Διάλογος για την Κοινωνία

Μαΐου 13, 2010

ΕΠΙΔΟΤΗΣΕΙΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΩΝ:Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ & ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΟΥΣΙΑΣ

ΕΠΙΔΟΤΗΣΕΙΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΩΝ:

Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ και ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΟΥΣΙΑΣ

 Το ζήτημα των επιδοτήσεων επενδύσεων αποτελεί ένα ακόμα μαύρο σημείο της ελληνικής πραγματικότητας, του αυτοαποκαλούμενου «πολιτικού κόσμου» και της δημόσιας διοίκησης. Αποτελεί όμως επίσης ένα ακόμα μελανό και σκανδαλώδες σημείο της πολιτικής του κρατικοδίαιτου καπιταλισμού.

 Α. Τι είναι οι επιδοτήσεις επενδύσεων και πώς λειτουργούν: 

 Οι επιδοτήσεις επενδύσεων είναι οι δωρεάν οικονομικές ενισχύσεις που δίδονται από το κράτος και τους αντίστοιχους φορείς σε ιδιώτες, προκειμένου αυτοί να ενισχυθούν στην προσπάθειά τους για την δημιουργία επιλέξιμων «επενδύσεων».

Οι διαπιστώσεις είναι αυτόθροες : Οι επιδοτήσεις επενδύσεων αποτελούν χρήματα όλου του ελληνικού λαού, όλων των φορολογούμενων πολιτών που δίδονται εντελώς δωρεάν σε κάποιους.

Απαντες οι Ελληνες γνωρίζουν (τουλάχιστον όσοι έχουν επαφή με το ζήτημα) το όργιο διαφθοράς και διασπάθισης δημοσίου χρήματος που λαμβάνει επί δεκαετίες χώρα στο θέμα των επιδοτήσεων επενδύσεων. Η διαφθορά είναι ενεργή σε όλα τα στάδια της επιδότησης. Από το ποια δράση και ποίου θα επιλεχθεί μέχρι την εκταμίευση. Επειδή πρόκειται για τεράστια ποσά και για δημόσιο χρήμα, δηλ. χρήμα όλων μας, το ζήτημα μας αφορά πραγματικά και ουσιαστικά. Απέραντο και βδελυρό το όργιο και όσα έχουν αναφερθεί καλύπτουν το σύνολο του φάσματος μιας «επένδυσης».

–          Κατά την επιλογή της επιδοτούμενης επένδυσης: επιλογή (ακόμα και συγκρότηση του κύκλου των επιλέξιμων προτάσεων) με βάση την ισχύ του επενδυτή, τις κομματικές φιλίες και το λάδωμα των αρμοδίων.

–          Κατά την υλοποίηση και τον έλεγχό της : υπερτιμολογήσεις κατά την υλοποίηση της «επένδυσης» και λάδωμα των ελεγκτών για τις εγκρίσεις, ώστε αυτή να την χρεωθεί ο «επιδοτών» ελληνικός λαός στο σύνολό της.

–          Κατά την εκταμίευση: καθυστερήσεις  εκταμίευσης και επιλογές και πάλι με βάση την ισχύ του επενδυτή, τις κομματικές φιλίες και το λάδωμα των αρμοδίων.

Αυτά είναι τα βασικά χαρακτηριστικά καθώς το όργιο της διαφθοράς έχει δεκάδες επιμέρους εκφάνσεις και δράσεις, οι οποίες όλες στρέφονται ενάντια στον ελληνικό λαό και τα συμφέροντά του και αποτελούν πραγματικές κλοπές του δημοσίου χρήματος.

Στατιστικά, λίγα χρόνια μετά την εκταμίευση της επιδότησης, οι μισές περίπου επιδοτηθείσες «επενδύσεις» κλείνουν ή λειτουργούν εικονικά (λόγω των ορισμών του νόμου) ή, τέλος, μεταναστεύουν. Τα χρήματα του ελληνικού λαού ενθυλακώνονται στις τσέπες του κυκλώματος των επιδοτήσεων, οι οποίοι κυριολεκτικά «πίνουν στην υγειά του κορόιδου (ελληνικού λαού)».  

