επηρεάστηκαν από ισχυρά συμφέροντα και άφησαν τον αγροτικό κόσμο έρμαιο στην τύχη του.

Μια προσεκτικότερη, όμως,. προσέγγιση των χαρακτηριστικών του τόπου μας θα αποδείκνυε εύκολα δύο πράγματα, που θα έπρεπε να έχουν καταστεί αυτονόητα :

– Η αγροτική παραγωγή καλύπτει άμεσες βιοτικές ανάγκες των ανθρώπων, των κατοίκων αυτής της χώρας.

– Τα χαρακτηριστικά της χώρας μας και της αγροτικής της παραγωγής αποτελούν ποιοτικό συγκριτικό πλεονέκτημα έναντι των περισσοτέρων κρατών της Ε.Ε. και λοιπών κρατών του κόσμου.

Κατά συνέπεια η προστασία και η ανάπτυξη μιας οικονομίας που θα στηριζόταν στα προνομιακά χαρακτηριστικά αυτά και θα τα αναδείκνυε θα έπρεπε να αποτελεί άμεση προτεραιότητα μιας κυβέρνησης.

Στην πραγματικότητα όμως, ούτε καν μελέτη και εξεύρεση των ποιοτικών χαρακτηριστικών αυτών δεν έγινε και αφέθηκαν τα πράγματα να κυλούν μέσα στην γενική απαξίωση και εκμετάλλευση της αγροτικής οικονομίας από ντόπιους και ξένους μεταπράτες.

 

Β.      Η Ε.Ο.Κ. και μετέπειτα Ε.Ε. επέφερε το πρώτο καίριο πλήγμα στην αγροτική οικονομία της Ελλάδας με δύο κύριους πυλώνες πολιτικής θεώρησης.

Ο 1ος αφορά το βορειοευρωπαϊκό βιομηχανικό διευθυντήριο, που ήθελε να αγοράζει τα ποιοτικά ελληνικά αγροτικά προϊόντα (τα οποία δεν μπορούσε να παράγει) σε χαμηλές τιμές τρίτου κόσμου και να πωλεί τα δικά του βιομηχανικά με τις όποιες τιμές αυτό θα επέβαλλε. Η συνεχιζόμενη μέχρι σήμερα στρατηγική αυτή, το ντάμπινγκ αυτό,  εκφράστηκε και υλοποιήθηκε με πολλούς τρόπους (συμφωνίες για το διεθνές εμπόριο, υποχρεώσεις εισαγωγής αγροτικών προϊόντων από τρίτες χώρες, κλείσιμο αγορών κλπ.).          

Ο 2ος αφορά την πολιτική της Κ.Α.Π., των ποσοστώσεων και επιδοτήσεων.

Με τις ποσοστώσεις στην παραγωγή η Ελλάδα υποχρεώθηκε να έχει εξαρτημένη αγροτική πολιτική και παραγωγή και να υποχρεούται να εισάγει μία σειρά από προϊόντα που είχε και η ίδια την δυνατότητα να παράγει.

Με τις επιδοτήσεις σε συγκεκριμένα προϊόντα έγινε ουσιαστική επιλογή του τι θα παράγει η Ελλάδα. Οι συνεχείς προτροπές και επιδοτήσεις για την αλλοπρόσαλλη συνεχή αντικατάσταση καλλιεργειών επέτεινε το πρόβλημα ουσιαστικής απαξίωσης και πλήρους αποδιοργάνωσης.

Υποχρεώθηκε δηλαδή η Ελλάδα σε υποτέλεια, η επιλογή των εν γένει προϊόντων, των καλλιεργειών, των ποσοτήτων και των δυνατοτήτων πέρασε σε ξένα χέρια και ετεροκαθορίζεται σε όλα τα ουσιώδη της στοιχεία.

 

Το 2ο καίριο πλήγμα στην ελληνική αγροτική παραγωγή το προκάλεσε η παγκοσμιοποίηση και η πολιτική του δήθεν «ελεύθερου ανταγωνισμού».

Τα αγροτικά προϊόντα έγιναν απρόσωπα χρηματιστηριακά είδη, τα ποιοτικά τους χαρακτηριστικά ως στοιχείο της αξίας τους αμβλύνθηκαν στο έπακρο. Η λογική : φασόλια να είναι και ό,τι να είναι έχουν την ίδια τιμή / αξία ξεπέρασε τα ποιοτικά πλεονεκτήματα.

Οι αθρόες εισαγωγές  προϊόντων χαμηλής αξίας αποτέλεσαν την κορωνίδα ενός πλήρως αθέμιτου ανταγωνισμού σε βάρος των Ελλήνων αγροτών, σε βάρος της αγροτικής παραγωγής. Αλλωστε, υπήρχε ευρωπαϊκό σχέδιο για την συρρίκνωση του ελληνικού αγροτικού πληθυσμού … .

Το ντάμπινγκ επεκτάθηκε και έγινε παγκόσμιος θεσμός. Η εισδοχή μεταλλαγμένων ή βιολογικά τροποποιημένων προϊόντων κατέστρεψε σε μεγάλο βαθμό τα συγκριτικά ποιοτικά πλεονεκτήματα των ενδημικών ελληνικών ή των προσαρμοσμένων στα ελληνικά δεδομένα ποικιλιών. Οι μεγάλες εμπορικές πολυεθνικές επέβαλλαν ανενόχλητες το δικό τους εμπορικό παιχνίδι εκμετάλλευσης σε κάθε επίπεδο. Σειρά παραγωγικών εταιρειών και μονάδων που στήριζαν την αγροτική οικονομία έκλεισαν και αποχώρησαν εις όφελος του εμπορίου. Τα απαξιωτικά αποτελέσματα τα βλέπουμε και τα βιώνουμε στις μέρες μας, όπου π.χ. το ελληνικό σιτάρι πωλείται από τον παραγωγό του, όσο το ουκρανικό … .

 

Γ.      Εάν όμως το διεθνές περιβάλλον με την επικράτηση των καταληστευτικών δογμάτων του νέο-φιλελευθερισμού έγινε αρνητικό για την ελληνική αγροτική παραγωγή, καίριες και βαρύτατες ευθύνες αφορούν τις ελληνικές κυβερνήσεις και στην εσωτερική τους λειτουργία σε κάθε επίπεδο και πολιτική έκφανση: από τον κατακερματισμό της αγροτικής γης μέχρι την διάρθρωση και την κατεύθυνση της παραγωγής.

Στην πραγματικότητα ουσιαστική αγροτική πολιτική δεν σχεδιάστηκε και δεν υπήρξε στην Ελλάδα και οι όποιες προσπάθειες στην δεκαετία του ’80 εγκαταλείφθηκαν στην πορεία, Από το συμβουλευτικό πλαίσιο μέχρι το πλαίσιο οργάνωσης, από την πολιτική δανεισμού των αγροτών μέχρι τις πολιτικές ελέγχου των μεσαζόντων, τίποτα ουσιαστικό που να προστατεύει και να κατευθύνει σε ορθές επιλογές τον αγροτικό κόσμο δεν υπήρξε.

Σε όποια παράμετρο της αγροτικής παραγωγής και να δει κανείς ένα απόλυτο ΤΙΠΟΤΑ χαρακτηρίζει τις κυβερνητικές πολιτικές, ιδίως μετά την επικράτηση του νέο-φιλελευθερισμού.

Οι ίδιοι οι αγρότες φέρουν κάποιες ευθύνες, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι όσοι με φιλότιμο και θέληση προσπάθησαν έμειναν και μένουν απροστάτευτοι και αβοήθητοι απέναντι στις ισχυρές ντόπιες και αλλοδαπές εμπορικές εταιρείες και τις πρακτικές τους. Εάν γραφτούν αναλυτικά οι κυβερνητικές αθλιότητες και παραλείψεις  θα γεμίσουν ολόκληρη πολύτομη εγκυκλοπαίδεια. Αλλα, ας αφήσουμε το καταστροφικό παρελθόν και ας δούμε το μέλλον … .

 

Δ. Πριν προχωρήσω, θα κάνω μία σύντομη  (σύντομη γιατί δεν έχει πραγματική ουσία) κριτική στο πακέτο των 500 εκατ. Ευρώ, που υποσχέθηκε η κυβέρνηση της Ν.Δ. στους αγρότες για να παύσουν τις κινητοποιήσεις τους. Στην πραγματικότητα αποτελεί πολιτική επιδοτήσεων, πολιτική κουκουλώματος. Στην ουσία η κυβέρνηση με τα χρήματα μιας καταληστευμένης κοινωνίας έρχεται να επιδοτήσει την συνέχιση της φαυλότητας και της εξάρτησης των αγροτών από τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα. Η κοινωνία επιδοτεί την κλοπή της από τις εταιρείες που εμπορεύονται αγροτικά προϊόντα.

Αναρωτιέμαι: τον επόμενο χρόνο με πόσα χρήματα θα «επιδοτήσουμε» σαν κοινωνία την κλοπή μας;  

 

Ε. ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ: ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΑΡΑΞΗ ΜΙΑΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ

 

Εχοντας γράψει πολλά και αναλυτικά για μια ουσιαστικά παραγωγική κοινωνική δημοκρατική οικονομία συλλογικότητας, όσοι με έχουν διαβάσει, θα γνωρίζουν και το τι προτείνω.

