Διάλογος για την Κοινωνία

Ιανουαρίου 29, 2009

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ, ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ & ΤΟ ΝΕΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜO

 

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ, ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ & ΤΟ ΝΕΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΌ

 

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

 

Εχω γράψει πολλές φορές πως πρέπει να ξεφεύγουμε από τα ζητήματα της καθημερινότητας, πως πρέπει να προσπαθούμε να αναλύσουμε βαθύτερα το γιατί κάτι συμβαίνει, την φύση του, τον τρόπο λειτουργίας του. Μόνο έτσι μπορούμε να ξεφύγουμε από το να μας παρασύρουν και να μας εγκλωβίζουν τα ρεύματα της καθημερινότητας, τα οποία δημιουργεί και στα οποία επενδύει το σύστημα.

Για να νικήσεις ένα σύστημα πρέπει να το μελετήσεις και να το κατανοήσεις, να αντιληφθείς τι το τρέφει με ισχύ … .

Είναι το ποιο χρήσιμο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε … .

 

Α. Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ : ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ Ή ΣΕ ΜΙΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΑΡΧΗ ?

 

1.       Έγραψα πολλές φορές [1]επίσης ότι ο κόσμος όπως των γνωρίζαμε τελειώνει, πως ο καπιταλισμός όπως των γνωρίζαμε τελειώνει, πως η ίδια του η εξέλιξη οδηγεί στο τέλος του. Ηδη βρίσκεται σε τελική φάση.

Αυτό δεν σημαίνει ότι νίκησαν οι δυνάμεις της κοινωνίας ή ότι καταρρέουν οι δομές εξουσίας και ισχύος που δημιούργησαν οι καπιταλιστές. Δεν σημαίνει πως το σύστημα καταρρέει ώστε να παύσει να υπάρχει η πυραμίδα που δημιούργησε.

Δίπλα στην πυραμίδα του καπιταλισμού και στις προηγούμενες, που χτίστηκαν όλες με το αίμα και τον ιδρώτα δισεκατομμυρίων ανθρώπων που πέρασαν πάνω από την γη, δίπλα στα συστήματα αυτά εξουσίας των λίγων, οι ίδιοι ολιγάρχες χτίζουν μια νέα πυραμίδα. Ένα νέο σύστημα εξουσίας …   

 

2.       Ο καπιταλισμός δεν είναι ένα σύστημα που αποσκοπεί στην ολοκλήρωσή του, ούτε στην ολοκλήρωση των ανθρώπων και των ανθρώπινων κοινωνιών. Δεν έχει ένα κεντρικό νόημα-θεωρία ή στόχο που να αφορά τον άνθρωπο και τις κοινωνίες του. Το κεντρικό του νόημα είναι: «εκμεταλλευτείτε και συνεχίστε εις το διηνεκές να εκμεταλλεύεστε …» . Ο στόχος του καπιταλισμού δεν είναι η ανύψωση του ανθρώπου, αλλά των κερδών κάποιων.

Στο ανθρώπινο παρελθόν όλα τα θεωρητικά πολιτικά, κοινωνικά, θρησκευτικά ή και παραγωγικά συστήματα έθεταν ένα στόχο ολοκλήρωσης, ένα στόχο ολότητας και τελείωσης. Στον καπιταλισμό κάτι τέτοιο δεν υπάρχει ως συγκεκριμένο και δομημένο κατασκεύασμα, υπάρχει μόνο η εντολή : «εκμεταλλευτείτε, όσο περισσότερο μπορείτε, όσους περισσότερους μπορείτε στο χρονικό διηνεκές».

Στην πραγματικότητα ο καπιταλισμός δεν είναι μία θεωρία, αλλά ένας μηχανισμός που εξυπηρετεί εξουσιαστικές δομές που βρίσκονται πίσω του. Ο καπιταλισμός είναι ο μηχανισμός της πυραμίδας και όχι η πυραμίδα αυτή καθεαυτή. Εννοώ σαφώς, ότι πίσω από τον μηχανισμό υπάρχουν συγκεκριμένοι άνθρωποι που κινούν τους μοχλούς του και ένα σύστημα εξουσίας που ποτέ δεν άλλαξε στα κυρίαρχα χαρακτηριστικά του, στις κυρίαρχες επιδιώξεις του, ουσιαστικά από την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Απλά, το ίδιο σύστημα κάποτε εκμεταλλεύτηκε θεωρίες ολότητας στηριζόμενες στον σκοταδισμό και εδώ και αρκετούς αιώνες εκμεταλλεύεται άμεσα τις ανθρώπινες ανάγκες.

 

3.       Εχτισε καινούργια πυραμίδα πάνω στην ανατροπή που έφερε η ανακάλυψη του αρχαιοελληνικού φιλοσοφικού και πολιτικού παρελθόντος και όσα χτίστηκαν πάνω σε αυτό από απλούς ανθρώπους, που δεν ανήκαν στο σύστημα εξουσίας: τον διαφωτισμό και την εφευρετικότητα. Αφού οι δομές της παλαιάς εξουσίας έχασαν στον κοινωνικό πόλεμο, αποφάσισαν να μετασχηματιστούν σε μηχανισμό, αντίστοιχης με τα νέα δεδομένα, εξουσιαστικής επικράτησης. Προσαρμόστηκαν στα νέα δεδομένα και με σειρά μέτρων κατάφεραν να ελέγξουν το μέλλον: το μέλλον της σκέψης, της εφευρετικότητας, των αποκυημάτων της ανθρώπινης δράσης. Δεν είναι τυχαίο ότι τα νομοθετήματα για την προστασία της πνευματικής και βιομηχανικής ιδιοκτησίας φτιάχνονται όλα μετά την Γαλλική Επανάσταση και την παλινόρθωση των μοναρχών.

Οι εξουσιαστές εγκατέλειψαν την παλιά τους πυραμίδα και έχτισαν μία νέα που εξουσιάζει τους λαούς με νέες δομές, που λειτουργεί από την εκμετάλλευση και για την  εκμετάλλευση της ανθρώπινης φύσης : των ανθρώπινων βιοτικών αναγκών.  Αφού δεν μπόρεσαν να κυριαρχήσουν στις τάσεις έφτιαξαν το καπιταλισμό, ένα σύστημα της ατέλειας, των τάσεων, των αντιφάσεων, των ανταγωνισμών, των ανισοτήτων, των ισχυρών και των αδυνάμων, των πλουσίων και των φτωχών, των αφεντικών και των υπαλλήλων, των εκμεταλλευτών και των εκμεταλλευόμενων, του νέου και του παλαιού, του καλύτερου και του χειρότερου (για οικονομική εκμετάλλευση).

Το σύστημα βασίζεται  και έχει ως αρχή του την συνεχή κινητικότητα σε κάθε επίπεδο που τον αφορά, προκειμένου να δημιουργούνται και κυρίως να καθίστανται αντικείμενο εκμετάλλευσης διάφορες τάσεις.  Το ζήτημα το έχουν μελετήσει και αναλύσει εκατοντάδες στοχαστές που έχουν συντάξει αξιολογότατες μελέτες. Εάν μπω στον πειρασμό να το αναλύσω περαιτέρω και εγώ (παρότι πάντα με έλκει η κριτική στον καπιταλισμό) θα γραφτούν χιλιάδες σελίδες και θα χαθεί το ουσιαστικό νόημα όσων θέλω να γράψω. Μπορείτε να σκεφτείτε άλλωστε και μόνοι σας και να παράγετε σοβαρές κριτικές, αλλά πάντα να έχετε στο νου σας τον μηχανισμό λειτουργίας του, ως σύστημα, τις εσωτερικές λειτουργικές του δομές. Μέσα από την κατανόηση αυτής του της αναγκαιότητας μπορείτε πανεύκολα να εξάγετε και τις τακτικές για να απονευρωθεί ο καπιταλισμός, για να νικηθεί.

    

4.       Αυτό που προκύπτει από την θεώρηση του καπιταλισμού, ενάμισυ αιώνα μετά τον Μαρξ, είναι ότι ο καπιταλισμός επειδή δεν προβάλλει ολοτικά κοινωνικά πρότυπα αλλά ένα συνεχές προτσές, κατάφερε όχι μόνο να επιβιώσει, αλλά και να κυριαρχήσει ως μηχανισμός εκμετάλλευσης. Είπαμε : βρήκε το κλειδί του να εκμεταλλεύεται τις τάσεις (που είναι ανθρώπινες ανάγκες) ή όταν δεν υπάρχουν αυτές να δημιουργεί μόνος του νέες για να τις εκμεταλλευτεί και αυτές. Τους πρώτους απεργούς, που εξέφραζαν μία ανθρώπινη ανάγκη και τάση, τους σκότωσαν στο Σικάγο, το 1886.  Μετά, όταν αντιλήφθηκε ο καπιταλισμός την τάση, αναγνώρισε τον συνδικαλισμό. Τον έθεσε όμως σε ένα νομικό πλαίσιο, σε μία δομή λειτουργίας και εξουσίας, που βόλευε τον ίδιο τον καπιταλισμό και τελικά μέσα από την θεσμική αυτή λειτουργία, κατάφερε να τον αλλοτριώσει και να τον εκμεταλλευτεί ως τάση και ως αντί-ταση. Σκεφτείτε την τα κινήματα της δεκαετίας του ’50 και του  ’60, την μουσική ροκ και πως από την απέχθεια του συντηρητισμού έγιναν μία πολύ καλή οικονομική εκμετάλλευση χωρίς πλέον ουσιαστικό νόημα. Η δημιουργία και προβολή – επιβολή τεχνητών τάσεων είναι επίσης ένα ιδιαίτερα σημαντικό κεφάλαιο του καπιταλισμού … και δεν αναφέρομαι μόνο στην μόδα, αλλά και σε πράγματα σημαντικότερα όπως κάποιους φονταμενταλισμούς.

 

5.       Ουσιαστικά, όταν η λειτουργία του καπιταλισμού παγιωθεί και δεν μπορεί να παράγει νέες τάσεις στο εσωτερικό του, θα παύσει να υφίσταται και θα μετεξελιχθεί σε ένα σύστημα ολοκληρωτικό και σταθερό. Ο Κ. Μάρξ έγραψε αρκετά πάνω σε αυτό και είχε αυτή την ελπίδα. Ορθά σκέφτηκε, αλλά οι ελπίδες του είναι μάλλον αβάσιμες. Ο καπιταλισμός κουβαλά επάνω του και εκμεταλλεύεται τα «αντίδοτα». Εκμεταλλεύεται τις βιοτικές ανάγκες του ανθρώπου για να υπάρχει να επιβάλλεται και να εξελίσσεται … μεταξύ των άλλων μία βιοτική ανάγκη του ανθρώπου είναι να απεξαρτήσει την ζωή του από την ανάγκη κάλυψης των βιοτικών του αναγκών, είναι η ανάγκη της αυτάρκειας, της αυτονομίας, της ελευθερίας, της νίκης του ανθρώπου πάνω στις ανάγκες του.

Από τις ανάγκες αυτές γεννιέται και εκπορεύεται η ανθρώπινη εφευρετικότητα[2] και ο καπιταλισμός είναι το σύστημα που κατά βάση στηρίχθηκε στην ιδιοτελή εκμετάλλευση της ανθρώπινης εφευρετικότητας και στις τάσεις ανισότητας που αυτή έρχεται αναγκαστικά να παραγάγει στο κοινωνικό γίγνεσθαι. 

 

6.       Κάπου εκεί οι προβλέψεις του μεγάλου στοχαστή και των επιγόνων του αστόχησαν και οι πρακτικές τους άρχισαν να λειτουργούν ανταγωνιστικά … έγιναν οι ίδιες μέρος του συστήματος ανισοτήτων και τάσεων, του συστήματος του καπιταλισμού. Ο ίδιος ο καπιταλισμός και οι εξουσιαστές του βρήκαν νέες τάσεις και ανισότητες για να εκμεταλλευτούν, για να διατηρήσουν το σύστημά τους. Δεν θα απείχε πολύ από την πραγματικότητα ένας ορισμός του καπιταλισμού που θα έλεγε ότι ο καπιταλισμός είναι το σύστημα, ο μηχανισμός ιδιοτελούς εκμετάλλευσης των ανθρωπίνων αναγκών και των τάσεων που αυτές προκαλούν. Πόλεμοι, αντιπαλότητες και υφέσεις είναι αναγκαίο εργαλείο για να δημιουργούνται τεχνητά τάσεις στις κοινωνίες και να τυγχάνουν εκμετάλλευσης.

Οι ίδιες οι τράπεζες που κυριαρχούν στην φάση αυτή του καπιταλισμού στον πλανήτη, εάν αναλυθούν για το τι είναι και το τι έργο επιτελούν, θα καταστεί σαφές ότι έρχονται να εκμεταλλευτούν μια ανάγκη (που στο βάθος της έχει αντίκρισμα σε βιοτικές ανάγκες): την ανάγκη του δανεισμού. Εάν δεν υπάρχει ανάγκη δανεισμού οι τράπεζες κλείνουν.  Αρα οι τράπεζες επιδιώκουν και στηρίζουν την ύπαρξη αυτής της ανάγκης, αφού στην ανάγκη αυτή στηρίζεται η ύπαρξή τους και η κυριαρχία τους.   

 

7.       Είναι σαφές ότι ο καπιταλισμός έχει ως κεντρικό του σκοπό και νόημα της ύπαρξής του την κερδώα εκμετάλλευση των ανθρωπίνων αναγκών και για αυτό τον λόγο ταυτίζεται μηχανιστικά και με το παρακλάδι του, που λέγεται αγορά. Η αειφορία της ύπαρξής τους θα πίστευε κανείς πως εγγυάται την αειφορία του καπιταλισμού. Για κάποιο λόγο, που δεν θα μάθουμε ίσως ποτέ και προσωπικά πιστεύω ότι έχει να κάνει με την εξουσιαστική μανία των ανθρώπων που βρίσκονται πίσω από τον καπιταλισμό και τον διευθύνουν, ο καπιταλισμός με την παγκοσμιοποίηση απέκτησε ολοτικά χαρακτηριστικά. Με το ψευδοθεώρημα του ελεύθερου ανταγωνισμού[3] και της ελευθερίας κίνησης των κεφαλαίων έπρεπε να εφευρεθεί και μία μέθοδος και νομικό πλαίσιο για την παγκόσμια εκμετάλλευση, για την παγκόσμια επικράτηση των ισχυρών. Το νομικό πλαίσιο αυτό εξαφάνισε μία σειρά από τάσεις και αντιθέσεις στις οποίες στηριζόταν ο καπιταλισμός, δημιούργησε ολοτικά παγκόσμια δεδομένα που μπορούν να μας κάνουν να μιλάμε για καπιταλιστικές αυτοκρατορίες με παγιωμένα χαρακτηριστικά.

Όμως η παγίωση της λειτουργίας του καπιταλισμού θα είναι η καταστροφή του ή καλύτερα η αυτοκαταστροφή του  [4] .

 

 

Β.      ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

 

1. Υπάρχει όμως και ένα ακόμα στοιχείο λειτουργίας του μηχανισμού του καπιταλισμού, που ολοκληρώνει ή θα ολοκληρώσει μέσα σε λίγες δεκαετίες τον κύκλο του. Αρκετές δεκαετίες τώρα τόσο εγώ όσο και άλλοι κάνουμε λόγο για το τέλος της εργασίας.

Δεν είναι τυχαίο πως ο καπιταλισμός απελευθέρωσε τους δούλους χωρίς να υπάρχει κάποιο τεράστιο δυναμικό παγκόσμιο κίνημα. Ως μηχανισμός τεράστιου όγκου παραγωγής δεν χρειαζόταν μόνο εργατικά χέρια, αλλά και αγοραστές για τα παραγόμενα και οι δούλοι δεν μπορούσαν να διαδραματίσουν αυτό τον ρόλο.

Εφευρέθηκε λοιπόν ο θεσμός της «σύγχρονης» μισθωτής εργασίας για να εκφράσει και να περικλείσει και την εξουσία των καπιταλιστών και την αναγκαιότητα της ύπαρξης πελατών. Στην πραγματικότητα οι ελεύθεροι εργάτες ήταν μία αναγκαιότητα για τον καπιταλισμό, πολλοί δε παλαιοί καπιταλιστές (που κάποιοι τους προλάβαμε) δεν θα ξεχάσω ποτέ με πόση δυσθυμία αντιμετώπιζαν τους εργάτες και την παραχώρηση δικαιωμάτων σε αυτούς. Στην πραγματικότητα, ο μηχανισμός, το σύστημα βρήκε έναν άλλο τρόπο εκμετάλλευσης των βιοτικών ανθρώπινων αναγκών που ήταν επωφελής για αυτόν. Ετσι δημιουργήθηκε η εργατική τάξη και κάπως έτσι ξεκίνησε η πάλη των τάξεων στον καπιταλισμό. Βασικό σημείο τριβής : το μοίρασμα της υπεραξίας από την παραγωγή.

Στην ουσία όμως και πίσω από αυτό, υπήρχε πάντα ένα υπόβαθρο αγώνα για την ανθρώπινη ελευθερία, για την απελευθέρωση από τις εξαρτήσεις και τις εξουσίες των λίγων, ένα υπόβαθρο ισότητας, που εκφράστηκε στην κομμούνα των Παρισίων … και στις επαναστάσεις που ακολούθησαν. Την ανθρώπινη αυτή ανάγκη έσπευσαν να εκμεταλλευτούν και πάλι οι εξουσίες διαμέσου του καπιταλισμού, φτιάχνοντας τάσεις, πολέμους, ανισότητες, χάσματα και εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη δημιουργίας τους. Σκεφτείτε μόνοι σας, πως το παιχνίδι των τάσεων λειτούργησε στον 19ο και 20ο αιώνα και θα καταλάβετε εύκολα τι εννοώ.

 

2.       Ας επανέλθω στην εργασία. Εργασία (γενικά και όχι η εξαρτημένη) είναι η ανθρώπινη προσπάθεια για την κάλυψη των βιοτικών αναγκών[5] . Είναι κατά βάση η ενέργεια του ανθρώπου για την κάλυψη των αναγκών αυτών. [6]

Στον καπιταλισμό η εργασία εξυπηρετεί αυτές τις ανάγκες μέσα από ένα σύστημα αξιών και υπεραξιών, που ξεκινά από την ίδια την εργασία και την αξιακή και υπεραξιακή της θεώρηση και καταλήγει στην αξιακή και υπεραξιακή θεώρηση των αναγκών και αγαθών. Είναι ένα κλασσικό σύστημα οικονομικής εξουσιαστικής εκμετάλλευσης ανθρώπων ταυτισμένο λειτουργικά με τις ανάγκες του συστήματος.[7] . 

Είναι συνεπώς άμεσο συνεπακόλουθο της φύσης της σχέσης εξαρτημένης εργασίας στον καπιταλισμό, το γεγονός ότι αυτή διατηρείται όσο έχει αξία και υπεραξία και όσο είναι αναγκαία στο να συμβάλλει στην παραγωγή κερδώων αξιών και υπεραξιών. Εάν δεν υπάρχει τέτοιο κερδώο αξιακό και υπεραξιακό αντικείμενο η εργασιακή σχέση καταργείται και ο εργάτης μετατρέπεται σε άνεργο.

Σήμερα ακόμα και στην πρωτογενή αγροτική παραγωγή που αποτελεί μία αρχαία διαδικασία επικρατεί το αξιακό/υπεραξιακό δεδομένο και όχι το βιοτικό. Η ντομάτα και η παραγωγή της αντιμετωπίζεται αξιακά και όχι ως βιοτική ανάγκη. Η ίδια η εργασία του γεωργού έχει κυρίαρχα αξιακή συγκρότηση και εκτίμηση και η βιοτική έπεται και εκτιμάται μόνο κατά το αξιακό – κερδώο της υπόβαθρο (η ντομάτα δεν παράγεται για να φαγωθεί, αλλά για να πωληθεί και παράγεται μόνο όταν έχει κερδώα αξία).

 

3.       Δημοσίευσα πριν από μερικές ημέρες στο https://dialogoskoinonia.wordpress.com/  ένα κείμενό μου για την εφευρετικότητα και την σχέση της με την διαμόρφωση και ύπαρξη του καπιταλισμού[8]. Οι καπιταλιστές εκμεταλλεύτηκαν ιδιοτελώς και εξακολουθούν να εκμεταλλεύονται με τον πιο άγριο τρόπο τις ανθρώπινες εφευρέσεις. Ο καπιταλισμός επικράτησε μέσα από τις εφευρέσεις, αυτή ήταν η πιο ισχυρή τάση ανισότητας που εκμεταλλεύτηκε. Ο καπιταλισμός είναι άμεσα συνδεδεμένος με αυτή και την κερδώα εκμετάλλευσή της ανθρώπινης εφευρετικότητας. Ως σύστημα των τάσεων, ατελές, κερδοσκοπικό και ανισοτικό βασίζεται πολύπλευρα στην ανανέωσή της και σε όσα προσφέρει. Σήμερα οι καπιταλιστές ελέγχουν πολύπλευρα την εφευρετικότητα.

Η εφευρετικότητα όμως, έχει ως βασικό παραγωγικό και συντελεστικό στοιχείο της ύπαρξής της την ευχερέστερη κάλυψη των βιοτικών αναγκών του ανθρώπου (αλλιώς είναι αντιανθρώπινη). Το συντριπτικά μεγαλύτερο κομμάτι της εφευρετικότητας αποζητά την ελάφρυνση των ανθρώπων από τα διάφορα έργα και εργασίες τους, που αποσκοπούν στην κάλυψη βιοτικών αναγκών. Οι ίδιες οι ανθρώπινες εφευρέσεις αποσκοπούν στο να ελευθερώσουν τον άνθρωπο από τις βιοτικές του ανάγκες, να κάνουν την κάλυψή τους πιο εύκολη. Οι μηχανές του ανθρώπου έχουν σκοπό να ενισχύσουν την προσπάθειά του για να μπορεί πιο εύκολα να παράγει αγαθά που αφορούν βιοτικές του ανάγκες, πραγματικές ή επίπλαστες και νομιζόμενες. Εχουν σκοπό να τον ελευθερώσουν από την ανάγκη της εργασίας. Η εξέλιξη των μηχανών του ανθρώπου κατατείνει στο να παράγονται ολοένα και περισσότερα αγαθά με την λιγότερη δυνατή εργασία – ανθρώπινη ανάλωση. Η εκμετάλλευση των εφευρέσεων, των μηχανών του ανθρώπου, γέννησε τον καπιταλισμό, αφού έκανε δυνατή την παραγωγή και συσσώρευση μεγάλων ποσοτήτων αγαθών, που μετατράπηκαν από άμεσα βιοτικά αναλώσιμα, σε εμπορικά αξιακά αντικείμενα.  

 

4.       Βέβαια, ο εκμεταλλευτής ιδιοτελής καπιταλιστής μέσα από τις μηχανές βλέπει κυρίως μόνο μεγαλύτερα περιθώρια παραγωγής, χαμηλότερο κόστος, άρα και μεγαλύτερα περιθώρια κέρδους. Είναι σαφές ότι η ολοένα και μεγαλύτερη χρήση μηχανικών αυτοματισμών θα επιφέρει ολοένα και μικρότερη ανάγκη για ανθρώπινη εργασία. Ο καπιταλιστής το γνωρίζει αυτό και το επιδιώκει, είτε με την εμπλοκή του στο παιχνίδι του ανταγωνισμού και της κυριαρχίας στην αγορά, είτε στο πλαίσιο της συνολικής κοινωνικής του κυριαρχίας, εκεί όπου αδιαφορεί για την συνέχεια της ύπαρξης του καπιταλισμού και στοχεύει στην ατομική του εξουσία σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο.

Ολοένα και περισσότεροι μηχανικοί αυτοματισμοί συντελούν στο να είναι λιγότερο αναγκαία η ανθρώπινη εξαρτημένη εργασία. Οι απολύσεις εργαζομένων δεν είναι μόνο αποτέλεσμα του ανισοτικού παιχνιδιού κερδοφόρων τάσεων και επιλογών  του καπιταλισμού (π.χ. για το που θα παράγει), αλλά και αποτέλεσμα της εξέλιξης της εφευρετικότητας και των μηχανών. Ολόκληρα επαγγέλματα καταργούνται, εργασίες και υπηρεσίες αυτοματοποιούνται και η εργασία μειώνεται. Ως άνθρωποι θα έπρεπε ίσως να πανηγυρίζουμε, ως εξαρτόμενα όμως ενός συστήματος, είμαστε και πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προβληματισμένοι και συνολικά διεκδικητικοί.

 

5.       Αυτό όμως σημαίνει και κάτι άλλο: με την πρόοδο της τεχνικής χάνονται θέσεις εργασίας, άρα χάνεται και διαθέσιμο εισόδημα στην κερδώα εκμετάλλευση του οποίου αποσκοπεί δομικά και κυρίαρχα ο μηχανισμός του καπιταλισμού.

Εδώ υπάρχει ένα σαφές αδιέξοδο του μηχανισμού του καπιταλισμού (για αυτό και έγραψα στην αρχή του κειμένου ότι χτίζονται νέες πυραμίδες).

Παραγωγική τεχνική εξέλιξη και ανάγκη δημιουργίας τάσεων και ανισοτήτων από την μία πλευρά (ως δομικό στοιχείο του μηχανισμού του καπιταλισμού) – αδυναμία κερδοφορίας μέσω της διάθεσης των παραγόμενων από την άλλη.

Ο,τιδήποτε από τα δύο και εάν σταματήσει, σταματά να λειτουργεί και ο μηχανισμός του καπιταλισμού.[9].

Για εμέναμ τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει ουσιαστικά και οριστικά αυτή την πορεία. Δεν μπορεί να σταματήσει η εξέλιξη της εφευρετικότητας, γιατί αυτή εξυπηρετεί τους ανθρώπους και τις ανάγκες τους. Δεν μπορεί όμως και να σταματήσει ο άνθρωπος από το να έχει βιοτικές ανάγκες. Το πρώτο δεν θα το ήθελα, το 2ο δεν μπορώ να το αποφύγω.

 

6. Υπάρχει όμως αδιέξοδο ; 

Μπορεί να υπάρχει αδιέξοδο μηχανισμού, όμως πίσω από τους μηχανισμούς βρίσκονται άνθρωποι. Κάποιοι λίγοι ελέγχουν εξουσιαστικά τους μηχανισμούς και κάποια δισεκατομμύρια ανθρώπων στον πλανήτη ελέγχονται από αυτούς, ακολουθούν τους μηχανισμούς που οι άλλοι ορίζουν.

Η θέση των ανωτέρω, των λίγων και ισχυρώνπάνω στο ζήτημα, αντικατοπτρίζεται και αποκαλύπτεται μέσα από τις πρακτικές που ακολουθούν.

Οι ολιγαρχίες που βρίσκονται στην εξουσιαστική θέση των μηχανισμών επιδιώκουν να επαυξήσουν την ισχύ και την εξουσία τους στις κοινωνίες.

Η πραγματική μικρότερη ανάγκη για ανθρώπινη εργασία κάνει τους εξουσιαστές να ζητούν ελαστικές σχέσεις εργασίας με μειωμένο πάντα το αντάλλαγμα, την αμοιβή της. Εχουν μάθει να εκμεταλλεύονται με κερδώο τρόπο τις ανθρώπινες ανάγκες και αυτό προσφέρει ο μηχανισμός του καπιταλισμού. Τα 80ωρα απασχολησιμότητας που προτείνουν, τα 80ώρα υποδούλωσης κινούνται στο ίδιο κερδώο ανισοτικό πλαίσιο τάσεων και σήμερα το ανισοτικό συγκρίσιμο είναι η Κίνα, η Ινδία, η Αφρική (παλαιότερα άλλες χώρες και εκμεταλλευόμενοι λαοί). 

 

7.       Όμως έστω και έτσι, με την πρόοδο των μηχανισμών κάποια στιγμή, ιστορικά όχι πολύ μακριά, το σύστημα, ο μηχανισμός θα παγώσει, δεν θα μπορεί να λειτουργήσει στα νέα δεδομένα.

Η πορεία για τους ολιγάρχες σημερινούς καπιταλιστές έχει χαραχθεί : «δεν έχουμε ανάγκη τους εργάτες και θα τους στερούμε ολοένα και περισσότερα δικαιώματα.

Κάποια στιγμή, λίγο πριν την κατάρρευση του μηχανισμού, τότε που θα βρισκόμαστε στο απόγειο της εξουσίας μας έναντι των εγκλωβισμένων λαών που θα επιδιώκουν απεγνωσμένα να εξασφαλίσουν τις βιοτικές τους ανάγκες μέσα από τον μηχανισμό αυτό, θα φωτογραφήσουμε τις σχέσεις και τις δομές των κοινωνιών των ανθρώπων. Θα τις παγώσουμε μαζί με τον μηχανισμό και θα εγκαθιδρύσουμε απολυταρχίες των εαυτών μας. Οι μηχανές μας θα παράγουν για εμάς τις βιοτικές ανάγκες των ανθρώπων και εμείς θα καλύπτουμε τις ανάγκες τους, τις ανάγκες ενός όχλου χωρίς δικαιώματα. Εμείς και πάλι στην δυσθεώρατη κορφή – ακμή μιας νέας πυραμίδας και αυτοί στην πλατιά άμορφη βάση της. Τότε με μια θεωρία ολότητας θα κατηγορήσουμε τις μηχανές, τους εφευρέτες, τους επαναστάτες, θα κατηγορήσουμε κάθε κοινωνική κινητικότητα ως αντίθετη στην νέα ολοτική θεωρία μας. Τα νέα «όπια» για τους λαούς ετοιμάζονται και δεν θα έχουν ανθρώπινες διαστάσεις και μέτρα … θα έρχονται μάλλον από άλλους «κόσμους».

 

Γ.      ΑΝΤΙΚΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

 

1.       Ας τους αφήσω αυτούς και ας επιστρέψω σε εμάς: σε όσους πιστεύουμε στον άνθρωπο, στην ισότητα, στην πραγματική ανθρώπινη πρόοδο.

Πρέπει να δούμε καθαρά αυτή την «νομοτέλεια» του συστήματος. Ο κανόνας είναι ότι οδηγούμαστε στην ανάγκη για λιγότερη εργασία, για λιγότερη εξάρτησή των ανθρώπων από τον αγώνα των βιοτικών αναγκών, τον αγώνα της ζωής και την εκμετάλλευσή του. Για τον πραγματικό άνθρωπο, τον ελεύθερο άνθρωπο, αυτό σηματοδοτεί την δυνατότητα για την πραγματική πορεία προς την απόλαυση μιας άλλης ζωής, για την πραγματική ανθρώπινη πρόοδο και ελευθερία.

Είναι ευνόητο ότι σε ένα παραγωγικό σύστημα που τα βιοτικά αγαθά θα τα παράγουν ολοένα και περισσότερο οι μηχανές, ο άνθρωπος θα είναι είτε ελεύθερος με ίσα δικαιώματα είτε πραγματικά έρμαιο και ανδράποδο άλλων. Ο καπιταλισμός, παρότι έφτιαξε εδώ και αρκετά χρόνια εργοστάσια που εργάζονται μόνο ρομπότ σταμάτησε την ανάπτυξη και δημιουργία περισσοτέρων. Είναι σαφές ότι κάποιοι περιμένουν να ωριμάσουν οι συνθήκες, για να εφαρμόσουν τα σχέδιά τους.

Με το βλέμμα καθαρά στο παρόν και στο μέλλον, αναλύοντας την διαδικασία του γίγνεσθαι, είναι εύκολο να αντιληφθούμε που οδηγούν τα πράγματα και οι εξελίξεις.

 

2.       Θα μπορούσαν κάποιοι να πουν ότι πρέπει να στηρίξουμε τον καπιταλισμό και τους μηχανισμούς του.

Πιο πάνω εξηγήθηκε γιατί η λύση αυτή είναι μια αναχρονιστική ουτοπία, που ξεπεράστηκε από την δυναμική και τα σχέδια των καπιταλιστών. Λύσεις στις οποίες αυτές οι ολιγαρχίες θα έχουν την πρωτοκαθεδρία και την πρωτοβουλία της εξουσίας και των κινήσεων είναι καθαρή αυτοκτονία και προδοσία. Αυτοί στοχεύουν στην απολυταρχία, στον ολοκληρωτισμό τους.

Η κλασική επιλογή της «σοσιαλδημοκρατίας» είναι σαφές ότι ανήκει στο παρελθόν και δεν μπορεί να αποδώσει για τις κοινωνίες παρά μόνο σε μικρό χρονικό ορίζοντα. Ουσιαστικά διορθώνει κάποιες ατέλειες του μηχανισμού και έρχεται να του δώσει ξανά την πρωτοκαθεδρία και νέα ώθηση.

Είναι πραγματικά αυτοκτονικό να υπερασπιζόμαστε τον καπιταλισμό στηρίζοντας και προσπαθώντας να διαιωνίσουμε τις ανισότητές του τρέφοντάς αυτόν ή τρέφοντας το επόμενο εντελώς ανισοτικό σχήμα τον διάδοχό του, καθώς αυτός θα οδηγείται από άλλους και το ιστορικό προτσές στο τέλος του.

Η διατήρησή του άλλωστε (και όποιος το επιχειρήσει να το έχει υπόψη του) θα χρειαζόταν ένα τεράστιο, δολοφονικό κύμα καταστροφών και σειρά εκμηδενίσεων. Ώστε να αρχίσει (και πάλι προσωρινά) το χτίσιμο του κόσμου. Οι μηχανές και πάλι θα υπήρχαν και θα οδηγούσαν στο τέλος του καπιταλισμού.

Αλλά, ούτε και την βάση του καπιταλισμού που αφορά την σχέση εξαρτημένης εργασίας μπορούμε και πρέπει να στηρίξουμε. Είναι μάταιο και ουτοπικό στην εξελικτική αυτή πορεία να θέλουμε να στηρίξουμε την επιστροφή στο παρελθόν. Δεν μπορούμε να σταματήσουμε την εξέλιξη μιας πορείας που στηρίζει τον άνθρωπο στην απόλαυση βιοτικών αναγκών, είναι ανώφελο και ξεπερασμένο. Ούτε όμως είναι πολιτικά ορθό για εμάς, να στηρίζουμε σχέσεις και μηχανισμούς ανθρώπινης εξάρτησης, όπως είναι η σχέση εξαρτημένης εργασίας. Η γενιά των 700 Ευρώ είναι μια πραγματικότητα που έχει την βάση της στην λιγότερη ανάγκη για ανθρώπινη εργασία. Εάν στηρίξουμε τα 700 Ευρώ, αύριο θα γίνουν 600, μεθαύριο 500 και στο μέλλον : Τίποτα !!!.

Στηρίζοντας την εργασία, αποσκοπώντας στην δημιουργία «θέσεων εργασίας» στον πλαίσιο του καπιταλισμού, ουσιαστικά ματαιοπονούμε. Ενισχύουμε με κοινωνικό κόστος τους καπιταλιστές, τις ολιγαρχίες τους, αυτούς που εξουσιάζουν τον πλανήτη και τις κοινωνίες μας και κρατάμε τα χέρια τους για να βγάλουν αυτή την οδυνηρή φωτογραφία στο τέλος του καπιταλισμού, στο τέλος της ανάγκης για ανθρώπινη εργασία.

        

3.       Η λύση για εμάς είναι μία και μόνη και είναι καθαρά αντισυστημική. Είναι η διαμόρφωση ενός νέου κοινωνικού συστήματος που θα έχει ως κεντρική του αξία τον άνθρωπο και τις βιοτικές του ανάγκες.

Η διαμόρφωση μιας νέας κοινωνικής οικονομίας που δεν θα στηρίζεται στις σχέσεις εξάρτησης, αλλά στην ισότητα. Μιας παραγωγικής οικονομίας που δεν θα στηρίζεται στις αξίες και τις υπεραξίες, αλλά θα λειτουργεί με στόχο την κάλυψη των ανθρωπίνων βιοτικών αναγκών. Εχω γράψει πολλά για αυτά και τα έχω αναλύσει[10]. Εν ολίγοις προτάσσω και προτείνω ένα νέο σύστημα κοινωνικής οργάνωσης.

Πρέπει εμείς, οι λαοί και οι κοινωνίες να προλάβουμε τις ολιγαρχίες στα σχέδιά τους, πρέπει να θέσουμε τους δικούς μας όρους για την συνέχεια της ανθρώπινης ιστορίας και την πραγματική ανθρώπινη ύπαρξη, πρόοδο και ελευθερία.

 

4.       Η εξέλιξη της ανθρώπινης εφευρετικότητας έρχεται να δώσει τέλος στην εξαρτημένη εργασία, ακόμα και στην εργασία αυτή καθεαυτή και δεν έχει νόημα να υπερασπιζόμαστε και να στηρίζουμε την εξαρτημένη εργασία, γιατί αποτελεί σχέση εκμεταλλευτική και μέσω αυτής οδηγούμαστε στη νεοδουλεία[11].

 

Αυτό που πρέπει κυρίαρχα να δούμε είναι το πως θα αποκτήσουν οι κοινωνίες των ίσων ανθρώπων τον οριστικό έλεγχο, την οριστική κατοχή στα μέσα παραγωγής. Πως θα καταστήσουμε τα αποτελέσματα της εφευρετικότητας κοινό κτήμα των ανθρώπων και των κοινωνιών τους.     

Αυτή είναι η κοινωνική μάχη του μέλλοντος, αυτό είναι το ζήτημα της επόμενης ημέρας της ιστορίας της ανθρωπότητας.

Εχω γράψει για κάποια θεσμικά μέσα, όμως το κυρίαρχο είναι να αντιληφθούμε το «γίγνεσθαι» και την σημασία όσων συμβαίνουν στην πορεία αυτή, που σήμερα άλλοι ορίζουν.

Εάν σήμερα θέλουμε κάτι να προτάξουμε πρακτικά στο «γίγνεσθαι» δεν είναι να επιδοτούμε το κεφάλαιο και τις λειτουργίες του ή να ζητούμε και άλλους εξαθλιωμένους εργαζόμενους των 650 Ευρώ, αλλά να ζητούμε ελάχιστες αμοιβές που καλύπτουν τις βιοτικές ανάγκες, που δεν αποτελούν αμοιβές πείνας, να ζητούμε λιγότερη εργασία με την ίδια αμοιβή. Να ζητούμε δηλ. να απολαμβάνουν οι κοινωνίες (και όχι οι καπιταλιστές) τα αποτελέσματα της τεχνικής προόδου.

 

5.       Αυτό όμως είναι μια εικόνα του σήμερα. Η λεγόμενη «αριστερά» είναι προσκολλημένη στα δεδομένα του παρελθόντος, έμαθε να είναι αναπόσπαστο κομμάτι των τάσεων του καπιταλισμού και κατάντησε λειτουργικό του εργαλείο. Με λύσεις και προτάσεις όπως: «θέλουμε δουλειά» εγκλωβίζει τις ανθρώπινες  αναζητήσεις σε πλαίσια που ακυρώνουν την ουσία κάθε αγώνα.

Δεν θέλουμε δουλειά, ούτε νεοδουλεία, θέλουμε ισότητα στην κατοχή του σήμερα και του αύριο. Θέλουμε κοινωνική εργασία για την κάλυψη των βιοτικών αναγκών και όχι για την παραγωγή αξιών και υπεραξιών. Θέλουμε την πραγματική δημοκρατία της ισότητας, ένα νέο πολιτειακό θεσμικό πλαίσιο.

Θέλουμε την ανατροπή της φαυλότητας του καπιταλισμού, όσο έχουμε κάποια δύναμη στα χέρια μας. Η λαϊκή εξουσία, η λαϊκή κυριαρχία δεν είναι λόγια χωρίς νόημα και ουσία, είναι η απαίτηση του αύριο.

 

6.       Η κοινωνική ίση κατοχή των μέσων παραγωγής και των ανθρωπίνων εφευρέσεων, η κοινωνική κοινή παγκόσμια κάρπωση των ωφελημάτων από την ασταμάτητη αυτή διαδικασία είναι ένα βασικό αίτημα.

Το πραγματικό ζητούμενο είναι πως θα καταφέρουμε να αναπτύξουμε και να επιβάλλουμε μία στρατηγική, ώστε τα ανθρώπινα δημιουργήματα, οι ανθρώπινες εφευρέσεις, οι μηχανές του ανθρώπου να περιέλθουν στην κοινή και ίση κοινωνική κατοχή, ώστε να περιέλθουν στην κοινωνία τα ωφελήματα από την χρήση τους, αλλά και ο ίδιος ο έλεγχός τους και να αποτραπεί το βάρβαρο μέλλον που κάποιοι μας ετοιμάζουν και αντί για την μαύρη απολυταρχία να έλθει ο άνεμος της ελευθερίας για τους ανθρώπους όλου του πλανήτη.

Διότι η απαλλαγή των ανθρώπων από το άχθος της εργασίας μπορεί να τους απελευθερώσει.

 

7.       Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν μπορούμε να είμαστε κατά της εφευρετικότητας και της τεχνικής προόδου, αυτή μας απελευθερώνει ως ανθρώπους, μας δίνει περισσότερες δυνατότητες. Δεν μπορούμε και δεν πρέπει να είμαστε ενάντιοι στην ανθρώπινη φύση που πάντοτε επιδιώκει την ελευθερία, ως απεξάρτηση από τις βιοτικές ανάγκες. Εάν το πράξουμε αυτό σύντομα θα γίνουμε απολιθώματα της ιστορίας.

Πρέπει να επιδιώκουμε την χρήση της εφευρετικότητας και των αποτελεσμάτων της για συλλογικούς κοινωνικούς και όχι για ιδιοτελείς ατομικούς σκοπούς. Το αντίθετο θα βαθαίνει συνεχώς τις εξαρτήσεις και τα χάσματα μεταξύ των ισχυρών και των ανίσχυρων, μεταξύ των κατόχων και των μη κατόχων.

Αρα, ο κυρίαρχος σκοπός είναι να αποκτήσουμε συλλογική κοινωνική κατοχή στα μέσα παραγωγής και στα γεννήματα της εφευρετικότητας.

Είναι ένας βασικός αγώνας. 

 

8.       Οργανώνοντας μονάδες δημοκρατικής κοινωνικής παραγωγής μπορούμε ξεκινήσουμε ένα ειρηνικό ξεθεμελίωμα του καπιταλισμού. Βλέποντας ότι ο καπιταλισμός λειτουργεί μόνο μέσα από ανισωτικές τάσεις κα με σκοπό το κέρδος, μπορούμε να τον απονευρώσουμε. Στρεφόμενοι στην κοινωνική οικονομία των βιοτικών αναγκών μπορούμε να εξασφαλίσουμε το μέλλον του πλανήτη και των ανθρώπων πάνω σε αυτόν.

Εάν στην πορεία καταφέρουν οι καπιταλιστές να μας αντισταθούν δεν θα είναι λύση ο συμβιβασμός.

Κατά συνέπεια την διεκδίκηση των ίσων δικαιωμάτων μας δεν πρέπει να την συνδέουμε και να την εξαρτούμε από τις εργασιακές σχέσεις αυτές. Ο άνθρωπος έχει αυθύπαρκτα δικαιώματα και αυτά είναι συνδεδεμένα με την φύση του και την κάλυψη των βιοτικών του αναγκών. Το δικαίωμα στην ανθρώπινη ελευθερία εξαρτάται άμεσα από αυτές.

Πάνω στο ζήτημα αυτό αναγκαία είναι και η κατεύθυνση της εφευρετικότητας σε λύσεις που εξυπηρετούν τον άνθρωπο και τις ανάγκες του και όχι σε επικίνδυνα εκτρωματικά σχέδια των διαφόρων Frankestein του πλανήτη. Ο συλλογικός δημοκρατικός κοινωνικός έλεγχος της εφευρετικότητας και των επιτευγμάτων της πρέπει να είναι ο πραγματικός στόχος. 

 

9.       Βλέπω ανθρώπους να αγωνιούν για την εργασία τους, για την διατήρηση των θέσεων εργασίας. Στην πραγματικότητα οι αγωνίες και οι ελπίδες τους είναι μάταιες.

Οι θέσεις εργασίας και μαζί με αυτές τα δικαιώματα των εργαζομένων και των πολιτών συνεχώς θα συρρικνώνονται, θα φθίνουν. 

Πρέπει επίσης να εννοήσουμε ότι είναι τουλάχιστον αυτοαναίρεση να είμαστε υπέρ των σχέσεων ανθρώπινης εξάρτησης, όπως είναι η εξαρτημένη εργασία, η υπαλληλική σχέση. Στηρίζοντας τις σχέσεις εργασίας, αναζητώντας θέσεις εργασίας ως πανάκεια, ουσιαστικά στηρίζουμε την ιδιοτέλεια και την ισχύ κάποιων εναντίον των εργαζομένων και εναντίον των ίδιων μας των εαυτών.

 Η σχέση εργασίας ανήκει στον καπιταλισμό και επιλέγοντάς την επιλέγουμε την διατήρηση των συσχετισμών ισχύος του καπιταλισμού, προετοιμάζοντας την απολυταρχία των λίγων, αυτή που φαίνεται καθαρά πως έπεται στα σχέδιά τους. 

Δεν μπορούμε συνεπώς να την υπερασπιζόμαστε στηρίζοντας και διαιωνίζοντας τις ανισότητες του καπιταλισμού, τρέφοντάς τον ή τρέφοντας το επόμενο εντελώς ανισοτικό σχήμα τον διάδοχό του.

 

10.     Αυτό που πρέπει να ρεαλιστικά να μας ενδιαφέρει είναι η κατάργηση της σχέσης εργασίας, η κατάργηση της ανελευθερίας και η αντικατάστασή της από σχέσεις ισότητας και ελευθερίας. Επειδή η ίδια μας η ελευθερία περνάει μέσα από τις βιοτικές ανάγκες και η κάλυψή τους είναι το μέγιστο κριτήριο, σκοπός είναι να φτάσουμε στην δίκαιη κοινωνία και στην δίκαιη οργάνωσή της, στο δίκαιο ίσως «κράτος», της πραγματικής δημοκρατίας, όπου η παραγωγή των βιοτικών αναγκών, αλλά και το ίδιο το περιεχόμενό τους, να καθορίζεται από κοινού και να επιμερίζεται με σχέση ισότητας η κοινή προσπάθεια για την παραγωγική κάλυψή τους.

Στο μέλλον, εάν φτάσουμε, στην λιγότερη ανάγκη για εργασία ή στην μηδενική, τα μέσα παραγωγής που θα ανήκουν σε όλους, θα εξασφαλίζουν την απελευθέρωση της ζωής του ανθρώπου από το παραγωγικό φάσμα και θα θέτουν την ανθρώπινη ζωή και ύπαρξη σε άλλες βάσεις και προοπτικές.

 

11.     Τέλος και εντελώς πρακτικά, δεν θα πρέπει με κανένα τρόπο να δίνουμε τροφή στον καπιταλισμό μετέχοντας σε διαδικασίες που ο ίδιος δημιουργεί για να λειτουργεί στο ανισοτικό ατελές πλαίσιό του. Δεν έχουμε το «δικαίωμα» να εγκλωβιζόμαστε στις προτάσεις των καπιταλιστών και να λειτουργούμε για την δημιουργία ενδοκαπιταλιστικών τάσεων, τον επιβεβαιώνουμε, τους ενισχύουμε !!! [12]

Είναι σαφές ότι δεν μπορούμε να καταργήσουμε τις βιοτικές ανάγκες, αφού αποτελούν ανθρώπινη φύση. Ούτε μπορούμε και δεν πρέπει να απαγορεύσουμε την ανθρώπινη εφευρετικότητα αυτή μας προχωρά στο μέλλον της ελευθερίας.

Είναι σαφές ότι αυτό που πρέπει να καταργήσουμε για να οδηγηθούμε σε άλλα πλαίσια λειτουργίας των κοινωνικών και της ανθρωπότητας είναι η ιδιοτελής ατομικίστικη εκμετάλλευση των ανθρώπων και των δημιουργημάτων τους.

. 


[4] (η πορεία αυτή αναλύεται στα στοιχ Β.5 και επομ.)

[5] Κάποιοι το περιγράφουν ως αποτέλεσμα του «προπατορικού αμαρτήματος»

[7] Γράφοντας για την πορεία προς τη «νεοδουλεία»  εκκινούσα από εκεί.

[9] Η ίδια η κρίση του σήμερα είναι στην πραγματικότητα κρίση αδυναμίας κατανάλωσης : πολλοί καταναλωτές έχασαν τα συσσωρευμένα χρήματά τους; από τις τράπεζες και τα προϊόντα- παιχνίδια τους και αδυνατούν να καταναλώσουν.

 

[12] Οσοι θέτουν τις «προτάσεις» ελαστικής εργασίας ή των αντιθέτων περί 80ωρης απασχολησιμότητας και όσοι τους στηρίζουν είναι σαφές ότι επιδιώκουν τον εξανδραποδισμό της πλειοψηφίας των ανθρώπων. Οποιοσδήποτε συμβιβασμός ή και συζήτηση επί τη βάσει αυτών των λογικών αποτελεί ήττα

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ: ΓΙΑ ΕΝΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ

Θα μιλήσω με τον δικό μου τρόπο για “τo δικό μου Πανεπιστήμιο”, το Πανεπιστήμιό μας, το Πανεπιστήμιό μας … .        

Θέλω να ξέρετε ότι οι σκέψεις μου για το Πανεπιστήμιο εντάσσονται σε ένα πλαίσιο κοινωνικοποίησής του και κοινωνικοποίησης της γνώσης.

 

ΜΕΡΟΣ Α’              

 

Θα ξεκινήσω από το φαύλο σημερινό σύστημα και δεν θα ρίξω την ευθύνη φυσικά στους φοιτητές, όπως κάνουν κάποιοι εξουσιολάγνοι και παπαγαλίζοντες αντιδραστικές θεωρίες. Καλά κάνουν οι φοιτητές και δεν θέλουν ένα τέτοιο πανεπιστήμιο.

Το σύστημα δεν αυτογεννάται, δεν αυτοδημιουργείται από παρθενογέννεση, το σύστημα εκφράζει σήμερα την ίδια φαυλότητα της κοινωνικής διάστασης της εξουσίας (και δεν εννοώ μόνο της πολιτικής, αλλά και των αναγκών των εξουσιαστικών ολιγαρχιών).

 Α.       Τα πανεπιστήμια λειτουργούν υπό ένα συγκεκριμένο νομικό καθεστώς. Αυτό το καθεστώς θα πρέπει πρωτίστως να εξεταστεί και να τροποποιηθεί. Επισημαίνω ότι το υπάρχον νομικό καθεστώς εξασφαλίζει στα Πανεπιστήμια αυτονομία από τον κοινωνικό έλεγχο. Στην πραγματικότητα τα πανεπιστήμια βρίσκονταν πάντα εκτός του αμέσου κοινωνικού ελέγχου (η εμμεσότητα της κυβερνητικής παρέμβασης είχε πάντα οργανωτικό χαρακτήρα). Τα πανεπιστήμια ήταν σχεδόν πάντα υπό τον έλεγχο ολιγαρχιών και αυτές εξυπηρετούσαν. Την παρτίδα για την κοινωνία διέσωζαν πάντα κάποιοι διδάσκοντες και πολλοί φοιτητές τους. Οι γνωστές δημιουργικές μειοψηφίες … .

Είναι σαφές ότι οφείλουμε να απαιτήσουμε και να προχωρήσουμε στην αλλαγή της καταστατικής νομικής φύσης του Πανεπιστημίου. Να μετατραπεί από όργανο μιας ολιγομελούς ομάδας (καθηγητών, πολιτικών, επιχειρηματιών) σε όργανο της ίδιας της κοινωνίας.

Για τον λόγο αυτό (και όσους αναλύονται πιο κάτω) είναι αναγκαία η επανίδρυση των Πανεπιστημίων, με νέο νομικό πλαίσιο και νέους στόχους.

 

Β.        Αντικείμενο και στόχος των Πανεπιστημίων πρέπει να είναι η παραγωγή Κοινωνικής Γνώσης και όχι άλλο πια υποψηφίων εργαζομένων.

Για αυτό ο σκοπός των Πανεπιστημίων και όλων των ανωτάτων και ανωτέρων ιδρυμάτων πρέπει να είναι καθαρά η πλατειά παραγωγή κοινωνικής γνώσης. Γνώσης για τους φοιτητές, γνώσης – επιμόρφωσης για τις παραγωγικές ομάδες, γνώσης ελεύθερης για όλη την κοινωνία.

  

Γ.        Στο “δικό μας πανεπιστήμιο”, στο Πανεπιστήμιο της Κοινωνίας δεν διοικεί το διδακτικό προσωπικό, τουλάχιστον δεν διοικεί με την ένταση που παρατηρείται σήμερα. Το διδακτικό προσωπικό έχει ως σκοπό της ύπαρξης και παρουσίας του, την διδασκαλία. Εχει μια ιδιόρρυθμη σχέση μισθωτού και δεν μπορεί ταυτόχρονα να διοικεί, να αποφασίζει αυτό (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η γνώμη του δεν έχει βαρύνουσα εξ αντικειμένου θέση).

 

Στο “δικό μας πανεπιστήμιο” η διοίκηση μεταβαίνει και ανήκει στην κοινωνία που αποφασίζει δημοκρατικά σε δύο επίπεδα:

 

α) Στο επίπεδο μιας δημοκρατικής αρχής διοίκησης και ελέγχου, η οποία διοικεί το πανεπιστήμιο εκφράζοντας την κοινωνία. Μιας αρχής  που εκλέγεται με άμεση καθολική ψηφοφορία, είναι πολυμελής για να μην χρηματίζεται, από ενιαίο ψηφοδέλτιο για να μην κομματίζει και να εκφράζει τις κοινωνικές απόψεις. Με διετή θητεία για να μην μεταβάλλεται σε εξουσιαστικό καθεστώς και με δικαίωμα επανεκλογής για μία μόνο φορά. (τα επιμέρους θα τα εξηγήσω και θα τα θέσω αναλυτικά γράφοντας για την δημοκρατία στην κοινωνία).

β) Στο επίπεδο άμεσης δημοκρατικής εντολής, στο δικαίωμα με συγκεκριμένο αριθμό υπογραφών ή με την βούληση της επιτροπής να τίθενται σε δημοψήφισμα κάποια ζητήματα.

 

Δ.        Πέρα από τα άμεσα εκπαιδευτικά καθήκοντα, τα ΑΕΙ και τα ΑΤΕΙ πρέπει να είναι επιφορτισμένα με την κοινωνική επιμόρφωση και το ανοιχτό κοινωνικό πανεπιστήμιο.  

Ως κοινωνική επιμόρφωση ορίζω και εννοώ την δυνατότητα  κοινωνικών ομάδων και συλλογικοτήτων να ζητούν την δημιουργία συγκεκριμένων μορφωτικών και επιμορφωτικών προγραμμάτων.

Τα του ανοικτού πανεπιστημίου είναι γνωστά και βέβαια θα έλεγα ότι και η κύρια εκπαιδευτική διαδικασία θα πρέπει να είναι ανοικτή στους πολίτες, αλλά αυτό ας το αφήσουμε ως πιο μακρινό στόχο.

Είναι κρίσιμο να μπορούν π.χ. οι αγρότες, να ζητήσουν την δημιουργία μιας σχολής γεωπονίας με συγκεκριμένο προσανατολισμό ή μιας σχολής επιμόρφωσης αγροτών και αυτό να καθίσταται αντικείμενο καθολικής ψηφοφορίας και απόφασης ή απόφασης της επιτροπής δημοκρατικής κοινωνικής διοίκησης. Αυτό σημαίνει Δημοκρατικό Κοινωνικό Πανεπιστήμιο.

Η φαυλότητα της σημερινής κατάστασης έφτασε μέχρι του σημείου να ιδρύει σειρά σχολών και πανεπιστημίων για να τονώσει τοπικές οικονομίες με τα έξοδα διαβίωσης των φοιτητών, χωρίς υποδομές, χωρίς καν εκπαιδευτικό προσανατολισμό. Φτιάχτηκαν δεκάδες σχολές χωρίς ουσιαστικό κοινωνικό προσανατολισμό με τυφλά και μικρόπνοα οικονομίστικα κριτήρια. Διογκώθηκε έτσι ουσιαστικά το κοινωνικό πρόβλημα και ο ανταγωνισμός στην αγορά εργασίας, με αποτέλεσμα την γενιά των 700 Ευρώ και την ενασχόληση των πτυχιούχων με άλλα πράγματα από αυτά που σπούδασαν. Μόνο το κεφάλαιο είναι ευνοημένο από αυτή την φαυλότητα, όλοι οι άλλοι χάσαμε και κυρίως οι νέες γενιές που ζουν στην αποθήκη της απαξίωσης, στην αποθήκη της φτηνής για κάποιους εργασίας.

 

Ε.        Χρειάζεται θαρρώ η δημιουργία σχολών επιστημονικά εξειδικευμένων. Δεν μπορούμε πλέον να έχουμε σχολές που βγάζουν απλά “φυσικούς”, “χημικούς” ή “μαθηματικούς”, που θα γίνουν φροντιστές ή καθηγητές, όταν οι ειδικές εφαρμογές των επιστημών αυτών είναι τεράστιες. Καταστρέφουμε έτσι ένα τεράστιο δυναμικό φαιάς ουσίας που θα μπορούσε να λύσει τα κοινωνικά προβλήματα και το μετασχηματίζουμε σε κοινωνικό πρόβλημα και σε άμορφη κοινωνική μάζα.

Χρειάζεται να δούμε τα πράγματα και την παιδεία όχι ως αποθήκη προσδοκιών και ανθρώπων, αλλά ως πεδίο περαιτέρω επαφής με την γνώση.

