Διάλογος για την Κοινωνία

Ιουνίου 8, 2011

 ΝΑ ΕΚΔΟΘΕΙ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΜΟΝΑΔΑ (ΕΑΜ) ΤΩΡΑ !!!

Α. Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΑΡΝΗΤΕΣ ΤΗΣ ΛΥΣΗΣ 

Με προηγούμενο άρθρο κατέδειξα την πολύπλευρη αναγκαιότητα έκδοσης και κυκλοφορίας παράλληλου με το Ευρώ «νομίσματος» και την πολύπλευρη χρησιμότητά της (Η ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΕΟΣ , και σε άλλα μέσα στο διαδίκτυο).

Αναλύθηκαν με τρόπο λιτό και φραστικά απέριττο, ώστε να είναι ευρύτερα κατανοητοί) οι όροι έκδοσης, οι όροι λειτουργίας – κυκλοφορίας και η χρησιμότητα της έκδοσης ανταλλακτικής μονάδας. Η ανάλυση περιλάμβανε επίσης εκτίμηση των τυχόν αντιδράσεων από το εξωτερικό, αξιολόγησή τους και τρόπους απάντησης. Η εκτίμησή μου είναι ότι η κίνηση θα γίνει δεκτή ως λυτρωτική για τους ίδιους τους δανειστές μας και σε κάθε περίπτωση επίσημα δεν θα μπορούν να αντιδράσουν καθώς τότε θα καταδειχθεί ότι σκοπός τους είναι η εξαγορά της Ελλάδας, η υποδούλωση και όχι η «σωτηρία» της.

Το άρθρο στάλθηκε και στο προσωπικό e-mail του πρωθυπουργού, προκειμένου να ενημερωθεί, να ακολουθήσει την πρόταση και εν τέλει να ελεγχθούν οι προθέσεις του, η σκοπιμότητα των ενεργειών του εν γένει. 

Την επόμενη και την μεθεπόμενη ημέρα συγκεκριμένοι άνθρωποι σε συγκεκριμένα Μ.Μ.Ε. απάντησαν στην πρόταση !!! (προφανώς ενημερωμένοι από το πρωθυπουργικό γραφείο) και μάλιστα αρνητικά, με τον ισχυρισμό ότι θα μας διώξουν από το Ευρώ !!!.

Η πρώτη απάντησή μου ανήκει σε αυτούς : ΚΑΚΟ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΙΟΥ ΤΟΥΣ, ΕΑΝ ΜΑΣ ΔΙΩΞΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ.

Τόσο καιρό «στηρίζουν» με τοκογλυφικά δάνεια την Ελλάδα με σκοπό να μην διαταραχθεί η ισορροπία του Ευρώ. Τρέμουν το ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας από το Ευρώ καθώς άμεσα θα κλονιστούν και θα καταρρεύσουν οι συναλλαγματικές ισοτιμίες σε όλο τον πλανήτη, με αβέβαιο το μέγεθος της λογιστικής οικονομικής καταστροφής κάποιων ισχυρών. Δεν πρόκειται  να το κάνουν και, εάν το κάνουν, η Ελλάδα θα έχει άμεσα ελεύθερα συναλλαγματικά διαθέσιμα σε Ευρώ της τάξης των πολλών εκατοντάδων δισεκατομμυρίων Ευρώ: Τα Ευρώ που υπάρχουν στην χώρα και δεν θα μπορούν να κυκλοφορήσουν[1]. Με την επισήμανση ότι κανείς δεν μπορεί να σε εμποδίσει να χρησιμοποιείς και να αποδέχεσαι για τις συναλλαγές σου οποιοδήποτε νόμισμα οποιασδήποτε χώρας του πλανήτη, παραπέμπω στο αρχικό άρθρο για την ανάλυση των σεναρίων και τις απαντήσεις στις τυχόν αντιδράσεις. 

Εντυπωσιάζει μάλιστα η απλοϊκότητα και η ρηχότητα της σκέψης τους !!!. Είναι ανάλογη του βάθους και του επιπέδου της κυβερνώσας την χώρα συντεχνίας, αλλά και της πλειονότητας των οικονομολόγων που δεν διδάχθηκαν κοινωνική οικονομία, αλλά μόνο οικονομία του καπιταλιστικού συστήματος. Ακόμα και στον καπιταλισμό, μία κοινωνία, ένα κράτος και μία οικονομία που δεν μπορεί να λειτουργήσει με το χρήμα που διαθέτει το βρίσκει με κάθε τρόπο, αλλιώς καταστρέφεται ολοκληρωτικά από την ύφεση και τον στασιμοπληθωρισμό[2]

Β.      Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΜΟΝΑΔΑ (ΕΑΜ) και Ο ΕΠΙΜΕΡΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ

Στο δεύτερο μέρος του άρθρου θα μπω στην λογική του σχεδιασμού της ανταλλακτικής μονάδας για να αρχίσει να μπαίνει από την φαντασία στο μυαλό μας, ως φαντασιακή θεσμική οντότητα.