1.       Ο 1ος εθνικός, ελληνικός στρατηγικός πυλώνας είναι η επαρκής κάλυψη των βιοτικών αναγκών των κατοίκων της χώρας, μέσα από την ελληνική παραγωγική διάσταση. Είναι η πραγματική διάσταση της εθνικής μας ασφάλειας και αυτονομίας. Είναι αυτό κατορθωτό με τα σημερινά δεδομένα; Είναι αυτονόητο πως οι τεχνολογικές εξελίξεις το επιτρέπουν χωρίς ιδιαίτερο κόπο.

2.       Ο 2ος εθνικός στρατηγικός πυλώνας λέγεται «ποιότητα». Το να κατακλύσουμε τις διεθνείς αγορές με εκατομμύρια τόνους ελληνικών προϊόντων είναι αυτονόητα αδύνατο. Είναι όμως αυτονόητα αναγκαίο να εμβαθύνουμε στα ποιοτικά χαρακτηριστικά, στο συγκριτικό μας πλεονέκτημα, ώστε να αποκτήσουν τα ελληνικά προϊόντα δικής τους ιδιοαξία. Η στροφή στην ποιότητα, όχι μόνο διασφαλίζει την αειφορία και την διάσωση του περιβάλλοντος, αλλά ανοίγει νέους δρόμους για κάθε μορφή δραστηριότητας που σχετίζεται με την οικονομία της χώρας. Από την βιοτεχνική και βιομηχανική μεταποίηση των ποιοτικών πρώτων υλών έως τον τουρισμό. Η ποιότητα της πρώτης ύλης σημαίνει άλλωστε και ποιότητα ζωής για κάθε Ελληνα.

          Εάν τα ανωτέρω αποτελούν τους πυλώνες μιας πολιτικής, ο πραγματικά κρίσιμος και αποφασιστικός παράγοντας υλοποίησης είναι η ΓΝΩΣΗ. 

Χωρίς την ύπαρξη, παραγωγή και κοινωνική διάχυση της γνώσης δεν μπορεί τίποτα να προχωρήσει, όχι μόνο ορθολογικά και με προϋποθέσεις επιτυχίας , αλλά και καθόλου.

Εχω ήδη προτείνει και καταδείξει το πώς μέσα από τα πανεπιστήμια και το εκπαιδευτικό σύστημα θα υπάρξει χωρίς έξοδα η παραγωγή της αναγκαίας γνώσης, μέσα από την αντικατάσταση εξετάσεων με μελέτες ανοικτά προσβάσιμες σε όλο τον ελληνικό λαό.

 

3.       Η στρατηγική της γνώσης πρέπει να αφορά:

  Την μελέτη του κάθε τόπου και των χαρακτηριστικών του (π.χ. γεωσύσταση, ιδιαίτερο κλίμα) σε σχέση με την αγροτική δραστηριότητα που ασκείται ή μπορεί να ασκηθεί.

  Την μελέτη των ποιοτικών χαρακτηριστικών της ντόπιας παραγωγής (ακόμα και την ιστορική τοιαύτη), ώστε να καταγραφούν και να αναδειχθούν τα πλεονεκτήματα, αλλά και να αποπειραθεί η απάλειψη τυχόν μειονεκτημάτων..

  Την μελέτη και διάσωση παραδοσιακών μεθόδων παραγωγής και μεταποίησης των προϊόντων.

– Την διάσωση και ανάπτυξη ενδημικών ή μακροχρόνια προσαρμοσμένων στα χαρακτηριστικά του τόπου μας ποικιλιών ζωικού και φυτικού «κεφαλαίου».

   Την γνώση και συμβουλευτική δραστηριότητα σε σχέση με την ίδια την παραγωγική διαδικασία και τα αποτελέσματά της. Από το κόστος παραγωγής έως τις μεθόδους καλλιέργειας,  την ωρίμανση και την αποθήκευση.

   Την μελέτη των εμπορικών δυνατοτήτων των προϊόντων είτε ως πρώτη ύλη είτε ως ύλη προς μεταποίηση.    

– Την διαδικασία ανάδειξης και παγκόσμιας κοινοποίησης των ποιοτικών χαρακτηριστικών  της παραγόμενης πρώτης ύλης

    Τις προτάσεις για μεταποίηση και την μελέτη των τεχνικών της.

  Την δημιουργία πανεπιστημιακών ειδικών κλάδων και την δημιουργία δικτύου πανεπιστημιακών εργαστηρίων. Εκεί κύριοι συντελεστές θα είναι και πάλι οι φοιτητές των αντίστοιχων σχολών. Οι ίδιοι θα προτείνουν και θα δρούν για την εισαγωγή στην παραγωγή ποιοτικών ποικιλιών.

    Την δημιουργία ενός δικτύου σχολών αγροτικής μόρφωσης και επιμόρφωσης ετήσιας ή εξαμηνιαίας διάρκειας.  

Ο κόσμος της γνώσης είναι πραγματικά το κλειδί της επιτυχίας. Η δυνατότητα παραγωγής γνώσης, διακίνησης, διάχυσης και επαύξησής της που παρέχουν τα σύγχρονα ηλεκτρονικά μέσα είναι ένα τεράστιο εργαλείο που δεν πρέπει κατ’ ουδένα τρόπο να μείνει ανεκμετάλλευτο. Η παροχή ελεύθερης γνώσης όχι μόνο στα ανωτέρω επίπεδα και άξονες, αλλά σε κάθε σχετικό επίπεδο που μπορεί να φανταστεί κανείς είναι κοινωνικά αναγκαία, πολιτικά επιβεβλημένη και αποτελεί ένα ακόμα συγκριτικό ποιοτικό πλεονέκτημα.

 

4.       Μέσα από τον κόσμο της γνώσης είναι αναγκαίο να προέλθει και η ποιοτική αναβάθμιση των μεθόδων παραγωγής που θα εξασφαλίζει την αειφορία και την προστασία του αγρότη, του καταναλωτή και του περιβάλλοντος. Τα πανεπιστημιακά εργαστήρια θα πρέπει θεσμικά να ελέγχουν συνεχώς την ποιότητα των παραγόμενων προϊόντων και να εκδίδουν πιστοποιητικά ή να απορρίπτουν προϊόντα εξετάζοντας τους λόγους της παθογένειας.

 

5.       Πέραν όμως των ανωτέρω πρέπει να τεθεί και να υπάρξει ένα σύγχρονο πλαίσιο συνεταιριστικής δράσης, βασισμένο στην πραγματική αυτοδιαχείριση, στην πραγματική δημοκρατία και στην δημοκρατική παρουσία συνδρομή και έλεγχο της ευρύτερης κοινωνίας (που άλλωστε καταναλώνει και γνωρίζει τις ανάγκες της). Το πλαίσιο αυτό πρέπει να αφορά τόσο την παραγωγή της 1ης ύλης, όσο και στην διαδικασία μεταποίησής της. Στην επιτυχία αυτού του πειράματος καθοριστικό ρόλο και πάλι καλείται να διαδραματίσει η γνώση.

Σε κάθε περίπτωση η πρόταξη των συλλογικοτήτων ισότητας, από την εκμετάλλευση και την διαχείριση της γης μέχρι την κατανάλωση είναι ένα αναγκαίο ζητούμενο, μια στρατηγική που λύνει τα χέρια της κοινωνίας για την εφαρμογή ενός σχεδίου, μέχρι την οικονομία και την κοινωνία συντροφικοτήτων και συλλογικότητας. Το ζητούμενο αυτό θα πρέπει να καλλιεργηθεί πραγματικά στο έδαφος της κοινωνίας, είναι η δική μας πολιτική παραγωγή και παρακαταθήκη, για να παύσει ο κερδοσκοπικός ατομισμός να δημιουργεί ανισότητες και εκμετάλλευση.

 

6.       Κρίσιμο σε κάθε φάση της προσπάθειας είναι το στοιχείο της εμπορικής δραστηριότητας.

 

6.1.    Πρώτα από όλα είναι αναγκαία η ίδρυση ενός δημόσιου ταμείου οικονομικής στήριξης της αγροτικής παραγωγής. Η ίδρυση μίας τράπεζας που θα λειτουργεί χωρίς κέρδος για να στηρίζει την προσπάθεια αυτή (και όχι με την λογική της ληστρικής συμπεριφοράς της «Αγροτικής τράπεζας Α.Ε.») και η οποία θα βρίσκεται υπό άμεσο δημοκρατικό κοινωνικό έλεγχο, είναι επίσης αναγκαία. Η ίδια η ύπαρξη της «τράπεζας» αυτής, θα αποτελεί εργαλείο άσκησης πολιτικής και θα κλείσει το στόμα σε οποιαδήποτε αντίρρηση της Ε.Ε. για τυχόν «επιδοτήσεις», αφού θα αποτελεί τυπικά εμπορική επιχείρηση. Μέσω του εργαλείου και οργάνου αυτού μπορεί να επιτευχθεί και η ελάφρυνση των αγροτών από τα είδη υπάρχοντα δάνεια και τους τόκους τους.

 

6.2.    Καίριο και κύριο είναι να απαλλαγεί ο αγροτικός κόσμος, αλλά και το καταναλωτικό κοινό από την εκμετάλλευσή που υφίσταται, λόγω της αχαλίνωτης κερδοσκοπικής λειτουργίας του ντόπιου και του αλλοδαπού μεταπρατικού κεφαλαίου.

