Διάλογος για την Κοινωνία

Νοέμβριος 26, 2010

Η ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ … .

 

            Η ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ … .

Α. Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ, ΟΙ ΣΥΝΑΛΛΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΕΣ ΚΑΙ Η ΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΚΕΦΑΛΑΙΩΝ

Στον καπιταλισμό η κίνηση του χρήματος και η εκμετάλλευση των συναλλαγματικών ισορροπιών ενταγμένη στην λογική του κέρδους κατέχει μία ιδιαίτερη, μια ξεχωριστή και κορυφαία θέση. Η εκμετάλλευση των κεφαλαίων είναι βασική, κεντρική αρχή του καπιταλισμού. Στην επικράτηση και λειτουργία του καπιταλισμού οι «συναλλαγματικές ισορροπίες» αποτέλεσαν και αποτελούν ένα πραγματικό πεδίο πολέμου, αφού μυθώδη χρηματικά ποσά αλλάζουν καθημερινά αξίες και χώρες ολόκληρες δέχονται συναλλαγματικές «επιθέσεις», απαξιώνονται  ή ενισχύουν την θέση τους.

Μετά το “new deal” η κίνηση του χρήματος εντάθηκε. Καθώς εγκαταλείφθηκε ο «κανόνας του χρυσού», που προέβλεψε την υποχρεωτική κάλυψη με αποθεματικά χρυσού, του εκδιδόμενου από κάθε κράτος χρήματος, το χρήμα εκδόθηκε και κυκλοφόρησε ελεύθερα για να αναθερμάνει τις σε ύφεση καπιταλιστικές οικονομίες της εποχής. Αυτή ήταν μία ουσιαστική συμβολή του Κέϋνς στην συνέχιση της λειτουργίας του καπιταλιστικού συστήματος, καθώς αυτός ήταν ο εκφραστής της «λύσης» αυτής.

Όπως είναι ευνόητο η ελεύθερη έκδοση και κυκλοφορία χρήματος από τα κράτη δημιούργησε νέα δεδομένα και για πολλούς ήταν μία από τις σκοτεινές αιτίες του Β’ παγκοσμίου πολέμου. Είναι αυτονόητο ότι η σημασία της έκδοσης και κίνησης χρήματος και οι στρατηγικές της διαδραμάτισαν και διαδραματίζουν ένα τεράστιο ρόλο στο καπιταλιστικό απάνθρωπο συστημικό φρενοκομείο και αποδέκτες αυτής της αθλιότητας είναι απλοί άνθρωποι σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη.    

Με το χρήμα να εκδίδεται και να κυκλοφορεί ελεύθερα οι δυνατότητες «παιχνιδιών», μοχλεύσεων, πιέσεων και σκοπιμοτήτων πολλαπλασιάστηκαν γεωμετρικά και απίθανα σενάρια πλέκονται στα σκοτεινά υπόγεια των μεγάλων τραπεζών του πλανήτη για να υλοποιηθούν τέτοια σχέδια. Ο πολλαπλασιασμός της κυκλοφορίας του χρήματος και οι πρακτικές που τον συνοδεύουν, αντίστοιχες με τις πολλαπλασιαστικές παραγωγικές επιδιώξεις του καπιταλισμού, δημιούργησαν νέα δεδομένα, νέους κανόνες στους οποίους την πρωτοβουλία κίνησης και υλοποίησης έχουν οι ισχυροί του πλανήτη.

Β.        ΤΑ ΚΡΑΥΓΑΛΕΑ ΣΦΑΛΜΑΤΑ ΤΗΣ «ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ» & ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ

Οι ίδιοι «κανόνες» το μόνο που δεν ευνοούν είναι η «σταθερότητα», καθώς είναι κανόνες συνεχών αλλαγών δεδομένων και εξακολουθητικών μετακινήσεων (ποσοτικών, κατευθύνσεων, προορισμών κ.α.). Στο παιχνίδι αυτό, όποιος μένει σταθερός, ακίνητος και αμετακίνητος, όποιος δηλώνει τους κανόνες που ακολουθεί,  αποτελεί εύκολο στόχο για τους αντιπάλους του και εύκολο θύμα επιθέσεων.

Το Ευρώ στην προ δεκαετίας δημιουργία του στοιχημάτισε στην σταθερότητα. Στην σταθερή ποσότητα, στην σταθερή αξία. Ηλθε να λειτουργήσει ως ο «κανόνας του χρυσού» και λειτούργησε ανταγωνιστικά ως εναλλακτικό νόμισμα αναφοράς και ισοτιμιακός ρυθμιστής και παράγοντας, απέναντι στο αμερικανικό δολάριο. Προσόν του «η σταθερότητα», μια σταθερότητα η οποία χτίστηκε πάνω στις δεσμεύσεις των κρατών που το εκδίδουν για τις πολιτικές τους και τους ισολογισμούς τους, αλλά και πάνω στις δεσμεύσεις για έλεγχο και περιορισμό της έκδοσής του.

Όπως αντιλαμβάνεται εύκολα κανείς, η πολιτική αυτή σε ένα καπιταλιστικό σύστημα που συνεχώς αυξάνει τις παραγωγές, τις αξίες και τους αριθμούς του, μοιάζει με την τακτική γέρου αριστοκράτη γαιοκτήμονα που ζει στον αρχαίο πύργο του και υποστηρίζει τα ιδιοκτησιακά του δικαιώματα και τις «παραδοσιακές» αξίες, ενώ όλα γύρω του τρέχουν με την ταχύτητα του φωτός. Η βαθειά συντηρητική Ευρώπη ζώντας με αυτές τις «παραδόσεις» και με την «αριστοκρατική αντίληψη» δεν άργησε να πέσει θύμα της κινητικότητας.

Πρώτα από όλα, οι περιορισμοί στην έκδοση νομίμσματος, μέσα σε ένα περιβάλλον που πραγματικά ή εικονικά αυξάνει τις αξίες και τις ποσότητες των αγαθών, σημαίνουν ταυτόχρονα και περιορισμό της «μετοχικής» συμμετοχής στον πλανήτη, αλλά και των δυνατοτήτων κίνησης της οικονομίας του καπιταλισμού, των δυνατοτήτων να ακολουθηθούν οι ρυθμοί των άλλων.  

Οι σφιχτοί προϋπολογισμοί, σημαίνουν μικρότερη κυκλοφορία χρήματος και εκτός από παγίωση του «status quo» μεταξύ των κρατών (οι ισχυροί δεν μπορούν να υπερκεραστούν από ανερχόμενους εντός της Ευρωζώνης), ήλθαν να σημάνουν την έλλειψη χρήματος, την ανάγκη ακριβού δανεισμού από τραπεζίτες και την παραγωγική υστέρηση για τις περισσότερες χώρες της Ευρώπης (αφού ήταν αναλογικά δυσεύρετα με τον ανταγωνισμό τα κεφάλαια κίνησης).

Μέσα στην «δεκαετία του Ευρώ» η Ευρώπη έχασε πάνω από 40% της συνολικής παραγωγικής της δυνατότητας, ενώ αναπτύχθηκε μία κουλτούρα «τραπεζίτη» σε μεγάλο τμήμα των ευρωπαϊκών λαών, μια κουλτούρα που έχει ως περιεχόμενό της, την βίωση μέσω της εκμετάλλευσης του χρήματος και γεννά μια οκνή ψευδή μακαριότητα.

Πρωτεργάτες των τακτικών αυτών ήταν οι Γερμανοί και κοντά τους οι Γάλλοι, δύο οικονομίες με παραγωγική υπόσταση, που πίστεψαν ότι με τον τρόπο αυτό μπορούν να καταστρέψουν πρώτα, να απαξιώσουν και στην συνέχεια να αγοράσουν φτηνά τους εταίρους τους στην Ε.Ε., ελέγχοντας την ροή χρημάτων και συσσωρεύοντας ευρωσυνάλλαγμα από τις ενδοευρωπαϊκές συναλλαγές. Δυστυχώς για όλους το ίδιο πιστεύουν μέχρι σήμερα.

Το Ευρώ, παραφουσκωμένο από την έλλειψη παραγωγής, σταθερό και δυσκίνητο, νόμισμα μιας γραφειοκρατικής αριστοκρατίας, αποτέλεσε τον εύκολο στόχο στο παιχνίδι του συναλλάγματος, στο παιχνίδι του χρήματος. Οι στενοκέφαλες μονεταριστικές αντιλήψεις του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου με πολιτικές όχι μόνο χωρίς καμία φαντασία, αλλά και με σταθερούς προδεδομένους κανόνες και οι φανεροί στόχοι των Γερμανών για την δημιουργία μιας νέας Γερμανικής Αυτοκρατορίας σε όλη την Ευρώπη, ήταν εύκολο να προβλεφθούν ακόμα και από παιδάκια, πόσο μάλλον από καλά πληροφορημένους ανταγωνιστές, που και γνώριζαν πως θα κινηθεί η Ευρώπη και το πλεονέκτημα σχεδιασμού είχαν.

Όταν η κρίση ξεκίνησε με την στημένη ιστορία της “Lehman Brothers” , γράψαμε κάποιοι για το που αποσκοπούσε και κρούσαμε τον κώδωνα του κινδύνου για τους λαούς της Ευρώπης με τις «σταθερές» και «ακλόνητες» πολιτικές που ακολουθούσε η «ευρωπαϊκή ηγεσία». Η Ευρώπη των Γερμανών «πούλησε» σταθερότητα σε ένα περιβάλλον ραγδαία μεταλλασσόμενο και δεν μπόρεσε να εννοήσει τις κινήσεις στην σκακιέρα. Μέλημά της ήταν η στήριξη της σταθερότητας του Ευρώ και όχι η αναγκαία κινητικότητα. Το «σταθερό» και υπερτιμημένο Ευρώ έγινε η ταφόπλακα της Ευρώπης και ακόμα δεν το έχουν αντιληφθεί ή δεν έχουν πλέον τρόπους αξιοπρεπούς αντίδρασης.

Οι Η.Π.Α., με την έκδοση τρισεκατομμυρίων δολαρίων (οι κακές γλώσσες αναφέρουν ότι στην πραγματικότητα είναι πάνω από 14 τρίς) όχι μόνο είχαν και έχουν την πρωτοβουλία «αναθέρμανσης» και χρηματοδότησης της οικονομίας, αλλά έχουν και την πρωτοβουλία εξαγοράς (ας την αποκαλέσουμε σικάτα: «ενίσχυσης») άλλων οικονομιών και προσοδοφόρων εγκαταστάσεων, πάντοτε με ένα σεβαστό ποσοστό τόκου. Μήπως έχει σκεφτεί ο ελληνικός λαός πόσα από τα δισεκατομμύρια δολάρια που αναγκάστηκε να δανειστεί, είναι στην πραγματικότητα απλό βαμβακόχαρτο, χωρίς κανένα πραγματικό αντίκρισμα ; χρήμα της καπιταλιστικής «κινητικότητας»; Στην πραγματικότητα, εάν ένα κράτος έπρεπε να βρίσκεται υπό την επιτήρηση του Δ.Ν.Τ. αυτό θα έπρεπε να είναι οι Η.Π.Α. με το τεράστιο τυπικό δημόσιο χρέος (13,45 τρις δολάρια), όμως κανείς ποτέ δεν τόλμησε να λάβει μέτρα εναντίον των, καθώς ταυτόχρονα θα πληθωριζόταν ή θα αποπληθωριζόταν ο πλανήτης (ήτοι με συνέπειες αντίστοιχες με τις τακτικές που θα επέλεγαν οι Η.Π.Α.). Το δημόσιο χρέος των Η.Π.Α. είναι και μία σαφής απάντηση στους γελοίους οικονομολόγους της δεκάρας που προσκαλούνται και σουλατσάρουν στα Μ.Μ.Ε. και με ύφος 100 καρδιναλίων και σοβαρότητα φιλοσόφου λένε πως για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας είναι υπεύθυνο το δημόσιο χρέος. Εάν ίσχυε αυτό, οι Η.Π.Α. θα έπρεπε να έχουν σβηστεί από τον παγκόσμιο οικονομικό χάρτη … .

Οι Η.Π.Α. λοιπόν, εκδίδοντας αθρόα τρισεκατομμύρια δολαρίων, έρχονται να «διασώσουν» τις οικονομίες του πλανήτη, να πληθωρίσουν το χρήμα κατά την πάγια τακτική του καπιταλισμού που γεννά χρήμα για να καλύψει τα χρέη και παραγωγή για να δημιουργηθούν «αξίες» που έχουν ανάγκη από την έκδοση χρήματος. Το χρήμα αυτό έρχονται να δανείσουν ξανά στην κουρασμένη Ευρώπη του σταθερού, ακλόνητου και ακίνητου Ευρώ. Θα το δανείσουν με καλό τόκο (δηλ. με μόχθο και εξάρτηση των λαών) και θα ανταλλάξουν παλαιότερα δάνεια με πληθωριστικό χρήμα. Σύντομα η ισοτιμία Ευρώ – δολαρίου θα ανατραπεί από τις «αγορές», ώστε το ποσοστό του τόκου να είναι απειροελάχιστο μπροστά στο κέρδος από τις συναλλαγματικές ανατροπές στις ισοτιμίες.      

Οσες οικονομίες δεν στηρίχθηκαν στην παραγωγή, αλλά στηρίχθηκαν στην κυκλοφορία του χρήματος θα πληρώσουν πρώτες το τίμημα. Για όσες στηρίχθηκαν στο «σκληρό» και σταθερό Ευρώ, θα επακολουθήσει η τιμωρία της κατάρρευσης του ιστού που περιέπλεξαν. Οι Η.Π.Α. θα «εξαγοράσουν» τις οικονομίες του Ευρώ με ψεύτικα δολάρια.

Γ. ΕΛΛΑΔΑ   

Στο περιβάλλον αυτό η Ελλάδα έχει μόνο ριζοσπαστικές λύσεις και δεν μπορεί να σέρνεται επαιτούσα για δανεικά, από αυτά τα άνευ αντικρίσματος που εκδίδει η F.R.B. .