Ο τίτλος της (αν και δεν θα τα χαλάσουμε σε κάτι πιο εύηχο «προτείνω να είναι ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΜΟΝΑΔΑ » ή «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΜΟΝΑΔΑ» (ΕΑΜ)[3]. Θα έχει εικόνα και τύπο αντίστοιχο με τα συνηθισμένα νομίσματα. Πάνω της θα είναι γραμμένο «ΑΝΤΑΛΛΑΣΣΕΤΑΙ ΜΕ ΑΓΑΘΑ ΚΑΙ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΑΞΙΑΣ ΕΝΟΣ (1) ΕΥΡΩ» (σ.σ. ή ανάλογα με την αξία κάθε τίτλου) και «ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ».   

Όπως έχω εκθέσει θα κυκλοφορεί παράλληλα με το Ευρώ, το οποίο θα παραμείνει το επίσημο νόμισμα της χώρας και η βάση της συναλλαγματικής ισοτιμίας και των αντίστοιχων συνδιαλλαγών. Κατά συνέπεια η χώρα δεν αλλάζει επίσημο νόμισμα, δεν φεύγει από το Ευρώ (για να μην τρομοκρατούνται ή τρομοκρατούν κάποιοι). Ούτε βεβαίως μπορούν να μαζέψουν τα ελληνικά Ευρώ ή να τα ακυρώσουν καθώς η χώρα αντάλλαξε με Ευρώ τις δραχμές της, κατά της καταστροφική[4] είσοδό της στο ενιαίο νόμισμα.

Όπως έχω αναλύσει  η ανταλλακτική μονάδα ακολουθεί την ισοτιμία και την αξία του Ευρώ, όπως φαίνεται ανωτέρω.

Η πρόταση αποτελεί απάντηση σε πολλές ανάγκες της χώρας και κυρίως των ανθρώπων των πολιτών. Με την εκροή του ισοζυγίου εξαγωγών/εισαγωγών είναι βέβαιο ότι σε μερικά χρόνια η ελληνική κοινωνία και η ελληνική οικονομία θα έχει στραγγίξει από Ευρώ. Είναι το σύστημα της παγκόσμιας «χρεοκρατίας» και της ελληνικής παραγωγικής υστέρησης, στην οποία μας έφεραν οι καταστροφικές τακτικές, πολιτικές και επιλογές των κυβερνήσεων και της ντόπιας πλουτοκρατίας. Τα δανεικά θα είναι τότε ακόμα πιο ακριβά και πιο δύσκολα και παρότι έχω προτείνει καθαρές ριζοσπαστικές λύσεις («Οικονομία Δίχως Χρήμα», «Μείωση της χρήσης χρήματος» κ.α.) δεν είμαι βέβαιος ότι το σημερινό ελληνικό γίγνεσθαι μπορεί να τις κατανοήσει.

Ας επανέλθουμε όμως στην αξία της λύσης κατά το μέρος που απηχεί θεμελιώδεις φιλοσοφικές αρχές της θεωρίας των βιοτικών αναγκών, τις αποδεικνύει και τις εφαρμόζει: Οι άνθρωποι, οι πολίτες αυτής της χώρας έχουν ανάγκη από αγαθά.Λίγο ενδιαφέρει τον εργαζόμενο, τον συνταξιούχο, τον ελεύθερο επαγγελματία, τον οποιοδήποτε απλό άνθρωπο η εκμετάλλευση του χρήματος μέσα από τοκογλυφικούς κερδοσκοπικούς μηχανισμούς. Αυτό που ενδιαφέρει τους ανθρώπους στην Ελλάδα και σε όλο τον πλανήτη είναι η προμήθεια αγαθών και η λήψη αναγκαίων υπηρεσιών. Οι άνθρωποι ενδιαφερόμαστε για την κάλυψη των βιοτικών αναγκών μας και λίγο μας ενδιαφέρει εάν αυτό στην οικονομία του καπιταλισμού γίνεται με Ευρώ, Δολάρια, Γιέν, Γουάν, Δραχμές ή με άλλα νομίσματα, τα οποία στην ουσία είναι απλά βαμβακόχαρτα ή άχρηστα ως αγαθά μέταλλα. 

Εάν συνεπώς ο μισθός του δημοσίου υπαλλήλου καταβάλλεται ο μισός σε Ευρώ και ο υπόλοιπος σε ανταλλακτικές μονάδες, με τις οποίες μπορεί να προμηθευτεί τα ίδια αγαθά, λίγο ή καθόλου δεν τον νοιάζει και αυτό δεν έχει καμία πραγματική συνέπεια στην ζωή του.  Αντίθετα, με την ρύθμιση αυτή, με την έκδοση ανταλλακτικής μονάδας, δεν θα υπάρξουν και δεν θα μπορούν να αιτιολογηθούν με φόβο και τρομοκρατία μειώσεις στον μισθό των υπαλλήλων και κανενός εργαζομένου.