Μέσω της γνώσης, ο καθορισμός του κόστους παραγωγής θα αποτελεί την βάση για τον καθορισμό ελάχιστης τιμής πώλησης και αυτή η τελευταία τιμή θα αποτελεί βάση για τον υπολογισμό του επιτρεπόμενου μη αισχροκερδούς κέρδους του όποιου τυχόν μεταπράτη. 

 

6.3.    Αναγκαία στο πλαίσιο αυτό είναι η καταβολή από τον εμπορευόμενο του τιμήματος πώλησης του προϊόντος, ακατάσχετου, σε ειδικό ταμείο (προφανώς την ανωτέρω τράπεζα) με ειδικό έγγραφο που θα αναφέρει το είδος, την τιμή πώλησης μονάδας, την συνολική ποσότητα, το συνολικό χρηματικό ποσό, τον τόπο παραγωγής, τον παραγωγό και τα πλήρη στοιχεία του αγοραστή καταθέτη.

Με τον τρόπο αυτό αποφεύγεται ο εκβιασμός του αγρότη από τον έμπορο, η παραποίηση της τιμής μονάδας και άλλα πολλά που συμβαίνουν εις βάρος του παραγωγού και του κοινωνικού συνόλου. Η πορεία μέχρι τον καταναλωτή ακολουθεί την ίδια αρχή. Κάθε μεταπώληση από τον χονδρέμπορο και μέχρι και τον καταναλωτή γίνεται με κατάθεση και σύνταξη εγγράφου στο ειδικό ταμείο αυτό ( ο τελικός πωλητής δηλώνει και την τιμή λιανικής πώλησης την οποία θα θέσει στο προϊόν). Το ίδιο το αρχικό έγγραφο συμπληρώνεται με τα στοιχεία της σειράς των περαιτέρω εμπορευομένων, ώστε να υπάρχει άμεσος συσχετισμός με τον αρχικό παραγωγό και την αρχική πώληση. Ετσι δημιουργούνται τα ακόλουθα:

       Ένα ηλεκτρονικό αρχείο που περιέχει όλα τα στοιχεία της πορείας από τον παραγωγό ως τον καταναλωτή.

       Ένα έγγραφο που συνοδεύει αναγκαστικά το προϊόν μέχρι την κατανάλωση και πρέπει να εκτίθεται κατά την λιανική πώληση, ώστε ο καταναλωτής (αλλά και όλοι οι φορείς ελέγχου) να μπορούν να ελέγξουν και να επιλέξουν με ασφάλεια. Είναι η «Ταυτότητα Προϊόντος», που φέρει όλα τα ανωτέρω στοιχεία του προϊόντος από την παραγωγή έως την κατανάλωση.

 

6.4.    Το ηλεκτρονικό αρχείο δεν αποτελεί μόνο χρήσιμο στατιστικό πληροφοριακό στοιχείο. Με ένα απλό πρόγραμμα μπορεί αυτόματα να  επισημαίνει τις παραβάσεις του νόμου, ως προς την τιμή και το ύψος της, την ποσότητα και την ποιότητα (εισαγωγές, αναμείξεις κλπ.). Ταυτόχρονα μπορούν με ασφάλεια να γίνουν έλεγχοι για να διαπιστωθεί η ασφάλεια ενός προϊόντος.

Το έγγραφο που συνοδεύει το προϊόν και εκτίθεται στον καταναλωτή, η «Ταυτότητα Προϊόντος», όχι μόνο αποτελεί επιβράβευση για τον καλό παραγωγό, αλλά δύναται να παράσχει σειρά ουσιαστικών στοιχείων στον καταναλωτή (και ουσιαστική γνώση – εκπαίδευση – πληροφόρηση), στον παραγωγό (αποδοχή προϊόντος του), στους ενδιάμεσους και στους ελεγκτικούς μηχανισμούς.

Η διαφάνεια αποτελεί την λύση και σήμερα μπορούμε να την επιτύχουμε, όχι μόνο με σκοπό τον έλεγχο και την ασφάλεια, αλλά και για να συμβουλεύσουμε, να προλάβουμε, να αλλάξουμε.

Η ηλεκτρονική και έγγραφη ταυτότητα του προϊόντος αποτελεί άλλωστε και την οδό για την διαμόρφωση και παραγωγή ποιοτικών προϊόντων.

 

6.5.    Στο πλαίσιο αυτό και σε ειδικό αρχείο που συσχετίζεται με τα ανωτέρω και τηρείται στο ειδικό ταμείο, ο παραγωγός είναι υποχρεωμένος κατά την εκταμίευση του τιμήματος να δηλώσει την προέλευση του φυτικού δυναμικού (σπόρος, ποικιλία κλπ.), τον τρόπο καλλιέργειας και τα χημικά προϊόντα τα οποία χρησιμοποίησε και πότε. Τα ανωτέρω δεν αποτελούν μόνο στοιχεία πιθανού ελέγχου (εάν π.χ. τα προϊόντα πωλούνται ως βιολογικά ή έχουν διατεθεί στην κατανάλωση μετά από πρόσφατο ράντισμα με τοξικά), αλλά και στοιχεία για την διάρθρωση της παραγωγής και της παραγωγικής διαδικασίας, ώστε να μπορούν να δοθούν οι απαραίτητες συμβουλές και να βελτιωθεί ο τρόπος καλλιέργειας και η ποιότητα. Εάν π.χ. χρησιμοποιείται λανθασμένος τύπος λιπάσματος μπορεί αυτόματα το ηλεκτρονικό πρόγραμμα να το  επισημαίνει και να προτείνει το σωστό.

 

6.6.    Τέλος, αναγκαίο είναι να ζητείται η γνώμη του καταναλωτή. Για τον σκοπό αυτό θα πρέπει να υπάρχουν στους τόπους πώλησης ειδικά έγγραφα που να μπορούν να έχουν αυτόματη ηλεκτρονική επεξεργασία και στο διαδίκτυο ηλεκτρονικές δηλώσεις, όπου ο καταναλωτής θα κάνει τις παρατηρήσεις του. Αυτές θα έχουν ουσιαστικό αποτέλεσμα όχι μόνο ως προς την ασφάλεια, αλλά και θα λειτουργούν ουσιαστικά ως έρευνα αγοράς και θα τείνουν στην συνεχή βελτίωση των προϊόντων. 

 

7.       Η θέσμιση ειδικής (ή πολλών επιμέρους) δημοκρατικής αρχής, κατά το πρότυπο δημοκρατίας που έχει προταθεί, στην αρμοδιότητα της οποίας θα υπάγονται οι υπηρεσίες ελέγχου, αλλά και η κατεύθυνση, οι προτάσεις και οι αναφορές της κοινωνίας των πολιτών είναι αναγκαία. Η δημιουργία ενός συνδυασμένου δικτύου γνώσης, πληροφορίας και κατεύθυνσης είναι έργο του κράτους στρατηγείου και των αρχών αυτών. Αυτή μπορεί να αναλάβει τις περισσότερες από τις διαδικασίες που αναφέρονται στην πρόταση.

Η ίδρυση ειδικής υπηρεσίας ελέγχων είναι αναγκαία, όπως αναγκαία είναι η άμεση ηλεκτρονική σύνδεση όλων των εμπλεκομένων στην παραγωγή και διακίνηση φορέων με τις αρχές αυτές, όπου θα καταχωρούνται ηλεκτρονικά και αυτόματα όλα τα ανωτέρω στοιχεία, ώστε ο έλεγχος να είναι άμεσος και απλός.

Με τον τρόπο αυτό προστατεύεται η κοινωνία κατά την παραγωγική και καταναλωτική της διάσταση. Στόχος τελικός είναι η αμεσότητα στην σχέση ανθρώπου παραγωγού αγαθού και καταναλωτή, ώστε να εξαφανιστεί ο ενδιάμεσος αξιακός τομέας, να μειωθεί η επαύξηση των αξιών, λόγω υπεραξιών για τον μεταπρατικό κλάδο  (ακόμα και να υπάρξει «ανταγωνιστικότητα» στο υπάρχον διεθνές πλαίσιο). Ετσι θα απελευθερωθούν κοινωνικές και οικονομικές δυνάμεις από τον μεταπρατικό τομέα και θα ενισχύσουν το παραγωγικό υπόβαθρο της κοινωνίας.

 

8.       Λύσεις όπως τα δημοπρατήρια των συνεταιρισμών μπορούν να διαδραματίσουν ουσιαστικό μεταβατικό ρόλο στην πορεία μείωσης των μεταπρατικών υπερκερδών που βαρύνουν την κοινωνία από την παραγωγή έως την κατανάλωση.

Ο μειωμένος Φ.Π.Α. για τον παραγωγό και τον καταναλωτή βασικών βιοτικών αγαθών, ο μειωμένος Ε.Φ.Κ. στα καύσιμα αποτελούν επίσης δύο σημαντικά εργαλεία τα οποία πρέπει να χρησιμοποιηθούν, όσο το επιτρέπει η Ε.Ε. .

Αλλωστε, εάν χρειαστεί, η πολιτική ρήξεων με την Ε.Ε. και την πολιτική της μπορεί να καταστεί αναγκαία σε κάθε επίπεδο και θέμα, με σκοπό την προστασία των ελληνικών συμφερόντων.

Εχω άλλωστε ξαναγράψει για τα ανωτέρω ζητήματα και έχω με σαφήνεια εκθέσει τις απόψεις και θέσεις μου.   