Η πρώτη και κύρια επιλογή είναι η άμεση έξοδος από την «Ευρωζώνη». Το πάρτυ της καταστροφής και η σφαγή που θα ακολουθήσει δεν πρέπει να μας βρει μέσα στον χώρο αυτό. Η Ελλάδα χρειάζεται παραγωγική ανάπτυξη που οι πολιτικές της σταθερότητας του Ευρώ, της «δημοσιονομικής πειθαρχίας» και της Γερμανικής επέκτασης δεν μπορούν να της προσφέρουν. Τα αμερικάνικα δανεικά επίσης μπορούν μόνο να εξαγοράσουν την Ελλάδα σε τιμή ευκαιρίας. Ουσιαστικά, σήμερα, η χώρα βρίσκεται σε δημοπρασία για ξένους ενδιαφερόμενους, που περιμένουν να πέσουν και άλλο οι τιμές για να αγοράσουν σε τιμή ευκαιρίας και με ψεύτικο, χωρίς αντίκρισμα χρήμα. Η έξοδος από τον όλεθρο της ευρωζώνης, όσο πιο γρήγορα έλθει τόσο πιο σύντομα θα έχει αποτελέσματα.

Η επανέκδοση χρήματος από το ελληνικό κράτος, όσο οδυνηρή και να είναι για πολλούς από τους έχοντες και κατέχοντες, είναι η μόνη λύση που μπορεί να αναθερμάνει την οικονομία και να δώσει τα απαραίτητα κεφάλαια για να εκκινήσει. Ο πληθωρισμός και οι συναλλαγματικές επιθέσεις είναι δευτερεύον ζήτημα μπροστά στο απόλυτο μηδέν που κοντεύει να αντικρύσει η χώρα. Μια πολιτική εσωτερικής αυτονομίας και αυτάρκειας θα δώσει στην χώρα σύντομα συγκριτικά πλεονεκτήματα. Τέτοιες πολιτικές σχεδιάστηκαν από ομάδες ανθρώπων που δεν ανήκουν στις δήθεν «ελίτ».

Είναι βέβαιο ότι οι σημερινοί πολιτικοί σχηματισμοί είναι κομμάτια του καταστροφικού συστήματος και το υπηρετούν τυφλά και χωρίς δυνατότητες, ούτε καν να εννοήσουν τι σημαίνει Ελλάδα, άρα λύσεις ούτε μπορούν να δώσουν, ούτε καν να τις εννοήσουν.

Εάν σύντομα δεν ξεφύγουμε ως λαός από την μέγγενη της Ε.Ε. και των Η.Π.Α. και από τα τεράστιας ισχύος παιχνίδια τους, εάν δεν δούμε την απτή πραγματικότητα, δεν θα υπάρχει διαφυγή. Ηδη το 1ο τρίμηνο του νέου έτους θα πρέπει να αποπληρωθούν δάνεια για τα οποία χρειάζεται σχεδόν ένα ακόμα νέο μνημονιακό δάνειο. Είναι ευνόητο ότι τότε η χώρα θα αναγκαστεί να ομολογήσει την αδυναμία της και τότε θα έχει σημάνει η ώρα των δανειστών.

Οκτώβριος 21, 2009

H ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ

 

H ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ

 

Ένα ακόμα παραμύθι για τις κόρες μου …

Μια φορά και ένα καιρό παιδιά μου υπήρχε μια μεγάλη αυτοκρατορία που είχε κυριεύσει για πολλά χρόνια ολόκληρη σχεδόν την γη, ολόκληρο σχεδόν τον πλανήτη που ζούμε. Αυτοκρατορία παιδιά μου έχουμε όταν κάποιος επιβάλλει σε όλους τους ανθρώπους τους δικούς του κανόνες, τους κανόνες που αυτός αποφασίζει.

Αυτή η μεγάλη αυτοκρατορία ονομαζόταν αυτοκρατορία του φόβου και είχε κυριεύσει και την χώρα μας, την Ελλάδα μας.

Όπως θα ξέρετε παιδιά μου, κάθε αυτοκρατορία έχει στρατούς και όπλα, αστυνομικούς και φοροεισπράκτορες, δηλ. ανθρώπους που ζουν δουλεύοντας για την αυτοκρατορία και με αυτούς επιβάλλει την θέλησή της.  

Όμως αυτό που διατήρησε την αυτοκρατορία δυνατή και ισχυρή για χιλιάδες χρόνια ήταν κάτι πολύ διαφορετικό, ήταν ο φόβος, ο φόβος που επέβαλλε στους ανθρώπους, στους υπηκόους της αυτοκρατορίας.

Ο κάθε αυτοκράτορας φρόντιζε με τους ανθρώπους του να επιβάλλει στους άλλους ανθρώπους μία σειρά από φόβους.

Ο πρώτος και βασικός φόβος που επέβαλλε πάντοτε ο αυτοκράτορας στους υπηκόους για να τους έχει κάτω από την κυριαρχία του, ήταν ο φόβος της ζωής τους. Του έλεγε, ότ,ι εάν δεν τον υπακούουν και εάν δεν κάνουν ό,τι θέλει αυτός, τότε δεν θα τους δίνει να φάνε φαγητό και να πιουν νερό, θα τους πετάξει στο κρύο και στο χιόνι και θα τους κάψει τα σπίτια και ότι έτσι θα πεθάνουν. Το έλεγε αυτό παιδιά μου γιατί αυτός είχε καταφέρει να κάνει τα πάντα δικά του και απαιτούσε από τους ανθρώπους να γονατίζουν στην θέλησή του και στο πέρασμά του. Εάν κανείς δεν γονάτιζε, εάν κανείς αντιδρούσε στις ορέξεις του αυτοκράτορα έβαζε και τον σκότωναν και τιμωρούσε και όλους όσους ήταν κοντά του  με σκληρότητα για να το δουν ως παράδειγμα και οι υπόλοιποι και να σκύβουν το κεφάλι τους. Ετσι φοβισμένοι για την ζωή τους και την τροφή τους οι άνθρωποι υπάκουαν στον αυτοκράτορα, γιατί εάν δεν το έκαναν τους περίμενε μεγάλη πείνα και κακή τύχη. Βέβαια μικρές μου ο αυτοκράτορας αυτός ήταν πολύ σκληρός και έπαιρνε από τους ανθρώπους τα περισσότερα πράγματα από όσα αυτοί καλλιεργούσαν ή έφτιαχναν. Τους υπενθύμιζε έτσι την πείνα και την φτώχια τους για να είναι μόνο αυτός δυνατός και να τον υπακούουν όλοι.

Όμως δεν έφτανε αυτός ο φόβος γιατί πολλές φορές η πείνα και η αδικία φέρνει τους ανθρώπους σε απόγνωση. Ετσι ο αυτοκράτορας έβαλε κάτι ξαδέλφια του να πουν ότι αυτός είναι ο εκπρόσωπος του Θεού πάνω στην γη και πως ο Θεός προστάζει να τον υπακούουν όλοι. Ελεγαν πως ο Θεός τον διάλεξε και πως εάν ο Θεός δεν ήθελε να είναι αυτός αυτοκράτορας δεν θα τον άφηνε τόσα χρόνια. Για να γίνουν όλα αυτά ο αυτοκράτορας είχε πρώτα υποχρεώσει τους ανθρώπους να πιστεύουν όχι μόνο ότι υπάρχει Θεός αλλά και ότι αυτός ο Θεός είναι κακός και εκδικητικός και θα τιμωρήσει όσους ανθρώπους παραβαίνουν τις εντολές του αυτοκράτορα, γιατί αυτός τον έβαλε εκεί.

Ετσι οι άνθρωποι έγιναν «θεοσεβούμενοι», αλλά στην πραγματικότητα φοβόντουσαν όχι τον Θεό, αλλά αυτά που ήθελε ο αυτοκράτορας.

Ο αυτοκράτορας αυτός παιδιά μου, δεν άφηνε τους ανθρώπους να μάθουν πράγματα πολλά, τους έκρυβε την αλήθεια, γιατί άμα την μάθαιναν θα διαπίστωναν ποιοί είναι αυτοί, ότι δηλ. είναι άνθρωποι, αλλά και ότι και αυτός είναι ακριβώς σαν και αυτούς: ένας άνθρωπος. Μάλιστα φρόντισε και οι δάσκαλοι μάθαιναν στα παιδιά χίλια δυό ψέματα και ποτέ την αλήθεια. Τόσο πολύ ώστε στο τέλος η αλήθεια ξεχάστηκε και ζει μόνο στα παραμύθια.

Ετσι ο αυτοκράτορας με αυτούς τους φόβους, αλλά με ολοένα και καινούργιους φόβους που εύρισκε κάθε φορά έκανε τους ανθρώπους κανονικούς δούλους του, να ζουν σαν τα ζώα από τον φόβο τους. Μία οι εχθροί που θα έρχονταν να τους σκοτώσουν, μία οι κλέφτες και οι ληστές, μία ο θεός που θα έριχνε φωτιά να τους κάψει ή θα έκανε σεισμούς να τους σκοτώσει, χίλια δυο ψέματα τους έλεγε για χιλιάδες χρόνια και οι άνθρωποι γεννιούνταν και πέθαιναν μέσα στο ψέμα, καθώς η αλήθεια απαγορευόταν, αλλά και είχε ξεχαστεί.   

Λίγες φορές οι άνθρωποι κατάφεραν να ξεθαρέψουν λίγο και να ζητήσουν την ελευθερία τους, να είναι ίσοι και ευτυχισμένοι, όπως τα αρχαία χρόνια στην πατρίδα μας την Ελλάδα, με την δημοκρατία. Όμως και πάλι ο αυτοκράτορας έβαλε να τους χτυπήσουν και να τους διαλύσουν και τα κατάφερε τελικά.

Πάντα ο φόβος κυριαρχούσε και συνέχισε να κυριαρχεί και μαζί τους και ο αυτοκράτορας και έβαζε τους ανθρώπους να φοβίζουν ο ένας τον άλλο για να κυριαρχεί ο φόβος σε όλη την γη..

Ακόμα και όταν κάποιοι άνθρωποι στην Γαλλία σκότωσαν τον άνθρωπο που τον αντιπροσώπευε εκεί τον αυτοκράτορα και τους τυραννούσε, φρόντισε να τους πολεμήσουν όλοι και να ξαναβάλει και εκεί αντιπρόσωπο. 

Όταν οι άνθρωποι κάποια στιγμή αποφάσισαν ξανά να ζητήσουν τα δίκαιά τους και έκαναν το κίνημα των κοινωνιστών, ο αυτοκράτορας ου πολέμησε με όλα τα μέσα. Βρήκε μάλιστα νέους φόβους για να σπείρει ανάμεσα στους υπηκόους το, ότι θα έλθουν οι κακοί κοινωνιστές να τους πάρουν τα σπίτια, να τους κάνουν να πεινάσουν. Φρόντισαν βλέπετε να έχουν διαρκή πόλεμο με τους κοινωνιστές και να τους αναγκάζουν να έχουν τον λαό τους στην πείνα για να φτιάχνει όπλα, αντί να ζει ελεύθερα και όμορφα. Αλλωστε και στην χώρα των κοινωνιστών πήγαν να ξεπηδήσουν αυτοκράτορες καινούργιοι. Ισως ήταν η πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια που ο αυτοκράτορας φοβήθηκε και άρχισε να δίνει στους ανθρώπους περισσότερο φαγητό και μεγαλύτερη ελευθερία για να μπορεί να πει ότι αυτοί περνούν καλύτερα από τους κοινωνιστές.

Ο αυτοκράτορας νίκησε παιδιά μου και επέβαλλε ξανά την μονοκρατορία του στον πλανήτη μας.

Επρεπε όμως και πάλι να αντικαταστήσει τον φόβο των κοινωνιστών, με ένα νέο φόβο. Ετσι έβαλε κάποιους να του καταστρέψουν κάτι πύργους για να κάνει τον κόσμο να φοβάται και να τους πολεμήσει.

Επειδή όλοι αυτοί οι φόβοι δεν ήταν τόσο μεγάλοι, ο αυτοκράτορας σκέφτηκε να ξαναφέρει τον φόβο της πείνας, τον φόβο της ζωής και άρχισε να ζητάει από τους ανθρώπους ολοένα και περισσότερα πράγματα. Αρχισε να ζητάει να γίνουν πιο φτωχοί για να μπορεί αυτός να έχει περισσότερα και να λειτουργήσει η λεγόμενη οικονομία. Τους έλεγε ψέματα για να τους κάνει να φοβούνται και να μην επαναστατήσουν και αυτοί από τον φόβο τους έσκυβαν το κεφάλι και δεχόντουσαν ολοένα και περισσότερο να γίνονται πιο φτωχοί και πιο πολύ δούλοι του αυτοκράτορα και όσο πεινούσαν περισσότερο, τόσο πιο πολύ έσκυβαν το κεφάλι γιατί φοβόντουσαν ολοένα και περισσότερο ότι θα πεινάσουν εάν δεν ακούσουν τον αυτοκράτορα. Ο αυτοκράτορας άλλωστε είχε καταφέρει να πείσει τους ανθρώπους ότι αυτός νοιάζεται για το καλό τους και είναι σαν και αυτούς, δικός τους άνθρωπος.

Ετσι προχωρούσε ο χρόνος στην χώρα της αυτοκρατορίας του φόβου και ο κόσμος ξαναγυρνούσε σε όλους τους παλιούς του φόβους και στην παλιά του φτώχια. Σιγά – σιγά γενιά με την γενιά.

Ωσπου κάποια μέρα, κάποια μικρά παιδιά από όλο τον κόσμο κατάλαβαν ότι δεν πρέπει να φοβούνται. Κάθισαν και είδαν πως φέρεται ο αυτοκράτορας, σκέφτηκαν όπως αυτός και κατάλαβαν πως φτιάχτηκε η αυτοκρατορία του φόβου. Κατάλαβαν πως ο φόβος υπάρχει γιατί είμαστε όλοι άνθρωποι και πως κανείς δεν πρέπει να φοβάται αυτό που είναι, αλλά και πως κανείς δεν πρέπει και δεν μπορεί να εκμεταλλεύεται τον φόβο των ανθρώπων για την ζωή τους. Ετσι έδιωξαν τον φόβο και άφησαν τον αυτοκράτορα να μοιάζει γυμνός, ένας κοινός άνθρωπος.

Εκλεισαν τα αυτιά τους στον αυτοκράτορα που συνεχώς τους βομβάρδιζε με φόβους και έφτιαχνε και νέους για να τους κάνει να φοβηθούν και να κάνουν αυτό που θέλει. Αρχισαν να φτιάχνουν τα πράγματα που χρειαζόντουσαν και να τα μοιράζονται μεταξύ τους, ώστε να μην μένει τίποτα για τον αυτοκράτορα. Και ο αυτοκράτορας του φόβου γινόταν ολοένα και πιο αδύναμος και πιο γυμνός,  γιατί δεν υπήρχε τίποτα να τους πάρει και με τίποτα δεν μπορούσε να τους φοβίσει.

