Διάλογος για την Κοινωνία

Δεκέμβριος 22, 2007

Το «νέο ΙΝ.ΚΑ.» επιβραβεύεται για τις προσπάθειές του με την μη χορήγηση κρατικής επιδότησης

Μία ακόμα σοφή κίνηση της κυβέρνησης Καραμανλή, που δείχνει το ποιόν της
Η κατάληψη του κράτους από τη Ν.Δ. επιτείνεται  
Στο μποϋκοτάζ μας στη ΔΕΗ το ΥΠΑΝ απαντά με εξαίρεση του Νέου ΙΝΚΑ από την χρηματοδότηση των Ενώσεων Καταναλωτών
Δεκέμβριος 21, 2007
Σύμφωνα με την υπ’ αριθμ. Ζ1/1619/7-12-2007 απόφαση του Υπουργού Ανάπτυξης, ο εν λόγω υπουργός ορίζει την ετήσια επιχορήγηση 36 αναγνωρισμένων Ενώσεων Καταναλωτών με το συνολικό ποσό των 300.000,00 € (τριακόσιες χιλιάδες ευρώ), λαμβάνοντας, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει  υπόψη, τη γενική δράση και τις προοπτικές τους. Τούτο άλλωστε, εν μέρει, αποτελεί και την επιταγή του νόμου, χωρίς η αιτιολογία αυτή να είναι και η πλέον σύννομη.
Ο νόμος άλλωστε επιτάσσει την ενίσχυση των ενώσεων καταναλωτών από το κράτος, καθώς τους στερεί την δυνατότητα σειράς ολόκληρης οικονομικών μέσων και πόρων. Η απόφαση αυτή οφείλει να είναι αντικειμενική, με βάση συγκεκριμένα, καθοριζόμενα εκ του νόμου κριτήρια και φυσικά όχι πολιτική – κομματική. 
Τα αρμόδια όργανα του υπουργείου ανάπτυξης φαίνεται πως δεν αντιλαμβάνονται ότι χειρίζονται δημόσιο χρήμα, χρήματα των φορολογουμένων Ελλήνων πολιτών και με βάση τις προσωπικές τους διαθέσεις, που δεν έχουν κανένα έρεισμα στο νόμο, παράνομα κατά την τεκμηριωμένη νομικά άποψή μας και χωρίς καμμία αιτιολογία, εξαίρεσαν το Νέο ΙΝΚΑ από την χρηματοδότηση, παρότι το το Νέο ΙNKA, αποτελεί – μεταξύ άλλων – την πολυπληθέστερη αναγνωρισμένη Ένωση Καταναλωτών από το 1996. Κατωτέρω αναλύεται και τι άλλο αγνόησαν και παρανόησαν (εκτός από τον θεσμικό τους ρόλο και τις επιταγές του νόμου) τα όργανα του υπουργείου Ανάπτυξης. 
Εν πρώτοις επισημαίνουμε ότι η απόφαση αυτή του Υπουργείου Ανάπτυξης μας τιμά και μας καταξιώνει στα μάτια των αδέσμευτων και ενεργών πολιτών. Είναι σαφές ότι, εξαιτίας της έντονης, ουσιαστικής και αδέσμευτης ενεργοποίησής του, το «Νέο ΙΝΚΑ», αποτελεί στόχο των κυβερνώντων.Το «Νέο ΙΝΚΑ», με εθελοντική κατά βάση εργασία των μελών, όχι μόνο επιβιώνει συνεχώς, αλλά καταφέρνει να οδηγεί στην δικαίωση χιλιάδες συμπολίτες μας κάθε χρόνο, επί των καταναλωτικών θεμάτων που τους απασχολούν, να μετέχει ενεργά στο ζητούμενο της καταναλωτικής παιδείας, να εκδίδει περιοδικά, να διοργανώνει συνέδρια (εθνικά & διεθνή), να ενημερώνει το καταναλωτικό κοινό για κάθε εξέλιξη, να διατηρεί δικτυακό τόπο στο διαδίκτυο και να αγωνίζεται για κάθε θέμα που αφορά στους καταναλωτές και εν τέλει να διεκδικεί και να υπάρχει ως υπολογίσιμη συνιστώσα και φωνή των καταναλωτών.
Είναι σαφές, ότι ο αδέσμευτος και ουσιαστικός ρόλος της ενώσεώς μας δεν είναι αρεστός σε μία μεγάλη μερίδα των οικονομικά ισχυρών της χώρας και όσων τους εκφράζουν, αυτούς και τις επιδιώξεις τους, που βάλλονται από το σωματείο μας. Έτσι φαίνεται ότι το υπουργείο Ανάπτυξης θέλει να αγνοεί τα στοιχεία που του προσκομίσαμε, τα οποία παρέπεσαν στο συρτάρι των πολιτικά ανεπιθύμητων, λες και ο νόμος προβλέπει την χρηματοδότηση μόνο των πολιτικά επιθυμητών στην εκάστοτε πολιτική ηγεσία και όχι την χρηματοδότηση των ενώσεων που έχουν τις προϋποθέσεις που θέτει, χωρίς την μεσολάβηση πολιτικο-κομματικών κριτηρίων.
Στον ογκώδη φάκελο που μας ζητήθηκε και καταθέσαμε στο Υπουργείο για τις δράσεις μας κατά  τα έτη 2006, 2007 αλλά και το σχεδιασμό δράσης μας για το 2008, προκειμένου να υπολογίσει το ποσό της επιβαλλόμενης από το νόμο χρηματοδότησής μας, αποστείλαμε λεπτομερή στοιχεία για τις προσπάθειες που κάνει το Νέο ΙΝΚΑ και σε τοπικό αλλά και σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο σε συνεργασία με τους Έλληνες και τους Ευρωπαίους εταίρους.
Έχουμε καταφέρει να κινούμαστε διαδικτυακά με ένα σύγχρονο και εύχρηστο site το οποίο τροφοδοτείται καθημερινά με θέματα που αφορούν στην προστασία του Έλληνα καταναλωτή.Από το site μας μπορεί ο καθένας να καταχωρεί την καταγγελία του για την οποία στη συνέχεια μεριμνούν οι εθελοντές σύμβουλοι καταναλωτών και οι νομικοί μας σύμβουλοι.  Παράλληλα έχουμε αναπτύξει μια διαδραστική επαφή με τους πολίτες μέσω του blog μας και συνομιλούμε σε καθημερινή βάση μοιραζόμενοι τις σκέψεις αλλά και τους προβληματισμούς μας. Μόνο τις τελευταίες 15 μέρες στο blog μας και στο site μας μπήκαν και κατέθεσαν την άποψη τους πάνω από 40.000 πολίτες για το μποϋκοτάζ κατά των αυξήσεων στα τιμολόγια της ΔΕΗ. Εκδίδουμε το περιοδικό μας το οποίο και αποστέλλουμε σε μέλη μας αλλά και το μοιράζουμε δωρεάν σε πολίτες στο μετρό και σε άλλα σημεία. Σε αυτό καλύπτονται πολλά και ενδιαφέροντα θέματα που αφορούν σε σύγχρονα καταναλωτικά ζητήματα, αλλά και έρευνες και μελέτες ειδικών επιστημόνων για την υγεία, το περιβάλλον, τους μετανάστες, τη διατροφή, τη διαφήμιση, την εταιρική κοινωνική ευθύνη, την κοινωνική οικονομία, τις τράπεζες και τις τηλεπικοινωνίες.Φαίνεται πως οι δράσεις μας αυτές φαντάζουν αρνητικές στο Υπουργείο και για τον λόγο αυτό μας επιχορήγησε με το συνολικό ποσό των μηδέν (0) Ευρώ. Καλύτερα θα λέγαμε ότι οι δράσεις αυτές εκμηδενίζονται από τους κυβερνώντες, με βάση κριτήρια που δεν θέτει ο νόμος, ούτε μπορούν να τα εκφράσουν, διότι θα ομολογήσουν ότι παρανομούν εις βάρος του ελληνικού λαού.