 

Β. Η πολιτική θεώρηση των επιδοτήσεων επενδύσεων

 Αφήνω έξω από την κριτική όλα τα «υποτίθεται» του συστήματος και στοχεύω στο κέντρο και στην ουσία. Οι επιδοτήσεις επενδύσεων λειτουργούν στο καπιταλιστικό σύστημα ως ενίσχυση κάποιων προσώπων με χρήματα του κοινού ταμείου μιας κοινωνίας και ενός κράτους, ώστε αυτοί να καταστούν προνομιακά ισχυροί. Οι επιδοτήσεις επενδύσεων αποτελούν αναδιανομή του εισοδήματος εις βάρος των πολλών και υπέρ λίγων και μια από τις βασικές εκφάνσεις του λεγόμενου «κρατικοδίαιτου καπιταλισμού».

Αδιαφανείς, αντιδημοκρατικές, βρώμικες και ζημιογόνες είναι οι επιδοτήσεις επενδύσεων, όπως λειτουργούν στο καπιταλιστικό σύστημα και ακόμα πιο λερές και βδελυρές είναι στην Ελλάδα.

 

Γ. Πολιτική πρόταση: Να επιδοτηθεί με συγκεκριμένους όρους ισότητας το σύνολο των Ελλήνων για να φτάσουμε σε μία πραγματική κοινωνική οικονομία. 

 Οι επιδοτήσεις επενδύσεων ως έχουν, πέρα από τα εσωτερικά και λειτουργικά τους ελαττώματα, αποτελούν και ένα μέσο συντήρησης και αύξησης των αντιθέσεων ισχύος μεταξύ των πολλών αδύναμων και των λίγων ισχυρών της οικονομίας και της κοινωνίας.

Είναι σαφές ότι τις δομές και τις υποδομές να προχωρήσουν σε «επενδύσεις» και σε αντίστοιχες επιδοτήσεις έχουν μόνο οι ισχυροί του χρήματος.

Καθώς η δημόσια διοίκηση στην Ελλάδα, από τον καιρό του Οθωνα μέχρι σήμερα, λειτουργεί μόνο κατασταλτικά και ελεγκτικά, είναι σαφές ότι την δυνατότητα σοβαρών μελετών και προτάσεων (πέραν των λοιπών δυνατοτήτων της παράνομης παθογένειας που προαναφέρθηκαν) την έχουν μόνο οι ισχυροί του χρήματος και τα εταιρικά τους μορφώματα. Είναι πρακτικά αδύνατο να φθάσουν στην μελέτη και την λήψη επιδοτήσεων για σοβαρές επενδύσεις άλλοι Ελληνες πολίτες. Παραβιάζεται συνεπώς στην ουσία της και η συνταγματική αρχή της ισότητας και μην ξεχνάμε ότι οι επιδοτήσεις αποτελούν χρήματα όλων των πολιτών.  

Μια ριζική αλλαγή, μια ριζοσπαστική αναθεώρηση της πολιτικής των επιδοτήσεων μπορεί να επιφέρει μια πραγματική παραγωγική και κοινωνική επανάσταση στην χώρα, να εγκαθιδρύσει όρους ισότητας μεταξύ των πολιτών, να καταπολεμήσει την ανεργία, να συνθέσει μια πραγματική κοινωνική οικονομία, να μειώσει τις αντιθέσεις, ακόμα και να προχωρήσει στην αναθεώρηση του ρόλου και του χαρακτήρα της δημόσιας διοίκησης στην χώρα.

Η πρόταση είναι απλή, καθώς κινείται στην βάση της αρχής της ισότητας και σέβεται τον άνθρωπο και την προέλευση των χρημάτων από το κοινό, δημόσιο ταμείο:

α.        Οι επιδοτήσεις πρέπει να υπολογίζονται και να δίνονται σε ατομική βάση, δηλ. σύμφωνα με τον αριθμό των μετεχόντων ενεργά και ισότιμα σε μία επένδυση (αρχή της ισότητας). Προσδιοριστικό δηλ. του ύψους της  επιδότησης οφείλει να είναι το ατομικό στοιχείο, π.χ. 10.000 Ευρώ ανά ενεργά συμμέτοχο στην πρόταση.    

β.         Τα πρόσωπα που θα εργαστούν κατά κύριο επάγγελμα και απασχόληση στην προτεινόμενη επένδυση λαμβάνουν πολλαπλάσια προσωπική επιδότηση. 