 

ΣΤ.     Το δικό μας πανεπιστήμιο δεν λειτουργεί ως εξεταστικό κέντρο, κυρίως επειδή αυτό βολεύει ποικιλοτρόπως το καθηγητικό προσωπικό, που δεν εντείνει τις προσπάθειές του στην διδασκαλία, αλλά αρκείται στην εξουσία της εξέτασης. Το δικό μου πανεπιστήμιο είναι πανεπιστήμιο γνώσης και όχι εξουσιαστικής θολούρας, που επιτρέπει την αυθαιρεσία και την νόσφιση εργασίας άλλων – κυρίως φοιτητών

Το δικό μας πανεπιστήμιο δεν λειτουργεί ως προθάλαμος της αγοράς εργασίας, έχει σκοπό την γνώση και η κατοχή της είναι ευνόητο ότι μπορεί να οδηγήσει σε άλλα επίπεδα, χωρίς να υπάρχει αυτός ο προσανατολισμός.

Το δικό μας πανεπιστήμιο είναι πανεπιστήμιο έρευνας, δημιουργίας και κοινωνικής προσφοράς. Φοιτητές και διδάσκοντες αποφασίζουν για την προώθηση προτάσεων έρευνας και φτιάχνουν το πλάνο συμμετοχής και εργασίας πάνω σε αυτό. Η ίδια η κοινωνία προτείνει και ελέγχει.

 

Ζ.        Στο δικό μας πανεπιστήμιο, ο φοιτητής αποκτά άμεση εμπειρία μέσω της αντικατάστασης των εξετάσεων από μελέτες και έρευνες κοινωνικής διάστασης και προσφοράς. Η γνώση που παράγεται ανήκει στην ίδια την κοινωνία και όχι μόνο σε καθηγητές ή μόνο σε επιχειρήσεις.

 

Στο δικό μας πανεπιστήμιο, ο φοιτητής παύει να είναι ένας καταπιεσμένος από παντού, ένας καταπιεσμένος άνθρωπος που φτάνει να μισεί αυτό που είναι και αυτό που κάνει. Συμμετέχει ενεργά και ισότιμα σε όλες τις διαδικασίες και δημοκρατικά μετέχει στον έλεγχο της λειτουργίας του πανεπιστημίου υπό οιανδήποτε έκφανση.

Στο δικό μας πανεπιστήμιο, οι πόρτες είναι ανοικτές στην κοινωνία και όποιος πολίτης θέλει μπορεί να παρακολουθήσει μαθήματα (χωρίς να δικαιούται βέβαια τίτλου σπουδών).

Στο δικό μας πανεπιστήμιο, η αξιολόγηση της εργασίας των διδασκόντων είναι αναγκαία, είναι διαρκής και ανήκει στην κοινωνία και στους μετέχοντες στο εκπαιδευτικό γίγνεσθαι, δηλαδή και στους φοιτητές. Δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν άφαντοι καθηγητές ή εξουσιαστές – βασανιστές ανάμεσα στην εκπαιδευτική κοινότητα.

Στο δικό μας πανεπιστήμιο δεν υπάρχει ένα και μοναδικό σύγγραμμα (που αποφέρει εκατοντάδες εκατομμύρια στους διδάσκοντες και στους εκδότες). Υπάρχει πλήρης ελευθερία πρόσβασης στη γνώση και επιλογής του καλύτερου. Υπάρχει επίσης η δυνατότητα ανάπτυξης συγγραμμάτων μέσα από την ίδια την φοιτητική κοινότητα.      

Στο δικό μας πανεπιστήμιο η μεταπτυχιακή εξειδίκευση δεν είναι θέμα για λίγους αλλά για όλους. Τα δίδακτρα καταργούνται.

Αυτά τα λίγα, κοντά σε όσα έχω ήδη γράψει, σκιαγραφούν το “δικό μας πανεπιστήμιο”, το πανεπιστήμιο της κοινωνίας. 

Ιανουαρίου 27, 2009

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ: ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ: ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ

 

Θα μιλήσω με τον δικό μου τρόπο για «τo δικό μου Πανεπιστήμιο», το Πανεπιστήμιό μας, το Πανεπιστήμιό μας … .           

Θέλω να ξέρετε ότι οι σκέψεις μου για το Πανεπιστήμιο εντάσσονται σε ένα πλαίσιο κοινωνικοποίησής του και κοινωνικοποίησης της γνώσης.

 

ΜΕΡΟΣ Α’             

Θα ξεκινήσω από το φαύλο σημερινό σύστημα και δεν θα ρίξω την ευθύνη φυσικά στους φοιτητές, όπως κάνουν κάποιοι εξουσιολάγνοι και παπαγαλίζοντες αντιδραστικές θεωρίες. Καλά κάνουν οι φοιτητές και δεν θέλουν ένα τέτοιο πανεπιστήμιο.

Το σύστημα δεν αυτογεννάται, δεν αυτοδημιουργείται από παρθενογέννεση, το σύστημα εκφράζει σήμερα την ίδια φαυλότητα της κοινωνικής διάστασης της εξουσίας (και δεν εννοώ μόνο της πολιτικής, αλλά και των αναγκών των εξουσιαστικών ολιγαρχιών).

Τα πανεπιστήμια λειτουργούν υπό ένα συγκεκριμένο νομικό καθεστώς. Αυτό το καθεστώς θα πρέπει να εξεταστεί πρωτίστως. Επισημαίνω ότι το υπάρχον νομικό καθεστώς εξασφαλίζει στα Πανεπιστήμια αυτονομία από τον κοινωνικό έλεγχο. Στην πραγματικότητα τα πανεπιστήμια βρίσκονταν πάντα εκτός αμέσου κοινωνικού ελέγχου (η εμμεσότητα της κυβερνητικής παρέμβασης είχε πάντα οργανωτικό χαρακτήρα). Τα πανεπιστήμια ήταν σχεδόν πάντα υπό τον έλεγχο ολιγαρχιών και αυτές εξυπηρετούσαν. Την παρτίδα πάντα διέσωζαν κάποιοι διδάσκοντες και πολλοί φοιτητές τους. Οι γνωστές δημιουργικές μειοψηφίες.

Είναι σαφές ότι οφείλουμε να απαιτήσουμε την αλλαγή της καταστατικής νομικής φύσης του Πανεπιστημίου. Να μετατραπεί από όργανο μιας ολιγομελούς ομάδας (καθηγητών, πολιτικών, επιχειρηματιών) σε όργανο της ίδιας της κοινωνίας.

Για τον λόγο αυτό (και όσους αναλύονται πιο κάτω) είναι αναγκαία η επανίδρυση των Πανεπιστημίων. Με νέο νομικό πλαίσιο και νέους στόχους.

Αντικείμενο και στόχος των Πανεπιστημίων δεν πρέπει να είναι άλλο πια η παραγωγή υποψηφίων εργαζομένων, αλλά κοινωνικής γνώσης.

Για αυτό ο σκοπός των Πανεπιστημίων και όλων των ανωτάτων και ανωτέρων ιδρυμάτων πρέπει να είναι καθαρά η πλατειά παραγωγή κοινωνικής γνώσης. Γνώσης για τους φοιτητές, γνώσης – επιμόρφωσης για τις παραγωγικές ομάδες, γνώσης ελεύθερης για όλη την κοινωνία.      

Το πώς μπορούμε να πάμε σε μία τέτοια λύση ακολουθεί …

Στο «δικό μου πανεπιστήμιο» δεν διοικεί το διδακτικό προσωπικό, τουλάχιστον δεν διοικεί με την ένταση που παρατηρείται σήμερα. Το διδακτικό προσωπικό έχει ως σκοπό της ύπαρξης και παρουσίας του, την διδασκαλία. Εχει μια ιδιόρρυθμη σχέση μισθωτού και δεν μπορεί ταυτόχρονα να διοικεί, να αποφασίζει αυτό (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η γνώμη του δεν έχει βαρύνουσα εξ αντικειμένου θέση). Στο «δικό μου πανεπιστήμιο» η διοίκηση μεταβαίνει και ανήκει στην κοινωνία που αποφασίζει δημοκρατικά σε δύο επίπεδα:

α) Στο επίπεδο μιας δημοκρατικής αρχής διοίκησης και ελέγχου, η οποία διοικεί το πανεπιστήμιο. Μιας αρχής  που εκλέγεται με άμεση καθολική ψηφοφορία, είναι πολυμελής για να μην χρηματίζεται, από ενιαίο ψηφοδέλτιο για να μην κομματίζει και να εκφράζει τις κοινωνικές απόψεις. Με διετή θητεία για να μην μεταβάλλεται σε εξουσιαστικό καθεστώς και με δικαίωμα επανεκλογής για μία μόνο φορά. (τα επιμέρους θα τα εξηγήσω και θα τα θέσω αναλυτικά γράφοντας για την δημοκρατία στην κοινωνία).

Β) Στο επίπεδο άμεσης δημοκρατικής εντολής, στο δικαίωμα με συγκεκριμένο αριθμό υπογραφών ή με την βούληση της επιτροπής να τίθενται σε δημοψήφισμα κάποια ζητήματα.

Πέρα από τα άμεσα εκπαιδευτικά καθήκοντα, τα ΑΕΙ και τα ΑΤΕΙ πρέπει να είναι επιφορτισμένα με την κοινωνική επιμόρφωση και το ανοιχτό κοινωνικό πανεπιστήμιο.   

Ως κοινωνική επιμόρφωση ορίζω και εννοώ την δυνατότητα  κοινωνικών ομάδων και συλλογικοτήτων να ζητούν την δημιουργία συγκεκριμένων μορφωτικών και επιμορφωτικών προγραμμάτων.

Τα του ανοικτού πανεπιστημίου είναι γνωστά και βέβαια θα έλεγα ότι και η κύρια εκπαιδευτική διαδικασία θα πρέπει να είναι ανοικτή στους πολίτες, αλλά αυτό ας το αφήσουμε ως πιο μακρινό στόχο.

Είναι κρίσιμο να μπορούν π.χ. οι αγρότες, να ζητήσουν την δημιουργία μιας σχολής γεωπονίας με συγκεκριμένο προσανατολισμό ή μιας σχολής επιμόρφωσης αγροτών και αυτό να καθίσταται αντικείμενο καθολικής ψηφοφορίας και απόφασης ή απόφασης της επιτροπής δημοκρατικής κοινωνικής διοίκησης. Αυτό σημαίνει δημοκρατικό κοινωνικό πανεπιστήμιο.

Η φαυλότητα της σημερινής κατάστασης έφτασε μέχρι του σημείου να ιδρύει σειρά σχολών και πανεπιστημίων για να τονώσει τοπικές οικονομίες με τα έξοδα διαβίωσης των φοιτητών, χωρίς υποδομές, χωρίς καν εκπαιδευτικό προσανατολισμό. Φτιάχτηκαν δεκάδες σχολές χωρίς ουσιαστικό κοινωνικό προσανατολισμό με τυφλά και μικρόπνοα οικονομίστικα κριτήρια. Διογκώθηκε έτσι ουσιαστικά το κοινωνικό πρόβλημα και ο ανταγωνισμός στην αγορά εργασίας, με αποτέλεσμα την γενιά των 700 Ευρώ και την ενασχόληση των πτυχιούχων με άλλα πράγματα από αυτά που σπούδασαν. Μόνο το κεφάλαιο είναι ευνοημένο από αυτή την φαυλότητα, όλοι οι άλλοι χάσαμε και κυρίως οι νέες γενιές που ζουν στην αποθήκη της απαξίωσης, στην αποθήκη της φτηνής για κάποιους εργασίας.

 

Χρειάζεται θαρρώ η δημιουργία σχολών επιστημονικά εξειδικευμένων. Δεν μπορούμε πλέον να έχουμε σχολές που βγάζουν απλά «φυσικούς», «χημικούς» ή «μαθηματικούς», που θα γίνουν φροντιστές ή καθηγητές, όταν οι ειδικές εφαρμογές των επιστημών αυτών είναι τεράστιες. Καταστρέφουμε έτσι ένα τεράστιο δυναμικό φαιάς ουσίας και το μετασχηματίζουμε σε άμορφη κοινωνική μάζα.

Χρειάζεται να δούμε τα πράγματα και την παιδεία όχι ως αποθήκη προσδοκιών και ανθρώπων, αλλά ως πεδίο περαιτέρω επαφής με την γνώση.

 

Το δικό μας πανεπιστήμιο δεν λειτουργεί ως εξεταστικό κέντρο, κυρίως επειδή αυτό βολεύει ποικιλοτρόπως το καθηγητικό προσωπικό, που δεν εντείνει τις προσπάθειές του στην διδασκαλία, αλλά αρκείται στην εξουσία της εξέτασης. Το δικό μου πανεπιστήμιο είναι πανεπιστήμιο γνώσης και όχι εξουσιαστικής θολούρας, που επιτρέπει την αυθαιρεσία και την νόσφιση εργασίας άλλων – κυρίως φοιτητών (τούτο αναλύεται και στο δεύτερο τμήμα του παρόντος).

Το δικό μας πανεπιστήμιο δεν λειτουργεί ως προθάλαμος της αγοράς εργασίας, έχει σκοπό την γνώση και η κατοχή της είναι ευνόητο ότι μπορεί να οδηγήσει σε άλλα επίπεδα, χωρίς να υπάρχει αυτός ο προσανατολισμός.

Το δικό μας πανεπιστήμιο είναι πανεπιστήμιο έρευνας, δημιουργίας και κοινωνικής προσφοράς. Φοιτητές και διδάσκοντες αποφασίζουν για την προώθηση προτάσεων έρευνας και φτιάχνουν το πλάνο συμμετοχής και εργασίας πάνω σε αυτό. Η ίδια η κοινωνία προτείνει και ελέγχει.

Στο δικό μας πανεπιστήμιο (όπως έχω και παλαιότερα προτείνει) ο φοιτητής αποκτά άμεση εμπειρία μέσω της αντικατάστασης των εξετάσεων από μελέτες και έρευνες κοινωνικής διάστασης και προσφοράς. Η γνώση που παράγεται ανήκει στην ίδια την κοινωνία και όχι μόνο σε καθηγητές ή μόνο σε επιχειρήσεις.

Στο δικό μας πανεπιστήμιο, ο φοιτητής παύει να είναι ένας καταπιεσμένος από παντού, καταπιεσμένος άνθρωπος, που φτάνει να μισεί αυτό που είναι και αυτό που κάνει. Συμμετέχει ενεργά και ισότιμα σε όλες τις διαδικασίες και δημοκρατικά μετέχει στον έλεγχο της λειτουργίας του πανεπιστημίου υπό οιανδήποτε έκφανση.

Στο δικό μας πανεπιστήμιο, οι πόρτες είναι ανοικτές στην κοινωνία και όποιος πολίτης θέλει μπορεί να παρακολουθήσει μαθήματα (χωρίς να δικαιούται βέβαια τίτλου σπουδών).

Στο δικό μας πανεπιστήμιο, η αξιολόγηση της εργασίας των διδασκόντων είναι αναγκαία και ανήκει στην κοινωνία και στους μετέχοντες στο εκπαιδευτικό γίγνεσθαι, δηλαδή και στους φοιτητές. Δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν άφαντοι καθηγητές ή εξουσιαστές – βασανιστές ανάμεσα στην εκπαιδευτική κοινότητα.

Στο δικό μας πανεπιστήμιο δεν υπάρχει ένα και μοναδικό σύγγραμμα (που αποφέρει εκατοντάδες εκατομμύρια στους διδάσκοντες και στους εκδότες). Υπάρχει πλήρης ελευθερία πρόσβασης στη γνώση και επιλογής του καλύτερου. Υπάρχει επίσης η δυνατότητα ανάπτυξης συγγραμμάτων μέσα από την ίδια την φοιτητική κοινότητα.      

Στο δικό μας πανεπιστήμιο η μεταπτυχιακή εξειδίκευση δεν είναι θέμα για λίγους αλλά για όλους. Τα δίδακτρα παράλληλα καταργούνται.

Αυτά τα λίγα, κοντά σε όσα έχω ήδη γράψει, σκιαγραφούν το «δικό μας πανεπιστήμιο», το πανεπιστήμιο της κοινωνίας.  

 

ΜΕΡΟΣ Β’

 

ΤΟ ΠΛΑΤΕΜΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ΩΣ ΜΟΧΛΟΣ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗΝ ΙΣΟΤΗΤΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ & ΣΤΟΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ

ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

       Την πρόταση που ακολουθεί την έχω υποβάλλει από το έτος 2004, η πρόταση αυτή έχει φυσικά αγνοηθεί από τα κομματικά πολιτικά επιτελεία, παρά την σημασία της και τους δρόμους που κατά την γνώμη μου ανοίγει για μια κοινωνία ισότητας, ουσιαστικής δημοκρατίας, ίσων ευκαιριών, μια κοινωνία ανάπτυξης και αναδιανομής του πλούτου σε όλους.

 

Α.    Η ΓΝΩΣΗ

 

       Εχουν πολλά γραφεί ανά τους αιώνες για την αξία της γνώσης. Ο,τι και να γραφεί στο κείμενό μου θα είναι λίγο μπροστά στα όσα έχουν ήδη επισημάνει άλλοι, σοφότεροι εμού. Η γνώση αποτελεί προαιώνιο ζητούμενο για το ανθρώπινο είδος, τόσο αιώνιο που είναι συνυφασμένο με τον ίδιο τον άνθρωπο και την παρουσία του σε αυτόν εδώ τον πλανήτη. Είναι εύκολο να φανταστούμε σε ποιες σπηλιές θα ζούσαμε (εάν υπήρχαμε ως είδος) και σε ποια πρωτόγονη, ζωώδη κατάσταση, εάν δεν υπήρχε η αναζήτηση για την γνώση, εάν δεν υπήρχε η γνώση αυτή καθεαυτή ως παραγόμενο του ανθρώπινου νου. Θεόσταλτο αγαθό ή γονιδιακό προνόμιο ακόμα και τα δύο ή και άλλα πολλά, δεν έχει πραγματικά σημασία ποια είναι η πραγματική βαθύτερη αιτία της ύπαρξης του μηχανισμού της γνώσης στην ανθρώπινη φύση. Συνυφασμένη με τον ανθρώπινο νου, γλωσσολογικά δεμένη με αυτόν στην ελληνική γλώσσα (γνω – εν νοώ)  η γνώση αποτελεί την βάση για κάθε ανθρώπινη ενέργεια.

Σε ένα κείμενο, όπως αυτό, που αφορά την κοινωνική πραγματικότητα και την χρήση της γνώσης από την κοινωνία και τον άνθρωπο – πολίτη δεν θα ήταν ορθό να επεκταθώ στην φιλοσοφική αναζήτηση της βάσης της γνώσης, γι αυτό θα την προσεγγίσω ως προς τα αποτελέσματά της στον άνθρωπο ως άτομο και την κοινωνία ως σύνολο ανθρώπων.

Είναι σαφές ότι τον άνθρωπο πέρα και πλέον των λοιπών βιοτικών του αναγκών τον «κινεί» ως όν και ως κομμάτι της κοινωνίας η ανάγκη κατάκτησης της γνώσης, της γνώσης για τον ίδιο του τον εαυτό, της γνώσης για την φύση, το σύμπαν και τις δυνάμεις του.

Εάν θα θέλαμε να θέσουμε ένα άξονα ή ένα μοχλό που κυρίαρχα οδηγεί στην εξέλιξη – ανάπτυξη του ανθρώπου (ατομικά, κοινωνικά και ιστορικά) αυτός δεν θα ήταν ο μοχλός της οικονομίας, αλλά ο μοχλός της γνώσης. Η γνώση κινεί τον κόσμο προς το μέλλον, η γνώση τον ωθεί προς την ανάπτυξη. Χωρίς την γνώση επιστρέφουμε στον άνθρωπο – ζώον, στην αρχή της ιστορίας μας στον πλανήτη. 

Μιλώντας κατ’ ανάγκη συνοπτικά θα πρέπει να επισημάνω μόνο ότι η γνώση προσφέρει στον άνθρωπο όλα εκείνα τα στοιχεία που λειτουργούν αποφασιστικά στην κατανόηση του εαυτού του (ψυχολογική, βιολογική, πνευματική) και στην ανάπτυξή του σε κάθε πιθανό τομέα. Η ίδια η γνώση προσφέρει στις κοινωνίες την κατανόηση του ρόλου τους, την κατανόηση των πολιτικών και ιστορικών φαινομένων, την κατάκτηση του συνόλου του παγκοσμίου γίγνεσθαι.

Ας σκεφτεί ο καθένας και η κάθε μία από εμάς την σημασία και την προσφορά της γνώσης στον άνθρωπο και την κοινωνία, από την κατάκτηση της φωτιάς και των πρώτων όπλων μέχρι τις βαθύτερες φιλοσοφικές αναζητήσεις και άμεσα θα εννοήσει την πρωταρχική και θεμελιώδη σημασία της στην ανθρώπινη πορεία.

       

Β. ΤΟ ΠΛΑΤΕΜΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΒΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΓΝΩΣΗ ΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ

       Είναι σαφές και ευνόητο ότι η πρόσβαση στην γνώση δεν είναι η ίδια για όλους τους ανθρώπους. Η πρόσβαση στην γνώση δεν είναι ελεύθερη για όλους και σε όλο τον πλανήτη. Ακόμα και εκεί που υπάρχει δημόσια εκπαίδευση, αυτή είναι συνήθως περιορισμένη και αφορά διάφορα μερικά δεδομένα της ανθρώπινης γνώσης, φιλτραρισμένα μέσα από πολιτικές, κοινωνικές, ιστορικές, οικονομικές και κάθε είδους σκοπιμότητες, ακόμα και δοξασίες.

       Για μια πολιτική φιλοσοφία που αποσκοπεί στην ισότητα και την απελευθέρωση του ανθρώπου, το πλάτεμα στην δυνατότητα των ανθρώπων να νέμονται στην γνώση, η ίση και ελεύθερη πρόσβαση σε αυτή, αποτελεί πολιτικό ζητούμενο με το οποίο έχουν ασχοληθεί σχεδόν όλοι οι διανοητές που τον θεμελίωσαν και τον ανέπτυξαν.        Η ελεύθερη πρόσβαση στην γνώση από όλους εξισώνει και καταργεί μία βασική ατομική και κοινωνική ανισότητα, που καλλιεργούν και φροντίζουν συνεχώς να υφίσταται, τα κοινωνικοοικονομικά συστήματα που στηρίζονται στις ανισότητες, όπως ο καπιταλισμός. Η δόμηση του καπιταλισμού πάνω στις ατομικές και κοινωνικές ανισότητες, αποτελεί το θεμέλιό της ύπαρξής του και την αιτία της κυριαρχίας του.      

Για εμάς, είτε σκεπτόμαστε με όρους παγκοσμιότητας είτε σκεπτόμαστε περισσότερο εθνικά, το ζήτημα της ισότητας στην ελεύθερη πρόσβαση στην γνώση, αποτελεί ένα κορυφαίο πολιτικό κοινωνικό στόχο και σίγουρα ένα από τα πιο σημαντικά ζητούμενα για να επιτευχθεί η ανάπτυξη ανθρώπων και κοινωνιών μέσα από συνθήκες ισότητας, ισοτιμίας και δημοκρατίας.

Σήμερα, έχοντας σκοπό τον μετασχηματισμό της κοινωνίας με τα ανωτέρω χαρακτηριστικά, εάν θέλαμε να στραφούμε στο έτερο στοιχείο της καπιταλιστικής ανισότητας, αυτό της ιδιοκτησίας, επιδιώκοντας να το καταργήσουμε ως ατομικό προνόμιο και να το εντάξουμε στο πλαίσιο των κοινόκτητων κοινωνικών αγαθών, θα συναντούσαμε σειρά αντιδράσεων τυπικού και ουσιαστικού περιεχομένου. Παρά το γεγονός ότι δεν απορρίπτω την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας, αλλά αντίθετα την θεωρώ κεφαλαιώδες ζητούμενο που οδηγεί στην κοινωνία των ανθρώπων και όχι των ανθρωπόμορφων ζώων, έχω ρεαλιστικά την θέση ότι μπορούμε να προσπαθήσουμε να μετατρέψουμε τα κοινωνικοοικονομικά δεδομένα με άλλους τρόπους από αυτούς που αναμένει ο πολιτικός αντίπαλος και ότι η εγκατάλειψη της ατομικής ιδιοκτησίας, ακόμα και για εμάς τους ίδιους είναι εγχείρημα ιδιαιτέρως δύσκολο που απαιτεί τεράστια προσωπική προετοιμασία και παιδεία – γνώση. Αλλωστε, μια τέτοια απόπειρα θα επιφέρει τεράστιες αντιδράσεις, σχάσεις και συγκρούσεις … . Μια σειρά από νομικά και κοινωνικά ζητήματα θα εγείροντο και θα απαιτούσαν άμεσες λύσεις, ρήξεις και συγκρούσεις.

Η ελεύθερη πρόσβαση στην γνώση, ως προαιώνια ανθρώπινη ανάγκη, αποτελεί όμως ένα ζητούμενο με ηπιότερο κατά την εξωτερίκευσή του χαρακτήρα. Η πρόσβαση στην γνώση αποτελεί ένα ζητούμενο που δεν μπορεί να αρνηθεί ο καπιταλισμός, ένα ζητούμενο που αποτελεί ατομικό και κοινωνικό δικαίωμα και αγαθό κατοχυρωμένο νομικά και κοινωνικά. Ο λόγος της μη άρνησης είναι ότι η γνώση αποτελεί και για τον καπιταλισμό αγαθό, αντίστοιχο της ιδιοκτησίας, που στηρίζει την παραγωγή και την οικονομία. Ενώ όμως η ιδιοκτησία λειτουργεί στο καπιταλισμό ως ιδιωτικό ατομικό δεδομένο, η γνώση και η πληροφορία (όπως εσχάτως την αποκαλούν) έχει επικοινωτικό χαρακτήρα, προσφέρεται σε όλους και λειτουργεί προκειμένου να ελέγχονται οι συνειδήσεις και οι κοινωνίες. Θα μπορούσε κανείς να μπει στον πειρασμό να αναλύει επί ώρες και ημέρες την σχέση του καπιταλισμού με την γνώση – πληροφορία και την χρήση της από αυτόν.

Σκοπός όμως δικός μας είναι η ελεύθερη πρόσβαση όλων στην γνώση, ακόμα και η παραγωγή της και σκοπός του γραπτού μου είναι να βρεθούν και να δοθούν οι πρακτικές πολιτικές για να πραγματωθεί κάτι τέτοιο, χωρίς να υφίσταται το ενδεχόμενο νομικών και κοινωνικών συγκρούσεων.      

 

Γ. Η «ΓΝΩΣΗ» ΩΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΑΙ ΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ. Ο ΣΚΟΠΟΣ ΜΑΣ.

       Είναι σαφές ότι ο καπιταλισμός που κυριαρχεί στον πολιτικό και οικονομικό γίγνεσθαι του πλανήτη, θεωρεί τις έννοιες γνώση, παιδεία, πληροφορία ως κεφάλαιο προς πολλαπλή, θετική και αρνητική εκμετάλλευση και ως μέσο για την διαιώνισή του. Για τον λόγο αυτό τα εκπαιδευτικά συστήματα και η έρευνα είναι ενταγμένα άρρηκτα σχεδόν στην παραγωγική οικονομική διαδικασία, λειτουργώντας κατά το πρότυπο αυτής και εξυπηρετώντας της άμεσα και έμμεσα. Επιπλέον μια σειρά αποκλεισμών και «αναγκών» του εκπαιδευτικού συστήματος αντίστοιχες με εκείνες του καπιταλισμού, όχι μόνο καθιστά την εκπαιδευτική διαδικασία εμπορικό αγαθό, αλλά διευρύνει και διαιωνίζει τις προσωπικές και κοινωνικές ανισότητες.

       Με ένα πλαίσιο νομικών διατάξεων, διεθνών και ημεδαπών, το σύστημα θωρακίζει τις ανισότητες στην γνώση, ευνοώντας την επένδυση σε αυτές.   

       Ο ελεύθερα σκεπτόμενος άνθρωπος δεν είναι δυνατόν να δέχεται τις λειτουργίες αυτές, των αποκλεισμών και ανισοτήτων που στερούν από τους ανθρώπους και τις κοινωνίες τους την ελεύθερη ισότιμη πρόσβαση στην γνώση, ούτε να αποδέχεται την λειτουργία του κοινωνικού εκπαιδευτικού συστήματος προς όφελος όχι του ανθρώπου και της κοινωνίας, αλλά της προσωποπαγούς οικονομίας των λίγων.

       Η εκ βάθρων αναθεώρηση του εκπαιδευτικού συστήματος, ώστε να παρέχεται ελεύθερα και ισότιμα γνώση και ουσιαστική παιδεία, απεξαρτημένη από τα κερδώα οφέλη κάποιων, αποτελεί άμεση προτεραιότητα για την οποία πρέπει να βρεθούν, προταθούν και εφαρμοστούν πολιτικές πρακτικές με σαφείς αρχές και κατευθύνσεις. Όπωσδήποτε πρόκειται για μία δύσκολη διαδικασία.

       Επανέρχομαι όμως στην χρήση της έννοιας γνώση (και των συνυφασμένων με αυτή εννοιών παιδεία, εκπαίδευση, πληροφορία, έρευνα κλπ..) από το υπάρχον πολιτικοοικονομικό σύστημα. Εννοείται, βεβαίως ότι πέραν του αντικειμένου γνώση, αντίστοιχη χρήση γίνεται και στο υποκείμενο άνθρωπος, ως φορέα και παραγωγού της γνώσης, ως μετέχοντα και μη μετέχοντα σε αυτή. Είναι σαφές ότι η γνώση εξυπηρετεί την παραγωγή και παροχή υπηρεσιών, ως εδώ είναι ευνόητο και αχρωμάτιστο πολιτικά, όμως η ίδια η γνώση αποτελεί για το υπάρχον πολιτικοοικονομικό σύστημα αγοραίο αγαθό που δεν το νέμονται όλοι, αλλά μόνο οι έχοντες την οικονομική δυνατότητα να το αποκτήσουν. Η συγκέντρωση και η ύπαρξη της γνώσης (ανθρώπων και πληροφοριών) αποτελεί με τον τρόπο αυτό προνόμιο που πρώτιστα κατέχουν οι οικονομικά ισχυροί (εταιρικά μορφώματα και πρόσωπα). Αυτοί, έχουν την δυνατότητα, στο καπιταλιστικό σύστημα να αποκτήσουν την γνώση, ακόμα και να την παράγουν και να την κατευθύνουν, αφήνοντας τους υπόλοιπους σε όποιο επίπεδο σκότους επιθυμούν. Όταν μία «γνώση» έχει τύχει της εκμετάλλευσής τους τότε την αφήνουν ελεύθερη, την περιγράφουν και την περιαγάγουν σε κτήμα όλων ή αρκετών, πολλές φορές παραπλανώντας τις κοινωνίες ως προς την χρήση της και ενώ οι ίδιοι βρίσκονται σε άλλα επίπεδα παραγωγικού και κοινωνικού σχεδιασμού. Η δικτατορία του σκοταδισμού, που στηρίζεται στην γνώση θα πρέπει να εξαφανιστεί, ώστε να χαθεί το συγκριτικό πλεονέκτημα αυτής της ολιγαρχίας.

       Στον ελλαδικό χώρο τώρα, με τα χίλια μύρια προβλήματα, η γνώση ελάχιστα παρέχεται μέσα από το εκπαιδευτικό σύστημα, που λειτουργεί με αποκλεισμούς και ανισότητες. Η γνώση στην Ελλάδα ανήκει σε μία κάστα πανεπιστημιακών και στα μεγάλα εταιρικά μορφώματα που έχουν την δυνατότητα να χρησιμοποιούν είτε τους πανεπιστημιακούς είτε πρόσωπα εκπαιδευμένα στην παραγωγή γνώσης. Πρακτικός σκοπός τους είναι η διατήρηση της ηγετικής τους δύναμης στις αγορές (σε όσες δύνανται) με ταυτόχρονο έλεγχο των πολιτικών συστημάτων και επιλογών. Στο πλαίσιο της ανισότητας τα μεγάλα εταιρικά μορφώματα και προσωπικά οι φορείς τους έχουν την δυνατότητα να αναλύουν με την χρήση των ανωτέρω προσώπων, να μελετούν και να εφαρμόζουν τις μελέτες που στηρίζονται στην «γνώση».

Το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας όμως, παραγωγικές και μη τάξεις, παραμένουν στην άγνοια και δεν δύνανται, ούτε μελέτες να διεξάγουν, ούτε έχουν γνώση κεφαλαιωδών ζητημάτων που αφορούν την ίδια την προσωπική τους συγκρότηση, αλλά και την παραγωγική διαδικασία στην οποία είναι ενταγμένες.

Το τεράστιο έλλειμμα γνώσης δημιουργεί δυσμενείς κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες, που εντείνουν τις ανισότητες, δημιουργούν ανθρώπους και επιμέρους κοινωνίες «εξαρτόμενα», παρεμποδίζουν την προσωπική και πολιτική ελευθερία, την δημοκρατία, την ισότητα και την κοινή κατοχή και πρόσβαση στα κοινωνικά αγαθά. Εν ολίγοις παρεμποδίζουν ανθρώπους και κοινωνίες να κινηθούν προς τα ιδεατά του κοινωνισμού. 

                

Δ.    Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΛΑΤΕΜΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ΩΣ  ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ.

 

       Τούτη εδώ η χώρα την οποία κατοικούμε και οι κάτοικοί της (όπως κάθε χώρα) έχουν μια σειρά από ιδιαιτερότητες. Οι ιδιαιτερότητες είτε αναφέρονται στο κλίμα, στο έδαφος είτε στην ιδιοσυγκρασία των κατοίκων, στην κουλτούρα και στις συνήθειές τους, είτε σε μία ολόκληρη ατελεύτητη σειρά παραγόντων, αποτελούν πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα που εντάσσονται και επηρεάζουν την κοινωνική συγκρότηση. Μέσα στην κοινωνική συγκρότηση εντάσσεται φυσικά και η παραγωγική διαδικασία, αλλά και οι κοινωνικές και ατομικές συμπεριφορές.

Η γνώση για τις «ιδιαιτερότητες» αυτές που ουσιαστικά συγκροτούν την γνώση για τους ίδιους μας τους εαυτούς και την χώρα μας, είναι συνολικά κάτι ουσιαστικά άγνωστο για την ελληνική κοινωνία. Η γνώση για τους μηχανισμούς και τις αιτίες τους είναι επίσης άγνωστη. Γενικόλογες εμπειρικές προσεγγίσεις που κατά καιρούς εκφράζονται, έχουν μόνο αόριστο χαρακτήρα (π.χ. εμείς οι Ελληνες είμαστε Χ …, οι ο Ελληνας θέλει …, η Ελλάδα είναι χώρα …) και δεν προσφέρουν λύσεις, παρά δημιουργούν προβλήματα μοιρολατρικής συμπεριφοράς.

Το μέγιστο πολιτικό ζητούμενο είναι για εμάς να δημιουργήσουμε την γνώση αυτή, να μελετηθούν από κάθε δυνατή σκοπιά και ανάλυση τα ατομικά, κοινωνικά και εδαφικά με την ευρεία έννοια δεδομένα της χώρας, να αναλυθούν και να εξηγηθούν οι μηχανισμοί και τα αίτια των «ιδιαιτεροτήτων», ώστε με επιστημονικά ορθολογικά δεδομένα να δοθούν λύσεις και κατευθύνσεις. Το ίδιο σημαντικό ζητούμενο είναι η διάσωση παραδοσιακών τρόπων και μεθόδων παραγωγής και του φυτικού και ζωικού δυναμικού πρίν επιμολυνθεί με μεταλλαγμένα και γενετικά τροποποιημένα είδη.

Το μέγιστο πολιτικό ζητούμενο όμως είναι για εμάς η γνώση αυτή να είναι ελεύθερα προσβάσιμη, ανοικτή για όλους τους κατοίκους της χώρας αυτής ώστε να χρησιμεύσει, όχι μόνο για την προσωπική, κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη, αλλά ως υψίστης σημασίας κοινωνικό αγαθό να αποτελέσει την βάση για μια κοινωνία δημοκρατίας, ελευθερίας, ισότητας και σοσιαλισμού, διότι η κοινή γνώση οδηγεί στην κοινότητα της απόλαυσης των αγαθών (όπως τα ορίζει και τα επιλέγει αυτά ο καθένας ως ενεργός πολίτης σε ένα πλαίσιο ατομικής ελευθερίας). Μετά μπορούν να συναποφασιστούν ελεύθερα και αδέσμευτα και άλλες πολιτικές που θα οδηγούν στην θεμελίωση και θωράκιση πολιτικών θεσμών με στόχο την προσωπική και κοινωνική (ακόμα και παραγωγική) ισότητα και εν τέλει κοινοκτημοσύνη ή κοινωνική οικονομία (θα δημοσιευτεί και αυτό) .

Θα επανέλθω όμως στις «ιδιαιτερότητες» πλεονεκτήματα και μειονεξίες του κατοίκου της χώρας και της Ελλάδας, αυτής καθεαυτής.

Θα επαναλάβω ότι γνώση δεν υφίσταται, και όση υφίσταται δεν είναι κοινή. Ο μέσος Ελληνας αγρότης π.χ. δεν γνωρίζει καν πόσο κοστίζει η καλλιέργεια του χωραφιού του ανά στρέμμα, πόσο την επηρεάζει η άνοδος της τιμής του πετρελαίου ή των λιπασμάτων ανά λεπτό του Ευρώ; Τι είναι αποδοτικό να καλλιεργεί και για πόσα χρόνια; Πόσο μπορεί και πόσο πρέπει να πουλήσει το προϊόν του; Που πρέπει να το πουλήσει; Δεν γνωρίζει επίσης ζητήματα που αφορούν την προσωπική του υγεία, δεν γνωρίζει τίποτα ή σχεδόν τίποτα για τις νέες μορφές καλλιέργειας; Δεν γνωρίζει πως μπορεί να προστατευθεί από την αισχροκέρδεια των μεσαζόντων; Και όταν οργανωθεί σε συνεταιρισμούς δεν γνωρίζει τίποτα για την οργάνωσή τους, για την σκοπιμότητα της ύπαρξής τους, ποιους κινδύνους πρέπει να αποφύγει, αλλά και πως θα μπορέσει να ελέγξει τους εσωτερικώς δρώντες κερδοσκόπους;

Το ίδιο το φαινόμενο της ανάγκης κάποιων για ατομική κερδοσκοπία σε βάρος του συνόλου δεν έχει μελετηθεί ως προς τις αιτίες του και την δυνατότητα αντιμετώπισής του, ατομικά και κοινωνικά.

Ο Ελληνας χημικός μηχανικός για να επεκτείνω το παράδειγμα δεν γνωρίζει, εάν και με ποιους όρους μπορεί να δημιουργηθεί στην Ελλάδα μια χημική βιομηχανία με κερδοφορία, τι να πράξει και πως να την οργανώσει.

Ο εργαζόμενος, η νέα, ο νέος, ο κάθε Ελληνας ζει και λειτουργεί σε ένα πέπλο απόλυτης έλλειψης γνώσης για τον εαυτό του την χώρα του, την κοινωνία του. Η έλλειψη γνώσης μετατρέπεται πολλές φορές σε ένα πλαίσιο μοιρολατρικού αγνωστικισμού, σε απομονωτισμό, στην υπάρχουσα στην μέρες μας απογοήτευση για το μέλλον, αλλά και αντίστροφα σε υπερεκτιμήσεις του εγώ, σε μισαλλοδοξίες, σε άκρατους  ατομισμούς και σε εθνικισμούς.                    

       Θα φέρω ένα ακόμα παράδειγμα σε σχέση με την έλλειψη γνώσης. Μέσα από προγράμματα η ελληνική κοινωνία, ο Ελληνας φορολογούμενος διέθεσε τεράστια χρηματικά ποσά για την ενίσχυση νέων επιχειρηματιών ή γυναικών επιχειρηματιών. Ελάχιστα χρήματα έπιασαν τόπο, τα περισσότερα εγχειρήματα ακολουθήθηκαν από χρεωκοπίες σε ελάχιστα έτη (επιβάρυναν και αυτές το κοινωνικό σύνολο) και τα περισσότερα χρήματα πήγαν στην αγορά μηχανημάτων ξένων εταιρειών. Οι αποτυχίες και άκοπες δαπάνες αυτές θα είχαν διαφορετικό αποτέλεσμα εάν είχε μελετηθεί και υπήρχε η γνώση για το πόσα π.χ. πρατήρια άρτου ή ψιλικατζίδικα είναι κερδοφόρα ή αντέχει μία περιοχή. Ακόμα περισσότερο, εάν είχαν μελετηθεί και υπάρξει προτάσεις για το ποιες δραστηριότητες μπορεί να ήταν κερδοφόρες και σε ποιες περιοχές. Αγνοεί ο νέος μικροεπιχειρηματίας και δεν έχει πρόσβαση στην «γνώση» του ποιες είναι οι κύριες ανάγκες της επιχείρησής του, του προϋπολογισμού των αναγκών της, του υπολογισμού των τιμών πώλησης κ.ο.κ. .

       Θα μπορούσε κανείς να σκεφθεί μια ατελείωτη σειρά από ζητήματα και θέματα, προσωπικού, κοινωνικού και οικονομικού χαρακτήρα, όπου η γνώση απουσιάζει από την κοινωνία και ταυτόχρονα απουσιάζουν και οι ορθολογικές πολιτικές λύσεις. Πιο λιγότερο χρονοβόρο να σκεφθεί κάποιος που υπάρχουν οι μελέτες και οι λύσεις, που υπάρχει η γνώση.

       Γενικεύοντας,  η ελληνική κοινωνία και ο Ελληνας, ζούν και οδεύουν στο άγνωστο, πειραματιζόμενοι και εισπράττοντας τις συνέπειες.

       Πέρα από τις εκτιμήσεις μου, εάν το τεράστιο έλλειμμα γνώσης αποτελεί συνειδητή επιλογή κάποιων προσώπων και μηχανισμών, και πέρα από τις προσωπικές ατομικές αρνητικές συνέπειες που προπεριέγραψα, το αποτέλεσμα του ελλείμματος γνώσης είναι ευρύτερα κοινωνικό και καθιστούν την χώρα μας ουραγό ακόμα και σε τομείς που θα μπορούσε να έχει ατομικό, κοινωνικό και οικονομικό πλεονέκτημα.

       Η δημιουργία δεδομένων γνώσης και η ελεύθερη πρόσβαση σε αυτά θα μπορούσε να ανατρέψει άρδην τα πράγματα σε προσωπικό, κοινωνικό και εθνικό επίπεδο. Οσα αρνητικά περιγράφηκαν πιο πάνω, θα μπορούσαν να μετατραπούν σε θετικά. Τα δε θετικά είναι αυτονόητα σε όποιον αφιερώσει λίγα λεπτά σκέψης και προβληματισμού.

       Πολιτικά, προσωπικά και κοινωνικά, η γνώση δύναται να παίξει τον ρόλο της, ώστε να δημιουργηθεί μια κοινωνία ελευθέρων από εξαρτήσεις, ισότιμων ανθρώπων, μια πολιτεία και κοινωνία δημοκρατική και σοσιαλιστική, μέσα από την προσωπική και κοινωνική αυτάρκεια και ευδαιμονία (πνευματική και υλική).

            

Ε. ΠΩΣ ΘΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ: Η ΠΡΟΤΑΣΗ.

       Η παραγωγή ελεύθερα προσβάσιμης γνώσης, υπό το υπάρχον διεθνές και ημεδαπό πολιτικό και νομικό πλαίσιο, δεν θα μπορούσε να είναι αντικείμενο παρά μόνο κρατικής δραστηριότητας, αφού μόνο το κράτος εξ ορισμού ενεργεί και το κοινό, ελεύθερα προσβάσιμο αγαθό της γνώσης. Θα ήταν αστείο και άτοπο να θεωρήσει κανείς ότι η «κρατική μηχανή» θα μπορούσε να ανταποκριθεί σε μία τέτοια αναγκαιότητα, να παράγει και να προσφέρει γνώση. Αλλωστε οι κρατικοί μηχανισμοί στην Ελλάδα δεν είναι σχεδιασμένοι για τέτοιες λειτουργίες, αλλά είναι συνήθως προορισμένοι για ελέγχους και κυρώσεις επιβεβαίωσης της κρατικής εξουσίας .

       Η δημιουργία «γνώσης» έχει επίσης ένα τεράστιο κόστος, είτε αυτό είναι αντικείμενο της κρατικής μέριμνας είτε της ιδιωτικής και αυτό συμβαίνει σε όλες τις χώρες του καπιταλιστικού πλανήτη.

       Το ζητούμενο παραμένει πως θα καταφέρουμε να δημιουργήσουμε τεράστια «γνώση» ελεύθερα προσβάσιμη από ην κοινωνία, χωρίς να υπάρχει το τεράστιο κόστος που συνεπάγεται αυτή ;

       Η λύση που προτείνω και πιστεύω ότι πρέπει να εφαρμοστεί έχει να κάνει με το δημόσιο σύστημα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και έρχεται να προσδώσει αξία και σημασία στο ίδιο, αλλά και στους νέους της χώρας.

          Το τριτοβάθμιο εκπαιδευτικό σύστημα και η ψυχή του, οι φοιτητές, ταλανίζονται από ένα καθηγητικό κατεστημένο (το ίδιο το σύστημα είναι «καθηγητοκεντρικό»), που αρνείται να παράγει, λειτουργεί πολλές φορές εξουσιαστικά και αυταρχικά (αντί να λειτουργεί ακαδημαϊκά και εκπαιδευτικά) και εκμεταλλεύεται πολύπλευρα την ανάγκη των νέων να ενταχθούν στο οικονομικό μοντέλο – σύστημα. Οι φοιτητές ταλαιπωρούνται από όλα τα ανωτέρω και από την αποστήθιση παρωχημένων γνώσεων. Δεν έχουν δε, την δυνατότητα ανάπτυξης πρωτοβουλίας σε σχέση με το γνωστικό τους αντικείμενο, το οποίο και είναι στις πλείονες των περιπτώσεων ξεκομμένο και με την κοινωνική και επαγγελματική τους πραγματικότητα. Στο ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα αναπαράγεται επίσης, ο άκρατος ατομισμός και θεοποιείται το ατομικό συμφέρον. Είναι βέβαια και αυτά προβλήματα που μπορούν μέσα από την πρόταση που ακολουθεί να βρουν ουσιαστική λύση.

Η πρόταση – λύση για την δημιουργία σε ελάχιστο χρόνο τεράστιου όγκου ελεύθερα προσβάσιμης γνώσης:

      

Επί σειρά ετών οι φοιτητές και οι φοιτήτριες μας αναγκάζονται να δίνουν εξετάσεις πάνω σε βιβλία γραμμένα ακόμα και δεκαετίες πριν, αναγκάζονται να λειτουργούν ως υποκείμενα στείρου αναμασήματος και αναπαραγωγής θέσεων και απόψεων διαφόρων «αυθεντιών», εξεταζόμενοι στην πιστή αποστήθιση των «ιερών» κειμένων. Αντί  λοιπόν να δεσμεύουν την παραγωγικότητα, την φαντασία τους ακόμα και τις δυνατότητες γνώσης σύγχρονων επιστημονικών γνώσεων, δίνοντας τέτοιου είδους εξετάσεις, οι φοιτήτριες και οι φοιτητές μας, οι σπουδαστές και οι σπουδάστριές μας, θα μπορούσαν αυτοί να δημιουργήσουν τις μελέτες και να παράγουν την γνώση που έχει ανάγκη η χώρα μας, δίνοντας ουσιαστικό κοινωνικό ρόλο και στους καθηγητές τους, αλλά και στην εκπαίδευση γενικότερα.

       Στο πλαίσιο αυτό και σε αντικατάσταση του στείρου αναχρονιστικού θεσμού των εξετάσεων κάθε σχολή και τμήμα με φοιτητές και φοιτήτριες διαιρεμένους σε θεματικές ομάδες, θα πρέπει να μελετά και να καταλήγει σε πόρισμα – πρόταση για συγκεκριμένα θέματα. Αυτό, είτε ολικά για κάθε έτος με θεματολογία που θα προϋποθέτει την σαφή γνώση των μαθημάτων του ετήσιου κύκλου σπουδών, είτε – και τούτο είναι η γνώμη μου – από τελειόφοιτους φοιτητές από το εξεταστικό αντικείμενο των οποίων θα αφαιρείται σεβαστός αριθμός μαθημάτων, τα οποία θα σχετίζονται με την διενεργούμενη μελέτη.    

Για παράδειγμα ας πάρουμε ένα γεωργικό προϊόν: την πατάτα. Η γεωπονική σχολή θα πρέπει να μελετήσει και να δώσει προτάσεις για τις εδαφικές ανάγκες, τις ποικιλίες ανά είδος εδαφών, την ορθή καλλιέργεια και συγκομιδή (και σειρά άλλα θέματα τα οποία άπτονται του επιστημονικού της αντικειμένου), η γεωλογική σχολή θα πρέπει να μελετήσει τα καλλιεργήσιμα εδάφη και την σύστασή του σε στοιχεία, οι οικονομικές και εμπορικές σχολές θα πρέπει να μελετήσουν το κόστος παραγωγής και να προτείνουν την τιμή πώλησης του παραγόμενου προϊόντος, τις δυνατότητες ή μη πώλησης του προϊόντος αυτού, τις διεθνείς οικονομικές συνθήκες, που μπορεί να εξαχθεί το προϊόν και υπό ποία μορφή, τον ανταγωνισμό ίσως από τρίτες χώρες και εάν μπορεί το προϊόν να καταστεί αποδοτικό και υπό ποίους όρους, οι βιομηχανικές σχολές, οι σχολές χημικών μηχανικών και χημικών τροφίμων, οι νομικές σχολές, ακόμα και οι σχολές σχεδιασμού του προϊόντος (design) που τόσο λείπουν από την χώρα και πρέπει να δημιουργηθούν άμεσα. Ολοι μπορούν και έχουν να βάλλουν ένα λιθαράκι στην διαδικασία μελέτης και τούτο μπορεί και πρέπει να γίνει σε κάθε τομέα, από την αγροτική οικονομία και την βιομηχανία μέχρι την προσέγγιση κοινωνικών θεμάτων (π.χ. τις επιπτώσεις της ανεργίας στο Πέραμα και αλλού) και τον πολιτισμό και μάλιστα και αναγκαία με την πρόταση λύσεων και νέων ιδεών. Ολη αυτή η εργασία και προσπάθεια της νεολαίας μας, ανά πανεπιστήμιο και ανά έτος θα συγκεντρώνεται και θα τυπώνεται με δαπάνες του κράτους, πωλούμενη σε τιμή η οποία να καλύπτει τις δαπάνες έκδοσης και να αφήνει και ένα μικρό ποσό για την χρηματοδότηση των πανεπιστημίων, ενώ παράλληλα οι κρινόμενες ως καλύτερες μελέτες, πλέον την επιβράβευσης της προαγωγής των φοιτητών θα βραβεύονται από το κράτος και θα χορηγούνται υποτροφίες για μεταπτυχιακές σπουδές.

Αντίστοιχα, θα δημιουργείται και ηλεκτρονική βάση δεδομένων, προσβάσιμη ελεύθερα ή με μία συμβολική εφάπαξ συνδρομή ( εμείς ως κοινωνία θα το κρίνουμε και η δική μου πρόταση είναι «ελεύθερα προσβάσιμη»). 

 Με τον τρόπο αυτό και μόνο μπορούμε όλοι οι Ελληνες να αποκτήσουμε  – και μάλιστα  με ελάχιστο κόστος – γνώση και συγκεντρωμένες εξειδικευμένες μελέτες για κάθε ατομικό, κοινωνικό και παραγωγικό ζητούμενο, με βάση την κοινοκτημοσύνη της γνώσης.

       Μέσα από τα πάμπολλα οφέλη της διαδικασίας αυτής για την Ελληνική κοινωνία και τις άπειρες θετικές εκφάνσεις της, θα πρέπει να επισημάνω ότι σε κάθε περίπτωση η διαδικασία αυτή θα δημιουργήσει μία νεολαία δημιουργική και χειραφετημένη κοινωνικά έτοιμη να προοδεύσει και να δημιουργήσει, εργαζόμενη και ομαδικά, με βάση τα στοιχεία που συνθέτουν το μεγαλείο της ελληνικής σκέψης, την φαντασία, την ανάλυση και την σύνθεση, την δημιουργία και την ελεύθερη σκέψη και στοχασμό.       

            Το πως η ίδια η νέα γενιά θα μετάσχει μέσα από κοινωνικές συλλογικότητες στην παραγωγική αξιοποίηση του πλούτου που θα προκύψει, καθιστώντας αυτόν κοινωνικό κτήμα αφορά το τρίτο μέρος όσων γράφω. Είναι βέβαιο πως εύκολα μπορούμε να προχωρήσουμε … .

Ιανουαρίου 23, 2009

ΑΓΡΟΤΕΣ & ΤΟ ΝΕΟ ΑΓΡΟΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ: ΠΡΟΤΑΣΗ

                        ΑΓΡΟΤΕΣ & ΤΟ ΝΕΟ ΑΓΡΟΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ

                                                    ΠΡΟΤΑΣΗ

                                           

 

Α.      Το αγροτικό ζήτημα στη νεώτερη Ελλάδα δεν λύθηκε ουσιαστικά ποτέ.  Οι πολιτικές ηγεσίες του τόπου μας ήταν στραμμένες προς την εκβιομηχάνιση και τον «εκσυγχρονισμό» της χώρας και με εξαίρεση 2-3 πολιτικούς ηγέτες θεωρούσαν πάντοτε τους αγρότες, πολίτες 2ης κατηγορίας. Η εσφαλμένη αντίληψη αυτή, πέρασε από τις ηγεσίες και τις νομεκλατούρες σε μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας μας. Οι αγρότες ήταν πάντα για αυτούς «παλαιοί άνθρωποι», αντιπροσώπευαν τον παλαιό, τον «πεπερασμένο» (κατά την αυτή εσφαλμένη ιδεοληψία) πολιτισμό. Ετσι, οι περισσότεροι τους γύρισαν στην πραγματικότητα την πλάτη, αδιαφόρησαν, υποτίμησαν, επηρεάστηκαν από ισχυρά συμφέροντα και άφησαν τον αγροτικό κόσμο έρμαιο στην τύχη του.

Μια προσεκτικότερη, όμως,. προσέγγιση των χαρακτηριστικών του τόπου μας θα αποδείκνυε εύκολα δύο πράγματα, που θα έπρεπε να έχουν καταστεί αυτονόητα :

– Η αγροτική παραγωγή καλύπτει άμεσες βιοτικές ανάγκες των ανθρώπων, των κατοίκων αυτής της χώρας.

– Τα χαρακτηριστικά της χώρας μας και της αγροτικής της παραγωγής αποτελούν ποιοτικό συγκριτικό πλεονέκτημα έναντι των περισσοτέρων κρατών της Ε.Ε. και λοιπών κρατών του κόσμου.

Κατά συνέπεια η προστασία και η ανάπτυξη μιας οικονομίας που θα στηριζόταν στα προνομιακά χαρακτηριστικά αυτά και θα τα αναδείκνυε θα έπρεπε να αποτελεί άμεση προτεραιότητα μιας κυβέρνησης.

Στην πραγματικότητα όμως, ούτε καν μελέτη και εξεύρεση των ποιοτικών χαρακτηριστικών αυτών δεν έγινε και αφέθηκαν τα πράγματα να κυλούν μέσα στην γενική απαξίωση και εκμετάλλευση της αγροτικής οικονομίας από ντόπιους και ξένους μεταπράτες.

 

Β.      Η Ε.Ο.Κ. και μετέπειτα Ε.Ε. επέφερε το πρώτο καίριο πλήγμα στην αγροτική οικονομία της Ελλάδας με δύο κύριους πυλώνες πολιτικής θεώρησης.

Ο 1ος αφορά το βορειοευρωπαϊκό βιομηχανικό διευθυντήριο, που ήθελε να αγοράζει τα ποιοτικά ελληνικά αγροτικά προϊόντα (τα οποία δεν μπορούσε να παράγει) σε χαμηλές τιμές τρίτου κόσμου και να πωλεί τα δικά του βιομηχανικά με τις όποιες τιμές αυτό θα επέβαλλε. Η συνεχιζόμενη μέχρι σήμερα στρατηγική αυτή, το ντάμπινγκ αυτό,  εκφράστηκε και υλοποιήθηκε με πολλούς τρόπους (συμφωνίες για το διεθνές εμπόριο, υποχρεώσεις εισαγωγής αγροτικών προϊόντων από τρίτες χώρες, κλείσιμο αγορών κλπ.).          

Ο 2ος αφορά την πολιτική της Κ.Α.Π., των ποσοστώσεων και επιδοτήσεων.

Με τις ποσοστώσεις στην παραγωγή η Ελλάδα υποχρεώθηκε να έχει εξαρτημένη αγροτική πολιτική και παραγωγή και να υποχρεούται να εισάγει μία σειρά από προϊόντα που είχε και η ίδια την δυνατότητα να παράγει.

Με τις επιδοτήσεις σε συγκεκριμένα προϊόντα έγινε ουσιαστική επιλογή του τι θα παράγει η Ελλάδα. Οι συνεχείς προτροπές και επιδοτήσεις για την αλλοπρόσαλλη συνεχή αντικατάσταση καλλιεργειών επέτεινε το πρόβλημα ουσιαστικής απαξίωσης και πλήρους αποδιοργάνωσης.

Υποχρεώθηκε δηλαδή η Ελλάδα σε υποτέλεια, η επιλογή των εν γένει προϊόντων, των καλλιεργειών, των ποσοτήτων και των δυνατοτήτων πέρασε σε ξένα χέρια και ετεροκαθορίζεται σε όλα τα ουσιώδη της στοιχεία.