Ουσιαστικά, η λύση που προτάθηκε, διπλασιάζει άμεσα την εσωτερική κυκλοφορία χρήματος, δημιουργεί συνθήκες παραγωγικής ανάταξης της οικονομίας[5], συνθήκες παραγωγικής ανταγωνιστικότητας και αυξάνει τα αποθέματα του κράτους σε Ευρώ, η ανάγκη χρήσης του οποίου υποδιπλασιάζεται. Σύντομα το κράτος θα μπορεί να αποπληρώνει τα χρέη του και να χρηματοδοτήσει την συλλογική κοινωνική παραγωγική δραστηριότητα. Αντί λοιπόν οι ανάγκες του κράτους σε Ευρώ για μισθούς, συντάξεις και προμήθειες να είναι Χ, θα είναι πλέον Χ/2 (τουλάχιστον).

Αντίστοιχα, θα υπάρχει και συναλλαγματική επάρκεια από το πλεόνασμα των Ευρώ, η οποία θα εμπλουτίζεται και θα ενισχύεται από τον τουρισμό και τις άλλες εξαγωγικές δραστηριότητες), ώστε η χώρα να μην οδηγηθεί σε εισαγωγική εμπορική απομόνωση. Ισως κάποιοι μεγαλοκεφαλαιούχοι να χρειαστεί να κάνουν θυσίες στην παρουσία τους στην “λίστα Forbes”[6] , αλλά ο λαός αυτής της χώρας θα έχει περισώσει πολλά, θα μπορεί να επιβιώσει και να ελπίζει δημιουργώντας ένα καλύτερο μέλλον.

Όπως και αρχικά προτάθηκε, η Ε.Α.Μ. δεν θα έχει συναλλαγματική χρήση και αξία, άρα δεν θα μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο υποτίμησης και συναλλαγματικών επιθέσεων.

Στο πλαίσιο αυτό θα πρέπει να αποφασίσουμε, εάν η ΕΑΜ, θα είναι επιδεκτική τοκισμού. Η δική μου άποψη, πρόταση και θέση, είναι πως μία «ανταλλακτική μονάδα» δεν μπορεί να είναι αντικείμενο και επιδεκτική τοκισμού. Εάν τοκίζεται θα αποτελέσει χρήμα, κεφάλαιο και συντελεστή εγχώριας εσωτερικής χρεοκρατίας[7]. Σκοπός μιας ανταλλακτικής μονάδας είναι η κάλυψη των ανθρωπίνων αναγκών και όχι η κερδοσκοπία, η ανισότητα και η καταπίεση των ανθρώπων. Αυτό όμως (όπως και όλα τα υπόλοιπα) μπορεί να το αποφασίσει ελεύθερα ο ελληνικός λαός απαιτώντας δημοκρατία τώρα !!!.

Με τα ανωτέρω χαρακτηριστικά η ΕΑΜ δεν μπορεί να θεωρηθεί νόμισμα και θα πέσουν στο κενό τυχόν νομικές ενέργειες κατά της Ελλάδας με τη νομική και ουσιαστική βάση αυτή. Στον καπιταλισμό το νόμισμα έχει άλλα χαρακτηριστικά και λειτουργία (συναλλαγματική διάσταση, τοκοφορία, κερδοσκοπία κλπ.) τα οποία απουσιάζουν από την ΕΑΜ με την ανωτέρω λειτουργία της, η οποία έχει μόνο κοινωνική λειτουργική διάσταση.

Επισημαίνω και πάλι ότι η λύση δεν απηχεί τις φιλοσοφικές και πολιτικές μου θέσεις και αντιλήψεις. Αν και απαρχή μιας ουσιαστικής εννοιολογικής θεώρησης της διάστασης του χρήματος, εξακολουθεί να υπακούει στις αρχές της λειτουργίας του καταστροφικού, παράλογου και επικίνδυνα βάρβαρου παγκόσμιου σήμερα. Παραταύτα, η δημιουργία της ΕΑΜ με τα χαρακτηριστικά που έχω εκθέσει θα είναι ένα σημαντικό πρώτο βήμα στην πορεία δημιουργίας ανθρώπινων κοινωνιών και κοινοτήτων και σωτηρία ουσίας για την Ελλάδα και εκατομμύρια Ελληνες.

                                                                        Αθήνα, 8 Ιουνίου 2011

                                                                        Δημήτρης Καραμήτσας


[1] Αραγε πως φαντάζονται κάποιοι ότι μπορούν να εμποδίσουν την κυκλοφορία ενός νομίσματος και την κατοχή του από κράτη και πολίτες ; με ποιο τρόπο και ποιο μηχανισμό;

[2] Είναι τα φαινόμενα που βιώνει η Ελλάδα σήμερα σε αρχικό τους στάδιο.

[3] Το όνομα ΕΑΜ που προκύπτει συμβολίζει πολλά για την ελευθερία των Ελλήνων.