 

9.       Αφησα τελευταίο τον ρόλο του καταναλωτή και τις συνειδητές επιλογές του, γιατί είναι κρίσιμος και ουσιαστικός, αφού στην εξυπηρέτηση των δικών του βιοτικών αναγκών απευθύνονται τα αγροτικά προϊόντα.

Κρίσιμο στην όλη προσπάθεια θα είναι να μπορέσουν να εμποδιστούν οι αθρόες εισαγωγές ξένων προϊόντων. Οπου αυτό είναι εφικτό πρέπει να γίνει μαζί με συνεχείς ελέγχους για την ποιότητα των αγαθών. Όμως στο σημερινό «παγκοσμιοποιημένο» εμπορικό περιβάλλον οι περιορισμοί είναι ελάχιστοι. Τα κράτη δεν έχουν δυνατότητες προστασίας της εγχώριας παραγωγής τους.

Κρίσιμος παράγοντας σε αυτό το θέμα είναι ο ρόλος των καταναλωτών και των ενώσεών τους, αφού η επιλογή του καταναλωτή δεν μπορεί να ελεγχθεί. Πρέπει να υπάρξει ενίσχυση της ουσιαστικής οικονομικής δυνατότητας των καταναλωτών να προμηθεύονται ποιοτικά ελληνικά προϊόντα, διασφάλιση της ποιότητας, αλλά και ενίσχυση της παιδείας τους πάνω στην συνεισφορά τους στην εθνική οικονομία με την επιλογή ελληνικών προϊόντων. Η ενίσχυση της καταναλωτικής εθνικής παιδείας αποτελεί ένα ζητούμενο και μια προσπάθεια που θα πρέπει αναγκαστικά (λόγω προσκομμάτων για το κράτος) να αναλάβουν οι ενώσεις καταναλωτών με ενημερώσεις και καμπάνιες. Η στήριξή τους είναι αναγκαία … .

 

10.     Στο πλαίσιο αυτό αναγκαίες θα είναι και οι επιμέρους στρατηγικές σε ειδικούς  τομείς, όπως η κτηνοτροφία και η αλιεία, με γνώμονα μια εθνική στρατηγική και την ποιότητα και προστασία των ανθρώπων και του περιβάλλοντος, που αποτελεί ουσιαστικό παράγοντα της ποιότητας ζωής και παραγωγής. Αναφέρομαι επιγραμματικά και ως παράδειγμα στην δυνατότητα εκμετάλλευσης των ελληνικών φυσικών πόρων (π.χ. στα φύλλα της ελιάς) για την δημιουργία ζωοτροφών, στην προστασία των υδάτων, στην δυνατότητα απαγόρευσης της αλίευσης για κάποια έτη (με αναπλήρωση του εισοδήματος των αλιέων) προκειμένου να εμπλουτιστεί  ο αριθμός των ιχθύων και να αποκατασταθεί  η ποικιλότητά τους. Πολλές δημιουργικές πολιτικές μπορούν να εξεταστούν, μελετηθούν και εφαρμοστούν στους πιο πάνω τομείς, αρκεί να ενσκύψουμε με σοβαρότητα πάνω στα ζητήματα.

Τέλος, γενικότεροι θεσμοί όπως η κοινωνική παραγωγή,  η κοινωνική ευρεσιτεχνία και το εθνικό σχέδιο φραγμάτων και διαχείρισης των υδατικών πόρων που έχω προτείνει και το οποίο βλέπω να περιλαμβάνεται πλέον στα σχέδια πολιτικών κομμάτων αποτελούν αναγκαίο μέσο και τρόπο πορείας προς το μέλλον.

 

Βλέπω τα ανωτέρω ως εθνική αναγκαιότητα, αλλά και ως αναγκαστική κατάληξη της παγκόσμιας πορείας και εύχομαι αυτό το «τραίνο» να το προλάβουμε ως κοινωνία, να μην το αφήσουμε να χαθεί εξυπηρετώντας τα συμφέροντα λίγων και όχι ολόκληρης της κοινωνίας μας.

Εχουμε το όραμα, έχουμε το σχέδιο, μένει να δώσουμε τα χέρια για να ξεκινήσουμε … ας το κάνουμε σήμερα για να μην γίνει το αύριο «παρελθόν».  

Νοέμβριος 17, 2008

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ, ΒΙΟΤΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ

ΟΙ ΒΙΟΤΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΣΤΟ ΑΜΕΣΟ ΜΕΛΛΟΝ &  Η ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ- ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ

 

Το ΙΝ.ΚΑ. (ν. ΙΝ.ΚΑ.) έχει από πολύ καιρό εκθέσει τις απόψεις και τις προτάσεις του για την αγορά και την οικονομία. Δυστυχώς όλες οι θέσεις και οι προβλέψεις του επαληθεύτηκαν. Το μέλλον δεν είναι ευοίωνο και στην πραγματικότητα δεν μας αφορά σχεδόν καθόλου η πορεία μεγάλων και ισχυρών ατομικοτήτων, επιχειρήσεων και επιχειρηματιών. Τούτο που μας αφορά είναι οι ΑΝΘΡΩΠΟΙ και η δυνατότητά τους να έχουν πρόσβαση και κατοχή στα βασικά βιοτικά αγαθά του σημερινού τρόπου ζωής. Δεν θα ασχοληθούμε συνεπώς κατά προτεραιότητα με αυτούς που έχουν, αλλά με τους εκατομμύρια ανθρώπους που δεν έχουν και αυτούς που κινδυνεύουν στο μέλλον να μην έχουν. Αυτοί αποτελούν και την κοινωνική πλειοψηφία.   

Δυστυχώς οι προβλέψεις μας για το μέλλον δεν είναι ευοίωνες και θετικές.

Ανθρωποι στερημένοι από τα βασικά βιοτικά αγαθά είναι ευάλωτοι από κάθε άποψη και σε κάθε κίνδυνο.

Μέλημά μας είναι να αγωνιστούμε για την κάλυψη των βασικών βιοτικών αναγκών για όλους τους ανθρώπους, αυτό είναι για μας το νόημα της κοινωνίας, το νόημα της δίκαιης κοινωνίας.

Ετσι, κύριο μέλημα και διάστασης της πολιτικής του ΙΝ.ΚΑ. είναι να αποτρέψουμε το φάσμα της πείνας και μετέπειτα της έλλειψης ένδυσης, κατοικίας, της έλλειψης κάθε βιοτικής κοινωνικής αξιοπρέπειας, που φαίνεται να διαμορφώνεται ως νεφέλωμα στον σύντομο χρονικό ορίζοντα.

Εάν η ελληνική οικονομία είχε πραγματική παραγωγική βάση που στηρίζει την κάλυψη των βιοτικών αυτών αναγκών θα ανησυχούσαμε λιγότερο. Εάν η κυβερνητική πολιτική και οι κυρίαρχες πολιτικά απόψεις είχαν αντιληφθεί και επικεντρώσει σε αυτά τα ζητήματα ουσίας της κοινωνικής συμβίωσης, η κατάσταση θα ήταν καλύτερη και ο ρόλος μας απλά επικουρικός.     

Όμως, καθώς η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας είναι ζοφερή, χειρότερη από πολλές άλλες καθώς δεν έχει πραγματική παραγωγική βάση και διάσταση, ο ρόλος μας καθίσταται αυτόματα κεντρικός και αποφασιστικής σημασίας.

Είναι σαφές πως πρέπει άμεσα να ενισχύσουμε την πραγματική παραγωγική οικονομία για να καλύψουμε με την μεγαλύτερη δυνατή επάρκεια τις ανάγκες των ανθρώπων σε βιοτικά αγαθά. Αυτό είναι το στοίχημα του αμέσου μέλλοντος της Ελλάδας και των Ελλήνων.

Πρέπει άμεσα να υπάρξει προστασία και διεύρυνση της παραγωγικής βάσης της χώρας σε αγαθά άμεσης ανάγκης κατανάλωσης και ταυτόχρονα πρέπει να υπάρξει προστασία των Ελλήνων καταναλωτών τους.

 

Είναι η μόνη λύση για άμεση διέξοδο από την κρίση, οικονομική και κοινωνική, ίσως και τελικά ανθρωπιστική, που έρχεται.

Η τιθάσευση της απληστίας του ενδιάμεσου μεταξύ της παραγωγής και της κατανάλωσης κρίκου, του κρίκου του διαμεσολαβητικού εμπορίου είναι άμεσα αναγκαίος και άμεσα ρυθμιστέος με νόμο.

Στις προτάσεις που ακολουθούν (και θα ακολουθήσουν και άλλες) υπάρχει ο βασικός κοινωνικός σχεδιασμός που θα ωθήσει την πραγματική παραγωγική οικονομία σε θέση ικανή να αντιμετωπίσει και να καλύψει τις βιοτικές ανάγκες. Είναι σκόπιμο η υλοποίηση των προτάσεων να γίνει με την ευρύτερη δυνατή κοινωνική βάση και συμμετοχή.  

Μην ξεχνάμε ότι τα αγαθά μπορούν να γίνουν πιο πολλά και πιο μαζικά προσβάσιμα όταν οι τιμές τους καταστούν προσβάσιμες.