 

Το 2ο καίριο πλήγμα στην ελληνική αγροτική παραγωγή το προκάλεσε η παγκοσμιοποίηση και η πολιτική του δήθεν «ελεύθερου ανταγωνισμού».

Τα αγροτικά προϊόντα έγιναν απρόσωπα χρηματιστηριακά είδη, τα ποιοτικά τους χαρακτηριστικά ως στοιχείο της αξίας τους αμβλύνθηκαν στο έπακρο. Η λογική : φασόλια να είναι και ό,τι να είναι έχουν την ίδια τιμή / αξία ξεπέρασε τα ποιοτικά πλεονεκτήματα.

Οι αθρόες εισαγωγές  προϊόντων χαμηλής αξίας αποτέλεσαν την κορωνίδα ενός πλήρως αθέμιτου ανταγωνισμού σε βάρος των Ελλήνων αγροτών, σε βάρος της αγροτικής παραγωγής. Αλλωστε, υπήρχε ευρωπαϊκό σχέδιο για την συρρίκνωση του ελληνικού αγροτικού πληθυσμού … .

Το ντάμπινγκ επεκτάθηκε και έγινε παγκόσμιος θεσμός. Η εισδοχή μεταλλαγμένων ή βιολογικά τροποποιημένων προϊόντων κατέστρεψε σε μεγάλο βαθμό τα συγκριτικά ποιοτικά πλεονεκτήματα των ενδημικών ελληνικών ή των προσαρμοσμένων στα ελληνικά δεδομένα ποικιλιών. Οι μεγάλες εμπορικές πολυεθνικές επέβαλλαν ανενόχλητες το δικό τους εμπορικό παιχνίδι εκμετάλλευσης σε κάθε επίπεδο. Σειρά παραγωγικών εταιρειών και μονάδων που στήριζαν την αγροτική οικονομία έκλεισαν και αποχώρησαν εις όφελος του εμπορίου. Τα απαξιωτικά αποτελέσματα τα βλέπουμε και τα βιώνουμε στις μέρες μας, όπου π.χ. το ελληνικό σιτάρι πωλείται από τον παραγωγό του, όσο το ουκρανικό … .

 

Γ.      Εάν όμως το διεθνές περιβάλλον με την επικράτηση των καταληστευτικών δογμάτων του νέο-φιλελευθερισμού έγινε αρνητικό για την ελληνική αγροτική παραγωγή, καίριες και βαρύτατες ευθύνες αφορούν τις ελληνικές κυβερνήσεις και στην εσωτερική τους λειτουργία σε κάθε επίπεδο και πολιτική έκφανση: από τον κατακερματισμό της αγροτικής γης μέχρι την διάρθρωση και την κατεύθυνση της παραγωγής.

Στην πραγματικότητα ουσιαστική αγροτική πολιτική δεν σχεδιάστηκε και δεν υπήρξε στην Ελλάδα και οι όποιες προσπάθειες στην δεκαετία του ’80 εγκαταλείφθηκαν στην πορεία, Από το συμβουλευτικό πλαίσιο μέχρι το πλαίσιο οργάνωσης, από την πολιτική δανεισμού των αγροτών μέχρι τις πολιτικές ελέγχου των μεσαζόντων, τίποτα ουσιαστικό που να προστατεύει και να κατευθύνει σε ορθές επιλογές τον αγροτικό κόσμο δεν υπήρξε.

Σε όποια παράμετρο της αγροτικής παραγωγής και να δει κανείς ένα απόλυτο ΤΙΠΟΤΑ χαρακτηρίζει τις κυβερνητικές πολιτικές, ιδίως μετά την επικράτηση του νέο-φιλελευθερισμού.

Οι ίδιοι οι αγρότες φέρουν κάποιες ευθύνες, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι όσοι με φιλότιμο και θέληση προσπάθησαν έμειναν και μένουν απροστάτευτοι και αβοήθητοι απέναντι στις ισχυρές ντόπιες και αλλοδαπές εμπορικές εταιρείες και τις πρακτικές τους. Εάν γραφτούν αναλυτικά οι κυβερνητικές αθλιότητες και παραλείψεις  θα γεμίσουν ολόκληρη πολύτομη εγκυκλοπαίδεια. Αλλα, ας αφήσουμε το καταστροφικό παρελθόν και ας δούμε το μέλλον … .

 

Δ. Πριν προχωρήσω, θα κάνω μία σύντομη  (σύντομη γιατί δεν έχει πραγματική ουσία) κριτική στο πακέτο των 500 εκατ. Ευρώ, που υποσχέθηκε η κυβέρνηση της Ν.Δ. στους αγρότες για να παύσουν τις κινητοποιήσεις τους. Στην πραγματικότητα αποτελεί πολιτική επιδοτήσεων, πολιτική κουκουλώματος. Στην ουσία η κυβέρνηση με τα χρήματα μιας καταληστευμένης κοινωνίας έρχεται να επιδοτήσει την συνέχιση της φαυλότητας και της εξάρτησης των αγροτών από τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα. Η κοινωνία επιδοτεί την κλοπή της από τις εταιρείες που εμπορεύονται αγροτικά προϊόντα.

Αναρωτιέμαι: τον επόμενο χρόνο με πόσα χρήματα θα «επιδοτήσουμε» σαν κοινωνία την κλοπή μας;  

 

Ε. ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ: ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΑΡΑΞΗ ΜΙΑΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ

 

Εχοντας γράψει πολλά και αναλυτικά για μια ουσιαστικά παραγωγική κοινωνική δημοκρατική οικονομία συλλογικότητας, όσοι με έχουν διαβάσει, θα γνωρίζουν και το τι προτείνω.

1.       Ο 1ος εθνικός, ελληνικός στρατηγικός πυλώνας είναι η επαρκής κάλυψη των βιοτικών αναγκών των κατοίκων της χώρας, μέσα από την ελληνική παραγωγική διάσταση. Είναι η πραγματική διάσταση της εθνικής μας ασφάλειας και αυτονομίας. Είναι αυτό κατορθωτό με τα σημερινά δεδομένα; Είναι αυτονόητο πως οι τεχνολογικές εξελίξεις το επιτρέπουν χωρίς ιδιαίτερο κόπο.

2.       Ο 2ος εθνικός στρατηγικός πυλώνας λέγεται «ποιότητα». Το να κατακλύσουμε τις διεθνείς αγορές με εκατομμύρια τόνους ελληνικών προϊόντων είναι αυτονόητα αδύνατο. Είναι όμως αυτονόητα αναγκαίο να εμβαθύνουμε στα ποιοτικά χαρακτηριστικά, στο συγκριτικό μας πλεονέκτημα, ώστε να αποκτήσουν τα ελληνικά προϊόντα δικής τους ιδιοαξία. Η στροφή στην ποιότητα, όχι μόνο διασφαλίζει την αειφορία και την διάσωση του περιβάλλοντος, αλλά ανοίγει νέους δρόμους για κάθε μορφή δραστηριότητας που σχετίζεται με την οικονομία της χώρας. Από την βιοτεχνική και βιομηχανική μεταποίηση των ποιοτικών πρώτων υλών έως τον τουρισμό. Η ποιότητα της πρώτης ύλης σημαίνει άλλωστε και ποιότητα ζωής για κάθε Ελληνα.

          Εάν τα ανωτέρω αποτελούν τους πυλώνες μιας πολιτικής, ο πραγματικά κρίσιμος και αποφασιστικός παράγοντας υλοποίησης είναι η ΓΝΩΣΗ. 

Χωρίς την ύπαρξη, παραγωγή και κοινωνική διάχυση της γνώσης δεν μπορεί τίποτα να προχωρήσει, όχι μόνο ορθολογικά και με προϋποθέσεις επιτυχίας , αλλά και καθόλου.

Εχω ήδη προτείνει και καταδείξει το πώς μέσα από τα πανεπιστήμια και το εκπαιδευτικό σύστημα θα υπάρξει χωρίς έξοδα η παραγωγή της αναγκαίας γνώσης, μέσα από την αντικατάσταση εξετάσεων με μελέτες ανοικτά προσβάσιμες σε όλο τον ελληνικό λαό.

 

3.       Η στρατηγική της γνώσης πρέπει να αφορά:

  Την μελέτη του κάθε τόπου και των χαρακτηριστικών του (π.χ. γεωσύσταση, ιδιαίτερο κλίμα) σε σχέση με την αγροτική δραστηριότητα που ασκείται ή μπορεί να ασκηθεί.

  Την μελέτη των ποιοτικών χαρακτηριστικών της ντόπιας παραγωγής (ακόμα και την ιστορική τοιαύτη), ώστε να καταγραφούν και να αναδειχθούν τα πλεονεκτήματα, αλλά και να αποπειραθεί η απάλειψη τυχόν μειονεκτημάτων..

  Την μελέτη και διάσωση παραδοσιακών μεθόδων παραγωγής και μεταποίησης των προϊόντων.

– Την διάσωση και ανάπτυξη ενδημικών ή μακροχρόνια προσαρμοσμένων στα χαρακτηριστικά του τόπου μας ποικιλιών ζωικού και φυτικού «κεφαλαίου».

   Την γνώση και συμβουλευτική δραστηριότητα σε σχέση με την ίδια την παραγωγική διαδικασία και τα αποτελέσματά της. Από το κόστος παραγωγής έως τις μεθόδους καλλιέργειας,  την ωρίμανση και την αποθήκευση.

   Την μελέτη των εμπορικών δυνατοτήτων των προϊόντων είτε ως πρώτη ύλη είτε ως ύλη προς μεταποίηση.    

– Την διαδικασία ανάδειξης και παγκόσμιας κοινοποίησης των ποιοτικών χαρακτηριστικών  της παραγόμενης πρώτης ύλης

    Τις προτάσεις για μεταποίηση και την μελέτη των τεχνικών της.

  Την δημιουργία πανεπιστημιακών ειδικών κλάδων και την δημιουργία δικτύου πανεπιστημιακών εργαστηρίων. Εκεί κύριοι συντελεστές θα είναι και πάλι οι φοιτητές των αντίστοιχων σχολών. Οι ίδιοι θα προτείνουν και θα δρούν για την εισαγωγή στην παραγωγή ποιοτικών ποικιλιών.

    Την δημιουργία ενός δικτύου σχολών αγροτικής μόρφωσης και επιμόρφωσης ετήσιας ή εξαμηνιαίας διάρκειας.  

Ο κόσμος της γνώσης είναι πραγματικά το κλειδί της επιτυχίας. Η δυνατότητα παραγωγής γνώσης, διακίνησης, διάχυσης και επαύξησής της που παρέχουν τα σύγχρονα ηλεκτρονικά μέσα είναι ένα τεράστιο εργαλείο που δεν πρέπει κατ’ ουδένα τρόπο να μείνει ανεκμετάλλευτο. Η παροχή ελεύθερης γνώσης όχι μόνο στα ανωτέρω επίπεδα και άξονες, αλλά σε κάθε σχετικό επίπεδο που μπορεί να φανταστεί κανείς είναι κοινωνικά αναγκαία, πολιτικά επιβεβλημένη και αποτελεί ένα ακόμα συγκριτικό ποιοτικό πλεονέκτημα.

 

4.       Μέσα από τον κόσμο της γνώσης είναι αναγκαίο να προέλθει και η ποιοτική αναβάθμιση των μεθόδων παραγωγής που θα εξασφαλίζει την αειφορία και την προστασία του αγρότη, του καταναλωτή και του περιβάλλοντος. Τα πανεπιστημιακά εργαστήρια θα πρέπει θεσμικά να ελέγχουν συνεχώς την ποιότητα των παραγόμενων προϊόντων και να εκδίδουν πιστοποιητικά ή να απορρίπτουν προϊόντα εξετάζοντας τους λόγους της παθογένειας.

 

5.       Πέραν όμως των ανωτέρω πρέπει να τεθεί και να υπάρξει ένα σύγχρονο πλαίσιο συνεταιριστικής δράσης, βασισμένο στην πραγματική αυτοδιαχείριση, στην πραγματική δημοκρατία και στην δημοκρατική παρουσία συνδρομή και έλεγχο της ευρύτερης κοινωνίας (που άλλωστε καταναλώνει και γνωρίζει τις ανάγκες της). Το πλαίσιο αυτό πρέπει να αφορά τόσο την παραγωγή της 1ης ύλης, όσο και στην διαδικασία μεταποίησής της. Στην επιτυχία αυτού του πειράματος καθοριστικό ρόλο και πάλι καλείται να διαδραματίσει η γνώση.

Σε κάθε περίπτωση η πρόταξη των συλλογικοτήτων ισότητας, από την εκμετάλλευση και την διαχείριση της γης μέχρι την κατανάλωση είναι ένα αναγκαίο ζητούμενο, μια στρατηγική που λύνει τα χέρια της κοινωνίας για την εφαρμογή ενός σχεδίου, μέχρι την οικονομία και την κοινωνία συντροφικοτήτων και συλλογικότητας. Το ζητούμενο αυτό θα πρέπει να καλλιεργηθεί πραγματικά στο έδαφος της κοινωνίας, είναι η δική μας πολιτική παραγωγή και παρακαταθήκη, για να παύσει ο κερδοσκοπικός ατομισμός να δημιουργεί ανισότητες και εκμετάλλευση.

 

6.       Κρίσιμο σε κάθε φάση της προσπάθειας είναι το στοιχείο της εμπορικής δραστηριότητας.

 

6.1.    Πρώτα από όλα είναι αναγκαία η ίδρυση ενός δημόσιου ταμείου οικονομικής στήριξης της αγροτικής παραγωγής. Η ίδρυση μίας τράπεζας που θα λειτουργεί χωρίς κέρδος για να στηρίζει την προσπάθεια αυτή (και όχι με την λογική της ληστρικής συμπεριφοράς της «Αγροτικής τράπεζας Α.Ε.») και η οποία θα βρίσκεται υπό άμεσο δημοκρατικό κοινωνικό έλεγχο, είναι επίσης αναγκαία. Η ίδια η ύπαρξη της «τράπεζας» αυτής, θα αποτελεί εργαλείο άσκησης πολιτικής και θα κλείσει το στόμα σε οποιαδήποτε αντίρρηση της Ε.Ε. για τυχόν «επιδοτήσεις», αφού θα αποτελεί τυπικά εμπορική επιχείρηση. Μέσω του εργαλείου και οργάνου αυτού μπορεί να επιτευχθεί και η ελάφρυνση των αγροτών από τα είδη υπάρχοντα δάνεια και τους τόκους τους.

 

6.2.    Καίριο και κύριο είναι να απαλλαγεί ο αγροτικός κόσμος, αλλά και το καταναλωτικό κοινό από την εκμετάλλευσή που υφίσταται, λόγω της αχαλίνωτης κερδοσκοπικής λειτουργίας του ντόπιου και του αλλοδαπού μεταπρατικού κεφαλαίου.

Μέσω της γνώσης, ο καθορισμός του κόστους παραγωγής θα αποτελεί την βάση για τον καθορισμό ελάχιστης τιμής πώλησης και αυτή η τελευταία τιμή θα αποτελεί βάση για τον υπολογισμό του επιτρεπόμενου μη αισχροκερδούς κέρδους του όποιου τυχόν μεταπράτη. 

 

6.3.    Αναγκαία στο πλαίσιο αυτό είναι η καταβολή από τον εμπορευόμενο του τιμήματος πώλησης του προϊόντος, ακατάσχετου, σε ειδικό ταμείο (προφανώς την ανωτέρω τράπεζα) με ειδικό έγγραφο που θα αναφέρει το είδος, την τιμή πώλησης μονάδας, την συνολική ποσότητα, το συνολικό χρηματικό ποσό, τον τόπο παραγωγής, τον παραγωγό και τα πλήρη στοιχεία του αγοραστή καταθέτη.

Με τον τρόπο αυτό αποφεύγεται ο εκβιασμός του αγρότη από τον έμπορο, η παραποίηση της τιμής μονάδας και άλλα πολλά που συμβαίνουν εις βάρος του παραγωγού και του κοινωνικού συνόλου. Η πορεία μέχρι τον καταναλωτή ακολουθεί την ίδια αρχή. Κάθε μεταπώληση από τον χονδρέμπορο και μέχρι και τον καταναλωτή γίνεται με κατάθεση και σύνταξη εγγράφου στο ειδικό ταμείο αυτό ( ο τελικός πωλητής δηλώνει και την τιμή λιανικής πώλησης την οποία θα θέσει στο προϊόν). Το ίδιο το αρχικό έγγραφο συμπληρώνεται με τα στοιχεία της σειράς των περαιτέρω εμπορευομένων, ώστε να υπάρχει άμεσος συσχετισμός με τον αρχικό παραγωγό και την αρχική πώληση. Ετσι δημιουργούνται τα ακόλουθα:

       Ένα ηλεκτρονικό αρχείο που περιέχει όλα τα στοιχεία της πορείας από τον παραγωγό ως τον καταναλωτή.

       Ένα έγγραφο που συνοδεύει αναγκαστικά το προϊόν μέχρι την κατανάλωση και πρέπει να εκτίθεται κατά την λιανική πώληση, ώστε ο καταναλωτής (αλλά και όλοι οι φορείς ελέγχου) να μπορούν να ελέγξουν και να επιλέξουν με ασφάλεια. Είναι η «Ταυτότητα Προϊόντος», που φέρει όλα τα ανωτέρω στοιχεία του προϊόντος από την παραγωγή έως την κατανάλωση.

 

6.4.    Το ηλεκτρονικό αρχείο δεν αποτελεί μόνο χρήσιμο στατιστικό πληροφοριακό στοιχείο. Με ένα απλό πρόγραμμα μπορεί αυτόματα να  επισημαίνει τις παραβάσεις του νόμου, ως προς την τιμή και το ύψος της, την ποσότητα και την ποιότητα (εισαγωγές, αναμείξεις κλπ.). Ταυτόχρονα μπορούν με ασφάλεια να γίνουν έλεγχοι για να διαπιστωθεί η ασφάλεια ενός προϊόντος.

Το έγγραφο που συνοδεύει το προϊόν και εκτίθεται στον καταναλωτή, η «Ταυτότητα Προϊόντος», όχι μόνο αποτελεί επιβράβευση για τον καλό παραγωγό, αλλά δύναται να παράσχει σειρά ουσιαστικών στοιχείων στον καταναλωτή (και ουσιαστική γνώση – εκπαίδευση – πληροφόρηση), στον παραγωγό (αποδοχή προϊόντος του), στους ενδιάμεσους και στους ελεγκτικούς μηχανισμούς.

Η διαφάνεια αποτελεί την λύση και σήμερα μπορούμε να την επιτύχουμε, όχι μόνο με σκοπό τον έλεγχο και την ασφάλεια, αλλά και για να συμβουλεύσουμε, να προλάβουμε, να αλλάξουμε.

Η ηλεκτρονική και έγγραφη ταυτότητα του προϊόντος αποτελεί άλλωστε και την οδό για την διαμόρφωση και παραγωγή ποιοτικών προϊόντων.

 

6.5.    Στο πλαίσιο αυτό και σε ειδικό αρχείο που συσχετίζεται με τα ανωτέρω και τηρείται στο ειδικό ταμείο, ο παραγωγός είναι υποχρεωμένος κατά την εκταμίευση του τιμήματος να δηλώσει την προέλευση του φυτικού δυναμικού (σπόρος, ποικιλία κλπ.), τον τρόπο καλλιέργειας και τα χημικά προϊόντα τα οποία χρησιμοποίησε και πότε. Τα ανωτέρω δεν αποτελούν μόνο στοιχεία πιθανού ελέγχου (εάν π.χ. τα προϊόντα πωλούνται ως βιολογικά ή έχουν διατεθεί στην κατανάλωση μετά από πρόσφατο ράντισμα με τοξικά), αλλά και στοιχεία για την διάρθρωση της παραγωγής και της παραγωγικής διαδικασίας, ώστε να μπορούν να δοθούν οι απαραίτητες συμβουλές και να βελτιωθεί ο τρόπος καλλιέργειας και η ποιότητα. Εάν π.χ. χρησιμοποιείται λανθασμένος τύπος λιπάσματος μπορεί αυτόματα το ηλεκτρονικό πρόγραμμα να το  επισημαίνει και να προτείνει το σωστό.

 

6.6.    Τέλος, αναγκαίο είναι να ζητείται η γνώμη του καταναλωτή. Για τον σκοπό αυτό θα πρέπει να υπάρχουν στους τόπους πώλησης ειδικά έγγραφα που να μπορούν να έχουν αυτόματη ηλεκτρονική επεξεργασία και στο διαδίκτυο ηλεκτρονικές δηλώσεις, όπου ο καταναλωτής θα κάνει τις παρατηρήσεις του. Αυτές θα έχουν ουσιαστικό αποτέλεσμα όχι μόνο ως προς την ασφάλεια, αλλά και θα λειτουργούν ουσιαστικά ως έρευνα αγοράς και θα τείνουν στην συνεχή βελτίωση των προϊόντων. 

 

7.       Η θέσμιση ειδικής (ή πολλών επιμέρους) δημοκρατικής αρχής, κατά το πρότυπο δημοκρατίας που έχει προταθεί, στην αρμοδιότητα της οποίας θα υπάγονται οι υπηρεσίες ελέγχου, αλλά και η κατεύθυνση, οι προτάσεις και οι αναφορές της κοινωνίας των πολιτών είναι αναγκαία. Η δημιουργία ενός συνδυασμένου δικτύου γνώσης, πληροφορίας και κατεύθυνσης είναι έργο του κράτους στρατηγείου και των αρχών αυτών. Αυτή μπορεί να αναλάβει τις περισσότερες από τις διαδικασίες που αναφέρονται στην πρόταση.

Η ίδρυση ειδικής υπηρεσίας ελέγχων είναι αναγκαία, όπως αναγκαία είναι η άμεση ηλεκτρονική σύνδεση όλων των εμπλεκομένων στην παραγωγή και διακίνηση φορέων με τις αρχές αυτές, όπου θα καταχωρούνται ηλεκτρονικά και αυτόματα όλα τα ανωτέρω στοιχεία, ώστε ο έλεγχος να είναι άμεσος και απλός.

Με τον τρόπο αυτό προστατεύεται η κοινωνία κατά την παραγωγική και καταναλωτική της διάσταση. Στόχος τελικός είναι η αμεσότητα στην σχέση ανθρώπου παραγωγού αγαθού και καταναλωτή, ώστε να εξαφανιστεί ο ενδιάμεσος αξιακός τομέας, να μειωθεί η επαύξηση των αξιών, λόγω υπεραξιών για τον μεταπρατικό κλάδο  (ακόμα και να υπάρξει «ανταγωνιστικότητα» στο υπάρχον διεθνές πλαίσιο). Ετσι θα απελευθερωθούν κοινωνικές και οικονομικές δυνάμεις από τον μεταπρατικό τομέα και θα ενισχύσουν το παραγωγικό υπόβαθρο της κοινωνίας.

 

8.       Λύσεις όπως τα δημοπρατήρια των συνεταιρισμών μπορούν να διαδραματίσουν ουσιαστικό μεταβατικό ρόλο στην πορεία μείωσης των μεταπρατικών υπερκερδών που βαρύνουν την κοινωνία από την παραγωγή έως την κατανάλωση.

Ο μειωμένος Φ.Π.Α. για τον παραγωγό και τον καταναλωτή βασικών βιοτικών αγαθών, ο μειωμένος Ε.Φ.Κ. στα καύσιμα αποτελούν επίσης δύο σημαντικά εργαλεία τα οποία πρέπει να χρησιμοποιηθούν, όσο το επιτρέπει η Ε.Ε. .

Αλλωστε, εάν χρειαστεί, η πολιτική ρήξεων με την Ε.Ε. και την πολιτική της μπορεί να καταστεί αναγκαία σε κάθε επίπεδο και θέμα, με σκοπό την προστασία των ελληνικών συμφερόντων.

Εχω άλλωστε ξαναγράψει για τα ανωτέρω ζητήματα και έχω με σαφήνεια εκθέσει τις απόψεις και θέσεις μου.   

 

9.       Αφησα τελευταίο τον ρόλο του καταναλωτή και τις συνειδητές επιλογές του, γιατί είναι κρίσιμος και ουσιαστικός, αφού στην εξυπηρέτηση των δικών του βιοτικών αναγκών απευθύνονται τα αγροτικά προϊόντα.

Κρίσιμο στην όλη προσπάθεια θα είναι να μπορέσουν να εμποδιστούν οι αθρόες εισαγωγές ξένων προϊόντων. Οπου αυτό είναι εφικτό πρέπει να γίνει μαζί με συνεχείς ελέγχους για την ποιότητα των αγαθών. Όμως στο σημερινό «παγκοσμιοποιημένο» εμπορικό περιβάλλον οι περιορισμοί είναι ελάχιστοι. Τα κράτη δεν έχουν δυνατότητες προστασίας της εγχώριας παραγωγής τους.

Κρίσιμος παράγοντας σε αυτό το θέμα είναι ο ρόλος των καταναλωτών και των ενώσεών τους, αφού η επιλογή του καταναλωτή δεν μπορεί να ελεγχθεί. Πρέπει να υπάρξει ενίσχυση της ουσιαστικής οικονομικής δυνατότητας των καταναλωτών να προμηθεύονται ποιοτικά ελληνικά προϊόντα, διασφάλιση της ποιότητας, αλλά και ενίσχυση της παιδείας τους πάνω στην συνεισφορά τους στην εθνική οικονομία με την επιλογή ελληνικών προϊόντων. Η ενίσχυση της καταναλωτικής εθνικής παιδείας αποτελεί ένα ζητούμενο και μια προσπάθεια που θα πρέπει αναγκαστικά (λόγω προσκομμάτων για το κράτος) να αναλάβουν οι ενώσεις καταναλωτών με ενημερώσεις και καμπάνιες. Η στήριξή τους είναι αναγκαία … .

 

10.     Στο πλαίσιο αυτό αναγκαίες θα είναι και οι επιμέρους στρατηγικές σε ειδικούς  τομείς, όπως η κτηνοτροφία και η αλιεία, με γνώμονα μια εθνική στρατηγική και την ποιότητα και προστασία των ανθρώπων και του περιβάλλοντος, που αποτελεί ουσιαστικό παράγοντα της ποιότητας ζωής και παραγωγής. Αναφέρομαι επιγραμματικά και ως παράδειγμα στην δυνατότητα εκμετάλλευσης των ελληνικών φυσικών πόρων (π.χ. στα φύλλα της ελιάς) για την δημιουργία ζωοτροφών, στην προστασία των υδάτων, στην δυνατότητα απαγόρευσης της αλίευσης για κάποια έτη (με αναπλήρωση του εισοδήματος των αλιέων) προκειμένου να εμπλουτιστεί  ο αριθμός των ιχθύων και να αποκατασταθεί  η ποικιλότητά τους. Πολλές δημιουργικές πολιτικές μπορούν να εξεταστούν, μελετηθούν και εφαρμοστούν στους πιο πάνω τομείς, αρκεί να ενσκύψουμε με σοβαρότητα πάνω στα ζητήματα.

Τέλος, γενικότεροι θεσμοί όπως η κοινωνική παραγωγή,  η κοινωνική ευρεσιτεχνία και το εθνικό σχέδιο φραγμάτων και διαχείρισης των υδατικών πόρων που έχω προτείνει και το οποίο βλέπω να περιλαμβάνεται πλέον στα σχέδια πολιτικών κομμάτων αποτελούν αναγκαίο μέσο και τρόπο πορείας προς το μέλλον.

 

Βλέπω τα ανωτέρω ως εθνική αναγκαιότητα, αλλά και ως αναγκαστική κατάληξη της παγκόσμιας πορείας και εύχομαι αυτό το «τραίνο» να το προλάβουμε ως κοινωνία, να μην το αφήσουμε να χαθεί εξυπηρετώντας τα συμφέροντα λίγων και όχι ολόκληρης της κοινωνίας μας.

Εχουμε το όραμα, έχουμε το σχέδιο, μένει να δώσουμε τα χέρια για να ξεκινήσουμε … ας το κάνουμε σήμερα για να μην γίνει το αύριο «παρελθόν».  

Ιανουαρίου 22, 2009

«ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ

Είναι η τοποθέτησή μου εκ μέρους του ν. ΙΝΚΑ σε μία ημερίδα …

«ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ

 

Τι είναι και από που προέρχεται το «ψευδο-ιδεολόγημα».

 

Ο αποκαλούμενος «ελεύθερος ανταγωνισμός» και η «ελευθερία της αγοράς» αποτελούν εκφάνσεις και πυλώνες εφαρμογής των αρχών και πολιτικών του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού και αναγκαίους όρους της «παγκοσμιοποίησης» της οικονομίας.

 

Ο νεο-φιλελευθερισμός ως 2η ιστορικά έκφανση της αρχής laissez faire – laissez passer είναι σαφές πως δεν προέρχεται από τις κοινωνίες, ούτε έχει ως άμεσο στόχο την εξυπηρέτηση των ανθρώπων και των βιοτικών τους αναγκών. Ο νέο-φιλελευθερισμός ως θεωρία δεν προέρχεται από τους λαούς και τις κοινωνίες, δεν συνιστά πολιτικό κίνημα κοινωνικού χαρακτήρα και προέλευσης. Η προέλευσή του νέο-φιλελευθερισμού είναι σαφές πως εκπηγάζει από τις μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες και τις ελεγχόμενες συντηρητικές κυβερνήσεις των κρατών της έδρας τους. Ως περιεχόμενο και πρώτιστο κεντρικό στόχο έχει το να εξυπηρετήσει την διεύρυνση των δυνατοτήτων των κεφαλαιούχων να νέμονται, να ελέγχουν και να εκμεταλλεύονται κερδοσκοπικά ολοένα και μεγαλύτερο μέρος από τα αγαθά στον πλανήτη, ελέγχοντας έτσι και το παγκόσμιο περιβάλλον και γίγνεσθαι.

Ενταγμένος στο πλαίσιο του καπιταλισμού και του νέο-φιλελευθερισμού, είναι σαφές ότι ο «ελεύθερος ανταγωνισμός» έχει ως στόχο τον παραγωγικό και εμπορικό έλεγχο των αγαθών στον πλανήτη και την ρύθμιση των κερδών από τον έλεγχο και την εκμετάλλευσή τους. Κατά συνέπεια ούτε από τις κοινωνίες προέρχεται, ούτε τις ανάγκες τους ως ανάγκες ανθρώπων, επιδιώκει άμεσα να εξυπηρετήσει.

Ο ελεύθερος ανταγωνισμός έχει ως δεδομένο εφαρμογής του, την απάλειψη κάθε δυνατότητας προστασίας με τοπικό κρατικό χαρακτήρα και περιεχόμενο. Παράλληλα και ως ελευθερία αγορών και κίνησης κεφαλαίων, έχει ως στόχο και κατάφερε επίσης την διαμόρφωση ενός ιδιαίτερου μηχανισμού παραγωγής κανόνων έξω από τις δυνατότητες και τον έλεγχο κρατών και Πολιτειών. Εν ολίγοις, το διεθνές πολυεθνικό κεφάλαιο πέτυχε να διαμορφώνει μόνο του τους δικούς του κανόνες και θεσμούς (τους αποκληθέντες νόμους, κανόνες και θεσμούς της «αγοράς») έξω από το πεδίο νομικής κυριαρχικής ρύθμισης των κρατών. Δημιούργησε δηλαδή ένα ιδιότυπο οιονεί κρατικό μόρφωμα που λειτουργεί με τους δικούς του κανόνες και με ελάχιστη δυνατότητα κρατικής ρύθμισής του, ακόμα και για την προστασία κοινωνιών και ανθρώπων. Ετσι, υπό καθεστώς νομικής και πρακτικής αυτονομίας καταλήξαμε και στην επιβολή του κανόνα της απληστίας που χαρακτήρισε και προκάλεσε τα εν εξελίξει ζοφερά γεγονότα στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.

Περαιτέρω, το ιδεολόγημα επέβαλλε με σκόπιμες και ψευδεπίγραφες πολιτικές την ιδιωτικοποίηση κάθε τομέα της οικονομίας. Τα ορισθέντα ως δημόσια, κοινά αγαθά και υπηρεσίες ιδιωτικοποιήθηκαν και ιδιωτικοποιούνται με ταχύτατους ρυθμούς. Χάνουν τον δημόσιο ή κοινωνικό τους χαρακτήρα και μετατρέπονται σε αντικείμενα πλουτισμού της ίδια οικονομικής ολιγαρχίας, η οποία αναλαμβάνει την «αξιοποίησή» τους και θέτει την χρήση και την απόλαυσή τους υπό την αίρεση του κέρδους .  

  

Ποιο είναι όμως το οικονομικό λειτουργικό περιεχόμενο του «ελεύθερου ανταγωνισμού».

 

Είναι γνωστό και πρέπει να καταστεί αυτονόητο ότι ο ελεύθερος ανταγωνισμός σκοπεύει στην υπέρβαση κάθε κρατικού μορφώματος και κανόνος προστασίας των εσωτερικών αγορών, αλλά και των ίδιων των κοινωνικών παραγωγικών δομών (στην πραγματικότητα της σύστασης των ίδιων των κοινωνιών), προκειμένου να εισέλθει σε αυτές και να αποκτήσει μερίδιο αγοράς, επιβάλλοντας τα προϊόντα του ακόμα και την καταναλωτική κουλτούρα του σε κάθε επίπεδο. Ως θεωρία οικονομικού επεκτατισμού εξαρτά την δύναμή του από την δύναμη των κεφαλαίων και αυτό προσπαθεί να επιβάλλει. Για τον λόγο αυτό και αυτό-αποκαλείται «ελεύθερος», διότι το μόνο που υπάρχει κατά το θεώρημά του είναι η ισχύς των ελεύθερα κινουμένων κεφαλαίων και τούτο αποτελεί τον κεντρικό του στόχο. Σκοπεύοντας στις αγορές, ο σκοπός των «ανταγωνιζομένων επιχειρήσεων» δεν είναι άλλος από την επικράτηση στην αγορά για την δημιουργία μεγαλυτέρων δυνατοτήτων ελέγχου και κερδών. Η «επικράτηση» αυτή έχει ως αναγκαίο περιεχόμενο την ανταγωνιστική επικράτηση επί των λοιπών  επιχειρηματικών και παραγωγικών μορφωμάτων μορφωμάτων, με αποτέλεσμα το κλείσιμο ή την εξαγορά τους. Ο σκοπός συνεπώς των «ανταγωνιζόμενων» επιχειρήσεων είναι η επικράτηση στην αγορά και επικράτηση σημαίνει τον περιορισμό – ήττα των ανταγωνιστών.

Κατά συνέπεια το φαινόμενο της συγκέντρωσης ολοένα και μεγαλυτέρου μέρους και μεριδίου αγοράς σε ολοένα και λιγότερες επιχειρήσεις δεν είναι τυχαίο, αλλά ουσιαστικά είναι δομικό στοιχείο της θεωρίας του «ελεύθερου ανταγωνισμού» και στόχος μιας επιχείρησης που δρα στο πλαίσιο αυτό. Είναι ακολούθως αβάσιμο να υποστηρίζει κανείς ότι με το θεώρημα αυτό θα υπάρξουν πολλές επιχειρήσεις και ότι τελικά ο «ανταγωνισμός» τους θα αποβεί υπέρ του καταναλωτή λόγω αύξησης της ποιότητας και μείωσης των τιμών. Αυτό μπορεί να συμβεί μόνο ευκαιριακά και σε κάποια ελάχιστη φάση της λειτουργίας. Αργά ή γρήγορα κάποιος θα κυριαρχήσει, αφού για αυτό αγωνίζεται και σε αυτό αποσκοπεί. Αυτός τελικά και θα ορίσει το αντίτιμο, το κέρδος, όποιο και εάν τελικά είναι αυτό, για να κορέσει την ανάγκη του σε κερδοφορία (εάν τελικά αυτή μπορεί να κορεστεί). Παραδίδοντας όμως οικονομίες και κοινωνίες στις ορέξεις συγκεκριμένων ατομικοτήτων, συγκεκριμένων ατομικών κατακτητών, τι αλήθεια μπορούμε να περιμένουμε ως άνθρωποι και κοινωνίες ; να παρακαλούμε για οίκτο;

 Η λειτουργία του «ελεύθερου ανταγωνισμού» στο παγκόσμιο και στο ημεδαπό περιβάλλον αποδεικνύει τα ανωτέρω τοις πράγμασι και επιβεβαιώνει πρακτικά την θεωρητική του ανάλυση. Ολοένα και περισσότερα σε ολοένα και λιγότερους και αυτό δεν είναι απλά μια κατάσταση που επιβεβαιώνεται από την θεώρηση της «αγοράς» και μόνο, είναι μια πραγματικότητα που επιβεβαιώνεται από την ίδια την κατάσταση στις κοινωνίες. Τα χάσματα μεταξύ πλουσίων και φτωχών αυξάνουν και οι κοινωνίες κλασμάτων αποτελούν πλέον πραγματικό γεγονός. Είναι και αυτό ένα άμεσο συνεπαγόμενο του «ελευθέρου ανταγωνισμού», ο οποίος κάλλιστα θα μπορούσε να αποκληθεί ως οικονομική κεφαλαιοκρατική τρομοκρατία επί των κοινωνιών και των ανθρώπων.

  

Είναι βεβαίως σχεδόν πανεύκολο για μία μεγάλη πολυεθνική επιχείρηση να επικρατήσει σε μία αγορά έναντι των τοπικών ανταγωνιστών της, αφού υπερέχει όχι μόνο σε δομές, αλλά κυρίως ποσοτικές δυνατότητες, λόγω της ύπαρξης σε αυτή μεγάλων δυνατοτήτων χρήσης κεφαλαίων. Είναι συνεπώς καθαρό ψευδο-ιδεολόγημα το να θεωρούμε «ελεύθερο ανταγωνισμό» αυτόν μεταξύ μιας μεγάλης πολυεθνικής και ενός μικρού, μεσαίου ή μεγάλου τοπικού επιχειρηματικού μορφώματος. Όπως έχουμε επανειλημμένα τονίσει χαρακτηριστικά, δεν μπορεί να υπάρξει ανταγωνισμός και ισότητα αγώνα μεταξύ ενός Zastava 1.000 κ.ε. και μιας Ferrari 5.000 κ.ε. . Ο αγώνας είναι εκ των προτέρων άνισος και φτιάχτηκε για να είναι άνισος. Αυτά που υποστηρίζουν οι οπαδοί του θεωρήματος είναι πραγματικά θεωρήματα για γέλια. Ισες δυνατότητες δεν μπορούν να υπάρξουν και είναι κατάδηλο ότι το ψευδο-θεώρημα φτιάχθηκε για να εξυπηρετήσει τους ήδη ισχυρούς, να τους κάνει ισχυρότερους και να παγιώσει την ανεμπόδιστη κυριαρχία τους σε όλο τον πλανήτη. Οι τυχόν εξαιρέσεις όχι μόνο επιβεβαιώνουν την ύπαρξη κανόνα, αλλά και ανήκουν στην σφαίρα των διδακτικών μύθων, όπως οι μύθοι του Αισώπου. 

 

Η κοινωνική διάσταση του «ελεύθερου» ανταγωνισμού.

 

Είναι σαφές ότι ο ελεύθερος ανταγωνισμός έχει σαφή απήχηση και αντίκτυπο στην κοινωνία.

Θα επικεντρωθούμε σήμερα σε τρία κύρια στοιχεία, καθώς για τις συνολικές κοινωνιολογικές αναλύσεις μας, θα πρέπει να γραφτεί ολόκληρο βιβλίο

.

α.         Ο ελεύθερος ανταγωνισμός έχει ως περιεχόμενο και επιβάλλει σχαστικές κοινωνικά διδαχές και τάσεις. Ο εργαζόμενοι δύο ανταγωνιζόμενων επιχειρήσεων είναι αναγκαστικά αντίπαλοι, οι απαιτήσεις του ανταγωνισμού όχι μόνο τους εξοντώνουν στο πλαίσιο των εργασιακών σχέσεων (εργάζονται περισσότερο με λιγότερη αμοιβή), αλλά και τους καθιστούν άμεσα αντιπάλους μεταξύ τους. Στο ανταγωνιστικό πλαίσιο στόχος είναι να νικηθεί  και να κλείσει ο αντίπαλος, με αποτέλεσμα την απώλεια της εργασιακής θέσης για μία μεγάλη σειρά εργαζομένων. Είναι πρόδηλη η αντικοινωνικότητα και η αντιπαλότητα που αναπτύσσεται και αποτελεί κοινωνική διδαχή από το περιεχόμενο του ανταγωνισμού. Ο ίδιος ο ανταγωνισμός επιβάλει σε κάθε ανθρώπινη δράση και σχέση ένα επιθετικό και αντικοινωνικό περιεχόμενο. Περισσότερη δουλειά, μικρότερες αμοιβές, ατομισμός, αντιπαλότητα, χρήση διαβολών και αθέμιτων μέσων σε προσωπικό επίπεδο είναι μερικά μόνο από τα άμεσα αποτελέσματα που επιφέρει ως θεωρία και πράξη στον άνθρωπο και στην κοινωνική ζωή του. Δεν πρέπει κανείς να απορεί για την αιτία της σημερινής ποιότητας της ζωής του, για την αλλοτρίωση και την επιθετική αντίληψη περί ετεροτήτων. Είναι όλα αποτελέσματα του παράλογου αντικοινωνικού και αντιανθρώπινου συστήματος. 

 

β.         Ο ανταγωνισμός όμως και οι καπιταλιστικές δομές που στηρίζει και εξυπηρετεί επιβάλλουν την αντικειμενοποίηση του ανθρώπου. Ο άνθρωπος παύει να αποτελεί αξιακή οντότητα με ανθρώπινα χαρακτηριστικά, αλλά μετατρέπεται σε γρανάζι μιας μηχανής παραγωγής, στην οποία δοκιμάζεται καθημερινά η βιολογική και ψυχική αντοχή του. Ο ίδιος ο καπιταλισμός και ο ανταγωνισμός μετατρέπουν την ζωή του ανθρώπου σε ένα διαρκές κυνηγητό, σε μία απάνθρωπη διαδικασία παραγωγής, όπου δεν υπάρχει πραγματική ζωή. Ταυτόχρονα με την αποδόμηση των κοινωνικών και παραγωγικών ιστών ο άνθρωπος νοιώθει έρμαιο των καταστάσεων, καθώς οι θεωρίες του μοντέρνου και του μεταμοντέρνου διαδέχονται σε παρακμιακή πρόθεση η μία την άλλη. Η κρίση των αξιών, η κρίση αυτοπεποίθησης, η αρνητική ψυχική διάθεση των ανθρώπων, η ρευστοποίηση και αξιακή τιμολόγηση του ανθρώπου κατά το «έχειν», η συνολική απαξίωση της οντότητας του ανθρώπου, είναι μερικά μόνο από τα απότοκα τα λειτουργίας του «ελευθέρου ανταγωνισμού».

   

 Η θεωρία συνεπώς του ελεύθερου ανταγωνισμού είναι πραγματικά αντιανθρώπινη και αντικοινωνική. Η ίδια η ανταγωνιστική ανάλωση ανθρώπων, δυνάμεων και δυνατοτήτων δημιουργεί ένα μειωτικό αποτέλεσμα και μία τεράστια σπατάλη δυνάμεων και ανθρώπων για τον αλληλοανταγωνιζόμενο επί κέρδει πλανήτη. 

 

γ.         Βλέποντας τον πλανήτη ως παραγωγικό σύνολο, με την ρεαλιστική ματιά που θέλει την παραγωγή ως ένα πεπερασμένο και δυνάμενο να οριστεί σύνολο είναι εύκολο να διαπιστώσουμε την συνολική διάσταση των επιδιώξεων των «ελευθέρως ανταγωνιζομένων» επιχειρήσεων. Νευρώνα και δομικό στοιχείο του κοινωνικού μηχανισμού που αποκαλείται «αγορά» και αποσκοπεί στην επί κέρδει εκμετάλλευση – κάλυψη των βιοτικών ανθρωπίνων αναγκών, υλικών και ψυχικών, πραγματικά βιολογικών και επιπλάστων, αποτελεί η έννοια του κέρδους. Το κέρδος δεν είναι έννοια ουδέτερη, αλλά έννοια με χαρακτηριστικό το πρόσημο σύν (+). Το κέρδος επίσης δεν είναι έννοια μεταφυσική, δεν έρχεται από τον ουρανό και έξω από το γήινο γίγνεσθαι. Για να υπάρχει «συν» κάτι άλλο θα πρέπει να είναι «μείον» και επειδή όλα αυτά βρίσκονται στην γήινη σφαίρα, γήινα και κομμάτια της ανθρώπινης παραγωγικής σφαίρας είναι όλα. Στην ουσία, στην πραγματικότητα, το κέρδος κάποιων είναι ζημία κάποιων άλλων, Κάποιοι παίρνουν περισσότερα και κάποιοι λιγότερα από το παγκοσμίως παραγόμενο. Ο «ελεύθερος ανταγωνισμός» έρχεται να θεσμίσει την δυνατότητα κάποιων ισχυρών να κατέχουν ελεύθερα ολοένα και πιο διευρυμένα μερίδια από το παγκοσμίως παραγόμενο προϊόν, ορίζοντας οι ίδιοι, όχι μόνο την έννοια των βιοτικών αναγκών, αλλά και θεμελιακές αξίες, το τι είναι «καλό» και το τι είναι «κακό».

Αποτέλεσμα του κέρδους των λίγων είναι συνήθως η ζημία των πολλών και μην απορείτε για την διεύρυνση του αριθμού των φτωχών ή υποσιτιζόμενων του πλανήτη. Όλα είναι αποτέλεσμα των τακτικών του «ελευθέρου ανταγωνισμού» που δρα στο παγκοσμιοποιήμενο περιβάλλον, καταπιέζοντας, τρομοκρατώντας, απαξιώνοντας τοπικές παραγωγές για να επιβάλλει χωρίς κανένα κόλλημα, «ελεύθερα» τα προϊόντα του, αλλά και για να τις ελέγξει απόλυτα και σε κάθε επίπεδο: άνθρωπος, αξίες, εργασία, παραγωγικές δομές, κοινωνικές δομές, πολιτικές δομές.

Δεν θα αναφερθούμε εκτενώς στις πολιτικές ντάμπινγκ. Επιχαίρουν οι θιασώτες του «ελευθέρου ανταγωνισμού» για τις φθηνές τιμές που μπορούν να βρουν σε κάποια είδη. Κάποιος, έκανε λόγο για το παντελόνι τζην των πέντε Ευρώ που βρήκε σε κάποια πολυεθνική αλυσίδα. Επιχαίρει και νοιώθει δικαιωμένος, αλλά εάν συλλάβει σφαιρικά την πραγματικότητα θα εννοήσει ότι ο «ανταγωνισμός» είναι η πλήρης κοινωνική διαστροφή, είναι η θεωρία της κοινωνικής διάλυσης, η θεοποίηση της εκμετάλλευσης. Ακόμα και υπό την θεώρηση της επιτυχίας των προσδοκιών του, υπάρχουν πάντα χαμένοι, υπάρχουν πάντα άνθρωποι που χρεώνονται τον ανταγωνισμό. Δεν είναι μόνο όσοι χάνουν την μάχη του ανταγωνισμού. Ακόμα και στην πλευρά των νικητών τα θύματα αποτελούν ένα τεράστιο πλήθος.

Στο παράδειγμα του τζήν παντελονιού που πωλείται προς 5 Ευρώ σε μεγάλη πολυεθνική αλυσίδα και φέρεται ως παράδειγμα επιτυχίας του «ανταγωνισμού» πρέπει να σκεφτούμε:


– Οτι ο καλλιεργητής του βαμβακιού εργάστηκε χωρίς κέρδος, μπορεί και με ζημιά και σύντομα δεν θα μπορεί να καλύψει τις βιοτικές του ανάγκες, πιθανότατα θα γίνει φθηνός εργάτης μεταναστεύοντας στον τόπο του ή σε κάποιο άλλο μέρος του πλανήτη, όπου και πάλι θα εργαστεί σε συνθήκες χαμηλής αμοιβής. Σύντομα η γή του θα ανήκει σε κάποιους ισχυρούς.

 Οτι ο κατασκευαστής του πανιού επίσης δεν είχε κέρδος για την εργασία του και αυτός οδεύει προς την εξαφάνιση και σε λίγο θα γίνει εργάτης στην μεγάλη βιομηχανία που θα ιδρύσει ο «ανταγωνιστής» του κάτοχος κεφαλαίων.
 Οτι οι εργαζόμενοι όλων (και του τελικού προμηθευτή) επίσης εργάζονται με μηδενικές αμοιβές, που συχνά πυκνά συγκρίνονται ανταγωνιστικά με ήδη αλωμένες, καταστραμμένες οικονομίες.

– Οτι είναι αμφίβολης ποιότητας το παραγόμενο που προμηθεύεται ο καταναλωτής, ίσως και επικίνδυνο (σκεφτείτε π.χ. με τι χρώματα βάφεται …).
Μην ψάχνουμε συνεπώς στην μεταφυσική για την εξήγηση των φαινομένων των καιρών, για τις συμπεριφορές των ανθρώπων, ο ίδιος ο ανταγωνισμός προσφέρει στον καθένα τις εξηγήσεις.

Είναι σαφές συνεπώς ότι ο ανταγωνισμός, ακόμα και στην εξαίρεση από τον κανόνα της δημιουργίας ολιγοπωλίων και καρτέλ, είναι αντικοινωνικός και αντιανθρώπινος και υπό την ανωτέρω διάστασή του και αποτελεί μια καταπιεστική για τους ανθρώπους διαδικασία. Εάν θέλουμε να μιλάμε για κοινωνική τοξικότητα και διάβρωση, το προϊόν που αποκαλείται «ελεύθερου ανταγωνισμός» είναι η αιτία. Το μόνο που μένει να κάνουμε είναι να τον επιστρέψουμε ως αζήτητο και ανεπιθύμητο στους δημιουργούς του.  

 

Η πορεία του ελεύθερου ανταγωνισμού στην Ευρώπη

 

Με την θεσμική τοποθέτηση της συνθήκης του Μάαστριχτ, εφαρμόζεται στην Ε.Ε. από την 1/1/1993, ο «ελεύθερος ανταγωνισμός» ως μέθοδος λειτουργίας και ρύθμισης της αγοράς. Τα επιμέρους χαρακτηριστικά του που ήλθαν να αποκαθηλώσουν το εφαρμοσθέν επί δεκαετίες σύστημα κρατικής παρέμβασης στην λειτουργία της αγοράς, είναι σε όλους γνωστά και δεν υφίσταται ο χρόνος επιμέρους ανάλυσής τους, θα πρέπει όμως να επισημάνω ότι ως σύστημα ο ελεύθερος ανταγωνισμός δεν αναπτύσσει συνεκτικές και συνεργατικές για την κοινωνία τάσεις, αλλά a priori έχει ως περιεχόμενο σχαστικές κοινωνικά τάσεις, ανταγωνιστικού περιεχομένου. 

            Ο «ελεύθερος ανταγωνισμός», μετά από μία τουλάχιστον δεκαετία πλήρους εφαρμογής, δεν πείθει για τα αποτελέσματά του, τα οποία ιδίως στις μικρότερες χώρες μέλη, είναι συνολικά περισσότερο αρνητικά και έχουν προκαλέσει κοινωνική αναταραχή και αντιδράσεις.

            Είναι πρώτα από όλα σαφές, ότι στις μικρές χώρες το εύρος των αγορών είναι αντίστοιχα μικρό, γεγονός που δεν επιτρέπει την λειτουργία πολλών ανταγωνιζόμενων επιχειρήσεων και την δημιουργία συνθηκών υγιούς ανταγωνισμού. Δεν χωρούν πολλές επιχειρήσεις σε κάθε τομέα της οικονομίας και σύντομα δημιουργούνται ολιγοπώλια και εταιρείες leader σε κάθε τομέα. Αντίστοιχα, το φαινόμενο που έχει παρατηρηθεί, με βάση και την ελεύθερη κυκλοφορία των κεφαλαίων, είναι η δημιουργία και δράση πανευρωπαϊκών ομίλων που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ελέγχουν, φανερά ή κεκαλυμμένα, ολοένα και μεγαλύτερα τμήματα κάθε αγοράς. Τα μεγάλα οικονομικά και παραγωγικά μεγέθη υπερισχύουν και επικρατούν ανταγωνιστικά των μικρών, αλλά και αποτελούν αποτρεπτικό παράγοντα για κάθε νέα ανταγωνιστική επένδυση από τρίτους. Είναι επίσης σαφές ότι στις χώρες του μεγέθους της Ελλάδας, οι επιτροπές κεφαλαιαγοράς και ελέγχου των μονοπωλίων, είναι ιδιαίτερα σκεπτικές και επιφυλακτικές στην αντιμονοπωλιακή και αντιολιγοπωλιακή λειτουργία τους, καθώς τούτο θα επιφέρει εξάρθρωση και αποδόμηση των δεδομένων αγορών. Τούτο θα αποβεί και σε βάρος του καταναλωτή με την αυτονόητη απώλεια της επάρκειας των προϊόντων στην αγορά ή την μετακύληση του κόστους αναπροσαρμογής ή των προστίμων στον τελικό καταναλωτή.

            Είναι σαφές ότι οι ανωτέρω συνθήκες, πέραν του οικονομικού επεκτατισμού που είναι αντίθετος με την ευρωπαϊκή ιδέα, βλάπτουν εν τέλει τους καταναλωτές στις χώρες αυτές, καθώς καθίστανται δέσμιοι, των φαινομένων αυτών και της άτυπης – πλην υπαρκτής και δυσχερώς ελέγξιμης – δημιουργίας καρτέλς και ομάδων συμφερόντων, που καθορίζουν το επίπεδο και το περιεχόμενο του ανταγωνισμού σε στενά πλαίσια και προς το συμφέρον των ίδιων των εταιρειών.

            Αντίστοιχα, οι γιγαντισμοί των εταιρικών μορφωμάτων, δημιουργούν φαινόμενα διάβρωσης των πολιτικών κρατικών θεσμών και των δυνατοτήτων ενός μικρού κράτους να επέμβει δραστικά στην πάταξη ακόμα και εμφανών φαινομένων αισχροκέρδειας.

            Είναι σαφές και θα μπορούσαν πάνω σε αυτό να γραφτούν πάρα πολλά επιχειρήματα, ότι ο «ελεύθερος ανταγωνισμός» έχει ειδικά στις μικρές χώρες αποβεί αρνητικός για τους καταναλωτές, δημιουργεί σχαστικές κοινωνικά τάσεις και ανεπάρκεια των θεσμών ελέγχου του από τις πολιτικές δυνάμεις και τα κράτη.

            Η πρακτική αποδεικνύει και αυτή την αβασιμότητα και τον προσχηματικό χαρακτήρα των ψευδο-ιδεολογημάτων,

            Για να φέρω μερικά παραδείγματα, σε χώρες όπως η Ελλάδα δεν είναι δυνατή και βιώσιμη η δημιουργία και λειτουργία 10 ανταγωνιζομένων διυλιστηρίων πετρελαίου.

Αντίστοιχα, παρά την ύπαρξη 40 περίπου τραπεζών, οι αποκλίσεις και οι διακυμάνσεις των όρων δανεισμού ή κατάθεσης είναι από μηδενική ως συνολικά απειροελάχιστη.

            Τα αυτά ισχύουν σε παγκόσμιο επίπεδο κα ακόμα και σε μεγάλα κράτη οι πραγματικά κυρίαρχες εταιρείες σε κάθε τομέα είναι ελάχιστες. Τούτο αποτελεί άλλωστε και δικό τους στόχο, στόχο του ανταγωνισμού που προπαγανδίζουν και επιβάλλουν.

 

Ουσιαστικά κανένα από τα θεωρήματα του «ανταγωνισμού» δεν στέκει και δεν έχει πραγματικά κοινωνική διάσταση και τούτο είναι άμεσο αποτέλεσμα του κατασκευασμένου απολύτου ψεύδους που τα έχει προκαλέσει, γεννήσει και επιβάλλει. Εάν είναι δυνατόν να θεωρήσει κάποιος νοήμον άνθρωπος ότι ο ο πόλεμος, η μάχη, η επιθετική συμπεριφορά μεταξύ δύο ή περισσοτέρων εταιρειών θα κάνει τον κόσμο μας καλύτερο. Εν τέλει όποιος «επιβιώσει» θα επιβάλλει τους δικούς του κανόνες, αλλά το κόστος –ακόμα και κανένας να μην επιβιώσει από τον ανταγωνισμό – πάλι οι ίδιες οι κοινωνίες θα το πληρώσουν, εν είδει απωλειών σε ανθρώπους, δυνατότητες και με ολοένα αυξανόμενες εξαρτήσεις.