Εμείς με τις νόμιμες δικαστικές διαδικασίες θα τους προκαλέσουμε να προβάλλουν τα μη υφιστάμενα στο νόμο «κριτήρια» αυτά. Έχουμε μάλιστα την βεβαιότητα ότι θα βρεθούν σε τρομερό δίλημμα, διότι, αν το πράξουν θα ομολογήσουν κριτήρια παράνομα και, εάν δεν το πράξουν, θα ομολογήσουν πράξεις παράνομες, συνυπογράφοντας οι ίδιοι την βασιμότητα των αιτιάσεών μας.    
Δεν θέλουμε να είμαστε αρεστοί σε κανένα υπουργό ή υφυπουργό, εμείς τα χιλιάδες μέλη του «Νέου ΙΝΚΑ» έχουμε αποφασίσει να κινηθούμε με σοβαρότητα και υπευθυνότητα απέναντι στον Έλληνα πολίτη και καταναλωτή, για να δημιουργηθεί αυτόνομο και ανεξάρτητο κίνημα πολιτών καταναλωτών. Αρεστοί θέλουμε να είμαστε στους συνανθρώπους και στους συμπολίτες μας και όχι στις κυβερνήσεις και σε ό,τι αυτές εκφράζουν.
Το Υπουργείο θεωρεί ότι μπορεί με τον τρόπο αυτό να φιμώσει τα χιλιάδες μέλη του σωματείου μας, ότι μπορεί να μας παρεμποδίσει στο αδέσμευτο έργο μας. Για μία ακόμα φορά το ενημερώνουμε με μία φωνή ότι σφάλλει, ότι είμαστε τόσο αποφασισμένοι όσο είναι και ο σκοπός μας δυνατός, ιερός, αγέρωχος, αταλάντευτος. Δεν μπορούν να μας νικήσουν, έρχονται και παρέρχονται τα πολιτικά πρόσωπα, εμείς όμως παραμένουμε όρθιοι στις επάλξεις, ανίκητοι και ακλόνητοι. Η φλόγα μας δεν σβήνει, αλλά θεριεύει, όταν βλέπει ποιοι είναι απέναντί της, τι πρεσβεύουν, τι επιδεικνύουν.  Τους δόθηκε η ευκαιρία – φερθήκαμε μεγαλόψυχα και δεχθήκαμε την συγγνώμη τους – καθώς παρήλθαν οι πρώτοι ηττημένοι πολέμιοί μας, φαίνεται πως ήλθε η σειρά των επόμενων … .
Το «Νέο ΙΝΚΑ» θα είναι πάντα κοντά στον χιλιοταλαιπωρημένο κάτοικο αυτής της χώρας. Σε αυτόν και αυτήν που τους αφαιμάζουν συνέχεια, που τους στερούν την δυνατότητα όσων δικαιούνται ως άνθρωποι .
Όσο προσπαθούν, τόσο περισσότερο θα θεριεύει και θα ανθίζει το δέντρο που φυτέψαμε και θα προστατεύσουμε, χιλιάδες άνθρωποι!!!

Δεκέμβριος 17, 2007

Δ.Ε.Η. Α.Ε. : Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΤΗΝ ΕΞΑΠΑΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ , ΤΟ ΠΑΡΕΧΟΜΕΝΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΓΑΘΟ , Η Ε.Ε. & ΟΙ ΙΔΙΩΤΕΣ.

Δ.Ε.Η. Α.Ε. : Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΤΗΝ ΕΞΑΠΑΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ , ΤΟ ΠΑΡΕΧΟΜΕΝΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΓΑΘΟ , Η Ε.Ε. & ΟΙ ΙΔΙΩΤΕΣ.  