γ.         Κανείς δεν μπορεί να λάβει επιδότηση πάνω από μία φορά. 2η επιδότηση επιτρέπεται μόνο για ειδικούς λόγους και μόνο με απόφαση της αρμόδιας τοπικής ανεξάρτητης αρχής (ή του τοπικού Ο.Τ.Α.) που συγκεκντρώνει τα 2/3 των μελών του οικείου συμβουλίου.

Αυτοί είναι οι βασικοί άξονες μιας δίκαιης, δημοκρατικής και ουσιαστικής λύσης που θέτει την κοινωνία σε κίνηση, ενισχύει ουσιαστικά την πρωτοβουλία των ανθρώπων και την παραγωγικότητα και οδηγεί στην συλλογική και ατομική κοινωνική χειραφέτηση. Τα οφέλη για το σύνολο της κοινωνίας θα είναι πολλά και ουσιαστικά και με χιλιάδες θετικές εκφάνσεις.

Τα ανωτέρω συνδυασμένα με ένα νομικό πλαίσιο αυτοδιαχείρισης και τον άμεσο δημοκρατικό κοινωνικό έλεγχο – συνδρομή μπορούν να οδηγήσουν σε ελάχιστο χρόνο σε θεαματικά θετικά αποτελέσματα για την ελληνική κοινωνία και τους Ελληνες.

Παραμένει το ζήτημα των μελετών, που δημιουργεί απαγορευτικούς όρους και συνθήκες για τους πολλούς. Εδώ τίθεται σαφές το θέμα της δημόσιας διοίκησης και του ρόλου της. 

Για να προβούμε επιτέλους στην ουσιαστικά αλλαγή του χαρακτήρα, του ρόλου και της κατεύθυνσης της δημόσιας διοίκησης,οι το δημόσιο και οι υπηρεσίες του οφείλουν :

– Να προ-χωροθετήσουν τον τόπο στον οποίο επιτρέπονται  επενδύσεις (ανάλογα με το είδος.)

– Να εκπονήσουν σχέδια και μελέτες για την εγκατάσταση, οργάνωση και λειτουργία κάθε είδους επένδυσης.

– Να εκπονήσουν παράλληλα με τις μελέτες και αντίστοιχα κοστολόγια υλικών και υπηρεσιών για κάθε επένδυση.

– Να λειτουργούν συμβουλευτικά σε κάθε πρόταση, προτείνοντας πάντα τυχόν τροποποιήσεις.

 

Τέλος, για την ουσιαστική εμπέδωση της δημοκρατίας και την επιτυχία κάθε εγχειρήματος αναγκαία είναι και η κοινωνική συμμετοχή και πρόταση στα ανωτέρω. Μέσα λοιπόν από ευρύτερες δημοκρατικά εκλεγμένες ανεξάρτητες αρχές θα μπορεί να υπάρχει όχι μόνο ο δημόσιος ανοικτός έλεγχος όλων των ανωτέρω πράξεων και προτάσεων (εννοώ βεβαίως και του δημοσίου), αλλά ακόμα και η παραγωγική πρόταση επενδύσεων ως έκφραση των κοινωνικών και παραγωγικών αναγκών σε κάθε περιοχή και η ουσιαστική εγκριτική λειτουργία των προτάσεων, ως και η γενικότερη κίνηση και αρμοδιότητα επί του θέματος.

Είναι σαφές ότι οι ρεμούλες και οι διασπαθίσεις του δημοσίου χρήματος όλων μας πρέπει να σταματήσουν. Οι αισχρές και ζημιογόνες πολιτικές που ακολουθήθηκαν πρέπει οριστικά να σταματήσουν.  

            Με απλές, αλλά ουσιαστικές και δίκαιες ριζοσπαστικές αποφάσεις και λειτουργία των θεσμών σύμφωνα με τις θεμελιώδεις αρχές του Συντάγματος μπορούμε να προχωρήσουμε στο μέλλον, σε ένα μέλλον που θα ανήκει σε όλους.

Διαφορετικά καμία επιδότηση να μην δοθεί και σε κανένα και ας χρησιμοποιηθούν τα δισεκατομμύρια της διαφθοράς και της ανισότητας υπέρ της παιδείας και της υγείας του ελληνικού λαού, άλλωστε το θέμα αφορά χρήματα από το υστέρημα του ίδιου του ελληνικού λαού … . 