[4] Αποδείχθηκε και εκ του αποτελέσματος !!!.

[5] Στο κεντρικό κείμενο υπάρχουν συγκεκριμένες τεχνικές προτάσεις για τον σκοπό αυτό.

[6] Η λίστα με τους πλουσιότερους ανθρώπους στον πλανήτη – αφού οι ανταλλακτικές μονάδες που θα έχουν στα χέρια τους δεν θα λογίζονται ως νόμισμα, δεν θα έχουν παρά εσωτερική ανταλλακτική αξία (και όχι  συναλλαγματική αντιστοιχία).

[7] Θα μπορεί όμως να αποτελεί αντικείμενο κατάθεσης.

Δεκέμβριος 19, 2008

ΤΟ ΕΥΡΩ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ = ΤΟ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ ΠΕΦΤEΙ, Ο ΝΕΟΦΕΟΥΔΑΛΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΙΤΩΝ ΕΡΧΕΤΑΙ

 

            ΤΟ ΕΥΡΩ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ = ΤΟ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ ΠΕΦΤΕΙ

 

Εχω γράψει για τον κόσμο των οικονομικών αξιών και την πορεία προς το νεο-φεουδαλισμό.

Η υπεράσπιση του χρήματος από αυτούς που το κατέχουν συνεχίζεται. Το Ευρώ ανεβαίνει κάθετα και το χρηματιστήριο πέφτει.

Ποιοί κατέχουν και χειρίζονται το χρήμα ; Οι κολλυβιστές, οι τραπεζίτες … .

Εάν εξέδιδαν νέο χρήμα για να ενισχύσουν την παραγωγική, την πραγματική οικονομία, τότε το χρήμα τους θα κατείχε ένα μικρότερο ποσοστό του πλανήτη.

Πράττουν όμως τα αντίθετα, υπερασπίζονται και ενισχύουν το χρήμα τους,  το ενισχύουν ως αξία, για να παραμείνει και να μεγαλώσει το ποσοστό του πλανήτη που κατέχουν. Μεγάλη η αξία του βαμβακοχάρτου, από το οποίο κατασκευάζονται τα χρήματα …, τόσο μεγάλη αξία που μπορεί να καεί από ένα σπίρτο … (αυτή είναι η ειρωνεία και ο γρίφος μου).  

Σε λίγο, με το πολύτιμο χρήμα τους θα μπορούν να αγοράσουν ένα ακόμα κομμάτι του πλανήτη, ίσως το κρισιμότερο: την πραγματική οικονομία, τις εισηγμένες στα χρηματιστήρια και μη, παραγωγικές εταιρείες, αλλά και την αγροτική παραγωγή, την ίδια την γη, έναντι πινακίου όχι φακής (αυτή έχει μια χρηστική αξία), αλλά υπερτιμημένου βαμβακόχαρτου. Μετά, αφού ο πλανήτης θα έχει αλλάξει εντελώς αφεντικά και αφού οι λαοί θα πεινάνε από την ύφεση (που πάλι η «αξϊα» χρήμα προκαλεί) τα αφεντικά θα αποφασίσουν : ξαναρίχνω χρήμα τώρα που κατέχω τον κόσμο για να κινηθεί η παραγωγή και η κατανάλωση  ή οδεύω προς το νεο-φεουδαλισμό;

Στην πραγματικότητα, αυτό που πάντα ονειρεύονταν οι μεγαλοαστοί καπιταλιστές δεν ήταν να φέρουν ένα κόσμο ισότητας, συλλογικής  ευημερίας και δημοκρατίας, αλλά να υποκαταστήσουν οι ίδιοι τους αριστοκράτες, να κατοικούν αυτοί στους πύργους τους, να τρώνε με χρυσά κουτάλια σε χρυσοποίκιλτα πορσελάνινα σερβίτσια, τα  λουκούλεια γεύματα που θα τους παρασκευάζουν τα δουλικά τους.  

Οι λαοί του πλανήτη οφείλουν να γκρεμίσουν συθέμελα το σύστημα, όχι μόνο των υπεραξιών, αλλά και των ίδιων των αξιών. Να γράψουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους κάθε οικονομική αξία και να αποκαταστήσουν την άμεση σχέση αγαθού – ανάλωσης, προετοιμάζοντας την ελευθερία τους από κάθε αξιακή σκλαβιά και κάθε κάτοχό της.

 

 

 

Νοέμβριος 27, 2008

ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΤΩΝ ΠΛΟΥΣΙΩΝ & ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ

   ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΤΩΝ ΠΛΟΥΣΙΩΝ & ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ

 

Δεν ξέρω και δεν μπορώ να ονοματίσω εύκολα κάποιον ή κάποιους ως τα αφεντικά του πλανήτη. Θα ήταν παρακινδυνευμένο, ανακριβές (όλο και κάποιον θα ξεχνούσα) αλλά και ανώφελο τελικά, καθώς η προσωποποίηση μόνο κινδύνους προσωποποίησης δημιουργεί.