1.         Η Δ.Ε.Η. , η Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού, ιδρύθηκε τον Αύγουστο του 1950, για να λειτουργήσει «χάριν του δημοσίου συμφέροντος» με σκοπό τη χάραξη και εφαρμογή μιας εθνικής ενεργειακής πολιτικής, η οποία μέσα από την εντατική εκμετάλλευση των εγχώριων πόρων, να κάνει το ηλεκτρικό ρεύμα κτήμα και δικαίωμα του κάθε Έλληνα πολίτη, στη φθηνότερη δυνατή τιμή [1]. Το 1956 η Δ.Ε.Η. εξαγόρασε όλες τις ιδιωτικές μονάδες παραγωγής ενέργειας.  Αποτέλεσε τον μοναδικό μονοπωλιακό και δημόσιο φορέα ηλεκτρικής ενέργειας της χώρας. Απολαμβάνοντας σειράς ειδικών νομικών προνομίων, αναπτύχθηκε και δημιούργησε το δίκτυο διανομής, το μοναδικό υπάρχον στην χώρα. Eίναι σαφές ότι η δημιουργία, η ανάπτυξη, η ύπαρξη η ίδια της Δ.Ε.Η. οφείλεται αποκλειστικά στις θυσίες του ελληνικού λαού, καθώς από πουθενά άλλου δεν υπήρξε χρηματοδότηση της Δ.Ε.Η. . Είναι σαφές, γνωστό και αυτονόητο, το αναφέρω για να το συλλάβουμε και για να μην το λησμονούμε, κανείς άλλος δεν είναι ο δημιουργός της Δ.Ε.Η  παρά μόνο ο Ελληνικός λαός.  

2.        H ηλεκτρική ενέργεια: ένα βασικό βιοτικό αγαθό για τον άνθρωπο και για την οικονομία της χώρας.  Δεν χωρεί πιστεύω ουδεμία διαφωνία, ούτε χρήζει ανάλυσης – επιχειρηματολογίας το γεγονός ότι το ηλεκτρικό ρεύμα αποτελεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια, την κεντρική μορφή ενέργειας για την ζωή του ανθρώπου και την λειτουργία της οικονομίας. Είναι σαφές ότι η ζωή του σύγχρονου ανθρώπου και η κάλυψη των βασικών – κυρίαρχων βιοτικών του αναγκών είναι άμεσα εξαρτημένη από την κατανάλωση ηλεκτρικού ρεύματος. Το γεγονός αυτό εντάσσει το ηλεκτρικό ρεύμα, την ηλεκτρική ενέργεια στην σφαίρα των άμεσων βιοτικών ανθρώπινων και κοινωνικών αγαθών και εκ του λόγου αυτού πρέπει να τυγχάνει ειδικού καθεστώτος. Κατά την άποψή μου για τα αγαθά αυτά που εξυπηρετούν τέτοιες βασικές βιοτικές αναγκαιότητες η κερδώα εμπορική τους εκμετάλλευση πρέπει να μην υφίσταται και, εάν υφίσταται, να καταργηθεί. Μην ξεχνάμε πως ό,τι βρήκαν οι ιδιώτες, κατά την μετοχοποίηση της Δ.Ε.Η., την 1/1/2001, ήταν περιουσία και θυσία γενεών Ελλήνων. Τούτο αποτελεί σαφή πολιτική μου θέση, χωρίς περιθώρια παρερμηνείας καθώς δεν μπορεί η κάλυψη των βασικών βιοτικών αναγκών του ανθρώπου και πολύ περισσότερου του ηλεκτρικού ρεύματος που αποτελούσε δημόσια περιουσία, να αποτελεί αντικείμενο κέρδους και κερδοσκοπίας.   

3.          Οι εντολές της Ευρωπαϊκής Ενωσης (Επιχειρήσεων, θα προσέθετα εγώ) και η ολιγοψυχία[2] των σοσιαλδημοκρατικών ευρωπαϊκών κομμάτων (μαζί με την δεδομένη θέση των συντηρητικών και νεοφιλελεύθερων υπέρ των μεγάλων ιδιωτικών συμφερόντων), μετέβαλλε την Δ.Ε.Η. σε ανώνυμη κερδοσκοπική εταιρεία. Πρόκειται για την αποθέωση της ιδιωτικοποίησης, πρόκειται για την απόλυτη πολιτική και κοινωνική ύβρη, ως αυτή σηματοδοτείται από την καταπάτηση κάθε μέτρου. Μία δημόσια επιχείρηση παραγωγής ενέργειας που δημιουργήθηκε με θυσίες δεκαετιών όλων των Ελλήνων, μετατράπηκε «εν μία νυκτί» σε ανώνυμη κερδοσκοπική εταιρεία. Το ίδιο το αγαθό μεταβλήθηκε σε προϊόν εκμετάλλευσης. Θεωρητικά και κατά τους υποστηρικτές της ιδιωτικοποίησης της Δ.Ε.Η., η κίνηση αυτή θα προκαλούσε την εισροή κεφαλαίων προκειμένου να γίνουν επενδύσεις από την Δ.Ε.Η., στον τομέα της παραγωγής ενέργειας, ιδιαίτερα ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (Α.Π.Ε.) μη εχθρικών προς το περιβάλλον. Εκτοτε, εάν είδατε εσείς κάποια σημαντική κίνηση της Δ.Ε.Η. Α.Ε. στον τομέα αυτό θα σας καλούσα να μου το ανακοινώσετε, διότι εγώ έχω την αντίθετη πληροφόρηση. Η Δ.Ε.Η. Α.Ε. απείχε συστηματικά και σκόπιμα, υπέρ των ιδιωτών,  από την δημιουργία μονάδων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από Α.Π.Ε. . Αυτή είναι δυστυχώς η πραγματικότητα, που δεν αποτελεί αποτέλεσμα οικονομικής αδυναμίας, αλλά σκόπιμης πολιτικής απόφασης.  