Ετσι μια μέρα καθώς ανέτειλε ο ήλιος, ακούστηκε σε όλη την γη το νέο: ο αυτοκράτορας του φόβου πέθανε. Οι άνθρωποι ήταν ελεύθεροι και χαράς ευαγγέλια παιδιά μου πλημμύρισαν όλη την γη. Ακόμα και σε όσους ήταν ακόμα φοβισμένοι, πιστοί στον αυτοκράτορα, δεν τους φόβισαν, αλλά τους δίδαξαν την αλήθεια, τους έδειξαν τον εαυτό τους και τους πήραν μαζί τους.

Ετσι αδελφώθηκε ο κόσμος παιδιά μου και ο άνθρωπος έμαθε να ζει όμορφα, να σκέφτεται, να είναι ελεύθερος από τους φόβους και να γίνεται καλύτερος, αυτός και ο κόσμος του.

Ετσι σήμερα παιδιά μου, σας λέω να ξεχάσετε τους φόβους του αυτοκράτορα, να μην αφήνετε κανένα να σας φοβίσει γιατί τότε θα σας  εκμεταλλευτεί και να προχωράτε σε αυτό που βλέπετε πως είναι σωστό για όλους, χωρίς φόβο.

Ετσι λοιπόν μικρά μου ζήσαν αυτοί οι ήρωες καλά και εμείς μπορούμε να ζήσουμε καλύτερα … .

Κλείστε τώρα το φως και μην φοβάστε τίποτα.              

  

Μαρτίου 20, 2009

ΖΩΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΧΡΥΣΟΘΗΡΩΝ – ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ

Ο κόσμος των χρυσοθήρων … .

 Οι περισσότεροι θα έχετε διαβάσει για τους χρυσοθήρες που ξεχύθηκαν σε διάφορα μέρη του πλανήτη προκειμένου να ανακαλύψουν το πολύτιμο και πανάκριβο μέταλλο. Κάποιοι θα έχετε δει και ταινίες με πιο διάσημες τον «Χρυσοθήρα» του Τσάπλιν και τον «Θησαυρό της Σιέρα Μάντρε» του Τ. Χιούστον με τον Χ. Μπόγκαρτ, χαρακτηριστικές των επιδιώξεων, των σκοπών, των μέσων, της απληστίας, των κανόνων και της κουλτούρας των χρυσοθήρων.

Οι ίδιοι κανόνες όρισαν τον ρόλο και την πορεία των διαφόρων «κονκισταδόρες» και κατακτητών ανά τον πλανήτη, κατά την ανακάλυψή του από τον «πολιτισμένο» δυτικό κόσμο.

 Στον κόσμο των χρυσοθήρων  ένας είναι ο βασικός και μόνος κανόνας και σκοπός : ΤΟ ΚΕΡΔΟΣ, που φέρνει η κατοχή του χρυσού. Απέναντι στην κατοχή του χρυσού, που γίνεται μαζική φρενίτιδα, η ανθρώπινη ζωή, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια κάθε έννοια λογικής, σεβασμού και ανθρώπινης συμπεριφοράς υποχωρούν, χάνονται στα βάθη της απληστίας, που κυριαρχείται από τον σκοπό του χρυσοθήρα. Η αναζήτηση του «Ελ Ντοράντο» γίνεται για τον χρυσοθήρα διαρκής και συνεχής σκοπός, τα μάτια και το μυαλό του τυφλώνονται από τον σκοπό του κέρδους. Το «ζώο» αυτό ζει μόνο για την αναζήτηση του χρυσού την αναζήτηση του κέρδους  και δεν σταματά ποτέ και μπροστά σε τίποτα. Ο,τι και όποιος σταθεί μπροστά του καταπατιέται και εξοντώνεται με κάθε τρόπο.   Νόμος και κανόνας του χρυσοθήρα είναι μόνο το κέρδος, το κέρδος που παράγεται από την εύρεση του πολύτιμου μετάλλου. Κέρδος ατομικό και μεγάλο.

Η ίδια η κοινωνία και η δράση των χρυσοθήρων είναι έντονα και ελεύθερα ανταγωνιστική. Το πλαίσιο του ανταγωνισμού ορίζεται από τους ίδιους του χρυσοθήρες, κάθε προσπάθεια παρέμβασης και ρύθμισης εξαγριώνει τους χρυσοθήρες, τους στερεί την «ελευθερία» της κίνησης και της δράσης, την ελευθερία του ατομικού τους κέρδους. Αυτοί οι ίδιοι ρυθμίζουν τους κανόνες, χωρίζουν και ορίζουν περιοχές όπου ο καθένας θα ψάξει για τον δικό του χρυσό, για το δικό του κέρδος και όταν υπάρξει διαφωνία, μικροί στρατοί από ντόπιους θυσιάζονται για να λυθούν οι διαφορές.  

Οι χρυσοθήρες περνούν από διάφορα μέρη, διώχνουν ή κάνουν δικούς τους εργάτες, τους ντόπιους, καταστρέφουν τις ντόπιες κοινωνικές και παραγωγικές δομές, εκμαυλίζουν, εκπορνεύουν, επιβάλουν τον απαίσιο ατομισμό τους και τα αντίστοιχα δικά τους ήθη στην κουλτούρα κάθε τόπου. Διαλέγουν αυτοί τους τοπικούς άρχοντες, καθορίζουν οι ίδιοι τους «νόμους» και τον τρόπο εφαρμογής τους με γνώμονα το δικό τους κέρδος και όποιος αντιστέκεται χάνεται στο σκοτάδι … . Μετά το καταστροφικό σμήνος αυτό από ακρίδες, αφού καταφάει ό,τι βρει φεύγει προς νέα «Ελ Ντοράντο» , αφήνοντας πίσω του την ερήμωση. Το καραβάνι των χρυσοθήρων φεύγει για αλλού, για νέα χρυσορυχεία κερδών, ακολουθούμενο από κάθε λογής παρόχους υπηρεσιών, αφήνοντας πίσω τόπους και ανθρώπους καθημαγμένους και κατεστραμμένους. Αυτό επιβάλλει ο ένας και μοναδικός κανόνας της ζωής τους, το συνεχές κυνήγι του κέρδους.

 

Πολλοί θα αναρωτηθείτε γιατί τα έγραψα όλα αυτά, κάποιοι θα έχετε ήδη καταλάβει ότι ο κόσμος μας εξακολουθεί να είναι ο κόσμος των χρυσοθήρων, ο κόσμος του κέρδους. Παραδώσαμε τον πλανήτη μας στους «χρυσοθήρες», αυτούς αναγάγαμε σε ρυθμιστές του συνόλου της ζωής. Αυτοί ρυθμίζουν τους κανόνες και της χρυσοθηρίας και της ζωής μας, μόνοι τους, με βάση και σκοπό το δικό τους κέρδος. Αυτοί επιλέγουν και εμείς υπακούουμε … . Ιδιοι κανόνες, ίδια απληστεία, ίδιου τύπου ανταγωνισμοί, ίδιου τύπου διαχωρισμοί, ήθη και κουλτούρες, ίδιου τύπου ζωή ή ίδιου τύπου παράνοια. Ζωή των χρυσοθήρων και των δουλικών τους … .

Αυτός είναι ο πλανήτης μας, αυτή την κουλτούρα και σκέψη πρεσβεύουν οι «χρυσοθήρες» του πλανήτη και τίποτα δεν άλλαξε. Σκεφτείτε μόνοι σας και κάνετε τις αναγωγές σας. Θα καταλάβετε τι ακριβώς σημαίνει «ελεύθερη αυτορυθμιζόμενη αγορά» και όσα την ακολουθούν. Είναι οι νόμοι των χρυσοθήρων του κέρδους.

Δεν χρειαζόμαστε αναλυτές να μας πουν πως θα βοηθήσουμε τους χρυσοθήρες για να βρουν χρυσάφι και να εξασφαλίσουν την ικανοποίηση του σκοπού, του κέρδους. Αλλωστε οι ίδιοι είναι πάντα ανικανοποίητοι.

Δεν χρειαζόμαστε αναλυτές και «σοφούς» για να πουν στους χρυσοθήρες, πως θα αποκομίσουν περισσότερα κέρδη ή πως θα κερδίσουν περισσότερα από την δουλειά μας στα «ορυχεία» τους. Αυτοί εξυπηρετούν τον συνεχή νόμο των χρυσοθήρων … .

Δεν χρειαζόμαστε ούτε καν ηθικολόγους που προσπαθούν να εξισορροπήσουν τα πράγματα μεταξύ των λαών των ανθρώπων και των χρυσοθήρων, μεταξύ των κοινωνιών των ανθρώπων και των ατομιστών του κέρδους. Δεν τους χρειαζόμαστε γιατί και οι ίδιοι αποδέχονται την ύπαρξη, την λειτουργία και τα «δικαιώματα» των χρυσοθήρων στο κέρδος. Αρα και αυτοί στιλβώνουν την αηδία της παράνοιας και αποδέχονται ότι πάντα θα πρέπει αυτή να υπάρχει.  

Αυτό που χρειαζόμαστε είναι να απαλλαχθούμε από τους χρυσοθήρες, να τους διώξουμε, να απαξιώσουμε το χρυσάφι τους (που δεν το έχουμε άλλωστε και ανάγκη). Να φτιάξουμε τις δικές μας κοινωνίες της πραγματικής ανθρώπινης ελευθερίας, της πραγματικής ανθρώπινης προόδου, τις κοινωνίες της πραγματικής ζωής.    

 

   

Φεβρουαρίου 20, 2009

ΟΙ ΦΟΥΣΚΕΣ, ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ, Ο Φ.Π.Α. … Ο ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

«ΒΙΟΤΙΣΜΟΣ»

 

ΟΙ ΦΟΥΣΚΕΣ, ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ, Ο Φ.Π.Α. … Ο ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

 

Θα προσπαθήσω με απλά λόγια να δώσω την εικόνα της παγκόσμιας οικονομίας και κοινωνίας του καπιταλισμού για να γίνει κατανοητή η αθλιότητα και ο παραλογισμός του συστήματος.

 

 Α. Πως έχει σήμερα η παγκόσμια οικονομία.

Σήμερα η παγκόσμια οικονομία καθορίζεται από τις λεγόμενες αξίες (και υπεραξίες). Όπως έχω εκθέσει και παλαιότερα οι «αξίες» και οι «υπεραξίες» καθορίζουν το τι θα παραχθεί, πως, που και ποια «απόδοση» θα έχει για τους μετέχοντες στον κύκλο παραγωγής και εμπορίας του.

Το «σύστημα αξιών και υπεραξιών» έχει αποκόψει τον άνθρωπο παραγωγό από τον άνθρωπο καταναλωτή και έχει επιβάλει η παραγωγή να μην γίνεται «ορθολογικά», με βάση τις βιοτικές και πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων, αλλά να γίνεται με βάση τις «αξίες και τις υπεραξίες», δηλ. στην πραγματικότητα: αέρα κοπανιστό, διότι οι «αξίες και οι υπεραξίες» δεν είναι κάτι απτό και προσδιορίσιμο, αλλά στην πραγματικότητα αποτελούν αβάσιμες θεωρήσεις κάποιων ολιγαρχιών που ελέγχουν την παγκόσμια αγορά και κερδοσκοπούν από τις αξίες και τις υπεραξίες (οι τιμές πετρελαίου, σιτηρών και άλλων αγαθών μέσα στο 2008 αποδεικνύουν τα ανωτέρω). Αυτά για όσους πιστεύουν στις «αγορές» και στην «ελευθερία» τους, στην δυνατότητά τους δηλαδή να κάνουν ότι θέλουν για να στραγγίζουν και να στραγγαλίζουν τους ανθρώπους του πλανήτη. Η «δυναστεία» και τυραννίδα των αγορών πρέπει να σταματήσει.

Θεωρώ ότι οι αξίες και οι υπεραξίες είναι αέρας κοπανιστός πρώτα από όλα και κύρια, γιατί δεν υπάρχουν. Δεν έχουν οντολογική ταυτότητα και υλική ύπαρξη. Ανήκουν στην σφαίρα των θεωρήσεων. Στην πραγματικότητα υπάρχουν μόνο αγαθά και άνθρωποι, τα υπόλοιπα είναι θεωρητικά κατασκευάσματα των επιτηδείων.

Αν μιλήσει κάποιος για το χρήμα για να πει ότι είναι υλικό, μπορεί ο καθένας να του απαντήσει ότι είναι απλό χαρτί ή μέταλλο που ενσωματώνει θεωρητικά κάποια συσσωρευμένη «αξία» δηλ. και πάλι: μία θεώρηση, αέρα κοπανιστό και πλήρως ευμετάβλητο.

 

Β.  Η λειτουργία της παγκόσμιας οικονομίας

 

Η λειτουργία της παγκόσμιας οικονομίας του καπιταλισμού ήταν πάντα και είναι μια τεράστια άδικη, ανισοτική φούσκα αξιών και υπεραξιών, μια φούσκα κλοπής.

Μπορούμε να δούμε σχηματικά την λειτουργία της παγκόσμιας οικονομίας παίρνοντας το παράδειγμα της φούσκας.

Κάποιος, κάπου στον κόσμο, όχι για να εξυπηρετήσει ανθρώπινες ανάγκες, αλλά γιατί το σύστημα αξιών και υπεραξιών θέτει προϋποθέσεις κερδοφορίας αποφασίζει να παράγει φούσκες, μπαλόνια (όχι γιατί το έχει ανάγκη ο ίδιος, αλλά για να πουλήσει στις «αγορές»). Αφήνουμε κατά μέρος την παραγωγή των απαραίτητων υλικών, το πώς λειτουργεί και αυτή θα γίνει στο τέλος του παραδείγματος κατανοητό ότι είναι και αυτό κομμάτι του μηχανισμού της «φούσκας»,  του μπαλονιού. Στο ίδιο παράδειγμα, ως αέρας που φουσκώνει το  μπαλόνι εκλαμβάνεται η αξία, η υπεραξία και  το κέρδος που παράγεται από την θεώρηση και την διαφορά τους.

Παράγει λοιπόν ο παραγωγός την φούσκα. Επειδή για να την διαθέσει στρέφεται στον κυρίαρχο μηχανισμό, την αγορά, έρχεται ή καλείται η αγορά να την πάρει από τον παραγωγό. Αυτός θέλει να την φουσκώσει με κάποια αξία και υπεραξία για να έχει κέρδος. Τρομπάρει λοιπόν κάμποσες φορές με την τρόμπα για να φουσκώσει το μπαλόνι. 