Μπορώ όμως να δω κατάματα τις αλήθειες πίσω από την δράση κάποιων. Οι τράπεζες είναι το σημαντικότερο εργαλείο, ο πιο σημαντικός συντελεστής της παγκόσμιας εξάρτησης και δυστυχίας.  

Είναι ευνόητο ότι οι ιδιοκτήτες των τραπεζών δεν κινούνται από φιλάνθρωπα αισθήματα. Σκοπός τους είναι το κέρδος και η ισχύς που εξασφαλίζει.

Αυτό που κατά καιρούς προβάλλεται από σειρά πληρωμένων υπαλλήλων τους, ότι συμβάλλουν στην δια χρηματοδότησης ανάπτυξη του πλανήτη ελέγχεται ως αστείο. Η χρηματοδότηση δεν είναι βέβαια δωρεάν, αλλά κερδώα επιχειρηματική κίνηση και μάλιστα με υψηλότατα επιτόκια. Επομένως οι τράπεζες δεν μπορούν να θεωρούνται ευαγή ιδρύματα, αλλά παραμένουν κερδοσκοπικές εταιρείες.

   

Πως οι τράπεζες και οι τραπεζίτες γίνονται αιτία και μοχλός της δυστυχίας του «τρίτου κόσμου».

Είναι γνωστό ότι το χρέος του «τρίτου κόσμου» είναι η βασική αιτία της δυστυχίας των ανθρώπων που ζουν σε αυτόν. Μιλάμε για τα 2/3 του πλανήτη.

Το χρέος ξεκινά από την εποχή του τέλους της αυτοκρατορικής αποικιοκρατίας στον πλανήτη και με την έναρξη της οικονομικής αποικιοκρατίας.

Αλλωστε, αποικιοκρατία δεν σημαίνει στην ουσία τίποτε άλλο παρά άμεση εξάρτηση … .

Τα νέα κράτη που δημιουργήθηκαν μετά την κατάρρευση της κρατικής αποικιοκρατίας έπρεπε να βαδίσουν στον δύσκολο δρόμο της αυτόνομης πορείας, μιας πορείας όμως που είχε χαραχθεί μέσα από δυτικές δομές, κανόνες και με δυτικόφερτα πρότυπα σε κάθε επίπεδο. Επόμενο ήταν τα κράτη αυτά να φέρουν μία διττή κουλτούρα ανάλογη των επισήμων γλωσσών τους … . Την τοπική κουλτούρα και την δυτικόφερτη.

Δομημένα ως μηχανισμοί κρατικής εξουσίας όπως τα δυτικά κράτη (κρατικός μηχανισμός, δημόσια διοίκηση, σώματα ασφαλείας, στρατός), τα κράτη αυτά χρειάζονταν σημαντικές ενέσεις χρήματος για να υπάρξουν και για να λειτουργήσουν. Επόμενο ήταν να καταφύγουν στον τραπεζικό δανεισμό.

Μπορεί τα στέμματα να έφυγαν, όμως  οι αποικιοκράτες παρέμειναν ως κύριοι της οικονομίας και των παραγωγικών μέσων.

Εάν ψάχνουμε για την αρχή της οικονομικής παγκοσμιοποίησης πρέπει να δούμε μερικούς αιώνες πίσω στην ιστορία του πλανήτη.

Επι αιώνες οι λαοί αυτοί και οι τόποι τους, πλήρωναν τους επαχθείς «φόρους» της αποικιοκρατίας σε πλουτοπαραγωγικές πηγές και σε ανθρώπους. Ο ίδιος ο τρόπος ζωής και τα αξιακά τους συστήματα απέκτησαν δυτικότροπη κατεύθυνση, αλλοτριώθηκαν από τον δυτικό τρόπο ζωής (και δεν ήταν η 1η φορά στην ιστορία, εμείς οι Ελληνες εφευρέτες του αποικισμού κάτι παραπάνω ξέρουμε να πούμε στον πλανήτη).

Πολλές φορές, όπως στο κραυγαλέο παράδειγμα της Ινδίας, εξαρθρώθηκε η τοπική παραγωγή (η λέξη dumping σας λέει τίποτα;) για να αναγκαστούν οι «ιθαγενείς» να γίνουν «πελάτες» της αυτοκρατορικής επιχειρηματικότητας.

Στην πραγματικότητα η «παγκοσμιοποίηση» των τελευταίων δεκαετιών δεν είναι τίποτε άλλο από την πολιτικά ανενόχλητη δραστηριότητα της ίδιας μορφής αποικιοκρατίας.

Για τον λόγο αυτό εξαρθρώθηκαν συστηματικά όλα τα αντίθετα πολιτικά μορφώματα και καθεστώτα.