Η συζήτηση για το θέμα στο http://dialogos-koinonia.forumotion.com/forum.htm

 

Με φιλικούς χαιρετισμούς

Δημήτρης Καραμήτσας

Δεκέμβριος 15, 2008

ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ, ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ & ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ, ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ & ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

Το κείμενο είναι συνοδευτικό και καταληκτικό του κειμένου ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ, ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΓΝΩΣΗ: ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΘΕΛΚΤΙΚΗ, ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ που δημοσιεύτηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2007 στο blog: https://dialogoskoinonia.wordpress.com/.

Οποιος θέλει μπορεί να ανατρέξει εκεί για να δει το σκεπτικό ( θα το έβρισκα χρήσιμο).

Εδώ τίθενται οι τελικές προτάσεις της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης στην Α’ βάθμια και Β’ βάθμια εκπαίδευση. Προτάσεις που εκφράζουν, όχι μόνο τις ανάγκες των μαθητών και των γονιών, αλλά και της ίδιας μας της κοινωνίας.

Αυτά, χωρίς να απαιτούνται πρόσθετα κονδύλια για περίεργες και ύποπτες υλικοτεχνικές υποδομές. Θεωρώ βεβαίως αυτονόητο ότι κάθε σχολείο πρέπει να έχει αναγνωστήριο, βιβλιοθήκη και επαρκή αριθμό ηλεκτρονικών υπολογιστών συνδεδεμένων με βιβλιοθήκες και «τράπεζες» πληροφοριών.   

Τι προτείνω:

Α. Την πραγματική μεταρρύθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος με αλλαγή φιλοσοφίας, ώστε το σχολείο να αποτελεί σχολείο δημιουργικής γνώσης. Σχολείο, όπου διδάσκεται η ελεύθερη πρόσβαση στην γνώση – πληροφορία, η κατανόηση και ανάλυσή της και η σύνθεση απόψεων και θέσεων.

Ο προσανατολισμός της παιδείας πρέπει να είναι στο να παράγει ελεύθερους και δημιουργικά σκεπτόμενους ανθρώπους. Ανθρώπους που γνωρίζουν που και πώς να ερευνήσουν, να κρίνουν και να συνθέσουν δημιουργικά και όχι ανθρώπους που έχουν βιώσει τον πειθαναγκασμό ως μόνο μέσο κοινωνικής επιβίωσης. Η δημοκρατία, η ελευθερία, ο διάλογος πρέπει να είναι απαραίτητα συστατικά στοιχεία του τρόπου εκπαίδευσης των νέων.

 

Οχι στο σημερινό σχολείο, που λειτουργεί σαν κρεατομηχανή ανθρώπων και συνειδήσεων, που διδάσκει τον άκρατο ατομικιστικό ανταγωνισμό, αντί για την κοινή προσπάθεια και συλλογικότητα, που διαχωρίζει τους ανθρώπους από τις πρώτες κιόλας τάξεις, που αυταρχικά αναγκάζει και διδάσκει την υποταγή και προσφέρει προπαρασκευασμένες υποχρεωτικές πληροφορίες, παράγει άβουλους υποψήφιους πειθήνιους εργαζόμενους, χωρίς συγκρότηση κρίσης και σκέψης και λειτουργεί ως εξεταστικό κέντρο εισαγωγικό για τα Α.Ε.Ι.

Κάποτε εμείς οι άντρες λέγαμε ότι εκεί που σταματά η λογική αρχίζει ο στρατός. Δυστυχώς σήμερα, εκεί που σταματά η λογική αρχίζει το σχολείο !!!. Αλλιώς, με ποιο τρόπο να χαρακτηρίσουμε την εξόντωση των νέων ανθρώπων, από τις πρώτες κιόλας τάξεις του δημοτικού, με ασφυκτικά προγράμματα και υποχρεωτικά πλαίσια πρόσληψης και αναμασήματος πληροφοριών, που τελικά απαγορεύεται να κρίνουν και να κατανοήσουν σε βάθος. Η γνώση δεν μπορεί να είναι εντολή και μάλιστα παράλογη από τον λοχία του τάγματος και οι διδάσκοντες δεν μπορούν να μετατρέπονται σε όργανα. Το σχολείο δεν πρέπει να είναι πειθαναγκαστικό «καψόνι»  για τους μαθητές, αλλά να γίνει τόπος ελευθερίας και γνώσης.          