4.        Το δημόσιο στις μέρες μας, διαχειριζόμενο δικά μας χρήματα, όταν έχει σκοπό να μεταβιβάσει κάτι σε ιδιώτες συνήθως το πουλάει φθηνά, το ξεπουλάει (δείτε το παράδειγμα του «κολοσσού» Ο.Τ.Ε.). Όταν θέλει να αγοράσει, το αγοράζει στο θεωρητικό μέγιστο της αξίας του ή και πέραν αυτής (δείτε Γερμανός Α.Ε.). Δεν θα εισέλθω σε πικρόχολα πολιτικά σχόλια που θίγουν πρόσωπα, όχι γιατί δεν πιστεύω σε αυτά (το αντίθετο), αλλά γιατί δεν θέλω να εισέλθω σε ένα κυκεώνα αντεγκλήσεων περί της τιμιότητας των σύγχρονων πολιτικών. Η πορεία της Δ.Ε.Η. που από έντονα κερδοφόρος «μετατράπηκε» ξαφνικά από το 2005 σε έντονα ζημιογόνο αποδεικνύει του λόγου μου το αληθές. Αυτά τα φαινόμενα σε μονοπωλιακώς δραστηριοποιούμενες επιχειρήσεις δεν είναι δυνατά, ούτε πιστευτά για τον ελάχιστο χρόνο στον οποίο συντελέστηκαν. Ακόμα και ανικανότητα των διοικούντων να υφίσταται, το είδος της επιχειρηματικής δραστηριότητας δεν μπορεί να αιτιολογήσει το «δραματικό» αποτέλεσμα, ούτε στο ελάχιστο.              

5.        Που αποσκοπούν οι πρόσφατες αυξήσεις στα τιμολόγια της Δ.Ε.Η.            

     Η αιτιολογία της σειράς των αυξήσεων είναι σαφής και προκύπτει από τις ίδιες τις ανακοινώσεις της Δ.Ε.Η. . Σκοπός των αυξήσεων είναι να καταστήσει το παραγόμενο και εμπορευόμενο προϊόν έντονα κερδοφόρο, ώστε να εισέλθουν στον τομέα της παραγωγής (πιθανόν μελλοντικά και της εμπορίας )  ιδιώτες, αφού η τιμή πώλησης της παραγόμενης από τους ιδιώτες ηλεκτρικής ενέργειας είναι άμεσα συναρτόμενη με την τιμή εμπορίας – πώλησης στους καταναλωτές. Αυτό που έφτασε στα αυτιά μου, από γνώστες εκ των έσω, είναι ότι ο στόχος είναι η αύξηση της τιμής, κατά 50 % μέχρι τέλους του 2008 (σε σχέση με την προ της τελευταίας αυξήσεως τιμή). Ποιοι είναι οι κερδοσκόποι: οι γνωστές μεγάλες ιδιωτικές αλλοδαπές και εγχώριες επιχειρήσεις. Ποιο είναι το κράτος των Ελλήνων ; αυτό προσθέστε το μόνοι σας.  

6.        Τα προσχήματα           

          To 1ο πρόσχημα για την αύξηση της τιμής της ηλεκτρικής ενέργειας, ήταν αυτό της αύξησης της τιμής του πετρελαίου. Επισημαίνω ότι η πατρότητα του αιτήματος για αύξηση ανήκει στην ίδια την κυβέρνηση και όχι στην διορισθείσα διοίκηση της Δ.Ε.Η. Α.Ε..  Όμως, η Δ.Ε.Η. παράγει ηλεκτρική ενέργεια από πετρέλαιο μόνο σε ποσοστό περίπου 10% της συνολικής παραγωγής. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με το ότι η μέση ετήσια αύξηση της τιμής του πετρελαίου σε σχέση με το Ευρώ ήταν 6,5 % θα δικαιολογούσε μία αύξηση της τάξεως του 1%. Καταρρέει λοιπόν το ψευδο-επιχείρημα και καταδεικνύεται ο προσχηματικός του χαρακτήρας. Η ίδια η ρήτρα πετρελαίου, την οποία ενέκρινε ο κ. υπουργός ανάπτυξης είναι από μόνη της έκνομη, καθώς προβλέπει μόνο σταθερότητα και αύξηση, χωρίς να προβλέπει την μείωση της τιμής σε περίπτωση πτώσης των τιμών του πετρελαίου. 

            Το 2ο πρόσχημα είναι η ανάπτυξη φιλικών προς το περιβάλλον Α.Π.Ε. . Μα η ενέργεια από Α.Π.Ε. είναι κατά βάση δωρεάν, δεν προϋποθέτει την ανάλωση, αλλά παρέχεται από τα φυσικά φαινόμενα. Επίσης, η Δ.Ε.Η. Α.Ε. επιδεικτικά απείχε από την δημιουργία μονάδων παραγωγής από Α.Π.Ε. από την μετοχοποίηση – ιδιωτικοποίησή της και ένθεν. Τι επικαλείται σήμερα ; το κέρδος των ιδιωτών έναντι όλων ημών των καταναλωτών ;  Αρα η Δ.Ε.Η., εάν εξακολουθούσε να εξυπηρετεί το κοινό συμφέρον ή ήθελε να το εξυπηρετήσει, ακόμα και με την οικολογική του χροιά για την οποία ουδόλως κόπτεται επί τόσα έτη, έπρεπε 1η και κυρίαρχα να αναπτύξει περαιτέρω μονάδες Α.Π.Ε. και όχι να αφήνει το πεδίο ελεύθερο στην ιδιωτική κερδοσκοπία.

                     Το 3ο πρόσχημα είναι αυτό που στηρίζεται στην μείωση της τιμής για τους καταναλωτές, λόγω της ιδιωτικοποίησης και του «ανταγωνισμού». Η τακτική είναι απλή : ο δημόσιος φορέας αυξάνει υπέρογκα την τιμή και παρέχει κακές υπηρεσίες, εισέρχεται ο ιδιωτικός να λάβει μέρος στην κερδοσκοπία, αποτέλεσμα: ελάχιστη μείωση της τιμής σε σχέση με την υπέρογκη, αγιοποίηση του ιδιωτικού φορέα και μεγάλα κέρδη για τους ιδιώτες. Τούτο γιατί η τιμή ποτέ δεν εξετάζεται από την άποψη του πραγματικού κόστους του παρεχόμενου αγαθού, αλλά μόνο συγκριτικά χρονικά. Εν ολίγοις, όλοι διαπιστώνουν μείωση τιμής, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι με βάση το κόστος παραγωγής πρόκειται για καταχρηστική και παράνομη κερδοσκοπία. Στην περίπτωση της Δ.Ε.Η. το νομικό πλαίσιο είναι έτοιμο και περιμένει τους ιδιώτες παρόχους. Το μοντέλο Ο.Τ.Ε. θα εφαρμοστεί και πάλι και, εάν πιστεύετε, ότι υπάρχει μείωση της τιμής και όχι κερδοσκοπία, σκεφτείτε πόσο συμφέρουσα και κερδοφόρος είναι η «επένδυση», ώστε να συνωστίζονται δεκάδες εταιρείες για να «επενδύσουν».    