 

Ο ίδιος ο «ελεύθερος ανταγωνισμός» προσβλέπει στην επικράτηση λίγων και ισχυρών, προσβλέπει στην παγίωση του status qvo, ως αυτό είχε κατά την γέννηση του φαινομένου. Εάν κοιτάξει κανείς τον παγκόσμιο χάρτη των ισχυρών πολυεθνικών εταιρειών ως είχε στην δεκαετία του 1980, θα διαπιστώσει πως οι ίδιες πολυεθνικές εταιρείες υφίστανται κατά βάση στον παγκόσμιο χάρτη και μάλιστα κατά πολύ ενισχυμένες. Ο ίδιος ο «ελεύθερος ανταγωνισμός» και ο οικονομικός νέο-φιλελευθερισμός αδιαφορεί ουσιαστικά για την ύπαρξη και λειτουργία καρτέλ, καθώς οι ισχυροί της αγοράς που τον εμπνεύστηκαν και τον επέβαλλαν ενδιαφέρονται ουσιαστικά για τα κέρδη και μόνο και κέρδη έρχονται μόνο όταν υπάρχει μεγαλύτερος έλεγχος εκάστου τομέα της αγοράς από αυτούς τους ίδιους. Την πραγματικότητα – ζούγκλα που έχει επιβάλλει ο νεοφιλελευθερισμός δεν ενδιαφέρει το πόσα θα είναι τα λιοντάρια, αρκεί να υπάρχουν θηράματα ικανά να διασφαλίσουν κέρδη (την τροφή δηλαδή του συστήματος των λιονταριών). Στην κοινωνία ζούγκλα της αγοράς, η μόνη εσωτερική ιεράρχηση  αξιών έρχεται μόνο από τα κέρδη, την μόνη αξία που αναγνωρίζουν τα λιοντάρια της αγέλης και κανείς από αυτούς δεν θα διστάσει να θυματοποιήσει ολόκληρες κοινωνίες προκειμένου να βρει θηράματα και κέρδη. Στην πραγματικότητα τα καρτέλ υπάρχουν ανεξάρτητα από τον αριθμό των εμπλεκομένων επιχειρήσεων σε ένα τομέα της αγοράς. Οι ισχυροί, τα ισχυρά λιοντάρια ελέγχουν τους μηχανισμούς και την κίνηση, επιβάλλουν πρακτικές που ανέλεγκτα πλέον αποτελούν «κανόνες και νόμους της αγοράς» και στην πραγματικότητα αποτελούν έκφραση του δικαίου της αυθαιρεσίας της ισχύος τους.

            Μετά την πιο πάνω ανάλυσή μας είναι πλέον ευνόητο ότι η δημιουργία εναρμονισμένων πρακτικών και η συγκρότηση καρτέλ, αποτελεί δομικό στοιχείο του του νέο-φιλελευθερισμού, της «οικονομίας της αγοράς» και του «ελεύθερου» ανταγωνισμού. Όχι μόνο αποτελεί έκφανση της προσπάθειας περαιτέρω επέκτασης των ισχυρών του κεφαλαίου σε κάθε τομέα της οικονομίας (συγκέντρωση ισχύος), αλλά έρχεται να αποτελέσει και «αμυντική» τακτική των ήδη ισχυρών έναντι οτιδήποτε νέου και οποιασδήποτε νέας προσπάθειας. Η απαγόρευση επιδοτήσεων από τα κράτη σε επιχειρήσεις αποτελεί ακριβώς την νομική έκφραση στην Ε.Ε. της πλήρους επιβολής των ήδη ισχυρών. Ετσι παρεμποδίζεται οποιαδήποτε δυναμική δημιουργίας νέων επιχειρήσεων και στήριξής τους και αναγκάζονται μια σειρά από πρωτοπόρες προσπάθειες να εκφυλιστούν σε μεταπράτες των ολιγοπωλίων (οικονομία «φασόν»). Πέραν όμως τούτου, δεν πρέπει να παραβλέπουμε ότι τα ολιγοπώλια, λειτουργώντας σε ένα νομικό και ουσιαστικό πλαίσιο που τα ίδια καθορίζουν, δικαιολογούν άριστα τις εναρμονισμένες πρακτικές επικαλούμενα τις «συνθήκες» της αγοράς (π.χ. τόσο έχει το ρύζι διεθνώς …) άσχετα εάν τα ίδια διαμορφώνουν τις συνθήκες αυτές κατά κύριο λόγο. Μην λησμονούμε όμως και κάτι άλλο : εάν κάποιος προσπαθήσει να απονευρώσει την κερδοσκοπική αγορά, πουλώντας στο κόστος, δηλ. χωρίς κέρδος,  είναι πανεύκολο να κατηγορηθεί για «αθέμιτο ανταγωνισμό», αφού υπάρχουν σχετικές διατάξεις και πλούσια νομολογία.

            Τα ίδια τα καρτέλ των ισχυρών λοιπόν, επηρεάζοντας ως λόμπυ την πολιτική (θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε και το ρήμα «ελέγχοντας»), φροντίσουν πάντα για την διαιώνιση και επέκτασή τους, δημιουργώντας ένα δίχτυ προστασίας για την δραστηριότητά τους, για την θεσμική τους πλέον κατοχύρωση, ως αξόνων αναγκαίων για την ύπαρξη και την λειτουργία της οικονομίας. Ουσιαστικά, τα ισχυρά ολιγοπώλια έχουν κατορθώσει να ταυτίσουν την ύπαρξή τους με την εξυπηρέτηση βασικών βιοτικών αναγκών των ανθρώπων και να απειλούν ολόκληρες κοινωνίες με την στέρησή τους σε περίπτωση που αυτές αντιδρούν στις πρακτικές τους.       

 

            Τι πρέπει να γίνει; Τι προτείνουμε;

 

            Οπωσδήποτε τα φαινόμενα αυτά χρειάζονται πρώτα από όλα ρυθμιστική κοινωνική παρέμβαση, είναι σαφές και αποτελεί την δική μας πρόταση, η δημιουργία θεσμών ευρύτερου δημοκρατικού κοινωνικού ελέγχου στην πορεία της οικονομίας, ακόμα και της δυνατότητας του κράτους να θέτει όρια στην δράση των επιχειρήσεων για την προστασία των κοινωνιών και των παραγωγικών δομών, ιδίως, πρωτίστως και άμεσα ως προς τον καθορισμό των τιμών προϊόντων που καλύπτουν άμεσες βιοτικές ανάγκες του ανθρώπου, με τον ορισμό της αισχροκερδούς – καταχρηστικής δικαιοπραξίας σε κάθε σχετικό τομέα της οικονομίας, δηλαδή με τον καθορισμό ανωτάτου ορίου καθαρού κέρδους (αφού η διατίμηση δεν είναι επιτρεπτή), ώστε να ρυθμιστεί και προς το συμφέρον του πολίτη – καταναλωτή και μέσα σε εύλογα για το νομικό μας πολιτισμό πλαίσια, η λειτουργία της αγοράς που φαντάζει και είναι σήμερα ανεξέλεγκτη, δημιουργώντας ολοένα και περισσότερο νεόπτωχους και ανθρώπους που με δυσκολία καλύπτουν ένα επίπεδο στοιχειώδους αξιοπρεπούς διαβίωσης.

            Για όσους είναι πραγματικοί σοσιαλιστές και δημοκράτες, αλλά και για όσους έχουν σφαιρική κοινωνική συνείδηση και αντίληψη το να συζητάμε σήμερα για τον «ελεύθερο ανταγωνισμό» και τις μεθόδους εποπτείας της λειτουργίας του, είναι σαν να έχουμε να κάνουμε με ένα δολοφόνο και να προσπαθούμε να κάνουμε τα εγκλήματά του λιγότερο ειδεχθή.

            Υπάρχουν λύσεις και πολλοί από εμάς έχουμε προτείνει την στροφή προς μια κοινωνική οικονομία, μια οικονομία δημοκρατικής συλλογικότητας, όπου η ίδια η κοινωνία με άμεσους θεσμούς θα έχει τον 1ο λόγο στο γίγνεσθαι.

            Εχουμε προτείνει την στροφή προς μία κοινωνία, στην οποία κάθε άνθρωπος θα έχει εξασφαλισμένες τις βιοτικές του ανάγκες, όσες προκύπτουν από την βιολογική του οντότητα και όσες, πραγματικά δημοκρατικά, αποφασίζει η ίδια η κοινωνία πως πρέπει να καθίστανται κοινό κτήμα. Αυτές θα καθίστανται αντικείμενο της κοινωνικής και οικονομικής προσπάθειας. Αυτές θα αποτελούν τον οικονομικό κοινωνικό στόχο.

            Αυτή είναι η έννοια της δίκαιης κοινωνίας, αυτή της κοινωνίας που όλοι οι άνθρωποι απολαμβάνουν την εγγύηση της κάλυψης των βιοτικών τους αναγκών, όχι μόνο υλικών, αλλά και ψυχικών με πρώτιστη αυτή της ισότητας.

            Αυτή είναι η δική μας κοινωνία του αύριο και για αυτήν αξίζει να αγωνιστούμε προτείνοντας και στηρίζοντας θεσμούς πραγματικής δημοκρατίας και συλλογικής κοινωνικής οικονομίας.

            Εάν ποτέ αποφασίσετε την διοργάνωση μιας ημερίδας με θέμα την κοινωνία της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού ως πρόταση για το Ελληνικό και το παγκόσμιο γίγνεσθαι, θα είμαστε παρόντες για να σας αναλύσουμε με κάθε λεπτομέρεια, όχι μόνο το τι εννοούμε, αλλά και το πως μπορεί αυτή να πραγματωθεί. 

 

 

                                                                                      Για το ΙΝ.ΚΑ. (ν.ΙΝ.ΚΑ.)

                                                                                          Δημ. Καραμήτσας

                                                                                            

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ & Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ

 

 

Πριν από χρόνια έβγαλα μια φωτογραφία, ήταν κάποιοι άνθρωποι που φωτογραφήθηκαν σε ένα δάσος. Τώρα, δέκα χρόνια μετά, δεν υπάρχουν ούτε οι άνθρωποι, ούτε το δάσος.

 

Νοιώθω την ανάγκη να τοποθετηθώ με όρους ευρύτερης πολιτικής και σχεδιασμού του μέλλοντος της Ελλάδας. Φυσικά για λόγους αναγνωσιμότητας σε ένα ηλεκτρονικό μέσο  η παρούσα ανάλυση θα είναι ιδιαιτέρως συνοπτική, αρκούμενη σε κεντρικά νοήματα.  

Ο σκοπός μου δεν είναι να προβάλλω απλώς τις απόψεις μου, σκοπός μου είναι να αφυπνίσω τους υγιώς σκεπτόμενους συντρόφους και φίλους του forum, ώστε να προβληματιστούν σε δύο επίπεδα.

Ένα βασικό επίπεδο στόχευσης είναι η βελτίωση της θέσης της πατρίδας μας και κυρίως της κοινωνίας της στο ευρύτερο παγκόσμιο κοινωνικό γίγνεσθαι. Εχει να κάνει με τον πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό σχεδιασμό της χώρας, ώστε να βρεθεί στην πρωτοπορία του παγκόσμιου γίγνεσθαι κατά τις επόμενες δεκαετίες. Πρόκειται, όχι για παράθεση θέσεων – πολιτικών πρακτικών, αυτή μπορεί να επακολουθήσει, αλλά για μια προσπάθειά μου να απεγκλωβίσω τις αναζητήσεις των συντρόφων από λύσεις που είναι αφιερωμένες στο σημερινό πολιτικό γίγνεσθαι, παραβλέποντας τον πρωτοποριακό σχεδιασμό για τις επόμενες δεκαετίες, ώστε η χώρα μας να εξέλθει από το κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό τέλμα, στο οποίο έχει περιπέσει.    

            Θεωρώ πρέπον σύντροφοι να απεγκλωβίσουμε τις σκέψεις και τους συλλογισμούς μας από τις δεδομένες πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές πρακτικές, από τα μοντέλα που δομούνται στο παγκόσμιο και εσωτερικό γίγνεσθαι και να στραφούμε σε λύσεις και πρακτικές που θα αναφέρονται στο μέλλον, σε πρωτοπόρα και καινοτόμα ζητήματα και ανάγκες, ώστε από την ακολουθούσα βραδυπορία να βρεθούμε στην πρωτοπορία. Το πλαίσιο αυτό θα πρέπει να κινείται πολιτικά στην κατεύθυνση της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού, ώστε να πραγματώνονται οι πολιτικές αναζητήσεις του κινήματος. Αντίστοιχα, θα πρέπει σταδιακά να υπάρξουν στην διεθνή πολιτική της χώρας οι ρήξεις και τομές εκείνες που θα φέρουν την χώρα στην πρωτοπορία του στοχασμού και των εξελίξεων.

            Το παγκόσμιο οικονομικό γίγνεσθαι κινείται και αλλάζει διαρκώς. Οι έχοντες την πολιτική και οικονομική δύναμη του πλανήτη, προσπαθούν να ελέγξουν και να κατευθύνουν τις εξελίξεις του γίγνεσθαι στον πλανήτη, στόχος τους είναι πάντα να δημιουργούν εξουσιαστικές δομές τέτοιες που να εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους, τα συμφέροντα των (αυτονόητα) ολίγων. Οι στρατηγικές που εφαρμόζουν είναι σαφείς. Εφαρμόζουν τον κατευθυνόμενο κοινωνικό δαρβινισμό που αφήνει πίσω τους τεράστιο αριθμό περιθωριοποιημένων ανθρώπων και επιμέρους κοινωνιών. Ελέγχοντας όμως τις εξουσιαστικές δομές έχουν σχεδόν πάντα την πρωτοβουλία κίνησης, προπορεύονται στην θέση στόχων και επιδιώξεων, δρουν οργανωμένα και φροντίζουν να παρουσιάζουν ψευδεπίγραφα τα αποκαλούμενα θετικά σημεία των προτάσεων – επιδιώξεών τους. Συχνά – πυκνά δημιουργούν τεχνικά εκβιαστικά αδιέξοδα και θέτουν τις κοινωνίες προ οδυνηρών διλημμάτων. Κάθε πολιτική τους βεβαίως θα πρέπει να αντιμετωπίζεται με ιδιαίτερο σκεπτικισμό από τους ανθρώπους – πολίτες.

            Είναι σαφές ότι η altera pars του παγκοσμίου γίγνεσθαι, ο αντίποδας στις άκρατες αδηφάγες επιδιώξεις του διεθνούς κοινωνικοοικονομικού διευθυντηρίου, τα  σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά κόμματα (χάριν συντομίας προοδευτικά κοινωνικά), που είναι κατεξοχήν ανθρωπιστικά, έχουν χάσει την πρωτοβουλία των κινήσεων. Από πρωτοπόρα στην διατύπωση πολιτικών, έχουν μετατραπεί στην καλύτερη περίπτωση σε ανασχετικούς μηχανισμούς απέναντι στην ισχύ και πρωτοβουλία του διεθνούς διευθυντηρίου και στην χειρότερη σε συνδιαχειριστικούς εταίρους του. Για την εξέλιξη αυτή, υπεύθυνο με τις αδιέξοδες πολιτικές του είναι βέβαια κατά βάση το διεθνές διευθυντήριο, αλλά συνένοχοι είναι και  αλλοτριωμένοι ηγέτες της άλλης πλευράς, που ασπάζονται τις διαχειριστικές λογικές που επιβάλλει το διευθυντήριο, εγκλωβίζοντας σημαντικά τμήματα της κοινωνίας. Στο πλαίσιο του «εγκλωβισμού» διαμορφώνονται και διατυπώνονται διαχειριστικές πολιτικές και στατικές θέσεις που έχουν ως αποτέλεσμα την ισχυροποίηση και συνειδησιακή νομιμοποίηση στους πολίτες και στα κοινωνικά σύνολα των πρακτικών λειτουργίας της οικονομίας και της κοινωνίας που επιβάλλει το διεθνές διευθυντήριο. Στην καλύτερη περίπτωση τα «προοδευτικά κινήματα» παίζουν ένα ρόλο θεραπευτή απέναντι στην ισχύ και στις πολιτικές που εφαρμόζει το διευθυντήριο και αυτό συνήθως εκ των υστέρων, όταν μία οικονομική ή κοινωνική πολιτική έχει εφαρμοστεί ήδη από το διευθυντήριο και έχει αποφέρει τα κέρδη στα οποία αυτό προσέβλεπε όταν την σχεδίαζε.

            Ο ρόλος του συνειδητού πολίτη, των κινημάτων και των προοδευτικών κοινωνικών κομμάτων δεν είναι να παίζουν την θεραπαινίδα των προβλημάτων που δημιουργεί ο παγκόσμιος καπιταλισμός διότι έτσι λειτουργούν παραπληρωματικά και στηρίζουν το ίδιο και την διαιώνισή του. Για μένα προσωπικά και πιστεύω και για άλλους δεν είναι αποδεκτό να σχεδιάζουμε τις πολιτικές μας θέσεις και πρακτικές με βάση τα κοινωνικο-οικονομικά δεδομένα των πολιτικών του διευθυντηρίου, δεν μπορούμε να αναφερόμαστε με ευλάβεια σε οικονομικές και πολιτικές αναλύσεις των τελευταίων δεκαετιών, διότι αυτές αναλύουν πρακτικές του κεφαλαίου οι οποίες είναι ήδη παρελθόν την ώρα που δημοσιεύονται, όσο δε και προοδευτικές ή ορθολογικές να είναι θα ξεπεραστούν σύντομα από την αλλαγή στρατηγικής αυτών που έχουν αποκτήσει την πρωτοβουλία κινήσεων, δηλ. του διεθνούς διευθυντηρίου.  Ούτως ή άλλως οι πολιτικές και αναλύσεις αυτές υπαγορεύονται από τον ρόλο της θεραπαινίδος κινούνται στο πλαίσιο που τάσσει το παγκόσμιο διευθυντήριο και είναι καταδικασμένες να δρουν αενάως στον ρόλο τους αυτό.  Το να αναφερόμαστε σε αναλύσεις και πολιτικές αυτού του τύπου είναι σαν να μένουμε προσκολλημένοι στην φωτογραφία στην οποία αναφέρθηκα στην αρχή. Δεν μπορούμε να σχεδιάζουμε την πολιτική μας με βάση μια φωτογραφία του παρελθόντος, αλλά πρέπει να κατανοήσουμε την πραγματικότητα και την κινητικότητα του διευθυντηρίου και των επιμέρους πολιτικών.

Η πολιτική δεν πρέπει να λειτουργεί ως στατική θεώρηση του παρελθόντος ως θεσφάτου, αλλά να αναπροσαρμόζεται συνεχώς με βάση τις θεωρητικές αξίες και αρχές κάθε σχηματισμού, ώστε να διαμορφώνει πρωτοποριακές τακτικές έναντι των θεωρημάτων και επιδιώξεων του διευθυντηρίου. 

            Αυτός πρέπει να είναι ο ουσιαστικός ρόλος των κοινωνικών προοδευτικών κομμάτων και ημών των ιδίων, να γίνουμε διανοητές ώστε να σχεδιάσουμε και στην συνέχεια να προσπαθήσουμε να εφαρμόσουμε ουσιαστικές ρηξικέλευθες πολιτικές, που θα θέτουν ως πρώτιστες αξίες, αξίες ξένες προς αυτές του διευθυντηρίου, πολιτικές παιδευτικές για την κοινωνία που να καταδεικνύουν την ποιότητα των ιδεών και την απελευθερωτική τους δυνατότητα για τον άνθρωπο και την κοινωνία.   

            Οπλο στην χάραξη και διαμόρφωση των ρηξικέλευθων πολιτικών είναι για μας, τα κολοσσιαίας σημασίας και ορθολογισμού πνευματικά δημιουργήματα των πολιτικών φιλοσόφων στις αναλύσεις και θέσεις των οποίων θα πρέπει να στηριζόμαστε. Οι αρχές και οι αναλυτικοί μηχανισμοί που περιέχουν δεν μπορούν να ξεπεραστούν στα επόμενα πολλά έτη, ο ιστορικός κοινωνικός διαλεκτισμός για παράδειγμα, αποτελεί αιώνια σταθερά ανάλυσης των φαινομένων.

            Πέραν τούτου το που κατατείνει ο κοινωνικός δαρβινισμός του διευθυντηρίου, ποιος είναι ο τελικός σκοπός του είναι εμφανές ήδη από τις θέσεις των Ricardo και Spencer, αλλά και από αυτές των επιγόνων του. Γνωρίζοντας και κατανοώντας τον ατελή κοινωνικά και αέναο σκοπό του διευθυντηρίου για καθυποταγή των πάντων στην εξουσία του, μπορούμε ευκολότερα να διαμορφώσουμε και αποτελεσματικές καινοτόμες στρατηγικές και τακτικές, ώστε να επανέλθουμε σύντομα στην πρωτοβουλία των κινήσεων.

 

            Είναι σαφές σύντροφοι ότι το παγκόσμιο πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό γίγνεσθαι καθορίζεται από μία «Ιερά Συμμαχία» (στην πραγματικότητα ουδέποτε έπαυσαν να υφίστανται «ιερές συμμαχίες»). Η «Ιερά Συμμαχία» με τα πολλά ονόματα (G8 ή 9, N.A.T.O., Δ.Ν.Τ. κλπ…) στην οποία μετέχουν πάντοτε οι ίδιοι «βασικοί μέτοχοι» – εταίροι, καθορίζει το διεθνές γίγνεσθαι κατά τρόπο που εξασφαλίζει την ηγετική θέση συγκεκριμένων κρατών και κεφαλαίων στο παγκόσμιο γίγνεσθαι. Αντίστοιχα καθορίζει τον επιμερισμό των δυνάμεων, κεφαλαίων και ποσοστώσεων στα λοιπά κράτη εταίρους δευτερεύουσας ή τριτεύουσας συμμαχίας και αυτά εις βάρος των λαών και κοινωνιών του πλανήτη. Για την εξασφάλιση και διατήρηση του STATUS QUO τούτου, η «Ιερά Συμμαχία» δεν διστάζει να προχωρήσει σε ανατροπές κυβερνήσεων, δολοφονίες, ακόμα και πολέμους, όπου μετέχει είτε έμμεσα είτε άμεσα, καταδικάζοντας ή ευνοώντας, ανεβάζοντας ή εξαθλιώνοντας, λαούς, κοινωνίες, κράτη. Η παρέμβαση έχει πολλαπλούς στόχους, αλλά πάντα ένας είναι ο κύριος: η διατήρηση του συσχετισμού δυνάμεων, η διατήρηση του παγκόσμιου Status Quo. Οι ίδιες δυνάμεις καθορίζουν και την ποσόστωση για την Ελλάδα, το κομμάτι δηλ. εκείνο που της αναλογεί και τον βαθμό της πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής της ανάπτυξης στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, ώστε η Ελλάδα να παραμένει εταίρος του συστήματος, αλλά ταυτόχρονα να καταβάλλει τεράστιο το τίμημα της εξάρτησης που είναι κατά πολύ ανώτερο από τα κέρδη που έχει από την συμμετοχή του σε αυτό.

            Προκειμένου να απεξαρτηθούμε από το πλαίσιο υποταγής αυτό, το μόνο που μας μένει είναι να αξιοποιήσουμε το μυαλό και την φαντασία μας για προλάβουμε τους εταίρους μας στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, να βρεθούμε έτοιμοι και μπροστά τους στην εξέλιξη του γίγνεσθαι, να εργαζόμαστε όχι για το σήμερα, αλλά προβλέποντας το αύριο και το μεθαύριο. Για εμάς ζητούμενο δεν πρέπει να είναι η εφαρμογή διεθνών πολιτικών, κοινωνικών και οικονομικών μοντέλων που ως βάση αναφοράς τους έχουν το σήμερα, αλλά ο σχεδιασμός του αύριο, η πρόβλεψη και η εγκατάλειψη όσων «τραίνων» και σχεδίων ανάπτυξης είναι ήδη παρελθόν για εμάς. Σε τούτο πρέπει να στρέψουμε εμείς οι ίδιοι και όλοι οι καταπιεζόμενοι λαοί του κόσμου την προσοχή μας, ώστε κάποια στιγμή να ανατραπούν οι σχέσεις εξάρτησης από το διευθυντήριο της «Ιεράς Συμμαχίας» και να είμαστε σε θέση να διαλύσουμε το σύστημα εξάρτησης που έχει δομηθεί, ώστε να απελευθερωθούν οι κοινωνίες και οι λαοί από τον διεθνή κεφαλικό φόρο, που συχνά είναι και φόρος αίματος.

            Δεν μπορούμε σήμερα να μιλάμε για ανάπτυξη στο χώρο των δεδομένων ηλεκτρονικών, το τραίνο αυτό χάθηκε από την δεκαετία του 1970. Μπορούμε όμως να δούμε την ανάπτυξη εφαρμογών που δεν έχουν υπάρξει ακόμα, να τις σχεδιάσουμε με βάση τα δεδομένα της χώρας μας και να τις εφαρμόσουμε. Αρωγός στην προσπάθεια αυτή, εκτός από την πολιτική και κοινωνική βούληση, μπορούν και πρέπει να είναι τα Α.Ε.Ι. (για το θέμα αυτό έχω αναφερθεί παλαιότερα, υπενθυμίζω όμως ότι θα πρέπει να ιδρυθούν πολλές νέες πανεπιστημιακές σχολές που θα ασχολούνται με την παραγωγή επιστημόνων και γνώσης πάνω σε αντικείμενα που σήμερα φαντάζουν μακρινά και μελλοντικά). Σύμμαχος και απόλυτο κριτήριο στα ανωτέρω πρέπει να είναι ο πολιτικός ορθολογισμός και η φαντασία στον σχεδιασμό.

            Στο σημείο αυτό συμπλέκεται στην συλλογιστική το 2ο επίπεδο – παράγων που πρέπει να είναι παρών στο σχεδιασμό και απαρέγκλιτη στόχευσή του. Στόχος δεν είναι να δημιουργήσουμε απλώς μια ισχυρή κοινωνία και οικονομία. Στόχος είναι η κοινωνική δημοκρατία και ο σοσιαλισμός, ως μέσο για την επίτευξη της ανθρώπινης και κοινωνικής τελείωσης. Δεν αξίζει να προχωράμε στην διατύπωση θέσεων και ιδεών χωρίς αυτούς τους παράγοντες. Δημοκρατία και Σοσιαλισμός, με όλα τους τα αναγκαία παρακολουθήματα πρέπει να διαχέουν τις σκέψεις και συλλογιστικές μας. Χωρίς αυτά θα έχουμε απλώς απόψεις για μια ισχυρή χώρα, αυτό προσωπικά δεν μου αρκεί και το απεύχομαι. Αυτό που θέλω είναι μια κοινωνία δικαιοσύνης, ισότητας, μια κοινωνία που θα μοιράζεται ισότιμα τα αγαθά που θα παράγει, μια κοινωνία χωρίς αποκλεισμούς και κλάσματα ευνοημένων/παραπεταμένων.

            Σας προτρέπω λοιπόν και σας καλώ στην διαμόρφωση πολιτικών σκέψεων – προτάσεων στο ανωτέρω πλαίσιο και σκεπτικό για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε στα επόμενα βήματα της προσωπικής και κοινωνικής ολοκλήρωσης.

            Η άμεση, πραγματική δημοκρατία είναι ένα καλό ουσιαστικό ξεκίνημα … .

 

 

                         

ΔΥΟ ΚΕΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ & ΤΗΝ ΑΓΟΡΑ

Αλλα δύο κείμενα παλαιότερα με συνάφεια και ουσία … .

Α. Οι βιοτικές ανάγκες του ανθρώπου και η παραγωγική ανεπάρκεια των αναγκαίων για την κάλυψή τους αγαθών, που έχει να κάνει με πολλούς παράγοντες, πραγματικούς (όπως π.χ. το κλίμα) και επίπλαστους (Αδυναμία παραγωγής λόγω καταλήστευσης των παραγωγικών πηγών), δημιούργησαν και δημιουργούν την ανάγκη προμήθειάς τους.

Αρα το πρώτο ζητούμενο για μία κοινότητα – κοινωνία είναι να διευρύνει όσο πιο πολύ μπορεί την παραγωγική της επάρκεια σε αγαθά που κρίνει ή βιολογικά αποτελούν βιοτικές ανάγκες. Ατό γίνεται με την εκμετάλλευση των σταθερών αμεταβλήτων συνθηκών και την προστασία από εξωγενείς λεηλασίες.

Β. Η ανάγκη προμήθειας/κάλυψης βιοτικών αγαθών/αναγκών δημιουργεί ένα έλλειμμα που πρέπει να καλυφθεί. Αυτή είναι η πρώτη ανάγκη, αφορά τον άνθρωπο ως οντότητα και ως μεγιστη αξία μιας κοινωνίας. Δεν πρέπει να είναι αντκείμενο κερδοφορίας και εκμετάλλευσης ο άνθρωπος και οι ανάγκες του.
Συνεπώς, η δίκαιη ανταλλαγή είναι η πρώτη λύση μεταξύ των κοινοτήτων / κοινωνιών. Πρώτη χρονικά και προτιμητέα πάντα, διότι δεν δημιουργεί υπεραξίες και ελλείμματα, διότι δεν εκμεταλλεύεται τις ανάγκες των άλλων ανθρώπων.

Γ. Η εξουσιαστική ατομικιστική λογική κάποιων, ώθησε και ωθεί στην εκμετάλλευση της κάλυψης των αναγκών των άλλων ανθρώπων με σκοπό την εκμετάλλευση. Ετσι δημιουργείται η «αγορά» που έχει ως κύριο χαρακτηριστικό της στοιχείο και σκοπό, όχι την κάλυψη των βιοτικών ανθρωπίνων αναγκών, αλλά το «κέρδος», την ατομικίστικη (ακόμα και στο σύνολο μιας κοινωνίας) εκμετάλλευση των αναγκών αυτών. Το «κέρδος» προκαλεί ενδοκοινωνικά και διακοινωνικά ελλείμματα και σειρά παγίωσης εξουσιαστικών σχέσεων και εξαρτήσεων. Πρόκειται για αντιανθρώπινη και αντικοινωνική συμπεριφορά που φθάνει μέχρι του σημείου να δημιουργεί τεχνητά ανάγκες και ελλείμματα για να τα εκμεταλλευτεί (σκεφτείτε τον κόσμο που ζούμε και θα το καταλάβετε) .

Δ. Ως άνθρωποι και κοινωνίες των ανθρώπων, οφείλουμε:

α. Στο σήμερα : να περιορίσουμε την εκμετάλλευση των ανθρωπίνων αναγκών, περιορίζοντας το στοιχείο «κέρδος» από αυτές και τις δυνατότητες δημιουργίας και ύπαρξης ελλειμμάτων και «αναγκών» από κερδοσκόπους και κινούμενοι προς την εξάλειψή τους.


β. Από σήμερα και για πάντα: Να θέσουμε ως μέγιστη αξία τον άνθρωπο, τον κάθε άνθρωπο. Να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε ένα περιβάλλον αυταρκούς κάλυψης των ανθρωπίνων βιοτικών αναγκών σε ενδοκοινωνικό και διακοινωνικό επίπεδο. Να εξαφανίσουμε την εξαρτησιακή λογική του οικονομικού κέρδους από την λειτουργία των κοινωνιών, εννοώντας ότι το κοινωνικό ανθρώπινο «κέρδος» – όφελος από την ανθρώπινη δραστηριότητα είναι κατά πολύ σημαντικότερο και μεγαλύτερο.

Ζητώ σχολιασμό και προσθήκες.

Υ.Γ. Αντιλαμβάνεστε θαρρώ ότι οι καπιταλιστές – εξουσιαστές άνθρωποι και κράτη κινούνται παγίως προς την απολύτως αντίθετη κατεύθυνση. Εξαθλιώνουν παραγωγικές δομές, αξίες, ανθρώπους, κοινωνίες και κράτη για να επεκτείνουν το δικό τους «κέρδος» και αντίστοιχα τις δικές τους εξουσίες.

Εμείς οι άνθρωποι έχουμε ένα ελάττωμα : ορίζουμε το γίγνεσθαι ως νομοτελειακό είναι. Δεν μπορούμε να σταθούμε έξω από την σφαίρα της γης και να παρατηρήσουμε την καταστροφική ματαιοδοξία κάποιων συμπεριφορών, την αστειότητα και την επικινδυνότητα της συμπεριφοράς μας.

Για την συγκεκριμένη κρίση του καπιταλισμού, ως επερχόμενο τότε, είχα γράψει εδώ και ένα χρόνο. Στάθηκα έξω από την σφαίρα του γίγνεσθαι και δεν χρειάστηκε πολύ για να το δω.

Οταν είδα το σχεδόν νεοφιλελεύθερο «70+1» μίλησα για «χθες», για κείμενο παρωχημένο και χτυπώντας φιλικά ένα βράδυ τον Μίμη στην πλάτη του είπα : σύντροφε θα πάμε σε προστατευτισμό σύντομα.

Ομως παρά τις αναλύσεις που έχω κάνει, μερικές έχουν δημοσιευτεί εδώ στους συντρόφους, δεν μπορώ να καταλήξω ακόμα για το εάν πρόκειται για δομική ατέλεια του καπιταλισμού ή για στημένο παιχνίδι ή εάν τελικά το παιχνίδι στήνεται τώρα πάνω στην ατέλεια. Οι καπιταλιστές ξέρουν καλά και τα τρία και έχουν ένα μόνο σκοπό πάνω στην γη : να εκμεταλλεύονται προς ίδιον όφελος τους άλλους ανθρώπους … earning is beautiful που έλεγαν οι ίδιοι κάποτε.

Τι με κάνει να πιστεύω ότι είναι αποτέλεσμα σφάλματος ; Η απληστία τους, που την έχω πλειστάκις αναλύσει και καταδείξει ακόμα και στο επίπεδο της διάστασης αξιών/προσδοκιών και παραγωγικών δυνατοτήτων του πλανήτη.

Τι με κάνει να πιστεύω ότι μπορεί να είναι στημένο; Πολλά πράγματα … .
Πρώτα απ΄ όλα η αστειότητα του επιχειρήματος ότι ευθύνονται μερικές χιλιάδες αμερικανοί που δεν ξεπλήρωσαν τα στεγαστικά τους δάνεια.
Οποιος πιστεύει ότι είναι αυτό που προβάλλουν οι τραπεζίτες, είναι παραπλανημένος ή εντελώς νεοφιλελεύθερος

.
Οχι σύντροφοι δεν καταρρέει έτσι ένας τεράστιος μηχανισμός. Οι τράπεζες έχουν μία σειρά από μεθόδους είτε βασισμένες στην διαχείριση του χρήματος είτε βασισμένες στο σύστημα εξασφάλισης πιστώσεων. Στην συγκεκριμένη περίπτωση οι υποθήκες στα ακίνητα και οι δυνατότητες κατάσχεσης εξασφαλίζουν τις τράπεζες …

Στον καπιταλισμό όλα είναι ελεγχόμενα και προβλεπτέα. Οχι μόνο χιλιάδες άνθρωποι με ειδικές γνώσεις ασχολούνται με αυτόν και την διαχείριση του χρήματος, αλλά και οι χρηματοπιστωτικές εταιρείες συγκροτούν μιά παγκόσμια κυβέρνηση που ελέγχει τους πάντες και τα πάντα. Επομένως η όποια ανωμαλία δεν ήταν της μίας ημέρας, αλλά επί μήνες και έτη υφίστατο ως πρόβλημα. Είδατε μήπως τα κατευθυνόμενα χρηματιστήρια να αντιδράσουν ; Είδατε τίποτα αποσχίσεις στεγαστικών κλάδων και δημιουργία εταιρειών που θα αναδεχθούν το πρόβλημα (ώστε να γλυτώσουν οι μητέρες τράπεζες και τα λοιπά προϊόντα τους);


Είδατε ενίσχυση της αγοράς ακινήτων από τις ίδιες τις τράπεζες για να ανέβουν οι αξίες των ακινήτων που σύντομα θα είχαν στα χέρια τους;
Τίποτα δεν είδατε και τίποτα δεν είδαμε … .
Το σκάφος βυθίστηκε αύτανδρο, χωρίς να κτυπήσει ούτε συναγερμός … και ακόμα και τα ευαίσθητα χρηματιστήρια δεν «άκουσαν» τίποτα.
Οταν ένα πλοίο βουλιάζει κατ’ αυτό τον τρόπο, όλοι υποθέτουμε ότι το ναυάγιο ήταν στημένο και ότι το έκαναν για να λάβουν την ασφαλιστική αποζημίωση.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση η ασφαλιστική αποζημίωση δεν είναι μόνο τα χρήματα της κοινωνίας, αλλά τα και τα χρήματα όσων αστών «επένδυσαν» στα πολυδιαφημισμένα «προϊόντα» τους και σήμερα δεν έχουν καμμία αξία.
Οι μετασχηματισμοί του καπιταλισμού είναι γνωστοί … .

Την ενδοκαπιταλιστική κριτική σχετικά με τον ρόλο των τραπεζών σε μία καπιταλιστική οικονομία και την διάσταση προσδοκιών χρηματαγορών και δυνατοτήτων – αξιών της παγκόσμιας παραγωγής, έχω γράψει εδώ και καιρό.
Η φούσκα έπρεπε να σκάσει και σκάει … . Με την διαφορά ότι οι τραπεζίτες εξακολουθούν να κρατούν τα κλειδιά και της πραγματικής οικονομίας, της παραγωγικής. Αυτό που θα γίνει τους επόμενους μήνες είναι η απαξίωση των μετοχών της πραγματικής οικονομίας και υποπτευόμαστε όλοι, ποιοί θα έχουν την δυνατότητα να αγοράσουν σε μηδενική τιμή τις μετοχές των εταιρειών παραγωγής … οι ίδιοι οι τραπεζίτες (σ.σ. μια ματιά σε τίποτα πρωτόκολλα των σοφών της Σιών, που ποτέ δεν τα έχω διαβάσει ίσως να άνοιγε πολλά μάτια για να κατανοήσουν τα αυτονόητα …).
Ποιά θα είναι η επόμενη ημέρα στον καπιταλιστικό κόσμο που έφτιαξαν ;
Λαοί και κοινωνίες εξαθλιωμένες, χωρίς δικαιώματα, χωρίς δύναμη, χωρίς εργασία. Η αστική τάξη και το πλέγμα δικαιωμάτων της εξαφανίζονται, μειώνονται δραματικά … οχλοποίηση … και εκχώρηση κάθε αξίας για την επιβίωση. Ελάχιστοι κρατούν τα κλειδιά του πλανήτη και αυτοκρατορίες γεννιούνται βασισμένες στο χρήμα και την ισχύ της εξουσίας που τους παρέχει η ανάγκη των άλλων ανθρώπων, των πολλών ανθρώπων. Μπαίνουμε σε μεσαίωνα, εάν δεν αντιδράσουμε σήμερα και οφείλουμε να το συνειδητοποιήσουμε.
Εχω προτείνει και σχεδιάσει μαζί σας μια δημοκρατική σοσιαλιστική κοινωνία και μια οικονομία βασισμένη στον άνθρωπο και τις βιοτικές ανάγκες του. Μια κοινωνία που δεν θα εκμεταλλεύεται τις ανάγκες αυτές, όπως κάνει η βαρβαρότητα του καπιταλισμού, αλλά θα τις εγγυάται και θα παράγει για αυτές.

Είναι η απάντησή μας, σε κάθε είδους βαρβαρότητα.
Για τους τραπεζίτες, αφεντικά και παρατρεχάμενους έχω μία μόνο πρόταση : Δίκη και, εάν αποδειχθεί ενοχή, Εκτέλεση.

Καμμία συναλλαγή με όσους σχεδίασαν και εκτέλεσαν το έγκλημα της απληστίας κατά του πλανήτη, κανένα έλεος σε αυτούς που έκλεψαν το τελευταίο ξεροκόμματο από το στόμα πεινασμένων παιδιών, σε αυτούς που καταδίκασαν σε θάνατο εκατομμύρια ανθρώπων από την έλλειψη φαρμάκων και την πείνα.

Δημιουργία θεσμών κοινωνικής οικονομίας με στόχο όχι το κέρδος, αλλά την ΖΩΗ.

ΑΚΡΙΒΕΙΑ

ΑΚΡΙΒΕΙΑ

Να άλλο ένα που ανέσυρα από το παρελθόν και εξηγεί την βαθύτερη φύση της ακρίβειας.

Οι αιτίες στα “πράγματα» του ανθρώπου και των κοινωνιών του, δεν εξηγούνται με ρασιοναλιστικά συμπεράσματα δογματικού τύπου όπως τα «ανέκαθεν». Τα αποτελέσματα, διότι αποτέλεσμα είναι οι αυξήσεις στις τιμές του πετρελαίου κλπ., δεν μπορούν να αναχθούν σε φυσιοκρατικά αίτια (έχω γράψει κάτι για τους νόμους και τους κανόνες).  Αυτά που θα θέλαμε να είναι νόμοι είναι συνήθως κανόνες … .

Προσωπικά, πολλούς μήνες πριν και πριν αρχίσουν να εκτυλίσσονται τα φαινόμενα κατάρρευσης (θα γίνουν χιονοστιβάδα) είχα κάνει τις προβλέψεις και τις αναλύσεις μου.

Αυτό που βρίσκεται στην βάση των αιτίων είναι μια ψυχολογική ανθρώπινη διαταραχή, ένα ελάττωμα γνωστό σε όλους που λέγεται απληστία.
Η απληστία που ταυτίζεται με την αδηφαγία και είναι απότοκο ψυχολογικών διαταραχών, έλλειψης παιδείας και ανοησίας, πλήρους αδυναμίας στοιχειώδους κατανόησης της φύσης του ανθρώπου και της λειτουργίας του πλανήτη. Τυφλώνει η απληστία τους ανθρώπους και τους καθιστά έρμαιά της. Η ίδια ως παράδειγμα πολλαπλασιάζεται και επιβάλλεται ως τρόπος ζωής. Καθίσταται μαζική τύφλωση και ολική βλακεία με ατομιστικά όμως χαρακτηριστικά. Ο καθένας σκέφτεται και ενεργεί με γνώμονα το δικό του στομάχι, το δικό του επίπεδο.

Εάν ο άνθρωπος μπορούσε να εννοήσει το νόημα της βιολογικής και φυσικής του ύπαρξης τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά για όλους και η ανθρώπινη ζωή θα είχε άλλο περιεχόμενο και αξία.
Η απληστία φτιάχνει γιγαντισμούς που λειώνουν στο πέρασμά τους ανθρώπους, που εξουσιάζουν και χρησιμοποιούν τον πλανήτη ολόκληρο για την ικανοποίηση μιας ματαιότητας με πεπερασμένο βιολογικά χαρακτήρα. Αλλά ακόμα και εάν νικούσαμε το θάνατο, τον πλανήτη που μας κουβαλά δύσκολα θα μπορούσαμε να τον «νικήσουμε» με τον όποιο γιγαντισμό μας. Η απληστία αυτή είναι ύβρις απέναντι στην ζωή, απέναντι στην ουσία και την ποιότητά της, απέναντι στην ίδια την ανθρώπινη φύση και στην συνέχεια του είδους προς το μέλλον.


Ζώντας σε ένα πεπερασμένο πλανήτη με πεπερασμένα μεγέθη είναι απλούστατο να καταλάβουμε τις μετρήσιμες δυνατότητες, στοιχεία και εν τέλει μεγέθη του.

Η απληστία, μέσα στην τύφλωσή της που ανέφερα πιο πάνω, παραβιάζει και αγνοεί τα πραγματικά μεγέθη και δημιουργεί εκτιμήσεις και προσδοκίες για να καλύψει την αδηφαγία της. Αξιώνει και απαξιώνει κατά το δοκούν, δημιουργεί δικά της μεγέθη και τρόπους μέτρησης, επιλέγει, βαπτίζει, χαρακτηρίζει και αποχαρακτηρίζει αξίες, συμπεριφορές και ανθρώπους, διαστρέφοντας την πραγματικότητα, αγνοώντας τις σταθερές του πλανήτη και του ανθρώπου. Υπάρχει «σταθερά» υπάρχει μέτρο ανθρώπινο και το έχω ξαναγράψει, είναι πρώτα από όλα η βιολογική σταθερά της ανάγκης κάλυψης των υλικών βιοτικών αναγκών και δίπλα σε αυτή υπάρχει η ανάγκη κάλυψης των ψυχικών – ψυχολογικών αναγκών. Οι σταθερές αυτές είναι συνυφασμένες με την φύση του ανθρώπου και κανείς δεν μπορεί να τις παραγνωρίσει καθώς παράγουν τους δικούς τους βασικούς κανόνες συμπεριφοράς (ο πεινασμένος κατά κανόνα θα αναζητήσει τροφή ακόμα και με την χρήση βίας, ο αδικημένος θα αναζητήσει με αντίστοιχο τρόπο το δίκιο του).
Η δημιουργία, μέτρηση και ιδιοκτησία πλεονάζοντος πλούτου στον πλανήτη, αποτέλεσε πάντοτε αποτέλεσμα της απληστίας κάποιων.
Μέχρι το new deal οι άπληστοι λειτουργούσαν με μεγέθη μετρήσιμα σε υλικά και η απληστία τους έκανε να ονειρεύονται θησαυρούς κρυμμένους στην γη της Επαγγελίας, σε ανύπαρκτα μέρη, Eldorados με χιλιάδες τόνους χρυσάφι … . Όμως όλα τα υλικά αυτά, αφού υπήρχαν πάνω στον πλανήτη όλα ήταν μετρήσιμα και πεπερασμένα. Επιδιώκοντας να ξεφύγει από το πεπερασμένο (αφού το όρισε και το αντιλήφθηκε ως οριστικό δεδομένο με την εξερεύνηση, χαρτογράφηση και εκμετάλλευση του συνόλου του πλανήτη) η απληστία έφθασε σε κομβικό σημείο πριν το new deal, οπότε ανακαλύφθηκε ότι τα σταθμά του πλανήτη είναι πεπερασμένα. Επανήλθε λοιπόν η απληστία, μετά από ένα σύντομο διάλειμμα επιστρατεύοντας μιαν άλλη τεχνική εξαπάτησης και τελικά αυταπάτης (αφού όλα ανακυκλώνονται σε τούτο εδώ τον κόσμο) που είχε πάντοτε στις πρακτικές της, την εκτιμητική αξιολόγηση.
Πλέον η αξία των υλικών αποτελούσε αποκλειστικά αντικείμενο εκτίμησης και όχι αντικείμενο ουσίας. Η απληστία δημιούργησε μεγέθη μη υπαρκτά στον πλανήτη, εικονικές αξίες μετρημένες σε χαρτιά, ομόλογα, χρήματα, αξιόγραφα, μετοχές, χρεόγραφα εν γένει. Πρόκειται για λογιστικές αξίες χωρίς πραγματικό αντίκρυσμα, για τα κομμάτια μιας απάτης χωρίς προηγούμενο. Χαρτιά αγοράζουν ανθρώπινες ψυχές και ζωές και χαρτιά τις αφαιρούν.
Στην πραγματικότητα, η αγωνία για εξουσία, η απληστία κάποιων ελαχίστων να είναι οι πλουσιότεροι, να είναι οι δυνατότεροι, να κατέχουν τον πλανήτη με όλα του τα «παραρτήματα», να κατέχουν και να κατευθύνουν ανθρώπους, οδήγησε στην σημερινή κατάσταση. Οδήγησε σε μία κατάσταση που η ψευδο-οικονομία των πνευματικά αρρώστων ελέγχει απόλυτα την ανθρώπινη ζωή, ύπαρξη και λειτουργία.


Δίδοντας στους χειριστές των χαρτιών και της εκτιμουμένων αξιών τα ηνία του πλανήτη καταλήξαμε στην τεράστια φούσκα της υπερεκτίμησης, της τεράστιας απόστασης που χωρίζει την υπερ-εκτίμηση από τις δυνατότητες του πλανήτη και των ανθρώπων του.

Όταν τούτο κατέστη αντιληπτό και για να σώσουν το παιχνίδι για μία ακόμα φορά υπέρ τους, οι άπληστοι καταπιεστές στρέφουν το ενδιαφέρον τους σε αιώνιες σταθερές, σε βασικά για την διαβίωση αγαθά και τα υπερεκτιμούν για να διασώσουν τα κέρδη τους !!!. Όμως τα αγαθά αυτά απευθύνονται σε ανθρώπους, εξυπηρετούν τις ανάγκες τους και γίνονται ολοένα και πιο δυσπρόσιτα για συνεχώς αυξανόμενο αριθμό ανθρώπων.
Ποιο θα είναι το μέλλον της ανθρωπότητας στον πλανήτη;
Η γνώμη μου είναι πως βρισκόμαστε σε κομβικό σημείο, και το έχω ξαναγράψει θα οδηγηθούμε είτε στην οχλοποίηση καταπιεσμένων ανθρώπων ή σε άλλες μορφές κοινωνικής και πολιτειακής οργάνωσης που θα σέβονται τους ανθρώπους και τον πλανήτη μας.

Το καθήκον όσων έχουν συλλάβει την ιδέα της κοινωνικής και ανθρώπινης προόδου, της απεξάρτησης από τις κοινωνίες της ζούγκλας είναι διττό, όχι μόνο οφείλουν να χτίσουν άμεσα τις λύσεις για την κοινωνική οργάνωση, αλλά και οφείλουν προς όφελος της ανθρωπότητας να ξεθεμελιώσουν τις κοινωνίες ζούγκλας που εγκαθίδρυσε η απληστία μιας ελάχιστης ψυχικά διαταραγμένης μειοψηφίας.

ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ 2

ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ

Ακόμα ένα παλαιότερο άρθρο για τον ανταγωνισμό …

Οι αιτίες στα “πράγματα» του ανθρώπου και των κοινωνιών του, δεν εξηγούνται με ρασιοναλιστικά συμπεράσματα δογματικού τύπου όπως τα «ανέκαθεν». Τα αποτελέσματα, διότι αποτέλεσμα είναι οι αυξήσεις στις τιμές του πετρελαίου κλπ., δεν μπορούν να αναχθούν σε φυσιοκρατικά αίτια (έχω γράψει κάτι για τους νόμους και τους κανόνες).  Αυτά που θα θέλαμε να είναι νόμοι είναι συνήθως κανόνες … .

Προσωπικά, πολλούς μήνες πριν και πριν αρχίσουν να εκτυλίσσονται τα φαινόμενα κατάρρευσης (θα γίνουν χιονοστιβάδα) είχα κάνει τις προβλέψεις και τις αναλύσεις μου.

Αυτό που βρίσκεται στην βάση των αιτίων είναι μια ψυχολογική ανθρώπινη διαταραχή, ένα ελάττωμα γνωστό σε όλους που λέγεται απληστία.
Η απληστία που ταυτίζεται με την αδηφαγία και είναι απότοκο ψυχολογικών διαταραχών, έλλειψης παιδείας και ανοησίας, πλήρους αδυναμίας στοιχειώδους κατανόησης της φύσης του ανθρώπου και της λειτουργίας του πλανήτη. Τυφλώνει η απληστία τους ανθρώπους και τους καθιστά έρμαιά της. Η ίδια ως παράδειγμα πολλαπλασιάζεται και επιβάλλεται ως τρόπος ζωής. Καθίσταται μαζική τύφλωση και ολική βλακεία με ατομιστικά όμως χαρακτηριστικά. Ο καθένας σκέφτεται και ενεργεί με γνώμονα το δικό του στομάχι, το δικό του επίπεδο.

Εάν ο άνθρωπος μπορούσε να εννοήσει το νόημα της βιολογικής και φυσικής του ύπαρξης τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά για όλους και η ανθρώπινη ζωή θα είχε άλλο περιεχόμενο και αξία.
Η απληστία φτιάχνει γιγαντισμούς που λειώνουν στο πέρασμά τους ανθρώπους, που εξουσιάζουν και χρησιμοποιούν τον πλανήτη ολόκληρο για την ικανοποίηση μιας ματαιότητας με πεπερασμένο βιολογικά χαρακτήρα. Αλλά ακόμα και εάν νικούσαμε το θάνατο, τον πλανήτη που μας κουβαλά δύσκολα θα μπορούσαμε να τον «νικήσουμε» με τον όποιο γιγαντισμό μας. Η απληστία αυτή είναι ύβρις απέναντι στην ζωή, απέναντι στην ουσία και την ποιότητά της, απέναντι στην ίδια την ανθρώπινη φύση και στην συνέχεια του είδους προς το μέλλον.


Ζώντας σε ένα πεπερασμένο πλανήτη με πεπερασμένα μεγέθη είναι απλούστατο να καταλάβουμε τις μετρήσιμες δυνατότητες, στοιχεία και εν τέλει μεγέθη του.

Η απληστία, μέσα στην τύφλωσή της που ανέφερα πιο πάνω, παραβιάζει και αγνοεί τα πραγματικά μεγέθη και δημιουργεί εκτιμήσεις και προσδοκίες για να καλύψει την αδηφαγία της. Αξιώνει και απαξιώνει κατά το δοκούν, δημιουργεί δικά της μεγέθη και τρόπους μέτρησης, επιλέγει, βαπτίζει, χαρακτηρίζει και αποχαρακτηρίζει αξίες, συμπεριφορές και ανθρώπους, διαστρέφοντας την πραγματικότητα, αγνοώντας τις σταθερές του πλανήτη και του ανθρώπου. Υπάρχει «σταθερά» υπάρχει μέτρο ανθρώπινο και το έχω ξαναγράψει, είναι πρώτα από όλα η βιολογική σταθερά της ανάγκης κάλυψης των υλικών βιοτικών αναγκών και δίπλα σε αυτή υπάρχει η ανάγκη κάλυψης των ψυχικών – ψυχολογικών αναγκών. Οι σταθερές αυτές είναι συνυφασμένες με την φύση του ανθρώπου και κανείς δεν μπορεί να τις παραγνωρίσει καθώς παράγουν τους δικούς τους βασικούς κανόνες συμπεριφοράς (ο πεινασμένος κατά κανόνα θα αναζητήσει τροφή ακόμα και με την χρήση βίας, ο αδικημένος θα αναζητήσει με αντίστοιχο τρόπο το δίκιο του).
Η δημιουργία, μέτρηση και ιδιοκτησία πλεονάζοντος πλούτου στον πλανήτη, αποτέλεσε πάντοτε αποτέλεσμα της απληστίας κάποιων.
Μέχρι το new deal οι άπληστοι λειτουργούσαν με μεγέθη μετρήσιμα σε υλικά και η απληστία τους έκανε να ονειρεύονται θησαυρούς κρυμμένους στην γη της Επαγγελίας, σε ανύπαρκτα μέρη, Eldorados με χιλιάδες τόνους χρυσάφι … . Όμως όλα τα υλικά αυτά, αφού υπήρχαν πάνω στον πλανήτη όλα ήταν μετρήσιμα και πεπερασμένα. Επιδιώκοντας να ξεφύγει από το πεπερασμένο (αφού το όρισε και το αντιλήφθηκε ως οριστικό δεδομένο με την εξερεύνηση, χαρτογράφηση και εκμετάλλευση του συνόλου του πλανήτη) η απληστία έφθασε σε κομβικό σημείο πριν το new deal, οπότε ανακαλύφθηκε ότι τα σταθμά του πλανήτη είναι πεπερασμένα. Επανήλθε λοιπόν η απληστία, μετά από ένα σύντομο διάλειμμα επιστρατεύοντας μιαν άλλη τεχνική εξαπάτησης και τελικά αυταπάτης (αφού όλα ανακυκλώνονται σε τούτο εδώ τον κόσμο) που είχε πάντοτε στις πρακτικές της, την εκτιμητική αξιολόγηση.
Πλέον η αξία των υλικών αποτελούσε αποκλειστικά αντικείμενο εκτίμησης και όχι αντικείμενο ουσίας. Η απληστία δημιούργησε μεγέθη μη υπαρκτά στον πλανήτη, εικονικές αξίες μετρημένες σε χαρτιά, ομόλογα, χρήματα, αξιόγραφα, μετοχές, χρεόγραφα εν γένει. Πρόκειται για λογιστικές αξίες χωρίς πραγματικό αντίκρυσμα, για τα κομμάτια μιας απάτης χωρίς προηγούμενο. Χαρτιά αγοράζουν ανθρώπινες ψυχές και ζωές και χαρτιά τις αφαιρούν.
Στην πραγματικότητα, η αγωνία για εξουσία, η απληστία κάποιων ελαχίστων να είναι οι πλουσιότεροι, να είναι οι δυνατότεροι, να κατέχουν τον πλανήτη με όλα του τα «παραρτήματα», να κατέχουν και να κατευθύνουν ανθρώπους, οδήγησε στην σημερινή κατάσταση. Οδήγησε σε μία κατάσταση που η ψευδο-οικονομία των πνευματικά αρρώστων ελέγχει απόλυτα την ανθρώπινη ζωή, ύπαρξη και λειτουργία.


Δίδοντας στους χειριστές των χαρτιών και της εκτιμουμένων αξιών τα ηνία του πλανήτη καταλήξαμε στην τεράστια φούσκα της υπερεκτίμησης, της τεράστιας απόστασης που χωρίζει την υπερ-εκτίμηση από τις δυνατότητες του πλανήτη και των ανθρώπων του.

Όταν τούτο κατέστη αντιληπτό και για να σώσουν το παιχνίδι για μία ακόμα φορά υπέρ τους, οι άπληστοι καταπιεστές στρέφουν το ενδιαφέρον τους σε αιώνιες σταθερές, σε βασικά για την διαβίωση αγαθά και τα υπερεκτιμούν για να διασώσουν τα κέρδη τους !!!. Όμως τα αγαθά αυτά απευθύνονται σε ανθρώπους, εξυπηρετούν τις ανάγκες τους και γίνονται ολοένα και πιο δυσπρόσιτα για συνεχώς αυξανόμενο αριθμό ανθρώπων.
Ποιο θα είναι το μέλλον της ανθρωπότητας στον πλανήτη;
Η γνώμη μου είναι πως βρισκόμαστε σε κομβικό σημείο, και το έχω ξαναγράψει θα οδηγηθούμε είτε στην οχλοποίηση καταπιεσμένων ανθρώπων ή σε άλλες μορφές κοινωνικής και πολιτειακής οργάνωσης που θα σέβονται τους ανθρώπους και τον πλανήτη μας.

Το καθήκον όσων έχουν συλλάβει την ιδέα της κοινωνικής και ανθρώπινης προόδου, της απεξάρτησης από τις κοινωνίες της ζούγκλας είναι διττό, όχι μόνο οφείλουν να χτίσουν άμεσα τις λύσεις για την κοινωνική οργάνωση, αλλά και οφείλουν προς όφελος της ανθρωπότητας να ξεθεμελιώσουν τις κοινωνίες ζούγκλας που εγκαθίδρυσε η απληστία μιας ελάχιστης ψυχικά διαταραγμένης μειοψηφίας.