Ζώντας στον αστερισμό της απαξίωσης των τοπικών προϊόντων, της τοπικής παραγωγικής και συνολικής κουλτούρας, τα κράτη και οι λαοί του τρίτου κόσμου ωθήθηκαν στον αναγκαστικό μετασχηματισμό των παραγωγικών δομών του και των καταναλωτικών συνηθειών τους. Αυτό πάντα σε καθεστώς οικονομικής επικυριαρχίας των αποικιοκρατών, πολιτικής υποτέλειας και τραπεζικού δανεισμού. Φορείς αυτής της εξάρτησης από την πλευρά της «επιστημονικοφανούς» χυδαίας εξάπλωσης κριτηρίων και στόχων ήταν οι θεσμοί του Bretton Woods : Παγκόσμια Τράπεζα, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, αλλά και ο Ο.Ο.Σ.Α.. Εάν δείτε από ποιες χώρες προέρχονται οι διοικητές αυτών των «οργανισμών» θα καταλάβετε πολύ πιο εύκολα.

Αφού απώλεσαν την επίφαση της πολιτικής εξουσίας, οι αποικιοκράτες δεν είχαν άλλη λύση από το να επιβάλλουν με κάθε μέσο και τρόπο πολιτικά καθεστώτα που θα εξυπηρετούσαν και δεν θα αμφισβητούσαν το καθεστώς της λοιπής υποτέλειας και εκμετάλλευσης. «Κομπραδόροι», πολιτικοί και στρατιωτικές χούντες, προωθήθηκαν και στηρίχθηκαν αφειδώς και ενεργά από τους δυτικούς κεφαλαιοκράτες με προεξάρχουσες τις τράπεζες και τους τραπεζίτες. Οι τελευταίοι όχι μόνο στήριξαν οικονομικά τους λακέδες τους και τις ενέργειές τους, αλλά φρόντιζαν να δημιουργούν κρίσεις για να τους επιβάλλουν, αλλά και για να καταστρέψουν μη υποτελή σε αυτούς πολιτικά κινήματα και κυβερνήσεις. Κάθε λαός του τρίτου κόσμου έχει υποστεί τουλάχιστον μία τέτοια επέμβαση.

Οι ίδιες οι τράπεζες με την συνδρομή των ανωτέρω μηχανισμών φρόντιζαν να δανείζουν και να τοκίζουν αφειδώς τους ανά τον κόσμο κομπραδόρους τους, δημιουργώντας τεράστια χρέη στα κράτη και τους λαούς τους. Χρέη εξάρτησης και υποτέλειας. Ένα μεγάλο μέρος των δανείων αυτών γινόταν αμοιβή των διεφθαρμένων υποτελών κυβερνήσεων. Ένα άλλο μεγάλο μέρος των δανείων γινόταν επενδύσεις βουτηγμένες μέσα στην κερδοφόρο διαφθορά, επενδύσεις που αντί να εξυπηρετούν τις ανάγκες των λαών και των κοινωνιών, εξυπηρετούσαν και εξυπηρετούν τους οικονομικούς αποικιοκράτες. Αντί να φτιάχνουν πηγάδια για να πίνουν οι άνθρωποι νερό φτιάχνουν δρόμους για να μεταφέρονται τα προϊόντα από τις φάρμες και τα ορυχεία των αποικιοκρατών – αυτά όχι με χρήματα και έξοδα των ευνοούμενων αποικιοκρατών, αλλά των χειμαζομένων λαών !!!.

Ο,τι μένει από τα δάνεια, πηγαίνει πάλι στους τραπεζίτες, ως επαχθής τόκος, ως κόστος και αποπληρωμή δανείων.

Με τον τρόπο αυτό δεν μένει τίποτα στους λαούς … .

Η καταστροφή συνεχίζεται με τις πολιτικές επιδότησης εξαγωγών από τις δυτικές χώρες, ένα ουσιαστικό ντάμπινγκ. Με την συνεχή εξαθλίωση των ντόπιων παραγωγών, τον ανταγωνισμό, την είσοδο και την επιβολή δυτικών προϊόντων και εν γένει καταναλωτικής κουλτούρας, τα εμπορικά δικαιώματα σε κάθε λογής αγαθά.

Οι δυνατότητες αντίδρασης των λαών του 3ου κόσμου είναι πραγματικά μηδενικές. Το όποιο εναπομένον σε κάθε χώρα παραγόμενο προϊόν – πλούτος (όταν και όσο απομένει και από την εξαγωγή των ελευθέρως κινουμένων κεφαλαίων) πηγαίνει ολόκληρος στην αποπληρωμή των με επαχθείς – λεόντειους όρους δανειστικών συμβάσεων των κρατών με τις τράπεζες. Εάν κάποιος αρνηθεί, προσπαθήσει να μεταβάλλει τους όρους υπέρ του λαού του, εκφράσει άλλες πολιτικές, το μέλλον του είναι ζοφερό … .    