7.        Τα προνόμια : Η απάτη εις βάρος του ελληνικού λαού και υπέρ των ιδιωτικών συμφερόντων. 

           Δεν γνωρίζω εάν το έχετε αντιληφθεί, αλλά τα προνόμια της Δ.Ε.Η. Α..Ε. στην χρήση της δημόσιας περιουσίας εξακολουθούν να ισχύουν. Η χρήση των δημόσιων ορυχείων, των κοινόχρηστων υδάτων, οι «δουλείες» για την διέλευση του δικτύου κλπ. εξακολουθούν να υφίστανται. Οι ιδιώτες μέτοχοι της Δ.Ε.Η. Α.Ε. αποκερδαίνουν τεράστια χρηματικά ποσά από την άνευ ανταλλάγματος χρήση των δημόσιων και κοινόχρηστων πόρων. Η Δ.Ε.Η. Α.Ε. είναι δημόσια μόνο όταν πρόκειται να ευνοήσει τους μετόχους της, και, εάν για το κρατικό 51% αυτό είναι θεμιτό, για το ιδιωτικό 49% τούτο αποτελεί απάτη εις βάρος του ελληνικού λαού στον οποίο ανήκουν τα ανωτέρω αγαθά.  

8.        Κάποιες λύσεις – προτάσεις

            Πέρα από τις χιλιοειπωμένες λύσεις, πέρα από τα αδιέξοδα που δημιουργεί ο ίδιος ο καπιταλισμός επενδύοντας ακόμα και στην λύση τους, πρέπει να δούμε κάποιες άλλες λύσεις στο θέμα της Δ.Ε.Η. .

             Το 1ο και κεφαλαιώδες ως πολιτική θέση είναι η αποεμπορευματικοποίηση του βιοτικού κοινωνικού αγαθού της ηλεκτρικής ενέργειας. Κάθε αγαθό που έχει βασικό βιοτικό προορισμό πρέπει να ανήκει στην κοινωνία και να μην έχει εμπορικό προσανατολισμό. Πρέπει να πληρώνουμε το ηλεκτρικό ρεύμα όσο κοστίζει και, εάν θέλουμε νέες επενδύσεις, να αποφασίζουμε ως κοινωνία από κοινού, δημοκρατικά, για την σκοπιμότητα και την καταβολή του κόστους.

             Πέρα από την μάχη για την ακύρωση των αυξήσεων και ρητρών, είναι αναγκαίο να καταλάβουμε ότι την τιμή και την χρεία της ιδιωτικοποίησης την διαμορφώνει κατά το κλασσικό μοντέλο και ένας άλλος παράγων : η ζήτηση. Πέρα από τις οικολογικές ανησυχίες όλων, που αποτελούν αναγκαιότητα για ολόκληρο τον πλανήτη, θα ζητούσα σθεναρή και αποφασιστική μείωση της κατανάλωσης, από όλους μας και συνέχισης του μποϊκοτάζ, σε δεδομένη ημέρα της εβδομάδας και επί δεδομένη ώρα (1/2 ώρα π.χ.) προκειμένου να μειωθεί η κατανάλωση και η ζήτηση του προϊόντος – αγαθού. Είναι απλό, συμβολικό, μα και ιδιαίτερα ουσιαστικό συνάμα[3].

             Πέραν τούτων και τελειώνοντας, θα πρέπει ο καθένας μας να αναζητήσει την ενεργειακή του αυτονομία. Θα πρέπει να πιέσουμε για την δημιουργία και συμφέρουσα οικονομικά εγκατάσταση οικιακών Α.Π.Ε. που θα μπορούν να συμβάλλουν στην μείωση της ενεργειακής εξάρτησης, στην μείωση των ρύπων και στην μείωση της ζήτησης εμπορεύσιμου ηλεκτρικού ρεύματος. Η αυτονομία ελευθερώνει τον άνθρωπο από τις εξαρτήσεις.                       



[1] Η έκφραση ανήκει στον δικτυακό τόπο της Δ.Ε.Η. [2] Είναι το λιγότερο δεικτικό ουσιαστικό που μπορώ να χρησιμοποιήσω

[3] Η χρήση μη ενεργοβόρων συσκευών, τα μη ενεργοβόρα κτήρια, η αποφυγή σπατάλης αποτελούν μερικές μεθόδους. 

Δεκέμβριος 3, 2007

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ, ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΓΝΩΣΗ: ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΘΕΛΚΤΙΚΗ, ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ, ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΓΝΩΣΗ: ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΘΕΛΚΤΙΚΗ, ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ 

Για τις ανάγκες του παρόντος κειμένου θα αποκαλέσουμε «παιδεία»[1] , το τμήμα  της που αποτελεί αντικείμενο του εκπαιδευτικού συστήματος και σε αυτό αναφέρεται από την άποψη της παροχής ειδικών επιλεγμένων γνώσεων. Η γνώση ως ευρύτερη έννοια περιλαμβάνει το σύνολο της πληροφορίας που τίθεται υπόψη του ανθρώπου ώστε να κατανοήσει και γνωρίσει το σύνολο των υλικών και άϋλων στοιχείων που βρίσκονται παντού γύρω του.

Η «παιδεία» στην Ελλάδα παρέχεται κατά βάση μέσα από ένα οργανωμένο σύστημα, που λειτουργεί υπό την κρατική μέριμνα ή εποπτεία. Νομίζω πως θα ήταν ανεδαφικό σήμερα να θέσουμε, ως θέμα προς διερεύνηση, το, εάν θα ήταν προτιμότερη η ατομική και όχι ομαδική παιδεία, δηλ. η μόρφωση του καθενός με τον τρόπο και το περιεχόμενο που αυτός θέλει και εάν θέλει.