ΑΠΛΗΣΤΙΑ

ΑΠΛΗΣΤΙΑ

Είπα να βάλω μερικά παλαιότερα κείμενα … .

Οι αιτίες στα “πράγματα» του ανθρώπου και των κοινωνιών του, δεν εξηγούνται με ρασιοναλιστικά συμπεράσματα δογματικού τύπου όπως τα «ανέκαθεν». Τα αποτελέσματα, διότι αποτέλεσμα είναι οι αυξήσεις στις τιμές του πετρελαίου κλπ., δεν μπορούν να αναχθούν σε φυσιοκρατικά αίτια (έχω γράψει κάτι για τους νόμους και τους κανόνες).  Αυτά που θα θέλαμε να είναι νόμοι είναι συνήθως κανόνες … .

Προσωπικά, πολλούς μήνες πριν και πριν αρχίσουν να εκτυλίσσονται τα φαινόμενα κατάρρευσης (θα γίνουν χιονοστιβάδα) είχα κάνει τις προβλέψεις και τις αναλύσεις μου.

Αυτό που βρίσκεται στην βάση των αιτίων είναι μια ψυχολογική ανθρώπινη διαταραχή, ένα ελάττωμα γνωστό σε όλους που λέγεται απληστία.
Η απληστία που ταυτίζεται με την αδηφαγία και είναι απότοκο ψυχολογικών διαταραχών, έλλειψης παιδείας και ανοησίας, πλήρους αδυναμίας στοιχειώδους κατανόησης της φύσης του ανθρώπου και της λειτουργίας του πλανήτη. Τυφλώνει η απληστία τους ανθρώπους και τους καθιστά έρμαιά της. Η ίδια ως παράδειγμα πολλαπλασιάζεται και επιβάλλεται ως τρόπος ζωής. Καθίσταται μαζική τύφλωση και ολική βλακεία με ατομιστικά όμως χαρακτηριστικά. Ο καθένας σκέφτεται και ενεργεί με γνώμονα το δικό του στομάχι, το δικό του επίπεδο.

Εάν ο άνθρωπος μπορούσε να εννοήσει το νόημα της βιολογικής και φυσικής του ύπαρξης τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά για όλους και η ανθρώπινη ζωή θα είχε άλλο περιεχόμενο και αξία.
Η απληστία φτιάχνει γιγαντισμούς που λειώνουν στο πέρασμά τους ανθρώπους, που εξουσιάζουν και χρησιμοποιούν τον πλανήτη ολόκληρο για την ικανοποίηση μιας ματαιότητας με πεπερασμένο βιολογικά χαρακτήρα. Αλλά ακόμα και εάν νικούσαμε το θάνατο, τον πλανήτη που μας κουβαλά δύσκολα θα μπορούσαμε να τον «νικήσουμε» με τον όποιο γιγαντισμό μας. Η απληστία αυτή είναι ύβρις απέναντι στην ζωή, απέναντι στην ουσία και την ποιότητά της, απέναντι στην ίδια την ανθρώπινη φύση και στην συνέχεια του είδους προς το μέλλον.


Ζώντας σε ένα πεπερασμένο πλανήτη με πεπερασμένα μεγέθη είναι απλούστατο να καταλάβουμε τις μετρήσιμες δυνατότητες, στοιχεία και εν τέλει μεγέθη του.

Η απληστία, μέσα στην τύφλωσή της που ανέφερα πιο πάνω, παραβιάζει και αγνοεί τα πραγματικά μεγέθη και δημιουργεί εκτιμήσεις και προσδοκίες για να καλύψει την αδηφαγία της. Αξιώνει και απαξιώνει κατά το δοκούν, δημιουργεί δικά της μεγέθη και τρόπους μέτρησης, επιλέγει, βαπτίζει, χαρακτηρίζει και αποχαρακτηρίζει αξίες, συμπεριφορές και ανθρώπους, διαστρέφοντας την πραγματικότητα, αγνοώντας τις σταθερές του πλανήτη και του ανθρώπου. Υπάρχει «σταθερά» υπάρχει μέτρο ανθρώπινο και το έχω ξαναγράψει, είναι πρώτα από όλα η βιολογική σταθερά της ανάγκης κάλυψης των υλικών βιοτικών αναγκών και δίπλα σε αυτή υπάρχει η ανάγκη κάλυψης των ψυχικών – ψυχολογικών αναγκών. Οι σταθερές αυτές είναι συνυφασμένες με την φύση του ανθρώπου και κανείς δεν μπορεί να τις παραγνωρίσει καθώς παράγουν τους δικούς τους βασικούς κανόνες συμπεριφοράς (ο πεινασμένος κατά κανόνα θα αναζητήσει τροφή ακόμα και με την χρήση βίας, ο αδικημένος θα αναζητήσει με αντίστοιχο τρόπο το δίκιο του).
Η δημιουργία, μέτρηση και ιδιοκτησία πλεονάζοντος πλούτου στον πλανήτη, αποτέλεσε πάντοτε αποτέλεσμα της απληστίας κάποιων.
Μέχρι το new deal οι άπληστοι λειτουργούσαν με μεγέθη μετρήσιμα σε υλικά και η απληστία τους έκανε να ονειρεύονται θησαυρούς κρυμμένους στην γη της Επαγγελίας, σε ανύπαρκτα μέρη, Eldorados με χιλιάδες τόνους χρυσάφι … . Όμως όλα τα υλικά αυτά, αφού υπήρχαν πάνω στον πλανήτη όλα ήταν μετρήσιμα και πεπερασμένα. Επιδιώκοντας να ξεφύγει από το πεπερασμένο (αφού το όρισε και το αντιλήφθηκε ως οριστικό δεδομένο με την εξερεύνηση, χαρτογράφηση και εκμετάλλευση του συνόλου του πλανήτη) η απληστία έφθασε σε κομβικό σημείο πριν το new deal, οπότε ανακαλύφθηκε ότι τα σταθμά του πλανήτη είναι πεπερασμένα. Επανήλθε λοιπόν η απληστία, μετά από ένα σύντομο διάλειμμα επιστρατεύοντας μιαν άλλη τεχνική εξαπάτησης και τελικά αυταπάτης (αφού όλα ανακυκλώνονται σε τούτο εδώ τον κόσμο) που είχε πάντοτε στις πρακτικές της, την εκτιμητική αξιολόγηση.
Πλέον η αξία των υλικών αποτελούσε αποκλειστικά αντικείμενο εκτίμησης και όχι αντικείμενο ουσίας. Η απληστία δημιούργησε μεγέθη μη υπαρκτά στον πλανήτη, εικονικές αξίες μετρημένες σε χαρτιά, ομόλογα, χρήματα, αξιόγραφα, μετοχές, χρεόγραφα εν γένει. Πρόκειται για λογιστικές αξίες χωρίς πραγματικό αντίκρυσμα, για τα κομμάτια μιας απάτης χωρίς προηγούμενο. Χαρτιά αγοράζουν ανθρώπινες ψυχές και ζωές και χαρτιά τις αφαιρούν.
Στην πραγματικότητα, η αγωνία για εξουσία, η απληστία κάποιων ελαχίστων να είναι οι πλουσιότεροι, να είναι οι δυνατότεροι, να κατέχουν τον πλανήτη με όλα του τα «παραρτήματα», να κατέχουν και να κατευθύνουν ανθρώπους, οδήγησε στην σημερινή κατάσταση. Οδήγησε σε μία κατάσταση που η ψευδο-οικονομία των πνευματικά αρρώστων ελέγχει απόλυτα την ανθρώπινη ζωή, ύπαρξη και λειτουργία.


Δίδοντας στους χειριστές των χαρτιών και της εκτιμουμένων αξιών τα ηνία του πλανήτη καταλήξαμε στην τεράστια φούσκα της υπερεκτίμησης, της τεράστιας απόστασης που χωρίζει την υπερ-εκτίμηση από τις δυνατότητες του πλανήτη και των ανθρώπων του.

Όταν τούτο κατέστη αντιληπτό και για να σώσουν το παιχνίδι για μία ακόμα φορά υπέρ τους, οι άπληστοι καταπιεστές στρέφουν το ενδιαφέρον τους σε αιώνιες σταθερές, σε βασικά για την διαβίωση αγαθά και τα υπερεκτιμούν για να διασώσουν τα κέρδη τους !!!. Όμως τα αγαθά αυτά απευθύνονται σε ανθρώπους, εξυπηρετούν τις ανάγκες τους και γίνονται ολοένα και πιο δυσπρόσιτα για συνεχώς αυξανόμενο αριθμό ανθρώπων.
Ποιο θα είναι το μέλλον της ανθρωπότητας στον πλανήτη;
Η γνώμη μου είναι πως βρισκόμαστε σε κομβικό σημείο, και το έχω ξαναγράψει θα οδηγηθούμε είτε στην οχλοποίηση καταπιεσμένων ανθρώπων ή σε άλλες μορφές κοινωνικής και πολιτειακής οργάνωσης που θα σέβονται τους ανθρώπους και τον πλανήτη μας.

Το καθήκον όσων έχουν συλλάβει την ιδέα της κοινωνικής και ανθρώπινης προόδου, της απεξάρτησης από τις κοινωνίες της ζούγκλας είναι διττό, όχι μόνο οφείλουν να χτίσουν άμεσα τις λύσεις για την κοινωνική οργάνωση, αλλά και οφείλουν προς όφελος της ανθρωπότητας να ξεθεμελιώσουν τις κοινωνίες ζούγκλας που εγκαθίδρυσε η απληστία μιας ελάχιστης ψυχικά διαταραγμένης μειοψηφίας.

Ιανουαρίου 20, 2009

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΚΛΑΜΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ «ΜΙΚΡΟΜΕΣΑΙΟΥΣ»

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΚΛΑΜΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ «ΜΙΚΡΟΜΕΣΑΙΟΥΣ»

 

Γελώ για να μην θυμώσω με την επικοινωνιακή μικρομεσαιολαγνεία που έχει πιάσει την κυβέρνηση, πολιτικά κόμματα και τους δημοσιογράφους. Τόνους δακρύων χύνουν και αποθέτουν πάνω στο μνήμα των μικρομεσαίων, πεθαμένων από καιρό και μάλιστα δια φόνου, που οι ίδιοι και οι πολιτικές τους απόψεις διέπραξαν.

Είναι πράγματι αστείο το μοιρολόϊ που οι θύτες, εν χορώ, έχουν στήσει πάνω από το μνήμα των θυμάτων τους, σαν να προσπαθούν να ξεγελάσουν την αλήθεια, την κοινωνική δικαιοσύνη. Στην κοινωνία της εικόνας μένουν τα δακρύβρεχτα σχόλια για την «λοκομοτίβα της ελληνικής οικονομίας» , τον «βασικό συντελεστή της παραγωγής στην χώρα», την «ψυχή της οικονομίας» και διάφορα άλλα ανόητα που ψηφοθηρικά και μόνο εκστομίζουν διάφοροι και διάφορες, δηλώνοντας μυξοκλαίγοντας, πως συμπάσχουν και με θλίψη αντικρίζουν το πτώμα και το μνήμα των μικρομεσαίων.

Βέβαια, έχω γράψει, πριν από καιρό πως, εάν κάποιος δολοφόνησε τους μικρομεσαίους, αυτός ήταν ο νεοφιλελευθερισμός και οι εν Ελλάδι εκφραστές και εφαρμοστές του.

Οι ίδιοι εκφραστές, μέσω της εκπομπής ενός άλλου καλού υπηρέτη του νέο-φιλελευθερισμού του δεξιού δημοσιογράφου Χατζηνικολάου, που φαίνεται πως κάτι πήρε για να σκηνοθετεί και να στήνει στις εκπομπές του τον χορό των δεξιών παραγοντίσκων , επιτέθηκαν στον εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ λέγοντάς του ομαδόν (με 1ο τον σκηνοθέτη Χατζηνικολάου) πως για την καταστροφή των μικρομεσαίων ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό ο ΣΥΡΙΖΑ που στήριξε τις καταστροφικές πορείες στο κέντρο της Αθήνας !!!.

Απορώ : η πολύ μικρή την θεωρούν την Ελλάδα (3 δρόμοι των Αθηνών) ή πολύ μικρό εύρος έχει η βλακεία τους. Φυσικά, θα μπορούσε κάποιος να απαντήσει ότι αυτοί που εθίγησαν ήταν κατά βάση μεγάλα πολυκαταστήματα και εν συνολώ στην πλειοψηφία τους μεταπράτες εισαγόμενων προϊόντων.

 

Ας αφήσουμε λοιπόν τα επιτηδευμένα κροκοδείλια δάκρυα και ας δούμε την ουσία … .

Στις δεκαετίες του 1970 και 1980, οι μικρές παραγωγικές επιχειρήσεις εμφάνισαν μία άνθηση που τους προσέδωσε σημαντικό ποσοστό στο παραγωγικό γίγνεσθαι της χώρας. Εχοντας μία ατομική δυναμική, μικρό κόστος παραγωγής και προστατευτικούς θεσμούς στις εισαγωγές ξένων προϊόντων κατάφεραν, παρά τις λοιπές αντιξοότητες (π.χ. υψηλά επιτόκια) να δημιουργήσουν μια κάποια οικονομία. Η ίδια η κατάρρευση μεγάλων μονάδων τους πρόσφερε το έδαφος και στην εσωτερική αγορά. Το 1ο καίριο πλήγμα ήλθε με την είσοδο της Ελλάδας στην ΕΟΚ. Εκεί το έδαφος άρχισε να τρίζει … . Το 2ο και τελικό πλήγμα ήλθε με το νέο-φιλελευθερισμό και την «παγκοσμιοποίηση» της οικονομίας. Η παραγωγική διάσταση των μικρομεσαίων σταμάτησε κάπου εκεί. Οσοι ελάχιστοι επιβίωσαν παραγωγικά έκαναν παράλληλα και τους μεταπράττες και περίμεναν την καταναλωτική κρίση των ημερών για να τους θέσει στην ιστορική μνήμη .

 

Στην πραγματικότητα δεν μπορούμε μιλάμε για μικρομεσαίους συνολικά και υπό το αυτό πρίσμα. Υπάρχει στην πραγματικότητα μια πολυδιάσπαση και διαφορετική εκτίμηση ανάλογα με το είδος της δραστηριότητας. Είναι πραγματικά πολύ διάφορη η θέση και η δραστηριότητα του εμπόρου ρούχων, του οπωροπώλη, του παντοπώλη από αυτή του παραγωγού ενδυμάτων, του παραγωγού ή μεταποιητή τροφίμων, του κατασκευαστή  μικρών μηχανισμών.

Στην πραγματικότητα παραγωγική ουσιώδη οικονομία για την χώρα και θέση σε αυτή είχαν μόνο οι παραγωγοί και όχι οι μεταπράτες.

Οι παραγωγοί βίωσαν και πρώτοι το πρόβλημα, αυτοί εξαρθρώθηκαν πρώτοι για να ακολουθήσει σειρά μεταπρατών από τις πολυεθνικές μονάδες που εγκαταστάθηκαν στην χώρα μας. Καταπιέστηκαν όλοι από το μεγάλο κεφάλαιο (ημεδαπό και αλλοδαπό), την ελεύθερη κυκλοφορία του, τις ελεύθερες εισαγωγές, τον «ελεύθερο» ανταγωνισμό, την καταφυγή στον τραπεζικό δανεισμό, δηλαδή από το νέο-φιλελευθερισμό και τα απότοκά του.  Καταπιέστηκαν και από την ίδια την δική τους φύση και τις τακτικές που ακολούθησαν. Πίσω από όλα αυτά, τεράστια και κεφαλαιώδης είναι η ευθύνη των ελληνικών κυβερνήσεων, που όχι μόνο με κανένα ουσιώδη τρόπο δεν τους στήριξε, αλλά και με σειρά υποχρεώσεων, γραφειοκρατικών και κατασταλτικών, τους έθεσε στο περιθώριο.

Οι περισσότεροι από όλους τους ανθρώπους αυτούς ξεκίνησαν από μία μικρή «μεγάλη ιδέα» (εξ ου και μικρομεσαίοι). Είδαν, φαντάστηκαν τον εαυτό τους επιτυχημένο επιχειρηματία με τις αστικές ανέσεις και την χρήση των συνεπαγόμενων για την άνοδο στην κοινωνία πυραμίδα, φετιχιστικών συμβόλων – αγαθών του καπιταλισμού. Ηθελαν να γίνουν αφεντικά, να αποκτήσουν την κατ’ τα κοινωνικώς ειωθότα  άνοδο … .

Στην πραγματικότητα και πολύ πλήθυναν σε μία οικονομία που δεν παράγει και συντελεστές μιας αισχροκέρδειας κατάντησαν, ειδικά όταν άλλα κοινωνικά στρώματα απέκτησαν μία καταναλωτική οικονομική άνεση και ξεκίνησε η πορεία προς το «άνοιγμα των αγορών» (βλ. Ε.Ο.Κ.). Η κοινωνική υπεροψία του «μαγαζάτορα», του κοινωνικά ανώτερου κλπ. τους οδήγησε σε επιδείξεις «κιτσαρίας» και κοινωνικής υλικής υπεροχής.

Ισως κάποιοι από όλους να οδηγήθηκαν στο μικρομεσαίο εμπόριο από την ανεργία, ελπίζοντας … όμως αυτοί είναι οι λιγότεροι.

Δεν γράφω βέβαια για να τους τιμωρήσω, απλά θα πρέπει μερικά πράγματα να βγούν στην επιφάνεια. Προσωπικά δεν θεωρώ το μεταπρατικό εμπόριο σημαντικό συντελεστή σε μία πραγματική οικονομία. Η κοινωνία θα βρει τις λύσεις, πολιτικές ή οικονομικά αταβιστικές για να φθάσει στην προμήθεια των αγαθών. Βεβαίως θα προτιμούσα ένα εθνικό μηχανισμό και όχι τα μεγάλα πολυεθνικά κέντρα και τα σουπερμάρκετς, αλλά κάπου εκεί ξεκινούν οι πραγματικές πολιτικές ευθύνες.

Πρώτα από όλα δεν υπήρξε καμία ουσιαστική μελέτη βιωσιμότητας μιας μικρομεσαίας επιχείρησης από το κράτος. Μιας μελέτης που να επισημαίνει τα όρια βιωσιμότητας και να βοηθά στην κοστολόγηση. Σκόπιμο για να διευκολυνθούν οι ισχυροί της οικονομίας ή μη, αποτελεί μία κεφαλαιώδη παράλειψη του ελληνικού κράτους. Κάποια επαγγέλματα άντεξαν λόγω περιορισμού της αδειοδότησης, μετά επακολούθησε η καταστροφή. Εκεί π.χ. που υπήρχε ένας φούρνος, άνοιγαν δύο οι τρείς με αποτέλεσμα να κλείνουν όλοι ή κάποιοι απλώς να επιβιώνουν χωρίς καμία δυνατότητα εξέλιξης.

Επίσης δεν υπήρξε καμία συνδρομή στην παραγωγική διάσταση ή και τον μετασχηματισμό όσων ασχολούνταν με την παραγωγή. Ας πάρουμε ως παράδειγμα μία τυπική μικρή παραγωγική επιχείρηση όπως αυτή της βιοτεχνίας ρούχων. Ο καθένας κυριολεκτικά έκανε ό,τι του κατέβαινε από το κεφάλι ή ό,τι διάβαζε στα ξένα περιοδικά μόδας. Καμία συνδρομή από το κράτος, που είναι οι παραγωγικές σχολές που θα έβγαζαν σχεδιαστές ρούχων; που είναι οι σχολές για τον έλεγχο των υλικών; που είναι οι σχολές που θα δίδασκαν από την τεχνική της ραφής, μέχρι την διόρθωση ή την δημιουργία μηχανών ραφής; Όλα αυτά τα κάλυπτε συνήθως ο ίδιος ο μικρομεσαίος επιχειρηματίας. Το κράτος ποτέ δεν φρόντισε να ενισχύσει και να συνδράμει ουσιαστικά την παραγωγική διαδικασία … .

Εάν σε όλα αυτά προσθέσουμε τα προηγούμενα, αλλά και τα μεγάλα επιτόκια που απέτρεπαν κάθε σκέψη για ανανέωση μηχανημάτων ή επέκταση, την έλλειψη επιμόρφωσης, το σαφάρι της γραφειοκρατίας και των ελεγκτικών μηχανισμών, την διαπλοκή, την ευνοιοκρατία, την ανεξέλεγκτη λειτουργία παρανόμων μικρομεσαίων … στήνουμε εν ολίγοις το σκηνικό που εξηγεί την πορεία προς τον θάνατο της μικρομεσαίας επιχείρησης ή οποία ποτέ δεν κατάφερε για τους λόγους αυτούς να ξεπεράσει τα τοπικά επίπεδα.

Αντίθετα, όλοι στράφηκαν κατά του κόσμου της εργασίας, των εργαζομένων θεωρώντας κάθε αύξηση αποδοχών ως αιτία της καχεξίας. Εάν έβλεπαν κάποιες άλλες μεσογειακές χώρες θα καταλάβαιναν πως δεν είναι το πρόβλημα στον εργαζόμενο, διότι συνάμα αυτός είναι και καταναλωτής. Το αντίθετο, ο εργαζόμενος που νοιώθει αξιωμένος για αυτό που κάνει εργάζεται καλύτερα, πιο υπεύθυνα και προσπαθεί να εξελίξει την εργασία του. Εάν αισθάνεται ως σκουπίδι και ως αναγκαίο κακό είναι σίγουρο πως θα αδιαφορήσει … .  Μια ματιά σε όσους επιβίωσαν αποδεικνύουν τις πραγματικές αιτίες για την ανωτέρω κατάσταση.

Σε κάθε περίπτωση τα επιδόματα απλώς παρατείνουν τον κύκλο της φαυλότητας και χρεώνουν και πάλι την κοινωνία με τα ημαρτημένα άλλων. Δεν είναι δυνατόν ο εργαζόμενος κόσμος, η βάση της κοινωνίας να χρεώνεται την διαιώνιση μιας κατάστασης που ως έχει δεν οδηγεί πουθενά και θα επιφέρει μεγαλύτερες επιβαρύνσεις στην οικονομία της χώρας και σε ευαίσθητους τομείς όπως τα ασφαλιστικά ταμεία. (Αποκαλύπτεται μάλιστα πλήρως η κυβερνητική φαυλότητα, όταν με ελάχιστα από τα δις που δόθηκαν στις τράπεζες θα λυνόταν το ασφαλιστικό πρόβλημα σε βάθος εκατονταετίας.)

    Όμως και λύσεις υπήρχαν και λύσεις μπορούν να υπάρξουν. Μέσα σε όλα τα υπόλοιπα, που εσκεμμένα κατ΄ εμέ παραλήφθηκαν για να ευνοηθούν άλλοι, ισχυροί, ήταν στο παρελθόν η δημιουργία ενός πλαισίου συνένωσης μικρομεσαίων επιχειρήσεων, δημιουργίας δικτύων, ιστών οικονομίας και άλλων πρακτικών που θα μπορούσαν να ισχυροποιήσουν το πλαίσιο αντίστασης και λειτουργίας των μικρομεσαίων και εν τέλει να τους δώσουν το δικαίωμα να δουν με άλλες προοπτικές το μέλλον.

 

Στην σημερινή τους διάσταση οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις στηρίζονται στην αυταπασχόληση ή στην οικογενειακή απασχόληση και βαίνουν προς την ουσιαστική τους αδρανοποίηση εις όφελος μεγάλων μορφωμάτων. Σύντομα και οι τελευταίοι θα μετατραπούν σε υπαλλήλους πολυεθνικών, που θα έλθουν να εκμεταλλευτούν την γνώση τους πάνω στο αντικείμενο της δραστηριότητάς τους. Μια ματιά στην στρατιά των κατεστραμμένων ποινικά υπόλογων ψιλικατζήδων και λοιπών μικρομεσαίων που ξεκίνησαν με μία ευκαιριακή κρατική επιδότηση δείχνει το μέγεθος του προβλήματος. Υπάρχει βέβαια πληθωρισμός μεταπρατών εμπόρων στην χώρα μας και αυτό περιπλέκει τις δυνατές λύσεις.

Ενας ορθολογικός κρατικός σχεδιασμός στηριγμένος στην γνώση, στο σχέδιο παραγωγής γνώσης που έχω αναφέρει αλλού, μπορεί να δώσει τα αναγκαία στοιχεία της βιωσιμότητας.

Όμως το μόνο που μπορεί να βγάλει την οικονομία και την κοινωνία από το τέλμα είναι ο σχεδιασμός ενός μοντέλου παραγωγικής και διαχειριστικής αυτοδιαχείρισης και ενός παράλληλου ιστού / δικτύου προμήθειας αγαθών που θα έλθει να στηριχθεί και να δεθεί με την παραγωγική διάσταση της οικονομίας και να την ενισχύσει και ταυτόχρονα θα επιτύχει να αντιταχθεί και να αποτελέσει ισχυρό αντίβαρο στην επέλαση των πολυεθνικών κεφαλαίων. [1]

Χρειάζεται αναγκαία η κρατική συνδρομή με την δημιουργία τέτοιων νομικών και ουσιαστικών πλαισίων κοινωνικής οικονομίας κατά το πρότυπο της αυτοδιαχείρισης και στήριξης μέσα από την διαδικασία που ονομάζω «πλάτεμα της γνώσης». Στο πλαίσιο της γνώσης η ίδια η επιμόρφωση των μετεχόντων μπορεί να τους παράσχει την δυνατότητα επιτυχίας. Η ίδια η επιμόρφωση, όσων πραγματικά δεν μπορούν να χωρέσουν στην οικονομία των υπηρεσιών,  θα έλθει να στηρίξει την παραγωγική διάσταση και απασχόλησή τους, στην οικονομία των παραγωγών.

Σε αμφότερες τις περιπτώσεις, η κοινωνία με την ενεργό συμμετοχή της μέσα από τους θεσμούς άμεσης δημοκρατίας που έχουν προταθεί θα έχει τον δικό της ουσιαστικό ρόλο στην επίτευξη θετικών αποτελεσμάτων.

Οφείλουμε να δούμε κατάματα την πραγματικότητα, την ουσία και την καρδιά του προβλήματος και να δώσουμε πραγματικές πολιτικές λύσεις που θα εγγυώνται το μέλλον.

Με πασαλείμματα και ψεύτικα δάκρυα από τους θήτες και τους εκφραστές του αδηφάγου (τρεφόμενου με ανθρώπους) νέο-φιλελευθερισμού δεν δίνονται λύσεις. Λύση δεν είναι οι δανεισμοί εις βάρος της κοινωνίας, εις βάρος των πολλών και των μελλοντικών γενιών.

Λύση είναι το χτίσιμο μιας πραγματικής οικονομίας που να έχει κέντρο της τον άνθρωπο, μιας κοινωνικής δημοκρατικής οικονομίας των πολλών ίσων συντελεστών και όχι των ολιγαρχιών και των συν αυτοίς.

Η ευθύνη των διαχειριστών της πολιτικής εξουσίας είναι καίρια και μεγάλη.

Ας δώσουμε στο μέλλον μας μιαν ελπίδα.    

         


[1] Στο ανωτέρω πλαίσιο ίσως να έπρεπε να τεθεί και το ζήτημα ποινικής αμνήστευσης όσων οφείλουν από αντικειμενική αδυναμία χρηματικά ποσά στο δημόσιο και σε ασφαλιστικούς φορείς, χωρίς να υπάρχει παραγραφή των χρεών.

ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

ΟΔΗΓΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ή ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ του ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΤΟΥ ΔΙΑΣΤΑΣΗ

 

Α.        Αναρωτιέμαι για το σήμερα και για το αύριο.

Αναρωτιέμαι, ο τόπος αυτό,ς ο παραμελημένος, ο τόπος με το παραγωγικό έλλειμμα, ο παραδομένος στην ξένη και την ντόπια ολιγαρχία έχει μέλλον; Μπορεί να ξαναέχει μέλλον;

Αν δεν πίστευα τίποτα για το μέλλον δεν θα έγραφα τίποτα, θα σιωπούσα … .

Α1.      Το ξεκαθαρίζω από την αρχή, δεν πιστεύω στον καπιταλισμό, πιστεύω στον άνθρωπο και στις κοινωνίες ισότητας, πιστεύω στην κοινωνική οικονομία και στην δημοκρατία.  

Οσα γράφω δεν θέλω και δεν μπορούν να αποτελέσουν ανάπτυξη για τους λίγους.

Η ανάπτυξη για τους λίγους προκαλεί τις ανισότητες και την απανθρωπιά, προκαλεί την εξάρτηση της κοινωνίας από λίγους, από ολιγαρχίες.. Η ανάπτυξη πρέπει να υπάρξει με όλους μας κυρίους και συντελεστές.

 

Α2.      Δεν μπορεί ένας ολόκληρος λαός, μια ολόκληρη κοινωνία να εξαρτά την παραγωγική της πρόοδο, την ίδια την παραγωγική της ανάπτυξη και ταυτότητα από το πότε και εάν κάποιος ή κάποιοι συγκεκριμένοι επενδυτές θα δεήσουν να προβούν σε κερδοσκοπική «επένδυση» σε κάποιο τομέα της οικονομίας και της παραγωγής. Πολλώ μάλλον δεν μπορεί το παραγόμενο προϊόν, η παραγωγική κατεύθυνση, η επιτυχία κατά την υλοποίηση να εξαρτάται από τις διαθέσεις κάποιου ιδιώτη. Δεν μπορεί ολόκληροι τομείς τις οικονομίας με δυνατότητες να αναμένουν την κερδοσκοπική πρόθεση του επενδυτή «μεσσία». Αυτό σημαίνει συνολική εξάρτηση της κοινωνίας από την διάθεση και την κερδοσκοπική πρόθεση κάποιων ελαχίστων, μιας ολιγαρχίας ατομιστών. Σημαίνει την εγκαθίδρυση μιας σκληρής κερδοσκοπικής ολιγαρχίας και περαιτέρω ενίσχυση των ατομικοτήτων ισχύος έναντι του κοινωνικού συνόλου. Για αυτό τα θεωρήματα περί αποχής του κράτους από το παραγωγικό γίγνεσθαι είναι ενάντια στην υπόθεση που λέγεται αγώνας για δημοκρατία, αγώνας για κοινωνική συνολική πρόοδο και χειραφέτηση, αγώνας για την κοινωνική οικονομία και τον σοσιαλισμό.

Στο υπάρχον σύστημα η ίδια η κοινωνία επιδοτεί τις ολιγαρχίες για την δημιουργία μονάδων παραγωγής ή παροχής υπηρεσιών, εγκαθιδρύει σχέσεις εμφανούς ανθρώπινης εξάρτησης (όπως είναι η σχέση εξαρτημένης εργασίας με όσα αυτή συνεπάγεται), αλλά και αφανούς εξάρτησης του κοινωνικού συνόλου (τόσο στην αμιγώς οικονομική διάσταση, όσο και σε αυτό που ονομάζουμε «διαπλοκή»). Στην πιο πιθανή κατάληξη ο «επιχειρηματίας» αποχωρεί όποτε θέλει, πολλές φορές πουλώντας τις υποδομές, αφήνοντας τον λογαριασμό στην κοινωνία και τους ανθρώπους: άνεργους, χρέη στις συναλλαγές του, χρέη στις ασφαλιστικές εισφορές, χρέη στο δημόσιο. Δεν πρόκειται καν για το μοντέλο της ζούγκλας (αυτή έχει τάξη) αλλά για το μοντέλο του κοινωνικού κανιβαλισμού.  

 

Α3.      Ολη αυτή η διάσταση, όλη αυτή η φθοροποιός τακτική πρέπει να παύσει να υφίσταται. Η κοινωνία και το κράτος της πρέπει και μπορούν να απελευθερώσουν τον άνθρωπο και τις δυνάμεις, τις δυνατότητές του. Σε ένα οικονομικό μοντέλο παραγωγικό, αυτοδιαχειριζόμενο με την άμεση και ενεργό άμεσα δημοκρατική συμμετοχή της κοινωνίας, χωρίς την γραφειοκρατική τάξη και παρέμβαση που καταδίκασε σε αποτυχία τα προηγούμενα σοσιαλιστικά μοντέλα. Χρειαζόμαστε για δημοκρατική κοινωνική οικονομία των ίσων ανθρώπων και την έχω περιγράψει ως στόχο μιας πορείας σε άλλα κείμενά μου.

Στην πορεία αυτή θα πρέπει σταδιακά να παύσουν να υπάρχουν οι οικονομικές «αξίες», όχι μόνο οι υπεραξίες αλλά και οι ίδιες οι «αξίες» στις οποίες αυθαίρετα πολλές φορές αποτιμώνται τα αγαθά. Να οδηγηθούμε σε μια κοινωνία που τα αγαθά θα εξυπηρετούν άμεσα τους ανθρώπους, θα παράγονται για να καλύπτουν τις βιοτικές τους ανάγκες άμεσα, χωρίς να αποτελούν εμπόρευμα. Μόνο έτσι θα νικήσουμε την εκμετάλλευση. Είναι σαφές ότι σήμερα όλα τα μέτρα σύγκρισης και λειτουργίας των οικονομιών είναι ετεροκαθοριζόμενα και σχετικοποιημένα. Η «αξία» π.χ. ενός Ευρώ είναι πολύ διαφορετική στην Ελλάδα σε σχέση με το Μπουρούντι, σε άλλα αγαθά και υπηρεσίες ανταποκρίνεται. Στην τεχνητή αυτή διαφοροποίηση στηρίζεται ένα τεράστιο κομμάτι της παγκόσμιας εκμετάλλευσης των ανθρώπων από τις ολιγαρχίες.

Σε ένα πρόσφατο κείμενό μου έγραψα για τις τεχνικές εξουδετέρωσης της ισχύος της οικονομικής ολιγαρχίας, για να οδηγηθούμε σε ανθρώπινες κοινωνίες … .     

Θα ήθελα να δω οι κοινωνίες να εγγυώνται σε κάθε άνθρωπο που βλέπει το φως του ήλιου ότι οι βιοτικές του ανάγκες θα είναι εξασφαλισμένες, ότι δεν θα πεινάσει, δεν θα κρυώσει, δεν θα κινδυνεύσει, αλλά θα απολαύσει όλα τα αγαθά, υλικά και ψυχικά, που εμείς σαν κοινωνίες με άμεση απόφασή μας θα κρίνουμε κάθε φορά πως αποτελούν βιοτικές ανάγκες, με μόνο αντάλλαγμα την εργασία του για την παραγωγή τους. Την εργασία που χρειάζεται, όχι την εργασία που προσμετράται ως αξία και δημιουργεί σε κάποιους υπεραξίες ή αναλώνεται σε ανταγωνιστικές μάχες. Δεν μπορεί και δεν πρέπει η ανθρώπινη δράση να εκβιάζεται ή να αναλώνεται σε ανταγωνισμούς. Δεν μπορεί οι άνθρωποι να καταλήγουν κατεστραμμένα αναλώματα στην μάχη συμφερόντων των ολίγων ισχυρών ατομιστών.   

 

Α4.      Θα ήθελα να δω την κοινωνία να αυτοορίζεται και να αυτοορίζει μέσα από την ισότητα της πραγματικής δημοκρατίας.

Το ξέρω πως για να μπορείς να αποφασίσεις για τον εαυτό σου σε αυτή την κοσμοχαλασιά κρατών και ανθρώπων που μάχονται για εξουσία πρέπει να έχεις δύναμη, σαν άνθρωπος, σαν χώρα, σαν λαός.

Πρέπει να προχωρήσουμε, να χτίσουμε, να δημιουργήσουμε, να αξιοποιήσουμε τον τόπο τούτον εδώ που μας παρέδωσαν.

Δεν θα μιλήσουμε για σοσιαλισμό για να μην δώσουμε στόχο στα παγκόσμια κοράκια που καραδοκούν, θα τον πραγματώσουμε με άλλο όνομα, ας πούμε κάτι αντίστοιχο όπως κοινωνική δημοκρατία και θα προτάξουμε την δημοκρατία. Σε αυτή κανένας δεν έχει το ηθικό ανάστημα να μας χτυπήσει φανερά, μόνο ύπουλα και εκεί θα πρέπει να προλάβουμε, να δείξουμε και να καταδείξουμε.

            Που ελπίζω για ένα ήπιο, ειρηνικό κοινωνικό μετασχηματισμό: Η δημοκρατία βασίζεται στην αρχή της πολιτικής ισότητας. Η ίδια η κοινωνία έχει τις ανάγκες της και αυτές θα εκφράσει και θα θεσπίσει μέσα από τους πραγματικά δημοκρατικούς θεσμούς.

Πέρα από τις ανάγκες της κοινωνίας, το κυριότερο είναι η απρόσκοπτη και δημιουργική έκφραση του κοινωνικού δυναμικού, να εκφραστούν δηλαδή και να αξιοποιηθούν, να πραγματωθούν οι άνθρωποι που συγκροτούν την κοινωνία και έχουν την δυνατότητα να προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο.

Το μεγάλο μας δυναμικό είναι ο ανθρώπινος νους, αυτόν πρέπει να απεγκλωβίσουμε και να απελευθερώσουμε από την σημερινή τυραννία, από την κατάπτωση που ηθελημένα προκαλεί, από την αδιαφορία, την λογική ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο, από τον πεσιμισμό, την θλίψη, την πλήρη απαισιοδοξία και την ραθυμία, την ανθρώπινη απενεργοποίηση, την παθητικότητα που αυτή προκαλεί.

Πρέπει να αφήσουμε τους ανθρώπους ελεύθερα να προτείνουν και να υλοποιήσουν μέσα στο πλαίσιο της κοινωνικής συλλογικής οικονομίας, μέσα στο πλαίσιο της δημοκρατίας.

 

Α5.      Με την μελέτη των δυνατοτήτων της χώρας που αναλύεται κατωτέρω, με την δημοκρατία στην απόφαση και το κράτος – στρατηγείο μπορούμε να εξασφαλίσουμε την επιτυχία στην επιλογή και στην υλοποίηση. Με τις διαδικασίες κοινωνικής συνδρομής και τον συνεχή εμπλουτισμό της γνώσης μπορούμε να προχωρήσουμε με επιτυχία. Με την ισότητα, το πολυάριθμο και την συλλογικότητα της ουσίωδους, της πραγματικής αυτοδιαχείρισης μπορούμε και δίκαια να μοιράσουμε και να μοιραστούμε τα αποτελέσματα της προσπάθειας και να καταργήσουμε τις ανισότητες ισχύος και τις ολιγαρχίες. Στο πλαίσιο αυτό μόνο η πραγματική δημοκρατία μπορεί να απελευθερώσει και να αξιοποιήσει τις ιδέες, τις δυνάμεις αυτές της κοινωνίας. Μόνο αυτή μπορεί να φέρει στο προσκήνιο τον άνθρωπο, να του δώσει λόγο και αισιοδοξία για πραγμάτωση των δημιουργικών ιδεών του. Η ίδια η δημοκρατία θα φέρει στο προσκήνιο γενιές δημιουργικά σκεπτόμενων ανθρώπων.

Για αυτό προτάσσω την δημιουργία μιας κοινωνικής δημοκρατίας, όπου άμεσα, χωρίς εκπροσώπους και γραφειοκρατίες θα μπορεί η κοινωνία να προτείνει και συνάμα να αποφασίσει για την υλοποίηση. Αυτή η δημοκρατία περνά μέσα από όσα έχω προτείνει για τις δημοκρατικά εκλεγμένες κοινωνικές αρχές/επιτροπές και την τοπική αυτοδιοίκηση. Αλλωστε, μόνο η πραγματική δημοκρατία διδάσκει υπευθυνότητα τους ανθρώπους, ακόμα και μέσα από τα λάθη τους. Μόνο η πραγματική δημοκρατία μπορεί να ενεργοποιήσει τους ανθρώπους και τις κοινωνίες του. Μόνο μέσω αυτής μπορούν να υπάρξουν πραγματικές και ενεργείς κοινωνίες.

 

Α6.      Για το πώς θα φτάσουμε σε μία άλλη οικονομία της κοινωνίας, όπως την θέλουμε και κυρίως την χρειαζόμαστε ως λαός, μπορούμε να έχουμε ένα σχεδιασμό περισσότερο ουσίας παρά βερμπαλιστικών διακηρύξεων. Εχουμε πρώτα από όλα τις αρχές μας, αρχές που δημιουργούν τις σταθερές της πολιτικής πρότασης και της εξεύρεσής της. Πρώτιστη αξία ο άνθρωπος: η κοινωνική συμβίωση πρέπει να ρυθμίζεται έτσι ώστε να υπηρετεί τον άνθρωπο. Κάθε σύγκρουση αξιών πρέπει να επιλύεται καταλήγοντας στην λύση που υπηρετεί άμεσα τον άνθρωπο, πέρα από κάθε άλλη σκοπιμότητα. Δημοκρατία, Σοσιαλισμός, Ισότητα, εξυπηρέτηση των δημοκρατικά θεσπισμένων Βιοτικών Αναγκών του ανθρώπου (υλικών και ψυχικών) , είναι τα βασικά κριτήρια για την εξεύρεση και διατύπωση προτάσεων σε κάθε ζήτημα της κοινωνίας. Ετσι θα δημιουργήσουμε μια νέα κοινωνική πραγματικότητα.

            Είναι γνωστό για μένα ότι αμφισβητώ τον καπιταλιστικό τρόπο και μέθοδο παραγωγής, ως αλλοτριωτικό για την φύση του ανθρώπου και την αγαστή επιτυχή κοινωνική συμβίωση. Θα θέσω όμως τα ζητήματα που άμεσα μπορούν να υπάρξουν ως λύσεις για τα άμεσα κοινωνικά ζητήματα και ως βάσεις για την πορεία της κοινωνίας προς το μέλλον.

 

Β.        ΟΙ ΜΕΘΟΔΟΙ, ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ, ΟΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΕΣ

 

Β1.      Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πρώτα από όλα μερικά πράγματα που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα και δυστυχώς όλοι βλέπουμε πως (για την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων συμφερόντων ) δεν είναι. .

Εχω ξαναγράψει για αυτά αναλυτικά, αλλά τα συγκεντρώνω έστω συνοπτικά.

 

Πραγματική οικονομία – πραγματική παραγωγή : Η Ελλάδα πρέπει να παράγει πάντα τα αγαθά που είναι αναγκαία για να θρέψει τους κατοίκους της. Αρα μετράμε τι χρειαζόμαστε και φροντίζουμε να το παράγουμε και να μπορούμε να το διαθέσουμε στους κατοίκους αυτής της χώρας, χωρίς προσκόμματα. Αυτό μας δίνει την δυνατότητα της αυτάρκειας και της βασικής εθνικής ανεξαρτησίας. Μας δίνει συνάμα την δυνατότητα να μπορούμε να ικανοποιήσουμε βασικές βιοτικές ανάγκες των κατοίκων αυτής της χώρας ανά πάσα στιγμή. Μας δίνει την δυνατότητα κίνησης προς μία ουσιαστική οικονομία, αυτή των «βιοτικών» αναγκών.

 

Ποσότητα:    Είναι σαφές ότι λόγω μεγεθών και γεωγραφικής διάρθωσης η Ελλάδα δεν μπορεί να παράγει τεράστιες ποσότητες, ούτε προϊόντα της αυτής ποιότητας που παράγονται εκεί που οι συνθήκες μαζικής παραγωγής είναι σήμερα ευνοϊκές.. Πρέπει συνεπώς αυτονόητα να στραφούμε στην δημιουργία και παραγωγή ποιοτικών αγαθών και αγαθών με την δική τους μοναδικότητα και ιδιοαξία.

 

Ποιότητα: Η χώρα μας λόγω θέσης, κλίματος και ιδιαιτέρων χαρακτηριστικών έχει την δυνατότητα ποιοτικής παραγωγής. Η ίδια η ποιότητα των προϊόντων της σημαίνει ποιότητα ζωής των κατοίκων, αειφορία στην παραγωγή, σεβασμό στο περιβάλλον και ιδιαίτερη αξία των παραγόμενων αγαθών (όσο διατηρηθεί το αξιακό σύστημα). Μέσα από την διαδικασία κοινωνικής απελευθέρωσης που αναλύεται πιο κάτω μπορούμε και οφείλουμε:

Να μελετήσουμε ποια είναι τα προϊόντα και οι τομείς της οικονομίας όπου υπάρχει συγκριτικό πλεονέκτημα.

Να απελευθερώσουμε την δημιουργικότητα, τις ιδέες. Να τις ακούσει η κοινωνία και δημοκρατικά να αποφασίσει για την υλοποίησή τους. Αυτό σημαίνει ότι πέραν της φυσικής ιδιοαξίας, μπορούμε να δημιουργήσουμε, να εφεύρουμε και άλλα προϊόντα με ιδιοαξία.

 Να εξοπλίσουμε με γνώση κάθε πολίτη αυτής της χώρας.  

– Να ανατρέψουμε τις παραδοσιακές δομές της εκπαίδευσης για να αξιοποιήσουμε παραγωγικά τους ανθρώπους (όχι ως υποκειμένα, αλλά ως αντικείμενα, ως δημιουργούς και συντελεστές της ανάπτυξης). Επισημαίνω ότι δύο γενιές νέων ανθρώπων αυτής της χώρας, οι 20άρηδες και οι 30άρηδες βρίσκονται καταπιεσμένες, χωρίς δημιουργικότητα, σε ένα εργασιακό περιθώριο, ονειρευόμενοι θέση στο δημόσιο και αποτελώντας εύκολη εργατική λεία για τις οικονομικές ολιγαρχίες. Οφείλουμε να δημιουργήσουμε ως κοινωνία και ως κράτος της κοινωνίας τις δομές και τις προϋποθέσεις για να βγούμε δημιουργικά από τα αδιέξοδα.

  Να δημιουργήσουμε τις συνθήκες για να κατευθυνθούν με επιτυχία οι άνθρωποι στην παραγωγή και όχι να εξαντλούνται στην παροχή υπηρεσιών και σε ένα ατέρμονα ανταγωνισμό.

  

Κεφάλαια  : η χώρα μας δεν διαθέτει σημαντικά κεφάλαια, ούτε είναι λύση η υποτέλεια του δανεισμού από τα όργανα και τους μηχανισμούς της μονεταριστικής κερδοσκοπίας. Μπορούμε όμως να αξιοποιήσουμε τα κεφάλαια που διαθέτουμε. Το βασικό μας όπλο πρέπει να βρίσκεται στον άλλο πυλώνα της παραγωγικής ανάπτυξης : στην γνώση. Αυτή μπορούμε να την παράγουμε και να την εμπλουτίζουμε συνεχώς, χωρίς να διαθέτουμε κεφάλαια. Περαιτέρω όμως, η κατεύθυνση εθνικών κεφαλαίων σε επιδοματικές πολιτικές, η κατασπατάληση πόρων στην δημιουργία πρόσκαιρων και μη παραγωγικών θέσεων εργασίας πρέπει να σταματήσει. Τα κεφάλαια αυτά πρέπει να κατευθυνθούν στην πραγματική οικονομία, στην πραγματική παραγωγή, όπου και πάλι οι πολλοί θα έχουν τον πρώτο λόγο και η αειφορία θα είναι αυτονόητη.

 

Ενέργεια: η Ελλάδα πρέπει να προχωρήσει στην ενεργειακή αυτονομία και δη από Α.Π.Ε. . Εχει σίγουρα τις δυνατότητες. Κατασκευάζοντας π.χ. ένα σύστημα φραγμάτων εξασφαλίζει και το αναγκαίο νερό για κάθε χρήση.  

 

Ας  ξεκινήσουμε από την αρχή, αναλύοντας τα ποιο κύρια σημεία, για όλα υπάρχουν αναλυτικές προτάσεις και μελέτες υλοποίησης με λεπτομερή ακρίβεια.   

 

Β2.      Μπορούμε πρώτα από όλα να εκμεταλλευτούμε τα ευνοϊκά φυσικά χαρακτηριστικά του τόπου μας, τις παραγωγικές δυνατότητες, τις ιδιαιτερότητες που προσδίδουν στα ελληνικά προϊόντα ιδιοαξία. Είναι σαφές ότι σε ένα πλανήτη με κύρια προβλήματα ή ζητήματα αυτά της τροφής, της ενέργειας και του νερού, η Ελλάδα πρέπει να εστιάσει πρώτιστα στην αυτάρκεια της σε αυτά τα αγαθά, που αποτελούν και στοιχεία των αμέσων βιοτικών ανθρωπίνων αναγκών.

Αναγκαία είναι η άνευ όρων και συμβιβασμών κατάργηση των παραγωγικών ποσοστώσεων που έχει επιβάλλει η Ε.Ε. προς το συμφέρον των ισχυρών κρατών – μελών της. Οπου οι ποσοστώσεις έρχονται να καταδικάσουν σε υπανάπτυξη την χώρας μας πρέπει να τεθούν προς επανασυζήτηση και όπου συναντούν το όχι της ένωσης θα πρέπει να προχωρήσουμε αυτόνομα. Δεν μπορεί το ευρωπαϊκό διευθυντήριο προκειμένου να ευνοείται το ίδιο, να καταδικάζει την Ελλάδα σε υπανάπτυξη, σε ένταξη στην β΄ κατηγορία της Ευρώπης, δεν έχει πραγματικά κανένα απολύτως δικαίωμα. Ούτε εμείς έχουμε καμία υποχρέωση να συμφωνήσουμε σε κάτι τέτοιο. 

Για την ιδιοαξία των ελληνικών προϊόντων και την επιτακτική ανάγκη αξιοποίησής τους θα γίνει αναφορά και στην συνέχεια.

 

Πρέπει να χτίσουμε την οικονομία μας πάνω σε αυτό που έχουμε και μπορούμε προνομιακά να παράγουμε. Πρέπει να αξιοποιήσουμε αυτό που έχουμε και μπορούμε, το θεωρώ συλλογικό αυτονόητο που έχει χαθεί μέσα από τις λογικές της υποτέλειας που εφαρμόζουν στην χώρα οι διάφορες ατομικότητες ισχύος που συγκροτούν τις ολιγαρχίες. Οικονομία υποπαραγωγών και υποπαραγώγων, οικονομία φασόν δεν μπορούμε και δεν πρέπει να έχουμε, ειδικά σε μία χώρα με τα ειδικά «προνόμια» και τα φυσικά χαρακτηριστικά του τόπου μας. Πρέπει να φτιάξουμε το οικονομικό πλαίσιο στα μέτρα μας και για τούτο υπάρχουν λύσεις. Η ίδια η ελεύθερη έκφραση και αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού της χώρας, η «κοινωνία της φαιάς ουσίας» μπορεί και πρέπει να αποτελέσει, όπως είδαμε, ένα ουσιαστικό παράγοντα.

 

Β3.      Ένα ακόμα στοιχείο που ελλείπει, αλλά στην διαμόρφωση του οποίου δεν μπορεί κανείς αντιδραστικός παράγοντας να επέμβει δραστικά είναι αυτός της παιδείας – γνώσης.

Ο παράγοντας αυτός είναι βασικός και πρωταρχικός στην οικονομία, είναι ο θεμελιώδης παράγοντας για όλα. Η δική μας άποψη δεν θέλει το νέο άνθρωπο, τον μαθητή, τον φοιτητή όργανο και υποψήφιο ενεργούμενο καμίας ατομικότητας ισχύος, κανενός ατομικά ισχυρού. Επιδιώκει και έχει χαράξει τις μεθόδους και τις κατευθυντήριες πρακτικές για μια πραγματική «ελευθεριακή παιδεία της γνώσης». Πέρα από την χάραξη και εφαρμογή μιας πραγματικής κοινωνικής εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης, είναι αναγκαίο το πλάτεμα της γνώσης στην κοινωνία.

Για τον λόγο αυτό έχει γραφτεί η ειδική πρόταση . Οι φοιτητές, εργαζόμενοι σε ομάδες, μελετούν ζητήματα που άπτονται του γνωστικού τους αντικειμένου – αντί να δίνουν εξετάσεις σε σειρά μαθημάτων – και προσφέρουν ελεύθερη ανοικτά προσβάσιμη σημαντική γνώση στην κοινωνία. Η γνώση εμπλουτίζεται κάθε χρόνο με νέες μελέτες. Ετσι δημιουργούμε όχι μόνο την Ελλάδα της γνώσης, αλλά και μία γενιά που έχει μάθει να συνεργάζεται και να έχει άμεση επαφή με το αντικείμενο της επιστήμης της. Είναι σαφές ότι το βήμα αυτό είναι απολύτως απαραίτητο κοινωνικά και δημιουργικά.  

Εάν η δική μας γενιά καταφέρει μόνο σχετική επιτυχία, είναι βέβαιο ότι η επόμενη θα έχει μεγαλύτερη ολοκληρωμένη επιτυχία, καθώς θα διαθέτει όλα τα εργαλεία για να το καταφέρει. Δημιουργώντας πραγματική παιδεία δημιουργείς και πραγματικά υπεύθυνους ενεργούς πολίτες. Η ίδια η κοινωνία μετέχοντας αποφασιστικά μέσα από τους θεσμούς δημοκρατίας στο εκπαιδευτικό γίγνεσθαι θα έχει τον δικό της ρόλο και την δική της ικανοποίηση.

Στο πλαίσιο της διαδικασίας αυτής που μπορεί να ξεκινήσει άμεσα εντάσσεται και η εργασία καταγραφής, διάσωσης και εξέλιξης των προϊόντων και τεχνικών της ελληνικής ιδιοαξίας. Η καταγραφή και διάσωση μεθόδων παραγωγής που περικλείουν την εμπειρία αιώνων και ταυτίζονται με τον ελληνικό χώρο είναι ένα αναγκαίο βήμα για την παραγωγική οργάνωση, εκτίμηση και πρόοδο. Το ίδιο και με την βιοποικιλότητα της ελληνικής χλωρίδας και πανίδας. Η βιοποικιλότητα προσαρμοσμένη στο ελληνικό περιβάλλον, όχι μόνο χάνεται, αλλά και μολύνεται, αλλοιώνεται από την είσοδο γεννητικά τροποποιημένων οργανισμών (μεταλλαγμένα). Πρέπει συνεπώς να διασωθεί και η διάσωση να αποτελέσει δημιουργικά ένα στοιχείο της ιδιοαξίας των παραγόμενων. Είναι και αυτό ένα έργο της νέας μας γενιάς μέσα από την εκπαιδευτική διαδικασία. Κατωτέρω, αναπτύσσεται και η συμμετοχή της παιδείας/γνώσης στην δημιουργική διαδικασία, στην έκφραση και εξεύρεση νέων μεθόδων, νέων προϊόντων, νέων υπηρεσιών. Ακόμα και ο καίριος ρόλος της στην διαδικασία μετεκπαίδευσης των Ελλήνων. Αναγκαία παράλληλα, καθίσταται και η θέσμιση νεών θεσμών, όπως της κοινωνικής ευρεσιτεχνίας και του κρατικού ενέχυρου.

 

Β4.      Ένα δεύτερο παράλληλο βήμα είναι αυτό της «ενδοσκόπησης».

Είναι βέβαιο ότι ο άνθρωπος παράγει περισσότερα και καλύτερα, είναι ο ίδιος ικανοποιημένος και χαρούμενος όταν μετέχει στον τομέα παραγωγής που τον εκφράζει. Η εξεύρεση, καταγραφή και ανακάλυψη, εάν θέλετε, των ταλέντων, των κλίσεων και επιθυμιών των Ελλήνων είναι μια διαδικασία που όχι μόνο είναι αναγκαία, αλλά μπορεί άμεσα να προσφέρει στους ανθρώπους και στις κοινωνίες, άλλες  προοπτικές, ακόμα και προοπτικές αισιοδοξίας και ψυχολογικής φύσης προτερημάτων. Η διαδικασία αυτή που θα αναλάβουν άμεσα τα πανεπιστήμια και οι φοιτητές μας κατά τα ήδη αναφερθέντα, με ερωτηματολόγια άμεσα αλλά και ψυχολογικής προσέγγισης, θα προσφέρει όχι μόνο την καταγραφή ανθρωπογεωγραφικών δεδομένων και επιθυμιών των ανθρώπων, αλλά και το δεδομένο της στροφής της οικονομίας, ώστε να εξυπηρετεί τον άνθρωπο και τις ανάγκες του.

Ταυτόχρονα είναι ευνόητο ότι το παραγόμενο προϊόν, που λαμβάνει υπόψη του και καθορίζεται από την ανθρώπινη θέληση, θα είναι από κάθε άποψη ανώτερο.  Η οικονομία πρέπει να στραφεί εκεί όπου θα αξιοποιήσει τις πραγματικές ανθρώπινες ανάγκες, τις ανάγκες του μετέχοντα στην παραγωγική διαδικασία. Ετσι θα εξασφαλίσει ευτυχείς ανθρώπους, επιτυχημένη παραγωγική διαδικασία και αποτέλεσμα με ιδιοαξία. Οι κλίσεις και  τα ταλέντα δεν λείπουν από κανένα Ελληνα. Αυτή είναι η «προίκα» του τόπου μας, η «προίκα» του λαού μας, αυτή είναι η «ιδιοαξία» του. Η κοινωνική αξιοποίηση κάθε ανθρώπου στον τομέα της επιθυμίας του, εξασφαλίζει την επιτυχία, την κάλυψη σημαντικής μερίδας των ψυχικών βιοτικών του αναγκών και οδηγεί σε ένα επόμενο στάδιο κοινωνικής συγκρότησης, αυτό της ατομικής επιλογής και συλλογικής δημοκρατικής απόφασης της πορείας της οικονομίας.