Β. Τροποποίηση – αλλαγή του αντικειμένου των βιβλίων, μαθημάτων και (κυρίως) της διδασκαλίας/εξέτασης, ώστε οι μαθητές να μην γίνονται αποδέκτες, αποστηθιστές – ψιττακιστές άχρηστων ειδικών γνώσεων, αλλά πρωτίστως να μαθαίνουν και να κατανοούν την ουσιαστική σημασία κάθε μαθήματος, την έννοια της κοινωνικής – γνωσιακής του χρησιμότητας, την ανάλυση και την σύνθεση ως μέσο κατανόησης και χρήσης της γνώσης και την κριτική, δημιουργική προσέγγιση του γνωστικού αντικειμένου.

Προτείνω άμεση αλλαγή του τρόπου διδασκαλίας ως εξής:

1. Ο δάσκαλος ή καθηγητής παρουσιάζει το γενικό αντικείμενο του μαθήματος και, εν συνεχεία, τις θεματικές ενότητες. Οι μαθητές έχουν το δικαίωμα να προσθέσουν και άλλες.

2.       Αντικατάσταση της στείρας, καταπιεστικής γνώσης από  μελέτες που ετοιμάζουν οι ίδιοι οι μαθητές. Παρουσίαση της μελέτης – άποψης, συζήτηση και επεξεργασία από όλους.

Δίνω ένα παράδειγμα για να καταστεί περισσότερο κατανοητό. Ας πάρουμε ως παράδειγμα το πολύπαθο μάθημα της ιστορίας.

2.1. Ο καθηγητής παρουσιάζει στα πρώτα μαθήματα τι είναι η ιστορία. Στην συνέχεια με βάση το γενικό πρόγραμμα αναφέρεται στην ύλη, στην ιστορική περίοδο και προτείνει θεματικούς κύκλους. Ας πούμε : η «Φιλική εταιρεία», οι δομές, οι δράσεις της, η συμμετοχή της στον αγώνα της επανάστασης.

2.2      Οι μαθητές ερωτώνται, εάν κάποιος θέλει να ασχοληθεί με το θέμα. Οποιος ενδιαφέρεται (ή μεταξύ περισσοτέρων επιλέγεται δημοκρατικά από τους συμμαθητές του) αναλαμβάνει σε κάποιο επαρκή χρόνο να παρουσιάσει ο ίδιος στους υπόλοιπους τα συμπεράσματά του.

2.3. Ο καθηγητής δίδει στους μαθητές κάποιες ενδεικτικές πηγές γνώσης. Ο μαθητής μπορεί ελεύθερα να ψάξει και σε άλλες πηγές.

2.4. Ο μαθητής βρίσκει τις πηγές, αναλύει ο ίδιος, επιλέγει αυτά που θεωρεί ουσιώδη (σύνθεση) και παρουσιάζει την εργασία του στους συμμαθητές του (μαζί με τις πηγές – βιβλιογραφία).

2.5.     Ακολουθεί η συζήτηση του θέματος από όλη την τάξη και για χρόνο ικανό, ώστε όλοι να μετάσχουν και το θέμα να αναλυθεί σε βάθος. Ο καθηγητής ελέγχει διακριτικά την συμμετοχή και ωθεί στην συμμετοχή.

2.6 Ακολουθεί η συνολική ελεύθερη δημοκρατική επιλογή από την τάξη της τελικής μορφής της μελέτης, ως πορίσματος.

2.7 Οι αρχικές μελέτες αλλά και τα πορίσματα, όχι μόνο δημοσιεύονται στο διαδίκτυο, αλλά  συγκεντρώνονται κάθε χρόνο και αρχειοθετούνται από κάθε σχολείο, ώστε να διασώζεται η παραγωγή απόψεων και γνώσης και να αποτελεί εργαλείο για τις επόμενες γενιές μαθητών και την κοινωνία.

2.8      Κάθε χρόνο βραβεύονται οι καλύτερες μελέτες σε επίπεδο σχολείου, αλλά και πανελλαδικά. Τόσο οι ανά σχολείο μελέτες, όσο και οι πανελλαδικά βραβευμένες μπορούν να συγκροτήσουν ενδεικτικά εγχειρίδια – βιβλία, ανά σχολείο, αλλά και πανελλαδικά, ώστε να καταργηθεί ο αναχρονιστικός και προσοδοφόρος για κάποιους θεσμός του ενός βιβλίου. Με τα χρήματα που εξοικονομούνται μπορούν να γίνουν πάρα πολλά σε θέματα υποδομών.