 

Αυτά είναι όσα πρωτίστως προτείνουμε:

 

Α. Νομοθετικός καθορισμός της αισχροκέρδειας, σε ποσοστό επιτρεπόμενου καθαρού κέρδους  για κάθε τύπο δικαιοπραξίας.

Πρέπει για λόγους κοινωνικής προστασίας να καθοριστεί με νόμο το ανώτατο ποσοστό καθαρού κέρδους σε κάθε δικαιοπραξία, πέραν του οποίου η δικαιοπραξία είναι άκυρη και ο προτείνων αυτή διώκεται ποινικά, αστικά και διοικητικά. 

Δεν μπορεί να γίνεται κατάχρηση καμίας «ελευθερίας» κανενός, εις βάρος των άλλων, εις βάρος του κοινωνικού συνόλου και της ατομικής υπόστασης του ανθρώπου.

 

Β. Ελάχιστη επιτρεπόμενη τιμή πώλησης για τον κάθε παραγωγό και προϊόν, που να καλύπτει αντικειμενικά τις δαπάνες και τον μόχθο του και να του αφήνει εύλογο κέρδος.

Ορισμός της ανώτατης τελικής τιμής του παραγόμενου προϊόντος με βάση την ελάχιστη τιμή πώλησης επί ένα συντελεστή. Οι τιμές πέραν των ανωτέρω χαρακτηρίζονται αισχροκερδείς και επισύρουν τις ανωτέρω κυρώσεις.

Παράλληλα, νομοθετική παρέμβαση για την μείωση του κόστους παραγωγής των αγαθών, ώστε η παραγωγή τους να γίνει φθηνότερη και τα αγαθά περαιτέρω προσβάσιμα.

 Ετσι θα ενισχυθεί, όχι μόνο η δυνατότητα πρόσβασης όλων μας στα αγαθά, αλλά και η πραγματική παραγωγική οικονομία.

 

Γ. Τράπεζες – δανεισμός

Νομοθετική καθιέρωση της έννοιας της τραπεζικής αισχροκέρδειας και άμεση υιοθέτηση της σειράς μέτρων που έχουμε προτείνει.  

 

Δ. Μισθώματα

Κανένα μίσθωμα δεν μπορεί να είναι ετησίως ανώτερο από ποσοστό της αντικειμενικής αξίας του μισθίου. Το ποσοστό αυτό ορίζει ο νόμος. Μίσθωμα μεγαλύτερο του ανωτέρω χαρακτηρίζεται αισχροκερδές.

 

Ε. ΔΕΚΟ /παροχές κοινής ωφέλειας

Καμία αύξηση δεν επιτρέπεται να είναι ανώτερη από τον επίσημο δείκτη τιμών καταναλωτή ή το ποσοστό αύξησης της Ε.Γ.Σ.Σ.Ε. εάν αυτό είναι μικρότερο του Δ.Τ.Κ. .

 

ΣΤ. Φ.Π.Α.

Δραστική μείωση του Φ.Π.Α. στα αγαθά που καλύπτουν τις βιοτικές ανάγκες των ανθρώπων.  

 

Αυτά είναι πρώτα μέτρα που κατά την θέση μας θα πρέπει άμεσα να υλοποιηθούν για την προστασία των Ελλήνων και την απαρχή συγκρότησης μιας πραγματικής παραγωγικής οικονομίας.

 

 

(δημοσιεύτηκε ως δελτίο τύπου του ν. ΙΝΚΑ)

Η ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ …

Filed under: Uncategorized — dimkaramitsas @ 9:31 μμ
Tags: , , ,

 

Μία ενδοκαπιταλιστική ανάλυση …

 

 

            Στο «προφητικό» κείμενο «Χάσματα και Προστατευτισμός» για όσους το θυμούνται, είχαν γραφτεί κάποια πράγματα για την βαθύτερη αιτία της κρίσης του καπιταλισμού  (αντίστοιχα και σε άλλα κείμενα όπως στην «Απληστία»).

            Παραταύτα οι τραπεζίτες επιβάλλουν το δικό τους «δίκαιο». Αντί να τους κοπούν τα μακριά τους χέρια, εξακολουθούν να ταλανίζουν τον πλανήτη και να τον κυβερνούν δι’ εντολοδόχων.

           

            Γραφόταν σε εκείνο το κείμενο ότι αιτία της κρίσης στο χρηματοπιστωτικό σύστημα ήταν τα τεράστια χάσματα μεταξύ θεωρητικών αξιών των προϊόντων του χρηματοπιστωτικού συστήματος (χρηματιστήρια, ομόλογα, αμοιβαία κεφάλαια κλπ.) σε σχέση με την εικόνα και «αξία» της πραγματικής οικονομίας του πλανήτη.

            Περίπου ένα χρόνο μετά το κείμενο η «φούσκα» έσκασε.

            Το εύλογο θα ήταν να ενισχυθεί η παγκόσμια πραγματική οικονομία, να πολλαπλασιαστούν οι συντελεστές και το αντικείμενό της για να καλυφθεί το χάσμα. Αυτό πολύπλευρα θα σήμαινε και εξισορρόπηση των παραγωγικών διαδικασιών και χασμάτων ανά τον πλανήτη, ακόμα και σε γεωγραφικό επίπεδο. Μείωση δηλαδή των ανισοτήτων, της φτώχειας, της δυστυχίας στον πλανήτη. Τα 2/3 του κόσμου βιώνουν την πείνα και την φτώχεια και υπεύθυνο για αυτό είναι το υπόλοιπο 1/3, με πρωταίτιους τους τραπεζίτες και τις εντολοδόχους κυβερνήσεις τους. Η δυστυχία στον «τρίτο κόσμο» είναι ευθέως απότοκο της συμπεριφοράς τους, με πυλώνες την «παγκοσμιοποίηση», τον δανεισμό των κρατών, την νέο-αποικιοκρατία, με ότι τα ανωτέρω συνεπάγονται σε πολιτικό και κοινωνικό ευρύτερα επίπεδο.

            Ουσιαστικά τα ίδια φαινόμενα ταλανίζουν εσωτερικά και τις «αναπτυγμένες» κοινωνίες, όπου οι ανωτέρω καταστάσεις υφίστανται μεταλλαγμένες σε εσωτερικό κοινωνικό πλαίσιο. Διότι «παγκοσμιοποίηση», δανεισμός (ανθρώπων και κρατών), νέο-αποικιοκρατία και όλα τα εξ αυτών παρελκόμενα και σύστοιχα υφίστανται εσωτερικά και στις «δυτικές» κοινωνίες.

            Θα περίμενε συνεπώς κάποιος, πως τα πολιτικά «αφεντικά» του πλανήτη, θα κόψουν τα χέρια των τραπεζιτών (προφανώς θα τους στείλουν και πολλά χρόνια στην φυλακή) και θα στραφούν στην πραγματική οικονομία και παραγωγή και θα την ενισχύσουν.

            Αρκεί για να καταλάβουμε πιο λόμπυ κυβερνά τον πλανήτη, να δούμε το τι συμβαίνει σήμερα και εάν «άνοιξε και μάτωσε έστω μία μύτη τραπεζίτη». Αυτό που συμβαίνει σήμερα στον πλανήτη είναι πραγματικά αστείο και επικίνδυνο για την πορεία των κοινωνιών. Σε κάποια άλλα κείμενά μου έχει γραφτεί ο κίνδυνος να κινηθούμε προς μία παγκόσμια φεουδαρχία κάποιων εταιρειών, πρωτίστως τραπεζικών. Ο κίνδυνος πλέον είναι εμφανής και ορατός, ίσως τελικά και να αποτελεί σχέδιο κάποιων αθλίων εγκεφάλων από αυτούς που εντρυφούν ως λακέδες και εντολοδόχοι στα παλάτια των μεγιστάνων του πλούτου.         

            Η πραγματική οικονομία όχι μόνο δεν ενισχύεται αλλά αφήνεται σε μία συνεχή καθίζηση. Αυτοί που ενισχύονται είναι οι τραπεζίτες !!!. Το χρήμα που υποτίθεται πως προορίζεται για την ενίσχυση της πραγματικής οικονομίας συγκεντρώνεται στα χέρια των τραπεζιτών, για να το διαχειριστούν αυτοί !!!, για να «ενισχύσουν» αυτοί ό,τι και όποιον θέλουν !!!.

            Ακόμα και στην περίπτωση μη επιλεκτικής διαχείρισης του χρήματος, οι τραπεζίτες παραμένουν κυρίαρχοι του παιχνιδιού, καθορίζουν τους όρους του και αποκερδαίνουν από τα επιτόκια δανεισμού !!!.

            Όπως απομυζούν τις χώρες του τρίτου κόσμου, θα απομυζήσουν (και πιο εύκολα πια) την πραγματική οικονομία, θα τριτοκοσμικοποιήσουν τις παραγωγικές διαδικασίες και στον δυτικό κόσμο.

            Ο παραλογισμός και η ενίσχυση των εξουσιών τους στον πλανήτη προχωρεί ακάθεκτη μέσα από τα σχέδια ενίσχυσης του τραπεζοπιστωτικού συστήματος. Γίνεται απόλυτη, ξεκάθαρη και περισσότερο αναιδής απέναντι στις κοινωνίες.