Ερχεται η «αγορά», επιδιώκοντας αξίες και υπεραξίες και λέγοντας του διάφορα (όπως ότι υπάρχουν πολλοί άλλοι παραγωγοί, ότι δεν χωρούν τα φουσκωμένα μπαλόνια στο φορτηγό της, δηλ. ότι δεν έχουν συμφέρον αξίας και υπεραξίας από την δικαιοπραξία, διότι εάν φουσκώσει αυτός πολύ το μπαλόνι, αυτοί δεν θα μπορούν να βάλουν τον δικό τους αέρα – υπεραξία). Ο παραγωγός, θέλοντας να μην του μείνει το προϊόν στις αποθήκες του (άλλωστε έχει και άλλες εκκρεμείς ανάγκες που είναι ευνόητες και θα δούμε στην συνέχεια) αποφασίζει να ξεφουσκώσει λίγο το μπαλόνι και να το δώσει στους εκπροσώπους της «αγοράς».

Αυτοί παίρνουν το μπαλόνι και ξεκινούν να το φουσκώνουν, το φουσκώνουν, το φουσκώνουν όσο θέλουν και αυτοί κρίνουν (αυτό λέγεται εκτιμώμενη εμπορευσιμότητα προϊόντος). Μετά το δίνουν σε άλλους της αγοράς το φουσκώνουν και αυτοί, Το φουσκώνουν επίσης, διαφημιστές, μεταφορείς …. όποιος είναι κάτοχος του μπαλονιού το φουσκώνει με αξίες και υπεραξίες, δηλ. με αέρα κοπανιστό, όσο νομίζει ότι τον παίρνει και αντέχει. Αυτό είναι η αξία και η υπεραξία μια θεώρηση.

Στο τέλος και μετά από όλο αυτό το φούσκωμα κάποιος αποφασίζει να πωλήσει το μπαλόνι αυτό ανταλλάσοντας τον αέρα κοπανιστό του μπαλονιού, τις αξίες και υπεραξίες του, με άλλο αέρα κοπανιστό που περιέχεται στο χρήμα του αγοραστή. Το ποιος θα είναι ο αγοραστής και πόσα μπαλόνια θα πάρει εξαρτάται από τις ανάγκες του και τις δυνατότητές του σε χρήμα. Ετσι ένα ξεφούσκωτο μπαλόνι φτάνει να έχει ένα τεράστιο όγκο, ενσωματώνοντας αξία και υπεραξία, δηλ. τρομπαρισμένο αέρα, τον οποίο προσθέτει όσο θέλει και προλαβαίνει, όσο χωράει στο «φορτηγό» της απληστία ή τον ορέξεών του κάθε παράγοντας της «αγοράς».

Κάθε τρομπάρισμα,  κάθε κατόχου είναι μια προστιθέμενη αξία. Για αυτό και ο βασικός έμμεσος φόρος της Ε.Ε. ονομάζεται φόρος προστιθέμενης αξίας (Φ.Π.Α.). Θα μπορούσε βεβαίως καλύτερα να ονομάζεται Φόρος Προστιθέμενου Αέρα. Καθώς η αξία ενός προϊόντος από την ώρα της παραγωγής του μέχρι την ώρα της κατανάλωσης φουσκώνεται με πολύ αέρα. Οσο πιο πολύ αέρα χωρούν, τα προϊόντα – μπαλόνια του συστήματος, τόσο πιο «εμπορεύσιμα» και κερδοφόρα χαρακτηρίζονται.

Ετσι, οι αγορές πωλούν στην Ελλάδα π.χ. μήλα Χιλής και κανείς δεν λογαριάζει το οικονομικό και οικολογικό κόστος της μεταφοράς τους, όχι διότι εξυπηρετούν κάποια ανάγκη ή διότι είναι πιο νόστιμα από τα Ελληνικά, αλλά διότι τα έχουν πάρει εντελώς ξεφούσκωτα, σχεδόν δωρεάν από την Χιλή και μπορούν σε αυτά να προσθέσουν πολύ περισσότερο αέρα, δηλ. αξία, υπεραξία και συνεπώς κέρδος.

Η ίδια η τιμή του μήλου Χιλής στην Ελλάδα και στα άλλα μέρη του πλανήτη, δεν καθορίζεται με βάση κάποιο αντικειμενικό στοιχείο που έχει να κάνει με την ανάγκη κατανάλωσης, ούτε μπαίνει όριο στο πόσα τρομπαρίσματα υπεραξίας – κέρδους μπορεί να προχωρήσει κάποιος. Η τιμή καταναλωτή καθορίζεται από την καταναλωτική διάθεση και δυνατότητα των πελατών, η οποία είναι επίσης μετρήσιμη και υποστατή μόνο ως «αέρας».           

Η ίδια η παγκόσμια παραγωγή δεν είναι αποτέλεσμα υπολογισμού των ανθρωπίνων αναγκών ή συντονισμού για την προστασία των ανθρώπων και του πλανήτη, αλλά εξαρτάται άμεσα από τον «αέρα», την αξία και την υπεραξία, το κέρδος των αγορών και αυτών που κρατούν τα κλειδιά τους.

Τα προϊόντα στο πλανήτη δεν παράγονται με βάση τις ανάγκες των ανθρώπων, αλλά με βάση τον πόσο αέρα χωρούν, τι αξία και υπεραξία μπορούν να επιδεχθούν. Αλλιώς ο πλανήτης θα παρήγαγε κατά προτεραιότητα αγαθά που εξυπηρετούν τις κυρίαρχες ανθρώπινες βιοτικές ανάγκες και στην συνέχεια θα στρεφόταν στις δευτερεύουσες. Σήμερα ο πλανήτης αναλώνεται και οι άνθρωποι πεθαίνουν κατά εκατομμύρια από πείνα και ασθένειες αθλιότητας, διότι η παραγωγή καθορίζεται από τον «αέρα», από τις «αξίες και της υπεραξίες» της λεγόμενης αγοράς.

Για τον ίδιο λόγο παράγονται και υπερπαράγονται από πολλούς χίλια δυο άχρηστα σκουπίδια, με αποτέλεσμα λόγω υπερπαραγωγής πολλά να πετιούνται ή να μένουν στα ράφια της αγοράς.

Παράλληλα, τεράστιες ανθρώπινες δυνάμεις και ποσά ενέργειας αναλώνονται στην αλληλοκαταστροφή των ισορροπιών πιέσεων (αέρα και πάλι) που αποκαλείται ανταγωνισμός.   

Για τις συνέπειες της λειτουργίας του καπιταλισμού των αξιών και των υπεραξιών στην πλανητική σφαίρα που αποκαλούμε γη, δεν έχω να γράψω πολλά περισσότερα από τα αυτονόητα. Καταστρέψαμε τον πλανήτη, καταστρέψαμε το σπίτι το δικό μας και των παιδιών μας,  μέσα σε λιγότερο από 100 χρόνια,  για να φουσκώνουμε τις φούσκες της αγοράς !!!. Εχω να προσθέσω ότι το κόστος της παραγωγής των προϊόντων του καπιταλισμού και της μεταφοράς τους, στον πλανήτη, είναι οικολογικά εγκληματικό.

Και όλα αυτά χωρίς κανένα έλεγχο, διότι το θέλουν οι άνθρωποι της φούσκας, οι άνθρωποι των «αξιών και των υπεραξιών», που κατάφεραν πουλώντας αέρα κοπανιστό να γίνουν τα αδιαφιλονίκητα αφεντικά του πλανήτη και να αναγάγουν τον αέρα της φούσκας σε ρυθμιστή των πάντων.

 

Γ. ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΣΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΦΟΥΣΚΑΣ

Για να κινηθεί το σύστημα του αέρα χρειάζεται σημαντικές ποσότητες αέρα, καθώς οι «αγορές» είναι άπληστες και δεν τους αρκεί να τροφοδοτούν με αέρα μία μόνο λειτουργία ή πηγή φούσκας. Τρομπάροντας συνεχώς αέρα εξάντλησαν τις δικές τους δυνατότητες. Ετσι εφευρέθηκαν οι έμποροι του αέρα, οι τράπεζες, οι οποίες διαθέτουν ξένο αέρα, τον οποίο και εμπορεύονται προσθέτοντας τον δικό τους αέρα στον αέρα, τις δικές τους αξίες και υπεραξίες, στον αέρα των «αξιών».

Με τον τρόπο κατάφεραν να εμπορευτούν αέρα προς τον παραγωγό της φούσκας, όταν δεν έφτανε ο δικός του ή ήθελε να φτιάξει καλύτερο μπαλόνι από τον γείτονα – «ανταγωνιστή» του.

Κατάφεραν επίσης να εμπορευτούν αέρα προς την «αγορά» για να αποκτά και να φουσκώνει τα μπαλόνια.

Τέλος, κατάφεραν να εμπορευτούν αέρα κοπανιστό προς τον καταναλωτή που έχει ή οδηγήθηκε στην ανάγκη προμήθειας αγαθών με αέρα.

Ετσι οι τράπεζες έγιναν οι κυρίαρχοι του αέρα, ο οποίος απέκτησε δικό του ξεχωριστό αέρα, γέννησε αέρα (τόκο) και ξεχωριστές αξίες και υπεραξίες.

Στην πορεία της φούσκας, οι τράπεζες φρόντισαν να περιέχεται σε κάθε στάδιο από την παραγωγή μέχρι την κατανάλωση και ο δικός τους αέρας ή ο αποκλειστικά δικός τους αέρας.

Για να αποκτήσει θεσμική διάσταση η λειτουργία του αέρα , των αξιών και των υπεραξιών, παράλληλα με την αρχαία ενσωμάτωση της αέρα στο νόμισμα φρόντισαν ώστε να αποκτήσουν θεσμική κατοχύρωση και αποκλειστικότητα στην εμπορία του αέρα, από άλλο ένα μόρφωμα: το κατεξοχήν μόρφωμα εξουσίας και έννομης βίας που λέγεται κράτος. Ετσι η παραγωγή αέρα απέκτησε στον καπιταλισμό κρατική θεσμική προέλευση επιβαλλόμενη δια της κρατικής έννομης βίας, η οποία και προστατεύει την γέννηση και την κυκλοφορία του αέρα.

Η πορεία λοιπόν του αέρα ξεκινά στην φάση αυτή από την τη κρατική αδεία ενσωμάτωσή του, στο νόμισμα του αέρα (θεωρητική αξία). Το νόμισμα που περιέχει αέρα δανείζεται με ένα μικρό διαφέρον αέρα (τόκο) από το κράτος (ή άλλους αεριτζήδες) στις τράπεζες.

Εν συνεχεία οι τράπεζες δανείζουν με ένα μεγαλύτερο τόκο αέρα τον παραγωγό, με ένα ακόμα μεγαλύτερο τόκο την «αγορά» και τέλος με ένα ακόμα μεγαλύτερο τόκο αέρα τον τελικό καταναλωτή.

Η συνεχής αύξηση του τόκου – αέρα από στάδιο σε στάδιο ενσωματώνει και εξασφαλίζει την αξία – υπεραξία του αέρα των ίδιων των τραπεζών, αλλά και του αέρα με τον οποίο φουσκώνονται τα προϊόντα. Εάν π.χ. οι καταναλωτές αγόραζαν τον αέρα φθηνότερα από ότι η αγορά, ο παραγωγός ή οι τράπεζες, πλέον ο αέρας της αγοράς και των προηγουμένων, θα είχε υποαξία και όχι υπεραξία, θα γινόταν μη εκμεταλλεύσιμος και δεν θα προσέθετε αέρα (τόκο) στον αέρα των τραπεζών και των αγορών ή παραγωγών, αλλά θα του αφαιρούσε. Αυτή είναι η λεγόμενη εμπορική χρήση και αξία του νομίσματος – αέρα σε όλες του τις εκφάνσεις.

Επισημαίνω τρία σημαντικά στοιχεία:

α.. Ο τραπεζικός αέρας και η ανάγκη υπεραξίας του, αυξάνει τον συνολικό αέρα του προϊόντος, δηλ. αυξάνει την τιμή πώλησης του προϊόντος για να καλύψει και την τιμή – υπεραξία του τραπεζικού, αλλά και κρατικού αέρα σε κάθε φάση μέχρι τον καταναλωτή.

β.  Οι τράπεζες στην λογική του κέρδους από τον αέρα δημιούργησαν τα δικά τους προϊόντα προσδοκίας αξίας – υπεραξίας, δηλ. κέρδους από τον αέρα του αέρα που πωλούν στους άλλους. Είναι τα γνωστά συνθετικά προϊόντα που έσκασαν ως προσδοκία αέρα είς την τετάρτη, προκαλώντας την τελευταία παγκόσμια κρίση.

γ.      Τα κράτη στηρίζουν τις τράπεζες για να στηρίξουν τον δικό τους αέρα, διότι ο αέρας του νομίσματος προέρχεται από τα κράτη. Τα καπιταλιστικά κράτη εκδίδουν ή στηρίζουν την στο όνομά τους έκδοση του αέρα στην πρωταρχική του μορφή και τον χορηγούν προς περαιτέρω «αξιοποίηση» στις τράπεζες.

 

Δ. ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ

 

Όπως μπορείτε να εννοήσετε στην πραγματικότητα, η νομισματική ισορροπία βασίζεται στο σύστημα του αέρα. Υπολογίζεται και πάλι εκτιμητικά, ως εκτίμηση της ποσότητας και της ποιότητας του αέρα που συνδέονται με ένα νόμισμα. Στην πραγματικότητα πρόκειται για σύστημα ισορροπιών εικαζόμενων δυναμικών αέρα, που αντανακλάται ως αέρας που φουσκώνει τα παραγόμενα, σε αξιακή και υπεραξιακή εκτίμηση ενός νομίσματος (νόμισμα ετυμολογικά = νομιζόμενη αξία). Και πάλι στην περίπτωση αυτή, κατά τον κανόνα του αέρα, η αξία ενός νομίσματος υπολογίζεται με βάση την εικαζόμενη δύναμη πίεσης έναντι των άλλων και προκειμένου να γεμίσει το μπαλόνι του παραδείγματος.

Στην προσπάθεια ανταγωνισμού και επικράτησης, στο παιχνίδι των ανισοτήτων και ανισορροπιών του καπιταλισμού, ο καθένας από τους μετέχοντες προσπαθεί να φουσκώσει το μπαλόνι του με όσο το δυνατόν περισσότερο αέρα

 

Ε. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Η παγκόσμια οικονομία βασίζεται πάνω στον αέρα, σε αντικείμενα μη υπαρκτά, ούτε καν τεκμαιρόμενης ύπαρξης, αλλά σε αντικείμενα που αποτελούν θεωρητικές αξίες και υπεραξίες. Πρόκειται για κατά συνθήκην κατασκευάσματα, τα οποία οι άνθρωποι, εμείς οι κάτοικοι του πλανήτη δεν τα έχουμε ανάγκη.