Η «παιδεία» αποτελεί κοινωνικό αγαθό υψίστης και ουσιώδους σημασίας και το μέγιστο πνευματικό αγαθό που μπορεί και οφείλει να παρέχει ένα κράτος στους πολίτες του. Είναι παράλληλα, η παιδεία, μια προετοιμασία του μέλλοντος μιας χώρας, καθώς κατά βάση αναφέρεται στη νέα γενιά.

Πολλά, πάμπολλα θα μπορούσε να γράψει κανείς για την παιδεία και όσα μπορεί να προσφέρει, αλλά θέμα μου είναι οι παθογένειες που αυτή εμφανίζει. Είναι γνωστό σε όλους ότι η εκπαιδευτική διαδικασία δεν είναι μια διαδικασία εύκολη για τον μαθητή, απαιτεί προσήλωση και ιδιαίτερο κόπο. Συνδεόμενη με το σύστημα εισαγωγής στην τριτοβάθμια βαθμίδα της (Α.Ε.Ι. , Α.Τ.Ε.Ι.) και με την προσδοκία για επαγγελματική και κοινωνική ανέλιξη, γίνεται υπόθεση ιδιαίτερα αγχώδης για τους μαθητές και τις οικογένειές τους.

Σε μια κοινωνία όπως αυτή που περιέγραψα στο «όραμα του δημοκρατικού σοσιαλισμού» ο προβληματισμός θα ήταν εντελώς διαφορετικός, εάν τελικά υπήρχε … .

Η πραγματικότητα της παιδείας στην χώρα μας, σήμερα, είναι ιδιαίτερα προβληματική, ζοφερή θα έλεγα και για αυτή, αν και δεν είμαι εκπαιδευτικός, θα ήθελα να καταθέσω κάποιες απόψεις μου.  

1.         Ένα ζήτημα που χρόνια με απασχολεί και απασχολεί και το σύνολο των εμπλεκομένων προσώπων είναι το γεγονός ότι το σχολείο όχι μόνο δεν είναι θελκτικό για τους μαθητές, αλλά είναι και εντελώς απωθητικό, εντελώς αρνητικό για αυτούς. Είναι σαφές και δεν πρέπει να υπάρχουν βάσιμες αντιρρήσεις ότι το εκπαιδευτικό σύστημα λειτουργεί για την συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών (αλλά και φοιτητών – σπουδαστών) ως καταναγκαστικό καταπιεστικό έργο. Είναι επίσης ευνόητο ότι η αντιμετώπιση αυτή του σχολείου – εκπαιδευτικού συστήματος δημιουργεί σαφές πρόβλημα στην μάθηση, στην λήψη της γνώσης, καθώς το σχολείο αποτελεί πλήρως αρνητικό δεδομένο και ενασχόληση για τους μαθητές.  

2.           Στο σημείο αυτό θα πρέπει να κατανοηθεί ότι υφίσταται μια χαώδης λογική αντίφαση: από την μία πλευρά υπάρχει η παροχή γνώσεων, την οποία θα έπρεπε οι μαθητές να αντιμετωπίζουν θετικά , από την άλλη υπάρχει αυτό που ήδη αναφέρθηκε, η αρνητική καταπιεστική εικόνα της εκπαιδευτικής διαδικασίας στο μυαλό των μαθητών. Η αντίφαση αυτή δεν προκαλείται βέβαια από μόνη της, αλλά για να δώσουμε λύσεις θα πρέπει να την αναλύσουμε ως προς τις αιτίες της. 

3.         Απομόνωση αμειγώς υποκειμενικών παραγόντων. Στην αρνητική – μη θελκτική θεώρηση του σχολείου είναι σαφές ότι υπεισέρχονται αμειγώς υποκειμενικοί παράγοντες που αφορούν τον καθένα μαθητή. Οι παράγοντες, μπορεί να ξεκινούν από προσωπικά ζητήματα υγείας (ψυχικής, διανοητικής ή σωματικής) και να καταλήγουν σε ζητήματα οικογενειακών, κοινωνικών ή άλλων ατομικών επιρροών. Είναι σαφές ότι το ζήτημα αυτό είναι καθαρά ατομικό και θέμα συνολικής ή ατομικής μέριμνας φυχολογίας, ψυχιατρικής ή ιατρικής. Σκοπός όμως δεν είναι να μιλήσουμε για αυτά τα φαινόμενα που πολλές φορές επιδιώκεται να αντιμετωπιστούν με την δημιουργία ειδικών σχολείων ή την ψυχολογική υποστήρικη, σκοπός είναι να σταθούμε στο φαινόμενο ως φαινόμενο συνολικής αντίληψης – θέσης των μαθητών.       

4.         Η απόκτηση γνώσεων είναι ένα ζητούμενο που χρήζει κόπο από τους μαθητές, οι διδασκόμενοι πρέπει να πιέσουν τους εαυτούς τους για να μάθουν. Αυτό δημιουργεί μία καταρχήν αρνητική στάση, η οποία όμως θα έπρεπε να εκμηδενίζεται από όσα προσφέρει η γνώση στον άνθρωπο, η επιβράβευση, η ευχαρίστηση που έρχεται από την κατοχή της γνώσης είναι πολύ ανώτερη ως συναίσθημα από τον «κόπο» που κάποιος καταβάλλει για να φθάσει ως το σημείο αυτό.  Με τον τρόπο αυτό όταν γνωρίζεις ότι θα φθάσεις στην γνώση αίρεται ευθύς εξαρχής κάθε πιθανό αρνητικό στοιχείο – πρόθεση. Αναρωτήθηκε κανείς γιατί οι μαθητές διαβάζουν άνετα και ευχάριστα βιβλία που τους προσφέρουν σειρά εξωσχολικών γνώσεων και όχι τα σχολικά τους βιβλία;  

5.         Αναλύοντας τους πιθανούς παράγοντες αυτής της «παθογένειας» του εκπαιδευτικού συστήματος θα πρέπει να αναφερθώ πρωτίστως στον καταπιεστικό εξουσιαστικό χαρακτήρα της σχέση διδάσκοντα – διδασκόμενου. Το εξουσιαστικό φαινόμενο αυτό όταν ξεπερνά τα όρια του σεβασμού, δημιουργεί όπως κάθε δράση και την αντίστοιχη αντίδραση, όταν η δράση είναι έντονη και αδικαιολόγητη, το ίδιο έντονη είναι και η αντίδραση του μαθητή, με τελικό, έσχατο όριο πέραν της σύνδεσης της καταπίεσης με την γνώση, αυτό της ολικής άρνησης της γνώσης και του σχολείου.  