            Η συνεχής πτώση των χρηματιστηρίων, η μείωση της παραγωγής και της απασχόλησης, η ραγδαία πτωτική τάση της πραγματικής οικονομίας στον πλανήτη, δείχνει μια σαφή κατεύθυνση. Οι τραπεζίτες θα γίνουν ολοκληρωτικά κύριοι του πλανήτη, αγοράζοντας την πραγματική οικονομία με χρήματα των κοινωνιών, έναντι πινακίου φακής, έναντι ενός δολαρίου. Μετά «θα τρέξουν» να δανείσουν τον πλανήτη με τα δικά του χρήματα, τα χρήματα των κοινωνιών και θα σφίξουν ακόμα περισσότερο την θηλιά στο λαιμό των ανθρώπων. Σύντομα μετά θα επιβάλουν ένα προστατευτισμό, στην παγκόσμια φτώχεια και εξάρτηση. Ένα «γκωλικό» πλαίσιο λειτουργίας της οικονομίας, που θα συντηρεί την εξάρτηση από αυτούς, την απόλυτα ελεγχόμενη ως προς τα πάντα υποπαραγωγικότητα και την παγίωση των συνθηκών ζωής (στην πραγματικότητα εξάρτησης) των ανθρώπων στο πλαίσιο που αυτοί θα επιτρέπουν. Η λύση βέβαια δεν είναι ο οικονομικός φιλελευθερισμός των ατομικοτήτων ισχύος γιατί αυτός είναι δημιούργημα των ίδιων ανθρώπων για να διαβούν τα σύνορα και να επιβάλλουν την ισχύ τους. Η λύση βρίσκεται εντελώς αλλού, πέρα και έξω από όσα δογματικά διδάσκονται στα δυτικά πανεπιστημία κα επιβάλλονται ως δοξαστικά δόγματα στις κοινωνίες.

            Υπόσχομαι να σας γράψω σύντομα σύντροφοί μου, αναλυτικότερα και διεξοδικότερα για τα φαινόμενα και τις πρακτικές τους. Οσοι έχετε πολιτικά και κοινωνικά αισθητήρια καταλάβατε ήδη τι εννοώ.

            Επειδή δεν θα είχα κανένα λόγο να γράψω για να προβώ μόνο σε διαπιστωτικές κρίσεις (αν και αυτές έχουν την δική τους αξία) θεωρώ καθήκον μου την πρόταση.

            Η παγκόσμια οικονομία, οι κοινωνίες του πλανήτη πρέπει να απεξαρτηθούν από τις τράπεζες των τραπεζιτών. Παρατράβηξε η εξάρτηση κοινωνιών και ανθρώπων από τα συμφέροντα των ολιγαρχιών που τις κατέχουν και ελέγχουν το σύνολο του πλανήτη.

            Είναι σαφές και κατάδηλο το τι συμβαίνει και ποιος είναι ο βαθμός εξάρτησης.

            Είναι σαφές και κατάδηλο ότι υπάρχουν και άλλοι μηχανισμοί χρηματοδότησης της πραγματικής οικονομίας και εάν δεν κρίνονται επαρκείς μπορούν να φτιαχθούν άμεσα νέοι. Μηχανισμοί που δεν θα προσδίδουν υπεραξία στο χρήμα, αλλά θα στηρίζουν απευθείας την πραγματική οικονομία του πλανήτη, αυτή που αφορά τους ανθρώπους και τις βιοτικές τους ανάγκες.

            Και για να μην στηρίζουμε την οικονομία των ίδιων ολιγαρχιών, αλλά την οικονομία των κοινωνιών, την οικονομία των ανθρώπων, είναι σίγουρο πως πρέπει να κινηθούμε στην οικονομία των συλλογικοτήτων, στην οικονομία των πολλών ανθρώπων, στην κοινωνία της παγκόσμιας κοινωνικής συντροφικότητας και όχι του ανταγωνισμού.

            Εχω γράψει πως θα γίνει αυτό, εάν θέλετε η πρόταση για την «τράπεζα της κοινωνίας» είναι ακόμα μία παρέμβαση.

            Οσοι το αντιλαμβάνονται ας έλθουν μαζί μας για να αποκτήσει ο άνθρωπος μέλλον στον πλανήτη.

Με λαϊκή απεύθυνση

Φίλε και αδελφέ καταναλωτή,

 

Ελληνικέ λαέ, μάνα και πατέρα αυτής της χώρας, νέε και νέα.

 

Την ίδια ώρα που εσύ παράγεις και μοχθείς, την ώρα που εσύ δίνεις την μάχη για την ημέρα που έρχεται και αγωνιάς για την επιβίωση, για ένα καλύτερο αύριο, κάποιοι ασχολούνται με τα υπερκέρδη τους, την διατήρηση και την επαύξησή τους.

Εσύ όμως, καταφρονεμένε Ελληνικέ λαέ, είσαι αυτός που παράγει τον πλούτο αυτής της χώρας, εσύ ο ίδιος είσαι αυτή η χώρα, το παρόν και το μέλλον της.

Τον δικό σου αγώνα καρπώνονται όλοι αυτοί, στον δικό σου αγώνα στηρίζονται για να υπάρξουν πολιτικοί και κάθε λογής εκμεταλλευτές σου.

Εσένα εκμεταλλεύονται και το πράττουν απροκάλυπτα, άγρια, κυνικά.

Χωρίς εσένα γενναίε Ελληνικέ λαέ, όλοι αυτοί είναι ένα κομμάτι από το τίποτα.

Αντί όμως να σκεφτούν τον δημιουργό τους, αντί να σκεφτούν τους ανθρώπους αυτής της χώρας, σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους, τα υπερκέρδη τους  και σου γυρνούν την πλάτη.

Όμως Ελληνα και κάτοικε αυτής της χώρας, τα δικά σου χρήματα είναι αυτά που τους δημιουργούν, ο δικός σου ιδρώτας, οι δικές σου αγωνίες, ο δικός σου πλούτος, αυτός που εσύ παράγεις και σου στερούν.

Για τον δικό σου βίο δεν υπάρχουν χρήματα, δεν υπάρχει ενίσχυση, παρά μόνο ληστρικές φοροεπιδρομές και «κανόνες της αγοράς», που διαμορφώνονται όπως συμφέρει τους λίγους για να σου στερήσουν την χαρά της ζωής, την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. 

Για την παιδεία σου και την παιδεία των παιδιών σου δεν υπάρχουν κονδύλια.

Για την υγεία σου, για την σύνταξή σου, για την στήριξή σου, Ελληνα άνθρωπε, δεν υπάρχουν κονδύλια.

Ο μόχθος σου και οι αγωνίες σου γίνονται δική τους περιουσία, γίνονται δικά τους κεφάλαια και εσύ παραμένεις φτωχός και καταφρονεμένος, στο δικό σου περιθώριο, στο δικό σου κομμάτι μίζερης ζωής.

Τα «κονδύλια» Ελληνα είναι ο δικός σου μόχθος, ο δικός σου αγώνας, σε εσένα ανήκουν και όχι σε αυτούς.

Τους ακούμε πάλι αυτές τις ημέρες της κρίσης να ασχολούνται και πάλι με τα δικά τους οικονομικά και τα δικά τους κέρδη και εσύ και πάλι είσαι στο περιθώριο, κάπου στα ψιλά σε αναφέρουν και εσένα και ουσιαστικά σε απειλούν και σε εκβιάζουν : «χωρίς εμάς θα πεθάνεις» σου λένε, «χωρίς εμάς δεν υπάρχει οικονομία και μέλλον». Αναρωτήθηκες ποτέ Ελληνικέ λαέ, ποιοι είναι αυτοί που θα ορίσουν το μέλλον και τι είδους βλασφημία είναι αυτή; 

Το μέλλον, Ελληνικέ λαέ, δεν είναι όσοι κερδοσκοπούν από όσα παράγεις. Το μέλλον είσαι μόνο ΕΣΥ.

Το μέλλον δεν είναι οι παρανοϊκοί ατομιστές, που οι ίδιοι σκέφτονται μόνο το δικό τους παρόν και μέλλον, που σκέφτονται πως θα γίνουν ακόμα πιο ισχυροί, πως θα κερδίσουν μόνο οι ίδιοι από τον δικό σου ιδρώτα και τον καθημερινό αγώνα σου.

Προσδοκώντας, ανυπολόγιστα και ασύλληπτα για εσένα, κέρδη και υπερκέρδη δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να αφαιρούν από εσένα, γιατί το κέρδος τους δεν είναι τίποτα άλλο από ένα κομμάτι από την δική σου, την δική μας, παραγωγή. Στο δικό μας πιάτο απλώνουν το χέρι τους, ολοένα και περισσότερο, στην δική μας εργασία, στο δικό μας μέλλον, στην δική μας ζωή, αυτό είναι το κέρδος, αυτό είναι το μοίρασμα του δικού σου ιδρώτα, της δικής σου ζωής: περισσότερα για τους λίγους και λιγότερα για τους πολλούς.

Μιλούν για το μέλλον και δείχνουν να αγωνιούν. Για το δικό τους μέλλον μιλούν και αγωνιούν, όχι για το δικό σου, για αυτό δεν αναφέρονται σε εσένα, παρά μόνο παρεμπιπτόντως και ως αριθμό, ως απλό παράγοντα στην εξίσωση του υπερκέρδους τους. Αλλωστε, οι ίδιοι έχουμε καταλάβει εδώ και πολλά χρόνια, πως με την πορεία αυτή, για εμάς και τα παιδιά μας δεν υπάρχει μέλλον και η αντιανθρώπινη αυτή πορεία δεν χαράχθηκε από εμάς, αλλά από αυτούς.