 

Β5.      Η παραγωγική, οικονομική και εν τέλει κοινωνική ανασυγκρότηση και μετασχηματισμός της χώρας πρέπει να βασίζεται σε συλλογικότητες και όχι ατομικότητες ισχύος. Πρώτα από όλα δημιουργείται ένα νομικό πλαίσιο συγκρότησης και λειτουργίας συλλογικοτήτων συνεταιριστικού κοινωνικού και δημοκρατικού χαρακτήρα , στις οποίες μετέχουν ίσα και εθελοντικά (με δήλωση ενδιαφέροντος) οι υποψήφιοι εργαζόμενοι (για την διαδικασία κοινωνικής συγκρότησης των μονάδων γίνεται αναφορά στο κατωτέρω κεφάλαιο). Αυτοί επιλέγουν ή έχουν τον κύριο λόγο στην επιλογή της διοίκησης. Ο μόνος που μπορεί να τους συνδράμει ή να συναποφασίσει είναι η κοινωνία, που μετέχει και συναποφασίζει με θεσμούς άμεσης δημοκρατίας. Το κράτος απέχει διοικητικά για να μην επαναληφθεί το αποτυχημένο πείραμα της δεκαετίας του ’80, για να μην έλθει η γραφειοκρατία να πνίξει την δημιουργικότητα. Η ιδιότητα του μεριδιούχου ταυτίζεται με την παροχή της εργασίας και είναι ίση για όλους και ανεξάρτητη από την τυχόν αμοιβή της εργασίας. Για την αμοιβή αποφασίζουν εργαζόμενοι και κοινωνία, αυτό δημιουργεί ένα τεράστιο προνόμιο ελαστικότητας, ένα ιδιαίτερο πλεονέκτημα στην διαχείριση των αμοιβών, όριο προς τα κάτω η κάλυψη των βιοτικών αναγκών των εργαζομένων και κριτήριο η συναπόφασή τους για «θυσίες».

Ο βαθμός συμμετοχής (τοπικά) της κοινωνίας εξαρτάται άμεσα και είναι ανάλογος της σημασίας της επιχείρησης για την ευρύτερη ή μη οικονομία μιας περιοχής. Επιχειρήσεις όπως π.χ. η ΔΕΗ είναι ευνόητο ότι τίθενται υπό συνολικό κοινωνικό δημοκρατικό έλεγχο (πανελλαδικό).

Η δημιουργία ανεξάρτητων καθολικά εκλεγμένων δημοκρατικών κοινωνικών επιτροπών (τοπικού ή πανελλαδικού χαρακτήρα) με σκοπό και στόχο τον έλεγχο, την κρίση και υλοποίηση ιδεών και την συνδρομή στο έργο κάθε τομέα της οικονομίας και της διοίκησης είναι το αποφασιστικό βήμα ανθρώπινης απελευθέρωσης, απελευθέρωσης των δυνάμεων και αξιοποίησής τους. Παράλληλα και με ορισμένες προϋποθέσεις, η προσφυγή στην άμεση λαϊκή ετυμηγορία, ψήφο και επιλογή πρέπει σαφώς να προβλέπεται.

Στο πλαίσιο αυτό μπορεί να επιτευχθεί ο μετασχηματισμός της δημόσιας μηχανής, της δημόσιας διοίκησης. Μια τέτοια αρχή μπορεί και πρέπει να δημιουργηθεί και να δράσει στην δημόσια διοίκηση. Η ίδια η δημόσια διοίκηση μπορεί σήμερα να μην μπορεί να μετάσχει άμεσα και αποφασιστικά στον αγώνα της ανάπτυξης, καθώς από τον καιρό του Όθωνα είναι προσανατολισμένη σε κατασταλτικά, ελεγκτικά καθήκοντα. Δημιουργώντας όμως μία δημοκρατική κοινωνική αρχή που παρεμβαίνει στο έργο και την φύση της μπορείς να επιτύχεις σύντομα την αλλαγή στόχευσης και νοοτροπίας.  

 

Β6.      Η διαδικασία συγκρότησης των επιχειρήσεων προϋποθέτει την «ενδοσκόπηση» και την συγκέντρωση ενδιαφερομένων για την δημιουργία και την ανάπτυξη συγκεκριμένης παραγωγικής δραστηριότητας. Αυτοί, η κοινωνία – κράτος προτείνουν με πλήρη μελέτη (κόστους και βιωσιμότητας) μία δράση και η κοινωνία μέσα από τους δημοκρατικούς θεσμούς που έχουμε αναλύσει (δημοκρατικές αρχές ή και καθολική άμεση ψηφοφορία) αποφασίζει. Το στοιχείο του τοπικού ή μη ενδιαφέροντος χαρακτηρίζει το πλάτεμα της αναγκαίας δημοκρατικής κοινωνικής βάσης των μετεχόντων στην απόφαση. Αυτός είναι ο ρόλος του κράτους στρατηγείου και των φορέων τοπικής αυτοδιοίκησης να συγκεντρώσουν τα αποτελέσματα, να κρίνουν και να προτείνουν. 

Η δημοκρατικά προτείνουσα και αποφασίζουσα κοινωνία αποφασίζει καθετί σχετικό με την χρηματοδότηση μιας προσπάθειας, όταν και όπου αυτή χρειάζεται, ακόμα και με την θέσπιση ειδικών εισφορών. Η ίδια η κοινωνία αποφασίζει μέσα από τους ίδιους θεσμούς, εάν η οικονομική συμμετοχή της θα αντανακλάται σε επιστροφή κεφαλαίων ή εάν θα μετέχει ως συλλογικότητα σε ποσοστό των κερδών, με ό,τι τα ανωτέρω συνεπάγονται.

 Σε κάθε περίπτωση η κοινωνία μετέχει στον έλεγχο του παραγωγικού γίγνεσθαι, στο καθορισμό του παραγομένου προϊόντος, στην ποιότητά του (π.χ. προτάσεις βελτίωσης) ακόμα και στην τιμή του, η οποία πρέπει να λαμβάνει υπόψη της τα δεδομένα βιωσιμότητας.[1]

Βεβαίως , η κοινωνική συλλογικοποίηση της παραγωγικής διαδικασίας τείνει και θα πρέπει να καταλήξει στο μέλλον σε μία άλλη μορφή οικονομίας και παραγωγικότητας, όπου το κέρδος θα αντικατοπτρίζεται άμεσα στην κάλυψη των βιοτικών ανθρωπίνων αναγκών και όχι σε ευμετάβλητα μέτρα όπως το χρήμα. Στην προσπάθεια αυτή και στην 1η φάση της, κάθε τοπική κοινωνία αναλαμβάνει την υποχρέωση να ενεργοποιηθεί, προτείνοντας και αυτή συγκεκριμένες δράσεις που θεωρεί ότι ταιριάζουν στις τοπικές παραμέτρους και συνθήκες παραγωγικότητας, στις τοπικές ιδιοαξίες. Αυτό κρίνεται με καθολική τοπική δημοκρατική συμμετοχή και ψηφοφορία[2]. Ετσι δημιουργείται μια ουσιαστική αποκέντρωση. Το ίδιο το κράτος – κοινωνία λειτουργώντας στρατηγικά υποχρεούται να στηρίξει μία τουλάχιστον δραστηριότητα.

 

Β7.      Στο πλαίσιο της υλοποίησης, μετά την έγκριση της παραγωγικής δράσης, αξιοποιείται η παραχθείσα γνώση και η διαδικασία της ενδοσκόπησης. Κατασκευάζεται και συγκροτείται το οργανόγραμμα – πλαίσιο λειτουργίας και των αναγκαίων ειδικοτήτων, ενώ ήδη έχει εγκριθεί η οικονομοτεχνική μελέτη.. Από το ηλεκτρονικό αρχείο, όπου θα συγκεντρώνονται τα αποτελέσματα της «ενδοσκόπηισης», εξάγονται ηλεκτρονικά με βάση συγκεκριμένα και προκαθορισμένα κριτήρια τα ονόματα των επιλεκτέων για την στελέχωση της μονάδας. Αυτοί καλούνται με επιστολή να δηλώσουν την συμμετοχή τους ή μη σε σύντομο χρονικό διάστημα. Όταν ολοκληρωθεί η διαδικασία, εισάγεται προς έγκριση στην  αρμόδια δημοκρατική αρχή, η οποία πρέπει να κρίνει σε περιοριστικά ορισμένο χρόνο.

Το κράτος ή οι τοπικές κοινωνίες αποφασίζουν για το ύψος της χρηματοδότησης. Εκεί αξιοποιούνται πόροι που θα αποτελούσαν επιδόματα π.χ. ανεργίας για τους μετέχοντες σε βάθος χρόνου. Παράλληλα και για την εξεύρεση κεφαλαίων μπορεί (και κατ’ εμέ πρέπει) να παύσει (έστω προσωρινά) η χρηματοδότηση – επιδότηση διαφόρων σωματείων. Οσοι θέλουν να προσφέρουν κοινωνικό έργο και ιδρύουν τέτοια σωματεία ας το πράξουν με δική τους δράση και χρηματοδότηση. Σε κάθε περίπτωση το κράτος εγγυάται για την εξεύρεση των απαραίτητων κεφαλαίων. Ο εξοπλισμός και οι μετοχές/μερίδια  της μονάδας τίθενται υπό κρατικό ενέχυρο για να εξασφαλιστεί η προστασία της κοινωνίας και η μη μετανάστευση της μονάδας στο μέλλον.     

 Μετά την έγκριση από την αρχή, με καθολική ψηφοφορία τοπικού ή πανελλαδικού χαρακτήρα (ανάλογα με την εμβέλεια της μονάδας) εκλέγεται η ειδική δημοκρατική αρχή με σκοπό την συνδρομή και τον έλεγχο. Η εκλογή της αρχής γίνεται με ψηφοφορία μακράς διάρκειας (π.χ. 1 μήνα), με ενιαίο ψηφοδέλτιο (για να μην υπάρχει παραταξιακός κομματισμός) είναι σχετικά πολυμελής, για να εκφράζονται όλες οι κοινωνικές τάσεις και απόψεις και να δυσχεραίνεται ο χρηματισμός και με θητεία 2ετή ή 3τη με δικαίωμα ανανέωσης για μία φορά, για να μην δημιουργούνται εξουσιαστικοί γραφειοκρατικοί μηχανισμοί. Η ίδια η κοινωνία αποφασίζει για την επ’ αμοιβή ή μη (και ποια) των μελών της επιτροπής. Η δική μου πρόταση είναι να ξεκινήσουμε από μη αμειβόμενες υπηρεσίες ή αμοιβή που θα εξαρτάται από το τελικό κέρδος (ετήσια κερδοφορία) της μονάδας.  

Ως εκτέθηκε, οι εργαζόμενοι λειτουργούν ως μέτοχοι/μεριδιούχοι της μονάδας και αποφασίζουν για την διοίκηση και την πορεία της με την συμμετοχή της κοινωνίας, της δημοκρατικής αρχής που εκλέγεται ως ανωτέρω.

Είναι σαφές ότι τέτοιες μονάδες και θεσμοί μπορούν και πρέπει να δημιουργηθούν σε πειραματικό πλαίσιο, σε τομείς όπου άμεσα κρίνεται ότι υπάρχει παραγωγική αναγκαιότητα. Από την πειραματική εφαρμογή μπορούν να εξαχθούν σοβαρά και χρήσιμα συμπεράσματα για την περαιτέρω γενίκευση του θεσμού.      

 

Β8.      Εχω πολλές φορές κάνει λόγο για το παράδειγμα του κινέζικου πιάτου της μαζικής παραγωγής και για το πιάτο καλλιτέχνημα της ελληνικής ιδιοαξίας. Η αρχαία Αθήνα π.χ. οφείλει σε μεγάλο βαθμό την ισχύ της, στην αγγειοπλαστική και κυρίως την αγγειογραφία. Παράλληλα την ισχύ της, την οφείλει στην αμεσότητα της δημοκρατίας.

Δεν αρκούμαστε βέβαια στην υπάρχουσα παραγωγική ιδιοαξία, προχωρούμε δημιουργικά στην εξέλιξή της και στην εφεύρεση νέων. Στο κείμενο που αποκάλεσα το «ΠΑΣΟΚ του Ανθρώπου» στοχεύοντας στην δημιουργία ενός πραγματικά σοσιαλιστικού δημοκρατικού κινήματος έχουν προβλεφθεί και ειδικοί θεσμοί, όπως αυτός της κοινωνικής ευρεσιτεχνίας (για τον οποίο έγινε λόγος πιο πάνω).

Η ίδια η προβολή των δημιουργημάτων και της ιδιοαξίας είναι ένα ζήτημα στο οποίο θα πρέπει να ενσκύψουμε με τον αυτό τρόπο. Η μεσογειακή διατροφή και η ήδη διαπιστωμένη παγκόσμια ιδιοαξία, αποτελούν σταθερές βάσεις για την αξιοποίηση των παραγομένων. Αυτό έχει ο τόπος μας, αυτό μπορούμε να προσφέρουμε και αυτό δεν μπορεί κανείς άλλος να το κάνει με τον ίδιο τρόπο. Ισως ευτυχείς και περήφανοι, κάποτε να θελήσουμε να αποτελέσουμε προνομιακό παίκτη στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό γίγνεσθαι. Αυτό δεν είναι συμβατό με τις αρχές και αξίες μας, ό,τι φτιάχνουμε ανήκει σε όλη την ανθρωπότητα, είναι κτήμα της οικουμένης, κομμάτι του κάθε ξεχασμένου ανθρώπου που υποφέρει την ίδια του την ζωή στον πλανήτη.

 

Β9.      Από την ανάγκη δημιουργίας μιας κοινωνίας γνώσης και ελευθερίας δράσης προκύπτουν μία σειρά από αναγκαιότητες που αφορούν το εκπαιδευτικό σύστημα και το πολιτικό σύστημα. Όπως έχω γράψει στην σχετική πρόταση, είναι αναγκαία η κοινωνική δημοκρατική διοίκηση των πανεπιστημίων. Είναι αναγκαία η διαμόρφωση νέων ειδικοτήτων και σχολών που ανταποκρίνονται στις ανάγκες του σήμερα και δεν στρέφουν το νέο άνθρωπο στην απογοήτευση του να στοχεύσει σε μία τυπική εργασιακή θέση και δη κυρίως στην παροχή υπηρεσιών. Γνώση πραγματική για τον άνθρωπο του σήμερα και του αύριο, γνώση σύγχρονη και ουσιαστική και όχι γνώση και επιλογές που εγκλωβίζουν τον άνθρωπο, είτε στα κατεστημένα της παιδείας, είτε στα κατεστημένα της παραγωγής και των ολιγαρχιών που την ελέγχουν. 

Είναι επίσης αναγκαία η επιμόρφωση κάθε ήδη επαγγελματία και  κάθε ανθρώπου που θέλει να ασχοληθεί με ένα επάγγελμα. Επιμόρφωση που πρέπει πάνω από όλα να οδηγεί στην επικαιροποίηση και στην σύλληψη του γίγνεσθαι. Για τον λόγο αυτό είναι παντού απαραίτητη η παροχή γνώσης για την εκμάθηση του διαδικτύου και των δυνατοτήτων πληροφόρησης που προσφέρει. Είναι απαραίτητη η γνώση για το αντικείμενο εργασίας και τις αναγκαίες προφυλάξεις και μεθόδους. Είναι εξαιρετικά χρήσιμο να διδαχθούν οι αγρότες μας, αλλά και ειδικότητες που δεν μπορεί να φανταστεί κανείς. Ας συγκεντρώσει π.χ. ένας δήμος όσους έχουν καφενεία και καφετέριες και ας τους διδάξει από το Internet έως τους όρους υγιεινής και ασφάλειας, έως κανόνες καλής εξυπηρέτησης και συμπεριφοράς (αλήθεια πόσοι άνθρωποι που απασχολούνται σε τέτοιους τομείς έχουν λάβει ποτέ γνώση των κανόνων υγιεινής ;). Η γνώση είναι μια συνολική προσπάθεια που θα μας κάνει όλους καλύτερους. Η καταγραφή της παραγόμενης γνώσης και των διαδικασιών σε επίσημα ανοικτά αρχεία θα εμπλουτίσει την εμπειρία και την ίδια την γνώση. Στα προγράμματα αυτά θα απασχοληθούν εκπαιδευτικοί, αφού κατά το σύστημα της παιδείας, τα φροντιστήρια δεν θα έχουν καμία θέση στο εκπαιδευτικό γίγνεσθαι.  

Τέλος και μεταξύ πολλών άλλων θα πρέπει κάποια στιγμή το φορολογικό σύστημα να γίνει ουσιωδώς αντικειμενικό. Κάθε καταγραφή σε λογιστήριο και ταμειακή μηχανή θα πρέπει αυτόματα (μέσω διαδικτύου) να αποστέλλεται σε αρχείο στις ΔΟΥ.  Ο ΚΒΣ ως έχει, προσφέρει πολλή ανασφάλεια και δυνατότητες φοροκλοπής και χρηματισμού. Οσοι προκύψουν ως δυναμικό από τον μετασχηματισμό του, θα πρέπει με ευθύνη του κράτους να απασχοληθούν δημιουργικά σε νέα έργα. Η ευθύνη αυτή του κράτους πρέπει αναγκαία να θεσπιστεί για κάθε αποτέλεσμα του παραγωγικού οικονομικού μετασχηματισμού.

 

Β10.    Η ίδια η παραγόμενη γνώση μπορεί να προσφέρει άμεσα τα στοιχεία για μια δίκαιη λειτουργία της οικονομίας.

Εάν ο τελικός πολιτικός σκοπός είναι να πάμε σε μία κοινωνία που καταργεί το αξιακό και υπεραξιακό στοιχείο στην παραγωγή αγαθών, που καθορίζει την δράση με στόχο την κάλυψη των ανθρώπινων βιοτικών αναγκών, στο άμεσο μέλλον είναι αναγκαία η ρύθμιση της αγοράς και η αμεσότητα στην σχέση παραγωγού – καταναλωτή. Τουλάχιστον η δίκαιη ρύθμισή της.

Πρότεινα και προτείνω ως λύση άμεσης αναγκαίας εφαρμογής, τον υπολογισμό του κόστους παραγωγής κάθε προϊόντος, την προσθήκη ενός ποσοστού κέρδους που θα καλύπτει τις ανάγκες του παραγωγού. Αυτή θα αποτελεί την ελάχιστη τιμή πώλησης του προϊόντος και κάθε πώληση θα πρέπει να βεβαιώνεται με την κατάθεση του αντιτίμου σε ειδικό ταμείο, με την σύνταξη ειδικού εντύπου που θα αναφέρει την ημερομηνία δικαιοπραξίας, την ποσότητα, το είδος και την τιμή πώλησης.

Πάνω σε αυτή την τιμή θα πρέπει να υπολογίζεται το επιτρεπόμενο ποσοστό μεικτού κέρδους και η ανώτατη επιτρεπόμενη τελική τιμή για τον καταναλωτή. Ετσι απλά τελειώνουμε με την αισχροκέρδεια και διασφαλίζουμε την λειτουργία της οικονομίας, δικαιοσύνη και ασφάλεια για τον παραγωγό, δικαιοσύνη και ασφάλεια για τον καταναλωτή. Είναι αναγκαίο και άμεσο μέτρο για να εξασφαλιστούν οι βιοτικές ανάγκες των ανθρώπων.

   

Β11.    Επισκοπώντας τα ανωτέρω ξαναγυρίζουμε στην πρώτη παράγραφο, στις αρχές και τις αξίες μας, που πραγματώνονται από την πρόταση. Ανθρωπος, δημοκρατία, κοινωνισμός, ισότητα, κάλυψη των βιοτικών αναγκών, μπορούν όλα να υπάρξουν και ο 21ος αιώνας να μετατραπεί σε αιώνα των κοινωνιών, των ανθρώπων και της συλλογικής προόδου.

Με τον τρόπο αυτό μπορούμε επιτυχημένα, χωρίς κόστος σε κεφάλαια, να πραγματώσουμε τις αξίες μας, μπορούμε να οδηγήσουμε την Ελλάδα στο μέλλον που αξίζει σε κάθε Ελληνα και να διδάξουμε στους πολίτες του πλανήτη, πως δεν υπάρχουν μονόδρομοι ατομικότητας, αλλά μεγάλες οδοί των ανθρώπινων κοινωνιών του αύριο .

            


[1] Με τον τρόπο αυτό όχι μόνο ικανοποιούνται ταχύτατα και άμεσα οι κοινωνικές ανάγκες, αλλά και τα διάφορα market researches που αφορούν το παραγόμενο προϊόν, γίνονται ουσιαστικά δωρεάν !!!.

[2] Για τους θεσμούς δημοκρατίας, υπάρχουν αναλυτικές αναφορές και προτάσεις σε άλλα κείμενα. Εάν υπάρχει ενδιαφέρον, μπορούν να τεθούν.

Ιανουαρίου 16, 2009

ΧΤΙΖΟΝΤΑΣ ΕΝΑ ΝΕΟ ΑΥΡΙΟ

ΧΤΙΖΟΝΤΑΣ ΕΝΑ ΝΕΟ ΑΥΡΙΟ

Η ΕΦΕΥΡΕΣΗ ΤΗΣ ΜΗΧΑΝΗΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ, ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΠΥΡΑΜΙΔΕΣ,

ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΚΑΙ ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΜΑΣ … .

 

Επιστρέφω στα ημέτερά … .Στα «λημέρια» μου.

 

Α.  Χρόνια αναρωτιόμουν με τον καπιταλισμό και τις μεθόδους παραγωγής που ακολουθεί … τι τον γέννησε και ποιος είναι ο ρόλος του στην ζωή μας.

Η επιστήμη και οι εφευρέσεις γέννησαν τον καπιταλισμό και τις μεθόδους παραγωγής του ή αυτές είναι γέννημα του καπιταλισμού;

Στην πορεία της Ιστορίας το ένα συνέδραμε το άλλο τόσο αποφασιστικά που δύσκολα μπορείς να τα διαχωρίσεις, εάν δεν εμβαθύνεις. Εάν όμως δούμε βαθύτερα στις δομές του συστήματος μπορούμε να πάρουμε θέση στο ερώτημα που φαντάζει άλυτο.

Το ένα σαφές και αδιαμφισβήτητο στοιχείο είναι ότι οι εφευρέσεις, οι ανακαλύψεις που δημιούργησαν και χαρακτήρισαν την βιομηχανική εποχή και τον πολιτισμό της προηγούνται της εμπορικής εκμετάλλευσής τους.

Το ζήτημα είναι λυμένο στο στάδιο αυτό: η εφεύρεση προηγείται της εκμετάλλευσής της.

Ας πάμε όμως πιο πίσω, στα γενεσιουργά αίτια της εφεύρεσης.

Η «εφεύρεση» έχει σχέση αιτίας – αιτιατού με τον καπιταλισμό της εποχής κατά την οποία ξεκίνησε ή μήπως υπάρχουν άλλοι κύριοι ή κυριότεροι παράγοντες που θέτουν την συσσώρευση χρήματος σε θέση παράγοντα ήσσονος σημασίας;  

Πρώτα από όλα ξεκινάμε από ένα δεδομένο: οι έρευνες για νέες ανακαλύψεις χρειάζονται ολοένα και μεγαλύτερα χρηματικά ποσά και τις περισσότερες φορές στον σύγχρονο κόσμο χρηματοδοτούνται από εταιρείες, οι οποίες τις κατοχυρώνουν στο όνομά τους. Σε αυτό έχω να κάνω κάποιες παρατηρήσεις. Το 1ο είναι ότι στην χρονική απαρχή της χιονοστιβάδας των ανακαλύψεων / εφευρέσεων δεν υπήρχαν τέτοιου είδους δεδομένα, υπήρχαν μόνο οι ιδέες ή οι παρατηρήσεις των εφευρετών.

Ως 2ο θα πρέπει να επισημάνω ότι οι έρευνες που χρηματοδοτούν εταιρείες αποσκοπούν συνήθως στην πρακτική εφαρμογή προϋφιστάμενων ανακαλύψεων ή θεωριών άλλων προσώπων. Προηγείται και πάλι ο παράγοντας ανεξάρτητη ανθρώπινη σκέψη.

Συνακόλουθη με αυτό είναι και η 3η παρατήρηση, ότι οι εταιρείες χρηματοδοτούν και σκοπεύουν στην πρακτική εμπορική εφαρμογή θεωριών και ανακαλύψεων, ενώ άλλες που μπορεί να είναι εξίσου σημαντικές ή σημαντικότερες για την ανθρωπότητα μένουν χωρίς προβολή και προσπάθεια πρακτικής αξιοποίησής τους.

     

Ας ξαναγυρίσουμε πίσω στην εποχή των ανακαλύψεων, που ξεκίνησαν την πορεία της ανθρωπότητας προς την καπιταλιστική /βιομηχανική κοινωνία. Οι σημαντικότερες ίσως από αυτές ήταν η ανακάλυψη του ηλεκτρισμού και η ανακάλυψη της δύναμης του ατμού. Για τον Θαλή τον Μιλήσιο, στον Γκιλμπερτ, τον Γκέριγκε, τον Ντι Φε, τον Γκρέϋ, τον Φραγκλίνο, τον Φαραντέι, τον Κουλόμπ, τον Βόλτα, τον Ομ, τον Τζάουλ, τον Μάξγουελ και πολλούς που ακολούθησαν θα έλεγα ότι ήταν ερευνητές και όχι επιχειρηματίες. Το ίδιο και με τον ατμό, από τον Αρχιμήδη στον Ηρωνα (κυρίως σε αυτόν) και από εκεί στον Παπέν, τον Σέιβερυ, τον Νιούκομεν και τον Βαττ.  Είναι σαφές πως οι άνθρωποι αυτοί ερευνούσαν και δεν σκέπτονταν χρήματα και επιχειρήσεις. Η σύνδεση ανάμεσα στην αρχαία ελληνική σκέψη (που στην πραγματικότητα εκπηγάζει από την φιλοσοφία, την ευρύτερη πνευματική αναζήτηση) και την σκέψη της προβιομηχανικής εποχής είναι σαφής και δεν χρήζει ανάλυσης. Η σύνδεση ήλθε και η επαφή ξεκίνησε από την διάδοση και μελέτη του Αριστοτέλη αρχικά και εν συνεχεία άλλων σωζόμενων έργων των αρχαίων Ελλήνων.

Οι προκαπιταλιστές και οι πρώτοι καπιταλιστές ενδιαφέρονταν για το εμπόριο και τα λάφυρα των πολέμων και όχι για τις ανακαλύψεις. Το ενδιαφέρον τους είναι ουσιαστικά όψιμο, όταν είδαν πως υπάρχουν δυνατότητες πρακτικής εφαρμογής των ανακαλύψεων με οικονομικά αποτελέσματα. Η ίδια η κατοχύρωση ευρεσιτεχνιών και της εν γένει αποκαλούμενης βιομηχανικής ιδιοκτησίας έρχεται πολύ αργότερα από τις πρώτες ανακαλύψεις. Βασιλείς/κράτη και εταιρείες έσπευσαν στην συνέχεια να στηρίξουν τους εφευρέτες με αντάλλαγμα τα ωφελήματα από την εφαρμογή των εφευρέσεων.

Πίσω από τις παρατηρήσεις αυτές που φωτίζουν αρκετά τα πράγματα και δίνουν σαφή την εικόνα ότι η έρευνα και οι ερευνητές προηγούνται, υπάρχει ένα άλλο υπόβαθρο, το υπόβαθρο των βιοτικών αναγκών. Αυτό έθεσα με βάση την θεωρία μου των βιοτικών αναγκών και πρέπει να εξετάσουμε για να δούμε από πού προκλήθηκε η κίνηση της ιστορίας.

Θα θέσω τις πιο πιθανές παραμέτρους- απαντήσεις που μπορούν συνολικά και να συνυπάρχουν : η 1η είναι η ίδια η ανάγκη κάλυψης των υλικών βιοτικών αναγκών των ανθρώπων, η ανάγκη συνδρομής στην προσπάθεια αυτή ή η λύση ενός προσωπικού προβλήματος /ανάγκης είναι μία από τις σημαντικότερες πιθανές αιτίες. Αιώνια ήταν και παραμένει η αναζήτηση του ανθρώπου για την ευχερέστερη και πληρέστερη κάλυψη των βιοτικών του αναγκών, για την πιο αποδοτική και ξεκούραστη εργασία, για την «απελευθέρωσή» της ζωής και του χρόνου του από την κοπιώδη αναζήτηση της κάλυψης των βιοτικών του αναγκών.

Θα μπορούσε να τεθεί από αρκετούς το ερώτημα: γιατί οι όποιες εφευρέσεις σταμάτησαν στα χρόνια της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και δεν εξακολούθησαν, την απάντηση θα την δώσει η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία (αρχικά), η υποδούλωση της σκέψης και η «σωτηρία της ψυχής». Οι πρακτικές και οι θεωρίες που αναπαρήγαγαν τα ανωτέρω φαινόμενα, θεωρίες ή και δοξασίες στην πορεία της ανθρώπινης ιστορίας και κυρίως όσοι προσπάθησαν να θέσουν την ιστορία της ανθρωπότητας σε ένα νεκρικό πάγο που βόλευε τους ίδιους. Η θεωρία του «τέλους της ιστορίας» έχει ξανά υπάρξει … .

Περνώντας από τις υλικές βιοτικές ανάγκες στις ψυχικές , στις άϋλες, υπάρχει ένα ενδιάμεσο στάδιο που εξηγεί την ύπαρξη των εφευρετών και τις αναζητήσεις τους, είναι η αδιαφορία τους για την ύλη, για τις υλικές βιοτικές ανάγκες, το γεγονός είτε ότι τις είχαν εξασφαλισμένες ή τις άφηναν στην άκρη και έφταναν σε μία ψυχική – πνευματική μετάσταση, «τρεφόμενοι από τις ιδέες τους».

Συνεκτικά και συνακόλουθα με αυτό ο βιοτικός νόμος της αναζήτησης της ισότητας σε μία κοινωνία ανισοτήτων είναι βέβαιο πως έπαιξε τον ρόλο του για να πείσει αυτούς τους ανθρώπους είτε να αδιαφορήσουν για τα κοινωνικά δεδομένα – τεκταινόμενα είτε να αντιπαρέλθουν την ανισότητα με την δική τους αναγνώριση και μετάσταση σε περίοπτη ή άλλη προσωπική διάσταση στην κοινωνία.

Η ύπαρξη όμως των ερευνητών προκαλείται από την συνείδηση ενός κυρίαρχου για τον άνθρωπο βιοτικού νόμου, του νόμου της θνητότητας, που προκαλεί μια βαθύτερη μελέτη – αναζήτηση του νοήματος της ίδιας της ύπαρξης και της ζωής. Η επικράτηση πάνω στα βιοτικά μας χαρακτηριστικά, ακόμα και πάνω στις βιοτικές συνθήκες προκαλούν την βαθειά έρευνα ως μέσο για να ξεπεραστεί.

Ο ερευνητής δεν ζει στο σήμερα για το σήμερα, έχει την ψευδαίσθηση ότι ζει στο διηνεκές. Βλέπει, φαντάζεται ή οραματίζεται την αντανάκλασή του σε κάθε κοινωνία, σε κάθε χρονική στιγμή και αφιερώνει την ζωή του στην εξήγηση των βιοτικών αναγκών και στη νίκη επί αυτών.

Όχι πως δεν γνωρίζει ότι θα πεθάνει, αλλά αψηφά τον θάνατο θεωρώντας πως θα τον νικήσει η ενεργειακή του δομή και η εξακολούθηση της παρουσίας του στο κοσμικό ανθρώπινο γίγνεσθαι.

 

Β. Πήγε βαθειά όμως η ανάλυση και το ζητούμενο είναι η κοινωνική πραγματικότητα, το κοινωνικό σύνολο, η ανθρώπινη ολότητα και το μέλλον της.

Πρέπει πρώτα από όλα να σταθούμε για μία ακόμα φορά ψηλά, στην «στρατόσφαιρα» της παρατήρησης του πλανήτη. Ο σύγχρονος κόσμος, ο άνθρωπος είναι προσανατολισμένος στις βιοτικές του ανάγκες και στην κάλυψή τους. Στην πραγματικότητα εκεί ήταν ο άνθρωπος πάντα προσανατολισμένος. Οι βιοτικές ανάγκες είναι ο μόνος φυσικός νόμος που διατρέχει την ανθρώπινη ιστορία.

Οι βιοτικές αυτές ανάγκες παράγονται μέσα από ένα σύνολο τεχνικών που στηρίζονται σε μηχανές και είναι πλέον ο ίδιος ο άνθρωπος που έχει προσαρμόσει την ζωή του στην λειτουργία των μηχανών, στα δικά τους μηχανικά χαρακτηριστικά. Η ίδια η κοινωνία δομείται, ώστε να λειτουργεί σαν μία μηχανή και οι άνθρωποι αποτελούν τα εξαρτήματά της.

Ο μηχανισμός της λειτουργίας της κοινωνίας «μιμείται» και είναι ευθέως αντίστοιχος αυτού μιας μηχανής. Η αντίληψη του χρόνου και του ακριβόχρονου, η εξυπηρέτηση των βιοτικών αναγκών του καθενός από την θέση του ή την διατήρησή του σε θέση χρήσιμου γραναζιού μιας μηχανής, η αναπαραγωγή χρήσιμων για την κοινωνία – μηχανή γραναζιών μέσα από τα συστήματα παιδείας, η ίδια η λογική της συνεχούν τροφοδοσίας της μηχανής με ύλη και ενέργεια για να συνεχίσει να λειτουργεί, αδιαφορώντας για τις πηγές και την εξάντλησή τους. Η πυραμιδοειδής συνθήκη της ύπαρξης «εγκεφάλων» που προσδιορίζουν την λειτουργία της μηχανής και εκτελεστικών εξαρτημάτων. Ο απρόσωπος προσδιορισμός των λειτουργικών εξαρτημάτων του συστήματος … .

Το ίδιο το σύστημα φτιάχθηκε ώστε να λειτουργεί στους ρυθμούς της μηχανής, ώστε να μπορέσει αυτή να είναι «παραγωγική», να καλύψει τις ανθρώπινες βιοτικές ανάγκες. Αυτό που σήμερα θεωρούμε «νομοτέλεια» στην λειτουργία της κοινωνίας, είναι οι κανόνες λειτουργίας του συστήματος της μηχανής. Όμως ούτε ήταν πάντα έτσι τα πράγματα στα κοινωνικά συστήματα, ούτε νομοτελειακά θα είναι. Οι μηχανές παλιώνουν και γίνονται μη αποδοτικές, πρέπει να αλλαχθούν με νέες, πρέπει ίσως να τροποποιηθούν ή να αποκτήσουν νέα χαρακτηριστικά … . Στο όλο πλαίσιο του συστήματος, που είναι δομημένο και υπάρχει για να εξυπηρετεί βιοτικές ανάγκες παραλείπουμε να σκεφτούμε ότι υπάρχει ιδιοκτήτης και μηχανικός που σχεδίασε το σύστημα, την μηχανή. Πολλές φορές, τις περισσότερες ίσως, αυτοί οι δύο ταυτίζονται:  ο ιδιοκτήτης κάνει τον μηχανικό ή του παραγγέλνει κάτι κατ’ όπως το θέλει και τον ελέγχει συνεχώς στην εργασία του. Είναι η εξουσία και η έκφρασή της η πολιτική από την μια και οι «μηχανικοί» από την άλλη, πραγματικοί ή καθορισμένοι, διορισμένοι ή εκλεγμένοι αλλά πάντα υπάκουοι στο σύστημα και στα αφεντικά τους που ταυτίζονται με αυτό.

Η εξουσία, όποια και εάν ήταν από την άποψη των προσώπων δεν άλλαξε ποτέ επιδιώξεις, αυτό που πάντα την ενδιέφερε ήταν να λειτουργεί η μηχανή που την θέλει στην κορυφαία θέση της πυραμίδας, εκεί που ορίζονται κυριαρχικά οι λειτουργίες και τα γρανάζια. Η έκφρασή της, η πολιτική είναι και αυτή δομημένη ως σύστημα με τους αυτούς όρους όπως και η μηχανή που παράγει. Εγκέφαλοι, εξαρτήματα, γρανάζια … . Μην απορείτε με την «επιλογή» του πολιτικού συστήματος της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, είναι άμεσα αντίστοιχο με τον «πολιτισμό της μηχανής» που βιώνουμε. Αυτό τον μηχανισμό αντανακλά και εξυπηρετεί η πολιτειακή θέσμιση της κοινωνίας, έτσι παραγγέλθηκε στους «εφευρέτες» να την φτιάξουν και τον μηχανισμό της μηχανής, όπως αυτές εξελίσσονται, έχουν την εντολή να παρακολουθούν συστημικά μετεξελίσσοντας το πολιτικό σύστημα.

 

Πίσω και μέσα σε όλα αυτά αυτό που κρατά τους ανθρώπους δέσμιους της μηχανής είναι οι βιοτικές τους ανάγκες, οι πραγματικές και οι τεχνητές που έχουν σε πολλά να κάνουν με την ίδια την πυραμίδα και την διατήρηση ή διατηρησιμότητα του καθενός ως εξαρτήματος της μηχανής. Υποτίθεται ότι με την μηχανή ο άνθρωπος καταφέρνει να καλύπτει τις βιοτικές του ανάγκες για τον λόγο και αυτό ο άνθρωπος και η ίδια του η ζωή προσαρμόστηκαν πάνω στον ρυθμό και στον τρόπο λειτουργίας της μηχανής. Η ίδια του η κουλτούρα, η σκέψη, η νόηση είναι βαθύτατα επηρεασμένες από την μηχανή και τον τρόπο λειτουργίας της. Μάθαμε να λειτουργούμε όπως οι μηχανές, να υπάρχουμε από αυτές για αυτές σε ένα τρόπο ζωής αντίστοιχο, που μας επιβλήθηκε από τους ιδιοκτήτες και τους εντολείς τους μηχανικούς, που υλοποιούν την βούλησή τους.

Ο στόχος του συστήματος, ο στόχος των ιδιοκτητών καθορίζεται κάθε φορά από τους ίδιους, συνήθως λέγεται κέρδος, αλλά πίσω από αυτό βρίσκεται πάντα η διατήρηση της θέσης ισχύος τους , της εξουσίας τους στην πυραμίδα του συστήματος του «πολιτισμού της μηχανής». Για αυτό κάνουν το πάν για να την τροφοδοτούν συνεχώς και μάλιστα να την τροφοδοτούν σε ύλη και ανθρώπους ώστε να είναι συνέχεια πιο αποδοτική, διότι κέρδος σημαίνει μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας για τους ίδιους, δηλ. διατήρηση της ανισότητας της πυραμίδας. 

Και οι «εφευρέτες»; τι γίνεται με τους «εφευρέτες»; Υπάρχουν ;

Υπάρχουν, θα απαντήσω, σε κάθε επίπεδο, από την ακραία επιστημονική σκέψη μέχρι την τέχνη και την διανόηση. Απλά όμως για να υπάρξουν, για να εξυπηρετήσουν την δική τους βιοτική μεταθανάτια ανάγκη πρέπει να είναι προσαρμοσμένοι στην λειτουργία της μηχανής.

Εμείς οι ίδιοι που στοχαζόμαστε, δεσμεύουμε την σκέψη μας, ώστε να βελτιώσουμε την μηχανή, όχι να την μετατρέψουμε σε κάτι άλλο ή να φτιάξουμε μια νέα μηχανή, αλλά να βελτιώσουμε την υπάρχουσα (δυστυχώς κατά κόρον τούτο συμβαίνει). Βλέπουμε τους εαυτούς μας ως κομμάτια της και οι «εφευρέσεις» μας έχουν ή αποκτούν αξία μόνο εάν αναφέρονται στην υπάρχουσα μηχανή. Τότε θεωρούνται επιλέξιμες, αξιόλογες, πρακτικές και πολλά άλλα συναφή. Αυτό έχουν τάξει οι ιδιοκτήτες, αυτό θέλουν οι μηχανικοί, αυτό εξυπηρετεί την μηχανή και το σύστημά της.

Σκεφτείτε ότι από τις χιλιάδες ίσως «εφευρέσεις» του ανθρώπου, επιλέγονται και χρησιμοποιούνται από τους ιδιοκτήτες μόνο όσες μπορούν να τύχουν κερδώας πρακτικής εκμετάλλευσης στο πλαίσιο της μηχανής. Οι άλλες μαζί με τους εφευρέτες τους μένουν στα αζήτητα, πετιούνται στον σωρό ως ανεδαφικές και άχρηστες όπως και οι δημιουργοί τους.  Οσες έχουν επικίνδυνη για την πυραμίδα δυναμική και όσοι τις εφευρίσκουν αγοράζονται από τους ισχυρούς και είτε αχρηστεύονται είτε παραμένουν εφεδρείες για το μέλλον.

Οι ίδιοι οι «εφευρέτες» για να φτάσουν στον σκοπό τους που είναι η διαχρονική αντανάκλαση του ειδώλου τους στις κοινωνίες που για αυτούς θα σημαίνει τη νίκη επί του θανάτου, αναγκάζονται και να ασχολούνται με τις εφευρέσεις που «πουλάνε», δηλ. τις εφευρέσεις που εξυπηρετούν την μηχανή και κυρίως τους ιδιοκτήτες της. Διαφορετικά κινδυνεύουν να αποτελέσουν τμήμα των αζήτητων και των πεθαμένων μη «εφευρετών», δηλ. να έλθουν σε αντίθεση με αυτό που έχουν αντιληφθεί ως βιοτική τους ανάγκη.

Για να διατηρήσουν την θέση τους στην πυραμίδα οι ιδιοκτήτες έχουν εφεύρει και πιστά εφαρμόζουν και επεκτείνουν τους  θεσμούς της βιομηχανικής ιδιοκτησίας, τους θεσμούς της αγοράς των δικαιωμάτων πάνω στις «εφευρέσεις». Οδεύουμε στο κόσμο όπου κάθετι πάνω στον πλανήτη θα είναι κατοχυρωμένο σε κάποιον ιδιοκτήτη. Οτιδήποτε άλλο θα κινδυνεύει να χαρακτηριστεί άχρηστο, εξωμηχανικό και επικίνδυνο. Δείτε π.χ. την λογική του χρόνου στις ταινίες του Θ. Αγγελόπουλου και πως την αντιμετωπίζουμε εμείς που είμαστε χρονισμένοι στους χρόνους και τους ρυθμούς του συστήματος της μηχανής … . Σκεφτείτε τον αγρότη που θα μπορούσε να αναβάλει μία ξυναριά για να κάνει ένα τσιγάρο και σκεφτείτε τι θα γινόταν εάν το ίδιο συνέβαινε με ένα εργάτη σε μία αλυσίδα παραγωγής. Σκεφτείτε τέλος τι θα γινόταν εάν κάποιος εφεύρισκε ένα χάπι με κόστος μηδέν (0) με το οποίο θα μπορούσαμε να τρεφόμαστε πλήρως ή μία ουσία με την οποία θα αλειφόμαστε και θα μπορούσαμε ούτε να κρυώνουμε, ούτε να ζεσταινόμαστε χωρίς να φοράμε ρούχα. Είναι σαφές ότι οι ιδιοκτήτες θα έσπευδαν να διατηρήσουν την θέση τους στην πυραμίδα, θα έσπευδαν να αγοράσουν το χάπι ή την ουσία, να εγκαθιδρύσουν αποκλειστικά δικαιώματα για να μπορέσουν με τους μηχανικούς τους να δομήσουν τον κόσμο της μετα-μηχανής , το «κόσμο του χαπιού» ώστε να διατηρήσουν την εξουσία τους , ακόμα και να την επαυξήσουν. Διαφορετικά θα κατέρρεε το σύστημά τους, η μηχανή τους θα ήταν άχρηστη …

Κάτι αντίστοιχο θα μπορούσε στο εγγύς μέλλον να συμβεί με την βιοτεχνολογία την οποία σπεύδουν να αγκαλιάσουν και να έχουν την αποκλειστική της κυριότητα και μάλιστα υπό όρους μυστικούς και άδηλους. Η δημιουργία ενός νέου όντος ή ενός ιού θα μπορούσε να αλλάξει δραματικά την εικόνα του πλανήτη και το μέλλον του ανθρώπου, θα μπορούσε να χαρίσει, αλλά και να στερήσει την ζωή, θα μπορούσε να έχει καταλυτική επίδραση στον τρόπο που βλέπουμε τις βιοτικές μας ανάγκες και συνεπώς τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούμε. Ευρισκόμενη στα χέρια και στον έλεγχο λίγων, η βιοτεχνολογία γίνεται ένα άμεσα επικίνδυνο όπλο.

 

Γ. Και οι κοινωνίες; Οι άνθρωποι ;

 

Εχω γράψει πολλές φορές, όσα έχω στοχαστεί. Κατηγορήθηκα από συντρόφους γιατί στο δικό μου όραμα για το αύριο δεν μιλάω για εργαζόμενους, αλλά για το σύνολο της κοινωνίας. Δεν μιλάω μόνο για αυτούς, όχι γιατί δεν τους συμμερίζομαι – το αντίθετο – δεν μιλάω γιατί οι άνθρωποι εργαζόμενοι (ίσως καλύτερα μισθωτοί σκλάβοι ή νεόδουλοι) είναι μόνο δημιουργήματα του πολιτισμού της μηχανής, ενός τμήματος της ανθρώπινης ιστορίας και τέτοια κομμάτια του πολιτισμού της μηχανής είμαστε όλοι όσοι δεν ανήκουμε στους «ιδιοκτήτες». Είμαστε εξαρτήματα του συστήματος της μηχανής παραγωγής και απότοκα του τρόπου λειτουργίας της. Δεν μπορώ λοιπόν, δεν μπορώ να σκέφτομαι αποκλειστικά με όρους μηχανής, ειδικά όταν η «μηχανή» μπορεί να αντικατασταθεί με κάτι άλλο, από τους ιδιοκτήτες του συστήματός της.

Το ζήτημα είναι για μένα ακόμα ευρύτερο και αναφέρεται στην πυραμίδα που είναι παλιά και αιώνια : θα πρέπει να γκρεμίσουμε την πυραμίδα, να αντικαταστήσουμε σύντομα τους ιδιοκτήτες της μηχανής με μία κοινή και ίση κοινωνική ιδιοκτησία, θα πρέπει να τους απονευρώσουμε από τα υλικά, τις δυνάμεις που συγκροτούν το σύστημα δυνάμεων της πυραμίδας και την κρατούν όρθια. Μόνο με τον τρόπο αυτό θα μπορούμε ως κοινωνίες, ως ίσοι άνθρωποι να ορίσουμε το μέλλον μας, να το κάνουμε καλύτερο και ουσιαστικό.

Αυτή είναι άλλωστε και η πολιτική μας διαφοροποίηση, δεν είναι οι όροι αριστερά – δεξιά που αντιστοιχούν ευθέως στην λειτουργία της μηχανής, για μένα ο αιώνιος και βαθύτερος όρος διαχωρισμού είναι αυτών που θεωρούν πρώτιστο σκοπό την συνολική κοινωνική πρόοδο και αυτών που θεωρούν πρώτιστο σκοπό την ατομική πρόοδο.

 

Φυσικά αυτό δεν μπορούμε να το κάνουμε σκοτώνοντας τον πολιτισμό, γκρεμίζοντας τους εφευρέτες και την αξία της εφεύρεσης, το αντίθετο, θα πρέπει να βοηθήσουμε τους εφευρέτες να δουν το είδωλό τους στο αιώνιο γίγνεσθαι. Δεν μπορούμε και δεν πρέπει να κινηθούμε προς κοινωνίες και ζωές στερημένες, να ξαναγυρίσουμε στο κρύο, την πείνα, το άροτρο, τις θανατηφόρες ασθένειες, πρέπει να κινηθούμε προς τα μπροστά, αλλά σε ένα μέλλον που θα ανήκει σε όλους και θα καλύπτει τις βιοτικές τους ανάγκες με τον πιο άκοπο και άμεσο τρόπο.

Για τον λόγο αυτό ζήτησα ως ελάχιστο μέσο, ως στόχο, την εγγύηση των βιοτικών αναγκών, ότι κάθε άνθρωπος που θα γεννηθεί να έχει εγγυημένες τις βιοτικές υλικές του ανάγκες και τις ψυχικές συνάμα, ως απότοκο της κοινωνικής ισότητας. Αυτή είναι μια πάγια αρχή για όλες τις πιθανές λύσεις και εξελίξεις γιατί είναι η αρχή που απελευθερώνει τον άνθρωπο από τις εξαρτήσεις που αφορούν τις βιοτικές του ανάγκες, που γεννιούνται από την φύση του, ως κοινός φυσικός νόμος για όλους και κανείς άλλος άνθρωπος δεν έχει το δικαίωμα να εκμεταλλεύεται. 

Η δεύτερη πάγια αρχή έχει να κάνει με το σύστημα της πυραμίδας και της μηχανής, με τον ίδιο τον μηχανισμό και λέγεται άμεση, πραγματική δημοκρατία των ίσων ανθρώπων, των ίσων δυνατοτήτων όλων .

 

Δ. Νομίσατε πως τέλειωσα εδώ ;  σε ημιτελή ευχολόγια ; όχι φίλες και φίλοι. Θα σας γράψω και πολλούς τρόπους, μεθόδους και πρακτικές για να μπορέσετε να διαλέξετε, να συνδυάσετε, να προχωρήσετε με στέρεα βήματα.

 

Δ.1.    Το πρώτο βήμα, ο πρώτος τρόπος, αφορά την ίδια την μηχανή και όσα είναι κτισμένα πάνω σε αυτή, εννοώ και την πυραμίδα. Πέρα από την εγγύηση των βιοτικών αναγκών και την πραγματική δημοκρατία, μπορούμε να λειτουργήσουμε την μηχανή με το όσο πιο δυνατό ίσο τρόπο.

Αυτός ξεκινά από την κοινή κοινωνική ιδιοκτησία της και επειδή είναι δύσκολο να αγοράσουμε τις μηχανές των άλλων, θα ήταν προτιμότερο να φτιάξουμε τις δικές μας μηχανές της κοινής ιδιοκτησίας, της κοινής διοίκησης των μετεχόντων σε αυτή και του κοινωνικού ελέγχου και παρέμβασης. Εχω γράψει για αυτό και θα το αναλύσω και στο μέλλον.

Με τον τρόπο αυτό, η πυραμίδα μετατρέπεται ως σχήμα καθώς αποκτά πολλούς συλλογικούς κατοίκους στα ψηλά της επίπεδα, είναι αυτοί που έρχονται από την βάση της. Χάνοντας την βάση της η πυραμίδα αποκτά ένα επίπεδο γίνεται ένα παραλληλόγραμμο μονοεπίπεδο σχήμα.

Για να απονευρώσουμε τις σημερινές πυραμίδες από τους νευρώνες που τις συγκρατούν και τις ορίζουν, υπάρχει ένας κύριως τρόπος, οι δικές μας μηχανές πρέπει να παράγουν βιοτικά αγαθά, πρέπει να λειτουργούν χωρίς οικονομικό κέρδος. Γιατί νευρώνας της πυραμίδας εξουσίας των άλλων, αυτό που στηρίζει την μηχανή τους, την συντήρηση, διατήρηση και την εξέλιξή της είναι η ισχύς που παράγει το οικονομικό κέρδος. 

Το δικό μας «κέρδος» στην πρώτη φάση πρέπει να είναι μόνο τα λειτουργικά έξοδα που θα δίνουν τόσο στους συντελεστές της μηχανής, όσο και στην κοινωνία το δικαίωμα να απολαμβάνουν άνετα τα αγαθά που θα στηρίξουν τις βιοτικές τους ανάγκες. Ετσι θα τραβήξουμε τους ανθρώπους από την λογική της πυραμίδας και από την μηχανή της και θα τους φέρουμε στην δική μας μηχανή, στην μηχανή της ζωής. Με το ίδιο τρόπο θα κάνουμε την μηχανή της πυραμίδας να παύσει να εργάζεται, με την συσσώρευση αζήτητων αγαθών στις αποθήκες της.

Στόχος είναι να πλατύνουμε τα κοινωνικά αγαθά (υλικά και πνευματικά), παράγοντας πολλά περισσότερα σε εύρος αντικειμένου, ποιότητα και ποσότητα ώστε να τα καταστήσουμε κοινό ίσο κτήμα όλων και πράγματα που δεν έχει αξία να τα παράγει η κερδοσκοπική μηχανή της πυραμίδας.

Στην απλή λύση αυτή της ελεύθερης παράλληλης ανταγωνιστικής λειτουργίας είναι βέβαιο πως θα σπαταλήσουμε ανθρώπινες δυνάμεις και στο τέλος να κουράσουμε και να κουραστούμε, να καταστρέψουμε τις μηχανές μας. Είναι βέβαιο ότι οι άνθρωποι της πυραμίδας με την ισχύ τους έχουν φροντίσει να ελέγχουν ανθρώπους, συστήματα, ακόμα και τις μηχανές ή τις μη μηχανές της επόμενης ημέρας με το σύστημα της ευρεσιτεχνίας. Αυτό καθιστά την θέση μας ακόμα δυσχερέστερη και τον αγώνα μας ακόμα πιο σκληρό. Πέραν τούτου οι άνθρωποι της πυραμίδας θα έχουν τότε δύο λύσεις : είτε ένα πραγματικό πόλεμο που θα στοχεύει σε εμάς και τις μηχανές μας είτε ένα οικονομικό πόλεμο που θα τους οδηγήσει να πωλούν χωρίς κέρδος ή τέλος θα τους κάνει να αξιοποιήσουν τις εφευρέσεις που κατέχουν για να κάνουν την μηχανή μας προϊστορικό απολίθωμα (σας θυμίζει τίποτα από Σοβιετική Ενωση; Ή έστω από σοσιαλδημοκρατία; ). Το τι μπορεί ή πρέπει να συμβεί στον πόλεμο αυτό θα το γράψω και παρακάτω.

Όμως η λύση αυτή, αν και πιο απλή και εύκολη στην εφαρμογή της κρύβει καθώς βλέπετε πολλούς κινδύνους αποτυχίας και συνθηκολόγησης με επαχθέστερους για την κοινωνία όρους. Ενας απαραίτητος όρος για να υπάρχει έστω μία πιθανότητα επιτυχίας στην εκδοχή αυτή είναι αυτός που έθεσα στο κείμενο για το κίνημα του Ανθρώπου. Είναι όρος που πρέπει να εφαρμοστεί σε κάθε λύση: είναι ο θεσμός της κοινωνικής ευρεσιτεχνίας, της κοινωνικής ιδιοκτησίας της εφεύρεσης, είναι ένα κλειδί για το μέλλον. Στο πλαίσιο αυτό και σε κάθε πλαίσιο μετάβασης πρέπει να χαρίσουμε στους «Εφευρέτες» το δικαίωμα να δουν το είδωλό τους στον καθρέπτη της ιστορίας, να γεννήσουν για εμάς, για τις κοινωνίες, να ξεπεράσουν ακόμα και την μηχανή και να φτιάξουν απερίσπαστοι τις μετά-μηχανές, τις μηχανές του ανθρώπου που θα λειτουργούν σύμφωνα με μία λογική εναρμονισμένη στην φύση, την αειφορία και τον προσανατολισμό στην ουσιωδώς ανθρώπινη λογική/αίτημα για κάλυψη των βιοτικών αναγκών με την μικρότερη δυνατή ανθρώπινη ανάλωση.

Το σύστημα της ελεύθερης κοινωνικής ευρεσιτεχνίας συναντά ένα τεράστιο πρόβλημα που θα πρέπει εκ των προτέρων στοιχειωδώς να ρυθμιστεί: το περιεχόμενο της κοινωνικής ιδιοκτησίας δεν είναι δυνατόν να τύχει ατομικής εκμετάλλευσης. Ακόμα όμως και στην λύση αυτή κανείς δεν μας βεβαίωνει ότι κάποιος ιδιοκτήτης της άλλης πυραμίδας δεν θα υποκλέψει την κοινωνική ιδιοκτησία και μέχρι να έλθει η αντίδραση να έχει δημιουργήσει νέες ισχυρότερες μηχανές και πυραμίδες. 

 

Δ.2     Σαν δεύτερο σύστημα λύσης θα πρότεινα κάτι ριζοσπαστικότερο, που και πάλι ξεκινά να στηρίζεται στην μηχανή, στο σήμερα δηλαδή. Ξεκινά από τα αυτονόητα της δημοκρατίας, της προσπάθειας κάλυψης των βιοτικών αναγκών όλων των ανθρώπων και του πλατέματος της κοινωνικής ιδιοκτησία πάνω στα αγαθά.

Εχει ως βασικό όρο για την εφαρμογή της, την επάνοδο της πολιτικής εξουσίας πάνω στην μηχανή και στην λειτουργία της πυραμίδας. Οι μηχανικοί πλέον δεν πρέπει να είναι εντολοδόχοι των ιδιοκτητών της μηχανής, αλλά του λαού που δημοκρατικά αποφασίζει.