Ανάγκη έχουμε τα αγαθά, την πρόσβαση σε αυτά, την χρήση τους.

Οι αξίες και οι υπεραξίες, είναι ο αέρας που φουσκώνει τα αγαθά για να παραχθεί για κάποιους κέρδος. Κέρδος εις βάρος των ανθρώπων, της ουσίας της ζωής, εις βάρος του πλανήτη.

Στην προσπάθεια ανταγωνισμού και επικράτησης, στο παιχνίδι των ανισοτήτων και ανισορροπιών του καπιταλισμού, ο καθένας από τους μετέχοντες προσπαθεί να φουσκώσει το μπαλόνι του με όσο το δυνατόν περισσότερο αέρα, να παραγάγει ολοένα μεγαλύτερες αξίες και υπεραξίες, μεγαλύτερη κέρδη από αέρα.  

Η γη ολόκληρη έχει κλειστεί μέσα στην εικονική φούσκα και οι ζωές πολλών κατοίκων της εξαρτώνται από το εάν θα σκάσει από το φούσκωμα ή όχι. Το σκάσιμο ης τραπεζικής φούσκας θα στερήσει από αέρα τις υπόλοιπες και κυρίως την παραγωγή. Μετά το ξεφούσκωμα του μηχανισμού θα είναι ολικό. Αυτό σημαίνει ότι όλως ο μηχανισμός παραγωγής θα ξεφουσκώσει και δεν θα έχει λόγο ύπαρξης, χρεωκοπίες ακόμα και κρατών θα ακολουθήσουν.

Όμως, αντί κάποιοι να ορίσουν κανόνες και διαδικασίες για το ξεφούσκωμα και την αλλαγή των μηχανισμών της παγκόσμιας οικονομίας, σκέπτονται το πως θα διατηρήσουν τον μηχανισμό της φούσκας και του φουσκώματος με αέρα, τεκμαρτών αξιών και υπεραξιών. Εάν το σκάσιμο του απατηλού συστήματος δεν συμβεί τώρα είναι βέβαιο πως δεν θα αργήσει να συμβεί. Αυτοί σκέπτονται την διατήρηση της φούσκας του αέρα ως μέσο λειτουργίας και καταδυνάστευσης του πλανήτη.  

Το ζήτημα λοιπόν και το πρόβλημα είναι συστημικό, αφορά την φούσκα των αξιών και υπεραξιών, αφορά τον εκφυλισμό της έννοιας των αγαθών που είναι προορισμένα για την ικανοποίηση των βιοτικών αναγκών του ανθρώπου. Κάποιοι τα μετέτρεψαν σε φούσκες.

Ζητώ να σκεφτείτε, να αντιληφθείτε πως η «ελεύθερη αγορά» κάποιων φουσκώνει ανεξέλεγκτα, χωρίς όρια και κανόνες τις αξίες και τις υπεραξίες, μετατρέποντας τον πλανήτη και κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα σε μία φούσκα.

 

ΣΤ.  ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΟΤΙΣΜΟΥ

 

Στο προηγούμενο κεφάλαιο αναφέρθηκα στην ανάλυση της παγκόσμιας φούσκας των αξιών και των υπεραξιών του κέρδους.

Όπως γράφτηκε: η παγκόσμια οικονομία βασίζεται πάνω στον αέρα, σε αντικείμενα μη υπαρκτά, ούτε καν τεκμαιρόμενης ύπαρξης, αλλά σε αντικείμενα που αποτελούν θεωρητικές αξίες και υπεραξίες. Πρόκειται για κατά συνθήκην κατασκευάσματα, τα οποία οι άνθρωποι, εμείς οι κάτοικοι του πλανήτη δεν τα έχουμε ανάγκη. Ανάγκη έχουμε τα αγαθά, την πρόσβαση σε αυτά, την χρήση τους. Οι αξίες και οι υπεραξίες, είναι ο αέρας που φουσκώνει τα αγαθά για να παραχθεί για κάποιους κέρδος. Κέρδος εις βάρος των ανθρώπων, της ουσίας της ζωής, εις βάρος του πλανήτη.

Συγκροτώντας την φιλοσοφική και πολιτική θεωρία του βιοτισμού θα πρέπει να θέσω τα ακόλουθα ως λύση για να ξεφύγουμε από το σύστημα της απάτης και της αυταπάτης :

 

Στ.1. Θα μπορούσαν να πουν πολλοί ότι το πρόβλημα μπορεί να λυθεί με παρεμβατικά μέτρα. Να υπάρξουν δηλαδή κανόνες για το ποιοι μπορούν να φουσκώνουν το μπαλόνι των αξιών και των υπεραξιών και μέχρι πόσο.

Η άποψη αυτή προσκρούει σε δύο βασικές αρνήσεις και έλλογες αντιρρήσεις:

α. Το σύστημα δοκιμάστηκε πολλές φορές και απέτυχε. Απέτυχε διότι στο παιχνίδι του φουσκώματος παίζουν και κράτη ολόκληρα (άρα οι πόλεμοι και οι καταστροφές αποτελούν συνέπεια της λογικής των ισορροπιών που αναλύθηκε πιο πάνω) ή ευνοούνται συγκεκριμένοι που τρομπάρουν το σύστημα, αλλά και διότι υπάρχουν χίλιοι δυο τρόποι να ξεγελαστεί το σύστημα ελέγχων και περιορισμών.

β. Εξακολουθεί το σύστημα να βασίζεται στο φούσκωμα, των αξιών και των υπεραξιών, άρα δεν αλλάζει κατά τις δομές του. Απλά περιορίζεται το μέγεθος της αυθαιρεσίας και της παγκόσμιας αδικίας, χωρίς να εξαλέιφει τον παραλογισμό, την αυθαιρεσία, την αδικία.

 

Στ.2 Ο βιοτισμός ή βιοτικός δημοκρατικός σοσιαλισμός έχει και πρέπει να έχει άλλη άποψη.

Στο κέντρο της ζωής και της λειτουργίας των κοινωνιών τίθεται ο άνθρωπος. Το παραγωγικό ζητούμενο είναι η κάλυψη των βιοτικών αναγκών όλων.

Αυτό είναι το 1ο στάδιο ανθρώπινης απελευθέρωσης και ισότητας.

Το 2ο στάδιο είναι η απελευθέρωση από την εργασία για την παραγωγή των βιοτικών αγαθών και την κάλυψη των αναγκών.

Αυτό θα σημάνει και το ξεκίνημα για την πραγματική πρόοδο του ανθρώπου.

Ετσι στο σύστημα του βιοτισμού καταργείται κάθε έννοια, αξίας και υπεραξίας, κάθε έννοια φούσκας – αέρα – κέρδους. Οι κοινωνίες υπολογίζουν με επιστημονικά κριτήρια τι χρειάζονται, το παράγουν, το νέμονται και το χρησιμοποιούν με ισότητα και σύνεση. Αποφασίζουν δημοκρατικά για την παραγωγή και κατοχή και άλλων αγαθών και εργάζονται για την παραγωγή τους.

Τα πλεονεκτήματα που προκύπτουν είναι πολυποίκιλα:

 

       Οι άνθρωποι απελευθερώνονται από τις εξαρτήσεις που βασίζονται στις βιοτικές ανάγκες αφού τις έχουν εξασφαλισμένες και εγκαθιδρύεται πραγματική ισότητα και πραγματική δημοκρατία ελευθέρων και μη εξαρτημένων ανθρώπων.

       Δεν αναλώνονται άνθρωποι, ώρες εργασίας και ζωής, τεράστια ποσά ενέργειας και δράσης για το φούσκωμα των αξιών και των υπεραξιών, τους ανταγωνισμούς, τις άχρηστες υπερπαραγωγές και τα πλεονάσματα. Ο πλανήτης διασώζεται και η ανθρωπότητα μπαίνει σε μία νέα φάση: μια φάση ουσιαστικής εξέλιξης.

       Οι άνθρωποι και οι δυνάμεις που απασχολούνται με το φούσκωμα και τον ανταγωνισμό εντάσσονται στην παραγωγή και έτσι ο χρόνος εργασίας όλων γίνεται μικρότερος, άρα η ελεύθερη ζωή περισσότερη.

       Τα κράτη και οι λαοί απελευθερώνονται από το κυνήγι των ισορροπιών του αέρα, τις αντιπαραθέσεις. Οι τεράστιες δυνάμεις που σπαταλιούνται στο παιχνίδι αυτό χρησιμοποιούνται γίνονται πλέον από τις κοινωνίες.

       Αντί του κριτηρίου του ανταγωνισμού κυριαρχεί διεθνικά το κριτήριο της συνδρομής και της αλληλοστήριξης.

       Σταδιακά και ως στόχος τίθεται η απελευθέρωση των ανθρώπων από την ανάγκη εργασίας για την παραγωγή των βιοτικών αγαθών. Η απελευθέρωση από το άγχος αυτό δίνει στους ανθρώπους την δυνατότητα της αναζήτησης της πραγματικής προόδου του είδους μέσα σε συνθήκες παγκόσμιας ισότητας.

Τα υπόλοιπα είναι αυτονόητα, προκύπτουν από τα πιο πάνω … .

 

Ας ξεθεμελιώσουμε λοιπόν το αστείο και άδικο σύστημα της φούσκας, του αέρα, των αξιών και των υπεραξιών που μας καταδυναστεύει πολλούς αιώνες τώρα.

Ας δούμε το τι συμβαίνει πεντακάθαρα και ας προχωρήσουμε με την μεγάλη υπόθεση του «βιοτισμού».

Ας δώσουμε στην ζωή μας το νόημα που της αξίζει.

Φεβρουαρίου 13, 2009

ΠΡΟΧΕΙΡΟ ΛΕΞΙΚΟ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Για να συνοψίσω σε ένα προχειρότατο λεξικό μερικές έννοιες για το «μέλλον» . 

Τώρα μπορεί κάποιοι ή κάποιες να μπερδευτούν χειρότερα. 

Εδώ είμαστε για να τα συζητήσουμε.  

ΠΡΟΧΕΙΡΟ ΛΕΞΙΚΟ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

 

Ανθρωπος:  Η κεντρική και κυρίαρχη αξία του συστήματος του «βιοτισμού».

Βιοτικές ανάγκες : Η βάση της ανθρώπινης ύπαρξης, ο μόνος αναγκαίος νόμος του ανθρώπου, ο νόμος της ζωής. Ζωή, τροφή, ασφάλεια, ό,τι στηρίζει άμεσα και αναγκαία την επιβίωση του ανθρώπου. Εκτός από τις υλικές υπάρχουν και «άυλες» με πρώτιστη την κοινωνική ισότητα και την απόλαυση των αγαθών που απαρτίζουν τα ανθρώπινα κοινωνικά αγαθά.

Δίκαιη κοινωνία – Δίκαιο κράτος: Αυτό που εξασφαλίζει σε κάθε άνθρωπο την ίση απόλαυση των βιοτικών του αναγκών, υλικών και άυλων, ουσιωδών και αποφασισμένων (αυτές που μια κοινωνία αποφασίζει). Κριτήριο η συμμετοχή του ανθρώπου στο παραγωγικό γίγνεσθαι. Μέθοδος απόφασης: η πραγματική άμεση δημοκρατία παντού. 

Ανθρώπινη ελευθερία : Η πραγματική ελευθερία που είναι άμεσα συναρτημένη με την βεβαιότητα της κοινωνικής κάλυψης των βιοτικών αναγκών.

Παραγωγή βιοτικών αναγκών: Ο μόνος στόχος της δίκαιης κοινωνίας. Αποφασίζονται οι βιοτικές ανάγκες. μετριούνται και αποτελούν τον κοινωνικό παραγωγικό στόχο.

Μέθοδος οργάνωσης παραγωγής: Η κοινή ίση και ισότιμη προσπάθεια εθελοντών για την ανάληψη κάθε αναγκαίας δράσης. Οπου δεν υπάρχουν εθελοντές κλήρωση και εκ περιτροπής εργασία όλων.

Αξίες – υπεραξίες : Καταργούνται, στόχος των κοινωνιών η κάλυψη των βιοτικών αναγκών και η αμεσότητα στην σχέση ανθρώπου –παραγωγού, ανθρώπου – καταναλωτή.

Χρήμα: Αχρείαστο και βδελυρό. Η ικανοποίηση των βιοτικών αναγκών από την κοινωνική προσπάθεια το καθιστά άχρηστο. Αντικαθίσταται από την κάρτα βιοτικών αναγκών.

Κέρδος: Ο νευρώνας του καπιταλισμού. Κέρδος για κάποιον σημαίνει στέρηση για τους άλλους, καθώς όλα είναι πεπερασμένα και συγκεκριμένα μεγέθη. Ο καπιταλισμός καταστρέφεται δημιουργώντας οικονομικές μονάδες που λειτουργούν χωρίς κέρδος. Το μόνο κέρδος είναι οι μισθοί των εργαζομένων, μέχρι να καταργηθούν και αυτοί.

Αγορά: Κοινωνικός μηχανισμός που έχει ως αντικείμενο την επί κέρδει προμήθεια των βιοτικών αναγκών των ανθρώπων (πραγματικών ή και τεχνητών). Ως είναι ευνόητο καταργείται ως άχρηστος. Οι μετέχοντες σε αυτόν απασχολούνται στην παραγωγή.    

Προμήθεια βιοτικών αναγκών: Ευθύνη της κοινωνίας. Αυτοματοποιείται με αυτόματους προμηθευτές και ατομικές κάρτες προμήθειας. Πάλι εξοικονομούνται ανθρώπινες δυνάμεις για την παραγωγή και προς το συμφέρον όλων.

Φύση:         Είναι το σπίτι μας, το παρόν και το μέλλον μας, δεν εννοείται η καταστροφή της.

Δημοκρατία : Η πραγματική, η άμεση δημοκρατία των ελεύθερων ίσων ανθρώπων είναι ο μοναδικός πολιτικός θεσμός για την λήψη αποφάσεων της κοινωνίας, πάντα με γνώμονα τις αρχές του συστήματος.

Σχέσεις στην παραγωγή: Ισότητα των συμπαραγωγών ανθρώπων.