Το μέλλον είσαι εσύ Ελληνικέ λαέ και οι κοινωνίες μας και προϋπόθεση για το μέλλον είσαι εσύ και η δική σου αξία, η δική σου ζωή.

Προϋπόθεση για το μέλλον είναι να στηριχθείς εσύ, σε ό,τι κάνεις και ό,τι θέλεις να κάνεις.

Προϋπόθεση για το μέλλον είναι να διαφεντεύεις εσύ, τον εαυτό σου και τον τόπο σου.

Προϋπόθεση για το μέλλον είναι να έχεις εξασφαλισμένες τις βιοτικές ανάγκες σου.

Προϋπόθεση για το μέλλον είναι να καταργηθούν οι αποκλεισμοί και να σου δώσουν το δικαίωμα να παράγεις, την ευκαιρία να υπάρξεις, να ανασάνεις, να σου δώσουν όλα όσα σου στερούν και σου αφαιρούν για να ευημερούν και να κερδίζουν μόνο αυτοί.

Είναι να παύσει η χώρα μας να στηρίζεται σε λίγους, που προέκυψαν από το πουθενά, αλλά να στηρίζεται σε όλους μας, ίσα και ισότιμα, για μια κοινωνία και μια οικονομία όλων και όχι των λίγων.

Προϋπόθεση για το μέλλον είναι να σου δώσουν την πραγματική δημοκρατία που χρειάζεσαι για να εκφραστείς, να μιλήσεις, να ακουστείς.

Προϋπόθεση για το μέλλον είναι να ορίζουμε όλοι μαζί την κίνηση της κοινωνίας σεβόμενοι ο ένας τα δικαιώματα του άλλου, σεβόμενοι την αξία της ανθρώπινης ύπαρξης, την αξία της κοινής προσπάθειας για ένα κοινό όμορφο μέλλον, όλων μας.

Ας τα σκεφτούμε και ας τα γνωρίζουμε όλα αυτά Ελληνες, για να συνεχίσει να υπάρχει αυτός εδώ ο όμορφος τόπος, για να τον ζήσουμε πραγματικά, να του χαρίσουμε ανάσα και ζωή ξανά και να τον παραδώσουμε καλύτερο στα παιδιά μας.

Προτάσεις και παρεμβάσεις κάναμε και θα κάνουμε στο μέλλον πολλές, αξία έχει να καταλάβουμε ότι αυτή την στιγμή η Ελλάδα, η πατρίδα μας, ο τόπος μας, δεν ανήκει σε όλους μας, δεν μπορεί να αποκαλείται τόπος όλων των Ελλήνων, αλλά τόπος κάποιων λίγων ισχυρών Ελλήνων, αξία και σημασία έχει να κερδίσουμε το αυτονόητο: τον σεβασμό της αξίας κάθε ανθρώπου και έτσι θα δημιουργήσουμε την Ελλάδα των Ελλήνων, την Ελλάδα των Ανθρώπων.

Το μέλλον σε χρειάζεται Ελληνα για να διεκδικήσεις καλύτερα πράγματα: την αξία της ίδιας σου της ζωής, την αξία μιας πραγματικής ζωής. Το αξίζεις και θα μας βρεις δίπλα σου, κομμάτι σου είμαστε και κομμάτι μας να γίνεις, για να κερδίσουμε με απλές κινήσεις το καλύτερο μέλλον όλων μας.        

(δελτίο τύπου ν. ΙΝΚΑ)

Απρίλιος 17, 2008

ΝΟΜΟΙ & ΚΑΝΟΝΕΣ – ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ & ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ

Α. Η μη ύπαρξη απόλυτων «πραγμάτων» στον άνθρωπο και την κοινωνία, η απουσία του «νόμου» και η ύπαρξη απλώς «κανόνων».

 

Αν και στην ιστορία, ως κοινωνική επιστήμη, δεν μπορεί κανείς να θέσει εύκολα κανόνες, είναι σαφές ότι μερικά πράγματα συμβαίνουν περισσότερες από μία φορές, ώστε να μπορεί να τεθεί εύλογα σε ένα θεώρημα ο όρος «κατά κανόνα συμβαίνει …». Αυτός είναι ο όρος με βάση τον οποίο μπορεί κάποιος να πει ότι η ιστορία «διδάσκει».

Εδώ, θα πρέπει να διαχωρίσω εννοιολογικά ανάμεσα στην έννοια του κανόνα και του νόμου, του φυσικού νόμου με την έννοια που απόλυτα προβλεπτέου – δεδομένου αποτελέσματος μιας ενέργειας.

Η διατύπωση νόμων (με την έννοια του φυσικού νόμου) στην ιστορία και τις κοινωνικές επιστήμες, εν γένει, είναι για μένα τουλάχιστον παρακινδυνευεμένο εγχείρημα, που σίγουρα θα βρει πάντα πολλές εξαιρέσεις που θα ανατρέπουν την έννοια και την ύπαρξη του νόμου. Τούτο κατά την γνώμη μου συμβαίνει διότι το αντικείμενο της μελέτης : ο άνθρωπος, δεν είναι ένα άψυχο αντικείμενο, μία πέτρα που την πετάς και θα υπακούσει στους υπέρτερους νόμους της φύσης.

Πέρα από τα βιολογικά του φυσικά δεδομένα, ο άνθρωπος ως έμβιο όν, διαμορφώνει τρόπους δράσης και αντίδρασης που έγκεινται και επηρεάζονται από απόλυτα προσωπικά δεδομένα, τα οποία μάλιστα αλλάζουν από στιγμή σε στιγμή κατά τρόπο πολλές φορές μη προβλέψιμο. Είναι απόλυτα αδύνατο να προβλέψουμε με ισχύ φυσικού νόμου πως θα αντιδράσει ο Χ σε μία ιταμή πρόκληση εναντίον του, η αντίδρασή του μπορεί να ποικίλει ανάμεσα στις ώρες της ίδιας της ημέρας (για να μην αναφερθώ στο πρόσωπο του προκαλούντος, τον τόπο κλπ.). Η μόνη προβλέψιμη με την έννοια φυσικού νόμου διάσταση ισχύει κατά το μέρος μόνο που εξαρτάται από την ίδια την φυσική διάσταση του ανθρώπινου όντος. Εάν κάποιος δεν τραφεί επί Χ ημέρες θα πεθάνει, αυτό όμως και μόνο αυτό. Το εάν και πως θα αντιδράσει κατά την διάρκεια της πείνας του δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο φυσικού νόμου, αλλά μόνο ανάλυσης ή υπόθεσης «κατά κανόνα» συμπεριφοράς. «Κατά κανόνα» θα αναζητήσει τροφή, θα πολεμήσει για αυτή, αλλά μπορεί για λόγους εσωτερικούς ή εξωγενείς να μην το κάνει καθόλου. Άλλος δε, μπορεί να πολεμήσει και άλλος να καταστεί θύμα οποιασδήποτε εκμετάλλευσης και εξευτελισμού για να βρει πρόσβαση στην τροφή. Εκεί κάποιες γενικές και ειδικές συνθήκες καθορίζουν τον «κανόνα».

Το ίδιο ισχύει και στην φύση: είναι μεν προβλέψιμο κατά κανόνα για τον κυνηγό πως θα αντιδράσει το θήραμα, αλλά ποτέ με την απόλυτη προβλεψιμότητα του φυσικού νόμου, όπως τον αντιλαμβάνεται η ανθρωπότητα σήμερα. Πιστεύω πως, ακόμα και εάν βρεθεί η δυνατότητα να αναλύσουμε πάντα τα ανθρώπινα σε τέτοιο βάθος, ώστε να μπορούμε να διατυπώσουμε «νόμους», η ίδια η φύση του έμβιου όντος είναι τέτοια που μόλις πληροφορηθεί το «νόμο» θα πράξει τα αντίθετα και θα τον «ακυρώσει». Δεν μπορεί να ισχύσει και δεν ίσχυσε μέχρι σήμερα «νόμος» για τους ανθρώπους και τις συμπεριφορές τους, παρά μόνο «κατά κανόνα» επισημάνσεις.

Τούτο διότι ο άνθρωπος έχει για τον εαυτό του μια βαθειά εικόνα ατομικότητας, μοναδικότητας και ελευθερίας, λες και είναι «τυπωμένη» μέσα του, λες και ο ίδιος εκπλήσσει ή πιστεύει πως μπορεί να εκπλήξει πολλές φορές τον εαυτό του, και ενώ γνωρίζει πάντα ποιος είναι, τι πιστεύει και τι θέλει, έχει ένα μη απόλυτο δεδομένο για τις αντιδράσεις του. Ο άνθρωπος αντιδρά στους «νόμους», στο απόλυτο ως προς την κοινωνική, μη βιολογική, του διάσταση, γιατί ξέρει ενδόμυχα ότι τίποτα δεν μπορεί στην πραγματικότητα να δεσμεύσει τις αντιδράσεις του με την απόλυτη ισχύ του «νόμου», ούτε ακόμα και ο ίδιος ο φόβος του θανάτου (εννοώ ότι μπορεί π.χ. να αυτοκτονήσει).   