6.         Πέραν όμως του φαινομένου αυτού που εξαρτάται και από την διοικητική προσέγγιση της ρύθμισης της σχέσης διδάσκοντα – διδασκόμενου, το ίδιο το σχολείο λειτουργεί καταπιεστικά για τους μαθητές. Τα σχολεία έχουν μετατραπεί σε συνεχή εξεταστικά κέντρα, στα σχολεία αντικείμενο της λειτουργίας τους δεν αποτελεί η λήψη γνώσης, αλλά η λήψη ενός καλού βαθμού, η επιτυχία στις εξετάσεις, ο κακώς εννοούμενος ανταγωνισμός μεταξύ των μαθητών, η είσοδος στα Α.Ε.Ι. και εν τέλει η πιθανή επαγγελματική αποκατάσταση. Το σχολείο έχει ξεστρατίσει από τον αντικειμενικό του σκοπό που είναι η προσφορά γνώσης, εάν θέλετε και ευρύτερης παιδείας και μόρφωσης κάθε είδους και έχει μετατραπεί σε ένα καταπιεστικό εξουσιαστικό μηχανισμό που ταλανίζει τους μαθητές και τους θέτει ευθύς εξαρχής ενώπιον ενός πρώιμου κοινωνικού και ατομικού δαρβινισμού που έχει ως στόχο της επιλογή των «καλύτερων», των πιο ευπροσάρμοστων κατ’ εμέ στις ανάγκες της αγοράς. Ο άγριος ανταγωνισμός ξεκινά κιόλας από την 1η τάξη του Δημοτικού και γιγαντώνεται στην πορεία, καθώς στόχος του σχολείου δεν είναι να μάθουν όλοι, αλλά να ξεχωρίσουν και διαβαθμιστούν οι μαθητές. Αυτός είναι ένας αρνητικός παράγοντας για τον οποίο οι μαθητές βλέπουν αρνητικά το σχολείο, μέσα μάλιστα από την κοινωνική συντροφικότητα που αναπτύσσουν μεταξύ τους. Ο «καλός μαθητής» για τα επίσημα σχολικά – καθηγητικά πρότυπα δεν είναι ο μαθητής που μπορεί να κατανοήσει, αλλά ο μαθητής «φυτό» που αποστηθίζει κάθε ανούσια πληροφορία και επιτυγχάνει στις εξετάσεις. Την αντίφαση γνώσης – εξετάσεων («φυτού») αντιλαμβάνονται ακόμα και υποσυνείδητα οι μαθητές που αρνούνται να συναινέσουν και να αποδεχθούν μια τέτοια λειτουργία του εκπαιδευτικού συστήματος.  

7.         Φαινόμενο με διαφορετική βάση είναι αυτό της επιβολής άχρηστων, χωρίς ουσία εξειδικευμένων γνώσεων. Το υπάρχον εκπαιδευτικό σύστημα με την λειτουργία του ως εξεταστικού κέντρου διαλογής μαθητών, αλλά και προκειμένου να βολέψει σε φροντιστηριακά μαθήματα τους χιλιάδες άνεργους καθηγητές που παράγει, ακόμα εάν θέλετε και για να ενισχύσει την ταξική ανισότητα του εκπαιδευτικού συστήματος[2]  φορτώνει τα σχολικά προγράμματα με μία σειρά ανούσιων μαθημάτων και κυρίως με ειδικές «γνώσεις» – πληροφορίες που δεν έχουν καμία απολύτως ή έστω ελάχιστη πραγματική αξία, που δεν αφορούν την γνώση αυτή καθεαυτή αλλά τον επιλεκτικό δοαχωρισμό και την λειτουργία του. Τον μαθητή είναι ευνόητο ότι δεν μπορεί να τον ενδιαφέρει ως γνώση η άσκηση χημείας που επιβάλλει ως στοιχείο την αντίδραση Ψευδαργύρου, Καλίου, Χρωμίου και Χλωρίου. Δεν πρόκειται για γνώση που μπορεί να έχει θελκτική αντιμετώπιση από τους μαθητές, αλλά λειτουργεί ως βάσανο μόνο, καθώς δεν παρέχει την ευχαρίστηση της πραγματικής κατανόησης και της επίγνωσης. Ετσι η «γνώση» χάνει το θελκτικό ουσιαστικό της νόημα, δεν προσφέρει και δεν αποτελεί εξήγηση του κόσμου για τους μαθητές, αλλά παραμένει βάσανος με μόνο σκοπό την βαθμολογική, κοινωνική, εμπορική διαλογή.  

8.         Ένα επίσης αρνητικό φαινόμενο που θα ήθελα να επισημάνω και αφορά και την προετοιμασία συγκροτημένων ή μη ανθρώπων είναι η μη ύπαρξη ολοκληρωμένων γνωσιακών αντικειμένων – βιβλίων, αλλά η πολυδιάσπασή τους στην παροχή μερικών ειδικών γνώσεων, ακόμα και αντι-λογικής (π.χ. ο Ελέφαντας που είναι πράσινος και πετά ελικόπτερο που είναι βάρκα … !!!) πριν διδαχή της λογικής και του επιστητού.  