Μην ξεχνάμε ότι σήμερα η λεγόμενη αγορά, δηλ. στην ουσία οι ιδιοκτήτες της μηχανής, παρότι στην ουσία αποτελούν ένα κοινωνικό μηχανισμό επί κέρδει προμήθειας βιοτικών αγαθών (πραγματικών και κοινωνικά τεχνητών) έχουν αποκοπεί από το σώμα του κοινωνικού ορισμού, δεν ακολουθούν τους νόμους της εκάστοτε Πολιτείας, αλλά λειτουργούν εξωθεσμικά, με κανόνες και νόμους που παράγουν οι ίδιοι κατά το συμφέρον τους. Εχουν δε μετατραπεί όχι μόνο σε απλό εξωθεσμικό αυτορυθμιζόμενο παράγοντα, αλλά επειδή ελέγχουν τα βιοτικά αγαθά σε όλες τους τις φάσεις (παραγωγής και κατανάλωσης), ελέγχουν και τους ανθρώπους, ελέγχουν και τις κοινωνίες σχεδόν ολικά. Η απαίτηση της επανόδου της «αγοράς» στο μηχανισμό της κοινωνίας και του συνολικού ελέγχου της από αυτή είναι δίκαιη και εφικτή ακόμα και αποτελεί απαραίτητο συστατικό στοιχείο και εργαλείο για να προχωρήσει κάποιος στην παρούσα λύση. Είναι επίσης απαραίτητος για να έχει ελπίδες επιτυχούς έκβασης και η 1η πιο πάνω λύση. Ο φθοροποιός και επικίνδυνος για όλους πόλεμος μπορεί να μην υπάρξει, εάν καταφέρουμε και πάρουμε με την δημοκρατία τα κλειδιά του εργοστασίου τους.

Στην λύση αυτή είναι αναγκαίο να χτίσουμε μια πραγματικά νέα κοινωνική οικονομία, μια οικονομία με κέντρο τον άνθρωπο και τις βιοτικές ανάγκες του, ιδίως διότι όλη αυτή η συζήτηση και αναζήτηση δεν θα είχε ξεκινήσει, εάν δεν θέλαμε να αξιώσουμε τον άνθρωπο, να του διασφαλίσουμε τα απαράγραπτα ίσα δικαιώματά του σε μία πορεία ανθρώπινης ελευθερίας και κοινωνικής συντροφικότητας. Ο άνθρωπος τίθεται ως πρώτιστη αξία στο επίκεντρο κάθε λύσης και οι λύσεις πρέπει να εξυπηρετούν το μόνο νόμο που τον διέπει, τις βιοτικές του ανάγκες, υλικές και άυλες, ατομικές και κοινωνικές.

Η κοινωνική οικονομία πρέπει να έλθει και να αποκαταστήσει την αμεσότητα στην σχέση ανθρώπων και αγαθών, να καταργήσει την αξιακή και υπεραξιακή θεώρηση των αγαθών. Τα αγαθά παράγονται από ανθρώπους για να καταναλώνονται επίσης από ανθρώπους. Η παρέμβαση του αξιακού/υπεραξιακού παράγοντα ανάμεσα στην παραγωγή και την κατανάλωση πρέπει να καταργηθεί, γιατί είναι πραγματικά η μήτρα των δεινών του πλανήτη, της φτώχειας, του πολέμου, του θανάτου.

Δεν μπορεί να ορίζεται από την «αγορά» τι θα παραχθεί και που; Ποια θα είναι η αξία του ; πόσα θα πάρει και εάν θα επιβιώσει ο παραγωγός και πόσο θα το αγοράσει ο καταναλωτής και ποιος καταναλωτής ή πόσες ώρες πρέπει να εργαστεί για να αποκτήσει το αγαθό αυτό.

Η δική μας κοινωνική οικονομία στηρίζεται στην μέτρηση των βιοτικών αναγκών κάθε ανθρώπου από την επιστήμη, στην θέσπιση ακόμα και τεχνητών απολαυστέων αναγκών με απόλυτα δημοκρατικές αποφάσεις και στην οργάνωση και προσανατολισμό της παραγωγικής διαδικασίας, ώστε να παράγονται τα αγαθά αυτά και να διατείθενται άμεσα στους ανθρώπους.

Σκοπός είναι να γίνει η ζωή όλων ουσιαστική, να μην αναλώνονται άνθρωποι και δυνάμεις σε ετεροκαθοριζόμενα παιχνίδια ανταγωνισμού και αξιακών/υπεραξιακών παιχνιδιών.

Σκοπός είναι να μην αναλώνουμε την φύση (γιατί η μηχανή του καπιταλισμού σε αυτή στηρίζεται για την τροφοδοσία της και αδιαφορεί για αυτή κατά την ενεργειακή τροφοδοσία της και την υπερπαραγωγική της ασυδοσία της παραγωγής απορριμάτων), αλλά να την διασώσουμε αφού αποτελεί το φυσικό μας περιβάλλον παραδίδοντάς την στις επόμενες γενιές καλύτερη από την αθλιότητα του σήμερα.

Μια παραγωγική οικονομία που παράγει με όρους αειφορίας μόνο αυτό που χρειάζονται οι άνθρωποι για να ζούν σε ένα καλύτερο κόσμο χωρίς να αναλώνονται σε αξιακά/υπεραξιακά παιχνίδια και ανταγωνισμούς.

Μια παραγωγική οικονομία που είναι συνολικά κοινωνική και επιμερίζει στον καθένα την εργασία με γνώμονα την βούλησή του και σε περίπτωση διαφωνίας την δημοκρατική απόφαση όλων.

Μια δημοκρατική κοινωνική οικονομία που προσανατολίζεται στην παραγωγή, απελευθερώνει τους ανθρώπους, αξιοποιεί θετικά την βούληση και τις δυνατότητές τους και ενισχύει την πραγματική οικονομία απελευθερώνοντας χιλιάδες ανθρώπους από την παροχή υπηρεσιών (εάν το δείτε πραγματιστικά τεράστιες δυνάμεις σπαταλιούνται στην παροχή υπηρεσιών και μάλιστα για καθαρά ανταγωνιστικούς σκοπούς).

Μια δημοκρατική κοινωνική οικονομία που απελευθερώνει τον άνθρωπο από τον θεσμό της ντροπής, την μισθωτή δουλεία που την αποκαλούν εργασία.

Μια οικονομία που εκμεταλλεύεται σε όφελος των ανθρώπων και των κοινωνιών κάθε επίτευγμα της επιστήμης. Στο πλαίσιο αυτό ο θεσμός της κοινωνικής ευρεσιτεχνίας είναι ο μοναδικός επιτρεπτός και είναι ευνόητο ότι δεν θα μπορεί να υπάρξει ιδιωτική εκμετάλλευση. Μπράβο σήμερα στους συντελεστές του ανοικτού δωρεάν λογισμικού που δείχνουν ένα δρόμο, όμως τέτοιους ανθρώπους χρειαζόμαστε και στο αύριο, καθώς παρά την άμεση πραγματική δημοκρατία που θα έλθει να διαλύσει την γραφειοκρατία, η ίδια η υπάρχουσα λογική της βιομηχανικής μηχανής καταδυναστεύει την κοινωνική λειτουργία και την ανθρώπινη ύπαρξη. Ορίζει δηλ. όπως είδαμε μεγάλο μέρος της ανθρώπινης κοινωνικής δράσης και ζωής, αν όχι το σύνολό της.

Είναι σαφές ότι στην περίπτωση αυτή προσβλέπουμε στους «εφευρέτες», προσβλέπουμε και πρέπει να τους πείσουμε να ασχοληθούν με εφευρέσεις που θα καταργούν την ανάγκη της βιομηχανικής μηχανής, που θα πλαταίνουν τις δυνατότητες των ανθρώπων χωρίς να τους καταδυναστεύουν. Πρέπει να τους στηρίξουμε στην δημιουργία εφευρέσεων που στηρίζουν την ανθρώπινη ελευθερία και είναι κρίσιμος και σημαντικός ο ρόλος τους. Η ίδια η βιοτεχνολογία πρέπει να μπει σε μέτρα που δεν θα μπορούν να καταστρέψουν την ανθρώπινη ζωή ή την ζωή στον πλανήτη. Αυτή όμως είναι ένα άλλο κεφάλαιο σε  όσα γράφω.

 

Δ.3 Εχω γράψει πολλά σε άλλα σημεία και αναλυτικότερα για την πρακτική εφαρμογή των λύσεων, των προτάσεων αυτών. Υπάρχει και μία ακόμα λύση ακόμα ριζοσπαστικότερη, αλλά πολύ πιο επικίνδυνη για την ανθρωπότητα και το μέλλον της. Θα στεκόμουν σήμερα στα ανωτέρω και κάποια στιγμή εάν νοιώσω την ανάγκη θα δημοσιεύσω και την τρίτη λύση – πρόταση. Οσοι κατάλαβαν το γραπτό μπορούν ήδη να διακρίνουν αδρά την λογική της 3ης λύσης.

 

Ε. Θέλω όμως να μιλήσω για τον πόλεμο της 1ης λύσης, όχι ότι με την 2η δεν είναι δυνατόν να συμβεί, αλλά η 2η λύση θα έχει ήδη αντικαταστήσει την πυραμίδα των ιδιοκτητών, θα τους έχει στερήσει την ισχύ.

Είναι σαφές ότι η ηπιότητα της 1η λύσης προσφέρει δυνατότητες άμεσης εφαρμογής. Όμως οι πυραμίδες των ιδιοκτητών της μηχανής λειτουργώντας παράλληλα θα μπορούν να εκμεταλλευτούν μια σειρά από συγκριτικά πλεονεκτήματα που σήμερα διαθέτουν. Από την ισχύ του χρήματος, τον στρατό των λακέδων και την κατοχή των μηχανισμών  έως την γνώση, την προετοιμασία του αύριο, την ευρεσιτεχνιακή κυριότητα. Εάν υπάρξει ανοικτός πόλεμος τα όπλα τους είναι πολλά και μπορούν να επιφέρουν συνολική καταστροφή των πάντων.

Εάν ο πόλεμος είναι μόνο οικονομικός, η πρόκληση ανασφάλειας στους ανθρώπους μαζί με όλα τα άλλα κτήματά τους είναι πιθανό να τους φέρει τη νίκη και μία νέα πανανθρώπινη κοινωνική σκλαβιά, ακόμα χειρότερη από την σημερινή.

Δεν το κρύβω πως είμαι οπαδός της 2ης λύσης, ας είναι πιο δύσκολο να πείσεις τους ανθρώπους για αυτή, γιατί η 2η λύση μπορεί να τελεσφορήσει για την ανθρωπότητα με περισσότερες πιθανότητες.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η 1η είναι άχρηστη και ότι δεν πρέπει να χρησιμοποιηθεί για να αφυπνίσει τους ανθρώπους και να μειώσει την ισχύ των πυραμίδων, ώστε να επιλεγεί ευκολότερα η μετάβαση στην 2η λύση / φάση. Με όπλο την θεωρία των βιοτικών αναγκών μπορούμε να κατανοήσουμε τον άνθρωπο και εάν τον κατανοήσουμε μπορούμε να φτιάξουμε πράγματα που πραγματικά να είναι δικά του, να είναι η πόρτα για ένα καλύτερο μέλλον της ανθρωπότητας, το μέλλον του ανθρώπου … .

 

Ένα αποφασιστικό βήμα είναι να εφεύρουμε οι ίδιοι και να πάρουμε τους εφευρέτες με το μέρος μας, εκφράζοντας τον άνθρωπο και την προσβλέποντας στην συνολική πρόοδο της κοινωνίας είναι βέβαιο πως θα τα καταφέρουμε.    

Ιανουαρίου 14, 2009

ΕΛΛΑΔΑ, ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ : Στο έλεος της υποτέλειας και της ανυπαρξίας.

ΕΛΛΑΔΑ, ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ : Στο έλεος της υποτέλειας και της ανυπαρξίας.

 

Μπορεί να μου πουν κάποιοι ότι έχω στραφεί κατά αυτής της κυβέρνησης, αλλά το έκανα αιτιολογημένα, επειδή ανησυχώ για όσα έχει προκαλέσει σε αυτό τον τόπο.

 

Μπορεί οι περισσότεροι να μην το γνωρίζουν, αλλά η Ελλάδα, με τα όσα μύρια προβλήματά της και παρά το μικρό της μέγεθος και την φτώχεια των κατοίκων της είναι 27η στην λίστα ΑΕΠ των κρατών του κόσμου που δίνει η «Παγκόσμια Τράπεζα», με το καθόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 360 δις δολλαρίων Η.Π.Α. ετησίως. Παρά τις ενστάσεις κάποιων για τον τρόπο υπολογισμού του ΑΕΠ από τον Αλογοσκούφη και τις ενστάσεις του ιδίου, που ήθελε να δηλώσει μεγαλύτερο Α.Ε.Π., αλλά και τις γενικές ενστάσεις για τον υπολογισμό του ΑΕΠ και την διάρθρωση της οικονομίας, το ποσό δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητο ως μέγεθος.

Γιατί ξεκινώ από την οικονομία; Γιατί είναι ένα μέτρο ισχύος στον σύγχρονο κόσμο.

Ας δούμε όμως τι συμβαίνει τριγύρω μας: Το ΑΕΠ της Βουλγαρίας βρίσκεται στα 39 δις δολ., της Αλβανίας στα 10,5 δις δολ. και των Σκοπίων στα 7,5 δις δολ. . Οι συγκρίσεις περιττεύουν. Το ΑΕΠ της Τουρκίας βρίσκεται στα 657 δις δολ. , δηλ. λιγότερο από το διπλάσιο σε σχέση με το ελληνικό. Εάν συγκρίνουμε τα πληθυσμιακά και εδαφικά μεγέθη είναι σαφές ότι η Ελλάδα έχει ένα σαφές προβάδισμα στην παραγωγή πλούτου. Σας το είχα ξαναγράψει, στην παραμελημένη και ανεκμετάλλευτη Ελλάδα παράγεται πλούτος, ανήκει όμως σε λίγους και ο λαός της δεν τον βλέπει. Το που πηγαίνει το χρήμα, αφού το κοινωνικό μας κράτος είναι για γέλια ή καλύτερα για κλάματα, είναι το πρώτο που χρήζει σοβαρής εξέτασης.

Με μία τέτοια δυναμική είναι σαφές ότι θα έπρεπε να είχε διαμορφωθεί τουλάχιστον μία ισχυρή σε τοπικό επίπεδο εξωτερική πολιτική. Δεν είμαι οπαδός κανενός ιμπεριαλισμού, αλλά τα γράφω για να αποδείξω την ανικανότητα όσων είναι. Δυστυχώς στην εξωτερική / διεθνή διάσταση η Ελλάδα αντιμετωπίζεται ως αστείο μέγεθος και κάποιοι θα πρέπει να αναλογιστούν τι φταίει για αυτό.

Τα φτωχά Σκόπια με την συνδρομή «συμμάχων» διεκδικούν με έντονο τρόπο την ονομασία τους με ένα ελληνικό όνομα, χωρίς να υπάρχουν για την Ελλάδα λύσεις ή έστω μία αξιοπρεπής συγκροτημένη πολιτική με στόχευση και σκοπό (διότι βιώνουμε συνεχείς διολισθήσεις). Η φτωχή Αλβανία πάλι με τους ίδιους όρους καταπατά και αυθαιρετεί πάνω σε δικαιώματα της Ελληνικής μειονότητας της Β. Ηπείρου, χωρίς ουσιαστική αντίδραση. Η πολιτική της ελληνικής κυβέρνησης μπορεί κάλλιστα να χαρακτηριστεί με το παροιμιακό : με φτύνουν κατάμουτρα και εγώ λέω ότι βρέχει … . Θα προσέθετα ότι, όχι μόνο λέω πως βρέχει αλλά κάθομαι και βρέχομαι και δεν πάω παραπέρα να φυλαχθώ … . Διότι είναι σαφές ότι είτε μας φτύνουν, είτε βρέχει πρέπει να φυλαχθούμε.

Η μεγάλη μας «φίλη», η Τουρκία του στρατιωτικού κατεστημένου προκαλεί την Ελλάδα με υπερπτήσεις οπλισμένων πολεμικών αεροσκαφών πάνω από νησιά που κατοικούνται από Ελληνες υπηκόους και φέρουν την ελληνική σημαία. Η αντίδραση (όχι σχεδιασμός διότι αυτός είναι άγνωστη λέξη) της ελληνικής πλευράς/κυβέρνησης εμπυκνώνεται και εμπεριέχεται στην ανωτέρω παροιμιακή έκφραση.

Στην πρόσφατη επέκταση και ραγδαία προς το χείριστο αλλαγή των χαρακτηριστικών της τουρκικής προκλητικότητας στο Αιγαίο, φάνηκε να τείνεται χείρα σωτηρίας από την Ρωσική πλευρά, η οποία εκτάκτως και απρογραμμάτιστα ζήτησε την διεξαγωγή αεροναυτικών γυμνασίων στον εθνικό μας χώρο. Με την υποβολή αιτήματος προς τις ελληνικές αρχές για δέσμευση περιοχών αναγνώρισε άμεσα την ελληνική εδαφική κυριαρχία σε αυτές.

Εγραψα τότε για την ανάγκη αλλαγής στρατηγικής (ή τέλος πάντων δημιουργίας μίας στρατηγικής) για την εκμετάλλευση της ισχύος και της βούλησης της Ρωσίας να διαδραματίσει ενεργό υπέρ της Ελλάδας ρόλο στον Εύξεινο και την Μεσόγειο. Εγραψα και πρότεινα και κάποια μέσα και μέτρα, όπως τις κοινές ασκήσεις. Κάποιοι έσπευσαν να πουν πως ανήκουμε στο ΝΑΤΟ και ότι αυτό θα εκνεύριζε αφάνταστα τους «φίλους» μας Αμερικάνους … .Τίποτα από τα ανωτέρω δεν έπραξε η Ελληνική κυβέρνηση και ξαφνικά είδαμε το ρωσικό ναυτικό να κάνει κοινά γυμνάσια με τους Τούρκους !!!. Η Τουρκία βέβαια είναι μέλος του ΝΑΤΟ και έχει τους αυτούς με εμάς καλούς «φίλους» ….

Ετσι το ρώσικο χέρι βοηθείας, που μας προτάθηκε πολλές φορές χωρίς να το σφίξουμε γύρισε και χειρονόμησε προς το μέρος μας με την γνωστή στο πανελλήνιο χειρονομία της ανοικτής παλάμης. Είναι σαφές ότι η Τουρκία έχει σαφή και σοβαρή εξωτερική πολιτική και διαβλέπει την επάνοδο της Ρωσίας σε θέση υπερδύναμης, είναι σαφές ότι ακόμα και φόβο μπορεί να νοιώθει και σπεύδει να αναπτύξει φιλικές σχέσεις. Από την άλλη πλευρά η εξωτερική μας πολιτική μπολιασμένη με την ασθένεια που συνδυάζει το σύνδρομο ανικανότητας με το σύνδρομο «Κουίσλινγκ», φάνηκε για μία ακόμα φορά ανύπαρκτη, αμερικανόδουλη, αστεία και επικίνδυνη για την χώρα μας και την ασφάλεια των Ελλήνων.

Γιατί μπορεί η Ρωσία να μας γύρισε την πλάτη ;

Για μένα η απάντηση  είναι σαφής: Ταυτόχρονα με τα ανωτέρω, υπήρξε διεθνώς το ζήτημα της κρίσης με το ρωσικό φυσικό αέριο και την διαμάχη με την Ουκρανία που πάγωσε την Ευρώπη. Είναι σαφές ότι η Ρωσία περίμενε από την Ελλάδα να ανταποδώσει την χειρονομία καλής θέλησης και να λάβει σαφή θέση υπέρ της Ρωσίας. Το οφείλαμε όχι μόνο ως ανταπόδοση, αλλά και ως δίκαια θέση στην διαφορά αυτή.

Τι έκανε η Ελλάδα ; όχι μόνο δεν πήρε θέση υπέρ της Ρωσίας, αλλά έσπευσε άμεσα να αναγγείλει συμφωνία λήψης/αγοράς φυσικού αερίου από τον αγωγό αμερικανικών συμφερόντων που περνάει μέσα από την Τουρκία και μεταφοράς υγροποιημένου φυσικού αερίου από άλλες χώρες, να αναγγείλει δηλ. μείωση των παραγγελιών ρωσικού αερίου !!!.

Ετσι για μία ακόμα φορά αποδείχθηκε η ανικανότητα, αλλά και το δάγκωμα του χεριού που μας συνδράμει .

Η κ. ΥΠ.ΕΞ. με τα πολλά επώνυμα, ερωτηθείσα προσφάτως για την εξωτερική πολιτική της χώρας απάντησε με ένα αστείο ευφυολόγημα : «τα σοβαρά θέματα θέλουν σοβαρή αντιμετώπιση …».

Ερχομαι να συμφωνήσω απολύτως και να προσθέσω πως για να υπάρξει σοβαρή αντιμετώπιση πρέπει να υπάρχει σοβαρή σκέψη και σοβαροί άνθρωποι. Δυστυχώς για όλους εμάς, αυτή η κυβέρνηση έχει αποδείξει επανειλημμένα ότι δεν διαθέτει καμία σοβαρότητα και σε κανένα επίπεδο.

Ιανουαρίου 13, 2009

ΜΠΟΫΚΟΤΑΖ Ν.ΙΝΚΑ, ΙΝΚΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, ΒΙΟΖΩ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΑΖΑ (ΘΕΜΑΤΑ)

Πρέπει να τεθούν και να επεξηγηθούν κάποια καίρια θέματα και ζητήματα που αφορούν το μποϋκοτάζ.

Προχωρούμε και θα νικήσουμε

ΘΕΜΑ 1ο : ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΟΥ ΜΠΟΫΚΟΤΑΖ

 

Ο σκοπός του μποϋκοτάζ είναι πολύπλευρος και ουσιαστικός και είθε να τον κατανοήσουμε σύντομα όλοι οι πολίτες του πλανήτη, δημιουργώντας ένα δικό μας πάγιο κοινωνικό θεσμό υπέρ της ειρήνης και κατά του πολέμου: όποιος επιτίθεται κατά άλλου κράτους, όποιος επιτίθεται κατά αμάχων και υποδομών της ζωής τους αυτομάτως θα μποϋκοτάρεται από την παγκόσμια κοινότητα των πολιτών.

 

Αναφέρουμε μερικούς από τους κύριους σκοπούς του μποϋκοτάζ.

Εχει σκοπό να αποτελέσει εκδήλωση της δυσαρέσκειας και αντίθεσης των πολιτών/καταναλωτών (όλοι είμαστε) στον πόλεμο, στον θάνατο, στον βομβαρδισμό αμάχων πολιτών και στην καταστροφή των υποδομών που στηρίζουν την ζωή τους. Εχει σκοπό να ενισχύσει την ειρήνη και την αξία της ανθρώπινης ύπαρξης και ζωής.

Εχει σκοπό να αποτελέσει σημαντικό οικονομικό αποτρεπτικό παράγοντα για όσους πράττουν ή σκέπτονται να πράξουν τα ανωτέρω.

Εχει σκοπό να δυσχεράνει και, ει δυνατόν, να σταματήσει την άμεση ή έμμεση χρηματοδότηση των πολεμικών επιχειρήσεων μέσα από την εισροή κεφαλαίων στο κράτος που διαπράττει τις ενέργειες αυτές.

Εχει σκοπό να δημιουργήσει εσωτερικούς αποτρεπτικούς παράγοντες για τους πολίτες και τις εταιρείες του κράτους που επιτίθεται, καθώς θα πιέσουν οι ίδιες (λόγω απώλειας «αγορών» και κερδών) να μην υπάρχουν τέτοια φαινόμενα και να προτιμηθούν ειρηνικές λύσεις στην επίλυση των προβλημάτων και διαφορών.

Από την αμιγώς θεωρούμενη πλευρά του καταναλωτικού δικαίου και της δράσης του κινήματος των καταναλωτών, αναφέρεται στο πλαίσιο  της «ηθικής» των εταιρειών και του εμπορίου, που ενεργοποιούνται σε κράτος που διαπράττει τέτοιου είδους ενέργειες και ενισχύουν με την οικονομική και λοιπή τους διάσταση το επιτιθέμενο κράτος και την οικονομία του. Τα σχετικά παραδείγματα δράσης του καταναλωτικού κινήματος είναι πάμπολλα.

Εχει επίσης σκοπό να συνειδητοποιήσει τους πολίτες/καταναλωτές τόσο στην πολιτική διάσταση και δυνατότητα της αγοραστικής τους δύναμης, όσο και στην έρευνα και επιλογή των προϊόντων που προμηθεύονται.

Στους ανωτέρω βασικούς σκοπούς μπορούν να προστεθούν δεκάδες άλλοι συναφείς ή μη. 

Το μποϋκοτάζ δεν στρέφεται κατά λαών, προσπαθεί μόνο να παρεμποδίσει τον πόλεμο και τις άθλιες συνέπειές του. Προσπαθεί να αποτελέσει εκδήλωση της παγκόσμιας δυσαρέσκειας στην εγκληματική φύση του πολέμου και της δολοφονίας αμάχων. Προσπαθεί να δώσει στον επιτιθέμενο λαό την συνείδηση της αξίας της ανθρώπινης ζωής κάθε ανθρώπου και της ίδιας της ειρήνης.

 

ΘΕΜΑ 2ο : ΠΟΙΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΑΦΟΡΑ ΤΟ ΜΠΟΫΚΟΤΑΖ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ.

 

Το μποϋκοτάζ αφορά (και πρέπει να αφορά) τα προϊόντα που έχουν προέλευση κατασκευής το κράτος του Ισραήλ. Αφορά δηλ. τα  «ΜADE IN ISRAEL» προϊόντα.

            Στο διαδίκτυο κυκλοφορεί μία λίστα εταιρειών που εμφανίζεται ως λίστα εταιρειών ισραηλινών συμφερόντων. Την λίστα έδωσε στην δημοσιότητα αραβικό / ισλαμικό site με έδρα την Μεγ. Βρετανία.  Όμως, από τις πληροφορίες που δίνει το ίδιο το site προκύπτει ότι οι περισσότερες από τις εταιρείες αυτές έχουν απλώς εγκαταστάσεις ή σημαντικές εμπορικές συναλλαγές με το Ισραήλ (όπως έχουν ως πολυεθνικές σε πολλά κράτη του κόσμου).

Κατά συνέπεια, το μποϋκοτάζ των εταιρειών αυτών ως Ισραηλινών δεν αποτελεί ορθά αιτιολογημένη θέση και βέβαια δεν εντάσσεται στο παρόν μποϋκοτάζ υπέρ της ειρήνης (ως γενικό μποϋκοτάζ κατά πολυεθνικών θα μπορούσε να τεθεί, υπό άλλη όμως βάση). Στο πλαίσιο της δράσης των εταιρειών αυτών είναι σαφές ότι το μποϋκοτάζ μπορεί κάλλιστα να αφορά τα προϊόντα τους που παράγονται στο κράτος του Ισραήλ.

Είναι επίσης σαφές ότι το μποϋκοτάζ πρέπει να αφορά και αφορά κάθε εξω-ισραηλινή εταιρεία που στηρίζει άμεσα χρηματικά (φανερά ή κρυφίως) το επιτιθέμενο κράτος με αποφάσεις και τρόπους που είναι αντίθετοι με την αμιγώς εμπορική της λειτουργία. Εάν δηλ. μια εταιρεία συγκεντρώνει εισπράξεις της ή κεφάλαια προκειμένου να χρηματοδοτήσει ένα επιτιθέμενο κράτος. Αυτό είναι απαράδεκτο και πρέπει να στηλιτεύεται μαζί με την εταιρεία που το πράττει.

Στο διαδίκτυο επίσης κυκλοφορεί η πληροφορία ότι ο κωδικός 729 ΧΧΧΧΧΧ, δηλ. κωδικός barcode που αρχίζει από 729 σημαίνει προέλευση από το κράτος του Ισραήλ. Δυστυχώς, για όσους θα ήθελαν εύκολα να μπορούν να διακρίνουν αυτή η πληροφορία αφορά μεν τον οργανισμό κωδικοποίησης του Ισραήλ, χωρίς να είναι απόλυτα ακριβής και κυρίως απόλυτα ασφαλής. Ο αριθμός αυτός αφορά τον οργανισμό / εταιρεία που δίνει κωδικοποίηση συσκευασίας με barcode. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να αφορά απλώς μια εταιρεία που μόνο συσκευάζει για λογαριασμό άλλου και τίποτα περισσότερο. Επίσης μπορεί μια ισραηλινή εταιρεία να έχει λάβει τέτοιο σύστημα κωδικοποίησης από την Ελλάδα ή άλλη χώρα και να εμφανίζεται με άλλο κωδικό ή αντίστροφα να έχει λάβει τέτοιο σύστημα μια μη ισραηλινή εταιρεία από το σχετικό γραφείο του Ισραήλ. Είναι μία ένδειξη και δεν είναι απόλυτη απόδειξη. (Δείτε σχετικά το http://helpdesk.gs1.org/c360.Portal/Def.aspx?OrgName=GS1&tabId=23a72820577a443aac45d2bbbe95e706&linkId=a2bea9bdde4f41cc83e06cfbaa4bbb27&Number=KBA-01240&operation=KBDETAILS).

Σαφή εικόνα μπορεί να έχει κάποιος από τον έλεγχο της χώρας προέλευσης που πρέπει υποχρεωτικά να αναγράφεται στην συσκευασία προϊόντων εκτός Ε.Ε. . Ο έλεγχος του barcode και η εύρεση του παραγωγού ή συσκευαστή μπορεί να γίνει στην ιστοσελίδα: http://gepir.gs1.org/V31/xx/  . Οποιος θέλει να ελέγξει μερικά προϊόντα καλό θα ήταν να ενημερώσει και τους υπόλοιπους.

 

ΘΕΜΑ 3ο : ΠΟΙΕΣ ΟΙ ΕΜΠΟΡΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΕΛΛΑΔΑΣ – ΙΣΡΑΗΛ

 

Γράφτηκε ότι δεν εισάγουμε παρά ελάχιστα από το Ισραήλ και διάφορα άλλα τοιαύτα. Αυτό είναι λάθος, η Ελλάδα είναι σημαντικότατος εισαγωγέας προϊόντων του Ισραήλ. Αντιγράφουμε από έκθεση του ΥΠ. Εξωτερικών (Β3 Δ/νση Οικ.Σχέσεων με χώρες Β.Αφρικής, Μ.Ανατολής και χώρες Κόλπου)

 

« ΔΙΜΕΡΕΙΣ ΕΜΠΟΡΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

 

Σύμφωνα με στοιχεία της Ισραηλινής Στατιστικής Υπηρεσίας, η ΕΕ ήταν ο κυριότερος εμπορικός εταίρος του Ισραήλ το 2006, αφού από τις χώρες-μέλη της προήλθε το 37,4% των συνολικών εισαγωγών του. Παράλληλα, αποτέλεσε τη δεύτερη εξαγωγική αγορά του Ισραήλ μετά τις ΗΠΑ (38,42%), απορροφώντας το 27,32% των συνολικών ισραηλινών εξαγωγών. Ο συνολικός όγκος εμπορικών συναλλαγών με τις χώρες ΕΕ σημείωσε ελαφρά αύξηση σε σχέση με το 2005. Ωστόσο, με τις περισσότερες χώρες της ΕΕ το Ισραήλ παρουσίασε αρνητικό ισοζύγιο με  συνολικό έλλειμμα της τάξεως των 5,166,9 εκ. δολαρίων. Το γεγονός αυτό μπορεί εν μέρει να αποδοθεί στην μείωση της παραγωγικής δραστηριότητας και τη συνακόλουθη αύξηση των εισαγωγικών αναγκών της ισραηλινής οικονομίας, ως συνέπεια του θερινού πολέμου στο Ν.Λίβανο.

 

Μεταξύ των κυριότερων εμπορικών εταίρων του Ισραήλ εντός της ΕΕ για το έτος 2006, με βάση το συνολικό όγκο εμπορίου, η Ελλάδα κατέχει την 9η θέση (στις πρώτες θέσεις βρίσκονται το Βέλγιο, η Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ολλανδία η Ιταλία και η Γαλλία). Με βάση τις ισραηλινές εξαγωγές προς χώρες ΕΕ, η παραπάνω κατάταξη δεν διαφοροποιείται, ενώ, με γνώμονα τις εισαγωγές, η Ελλάδα βρίσκεται στην 10η (οι σημαντικότερες εισαγωγικές αγορές για το Ισραήλ εντός της ΕΕ το 2006 ήταν το Βέλγιο, η Γερμανία, το ΗΒ, η Ιταλία, η Ολλανδία και η Γαλλία).

 

Όσον αφορά τις διμερείς εμπορικές συναλλαγές Ελλάδος-Ισραήλ παρατηρούμε αναλυτικότερα:

 

Σύμφωνα με στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, ο όγκος των διμερών συναλλαγών παρουσίασε σταθερή αύξηση κατά την τελευταία τετραετία, η οποία ενισχύθηκε σημαντικά το 2006 (49,5%). Ο ρυθμός αύξησης των ελληνικών εξαγωγών προς το Ισραήλ παρέμεινε επίσης σταθερός κατά το εν λόγω διάστημα, με εξαίρεση το 2006, κατά το οποίο οι ελληνικές εξαγωγές προς το Ισραήλ υπερδιπλασιάστηκαν.

 

Αντίθετα, οι ισραηλινές εξαγωγές προς την Ελλάδα σημείωσαν το 2006, άνοδο κατά πολύ χαμηλότερη (5,8%) με αποτέλεσμα το εμπορικό ισοζύγιο των δύο χωρών να καταγράψει για πρώτη φορά στην περίοδο αναφοράς πλεόνασμα για την Ελλάδα, της τάξεως των 55,5 εκ. ευρώ.

 

 

 

 

ΔΙΜΕΡΕΣ  ΕΜΠΟΡΙΟ  Ελλάδος – Ισραήλ

 

2003

2004

2005

2006

2007

Ελλ.Εξαγωγές (Χ)

103,9

97,3

107,8

232,2

121,6

Ελλ.Εισαγωγές (Μ)

185,7

175,6

168,6

176,7

212,5

% Συνόλου Εξαγωγών

0,86%

0,78%

0,76%

1,39%

0,70%

% Συνόλου Εισαγωγών

0,46%

0,41%

0,38%

0,34%

0,38%

Όγκος Εμπορ. (Χ+Μ)

289,7

272,9

276,5

409

334,2

Εμπ. Ισοζύγιο (Χ-Μ)

-81,7

-78,2

-60,7

55,5

-90,8

Πηγή: ΕΣΥΕ                                                                                         Ποσά σε εκ. €

 

 

Για το έτος 2007, οι ελληνικές εξαγωγές σημείωσαν κάμψη κατά 47,6% ενώ οι Ισραηλινές εξαγωγές προς την Ελλάδα αυξήθηκαν κατά 20,2% σε σχέση με το 2006. Ομοίως, ο συνολικός όγκος των διμερών εμπορικών συναλλαγών κατέγραψε μείωση της τάξεως των 74,8 εκ. ευρώ  (-18,2%) και το εμπορικό ισοζύγιο υπήρξε ελλειμματικό κατά 90,8  εκατ. ευρώ, εις βάρος της Ελλάδος, κατά το ίδιο διάστημα.»

 

Θέμα 4ο : ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΙΣΡΑΗΛΙΝΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΠΟΥ ΕΙΣΑΓΟΥΜΕ

 

Δεν μπορούμε να αναφερθούμε σε εταιρείες παραγωγής (δεν πρόκειται π.χ. για αυτοκίνητα). Ο έλεγχος πρέπει να γίνεται από τον καταναλωτή με τους πιο πάνω τρόπους, κυρίως με την αναγραφόμενη χώρα προέλευσης και την ερώτηση στον προμηθευτή του.

Παραθέτουμε κατάλογο με προϊόντα που εισάγονται στην Ελλάδα από το Ισραήλ κατά κατηγορία, ώστε οι καταναλωτές να είναι ενήμεροι και υποψιασμένοι στις αγορές τους.

 

ΙΣΡΑΗΛΙΝΕΣ ΕΞΑΓΩΓΕΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΤΟΥΣ 2007

(κύριες κατηγορίες προϊόντων),  σε εκατομ. $ ΗΠΑ

Στατιστ. Κεφάλ.

 

2007

2006

%

2007

0% μετ.

2007/2006

 

ΣΥΝΟΛΟ

289,5

273,1

 

6%

I

Ζώντα ζώα, προϊόντα ζωικού βασιλείου                                 

0,3

0,2

0,10%

50%

II

Προϊόντα φυτικού βασιλείου

8,5

7,1

2,93%

19,71%

III

Λίπη, έλαια ζωικά-φυτικά         

0,0

0,0

0%

                  0%

IV

Έτοιμα τρόφιμα, καπνός  

10,1

5,3

3,48%

90,5%

V

Ορυκτά προϊόντα

2,0

4,2

0,69%

-52,38%

VI

Προϊόντα χημικών βιομηχανιών  

81,5

94,8

28,15%

-14,02%

VII

Πλαστικά, ελαστικά προϊόντα

40,2

27,1

13,88%

48,3%

VIII

Δέρματα-γουναρικά 

0,1

0,0

0,03%

 

IX

Ξυλεία -Κάρβουνα-Φελλός

0,3

0,3

0,10%

0%

X

Χαρτομάζα και χαρτικά προϊόντα

6,6

5,7

0,31%

15,78%

XI

Κλωστοϋφαντουργικά 

12,4

10,6

4,28%

16,98%

XII

Υποδήματα

0,0

0,0

       0%

                 0%

XIII

Τεχνουργήματα πέτρας, τσιμέντο, ασβέστης, κεραμικά και γυαλικά

14

12,6

4,83%

11,11%

XIV

Πολύτιμες πέτρες, πολύτιμα μέταλλα, κοσμήματα και ψευδοκοσμήματα

7,1

4,6

2,45%

54,34%

XV

Βασικά μέταλλα και προϊόντα αυτών

29,5

10,2

10,18%

189,21%

XVI

Μηχανήματα, ηλεκτρ. συσκευές και συσκευές αναπαρ. ήχου και εικόνας

59,6

49,9

20,58%

19,43%

XVII

Αυτοκίνητα, αεροσκάφη, πλοία και σχετικό μεταφορικό υλικό 

0,6

29,4

0,2%

-97,95%

XVIII

Οπτικά, φωτογραφικά, όργανα μετρήσεως και ιατρικά εργαλεία

15,4

9,9

5,31%

55,55%

XX

Διάφορα βιομηχανικά προϊόντα

1,0

0,6

0,34%

66,6%

XXI

Είδη συλλογών 

0,0

0,1

0%

-100%

 

Διάφορα μη ταξινομ. προϊόντα

0,1

0,2

0,034%

-50%

 

ΣΥΝΟΛΟ χωρίς διαμάντια

283,4

269,2

 

5,27%

Πηγή: Ισραηλινή Κεντρική Στατιστική Υπηρεσία, Επεξεργασία : ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΕΛΛΑΔΑΣ στο ΙΣΡΑΗΛ.

 

Οι καταναλωτές που προμηθεύονται προϊόντα από τις ανωτέρω κατηγορίες καλό θα ήταν να ψάχνουν τις ετικέτες και να ζητούν από τον προμηθευτή πληροφορίες και έγγραφα που αποδεικνύουν την προέλευση. Εάν δεν είναι ικανοποιημένοι από τις απαντήσεις να αποφεύγουν την αγορά.

Ιανουαρίου 12, 2009

ΕΝΩΣΕΙΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ : ΜΠΟΫΚΟΤΑΖ ΣΤΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ΟΣΟ ΔΙΑΡΚΕΙ Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΓΑΖΑ

ΕΝΩΣΕΙΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ : ΜΠΟΫΚΟΤΑΖ ΣΤΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ΟΣΟ ΔΙΑΡΚΕΙ Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΓΑΖΑ

Ν. ΙΝΚΑ (ΙΝ.ΚΑ.) , ΙΝΚΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, ΒΙΟΖΩ  

Ο ελληνικός λαός παρακολουθεί με θλίψη και οργή τις εικόνες τρόμου, φρίκης και θανάτου που φτάνουν από την Γάζα. Οι βομβαρδισμοί πόλεων, οι δολοφονίες μικρών παιδιών και αμάχων από τις πολεμικές μηχανές δεν μπορεί να είναι κομμάτι του κόσμου που θέλουμε και οραματιζόμαστε, δεν είναι εικόνες που τιμούν τον ανθρώπινο πολιτισμό, εάν θέλουμε να πιστεύουμε πως υπάρχει τέτοιος.

Η βία και ο θάνατος πρέπει να σταματήσουν, είτε αυτές προκαλούνται από την υπερεξοπλισμένη πολεμική μηχανή του Ισραήλ, είτε από τις πρωτόγονες τυφλές ρουκέτες της Χαμάς.

Οι Παλαιστίνιοι πρέπει να αφεθούν να ζήσουν σε συνθήκες που εξασφαλίζουν την ζωή, την ασφάλεια τους, αλλά και την κάλυψη των βιοτικών τους αναγκών. Δικαιούνται και αυτοί οι συνάνθρωποί μας να αποκτήσουν παρόν και μέλλον και όχι να ζουν στην φυλακή του θανάτου, στο γκέτο που λέγεται Γάζα. Αλλιώς η βία θα συνεχίσει να απαντιέται με βία και να αναπαράγεται.

Μόνο με απλωμένα χέρια φιλίας θα νικηθεί το μίσος.

Ως πρώτο βήμα καλούμε πρώτα από όλα την Ισραηλινή κυβέρνηση να σταματήσει κάθε επίθεση, βομβαρδισμό και δολοφονία.

Καλούμε την Χαμάς να σταματήσει κάθε πράξη βίας εναντίον των Ισραηλινών.

 

Ως πολίτες – καταναλωτές έχουμε ένα μόνο σημαντικό «όπλο» για να πιέσουμε και να επιβάλλουμε την ειρήνη : την άρνηση αγοράς, το «μποϋκοτάζ».   

 

Μέχρι να παύσουν οι εικόνες του θανάτου από την Γάζα, μέχρι να σταματήσει η επίθεση στους πολίτες και κατοίκους της Γάζας, εμείς οι έλληνες καταναλωτές αποφασίζουμε να μην αγοράζουμε κανένα προϊόν που προέρχεται από το Ισραήλ.

 

Αποφασίζουμε Μποϋκοτάζ στα προϊόντα του Ισραήλ όσο διαρκεί η επίθεση στην ΓΑΖΑ.

 

Αυτή είναι η απάντηση των πολιτών, των καταναλωτών στον θάνατο του πολέμου. Μόνο αυτή η απάντηση των λαών δύναται να «συνετίσει» και να αποτρέψει κάποιες πολεμικές μηχανές από το να σκοτώνουν.

 

Αυτή είναι η απάντηση που στοιχίζει ουσιαστικά στους επιτιθέμενους και συστοιχίζει τους πολίτες, τους ενώνει δραστικά σε ένα κοινό σκοπό.

Είναι το καθήκον μας, είναι το παγκόσμιο όπλο των πολιτών υπέρ της ειρήνης και ενάντια στην βία και τον θάνατο του πολέμου και είναι όπλο αποτελεσματικό.

 

Ας το σκεφτούμε βαθιά, ας το κάνουμε παγκόσμιο θεσμό αποτρεπτικό για τον πόλεμο και στο μέλλον:

Οποιο κράτος επιτίθεται πολεμικά, όποιος επιτίθεται σε αμάχους με πολεμικά όπλα θα έχει να αντιμετωπίσει την παγκόσμια άρνηση αγοράς των προϊόντων του, το παγκόσμιο μποϋκοτάζ.

            Ας το σκεφτεί λοιπόν καλά όποιος και όπως σκέπτεται να χρησιμοποιήσει τον πόλεμο και τον θάνατο γιατί θα αντιμετωπίσει την οικονομική καταστροφή, αυτή που εμείς οι καταναλωτές μπορούμε να του επιφέρουμε με την στάση μας υπέρ της ειρήνης

Αυτό είναι σήμερα το όπλο των πολιτών του κόσμου μας, το όπλο της ειρήνης, το όπλο της ζωής, αυτή είναι η απάντησή μας.

Δεν θέλουμε προϊόντα ποτισμένα με θάνατο, δεν θέλουμε προϊόντα ποτισμένα με αίμα αθώων παιδιών και αμάχων, δεν θέλουμε να στηρίζουμε όσους χρησιμοποιούν τις μηχανές του θανάτου.

 

Καλούμε όλους τους Ελληνες πολίτες, όλους τους Ελληνες και κατοίκους αυτής της χώρας να ενεργήσουν για την ΕΙΡΗΝΗ.

Ολοι μας πρέπει να ρωτάμε εάν ένα προϊόν έχει προέλευση από το Ισραήλ και να μην το αγοράζουμε.

Να τονίζουμε στους «προμηθευτές» εμπόρους ότι δεν πρόκειται να αγοράσουμε προϊόντα ισραηλινής προέλευσης όσο διαρκεί η επίθεση στην Γάζα και να τους καλούμε να ενημερώσουν τους Ισραηλινούς προμηθευτές τους.

 

Αυτή είναι η δική μας ουσιαστική συμβολή για τον τερματισμό της επίθεσης, του πολέμου, του θανάτου. Πολύ πιο ουσιαστική από αυτή των «πολιτικών», πολύ πιο πρακτική, πολύ πιο άμεση και τελεσφόρα.

 

Στην ίδια λογική καλούμε τους κοινωνικούς φορείς που πωλούν προϊόντα στο Ισραήλ να μην το προμηθεύουν όσο διαρκεί η επίθεση. Θα ήταν καλύτερο να ξεγράψουμε από την «αγορά» της χώρας μας κάθε επιτιθέμενο κράτος.

            Είναι δίδαγμα της ελληνικής σκέψης και της ελληνικής ανδρείας, είναι καθήκον και άμεση έκφραση όλων μας.     

 

Είμαστε βέβαιοι πως οι πρώτοι που θα καταλάβουν την κίνησή μας αυτή είναι οι ισραηλινοί αδελφοί μας, αν και όταν ενημερωθούν σωστά. Τους καλούμε να πράξουν και αυτοί όσα μπορούν υπέρ της ειρήνης και ενάντια στον πόλεμο.

Καλούμε συνάμα και πάλι τους Παλαιστίνιους να παύσουν τις εκτοξεύσεις ρουκετών και την όποια πράξη βίας ενάντια στο Ισραήλ.

Μέχρι τότε, εμείς οι καταναλωτές, εμείς οι πολίτες του κόσμου έχουμε την δύναμη να τους σταματήσουμε, ας κάνουμε τις δικές μας ενέργειες για να σταματήσει ο θάνατος.

            Μποϋκοτάζ στα προϊόντα του Ισραήλ όσο διαρκεί η επίθεση στην ΓΑΖΑ.

 

            Αυτή είναι η δική μας απάντηση, αυτή είναι η λύση που μπορεί να φέρει την ειρήνη και ζητούμε από όλους να σκεφτούν και να το πράξουν.

 

Ιανουαρίου 11, 2009

ΜΠΟΫΚΟΤΑΖ ΣΤΑ ΠΡΟΪΌΝΤΑ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ΟΣΟ ΔΙΑΡΚΕΙ Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΓΑΖΑ

ΜΠΟΫΚΟΤΑΖ ΣΤΑ ΠΡΟΪΌΝΤΑ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ΟΣΟ ΔΙΑΡΚΕΙ Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΓΑΖΑ

 

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ, ΟΙ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΕΣ & Η ΑΡΝΗΣΗ ΑΓΟΡΑΣ (ΜΠΟΫΚΟΤΑΖ) ΠΡΟΪΟΝΤΩΝ ΕΠΙΤΙΘΕΜΕΝΗΣ ΧΩΡΑΣ. 

 

Θα μπορούσα να αναλύσω τον πόλεμο, τους καταναλωτές και το ίδιο το μποϋκοτάζ σαν όρους και θεσμούς με σημαντική ακρίβεια. Δεν θα το πράξω … .

 

Από την αρχή των άνανδρων δολοφονικών ενεργειών του Ισραήλ κατά αμάχων εγκλωβισμένων και φυλακισμένων στο γκέτο της λωρίδας της Γάζας, έψαχνα να βρώ έναν ουσιαστικό και αποτελεσματικό τρόπο αντίδρασης των κοινωνιών και των πολιτών – καταναλωτών στον θάνατο του πολέμου.

Δεν άργησα και πολύ: ένα μόνο ουσιαστικό όπλο έχει ο πολίτης, υπό την ιδιότητά του ως καταναλωτή: την άρνηση αγοράς, το «μποϋκοτάζ».

 

Μποϋκοτάζ στα προϊόντα του Ισραήλ όσο διαρκεί η επίθεση στην ΓΑΖΑ.

 

Αυτή είναι η απάντηση των πολιτών, των καταναλωτών στον θάνατο του πολέμου. Μόνο αυτή η απάντηση των λαών δύναται να «συνετίσει» και να αποτρέψει κάποιες πολεμικές μηχανές από το να σκοτώνουν.

Αυτή είναι η απάντηση που στοιχίζει ουσιαστικά στους επιτιθέμενους και συστοιχίζει τους πολίτες, τους ενώνει δραστικά σε ένα κοινό σκοπό.

 

Την ίδια ώρα άρχισα να ψάχνω τα στοιχεία των συναλλαγών με το Ισραήλ, τα βρήκα και σύντομα «έκλεισα» μέσα μου τον εσωτερικό διάλογο: Δεν θέλουμε να πουλάμε σε δολοφόνους παιδιών και αμάχων, δεν θέλουμε να καταναλώνουμε προϊόντα ποτισμένα με αίμα παιδιών και δάκρυα ολοφυρόμενων από τον θάνατο ανθρώπων.

 

Αμέσως άρχισα τα τηλέφωνα και τις επαφές, το ίδιο έκανε και το Ν.ΙΝ.ΚΑ. (η οργάνωση στην οποία ανήκω) στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Επικοινωνήσαμε με ανθρώπους της Consumers International (CI), της διεθνούς ένωσης καταναλωτών, για να λάβει ευρύτητα η δράση μας. Δεν το κρύβω, βρήκα μια επιφυλακτικότητα στο καταναλωτικό «κίνημα» … .

Δεν έμεινα όμως εκεί, σε αυτή την απογοήτευση έκανα «συζητήσεις» σε κοινωνικούς δημόσιους χώρους, όπου ελάμβανα άμεσα θετικές ομόφωνες απαντήσεις. Το δημοσίευσα και σε ένα πολιτικό φόρουμ στο διαδίκτυο και προσπάθησα να το διευρύνω.

 

Κάποια στιγμή το θέμα έδειχνε να κολλάει, να υπάρχει απογοήτευση. Επέμεινα φθάνοντας στα όρια της επιμονής. Από την Πέμπτη, 8/1/2009 λήφθηκε η οριστική απόφαση του Ν. ΙΝΚΑ, του ΙΝΚΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ και της ΒΙΟΖΩ:

 

Μποϋκοτάζ στα Ισραηλινά προϊόντα όσο διαρκεί η επίθεση κατά της Γάζας

 

Οποιος έχει συνείδηση και θέληση ας ακολουθήσει, δεν θα αφήσουμε άλλα παιδιά να  σκοτώνονται από τα όπλα του θανάτου. Αυτή ήταν η θέση μας.

 

Την Δευτέρα το πρωί θα βγει η έτοιμη από ημέρες ανακοίνωση που θα καλεί τους καταναλωτές στην αποχή αγοράς ισραηλινών προϊόντων όσο διαρκεί η επίθεση στην Γάζα.

Είναι το καθήκον μας, είναι το παγκόσμιο όπλο των πολιτών ενάντια στην βία και τον θάνατο του πολέμου και είναι όπλο αποτελεσματικό.

Ας το σκεφτούμε βαθιά, ας το κάνουμε παγκόσμιο θεσμό αποτρεπτικό για τον πόλεμο και στο μέλλον:

Οποιο κράτος επιτίθεται πολεμικά, όποιος επιτίθεται σε αμάχους με πολεμικά όπλα θα έχει να αντιμετωπίσει την παγκόσμια άρνηση αγοράς των προϊόντων του, το παγκόσμιο μποϋκοτάζ.

 

Ας το σκεφτεί λοιπόν καλά όποιος και όπως το σκέπτεται γιατί θα αντιμετωπίσει την οικονομική καταστροφή.

Αυτό είναι σήμερα το όπλο των πολιτών του κόσμου μας, το όπλο της ειρήνης, το όπλο της ζωής, αυτή είναι η απάντησή μας.

Δεν θέλουμε προϊόντα ποτισμένα με θάνατο, δεν θέλουμε να πληρώνουμε όσους χρησιμοποιούν τις μηχανές του θανάτου.

 

Από αύριο, όλοι μας πρέπει να ρωτάμε εάν ένα προϊόν έχει προέλευση από το Ισραήλ και να μην το αγοράζουμε. Να τονίζουμε στους «προμηθευτές» εμπόρους ότι δεν πρόκειται να αγοράσουμε προϊόντα ισραηλινής προέλευσης όσο διαρκεί η επίθεση στην Γάζα και να τους καλούμε να ενημερώσουν τους Ισραηλινούς προμηθευτές τους.         

 

Αυτή είναι η δική μας ουσιαστική συμβολή για τον τερματισμό της επίθεσης, του πολέμου, του θανάτου. Πολύ πιο ουσιαστική από αυτή των «πολιτικών», πολύ πιο πρακτική, πολύ πιο άμεση και τελέσφορη.

 

Στην ίδια λογική καλούμε τους κοινωνικούς φορείς που πωλούν προϊόντα στο Ισραήλ να μην το προμηθεύουν όσο διαρκεί η επίθεση. Θα ήταν καλύτερο να ξεγράψουμε από «αγορά» της χώρας μας κάθε επιτιθέμενο κράτος.

 

Είναι δίδαγμα της ελληνικής σκέψης και της ελληνικής ανδρείας, είναι καθήκον και έκφραση όλων μας.        

Δημ. Καραμήτσας

Ιανουαρίου 9, 2009

ΑΛΛΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ … ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

ΑΛΛΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ … ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

      

 

Δεν είμαι οπαδός του καπιταλισμού, ούτε του συστήματος που αυτός έχει επιβάλλει σε όλο τον πλανήτη.

Είμαι οπαδός και θιασώτης ενός εντελώς άλλου συστήματος κοινωνικής οργάνωσης, ενός συστήματος που θεωρεί ως κεντρική αξία του τον άνθρωπο και υποκαθιστά σε όλα τα επίπεδα την αμεσότητα στην σχέση ανθρώπων και βιοτικών αναγκών – αγαθών, χωρίς την παρεμβολή του συστήματος των αξιών και των υπεραξιών, που τελικά καθορίζουν αυτές την παγκόσμια ζωή και δράση και ζωή σε κάθε επίπεδο. 

Δεν θέλω να θεραπεύσω το πολύεδρο πυραμιδοειδές σχήμα της παγκόσμιας τάξης ή καλύτερα ολιγαρχικής αταξίας. Θέλω να συμβάλλω στην κατάλυσή του και στην δημιουργία κοινωνιών ζωής και αλληλεγγύης, που θα κινούνται αλληλένδετα και ισόρροπα στον χρόνο και στην φύση, εξυπηρετώντας τις ανθρώπινες ανάγκες και μόνο αυτές.

Στο υπάρχον σύστημα τίποτα δεν καθορίζεται με γνώμονα και κυρίαρχο στοιχείο τον άνθρωπο και τις ανάγκες της φύσης του. Ο άνθρωπος αποτελεί ξεκάθαρα δευτερεύον ή τριτεύον στοιχείο με κυρίαρχο στοιχείο αυτό της ύπαρξης και της δημιουργίας αξιών και υπεραξιών.

Εάν το καλοσκεφτείτε, η κίνηση της ανθρώπινης ζωής και των κοινωνιών γίνεται γύρω από αξίες, γύρω από κερδοφορίες, γύρω από τεχνητά μεγέθη και κατευθύνσεις που ελάχιστοι ορίζουν και δισεκατομμύρια άνθρωποι υποχρεώνονται να ακολουθούν.

Πραγματικά το τι θα παραχθεί στον πλανήτη, το εάν θα μπορέσει να επιβιώσει ο παραγωγός του ή εάν το παραγόμενο του παρέχει μια έστω ελάχιστη δυνατότητα βιοτικής επάρκειας, αλλά και το ποίος θα καταναλώσει, τι θα καταναλώσει, με ποιο τίμημα και με πόση προσωπική προσπάθεια και κόπο – ανάλωση της ζωής του – είναι αποκλειστικό ζήτημα και προνόμιο ελαχίστων προσώπων που ελέγχουν τις «αγορές».    

Η παρέμβαση και ο κυρίαρχος ρόλος της «αγοράς» στο παγκόσμιο κοινωνικό γίγνεσθαι έρχεται να αποτελέσει με σαφήνεια την κυρίαρχη προβληματική που αφορά τον πλανήτη και δημιουργεί όλα τα προβλήματα. Από την έλλειψη στοιχειωδών για την ζωή βιοτικών αναγκών μέχρι τους πολέμους και τον θάνατο των ανθρώπων  και του περιβάλλοντος του πλανήτη.

Σήμερα, και υπό το πλαίσιο του νεοφιλελευθερισμού εδώ και αρκετές δεκαετίες, οι ελέγχοντες τις «αγορές» έχουν παύσει να αποτελούν τμήματα ενός κοινωνικού συνόλου, οργανωμένου σε «πολιτείες». Εχει παύσει η αγορά να αποτελεί έστω κοινωνικό μηχανισμό προμήθειας βιοτικών αγαθών και κάλυψης αναγκών και έχουν εκφύγει οι χειριστές και κάτοχοί της από το πλαίσιο ρύθμισης του κοινωνικού συνόλου, λειτουργώντας  σε πλαίσια λειτουργίας που οι ίδιοι επινοούν και συγκροτούν με γνώμονα το οικονομικό κέρδος και την ισχύ τους. Αυτό είναι το πραγματικό περιεχόμενο που συνοψίζεται στον όρο «ελευθερία της αγοράς», που στην ουσία είναι ο νόμος της επιβολής της εξουσιαστικής ασυδοσίας κάποιων πάνω στο σύνολο του πλανήτη.