            Αν αναρωτιέστε λοιπόν γιατί γιγαντώνεται η μετανάστευση από τον 3ο κόσμο, θα έχετε λάβει ήδη πολλές απαντήσεις. Όχι όλες – γιατί το κείμενο δεν αναφέρεται σε αυτό – αλλά πάρα πολλές. 

       Στην πραγματικότητα, εάν οι λαοί αυτοί αφήνονταν ελεύθεροι να αποφασίσουν για την πορεία τους για το ίδιο τους το παρόν και το μέλλον, για την κουλτούρα τους ακόμα, τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα.

       Η θηλιά όμως στον λαιμό του 3ου κόσμου σφίγγει συνεχώς και αυτοί που την σφίγγουν είναι οι τραπεζίτες, οι ίδιοι ανάλγητοι Σάϋλωκ. Αυτοί είναι σήμερα από τους πρώτους που κερδίζουν από την πολιτική της εξάρτησης.

            Τα κέρδη των τραπεζιτών είναι βουτηγμένα μέσα στο θάνατο εκατομμυρίων ανθρώπων και το μόνο που έχω να προτείνω, έχω να το προτείνω στους λαούς του 3ου κόσμου: αποτινάξτε κάθε εξάρτηση.

            Κάποτε έγραψα ότι ο ιμπεριαλισμός είναι μια αρχαία ιστορία … .

 

ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΗ , ΤΟ ΝΤΑΜΠΙΝΓΚ της ΕΡΓΑΣΙΑΣ & της ΖΩΗΣ.         

            Καθόλου διαφορετικά δεν συμπεριφέρονται οι τράπεζες στα δυτικά κράτη και στους λαούς τους. Τα κράτη τα ίδια είναι οι καλύτεροι πελάτες των τραπεζών. Δανείζονται το καθένα για τους δικούς του λόγους. Την ίδια ώρα δεν φορολογούν συνήθως τα υπερκέρδη των τραπεζών, τους τόκους που αυτές εισπράττουν, τα υπερκέρδη των λίγων και επιβάλλουν επαχθή βάρη στους πολίτες τους.

            Στην ίδια λογική, οι μισθοί παραμένουν πάντα σχεδόν ανίκανοι να καλύψουν τις βιοτικές ανάγκες των ανθρώπων στον δυτικό κόσμο. Σε αυτό τον  φανταχτερό και γεμάτο ανισότητες κόσμο που κυριαρχεί η προσφορά και η κατανάλωση, οι παράγοντες της αγοράς, οι πραγματικοί κυρίαρχοι του κοινωνικού γίγνεσθαι έρχονται πάντα να ζητήσουν περισσότερα από αυτά που οι άνθρωποι μπορούν. Οι άνθρωποι ωθούνται μαζικά στον τραπεζικό δανεισμό για να γίνουν και αυτοί πελάτες και εξαρτώμενα των τραπεζιτών. Σήμερα κράτη και πολίτες σε όλο τον δυτικό κόσμο εργάζονται και λειτουργούν υπό τον ασφυκτικό κλοιό του τραπεζικού δανεισμού .

            Το φαινόμενο εντείνει το «ντάμπινγκ» της εργασίας. Φτωχοί εξαθλιωμένοι άνθρωπο σε όλο τον πλανήτη, μετανάστες και μη, προσφέρουν την εργασία τους έναντι πινακίου φακής (και πολύ είναι). Αλλοι συνωθούνται ως άνεργοι για να προσφερθούν στην μισθωτή δουλεία. Η εργασία τίθεται υπό τους κανόνες της αγοράς, λες και πρόκειται για προϊόντα και όχι για ανθρώπους, ο γελοίος «νόμος» της προσφοράς και της ζήτησης επηρεάζει την τιμή …και η τιμή δεν είναι κάποια ονομαστική αξία, αλλά για τον άνθρωπο είναι η δυνατότητα πρόσβασης σε αναγκαία βιοτικά αγαθά. Ετσι οι άνθρωποι γίνονται απλά εξαρτήματα των αφεντικών της αγοράς, εξαρτώμενα ανδράποδα, βιώνουν την ανάγκη ή τον φόβο της, χάνουν την αξία τους σε ένα σύγχρονο παζάρι κορμιών, εργατοωρών και ανθρωπίνων δυνάμεων και δυνατοτήτων. Οι αγοραστές τους, τους κοιτούν καλά – καλά και απαξιώνουν συνεχώς την αξία του «εμπορεύματος» για να μειώσουν την τιμή τους. Το ντάμπινγκ της εργασίας είναι ευτελισμός της ζωής και κυρίαρχο ρόλο στην δημιουργία και την εξέλιξή του παίζουν άνθρωποι.      

            Ετσι ο κόσμος προχωρά, με τεράστια κέρδη για τους λίγους και φτώχεια και ανασφάλεια για τους πολλούς και ένα μεγάλο κομμάτι της κατάστασης αυτής το δημιουργούν και το καρπώνονται οι τράπεζες.