9.         Θυμήθηκα πρόσφατα με άλλους συμμαθητές μου «τα Ψηλά Βουνά» του Ζαχ. Παπαντωνίου, ως το μοναδικό αναγνωστικό που θυμόμαστε από τα σχολικά μας χρόνια, το εντυπωσιακό είναι ότι όλοι θυμόμασταν το ίδιο βιβλίο. Αντίστοιχα θυμόμασταν μόνο με καλές αναμνήσεις τους ελάχιστους καθηγητές που εισέρχονταν στην ανάλυση και εξήγηση των φαινομένων και γνώσεων που δίδασκαν στην κριτική τους θεώρηση και δεν βαθμολογούσαν ως διαχωριστικές μηχανές εργοστασίου. Το μάθημα με αυτούς ήταν απόλαυση …, ήταν χαρά. Χαρά της επαφής με την γνώση, με την ανάλυση, την σύνθεση και την πραγματικά βαθειά κατανόηση των φαινομένων, το μάθημα με αυτούς προσέφερε πραγματικά την χαρά της γνώσης. 

10.       Κάπου εκεί θα ήθελα να καταλήξω με τις προτάσεις μου. Για να γίνει το σχολείο, σχολείο γνώσης, για να αποκτήσει πραγματική αξία και να είναι θελκτικό για τους μαθητές, θα πρέπει να αποκτήσει διαφορετική δομή λειτουργίας και διαφορετικούς στόχους. Θα πρέπει πρώτα από όλα να παύσει να είναι καταπιεστικό ως σύστημα εξουσίας στρατιωτικού τύπου και να βασίζεται στον σεβασμό που προέρχεται από την γνώση. Θα πρέπει το σχολείο να παύσει να είναι κρεατομηχανή ευαίσθητων παιδικών ψυχών που αποβλέπει στον διαχωρισμό των οικονομικά πιο εκμεταλλεύσιμων από το υπάρχον σύστημα. Θα πρέπει το σχολείο να είναι σχολείο και πηγή δημοκρατίας, πηγή ουσιαστικής εκπαίδευσης και γνώσης, σχολείο συλλογικής εργασίας, ένα σχολείο θελκτικής και ουσιαστικής γνώσης. 

 

11.        Τι θα πρότεινα, πέραν όσων προκύπτουν από τα ανωτέρω και χωρίς πολλά έξοδα:

           Τροποποίηση – πραγματική μεταρρύθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος με αλλαγή φιλοσοφίας, ώστε το σχολείο να αποτελεί σχολείο γνώσης και όχι εξεταστικό κέντρο εισαγωγικό για τα Α.Ε.Ι. .

           Αλλαγή του διοικητικού οργανογράμματος των σχολείων, ώστε να καταστούν πιο ανοικτά και δημοκρατικά, κατάργηση του θεσμού της αποβολής και των πειθαρχικών κυρώσεων και αντικατάστασή τους από θεσμούς που προβάλλουν την γνώση, π.χ. μια εργασία που παρουσιάζεται στους συμμαθητές σχετική με το αντικείμενο που προκάλεσε την έπιβολή της μελέτης. Συναπόφαση από τους συμμαθητές για την επιβολή της.

           Συγγραφή ή επιλογή βιβλίων που έχουν αρχή, μέση και τέλος, που αποτελούν ενότητα γνώσης και όχι αποσπάσματα … (αποσπασματική γνώση), φλιναφήματα ή άνωθεν επιβολές άποψης.

           Τροποποίηση – αλλαγή του αντικειμένου των βιβλίων μαθημάτων, ώστε οι μαθητές να μην γίνονται αποδέκτες, αποστηθιστές – ψιττακιστές άχρηστων ειδικών γνώσεων, αλλά πρωτίστως να μαθαίνουν και να κατανοούν την ουσιαστική σημασία κάθε μαθήματος, την έννοια της κοινωνικής – γνωσιακής του χρησιμότητας, την ανάλυση και την σύνθεση ως μέσο κατανόησης και χρήσης της γνώσης, κριτική προσέγγιση του γνωστικού αντικειμένου.

           Αλλαγή του θεσμού των εξετάσεων – αποστήθισης άχρηστων ειδικών γνώσεων. Αντικατάσταση των εξετάσεων – διαγωνισμάτων από ελεύθερες μελέτες ανάλυσης και σύνθεσης πάνω στο γνωστικό αντικείμενο, που παρουσιάζουν οι μαθητές στους συμμαθητές του, πιθανόν και σε μεγαλύτερο κοινό. Κριτική συζήτηση και αξιολόγηση των μελετών και από τους ίδιους τους μαθητές. Εισαγωγή συλλογικών μελετών και συλλογικών κοινωνικών δράσεων.

           Τροποποίηση των εκπαιδευτικών προγραμμάτων, κατάργηση μαθημάτων χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο, εισαγωγή νέων μαθημάτων που βοηθούν στην εμβάθυνση της διαδικασίας ανάλυσης – σύνθεσης, κατανόησης και κριτικής σκέψης. Μαθήματα πολιτισμού, δημοκρατίας  και ουσιαστικής κοινωνικής σκέψης. Δυνατότητα των μαθητών και των εκπαιδευτικών στην από κοινού διαμόρφωση τους εκπαιδευτικού προγράμματος.

           Εξασφάλιση ελάχιστου ελεύθερου χρόνου για τους μαθητές με ευθύνη του σχολείου.

 

                  Περιμένοντας και τις δικές σας προτάσεις θαρρώ ότι οι τροποποιήσεις – αλλαγές αυτές είναι αναγκαίες, θαρρώ ότι μπορούν να συμβάλουν ουσιαστικά στην διαμόρφωση ενός ανοικτού, δημιουργικού και θελκτικού για τους μαθητές σχολείου.                      


[1] Με τον όρο παιδεία μπορεί να ταυτιστούν εννοιολογικά και ζητήματα ευρύτερα ή μερικότερα, αλλά το παρόν κείμενο αφορά την παιδεία που παρέχεται μέσα από το εκπαιδευτικό σύστημα.

[2] Αυτό υφίσταται οπωσδήποτε ως αποτέλεσμα

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.