Κράτος: Μετατρέπεται σε «κοινό». Σε κοινωνικό μηχανισμό που υλοποιεί άμεσα τις αποφάσεις της κοινωνίας. Αποσύνθεση του εξουσιαστικού γραφειοκρατικού του ρόλου.    

Παιδεία: Ο μηχανισμός ολοκλήρωσης της ανθρώπινης γνώσης, στρέφεται προς τον άνθρωπο και έχει στόχο να του δώσει να εφόδια να κατανοήσει το γίγνεσθαι και να σκεφτεί ελεύθερα και αδέσμευτα.

Δυνατότητα επιλογής : Ελεύθερη, ο άνθρωπος έχει την δυνατότητα να επιλέξει μεταξύ ενός συνόλου παραγόμενων αγαθών, αντικαθιστώντας κάτι με κάτι άλλο.   

Κάρτα βιοτικών αναγκών: Αντικαθιστά το χρήμα. Σε αυτή είναι εγγεγραμμένες οι βιοτικές ανάγκες – αγαθά που κάθε άνθρωπος μπορεί να απολαύσει και οι αναγκαίες ποσότητες.

Μισθωτή εργασία: Καταργείται ως έμμεση δουλεία και μειωτικός για τον άνθρωπο θεσμός.

Επιχειρηματίας: Αυτός ο άπληστος, δεν μας χρειάζεται για να μας παίρνει κέρδη (μεγαλύτερα μερίδια), να δημιουργεί ανισότητες και να μας πολεμά.

Τεχνολογία: Κοινό κτήμα της ανθρωπότητας. Η εκμετάλλευσή της υπέρ όλων των ανθρώπων. 

Εφεύρεση: Αποτέλεσμα της ανθρώπινης ελευθερίας, της χαράς της πραγματικής ζωής και όχι της εξοντωτικής μισθωτής εργασίας.

Εφευρέτης: Ο δικός μας άνθρωπος, αυτός που μας δίνει την δυνατότητα να ζούμε καλύτερα. Βραβεύεται και τιμάται με απόφαση όλων.

Χρηματιστήρια, τράπεζες κλπ.: ποιος και γιατί τα χρειάζεται; Καταργούνται.

Διεθνής κοινότητα: Αλληλοσεβασμός, αλληλοβοήθεια, στήριξη χωρίς δουλείες και ανταλλάγματα. Οι λαοί μπορούν να χαρίζουν ή να ανταλλάσουν προϊόντα που παράγουν για να στηρίξουν ο ένας τον άλλο.

Διεθνείς οργανισμοί: Οργανισμός παγκόσμιας βιοτικής συγκρότησης. Εκεί οι λαοί δηλώνουν και συμφωνούν τις ανάγκες τους και βρίσκουν τρόπους αλληλοβοήθειας για την κάλυψή τους.   

Πόλεμος: Αγνωστη λέξη. Οποιος κάνει πόλεμο μένει εκτός διεθνούς κοινότητας. Συνδρομή υποχρεωτική των άλλων στον αμυνόμενο.

Μετανάστευση: Αν είναι αναγκαία για βιοτικούς λόγους, οι λαοί ορίζουν την αναγκαιότητα και το μέτρο. Στήριξη της βιοτικής οικονομίας κάθε λαού στον τόπο του.

Υπερπαραγωγή, υπερανάλωση φυσικών πόρων: Το ένα φέρνει το άλλο. Δεν χρειάζονται.

Βιοτισμός: Η θεωρία των βιοτικών αναγκών.             

Βιοδημοκρατία: Το πολιτικό σύστημα της θεωρίας των βιοτικών αναγκών.

Ιανουαρίου 13, 2009

ΜΠΟΫΚΟΤΑΖ Ν.ΙΝΚΑ, ΙΝΚΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, ΒΙΟΖΩ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΑΖΑ (ΘΕΜΑΤΑ)

Πρέπει να τεθούν και να επεξηγηθούν κάποια καίρια θέματα και ζητήματα που αφορούν το μποϋκοτάζ.

Προχωρούμε και θα νικήσουμε

ΘΕΜΑ 1ο : ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΟΥ ΜΠΟΫΚΟΤΑΖ

 

Ο σκοπός του μποϋκοτάζ είναι πολύπλευρος και ουσιαστικός και είθε να τον κατανοήσουμε σύντομα όλοι οι πολίτες του πλανήτη, δημιουργώντας ένα δικό μας πάγιο κοινωνικό θεσμό υπέρ της ειρήνης και κατά του πολέμου: όποιος επιτίθεται κατά άλλου κράτους, όποιος επιτίθεται κατά αμάχων και υποδομών της ζωής τους αυτομάτως θα μποϋκοτάρεται από την παγκόσμια κοινότητα των πολιτών.

 

Αναφέρουμε μερικούς από τους κύριους σκοπούς του μποϋκοτάζ.

Εχει σκοπό να αποτελέσει εκδήλωση της δυσαρέσκειας και αντίθεσης των πολιτών/καταναλωτών (όλοι είμαστε) στον πόλεμο, στον θάνατο, στον βομβαρδισμό αμάχων πολιτών και στην καταστροφή των υποδομών που στηρίζουν την ζωή τους. Εχει σκοπό να ενισχύσει την ειρήνη και την αξία της ανθρώπινης ύπαρξης και ζωής.

Εχει σκοπό να αποτελέσει σημαντικό οικονομικό αποτρεπτικό παράγοντα για όσους πράττουν ή σκέπτονται να πράξουν τα ανωτέρω.

Εχει σκοπό να δυσχεράνει και, ει δυνατόν, να σταματήσει την άμεση ή έμμεση χρηματοδότηση των πολεμικών επιχειρήσεων μέσα από την εισροή κεφαλαίων στο κράτος που διαπράττει τις ενέργειες αυτές.

Εχει σκοπό να δημιουργήσει εσωτερικούς αποτρεπτικούς παράγοντες για τους πολίτες και τις εταιρείες του κράτους που επιτίθεται, καθώς θα πιέσουν οι ίδιες (λόγω απώλειας «αγορών» και κερδών) να μην υπάρχουν τέτοια φαινόμενα και να προτιμηθούν ειρηνικές λύσεις στην επίλυση των προβλημάτων και διαφορών.

Από την αμιγώς θεωρούμενη πλευρά του καταναλωτικού δικαίου και της δράσης του κινήματος των καταναλωτών, αναφέρεται στο πλαίσιο  της «ηθικής» των εταιρειών και του εμπορίου, που ενεργοποιούνται σε κράτος που διαπράττει τέτοιου είδους ενέργειες και ενισχύουν με την οικονομική και λοιπή τους διάσταση το επιτιθέμενο κράτος και την οικονομία του. Τα σχετικά παραδείγματα δράσης του καταναλωτικού κινήματος είναι πάμπολλα.

Εχει επίσης σκοπό να συνειδητοποιήσει τους πολίτες/καταναλωτές τόσο στην πολιτική διάσταση και δυνατότητα της αγοραστικής τους δύναμης, όσο και στην έρευνα και επιλογή των προϊόντων που προμηθεύονται.

Στους ανωτέρω βασικούς σκοπούς μπορούν να προστεθούν δεκάδες άλλοι συναφείς ή μη. 

Το μποϋκοτάζ δεν στρέφεται κατά λαών, προσπαθεί μόνο να παρεμποδίσει τον πόλεμο και τις άθλιες συνέπειές του. Προσπαθεί να αποτελέσει εκδήλωση της παγκόσμιας δυσαρέσκειας στην εγκληματική φύση του πολέμου και της δολοφονίας αμάχων. Προσπαθεί να δώσει στον επιτιθέμενο λαό την συνείδηση της αξίας της ανθρώπινης ζωής κάθε ανθρώπου και της ίδιας της ειρήνης.

 

ΘΕΜΑ 2ο : ΠΟΙΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΑΦΟΡΑ ΤΟ ΜΠΟΫΚΟΤΑΖ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ.

 

Το μποϋκοτάζ αφορά (και πρέπει να αφορά) τα προϊόντα που έχουν προέλευση κατασκευής το κράτος του Ισραήλ. Αφορά δηλ. τα  «ΜADE IN ISRAEL» προϊόντα.

            Στο διαδίκτυο κυκλοφορεί μία λίστα εταιρειών που εμφανίζεται ως λίστα εταιρειών ισραηλινών συμφερόντων. Την λίστα έδωσε στην δημοσιότητα αραβικό / ισλαμικό site με έδρα την Μεγ. Βρετανία.  Όμως, από τις πληροφορίες που δίνει το ίδιο το site προκύπτει ότι οι περισσότερες από τις εταιρείες αυτές έχουν απλώς εγκαταστάσεις ή σημαντικές εμπορικές συναλλαγές με το Ισραήλ (όπως έχουν ως πολυεθνικές σε πολλά κράτη του κόσμου).

Κατά συνέπεια, το μποϋκοτάζ των εταιρειών αυτών ως Ισραηλινών δεν αποτελεί ορθά αιτιολογημένη θέση και βέβαια δεν εντάσσεται στο παρόν μποϋκοτάζ υπέρ της ειρήνης (ως γενικό μποϋκοτάζ κατά πολυεθνικών θα μπορούσε να τεθεί, υπό άλλη όμως βάση). Στο πλαίσιο της δράσης των εταιρειών αυτών είναι σαφές ότι το μποϋκοτάζ μπορεί κάλλιστα να αφορά τα προϊόντα τους που παράγονται στο κράτος του Ισραήλ.

Είναι επίσης σαφές ότι το μποϋκοτάζ πρέπει να αφορά και αφορά κάθε εξω-ισραηλινή εταιρεία που στηρίζει άμεσα χρηματικά (φανερά ή κρυφίως) το επιτιθέμενο κράτος με αποφάσεις και τρόπους που είναι αντίθετοι με την αμιγώς εμπορική της λειτουργία. Εάν δηλ. μια εταιρεία συγκεντρώνει εισπράξεις της ή κεφάλαια προκειμένου να χρηματοδοτήσει ένα επιτιθέμενο κράτος. Αυτό είναι απαράδεκτο και πρέπει να στηλιτεύεται μαζί με την εταιρεία που το πράττει.

Στο διαδίκτυο επίσης κυκλοφορεί η πληροφορία ότι ο κωδικός 729 ΧΧΧΧΧΧ, δηλ. κωδικός barcode που αρχίζει από 729 σημαίνει προέλευση από το κράτος του Ισραήλ. Δυστυχώς, για όσους θα ήθελαν εύκολα να μπορούν να διακρίνουν αυτή η πληροφορία αφορά μεν τον οργανισμό κωδικοποίησης του Ισραήλ, χωρίς να είναι απόλυτα ακριβής και κυρίως απόλυτα ασφαλής. Ο αριθμός αυτός αφορά τον οργανισμό / εταιρεία που δίνει κωδικοποίηση συσκευασίας με barcode. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να αφορά απλώς μια εταιρεία που μόνο συσκευάζει για λογαριασμό άλλου και τίποτα περισσότερο. Επίσης μπορεί μια ισραηλινή εταιρεία να έχει λάβει τέτοιο σύστημα κωδικοποίησης από την Ελλάδα ή άλλη χώρα και να εμφανίζεται με άλλο κωδικό ή αντίστροφα να έχει λάβει τέτοιο σύστημα μια μη ισραηλινή εταιρεία από το σχετικό γραφείο του Ισραήλ. Είναι μία ένδειξη και δεν είναι απόλυτη απόδειξη. (Δείτε σχετικά το http://helpdesk.gs1.org/c360.Portal/Def.aspx?OrgName=GS1&tabId=23a72820577a443aac45d2bbbe95e706&linkId=a2bea9bdde4f41cc83e06cfbaa4bbb27&Number=KBA-01240&operation=KBDETAILS).

Σαφή εικόνα μπορεί να έχει κάποιος από τον έλεγχο της χώρας προέλευσης που πρέπει υποχρεωτικά να αναγράφεται στην συσκευασία προϊόντων εκτός Ε.Ε. . Ο έλεγχος του barcode και η εύρεση του παραγωγού ή συσκευαστή μπορεί να γίνει στην ιστοσελίδα: http://gepir.gs1.org/V31/xx/  . Οποιος θέλει να ελέγξει μερικά προϊόντα καλό θα ήταν να ενημερώσει και τους υπόλοιπους.

 

ΘΕΜΑ 3ο : ΠΟΙΕΣ ΟΙ ΕΜΠΟΡΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΕΛΛΑΔΑΣ – ΙΣΡΑΗΛ

 

Γράφτηκε ότι δεν εισάγουμε παρά ελάχιστα από το Ισραήλ και διάφορα άλλα τοιαύτα. Αυτό είναι λάθος, η Ελλάδα είναι σημαντικότατος εισαγωγέας προϊόντων του Ισραήλ. Αντιγράφουμε από έκθεση του ΥΠ. Εξωτερικών (Β3 Δ/νση Οικ.Σχέσεων με χώρες Β.Αφρικής, Μ.Ανατολής και χώρες Κόλπου)

 

« ΔΙΜΕΡΕΙΣ ΕΜΠΟΡΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

 

Σύμφωνα με στοιχεία της Ισραηλινής Στατιστικής Υπηρεσίας, η ΕΕ ήταν ο κυριότερος εμπορικός εταίρος του Ισραήλ το 2006, αφού από τις χώρες-μέλη της προήλθε το 37,4% των συνολικών εισαγωγών του. Παράλληλα, αποτέλεσε τη δεύτερη εξαγωγική αγορά του Ισραήλ μετά τις ΗΠΑ (38,42%), απορροφώντας το 27,32% των συνολικών ισραηλινών εξαγωγών. Ο συνολικός όγκος εμπορικών συναλλαγών με τις χώρες ΕΕ σημείωσε ελαφρά αύξηση σε σχέση με το 2005. Ωστόσο, με τις περισσότερες χώρες της ΕΕ το Ισραήλ παρουσίασε αρνητικό ισοζύγιο με  συνολικό έλλειμμα της τάξεως των 5,166,9 εκ. δολαρίων. Το γεγονός αυτό μπορεί εν μέρει να αποδοθεί στην μείωση της παραγωγικής δραστηριότητας και τη συνακόλουθη αύξηση των εισαγωγικών αναγκών της ισραηλινής οικονομίας, ως συνέπεια του θερινού πολέμου στο Ν.Λίβανο.