            Ένα τεράστιο κομμάτι της ανθρώπινης δραστηριότητας, το συγκριτικά μεγαλύτερο εισρέει ως κέρδη στα ταμεία των τραπεζιτών.

 

ΤΟ ΧΡΗΜΑ και η ΥΨΗΛΗ ΤΟΥ ΑΞΙΑ       

Είμαι αντίθετος στην λογική του χρήματος, όμως δεν μπορώ παρά να δω τι συμβαίνει γύρω μου. Είναι σαφής η προέλευση και η λειτουργία του στην σύγχρονη εποχή. Είναι σαφές ότι όποιος το έχει θέλει να διατηρήσει την αξία του και στην εποχή του καπιταλισμού το χρήμα το κατέχουν και το διαχειρίζονται οι τραπεζίτες. Στην ίδια λογική οι ίδιοι ορίζουν κατά το δοκούν την αξία του, την ανταλλαξιμότητά του. Αυτοί το κατέχουν και αυτοί το ορίζουν. Αυτοί με τις λογικές της περαιτέρω συγκέντρωσής του και της δημιουργία ιδιοαξίας στο χρήμα, προκάλεσαν και την παρούσα οικονομική κρίση. Συγκέντρωσαν από παντού το χρήμα, που είναι αντάλλαγμα δραστηριότητας, για να του δώσουν περαιτέρω ιδιοαξία, όμως η ιδιοαξία έχει ως όριο τις ανθρώπινες και τις γήινες δυνατότητες (αυτές θέλουν να αυξήσουν, αδιαφορώντας για το κάθε τι για να διατηρήσουν την αξία του χρήματος, να υπερασπιστούν το αξιακό του σύστημα που τους καθιστά ισχυρούς). Θα μπορούσα κάλλιστα να απαντήσω σε όλους πως αν οι άνθρωποι διαθέσουν με μη χρηματικό αντάλλαγμα την δραστηριότητά τους ή την εργασία τους, για το καλό όλων το χρήμα, θα χάσει ένα τεράστιο μέρος της αξίας του, το ίδιο και τα προϊόντα των καπιταλιστών και των τραπεζιτών. Αυτοί όμως, έχοντας τα ηνία του κόσμου στα χέρια τους, κρατώντας την πραγματική εξουσία στον πλανήτη, θέλουν να διατηρήσουν την αξία του προϊόντος τους: του χρήματος.

Θα μπορούσαν κάλλιστα τα κράτη να κυκλοφορήσουν  τόσο χρήμα όσο ανταποκρίνεται στο κόστος των βιοτικών αναγκών των ανθρώπων και να προστατεύσουν παράλληλα το κόστος αυτό απαγορεύοντας τις αυξήσεις, δημιουργώντας συστήματα αγοράς – διανομής χωρίς κέρδος . Με δεδομένη την ποσοτική υπερεπάρκεια αγαθών θα είχαμε ένα πλανήτη επάρκειας, ένα καλύτερο και αδελφωμένο πλανήτη. Όμως δεν το πράττουν, γιατί αυτό θα μειώσει την αξία του δικού τους χρήματος, θα τους κάνει «φτωχότερους». Είναι απλό, εάν κάποιος κατέχει το 50 % του κυκλοφορούντος χρήματος κατέχει και το 50 % της γης … . Εάν το κυκλοφορούν χρήμα διπλασιαστεί θα κατέχει μόλις το 25%. Ένα πράγμα όμως δεν αγοράζεται με συγκεκριμένη αξία και αυτό προσπαθούν επί αιώνες να το αλλοτριώσουν : η ανθρώπινη συνείδηση

Να γιατί η ευρωπαϊκή ένωση ως ηγεσία υπερασπίζεται την αξία του χρήματος, γιατί δεν εκδίδει νέο, όπως έπρεπε για να αποφύγει μια υφεσιακή κρίση, για να υπερασπιστεί, διατηρήσει και επαυξήσει τα δικαιώματα των πλουσίων, των τραπεζιτών, των κατόχων του, έναντι των εκατομμυρίων πολιτών. Γιατί εάν το χρήμα κυκλοφορήσει πιο πολύ κάποιοι θα έχουν μικρότερη εξουσία στον πλανήτη και εάν απαξιωθεί δεν θα έχουν καμία. Βαριά και βαθειά η συντήρηση … και όποιος την υπερασπίζεσαι μετά από όλα αυτά και όσους συνειρμούς γεννούν τα πιο πάνω δεν είναι τίποτε άλλο από ένας αλλοτριωμένος ασυνείδητος υπάλληλος του απάνθρωπου συστήματος.   

 

Αλλωστε, σκεφτείτε πως εάν όλοι έχουν επάρκεια βιοτικών αναγκών δεν θα υπάρχει και ανάγκη δανεισμού … και τότε τι θα κάνουν τα αφεντικά, οι τραπεζίτες μας;  

            Το παραπάνω κείμενο δεν είναι μια πρόταση για λύση, είναι η αρχή της σκέψης.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.