2.9      Είναι ευνόητο ότι οι ανωτέρω μελέτες μπορούν να είναι και ομαδικές, αλλά να φτιάξουν και να παρουσιάσουν ελεύθερα οι ενδιαφερόμενοι μαθητές και άλλες. Εισαγωγή συνεπώς και συλλογικών μελετών και συλλογικών κοινωνικών δράσεων

2.10 Διασφαλίζεται η συμμετοχή όλων στην διαδικασία αυτή και σε κάθε ένα από τους ανωτέρω ρόλους. Η εξέταση καταργείται και αντικαθίσταται από την συμμετοχή.

2.11 Τι επιτυγχάνουμε (μεταξύ πολλών άλλων) με τον τρόπο αυτό:

– Καταλύουμε την στείρα διαδικασία πρόσληψης ετεροκαθοριζόμενης «γνώσης». Ο μαθητής παύει να είναι «φυτό» και μετατρέπεται σε δημιουργικά σκεπτόμενο άνθρωπο.

– Ο μαθητής μαθαίνει που και πώς να ψάχνει την γνώση – πληροφορία, αποκτά ελεύθερη επαφή με τις πηγές.

– Ο μαθητής μαθαίνει να αναλύει τις πηγές.

– Ο μαθητής μαθαίνει να συνθέτει μέσα από το γνωστικό αντικείμενο, να διαμορφώνει άποψη και να την παρουσιάζει στους υπολοίπους.

– Ο διάλογος γίνεται κομμάτι της εκπαίδευσης.

– Η δημοκρατία εισάγεται ως τρόπος λειτουργίας της κοινωνίας των μαθητών και αυριανών πολιτών.

– Αναπτύσσεται η συλλογικότητα μεταξύ των μαθητών. Κατασιγάζεται ο άκρατος ατομικιστικός ανταγωνισμός και η γνώση γίνεται συλλογική προσπάθεια.

– Διασώζεται η γνώση που παράγουν οι μαθητές και γίνεται χρήσιμο εργαλείο για όλους.

– Διαχέεται σε όλους η γνώση, μέσα από την συλλογική εργασία και γίνεται πραγματικά αγαθό κοινωνικής ιδιοκτησίας.

Το ανωτέρω σύστημα δημιουργεί σκεπτόμενους, ελεύθερους ανθρώπους, που μπορούν να ερευνήσουν, να κρίνουν και να διαμορφώσουν θέση για καθετί που αντιμετωπίζουν στην ζωή τους. Η δημιουργία, ο διάλογος, η δημοκρατία γίνονται συνείδηση και τρόπος σκέψης και ζωής.

  Ο δάσκαλος ή ο καθηγητής απλά συντονίζει και δεν λειτουργεί ως φορέας άκριτης εξουσίας, δεν εκδίδει ατομικές κανονιστικές πράξεις ή διατάγματα, αλλά διδάσκει  τον τρόπο σκέψης, ανάλυσης και σύνθεσης. Απελευθερώνεται και γίνεται αρωγός και συμπαραστάτης των μαθητών και όχι δυνάστης και τμήμα του μηχανισμού επιβολής.

Καταργείται ο αυταρχισμός, η μονολιθικότητα, η παραγωγή πειθαναγκασμένων ανθρώπων που είναι έτοιμοι να δεχθούν ως δεδομένο το καθετί και από όποια εξουσία και εάν προέρχεται..    

Γ.      Αλλαγή του διοικητικού οργανογράμματος των σχολείων, ώστε να καταστούν πιο ανοικτά και δημοκρατικά. Ενεργός αποφασιστική συμμετοχή των τοπικών κοινωνιών και των γονέων με θεσμούς άμεσης δημοκρατικής νομιμοποίησης, που ελέγχουν, μετέχουν στα όργανα διοίκησης και προτείνουν. 

Δ. Κατάργηση του θεσμού της αποβολής και των πειθαρχικών κυρώσεων στους μαθητές και αντικατάστασή τους από θεσμούς που προβάλλουν την γνώση, π.χ. μια εργασία που παρουσιάζεται στους συμμαθητές σχετική με το αντικείμενο που προκάλεσε την επιβολή της μελέτης. Συναπόφαση από τους συμμαθητές για την επιβολή της.