 

Μεταξύ των κυριότερων εμπορικών εταίρων του Ισραήλ εντός της ΕΕ για το έτος 2006, με βάση το συνολικό όγκο εμπορίου, η Ελλάδα κατέχει την 9η θέση (στις πρώτες θέσεις βρίσκονται το Βέλγιο, η Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ολλανδία η Ιταλία και η Γαλλία). Με βάση τις ισραηλινές εξαγωγές προς χώρες ΕΕ, η παραπάνω κατάταξη δεν διαφοροποιείται, ενώ, με γνώμονα τις εισαγωγές, η Ελλάδα βρίσκεται στην 10η (οι σημαντικότερες εισαγωγικές αγορές για το Ισραήλ εντός της ΕΕ το 2006 ήταν το Βέλγιο, η Γερμανία, το ΗΒ, η Ιταλία, η Ολλανδία και η Γαλλία).

 

Όσον αφορά τις διμερείς εμπορικές συναλλαγές Ελλάδος-Ισραήλ παρατηρούμε αναλυτικότερα:

 

Σύμφωνα με στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, ο όγκος των διμερών συναλλαγών παρουσίασε σταθερή αύξηση κατά την τελευταία τετραετία, η οποία ενισχύθηκε σημαντικά το 2006 (49,5%). Ο ρυθμός αύξησης των ελληνικών εξαγωγών προς το Ισραήλ παρέμεινε επίσης σταθερός κατά το εν λόγω διάστημα, με εξαίρεση το 2006, κατά το οποίο οι ελληνικές εξαγωγές προς το Ισραήλ υπερδιπλασιάστηκαν.

 

Αντίθετα, οι ισραηλινές εξαγωγές προς την Ελλάδα σημείωσαν το 2006, άνοδο κατά πολύ χαμηλότερη (5,8%) με αποτέλεσμα το εμπορικό ισοζύγιο των δύο χωρών να καταγράψει για πρώτη φορά στην περίοδο αναφοράς πλεόνασμα για την Ελλάδα, της τάξεως των 55,5 εκ. ευρώ.

 

 

 

 

ΔΙΜΕΡΕΣ  ΕΜΠΟΡΙΟ  Ελλάδος – Ισραήλ

 

2003

2004

2005

2006

2007

Ελλ.Εξαγωγές (Χ)

103,9

97,3

107,8

232,2

121,6

Ελλ.Εισαγωγές (Μ)

185,7

175,6

168,6

176,7

212,5

% Συνόλου Εξαγωγών

0,86%

0,78%

0,76%

1,39%

0,70%

% Συνόλου Εισαγωγών

0,46%

0,41%

0,38%

0,34%

0,38%

Όγκος Εμπορ. (Χ+Μ)

289,7

272,9

276,5

409

334,2

Εμπ. Ισοζύγιο (Χ-Μ)

-81,7

-78,2

-60,7

55,5

-90,8

Πηγή: ΕΣΥΕ                                                                                         Ποσά σε εκ. €

 

 

Για το έτος 2007, οι ελληνικές εξαγωγές σημείωσαν κάμψη κατά 47,6% ενώ οι Ισραηλινές εξαγωγές προς την Ελλάδα αυξήθηκαν κατά 20,2% σε σχέση με το 2006. Ομοίως, ο συνολικός όγκος των διμερών εμπορικών συναλλαγών κατέγραψε μείωση της τάξεως των 74,8 εκ. ευρώ  (-18,2%) και το εμπορικό ισοζύγιο υπήρξε ελλειμματικό κατά 90,8  εκατ. ευρώ, εις βάρος της Ελλάδος, κατά το ίδιο διάστημα.»

 

Θέμα 4ο : ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΙΣΡΑΗΛΙΝΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΠΟΥ ΕΙΣΑΓΟΥΜΕ

 

Δεν μπορούμε να αναφερθούμε σε εταιρείες παραγωγής (δεν πρόκειται π.χ. για αυτοκίνητα). Ο έλεγχος πρέπει να γίνεται από τον καταναλωτή με τους πιο πάνω τρόπους, κυρίως με την αναγραφόμενη χώρα προέλευσης και την ερώτηση στον προμηθευτή του.

Παραθέτουμε κατάλογο με προϊόντα που εισάγονται στην Ελλάδα από το Ισραήλ κατά κατηγορία, ώστε οι καταναλωτές να είναι ενήμεροι και υποψιασμένοι στις αγορές τους.

 

ΙΣΡΑΗΛΙΝΕΣ ΕΞΑΓΩΓΕΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΤΟΥΣ 2007

(κύριες κατηγορίες προϊόντων),  σε εκατομ. $ ΗΠΑ

Στατιστ. Κεφάλ.

 

2007

2006

%

2007

0% μετ.

2007/2006

 

ΣΥΝΟΛΟ

289,5

273,1

 

6%

I

Ζώντα ζώα, προϊόντα ζωικού βασιλείου                                 

0,3

0,2

0,10%

50%

II

Προϊόντα φυτικού βασιλείου

8,5

7,1

2,93%

19,71%

III

Λίπη, έλαια ζωικά-φυτικά         

0,0

0,0

0%

                  0%

IV

Έτοιμα τρόφιμα, καπνός  

10,1

5,3

3,48%

90,5%

V

Ορυκτά προϊόντα

2,0

4,2

0,69%

-52,38%

VI

Προϊόντα χημικών βιομηχανιών  

81,5

94,8

28,15%

-14,02%

VII

Πλαστικά, ελαστικά προϊόντα

40,2

27,1

13,88%

48,3%

VIII

Δέρματα-γουναρικά 

0,1

0,0

0,03%

 

IX

Ξυλεία -Κάρβουνα-Φελλός

0,3

0,3

0,10%

0%

X

Χαρτομάζα και χαρτικά προϊόντα

6,6

5,7

0,31%

15,78%

XI

Κλωστοϋφαντουργικά 

12,4

10,6

4,28%

16,98%

XII

Υποδήματα

0,0

0,0

       0%

                 0%

XIII

Τεχνουργήματα πέτρας, τσιμέντο, ασβέστης, κεραμικά και γυαλικά

14

12,6

4,83%

11,11%

XIV

Πολύτιμες πέτρες, πολύτιμα μέταλλα, κοσμήματα και ψευδοκοσμήματα

7,1

4,6

2,45%

54,34%

XV

Βασικά μέταλλα και προϊόντα αυτών

29,5

10,2

10,18%

189,21%

XVI

Μηχανήματα, ηλεκτρ. συσκευές και συσκευές αναπαρ. ήχου και εικόνας

59,6

49,9

20,58%

19,43%

XVII

Αυτοκίνητα, αεροσκάφη, πλοία και σχετικό μεταφορικό υλικό 

0,6

29,4

0,2%

-97,95%

XVIII

Οπτικά, φωτογραφικά, όργανα μετρήσεως και ιατρικά εργαλεία

15,4

9,9

5,31%

55,55%

XX

Διάφορα βιομηχανικά προϊόντα

1,0

0,6

0,34%

66,6%

XXI

Είδη συλλογών 

0,0

0,1

0%

-100%

 

Διάφορα μη ταξινομ. προϊόντα

0,1

0,2

0,034%

-50%

 

ΣΥΝΟΛΟ χωρίς διαμάντια

283,4

269,2

 

5,27%

Πηγή: Ισραηλινή Κεντρική Στατιστική Υπηρεσία, Επεξεργασία : ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΕΛΛΑΔΑΣ στο ΙΣΡΑΗΛ.

 

Οι καταναλωτές που προμηθεύονται προϊόντα από τις ανωτέρω κατηγορίες καλό θα ήταν να ψάχνουν τις ετικέτες και να ζητούν από τον προμηθευτή πληροφορίες και έγγραφα που αποδεικνύουν την προέλευση. Εάν δεν είναι ικανοποιημένοι από τις απαντήσεις να αποφεύγουν την αγορά.

Ιανουαρίου 12, 2009

ΕΝΩΣΕΙΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ : ΜΠΟΫΚΟΤΑΖ ΣΤΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ΟΣΟ ΔΙΑΡΚΕΙ Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΓΑΖΑ

ΕΝΩΣΕΙΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ : ΜΠΟΫΚΟΤΑΖ ΣΤΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ΟΣΟ ΔΙΑΡΚΕΙ Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΓΑΖΑ

Ν. ΙΝΚΑ (ΙΝ.ΚΑ.) , ΙΝΚΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, ΒΙΟΖΩ  

Ο ελληνικός λαός παρακολουθεί με θλίψη και οργή τις εικόνες τρόμου, φρίκης και θανάτου που φτάνουν από την Γάζα. Οι βομβαρδισμοί πόλεων, οι δολοφονίες μικρών παιδιών και αμάχων από τις πολεμικές μηχανές δεν μπορεί να είναι κομμάτι του κόσμου που θέλουμε και οραματιζόμαστε, δεν είναι εικόνες που τιμούν τον ανθρώπινο πολιτισμό, εάν θέλουμε να πιστεύουμε πως υπάρχει τέτοιος.

Η βία και ο θάνατος πρέπει να σταματήσουν, είτε αυτές προκαλούνται από την υπερεξοπλισμένη πολεμική μηχανή του Ισραήλ, είτε από τις πρωτόγονες τυφλές ρουκέτες της Χαμάς.

Οι Παλαιστίνιοι πρέπει να αφεθούν να ζήσουν σε συνθήκες που εξασφαλίζουν την ζωή, την ασφάλεια τους, αλλά και την κάλυψη των βιοτικών τους αναγκών. Δικαιούνται και αυτοί οι συνάνθρωποί μας να αποκτήσουν παρόν και μέλλον και όχι να ζουν στην φυλακή του θανάτου, στο γκέτο που λέγεται Γάζα. Αλλιώς η βία θα συνεχίσει να απαντιέται με βία και να αναπαράγεται.

Μόνο με απλωμένα χέρια φιλίας θα νικηθεί το μίσος.

Ως πρώτο βήμα καλούμε πρώτα από όλα την Ισραηλινή κυβέρνηση να σταματήσει κάθε επίθεση, βομβαρδισμό και δολοφονία.

Καλούμε την Χαμάς να σταματήσει κάθε πράξη βίας εναντίον των Ισραηλινών.

 

Ως πολίτες – καταναλωτές έχουμε ένα μόνο σημαντικό «όπλο» για να πιέσουμε και να επιβάλλουμε την ειρήνη : την άρνηση αγοράς, το «μποϋκοτάζ».   

 

Μέχρι να παύσουν οι εικόνες του θανάτου από την Γάζα, μέχρι να σταματήσει η επίθεση στους πολίτες και κατοίκους της Γάζας, εμείς οι έλληνες καταναλωτές αποφασίζουμε να μην αγοράζουμε κανένα προϊόν που προέρχεται από το Ισραήλ.

 

Αποφασίζουμε Μποϋκοτάζ στα προϊόντα του Ισραήλ όσο διαρκεί η επίθεση στην ΓΑΖΑ.

 

Αυτή είναι η απάντηση των πολιτών, των καταναλωτών στον θάνατο του πολέμου. Μόνο αυτή η απάντηση των λαών δύναται να «συνετίσει» και να αποτρέψει κάποιες πολεμικές μηχανές από το να σκοτώνουν.

 

Αυτή είναι η απάντηση που στοιχίζει ουσιαστικά στους επιτιθέμενους και συστοιχίζει τους πολίτες, τους ενώνει δραστικά σε ένα κοινό σκοπό.

Είναι το καθήκον μας, είναι το παγκόσμιο όπλο των πολιτών υπέρ της ειρήνης και ενάντια στην βία και τον θάνατο του πολέμου και είναι όπλο αποτελεσματικό.

 

Ας το σκεφτούμε βαθιά, ας το κάνουμε παγκόσμιο θεσμό αποτρεπτικό για τον πόλεμο και στο μέλλον:

Οποιο κράτος επιτίθεται πολεμικά, όποιος επιτίθεται σε αμάχους με πολεμικά όπλα θα έχει να αντιμετωπίσει την παγκόσμια άρνηση αγοράς των προϊόντων του, το παγκόσμιο μποϋκοτάζ.

            Ας το σκεφτεί λοιπόν καλά όποιος και όπως σκέπτεται να χρησιμοποιήσει τον πόλεμο και τον θάνατο γιατί θα αντιμετωπίσει την οικονομική καταστροφή, αυτή που εμείς οι καταναλωτές μπορούμε να του επιφέρουμε με την στάση μας υπέρ της ειρήνης

Αυτό είναι σήμερα το όπλο των πολιτών του κόσμου μας, το όπλο της ειρήνης, το όπλο της ζωής, αυτή είναι η απάντησή μας.

Δεν θέλουμε προϊόντα ποτισμένα με θάνατο, δεν θέλουμε προϊόντα ποτισμένα με αίμα αθώων παιδιών και αμάχων, δεν θέλουμε να στηρίζουμε όσους χρησιμοποιούν τις μηχανές του θανάτου.

 

Καλούμε όλους τους Ελληνες πολίτες, όλους τους Ελληνες και κατοίκους αυτής της χώρας να ενεργήσουν για την ΕΙΡΗΝΗ.

Ολοι μας πρέπει να ρωτάμε εάν ένα προϊόν έχει προέλευση από το Ισραήλ και να μην το αγοράζουμε.

Να τονίζουμε στους «προμηθευτές» εμπόρους ότι δεν πρόκειται να αγοράσουμε προϊόντα ισραηλινής προέλευσης όσο διαρκεί η επίθεση στην Γάζα και να τους καλούμε να ενημερώσουν τους Ισραηλινούς προμηθευτές τους.

 

Αυτή είναι η δική μας ουσιαστική συμβολή για τον τερματισμό της επίθεσης, του πολέμου, του θανάτου. Πολύ πιο ουσιαστική από αυτή των «πολιτικών», πολύ πιο πρακτική, πολύ πιο άμεση και τελεσφόρα.

 

Στην ίδια λογική καλούμε τους κοινωνικούς φορείς που πωλούν προϊόντα στο Ισραήλ να μην το προμηθεύουν όσο διαρκεί η επίθεση. Θα ήταν καλύτερο να ξεγράψουμε από την «αγορά» της χώρας μας κάθε επιτιθέμενο κράτος.

            Είναι δίδαγμα της ελληνικής σκέψης και της ελληνικής ανδρείας, είναι καθήκον και άμεση έκφραση όλων μας.     

 

Είμαστε βέβαιοι πως οι πρώτοι που θα καταλάβουν την κίνησή μας αυτή είναι οι ισραηλινοί αδελφοί μας, αν και όταν ενημερωθούν σωστά. Τους καλούμε να πράξουν και αυτοί όσα μπορούν υπέρ της ειρήνης και ενάντια στον πόλεμο.