Αντιλαμβάνεστε βέβαια στο πλαίσιο αυτό πόσο πολύ οι παράγοντες διαμόρφωσης της θέσης, της δράσης και της αντίδρασης του ανθρώπου διαμορφώνονται από την πολυσχιδία των αισθητηρίων, αλλά και από το συνολικό κοινωνικό περιβάλλον, με τα ερεθίσματα, τις απόψεις, θέσεις και δοξασίες του. Στην δύναμη αυτή του κοινωνικού περιβάλλοντος, στην διαμόρφωσή του ο άνθρωπος θέλει να μετέχει, θέλει να μπορεί να μετέχει ισότιμα, καθώς και ο ίδιος αντιλαμβάνεται όχι μόνο κατόπιν μελέτης, αλλά και ενδόμυχα, απροσδιόριστα και υποσυνείδητα την ισχύ του κοινωνικού περιβάλλοντος στην διαμόρφωση του συνολικού και ατομικού «είναι» και «γίγνεσθαι» και την αναγκαιότητά του στην παντοτινή προσπάθεια ατομικής ελευθερίας και βελτίωσης.  Στο πλαίσιο της ίσης συμμετοχής στο κοινωνικό δρώμενο και γίγνεσθαι, στην πραγματική αναγκαιότητα αυτή, εμπλέκονται και την εκφράζουν οι έννοιες της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού.

Β.   Θα ξεστράτιζα πολύ περισσότερο, εάν εισερχόμουν σε μία προσπάθεια ακριβούς και ενδελεχούς ανάλυσης των πραγμάτων που επηρεάζουν τον άνθρωπο, τις θέσεις και τις συμπεριφορές του και, ακόμα και εάν το επιτύγχανα – πράγμα μάλλον απίθανο – δεν νομίζω ότι και πάλι θα είχαμε νόμους, παρά μόνο κανόνες και μάλιστα έτοιμους τα καταρρεύσουν. Είναι σαφές ότι ο άνθρωπος θα ανατρέψει και τους «νόμους» αυτούς, ακόμα και προβάλλοντας, εφευρίσκοντας, πιστεύοντας σε νέες δοξασίες και ιδεοληψίες, που θα φτιαχθούν από τον άνθρωπο για να ανατρέψουν τους νόμους, όσους νόμους δεν τον θεωρούν έλλογο ον, αλλά αντικείμενο του οποίου οι δράσεις καθορίζονται προδιαγεγραμμένες και μάλιστα αυστηρά, κατά 5% από το Χ, κατά 22% από το Ψ κλπ. Η αποτυχία όλων των νόμων ή αξιωμάτων κάθε μορφής και τύπου που επιδιώκουν να καθορίσουν το ανθρώπινο «είναι» ως στατικό δεδομένο και πολύ περισσότερο να ρυθμίσουν απόλυτα δεσμευτικά τις αντιδράσεις του είναι προδιαγεγραμμένη, καταδικασμένος είναι ο νόμος από την ίδια την ανθρώπινη ανυπακοή, ως αποτέλεσμα της ανθρώπινης φύσης και αργά ή γρήγορα θα αποτελεί μόνο ιστορικό δεδομένο ή επιτακτικό κανόνα κρατικού μορφώματος  

Αν υπάρχει ένας νόμος που μπορούμε να πούμε ότι ισχύει αυτός είναι ο νόμος της μη δυνατότητας ύπαρξης τέτοιου νόμου. Μόνο κανόνες με την έννοια του μη απόλυτου μπορούν να βρεθούν, μπορούν να υπάρξουν, μπορούν να γίνουν δεκτοί από τον άνθρωπο, ποτέ όμως και αυτοί δεν μπορούν να αποκτήσουν απόλυτη ισχύ, να μεταβληθούν σε νόμους. Η ίδια η επιτυχία των κανόνων έγκειται στην εγγενή σχετικότητά τους, οι κανόνες για να είναι πραγματικοί και ουσιαστικοί πρέπει να μπορούν να τεθούν και να μεταβληθούν από τον ίδιο τον άνθρωπο, ισότιμα και ίσα μετέχοντα στο όργανο της θέσπισής τους, στην ίδια την κοινωνία. 

 

Γ.           Κατά κανόνα συνεπώς ο άνθρωπος έχει μία ελευθεριακή ιδιότητα συνείδησης, που βασίζεται και στην σχέση του ατομικού με το κοινωνικό, αλλά και στην εσώτερη δική του θεώρηση της ατομικότητας. Κατά κανόνα επίσης ο άνθρωπος αναζητεί το «καλύτερο», όπως όμως αυτός το αντιλαμβάνεται ή το πιστεύει. Η μόνη σταθερά σε αυτό που μπορεί να διατυπωθεί ως κανόνας είναι ότι το «καλύτερο» αυτό, έχει πάντα μέσα του μία δόση ατομικού. Πάντα το «καλύτερο» για τον κάθε άνθρωπο θα αναφέρεται στο ελάχιστο έστω και στον εαυτό του. Ακόμα και οι αυτόβουλες «θυσίες» περιέχουν πάντα ένα στοιχείο ατομισμού. Το «δύσκολο» ζήτημα στην περίπτωση αυτή ως προς την κατεύθυνση της αναζήτησης είναι το πόσο και πως εμπλέκεται το «κοινωνικό» στοιχείο στις επιλογές και αναζητήσεις του ανθρώπου, καθώς ο άνθρωπος δεν έπαψε ποτέ να λογίζει τον εαυτό του ως μονάδα, ως οντότητα αυθύπαρκτη. Για να το ορίσω ακόμα περισσότερο θα πώ ότι το ζητούμενο είναι: πως ο άνθρωπος αναζητεί το καλύτερο για το σύνολο δια του οποίου επέρχεται και η δική του βελτίωση. Στην περίπτωση αυτή το ατομικό στοιχείο βελτίωσης γίνεται μέρος της συνολικής κοινωνικής βελτίωσης που επιδιώκει ατομικά ο άνθρωπος.

Κάπου στο σημείο αυτό ξεκινάει και ο σοσιαλισμός ως κοσμοθεωρία που οφείλει να εντάσσει, να περιλαμβάνει τον άνθρωπο ως ατομικότητα σε μια αυτόβουλη, «ευχάριστη», ελευθεριακή  (και μη καταπιεστική) συλλογικότητα. 

Ουσιαστικά πρόκειται για μία ισορροπία μεταξύ ατομικού και συλλογικού, ακόμα και για μια ισορροπία αντίληψης, για την οποία δεν μπορούμε να θεσπίσουμε νόμους, αλλά πάντα θα πρέπει να «εξυπηρετεί» και να κινείται με βάση τους κανόνες της ατομικής ελευθερίας και της αναζήτησης, σε τέτοιο βαθμό ώστε το άτομο να έχει την αξία του να μπορεί να είναι ίσος παράγων της ισορροπίας αυτής, να μετέχει σε αυτή και να την συνδιαμορφώνει ισότιμα και εντέλει σε καθεστώς ισότητας (δημοκρατία).

Μόνο με τους όρους αυτούς μπορούμε να μιλάμε για σοσιαλισμό, χωρίς τους όρους αυτούς ισορροπία δεν δύναται να υπάρξει, ανατρέπεται και οδηγούμαστε είτε στον άκρατο ατομισμό της ζούγκλας είτε στην κυριαρχία του κοινωνισμού και των ατόμων που την εκφράζουν και την θεσμίζουν έναντι των λοιπών που οδηγεί στις ολιγαρχίες και στις απολυταρχίες. Τελικά οδηγούμαστε σε ένα  ουσιαστικό συντηρητισμό που μεταφράζεται σε τελμάτωση της ελευθερίας και της προσπάθειας βελτίωσης των «ανθρωπίνων πραγμάτων». Τον συντηρητισμό αργά ή γρήγορα θα τον ανατρέψει σε κάθε επίπεδο, η προσπάθεια για το καλύτερο που πάντα χαράζουν ή εφευρίσκουν κάποιοι «ευαίσθητοι» πρωτοπόροι. Τον συντηρητισμό αυτό αποφεύγουν και καταλύουν ουσιαστικά οι πιο πάνω «ισορροπίες» αυτές της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού, χωρίς νόμους και αξιώματα, αλλά μόνο με την ελευθεριακή κοινωνική αυτοθέσμισή απλών κανόνων. 

Πρέπει λοιπόν για όσους από εμάς αντιλαμβανόμαστε ως αναγκαιότητα για την ελευθερία και την βελτίωση των του ανθρώπου πραγμάτων, την πρόταξη του κοινωνικού ίσου, να αποτελεί προτεραιότητα η ελεύθερη, ίση συμμετοχή του ανθρώπου, όλων ανεξαίρετα, σε άπαντα τα κοινωνικά δρώμενα με την έννοια της ουσιαστικής δυνατότητας συνδιαμόρφωσης αυτών. Αυτός είναι ο μόνος κανόνας της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού. Αυτό είναι το μόνο και το πρώτο που πρέπει να καταλάβουμε, να διδάξουμε και να κάνουμε.

Οκτώβριος 19, 2007

ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ: ΠΟΙΟ ΠΑ.ΣΟ.Κ. ΘΕΛΟΥΜΕ, ΠΟΙΟ ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΑΓΚΗ ΚΑΙ ΜΕ ΠΟΙΟΥΣ;.

Filed under: Uncategorized — dimkaramitsas @ 8:31 πμ

Η αναγκαιότητα του διαλόγου !

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.