Ε.  Συγγραφή ή επιλογή βιβλίων κατά τα ήδη εκτεθέντα και σε κάθε περίπτωση βιβλίων που έχουν αρχή, μέση και τέλος, που αποτελούν ενότητα γνώσης και όχι αποσπάσματα … (αποσπασματική γνώση), φλιναφήματα ή άνωθεν επιβολές άποψης.

ΣΤ.  Τροποποίηση – αλλαγή του αντικειμένου των βιβλίων μαθημάτων, ώστε οι μαθητές να μην γίνονται αποδέκτες, αποστηθιστές – ψιττακιστές άχρηστων ειδικών γνώσεων, αλλά πρωτίστως να μαθαίνουν και να κατανοούν την ουσιαστική σημασία κάθε μαθήματος, την έννοια της κοινωνικής – γνωσιακής του χρησιμότητας, την ανάλυση και την σύνθεση ως μέσο κατανόησης και χρήσης της γνώσης, κριτική προσέγγιση του γνωστικού αντικειμένου.

Ζ. Τροποποίηση των εκπαιδευτικών προγραμμάτων, κατάργηση ή τροποποίηση μαθημάτων χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο, εισαγωγή νέων μαθημάτων που βοηθούν στην εμβάθυνση της διαδικασίας έρευνας, ανάλυσης – σύνθεσης, κατανόησης και κριτικής σκέψης. Μαθήματα πολιτισμού, δημοκρατίας και ουσιαστικής κοινωνικής σκέψης. Δυνατότητα των μαθητών και των εκπαιδευτικών στην από κοινού διαμόρφωση τους εκπαιδευτικού προγράμματος.

Η.     Καταργούνται οι βαθμολογίες και ανά τρίμηνο δίδονται παρατηρήσεις για την παρουσία, τα θετικά στοιχεία του μαθητή με προτάσεις για την αξιοποίησή τους και τα αρνητικά με προτάσεις για την βελτίωσή τους. Τα αποτελέσματα αποτελούν αντικείμενο ανοιχτής συζήτησης στην τάξη. Επιβράβευση της ενεργούς συμμετοχής με επαίνους, αυτοί αποτελούν και τον βαθμό στο τέλος της τάξης.    

Θ.  Εξασφάλιση του αναγκαίου για κάθε άνθρωπο και μαθητή ελάχιστου ελεύθερου χρόνου με ευθύνη του σχολείου.

Ι.       Η παραπαιδεία απαγορεύεται και παύει να είναι αναγκαία. Ολοι οι άνεργοι εκπαιδευτικοί, σε πρώτο στάδιο, προσλαμβάνονται και εργάζονται παράλληλα σε σχολεία και σε φορείς κοινωνικής επιμόρφωσης.      
ΙΑ.     Θεσπίζονται φορείς εκπαιδευτικών με ευρεία δημοκρατική κοινωνική συμμετοχή που έχουν λόγο και έλεγχο σε κάθε εκπαιδευτική δραστηριότητα.

ΙΒ.     Η εισαγωγή στα Α.Ε.Ι. πρέπει να είναι ελεύθερη. Μέχρι τούτο να επιτευχθεί, η επιλογή των εισακτέων γίνεται με την αντικατάσταση των εξετάσεων σε στείρες γνώσεις από την σύνταξη μελετών – εκθέσεων που περιέχουν την αναγκαία γνώση (π.χ. στο ανωτέρω θέμα της ιστορίας).

 

Εχω την πεποίθηση πως τα ανωτέρω αποτελούν αναγκαιότητα για να λύσουμε τα κυρίαρχα ζητήματα που ταλανίζουν τα παιδιά, τους νέους μας και όλη την χώρα σχετικά με την α’ βάθμια και β’ βάθμια εκπαίδευση.

Να την μετουσιώσουμε από παιδεία της καταπίεσης, του ατομισμού και της καταστροφής ταλέντων και συνειδήσεων σε μία παιδεία των ελεύθερα και δημιουργικά σκεπτόμενων ανθρώπων. Ανθρώπων που θα έχουν κατακτήσει τον μηχανισμό της γνώσης και της κρίσης, που θα αναλύουν και θα συνθέτουν, που θα διαλέγονται και θα σκέπτονται δημοκρατικά, ανθρώπων που θα μπορούν να διαμορφώσουν ένα καλλίτερο μέλλον για την χώρα μας.  

Blog στο WordPress.com.