Καλούμε συνάμα και πάλι τους Παλαιστίνιους να παύσουν τις εκτοξεύσεις ρουκετών και την όποια πράξη βίας ενάντια στο Ισραήλ.

Μέχρι τότε, εμείς οι καταναλωτές, εμείς οι πολίτες του κόσμου έχουμε την δύναμη να τους σταματήσουμε, ας κάνουμε τις δικές μας ενέργειες για να σταματήσει ο θάνατος.

            Μποϋκοτάζ στα προϊόντα του Ισραήλ όσο διαρκεί η επίθεση στην ΓΑΖΑ.

 

            Αυτή είναι η δική μας απάντηση, αυτή είναι η λύση που μπορεί να φέρει την ειρήνη και ζητούμε από όλους να σκεφτούν και να το πράξουν.

 

Ιανουαρίου 11, 2009

ΜΠΟΫΚΟΤΑΖ ΣΤΑ ΠΡΟΪΌΝΤΑ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ΟΣΟ ΔΙΑΡΚΕΙ Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΓΑΖΑ

ΜΠΟΫΚΟΤΑΖ ΣΤΑ ΠΡΟΪΌΝΤΑ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ΟΣΟ ΔΙΑΡΚΕΙ Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΓΑΖΑ

 

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ, ΟΙ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΕΣ & Η ΑΡΝΗΣΗ ΑΓΟΡΑΣ (ΜΠΟΫΚΟΤΑΖ) ΠΡΟΪΟΝΤΩΝ ΕΠΙΤΙΘΕΜΕΝΗΣ ΧΩΡΑΣ. 

 

Θα μπορούσα να αναλύσω τον πόλεμο, τους καταναλωτές και το ίδιο το μποϋκοτάζ σαν όρους και θεσμούς με σημαντική ακρίβεια. Δεν θα το πράξω … .

 

Από την αρχή των άνανδρων δολοφονικών ενεργειών του Ισραήλ κατά αμάχων εγκλωβισμένων και φυλακισμένων στο γκέτο της λωρίδας της Γάζας, έψαχνα να βρώ έναν ουσιαστικό και αποτελεσματικό τρόπο αντίδρασης των κοινωνιών και των πολιτών – καταναλωτών στον θάνατο του πολέμου.

Δεν άργησα και πολύ: ένα μόνο ουσιαστικό όπλο έχει ο πολίτης, υπό την ιδιότητά του ως καταναλωτή: την άρνηση αγοράς, το «μποϋκοτάζ».

 

Μποϋκοτάζ στα προϊόντα του Ισραήλ όσο διαρκεί η επίθεση στην ΓΑΖΑ.

 

Αυτή είναι η απάντηση των πολιτών, των καταναλωτών στον θάνατο του πολέμου. Μόνο αυτή η απάντηση των λαών δύναται να «συνετίσει» και να αποτρέψει κάποιες πολεμικές μηχανές από το να σκοτώνουν.

Αυτή είναι η απάντηση που στοιχίζει ουσιαστικά στους επιτιθέμενους και συστοιχίζει τους πολίτες, τους ενώνει δραστικά σε ένα κοινό σκοπό.

 

Την ίδια ώρα άρχισα να ψάχνω τα στοιχεία των συναλλαγών με το Ισραήλ, τα βρήκα και σύντομα «έκλεισα» μέσα μου τον εσωτερικό διάλογο: Δεν θέλουμε να πουλάμε σε δολοφόνους παιδιών και αμάχων, δεν θέλουμε να καταναλώνουμε προϊόντα ποτισμένα με αίμα παιδιών και δάκρυα ολοφυρόμενων από τον θάνατο ανθρώπων.

 

Αμέσως άρχισα τα τηλέφωνα και τις επαφές, το ίδιο έκανε και το Ν.ΙΝ.ΚΑ. (η οργάνωση στην οποία ανήκω) στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Επικοινωνήσαμε με ανθρώπους της Consumers International (CI), της διεθνούς ένωσης καταναλωτών, για να λάβει ευρύτητα η δράση μας. Δεν το κρύβω, βρήκα μια επιφυλακτικότητα στο καταναλωτικό «κίνημα» … .

Δεν έμεινα όμως εκεί, σε αυτή την απογοήτευση έκανα «συζητήσεις» σε κοινωνικούς δημόσιους χώρους, όπου ελάμβανα άμεσα θετικές ομόφωνες απαντήσεις. Το δημοσίευσα και σε ένα πολιτικό φόρουμ στο διαδίκτυο και προσπάθησα να το διευρύνω.

 

Κάποια στιγμή το θέμα έδειχνε να κολλάει, να υπάρχει απογοήτευση. Επέμεινα φθάνοντας στα όρια της επιμονής. Από την Πέμπτη, 8/1/2009 λήφθηκε η οριστική απόφαση του Ν. ΙΝΚΑ, του ΙΝΚΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ και της ΒΙΟΖΩ:

 

Μποϋκοτάζ στα Ισραηλινά προϊόντα όσο διαρκεί η επίθεση κατά της Γάζας

 

Οποιος έχει συνείδηση και θέληση ας ακολουθήσει, δεν θα αφήσουμε άλλα παιδιά να  σκοτώνονται από τα όπλα του θανάτου. Αυτή ήταν η θέση μας.

 

Την Δευτέρα το πρωί θα βγει η έτοιμη από ημέρες ανακοίνωση που θα καλεί τους καταναλωτές στην αποχή αγοράς ισραηλινών προϊόντων όσο διαρκεί η επίθεση στην Γάζα.

Είναι το καθήκον μας, είναι το παγκόσμιο όπλο των πολιτών ενάντια στην βία και τον θάνατο του πολέμου και είναι όπλο αποτελεσματικό.

Ας το σκεφτούμε βαθιά, ας το κάνουμε παγκόσμιο θεσμό αποτρεπτικό για τον πόλεμο και στο μέλλον:

Οποιο κράτος επιτίθεται πολεμικά, όποιος επιτίθεται σε αμάχους με πολεμικά όπλα θα έχει να αντιμετωπίσει την παγκόσμια άρνηση αγοράς των προϊόντων του, το παγκόσμιο μποϋκοτάζ.

 

Ας το σκεφτεί λοιπόν καλά όποιος και όπως το σκέπτεται γιατί θα αντιμετωπίσει την οικονομική καταστροφή.

Αυτό είναι σήμερα το όπλο των πολιτών του κόσμου μας, το όπλο της ειρήνης, το όπλο της ζωής, αυτή είναι η απάντησή μας.

Δεν θέλουμε προϊόντα ποτισμένα με θάνατο, δεν θέλουμε να πληρώνουμε όσους χρησιμοποιούν τις μηχανές του θανάτου.

 

Από αύριο, όλοι μας πρέπει να ρωτάμε εάν ένα προϊόν έχει προέλευση από το Ισραήλ και να μην το αγοράζουμε. Να τονίζουμε στους «προμηθευτές» εμπόρους ότι δεν πρόκειται να αγοράσουμε προϊόντα ισραηλινής προέλευσης όσο διαρκεί η επίθεση στην Γάζα και να τους καλούμε να ενημερώσουν τους Ισραηλινούς προμηθευτές τους.         

 

Αυτή είναι η δική μας ουσιαστική συμβολή για τον τερματισμό της επίθεσης, του πολέμου, του θανάτου. Πολύ πιο ουσιαστική από αυτή των «πολιτικών», πολύ πιο πρακτική, πολύ πιο άμεση και τελέσφορη.

 

Στην ίδια λογική καλούμε τους κοινωνικούς φορείς που πωλούν προϊόντα στο Ισραήλ να μην το προμηθεύουν όσο διαρκεί η επίθεση. Θα ήταν καλύτερο να ξεγράψουμε από «αγορά» της χώρας μας κάθε επιτιθέμενο κράτος.

 

Είναι δίδαγμα της ελληνικής σκέψης και της ελληνικής ανδρείας, είναι καθήκον και έκφραση όλων μας.        

Δημ. Καραμήτσας

Ιανουαρίου 4, 2009

ΟΙ ΜΑΖΙΚΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΣΤΗΝ ΓΑΖΑ, Η ΣΙΩΠΗ, Η ΕΠΙΤΑΧΥΝΣΗ ΚΑΙ Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ (timing).

ΟΙ ΜΑΖΙΚΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΣΤΗΝ ΓΑΖΑ, Η ΣΙΩΠΗ, Η ΕΠΙΤΑΧΥΝΣΗ ΚΑΙ Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ (timing).

 

          Η Ισραηλινή και παγκόσμια αθλιότητα στην Γάζα είναι γεγονός θλιβερό, ακόμα πιο θλιβερό στις μέρες μας, θλιβερό από τότε που φτιάχθηκε το Γκέτο της Γάζας … .

          Όμως αναρωτήθηκε κανείς γιατί ; γιατί επέλεξαν την στιγμή αυτή οι Ισραηλινοί για να διαπράξουν τα εγκλήματά τους;

          Απαντήσεις μπορούν να δοθούν … όμως δύσκολα θα μάθουμε την αλήθεια, εκτός εάν περιμένουμε την ιστορία.

          Θα πρέπει όμως να δούμε τις εκδοχές:

Α.      Το κράτος του Ισραήλ εμφορείται από θρησκευτικό φυλετικό φανατισμό και ναζισμό … . Ο «περιούσιος λαός του θεού» πιστεύει πως είναι ο ανώτερος στον πλανήτη. Πιστεύει πως οι οιμωγές και οι κατάρες δεν τον αγγίζουν. Ως κατά συρροή δολοφόνος το κράτος του Ισραήλ αδιαφορεί για τον χρόνο, σκοτώνει όποτε διψάει για αίμα  Είναι πραγματικά μια εξήγηση που περικλείοντας μεταφυσική και ψυχολογία δεν μπορεί να την αρνηθεί, αλλά και να την δεχθεί απόλυτα κανείς.

Β.      Επίκεινται εκλογές … συχνές είναι στο Ισραήλ τα τελευταία χρόνια, αλλά με την στρατιωτική ήττα ποιος παίζει;

Γ.      Εκνευρίστηκαν … . Είναι σύμπτωμα της ψυχοπαθολογίας του κράτους αυτού, αλλά γιατί εκνευρίστηκαν τώρα ;

Δ.      Ο υπάλληλος Μπους αποχωρεί, πρέπει να προλάβουμε …  Μα και ο επόμενος τσιμουδιά δεν έχει βγάλει. Το ότι το ένα ανθρωπόμορφο κτήνος αποχωρεί δεν σημαίνει ότι ο μηχανισμός αλλάζει … ο μηχανισμός παραμένει σταθερός.

Ε.      Διεθνής οικονομική κρίση, εκμετάλλευση και εξαγωγή

Ας σκεφτούμε τώρα ποιος είναι ο πιστότερος σκύλος – συγγνώμη – φίλος των Ισραηλινών και των Ισραηλιτών, ποιών η «ερωτική» πολιτική σχέση έχει γεννήσει ποικιλόμορφα εξαμβλώματα στον πλανήτη μας. Φυσικά οι Η.Π.Α. .. . Το ποιο εθνικό λόμπυ διοικεί τις Η.Π.Α. έχει ακουστεί πολλές φορές και κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι εβραϊκά χέρια ελέγχουν μεγάλο μέρος της οικονομίας των Η.Π.Α. . Είτε πρόκειται για Σιωνιστικά σχέδια, είτε απλώς για επιχειρηματικά σχέδια μιας μικρής ομάδας μεγαλοκαπιταλιστών είναι σαφές ότι ο καπιταλισμός στις κρίσεις παλαιότερα και υπό τις «διδαχές» του Φρήντμαν (άλλος λομπίστας) με την δημιουργία κρίσεων, προσπαθεί να δημιουργήσει κέρδη ή να εξαγάγει την κρίση του.

Σαφές, γνωστό και δοκιμασμένο.

Και εγώ και άλλοι έχουμε γράψει για τις τακτικές αυτές και πριν από ημέρες το ξαναεπισήμανα. Εγραψα μάλιστα ειδικά για την Χάϊφα, όπου καταλήγει ο αγωγός των Αραβικών πετρελαίων.

Πρέπει να θεωρείται δεδομένο ότι η δολοφονική επίθεση στην Γάζα είναι είτε  σχέδιο των Η.Π.Α., είτε κοινό σχέδιο Ισραήλ – Η.Π.Α., είτε σχέδιο των Ισραηλιτών και Ισραηλινών στο οποίο οι Η.Π.Α. δεν μπορούν να αντιδράσουν. Η χλιαρότητα των αντιδράσεων από την πλειοψηφία των Δυτικών και Αραβικών κυβερνήσεων σημαίνει πως υπάρχει μία κατ’ αρχήν συναίνεση ή έστω γνώση.

 Ποιος όμως είναι ο στόχος ; το άμεσο μέλλον θα το δείξειείναι μία κίνηση τοπικού επιπέδου ή μια ευρύτερη κίνηση που σκοπεύει σε κέρδη από τα ενεργειακά αποθέματα του πλανήτη (ως γνωστόν τα αποθέματα «κεφαλαίου» βρίσκονται σε κρίση) ή στην αλλαγή χεριών στις βιομηχανίες του πλανήτη που μπορεί να «ξεμείνουν» από ενέργεια (ούτε παραγωγή – ούτε κατανάλωση = χρεοκοπία και μετάβαση της κυριότητας στους δανειστές). Στο βάθος όλων βρίσκεται μια ωμή τυραννία κατά των λαών του πλανήτη, ωμότερη και χυδαιότερη από αυτή που γνωρίζουμε σήμερα. Θα είναι ένας πόλεμος με το Ιράν και άλλες αραβικές χώρες … θα είναι μια ενέργεια πατρωναρισμένων «τρομοκρατών» κατά αγωγών πετρελαίου που θα την χρεωθεί ο μουσουλμανικός φονταμενταλισμός (μην ξεχνάμε τον Χάντιγκτον, τον Μπρεζίνσκι και κάτι άλλους …λομπίστες Ισραηλίτες) ;

          Το μέλλον θα δείξει και μάλλον σχετικά σύντομα, ποιο είναι το σχέδιο της παγκόσμιας «ελίτ» (εβραϊκή λέξη).

          Μπροστά σε όλα αυτά η συγκρότηση ενός παγκόσμιου δημοκρατικού κοινωνικού κινήματος αποτελεί άμεση παναθρώπινη αναγκαιότητα.

          Το ποια οργάνωση κοινωνίας επιθυμούμε το έχουμε ήδη γράψει και εκφράσει ορισμένα και με ακρίβεια.                

Blog στο WordPress.com.