 Όμως,  όπως έχω ξαναγράψει, το κέρδος δεν αποτελεί εξώκοσμη προσθήκη που έρχεται από το διάστημα, δεν είναι «μάννα εξ ουρανού», αλλά μόνο μεγαλύτερο μερίδιο από την πίττα του παγκοσμίως παραγόμενου προϊόντος. Το κέρδος συνεπώς κάποιων, δηλ. της ίδιας της «αγοράς» αποτελεί στην πραγματικότητα απότοκο της κυριαρχίας της αγοράς επί του ανθρώπου – παραγωγού και του ανθρώπου – αναλωτή. Αυτοί συμπιέζονται και χάνουν, ζημιώνονται πολύπλευρα και ουσιαστικά, προκειμένου να καταγράψει περαιτέρω  κέρδη η «αγορά». Η «αγορεξουσία» συνεπώς έρχεται να ορίσει τα του πλανήτη, των κρατών, τα των κοινωνιών και τα των ανθρώπων, με κύριο εκφραστή αυτής της εξουσίας, το κατεξοχήν άχρηστο για τις κοινωνίες επιμέρους κοινωνικό μόρφωμα: τις τράπεζες.

Στην κοινωνική κυριαρχία των αγορών, οφείλεται η επικυριαρχία των τραπεζών, στην ούτως ή άλλων απαράδεκτη πυραμίδα κρατών, λαών και ανθρώπων που έχει στηθεί στον πλανήτη.  

Στην πραγματικότητα για μία άλλη κοινωνία και για μία πραγματικά ανθρώπινη ζωή, ούτε οι τράπεζες χρειάζονται, ούτε οι αγορές, όπως λειτουργούν σήμερα, ούτε καν χρειάζεται η τεράστια θετική και αρνητική ανθρώπινη ανάλωση στον τομέα της αγοράς.

Τι εννοώ; ότι η δυναμικότητα, η παραγωγικότητα, η ίδια η ζωή εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων, αντί να χρησιμοποιείται από τις κοινωνίες στην παραγωγή αγαθών, χρησιμοποιείται και κατευθύνεται στην «αγορά». Εκεί, όχι μόνο, υφίσταται αξιακή συγκρότηση και επιλογή της πορείας ανθρωπίνων όντων, αλλά και σπαταλούνται, αναλώνονται δυνάμεις και ζωές, σε άνοα και ανούσια, καταστροφικά παιχνίδια, όπως αυτό του ανταγωνισμού. Ετσι, ένα τεράστιο μέρος της παγκόσμιας δυναμικότητας αντί να παράγει,  κατασπαταλείται και αναλώνεται στο να κάνει τους άλλους φτωχότερους, πιο αδύναμους ή έστω στην παροχή υπηρεσιών που σχετίζονται άμεσα με την παγκόσμια πυραμίδα ισχύος και σκοπεύουν στην άνοδο κατά μερικά σκαλιά και στην αποκαθήλωση άλλων.  Η ίδια η πυραμίδα δεν είναι στατική και μόνιμη αλλά συνεχώς επιδιώκεται ο εμπλουτισμός της. Ακόμα περισσότερα εκατομμύρια εξαρτημένοι στην βάση της και λίγοι περισσότεροι σε κάποια σκαλιά, αυτό ήταν η «πρόοδος» του καπιταλισμού. Πλέον το σχήμα και οι δυνατότητές του κορέστηκαν, οι μηχανικές ισορροπίες ανατράπηκαν, καθώς κάποιοι στα ψηλά πατώματα ένοιωσαν ότι μπορούν να απαλλαχθούν από αυτούς που τους στηρίζουν στις πιο κάτω βαθμίδες, άλλοι θέλησαν να τους πιέσουν υπέρμετρα και άλλοι που στέκονται ακόμα πιο ψηλά έννοιωθαν ή νοιώθουν πως δεν χρειάζονται περαιτέρω υποστήριξη και εκατομμύρια άνθρωποι πετιούνται ή είναι έτοιμοι να πεταχτούν έξω, μακριά από την πυραμίδα ως άχρηστα υλικά.       

 

Για μία άλλη ανθρώπινη ζωή χρειάζεται η αποκατάσταση της ευθείας γραμμής μεταξύ ανθρώπου και αγαθού: ο άνθρωπος να ορίζει την παραγωγή των αγαθών (υλικών και άυλων) που είτε είναι είτε κρίνει ως βιοτικά και παράγει μέσα από μία συνολική προσπάθεια. Ο ίδιος ο άνθρωπος, χωρίς την παρέμβαση του αξιακού και υπεραξιακού στοιχείου της αγοράς, να αναλώνει με πραγματική ισότητα τα παραγόμενα αγαθά. Αυτά που ο ίδιος και οι κοινωνίες του, σε συνθήκες πολιτικής και ουσιαστικής ισότητας αποφασίζουν πως είναι αναγκαίο να παραχθούν.

Αναγκαίος όρος για αυτό είναι ένα κοινωνικό, απόλυτα και άμεσα δημοκρατικό κράτος στρατηγείο. Ένα κράτος που δεν έχει εσωτερική εξουσία επιβολής αλλά συνιστά και αποτελεί μια «πολιτεία» της δημοκρατικής ίσης συγκρότησης της κοινωνίας, το εκτελέστικό χέρι μιας κοινωνίας που αυτή προτείνει και αποφασίζει άμεσα και χωρίς αντιπροσώπους και γραφειοκρατίες.

Στο ίδιο πλαίσιο, αποδεσμεύονται ανθρώπινες δυνάμεις από την «αγορά» και απασχολούνται στην παραγωγή.

Ποια είναι η πραγματική και πρακτική διάσταση και λειτουργία της κοινωνικής πορείας αυτής είναι εύκολο να εξαχθεί.

Ο μόνος ουσιαστικά απαρέγκλητος νόμος των ανθρώπων είναι οι βιοτικές ανάγκες, υλικές και άυλες, που βρίσκονται σε άμεση εξάρτηση από την ζωή (την φύση του ανθρώπου ως εμβίου όντος) και την κοινωνική συμβίωση, την κοινή προσπάθεια.

Η επιστήμη μπορεί σήμερα να μας βοηθήσει να μετρήσουμε τις βιοτικές ανάγκες που σχετίζονται με την ζωή του ανθρώπου και η ίδια η κοινωνία σε ένα δεύτερο στάδιο: το πολιτικό, μπορεί με την δημοκρατική ισότητα να προτείνει και άλλες ανάγκες ως αναγκαίες βιοτικές για το επίπεδο ζωής.

Ο προγραμματισμός της κοινωνίας λοιπόν συγκεντρώνεται στην παραγωγή των αγαθών που συγκροτούν τις πιο πάνω ανάγκες, που τις καλύπτουν και τις θεωρούν απαραίτητο αυτονόητο και δικαίωμα κάθε ανθρώπου που γεννιέται και μετέχει στην κοινωνική προσπάθεια. Τα παραγόμενα απλώς διανέμονται σε κάθε άνθρωπο και δεν αποτελούν τμήμα ή προνόμιο της ζούγκλας της αγοράς.

Η αγορά ως μηχανισμός προμήθειας υποκαθίσταται από ένα σύστημα διανομής των αγαθών, που μπορεί να φθάσει να γίνει ακόμα και αυτόματο – ηλεκτρονικό. Ετσι ακόμα περισσότεροι άνθρωποι μπορούν να μετάσχουν στο παραγωγικό γίγνεσθαι και οι ώρες της αναγκαίας για τον άνθρωπο εργασίας να γίνουν ακόμα λιγότερες.

Αναλογιστείτε το τι συμβαίνει σήμερα και θα καταλάβετε το πόσες ανθρώπινες δυναμικές, το πόση πραγματική ζωή μπορεί να ξεπηδήσει μέσα από την θεώρηση αυτή. 

Στις ίδιες τις επιλογές, η βούληση των ανθρώπων λαμβάνεται πρωτίστως υπόψη για τον τομέα απασχόλησης – εργασίας, αλλά τελικά, όταν παρουσιάζεται πρόβλημα σε ατομικό επίπεδο ακολουθεί μια δημοκρατική απόφαση της κοινωνίας που πρέπει να δίνει πάντα δικαίωμα εναλλακτικής επιλογής.

Σκεφτείτε σήμερα πόσο υποβαθμισμένη είναι η ανθρώπινη ζωή από την παραγωγή με βάση και σκοπό την κερδοσκοπία έως την οικονομίστικη και  ανταγωνιστική θεώρηση των πάντων.

Ο ίδιος ο πλανήτης βιώνει την υπερεκμετάλλευση των φυσικών του πόρων, από την ατμόσφαιρα και το οξυγόνο της, έως τις θάλασσες που κατάντησαν σκουπιδοτενεκές της παγκόσμιας φρενίτιδας και το έδαφος και το υπέδαφος. Από την υπερπαραγωγή άχρηστων προϊόντων σκουπιδιών και την υπερκατανάλωση μέχρι την ανταγωνιστική κατασκευή θελκτικών συσκευασιών που αποτελούν σκουπίδια που μολύνουν πάγια τον πλανήτη και επιβάλλουν την ανάλωση ανθρώπων και ενέργειας  για την διαχείρισή τους.

Εάν κάποιος ξεφύγει λίγο από την τρελή φρενίτιδα του καπιταλιστικού εξουσιαστικού κόσμου και σκεφθεί πόσο διαφορετικός μπορεί να γίνει ο κόσμος μας σε κάθε επίπεδο, με την αντικατάσταση της αξιακής θεώρησης των αγαθών από την βιοτική θεώρησή τους μπορεί εύκολα να κρίνει και να επιλέξει.

Απλά, το άγνωστο ίσως να προκαλεί φόβο, απλά το βήμα ίσως να προϋποθέτει μια αλληλέγγυα κίνηση όλων των ανθρώπων στον πλανήτη προς μία άλλη συνολική θεώρηση της ανθρωπότητας και της πορείας του ανθρώπου. Όμως στην πραγματικότητα τίποτα δεν είναι άγνωστο και αβέβαιο, τίποτα δεν είναι τόσο φρικτό όσο το σήμερα.

Ας πέσει όμως σήμερα η 1η σπορά … ας αρχίσει να γίνεται κτήμα της ανθρωπότητας, πως το να εκφύγει από την άθλια πυραμίδα του σήμερα, είναι όχι μόνο εφικτό, αλλά και εξαιρετικά εύκολο.

Ο σημερινός κόσμος δεν είναι κόσμος όλων των ανθρώπων, αλλά κόσμος των λίγων, κόσμος του άδικου θανάτου και του ευτελισμού της ανθρώπινης ζωής.

Το ίδιο το σύστημα που χτίστηκε για να εξυπηρετεί τον καπιταλισμό πρέπει να αποδομηθεί. Κρατώντας από τα υλικά της πυραμίδας του, μόνο όσα συμβαδίζουν ή είναι συμβατά με το όραμά και τον στόχο μας, μπορούμε να εργαστούμε για να δημιουργήσουμε ένα κόσμο ζωής, ένα κόσμο με ανθρώπινο παρόν και μέλλον.

 

 

Υ.Γ.    Οσοι έχουν διαβάσει άλλα κείμενά μου ξέρουν και τις άμεσες πολιτικές λύσεις που προτείνω για να τεθεί σε πρακτική εκκίνηση και εφαρμογή η πορεία προς την «κοινωνία του ανθρώπου».

Οσοι θέλουν να θίξουν επιμέρους ζητήματα ή να θέσουν ερωτήματα είναι ευπρόσδεκτοι και προφανώς χρήσιμοι.    

  

Ιανουαρίου 7, 2009

Ο ΤΟΙΧΟΣ (το τραγούδι του 15χρονου)

Filed under: ΠΑΙΔΕΙΑ — dimkaramitsas @ 5:23 μμ
Tags: , ,

Ο ΤΟΙΧΟΣ (το τραγούδι του 15χρονου)

 

Μεγάλωσα στα ονείρατα: πως θα μου ανήκει ο κόσμος.

Όταν γεννώ και εγώ τρανός, στα χρόνια πιο μεγάλος,

όλα τα κούφια όνειρα πως θα ‘ναι η ζωή μου.

«Σκύβοντας το κεφάλι σου μπορεί να μην σε δουν»,

έτσι ελέγαν όλοι τους, του κόσμου μου οι «σοφοί»

και όλοι τον δρόμο μου έδειχναν που σε οδηγεί στο μέλλον … .

 

Και όνειρα μου φτιάχνανε στον ύπνο μου να δω,

να δικαιώσω με όνειρα ζωή που δεν την ζω

και να γεμίσω πιο πολλές ψευτιές τα όνειρά τους.

Μα τώρα που πλησίασα, μόνο κραυγές ακούω,

το πόνου τα αλύγματα που είναι πίσω απ’ τον τοίχο.

 

Γιατί ένας τοίχος στέκεται,

μπροστά μου είναι χτισμένος,

μαύρος, ψηλός και απρόσιτος που τα θεριά φιλούν,

κι όσο να σκύψεις δεν μπορείς εύκολα να περάσεις.

 

«Πρέπει να σκάψεις νέε μου αν θέλεις να περάσεις»:

φωνές ακούγονται πολλές, απ’ τα ψηλά του τοίχου.

Ειν’ των σοφών και των τρανών, αυτών που τον εφτιάξαν.

«Κι αν μείνεις έξω πρόσεξε, υπάρχουν τα σκυλιά μας».

 

Μπροστά στον τοίχο σάστισα

 κι εμένα δεν μου πάει,

ούτε για τοίχους μου είπανε και ούτε για θεριά,

τον δρόμο σαν μου εδείχνανε αυτοί οι «σοφοί» δασκάλοι.

 

Κι εγώ, που δεν εφτιάχθηκα να σκύβω ή να σκάβω,

το πήρα πια απόφαση τον τοίχο να γκρεμίσω

ή γύρωθεν τους μέσα του

 να κτίσω, να πακτώσω.

 

Αστους αυτούς στο κάστρο τους

και εγώ μεσ’ στην ζωή μου,

να τριγυρνάω ελεύθερος μέχρι να εύρω κι άλλους

και τότε θα φτιάξω ονείρατα και πράγματα για ανθρώπους,

για να μπορούνε όλοι τους λουλούδια να κρατούν.

Γιατί νοιώθω πως εφτιάχθηκα

κεφάλι να μην σκύβω,

μόνο ψηλά να το κρατώ, να σκέπτομαι, να φτιάχνω

κι όσο για τα ονείρατα μίας ζωής σκυμμένης

στο τοίχο τους τα κόλλησα και έφυγα για αλλού.

 

Αστους αυτούς στον τοίχο τους να στέκουν κρεμασμένοι,

και εμείς μες στα λιβάδια μας, να ζούμε την ζωή,

μπορούμε να το κάνουμε, μόνο μια ανάσα μένει,

στον κόσμο τον ανθρώπινο να ζήσουμε εμείς.  

Η ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΗΘΙΚΗΣ ΔΙΚΑΙΩΣΗΣ ΜΙΑΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ

          Η ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΗΘΙΚΗΣ ΔΙΚΑΙΩΣΗΣ  ΜΙΑΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ

 

Κροτάλισε για μία ακόμα φορά το Καλασνίκοφ των τελευταίων ημερών. Αστόχησε και πάλι σχεδόν στον στόχο του ή μήπως ευστόχησε το μολύβι που περίσσιο χύθηκε από το στόμα του; Ενας πιτσιρικάς μπάτσος κινδυνεύει. Από λάθος ; ή έπρεπε ένα ακόμα παιδί να πληρώσει τους ακήρυχτους πολέμους ;  

Ποιος το κρατούσε νυχτιάτικα το τιμημένο όπλο και πως τα κατάφερε το μολύβι του να μην αποστρακιστεί στον ουρανό και να μην σκοτώσει πολλούς ;  

Μπερδεύεται ο πόλεμος της κοινωνίας με τον πόλεμο των υπηρεσιών και των εξουσιών.

Όχι, η κοινωνία χρειάζεται μια επανάσταση, την θέλει …, αλλά η κοινωνία δεν θέλει την βία του θανάτου, ενάντια σε αυτή επαναστατεί, γιατί τούτο το σύστημα γεννά και διδάσκει τον θάνατο.

Η μόνη βία που επιδιώκει η κοινωνία είναι αυτή του εξευτελισμού της εξουσίας, προσώπων και συστημάτων.

Ετευλές και ευτελισμένο το σύστημα και τα κατεστημένα του και η κοινωνία που υποφέρει από το σύστημα ζητά την αλλαγή, το χτίσιμο μιας κοινωνίας που θα ενωθούν τα χέρια όλων, μα πριν από αυτό, με το σατιρικό της θράσος θέλει να καταδείξει ότι το σύστημα είναι γυμνό, ότι η κοινωνία μπορεί να απογυμνώσει το σύστημα. Όμως μέχρι εκεί φτάνει η πρόθεση της κοινωνίας απέναντι στο σύστημα, μέχρι την διακωμώδηση. Δεν έχει πρόθεση να κάνει τον μακελάρη η κοινωνία, τουλάχιστον αυτή που βιώνω εγώ. Η κοινωνία ζητά να χτίσει ένα εντελώς διαφορετικό αύριο και όχι να σκάβει τάφους στα νεκροταφεία.

Θανάτους θέλουν οι μακελάρηδες, οι αποθνήσκοντες συστημικοί ηγέτες για δικαιολογήσουν την βία του συστήματός τους.

Ο,τι γεννιέται είναι όμορφο και εύοσμο σαν λουλούδι, μόνο η σήψη και η διαφθορά είναι δυσώδεις και σκοτεινές σαν τον θάνατο. Αν το σύστημα ήταν ένα λουλούδι που ανθίζει δεν θα χρειαζόταν θανάτους, μα είναι θάνατος το ίδιο και ζέχνει από το σκοτωμένο αίμα εκατομμυρίων ανθρώπων. Δείτε το: μέσα στο αίμα κολυμπάει ο πλανήτης, αυτό που φαίνεται και αυτό που δεν φαίνεται, … το αίμα που είναι οι ανάσες, οι άνθρωποι, οι ζωές.

Το καλασνίκοφ κροτάλισε στα χέρια του συστήματος και όσων πεθαίνουν μαζί του, είτε ντόπιων είτε ξένων, για να επιβεβαιώσει την ανάγκη του συστήματος. Χωρίς το σύστημα μπορεί να είναι ο καθένας νεκρός, φώναξε το καλασνίκοφ στην κοινωνία. Εχετε ανάγκη Ελληνες την σαπίλα μας, στηρίξτε την !!!, αυτά ήταν τα λόγια του.

Η προστασία του νόμου και ο νόμος της προστασίας του, φτιαγμένα όλα από το ίδιο υλικό, από  την ίδια αιτία, από το σύστημα για το σύστημα. Αλληλένδετα δημιουργούν τις συνθήκες για να δικαιωθεί ηθικά ο δολοφόνος του Αλέξανδρου, να κρατήσουν περισσότεροι, πρόθυμοι από πριν, το χέρι του δολοφόνου: να τι μας κάνουν !!! φωνάζουν οι τιμημένοι συστημικοί εκπρόσωποι, να γιατί δικαιούμαστε να στοχεύουμε στα ίσια τα λουλούδια, ανάμεσα στα παιδικά τους μάτια.

            Σύντροφοι της νέας κοινωνίας, λουλούδια του δάσους, τα ίδια χέρια κρατούν άλλα όπλα, μα μόνο αυτά κρατούν όπλα και με λύσσα πολεμούν για την αιώνια συντήρηση του αιμοσταγούς τέρατος, ακόμα και μετά το θάνατό του, το σύστημα θα πολεμά, με τα δικά του αιμοβόρα όπλα για αίμα ανθρώπινο, γιατί αυτό το τρέφει σε κάθε μέρος του κόσμου μας.

            Αν κάτι έχουμε να σκοτώσουμε με τα μοναδικά όπλα μας, τα χέρια και το μυαλό μας είναι αυτό το σύστημα που κρατά τα όπλα και με τα ίδια, χέρια και μυαλό, να χτίσουμε ένα αύριο, για τον άνθρωπο και την ζωή.   

Ιανουαρίου 4, 2009

ΟΙ ΜΑΖΙΚΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΣΤΗΝ ΓΑΖΑ, Η ΣΙΩΠΗ, Η ΕΠΙΤΑΧΥΝΣΗ ΚΑΙ Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ (timing).

ΟΙ ΜΑΖΙΚΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΣΤΗΝ ΓΑΖΑ, Η ΣΙΩΠΗ, Η ΕΠΙΤΑΧΥΝΣΗ ΚΑΙ Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ (timing).

 

          Η Ισραηλινή και παγκόσμια αθλιότητα στην Γάζα είναι γεγονός θλιβερό, ακόμα πιο θλιβερό στις μέρες μας, θλιβερό από τότε που φτιάχθηκε το Γκέτο της Γάζας … .

          Όμως αναρωτήθηκε κανείς γιατί ; γιατί επέλεξαν την στιγμή αυτή οι Ισραηλινοί για να διαπράξουν τα εγκλήματά τους;

          Απαντήσεις μπορούν να δοθούν … όμως δύσκολα θα μάθουμε την αλήθεια, εκτός εάν περιμένουμε την ιστορία.

          Θα πρέπει όμως να δούμε τις εκδοχές:

Α.      Το κράτος του Ισραήλ εμφορείται από θρησκευτικό φυλετικό φανατισμό και ναζισμό … . Ο «περιούσιος λαός του θεού» πιστεύει πως είναι ο ανώτερος στον πλανήτη. Πιστεύει πως οι οιμωγές και οι κατάρες δεν τον αγγίζουν. Ως κατά συρροή δολοφόνος το κράτος του Ισραήλ αδιαφορεί για τον χρόνο, σκοτώνει όποτε διψάει για αίμα  Είναι πραγματικά μια εξήγηση που περικλείοντας μεταφυσική και ψυχολογία δεν μπορεί να την αρνηθεί, αλλά και να την δεχθεί απόλυτα κανείς.

Β.      Επίκεινται εκλογές … συχνές είναι στο Ισραήλ τα τελευταία χρόνια, αλλά με την στρατιωτική ήττα ποιος παίζει;

Γ.      Εκνευρίστηκαν … . Είναι σύμπτωμα της ψυχοπαθολογίας του κράτους αυτού, αλλά γιατί εκνευρίστηκαν τώρα ;

Δ.      Ο υπάλληλος Μπους αποχωρεί, πρέπει να προλάβουμε …  Μα και ο επόμενος τσιμουδιά δεν έχει βγάλει. Το ότι το ένα ανθρωπόμορφο κτήνος αποχωρεί δεν σημαίνει ότι ο μηχανισμός αλλάζει … ο μηχανισμός παραμένει σταθερός.

Ε.      Διεθνής οικονομική κρίση, εκμετάλλευση και εξαγωγή

Ας σκεφτούμε τώρα ποιος είναι ο πιστότερος σκύλος – συγγνώμη – φίλος των Ισραηλινών και των Ισραηλιτών, ποιών η «ερωτική» πολιτική σχέση έχει γεννήσει ποικιλόμορφα εξαμβλώματα στον πλανήτη μας. Φυσικά οι Η.Π.Α. .. . Το ποιο εθνικό λόμπυ διοικεί τις Η.Π.Α. έχει ακουστεί πολλές φορές και κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι εβραϊκά χέρια ελέγχουν μεγάλο μέρος της οικονομίας των Η.Π.Α. . Είτε πρόκειται για Σιωνιστικά σχέδια, είτε απλώς για επιχειρηματικά σχέδια μιας μικρής ομάδας μεγαλοκαπιταλιστών είναι σαφές ότι ο καπιταλισμός στις κρίσεις παλαιότερα και υπό τις «διδαχές» του Φρήντμαν (άλλος λομπίστας) με την δημιουργία κρίσεων, προσπαθεί να δημιουργήσει κέρδη ή να εξαγάγει την κρίση του.

Σαφές, γνωστό και δοκιμασμένο.

Και εγώ και άλλοι έχουμε γράψει για τις τακτικές αυτές και πριν από ημέρες το ξαναεπισήμανα. Εγραψα μάλιστα ειδικά για την Χάϊφα, όπου καταλήγει ο αγωγός των Αραβικών πετρελαίων.

Πρέπει να θεωρείται δεδομένο ότι η δολοφονική επίθεση στην Γάζα είναι είτε  σχέδιο των Η.Π.Α., είτε κοινό σχέδιο Ισραήλ – Η.Π.Α., είτε σχέδιο των Ισραηλιτών και Ισραηλινών στο οποίο οι Η.Π.Α. δεν μπορούν να αντιδράσουν. Η χλιαρότητα των αντιδράσεων από την πλειοψηφία των Δυτικών και Αραβικών κυβερνήσεων σημαίνει πως υπάρχει μία κατ’ αρχήν συναίνεση ή έστω γνώση.

 Ποιος όμως είναι ο στόχος ; το άμεσο μέλλον θα το δείξειείναι μία κίνηση τοπικού επιπέδου ή μια ευρύτερη κίνηση που σκοπεύει σε κέρδη από τα ενεργειακά αποθέματα του πλανήτη (ως γνωστόν τα αποθέματα «κεφαλαίου» βρίσκονται σε κρίση) ή στην αλλαγή χεριών στις βιομηχανίες του πλανήτη που μπορεί να «ξεμείνουν» από ενέργεια (ούτε παραγωγή – ούτε κατανάλωση = χρεοκοπία και μετάβαση της κυριότητας στους δανειστές). Στο βάθος όλων βρίσκεται μια ωμή τυραννία κατά των λαών του πλανήτη, ωμότερη και χυδαιότερη από αυτή που γνωρίζουμε σήμερα. Θα είναι ένας πόλεμος με το Ιράν και άλλες αραβικές χώρες … θα είναι μια ενέργεια πατρωναρισμένων «τρομοκρατών» κατά αγωγών πετρελαίου που θα την χρεωθεί ο μουσουλμανικός φονταμενταλισμός (μην ξεχνάμε τον Χάντιγκτον, τον Μπρεζίνσκι και κάτι άλλους …λομπίστες Ισραηλίτες) ;

          Το μέλλον θα δείξει και μάλλον σχετικά σύντομα, ποιο είναι το σχέδιο της παγκόσμιας «ελίτ» (εβραϊκή λέξη).

          Μπροστά σε όλα αυτά η συγκρότηση ενός παγκόσμιου δημοκρατικού κοινωνικού κινήματος αποτελεί άμεση παναθρώπινη αναγκαιότητα.

          Το ποια οργάνωση κοινωνίας επιθυμούμε το έχουμε ήδη γράψει και εκφράσει ορισμένα και με ακρίβεια.                

ΓΑΖΑ (GAZA) Με μια γάζα στο στόμα οι φόνοι δεν υπάρχουν …

Γάζα, με μια γάζα στο στόμα οι φόνοι δεν υπάρχουν … .

 

Τίνος κράτους πολίτες είναι οι Παλαιστίνιοι, όταν Παλαιστινιακό κράτος δεν αναγνωρίζεται;  του Ισραήλ ; της Ιορδανίας; Μήπως είναι πολίτες των Η.Π.Α. ; ή απάτριδες; … . Αναρωτηθήκατε ποτέ ;

Ποιανού κράτους παιδιά είναι αυτά που δολοφονούν οι «άξιοι» υιοί του Δαβίδ στο γκέτο της Γάζας ;

Το πόσο αστείο είναι το οικοδόμημα του διεθνούς δικαίου, το πόσοι γελοίοι είναι αυτοί που σας εκπροσωπούν και τους θεωρείτε σπουδαίους και ικανούς είναι η μόνη σκέψη, η μόνη απάντηση … .

Το γκέτο της Γάζας δεν υπάρχει, δεν κατοικείται καν από ανθρώπους με ανθρώπινα δικαιώματα.

Εγκλήματα πολέμου ; μα για να υπάρχουν τέτοια πρέπει να υπάρχει πόλεμος μεταξύ κρατών … Εγκλήματα πολέμου κατά αμάχων ; μα δεν υπάρχει πόλεμος, αφού δεν συγκρούονται κράτη  !!!.

Τι άλλο μένει από στυγνές δολοφονίες και με πόσο αίμα πρέπει να πληρώσει ο Παλαιστινιακός λαός το δικαίωμα να ζήσει στις προγονικές του εστίες.

Σε πόση ακόμα αθλιότητα θα υποπέσουν τα ανθρωπόμορφα κτήνη ανά τον πλανήτη.

Είναι η Χαμάς το πρόβλημα ; ναι είναι, αλλά ποιος χαρακτήρισε μαχητές της Χαμάς τετράχρονα παιδιά, με ποιο δικαίωμα στηριζόμενο έστω και σε υποπαράγραφο του διεθνούς δικαίου δολοφονούν οι Ισραηλίτες ;

Και ποιος δημιούργησε την αθλιότητα της Γάζας;  θα περίμενε ποτέ κανείς ότι θα ήταν η πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή του πλανήτη; Ποιος φυλάκισε την ζωή των ανθρώπων αυτών ; ποιος τους οδήγησε στην απαξίωση της ζωής : στην Χαμάς !!!.

Την επόμενη φορά που θα εμφανιστεί κάποιος και δεν θα καταδικάσει τις δολοφονίες του «περιούσιου» λαού του θεού: ξεγράψτε τον !!! είναι ανάξιος να λέγεται άνθρωπος, εάν είναι πολιτικός ακόμα χειρότερα.

Στην Γάζα και στην Δυτική Οχθη του Ιορδάνη φτιάχθηκε ένα μόρφωμα που αποτελεί απόδειξη της παγκόσμιας αθλιότητας του ιμπεριαλισμού και του καπιταλισμού, μια απόδειξη της γελοιότητας των νόμων (διεθνών και αλλοδαπών). Για «δίκαιο» δεν θα κάνω λόγο, η λέξη έχει μία αξία για να την χειρίζονται κεφαλαιοκράτες, κατεστημένα και οι λακέδες τους. Η διεθνής εγκληματική αναρχία του κεφαλαίου και των κατεστημένων είναι ντροπή για την ανθρωπότητα.   

Σε ποιο κράτος θα απευθυνθούν για να ζητήσουν τον λόγο για τις ρουκέτες ; σε αυτό που δεν υπάρχει ή στους ανθρώπους που δεν υπάρχουν, που δεν είναι υπήκοοι κανενός ;

         

Οσοι σιωπούν, θέλοντας να ξεμπερδεύουν με την Χαμάς κατά τον τρόπο αυτό, θα καταλάβουν σύντομα το λάθος τους. Όπως οι «σοφοί» δεν κατάλαβαν ή άφησαν να υπάρχει η ανυπόστατη νομικά πρωτόγνωρη κατάσταση για να έχει το δικαίωμα το Ισραήλ τους να δολοφονεί ανενόχλητο και χωρίς κυρώσεις θα καταλάβουν πως όταν στον άνθρωπο επιτρέπεις μόνο μια δύσκολη ανάσα και τίποτε άλλο, τότε αυτός ατσάλι γίνεται για να σε καταστρέψει, να σε εξοντώσει. Γιατί τότε αποκτά αξία η ζωή του και ο θάνατος των δολοφόνων του γίνεται η μόνη του χαρά, ο μόνος του σκοπός.

   

 

 

Ιανουαρίου 3, 2009

ΑΓΑΘΟΝΗΣΙ – ΦΑΡΜΑΚΟΝΗΣΙ : ΟΙ ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ, ΟΙ ΗΠΑ, Η ΡΩΣΙΑ, Ο ΑΓΩΓΟΣ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ, Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ Ν.Δ., Η ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ … . ΟΙ ΣΥΝΘΕΤΕΣ ΤΗΣ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑΣ & ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ … .

ΑΓΑΘΟΝΗΣΙ – ΦΑΡΜΑΚΟΝΗΣΙ : ΟΙ ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ, ΟΙ ΗΠΑ, Η ΡΩΣΙΑ, Ο ΑΓΩΓΟΣ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ, Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ Ν.Δ., Η ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ … . ΟΙ ΣΥΝΘΕΤΕΣ ΤΗΣ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑΣ & ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ … .

 

Οι τουρκικές προκλήσεις στο Αιγαίο εντάθηκαν μετά το πέρας της «τουριστικής περιόδου» (για να αρχίσουμε με την οικονομία και να μην την ξεχνάμε) και κορυφώθηκαν τις τελευταίες ημέρες με τις τεραστίου θράσους προκλήσεις, υπερπτήσεις, δηλώσεις και παρενοχλήσεις στο Φαρμακονήσι και στο Αγαθονήσι. Η ποιότητα των παραβιάσεων του εθνικού εναέριου χώρου έχει κάτι το νέο που μπορούν όλοι να αντιληφθούν : οι Τούρκοι δηλώνουν πλέον ότι τα νησιά αυτά τους ανήκουν καθώς ο εναέριος χώρος των κατοικημένων νησιών αντιστοιχεί ευθέως σε κυριαρχία επί του εδάφους. Μόνο όποιος κυριαρχεί επί του εδάφους έχει την κρατική κυριότητα επί του άνωθεν αυτού εναερίου χώρου.

        Για τον Τουρκικό επεκτατισμό, τον ρόλο χωροφύλακα των Η.Π.Α. στην περιοχή, την εξαγωγή των εσωτερικών προβλημάτων και σχαστικών τάσεων τα ζητήματα είναι γνωστά. Η Τουρκική εξωτερική πολιτική όμως έχει και τα προβλήματά της και ψάχνει φίλους σε απόσταση πολλών χιλιομέτρων από τα σύνορά της. Στην πραγματικότητα οι φίλοι της Τουρκίας στην περιοχή είναι ελάχιστοι και δεν συνορεύουν με αυτή, Με δύο χαρακτηρισμένους προαιώνιους εχθρούς: την μεσαίας ισχύος Ελλάδα και την ισχυρότατη Ρωσία τα πράγματα για την Τουρκία στην περιοχή δεν φαντάζουν ιδιαίτερα ρόδινα. Οι ισχυρότεροι σύμμαχοι της Τουρκίας είναι οι Η.Π.Α. και το Ισραήλ. Τα δύο αυτά κράτη (κυρίως η καταρρέουσα κοσμοκράτειρα) αποτελούν όμως συμμάχους και για την Ελλάδα.

Πέραν λοιπόν των παγίων τουρκικών διεκδικήσεων στο Αιγαίο (πίσω από τις οποίες κρύβεται η εκμετάλλευση των πετρελαίων του) αυτό που έχει αποτελέσει σημείο τριβής στις Ελληνο-αμερικανικές σχέσεις κατά τα τελευταία έτη, είναι η συμφωνία για τον ρωσικό αγωγό που θα μεταφέρει το ρωσικό πετρέλαιο στην Μεσόγειο παρακάμπτοντας τα Δαρδανέλια (ήτοι τον τουρκικό έλεγχο και τα δικαιώματα διελεύσεως). Χαμένες από τον αγωγό είναι βέβαια οι Η.Π.Α. και η Τουρκία. Είναι λοιπόν σαφές ότι το σημείο τριβής και η αιτία για την συμπεριφορά αυτή της Τουρκίας είναι ο ρωσικός αγωγός, αυτός που επεξεργάστηκε επί κυβερνήσεων Σημίτη και με τρομερή πίεση της Ρωσίας προς την ελληνική κυβέρνηση συμφωνήθηκε επί Καραμανλή.

Η καθυστέρηση και η ματαίωση της κατασκευής του αγωγού (που κατά πληροφορίες ήδη καθυστερεί κατασκευαστικά αδικαιολόγητα) αποτελεί σκοπό της πολιτικής της Τουρκίας και των Η.Π.Α. – ακόμα και για να προλάβουν να υλοποιήσουν τους δικούς τους αγωγούς που θα φέρνουν πετρέλαια από τον Καύκασο διαμέσου Τουρκίας.

Είναι επίσης σαφές ότι η καταρρέουσα υπερδύναμη ούτε μπορεί να στηριχθεί πλέον στον παλαιότερο συσχετισμό ισχύος στην περιοχή καθώς η Ρωσική επιρροή και ισχύς έχει πολλαπλασιαστεί, ούτε θα ήθελε να επέμβει ανοικτά σε διαμάχες που σχεδιάστηκε να εμφανίζονται ως διαφορές μεταξύ «συμμάχων» της. Κατά συνέπεια δεν έχει καμία άλλη δυνατότητα από το να  δώσει την εντολή στην επίσης θιγόμενη από τον αγωγό Τουρκία για να δημιουργήσει θερμό επεισόδιο στην περιοχή, ίσως και μία πολεμική σύρραξη που θα ματαιώσει την δημιουργία του αγωγού ή θα την καθυστερήσει για πολλά χρόνια. Ετσι οι τουρκικές προκλήσεις αποκτούν νόημα και περιεχόμενο και αιτιολογούνται με σαφήνεια … .

Μπροστά στις εξελίξεις αυτές, η ελληνική κυβέρνηση αμερικανόδουλη και πραγματικά ανύπαρκτη και στην εξωτερική διάσταση της πολιτικής της φαίνεται να στερείται παντελώς σχεδίου και αποφασιστικότητας στην αντιμετώπιση των προκλήσεων. Ούτε καν έχει ενημερώσει τον Ελληνικό λαό, ούτε καν έχει συζητήσει σοβαρά τα ζητήματα σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών ή Ευρωπαϊκής Ενωσης. Η Ελληνική κυβέρνηση ανύπαρκτη ουσιαστικά και μεταπράτης των μεγάλων συμφερόντων ιδιωτικών και κρατικών κρύβεται και βρίσκεται πάντα στην ουρά των εξελίξεων. Καμία πρόνοια, καμία προετοιμασία και δεν θα ήθελα να σκεφτώ ότι η συνεκμετάλλευση των πετρελαίων του Αιγαίου, συνεπακόλουθο μιας συγκυριαρχίας, που κάποτε πρότεινε ο πατέρας της νυν υπουργού Εξωτερικών, βρίσκεται προ των πυλών κατόπιν σχεδίου σύρραξης και μετέπειτα διεθνούς συνθήκης. Στην περίπτωση αυτή δεν θα μιλούσαμε πια για ανικανότητα … .

Μπροστά στην αδικαιολόγητη βουβαμάρα της ελληνικής κυβέρνησης, μόνο ο Κάρολος Παπούλιας αναφέρθηκε στα γεγονότα με την αξία και την σημασία την οποία έχουν και σπεύδει να μεταβεί στο Αγαθονήσι για τον αγιασμό των υδάτων … . Ο Κάρολος Παπούλιας τιμά τον εθνικό του ρόλο και θέλει να τονώσει το αίσθημα ασφάλειας που οφείλει ένα κράτος να προσφέρει στους πολίτες του, εκεί όπου η ελληνική κυβέρνηση αποτυγχάνει συστηματικά. Όμως στο θέμα της μετάβασης θα επανέλθω κατωτέρω.

 

Οι Ρώσοι που είναι βέβαιο πως γνωρίζουν πολλά για τις κινήσεις στο διεθνές επίπεδο και τις προβοκατόρικες προκλήσεις των Αμερικανότουρκων, με δική τους πρωτοβουλία έστειλαν στην περιοχή το υπερσύγχρονο αεροπλανοφόρο «Ναύαρχος Κουζνετσώφ» (έμφορτο με υπερσύγχρονα πολεμικά αεροσκάφη Sukhoi) και συνοδευτικά πλοία και ζήτησαν την δέσμευση περιοχής του Αιγαίου στα Δωδεκάνησα προκειμένου να διεξαγάγουν ασκήσεις στις επόμενες ημέρες. Είναι βεβαίως γνωστό ότι αεροναυτικές ασκήσεις μέσα στο καταχείμωνο και με 10 μποφόρ αποφεύγεται να διεξάγονται και δεν είναι συνηθισμένες. Βέβαια η ίδια η κάθοδος αεροπλανοφόρου και η διεξαγωγή ασκήσεων στην περιοχή του FIR Αθηνών, είναι κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά. 

Μήπως αυτό μας λέει κάτι για το τι τελικά γνωρίζουν οι Ρώσοι ως προς τις προθέσεις των Η.Π.Α. και των Τούρκων και το σημαίνει η ισχυρή παρουσία τους αυτή την εποχή στο Αιγαίο λίγες δεκάδες ναυτικά μίλια από την περιοχή της κρίσης;.

Για την επικίνδυνη γύμνια της κυβέρνησης Καραμανλή δεν έχω να προσθέσω πολλά, όσο πιο γρήγορα απαλλαχθούμε από αυτή τόσο το καλύτερο για όλους μας … . Είναι παγκόσμιος ουραγός σε όλα. Αντί να προλαμβάνει και να σχεδιάζει κινήσεις και πρωτοβουλίες βρίσκεται πάντα τελευταία και χωρίς εθνικό σχέδιο απέναντι σε όσα άλλοι σχεδιάζουν και εφαρμόζουν. Αντί να σχεδιάζει εκ των προτέρων τις κινήσεις της και να διαμορφώνει ενεργές συμμαχίες στην περιοχή εκμεταλλευόμενη τους συσχετισμούς ισχύος σύρεται τόσο από τις Η.Π.Α. (κυρίως) όσο και από την Ρωσία. Το ζήτημα είναι ότι κανείς δεν μπορεί να της έχει εμπιστοσύνη.

Όμως λύσεις που θα διασφαλίζουν την ειρήνη στο Αιγαίο υπάρχουν και είναι σαφείς και ασφαλέστερες από την ελληνική μόνο απειλή για κλείδωμα των τουρκικών αεροπλάνων ως στόχων πυραυλικών συστημάτων ή την κατάρριψή τους (βεβαίως η ελληνική κυβέρνηση ούτε τούτο το αυτονόητο δεν έπραξε).

Η λύση που συνδέεται με τον αγωγό και τους νέους συσχετισμούς δυνάμεων λέγεται Ρωσία. Επιβεβλημένη για την αποτροπή των Τουρκικών και Αμερικανικών επιδιώξεων θα ήταν περαιτέρω σύσφιξη των ΕλληνοΡωσικών σχέσεων με την διεξαγωγή κοινών αεροναυτικών ασκήσεων στο Αιγαίο κάθε μήνα, τον ελλιμενισμό Ρωσικών πολεμικών πλοίων σε ελληνικά λιμάνια του Αιγαίου και κοινές στρατιωτικές ασκήσεις στην Θράκη.

Πέρα από τα ιστορικά διδάγματα (η Ρωσία αν και είχε την δυνατότητα, ποτέ δεν επιβουλεύτηκε χώρους κατοικούμενους από Ελληνες, ας θυμηθούμε τους Ρωσο-τουρκικούς πολέμους …) πρέπει να αντιληφθούμε ότι οι εποχές αλλάζουν στον συσχετισμό υπερδυνάμεων και οι Η.Π.Α. στην παρούσα φάση και για πολλά χρόνια θα το σκεφτούν σοβαρά (εάν έχουν και την οικονομική δυνατότητα) να διεξαγάγουν ή να εμπλακούν σε μία τόσο σοβαρή σύρραξη.

Βεβαίως ο καταρρέον Αμερικάνικος ιμπεριαλισμός και καπιταλισμός μπορεί να αναζητήσει διεξόδους σε πολέμους, όμως αυτούς θα τους πράξει εφόσον τους έχει σχεδιάσει καλά και είναι σίγουρος για τις δυνατότητες νίκης. Η αποτυχία των Η.Π.Α. στην Γεωργία έδειξε πολλά για τις δυνατότητές όλων των εμπλεκομένων και έκοψε την φόρα πολλών επικίνδυνων «γερακιών».

Για την Τουρκία, η οποία αποτελεί την αιχμή του δόρατος των Η.Π.Α. στην περιοχή, η παρουσία Ρωσικών δυνάμεων είναι σαφής αποτρεπτικός παράγοντας και με ανοικτό το μέτωπο του Κουρδιστάν, το μόνο που θα σκεφτόταν ένας εχεσίφρων Τούρκος για το ενδεχόμενο ενός ΡωσοΕλληνοΤουρκικού πολέμου θα ήταν καταστροφή και διάλυση του ετερόκλητου μορφώματος του νεοτουρκικού κράτους.

        Είναι συνεπώς επιβεβλημένη την εποχή αυτή των προκλήσεων και με το βλέμμα στο μέλλον η έμπρακτη σύσφιξη των ΕλληνοΡωσικών σχέσεων με την διεξαγωγή πολύπλευρων γυμνασίων για να καταλάβουν κάποιοι ότι ο καιρός των αφεντικών και των σερίφηδων παρήλθε και πως δεν μπορούν να προκαλούν προβλήματα και εντάσεις, όποτε αυτοί θέλουν χωρίς να έχουν συνέπειες. Μόνο και μόνο η προειδοποίηση που θα λάβουν από μία τέτοια πρόταση θα είναι σαφής και σαφέστερη δεν γίνεται : Σταματήστε να παίζετε με τους λαούς, Σταματήστε την εκμετάλλευση.

 

        Η κάθοδος του Καρ. Παπούλια στο Αγαθονήσι (όπου δεν κατοικούν μόνο κοινοί πολίτες) πέρα από μία πράξη εθνικού θάρρους και στήριξης των κατοίκων (πάλι απούσα και ουραγός η κυβέρνηση) πρέπει να ειδωθεί με πολύ σκεπτικισμό.    Ναι μεν είναι μια τεράστιας εθνικής σημασίας ενέργεια (όπως φαίνεται έγινε με δική του πρωτοβουλία), αλλά δίδει στους Αμερικανότουρκους την ευκαιρία μιας πολύ σημαντικής προβοκάτσιας στην περιοχή. Την δημιουργία θερμού επεισοδίου τρίτου βαθμού, το οποίο δεν μπορεί να εκτιμηθεί ως παραβίαση και αναχαίτιση, ούτε να αντιμετωπιστεί με διαβήματα. Εάν οι Τούρκοι «απαγορεύσουν» την προσέγγιση πλωτών ή εναέριων μέσων ή την έξοδό τους, εάν ακόμα πραγματοποιήσουν υπερπτήσεις την ώρα που θα βρίσκεται εκεί ο Καρ. Παπούλιας, ο αρχηγός του Ελληνικού κράτους, οι απαντήσεις δεν μπορούν να δοθούν παρά μόνο βίαια και με στρατιωτικά μέσα. Ο,τιδήποτε άλλο θα αποτελεί de facto συνθηκολόγηση.

Εάν λοιπόν ο σχεδιασμός του είναι ένα θερμό επεισόδιο αποκτούν την απόλυτη ευκαιρία να το πράξουν και να επιταχύνουν τις εξελίξεις όπως τις έχουν σχεδιάσει. Αυτό μία εποχή που η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει σχεδιάσει τίποτα και είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη.

        Ισως, εάν ο σχεδιασμός αυτός δεν υπάρχει, να πρέπει να αιφνιδιάσουμε τους Τούρκους με την ματαίωση της επίσκεψης για «λόγους υγείας» (στην εξωτερική πολιτική πρέπει να είμαστε και απρόβλεπτοι ως προς τα μέσα και τις κινήσεις) ή να καλέσουμε την μοίρα του Ρωσικού στόλου να παραστεί στο Αγαθονήσι για την κοινή ορθόδοξη τελετή του αγιασμού των υδάτων κατά την εορτή των Θεοφανίων.

        Αυτό θα έδινε ένα μάθημα σε πολλούς … .

      

        Είναι σαφές ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν θα πράξει τίποτα από τα ανωτέρω, απλά τα γράφω για να καταλάβουμε που μας έχουν φτάσει και πόσο επικίνδυνοι για την Ελλάδα όλων μας είναι … .

Ιανουαρίου 1, 2009

2009: Η χρονιά των ανατροπών, των λαϊκών αγωνιών και αγώνων.

2009: Η χρονιά των ανατροπών, των λαϊκών αγωνιών και αγώνων.

Δεν είναι μόνο ευχές, ούτε προφητείες

 

Η χρονιά που ξεκίνησε θα μείνει χαραγμένη στην παγκόσμια ιστορία ως η απαρχή τεράστιων εξελίξεων στα πράγματα της ανθρωπότητας   

Πριν 18 χρόνια ο γραφειοκρατικός σοσιαλκαπιταλισμός κατέρρευσε υπό την πίεση πολλών παραγόντων και των δικών του εσωτερικών αντιφάσεων.

Ο νικητής ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός, ο κατεξοχήν καπιταλισμός έδειχνε και παρέμεινε ανενόχλητος να εξακολουθήσει και να μεγιστοποιήσει το δικό του παιχνίδι της ανισότητας και της παγκόσμιας αφαίμαξης, της αγριότητας που μετατρέπει τον πλανήτη σε χοιροστάσιο.

Ηλθε όμως σύντομα η ώρα, αναπτύσσοντας τις δικές του εσωτερικές αντιφάσεις να καταρρεύσει και αυτός αποκαλύπτοντας την γύμνια και το ιστορικό – φιλοσοφικό του αδιέξοδο. Ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα απάνθρωπο που δημιουργεί ανισότητες και μετατρέπει τους ανθρώπους σε κομμάτια ετεροκαθοριζόμενων μηχανισμών παραγωγής και σε μετρήσιμες κερδώες «αξίες».

Κάποιοι στην πορεία της ιστορίας υποστήριξαν τον «καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο». Η αλήθεια είναι πως κάτι τέτοιο αποτελεί μια τεράστια αντίφαση: ο καπιταλισμός είναι εκ φύσεως απάνθρωπος, διακόπτει την επαφή των ανθρώπων με τα αγαθά, και ορίζει ανθρώπους και αγαθά κατά τον αυτό τρόπο, ως οικονομικές αξίες και ως αντικείμενα από τα οποία μπορεί να παραχθεί κέρδος. Οσα συμβαίνουν στις κοινωνίες και στους ανθρώπους ορίζονται από αυτό τον κανόνα … .

Όπως έχω γράψει στο παρελθόν, το κέρδος κάποιων προϋποθέτει την ζημία άλλων, καθώς οι παράγοντές της δημιουργίας του, οι άνθρωποι και τα αγαθά είναι πάντα συγκεκριμένα και μετρήσιμα. Δεν θα μπω σήμερα στον έντονο πειρασμό να γράψω και πάλι για τις αντιφάσεις των άυλων αξιών και των υπεραξιών … .

 

Μπροστά στην κατάρρευση οι έχοντες τα κλειδιά του πλανήτη, οι ιδιοκτήτες και οι διαχειριστές τους δείχνουν για μία ακόμα φορά το άθλιο πρόσωπό τους. Όχι μόνο δεν μπορούν να συλλάβουν και να αποδεχθούν την απόδειξη του τέλους, αλλά σαν συνεπείς καπιταλιστές, σαν αληθινά γουρούνια προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την κρίση την οποία δημιούργησαν, να δημιουργήσουν κοινωνίες και ανθρώπους πτώματα για να τραφούν με τις νεκρές σάρκες τους.

Στο χοιροστάσιο του καπιταλισμού νόμος είναι η θέληση των γουρουνιών, ακόμα … . 

Μπροστά στην αγωνία τους να τραφούν και να κατασπαράξουν ό,τι βρίσκουν μπροστά τους πετούν τα περιττώματά τους στην κοινωνία και ορίζουν την διατήρησή τους, ως συνολικό ζητούμενο. Χρεώνουν ο καθένας με την σειρά του την κρίση στην κοινωνία.

Στήριξη των τραπεζών, στήριξη των βιομηχανιών, στήριξη του εμπορίου … . Ολοι οι συντελεστές του καπιταλισμού αποφασίζουν την στήριξή τους, εις βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας, εις βάρος των αιώνιων θυμάτων τους.

Για αυτούς ο θάνατος, κοινωνικός και βιολογικός των άλλων δεν έχει καμία σημασία, αρκεί αυτοί να διατηρήσουν την παγκόσμια εξουσία τους.

Όμως το σύστημα ανατράπηκε ανεπιστρεπτί από την απληστία τους και οι  ενέσεις χρήματος είναι τόσο μικρές και ανίσχυρες, που το μόνο που μπορούν να προκαλέσουν είναι συνολική καταστροφή του πλανήτη μέσα από μία παγκόσμια σύρραξη συμφερόντων, μπροστά και εξαιτίας της οικονομικής χρηματοπιστωτικής ανισορροπίας που θα δημιουργήσουν οι «παρεμβάσεις».

   

          Σε λίγες ημέρες εισερχόμαστε στην 2η φάση της παγκόσμιας κρίσης, αυτή της καταστροφής των παραγωγικών μονάδων του καπιταλισμού. Ένα – ένα τα εργοστάσια του καπιταλισμού θα αρχίσουν να κλείνουν ή να συγχωνεύονται σε ελάχιστα και υπό την κρατική ενίσχυση. Μετά, στην 3η φάση θα ακολουθήσουν οι υπηρεσίες, όσες έχουν απομείνει … .

Κάτι που πολλοί από εμάς «ονειρευόμασταν» κάποτε ως σοσιαλιστικό επαναστατικό όνειρο θα αποτελέσει αναπόφευκτη πραγματικότητα. Όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Τα μονοπώλια που θα δημιουργηθούν για να καλύπτουν τις βιοτικές ανάγκες των ανθρώπων θα αποτελέσουν τα νέα φέουδα ισχύος. Το κυριότερο όμως είναι οι άνθρωποι, τα εξαρτήματα του συστήματος που θα σκουριάσουν και θα πεταχτούν στα καπιταλιστικά αζήτητα. Οι καπιταλιστές έχουν αποδείξει πως δεν έχουν ανθρώπινα αισθήματα, πως μόνα τους ζητούμενα είναι η ισχύς και το κέρδος.

Απέναντι σε αυτά τα χαρακτηριστικά τους πρέπει οι κοινωνίες να αντιταχθούν, να αντισταθούν, να δημιουργήσουν νέες πολιτικές που να καταλύουν την άθλια φαυλότητα κάποιων που μόνο κατ’ επίφαση μπορούν να ονομαστούν άνθρωποι. Στην μάχη αυτή μπορώ σήμερα να δικαιολογήσω την λαϊκή βία, την λαϊκή οργή, απέναντι σε όσους δεν μας λογίζουν ως ανθρώπους, αλλά ως αντικείμενα προς εκμετάλλευση. Το απεύχομαι αλλά δεν μπορώ παρά να το κατανοήσω.

Δουλεύοντας για αρκετά χρόνια πάνω σε ένα νέο μοντέλο κοινωνικής Πολιτείας, νοιώθω να βρίσκομαι μπροστά στα γεγονότα με μια πικρία και μία θλίψη για το γεγονός ότι οι δυνατότητες δημοσιοποίησης των πορισμάτων και απόψεών μου είναι ελάχιστες. Ισως ο χρόνος να τρέχει νωρίτερα από εμάς και οι κοινωνίες να στέκουν για μία ακόμα φορά απροετοίμαστες, όπως τις θέλησαν τα αφεντικά τους. Το ζήτημα είναι, πως μέχρι οι κοινωνίες να εννοήσουν για τα καλά το μέλλον που τους προετοιμάζουν, αυτό θα έχει ήδη έλθει και η δύναμή τους τότε θα είναι ακόμα μικρότερη.

Ας πάρουμε την απόφαση να παλέψουμε το μέλλον μας, την ίδια μας την ζωή απέναντι στις εξουσίες των λίγων που ζουν κατατρώγοντας τις σάρκες μας. Αυτοί για μία ακόμα φορά επιχειρούν να χρεώσουν βίαια και βάναυσα, τον λογαριασμό της αδηφαγίας τους στις κοινωνίες. Για μία ακόμα φορά η φράση «εμείς να είμαστε καλά και όλοι οι άλλοι να πάνε να πνιγούν» ακούγεται μεταξύ τους. Οι άλλοι είμαστε εμείς, είμαστε πολλοί και είμαστε άνθρωποι και όχι οικονομικές αξίες.   

Οσοι δεν προλάβουν να πληροφορηθούν και να συλλάβουν νέα κοινωνικά μοντέλα ισότητας και δημοκρατίας ας κάνουν κάτι πολύ απλούστερο: Να φύγουν μακριά από κάθε τι καπιταλιστικό, να μαυρίσουν κάθε πολιτικό και κάθε πρόσωπο που προτάσσει και προτείνει τον καπιταλισμό ως λύση για την κοινωνία. Να εννοήσουν και να εννοήσουμε γρήγορα ότι το σύστημα αυτό τελείωσε ήδη και πως το μέλλον που μας προετοιμάζουν είναι ακόμα χειρότερο.

Η μαζική λαϊκή αντίσταση απέναντι στην ιστορική κλοπή που επιχειρούν να διαπράξουν είναι η ανάγκη της χρονιάς που ξεκίνησε. Η δίκη και η καταδίκη των καπιταλιστών (και όχι η επιχειρούμενη πολιτική αμνηστία) είναι το κοινό συλλογικό και ατομικό καθήκον όλων μας.

Πέρα από αυτό το αίτημα για περισσότερη ισότητα, περισσότερη δημοκρατία, περισσότερο σοσιαλισμό κοινοκτημοσύνης των μέσων και των αγαθών πρέπει να είναι μόνιμο. Οποιος αντιμάχεται τα πιο πάνω διαπράττει έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.

Ηλθε η ώρα του αγώνα, ήλθε η ώρα της εργασίας όλων μας για να κτίσουμε ένα νέο κόσμο. Νέες κοινωνίες ανθρώπων και ανθρωπιάς μπορούν να γεννηθούν.

Το 2009 θα σημαδέψει τον πλανήτη.

Αμφισβητείστε την εξουσία τους, αποκαθηλώστε την φαυλότητα των γουρουνιών και των υπηρετών τους, καταργείστε τον κόσμο των ψυχοπαθών. Ο,τι και να κάνουμε σήμερα, όπως και να βιώνουμε την πραγματικότητα ή να επιβιώνουμε ως κομμάτι της, όλοι, μα όλοι έχουμε θέση στον κόσμο που ανατέλλει, στον κόσμο και στις κοινωνίες των ίσων, αδελφών ανθρώπων.              

Blog στο WordPress.com.