Διάλογος για την Κοινωνία

Ιουνίου 19, 2011

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΛΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΛΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

 

Τo Λαϊκό Κίνημα γεννήθηκε για να εκφράσει τις αγωνίες, τις ανάγκες και τις ελπίδες των Ελλήνων για ένα καλύτερο, ανθρώπινο αύριο.

Το Λαϊκό Κίνημα είναι κίνημα της κοινωνίας, κίνημα από τα σπλάχνα του λαού αυτής της χώρας, που δεινοπαθεί, μοχθεί και έχει χάσει την ελπίδα του για το μέλλον.

Το Λαϊκό Κίνημα δεν είναι κόμμα, δεν είναι μηχανισμός κατοχής και διαχείρισης της εξουσίας, ούτε θα επιτρέψουμε ποτέ να μετατραπεί σε κάτι τέτοιο. Το Λαϊκό Κίνημα έχει ως σκοπό την απόδοση της εξουσίας στον λαό, αυτός πρέπει υπεύθυνα να διαχειρίζεται και να ορίζει την τύχη του. Μόνο μέσω της πραγματικής δημοκρατίας πραγματώνεται η αρχή της λαϊκής κυριαρχίας.

Το Λαϊκό Κίνημα είναι κίνημα ελεύθερων και αποφασισμένων ανθρώπων που προέρχονται από τον ελληνικό λαό και όχι από τις κάστες, τις πλουτοκρατίες και τις αριστοκρατίες.

Το Λαϊκό Κίνημα είναι βγαλμένο μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, στελεχώνεται από τα παιδιά της, είναι κομμάτι της και εκφραστής μόνο των αναγκών του ελληνικού λαού.

Το Λαϊκό Κίνημα έχει ως κύρια αξία του τον άνθρωπο και στοχεύει στην ίση και δίκαιη εξυπηρέτηση των αναγκών του.

Σκοπός του Λαϊκού Κινήματος είναι να χτίσει την κοινωνία της ισότητας, την  κοινωνία της πραγματικής δημοκρατίας για να εκφράζεται μέσα από αυτή ελεύθερα ο λαός μας και να είναι πραγματικά κυρίαρχος της ζωής και του τόπου.

Το Λαϊκό Κίνημα είναι συλλογικό, στηρίζεται στην συλλογικότητα που θα εξασφαλίσει την κοινή πρόοδο, την κοινή πορεία. Καθετί που θα δημιουργείται σε αυτή την χώρα καθώς είναι κομμάτι της θα πρέπει να ανήκει σε όλους και να ελέγχεται άμεσα από την κοινωνία.

Το Λαϊκό Κίνημα πιστεύει στην ευτυχία όλων των Ελλήνων, στόχος του πρωταρχικός είναι να ανέβει κάθετα και κατακόρυφα η ποιότητα ζωής όλων και αυτό είναι εύκολα εφικτό. Το Λαϊκό Κίνημα δεν πιστεύει στην ευτυχία των λίγων που χτίζεται μέσα από την δυστυχία των πολλών

Στόχος και κοινό όραμα είναι κάθε παιδί που γεννιέται σε αυτή την χώρα και άνθρωπος που ζει σε αυτή να έχει εξασφαλισμένες τις βιοτικές του ανάγκες, να μην φοβάται, να μην αδικείται, να γνωρίζει ότι μπορεί και πρέπει να συμμετέχει με ισότητα σε κάθε κομμάτι της κοινωνικής ζωής, ότι μπορεί να απολαύσει μια πραγματική και ελεύθερη ζωή. Είναι εύκολα εφικτό – δεν είναι καθόλου δύσκολο.

Στόχος μας είναι μια ελεύθερη δημοκρατική πατρίδα με ένα λαό κυρίαρχο που ο ίδιος μετέχει, προτείνει και αποφασίζει για όλα τα ζητήματα της πατρίδας, από την γειτονιά και το χωριό του, μέχρι την πόλη και το σύνολο της πατρίδας.

Το Λαϊκό Κίνημα είναι παρόν, για να συλλάβει και να εκφράσει πολιτικές που δεν αρκούνται στην άρνηση των επιδιώξεων του νέο-φιλελευθερισμού, αλλά  προβάλλουν ένα νέο σύστημα αξιών με μοναδική κεντρική προτεραιότητα τον άνθρωπο, τον ελεύθερο, αυτάρκη, χειραφετημένο, ολοκληρωμένο μέσα από την συλλογικότητα άνθρωπο που πορεύεται προς την προσωπική και κοινωνική ολοκλήρωση, προς την συνάντηση με την αληθινή οντότητά του.

Βασισμένοι στις αρχές της δημοκρατίας και του κοινωνισμού, προτείνουμε νέους θεσμούς πραγμάτωσης των αρχών – αξιών αυτών και ένα συγκροτημένο σύστημα κοινωνικής πορείας και οργάνωσης, ως στόχο για το σήμερα, το αύριο και το μέλλον.

Οφείλουμε να θέσουμε ξανά τους φιλοσοφικούς μας στοχασμούς και τα πολιτικά μας σχέδια για μια κοινωνία δημοκρατική και ελεύθεροι.

Ολοι μαζί, με θεσμούς πραγματικής δημοκρατίας να χτίσουμε το σήμερα και το αύριο της πατρίδας με κέντρο της τον ΑΝΘΡΩΠΟ, τον ελεύθερο ΑΝΘΡΩΠΟ, τον άνθρωπο που βιώνει την ελευθερία του σε μια κοινωνία ελευθερίας, συλλογικότητας και συντροφικότητας και όχι τα οικονομικά μεγέθη και τους αδυσώπητους απρόσωπους αριθμούς.

http://laikometopo.blogspot.com/

Advertisements

ΛΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ και ΑΝΘΡΩΠΟΣ

ΛΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ και ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Το Λαϊκό Κίνημα συγκροτείται με κέντρο τον άνθρωπο, με κέντρο τον άνθρωπο και τις ανάγκες του. Προβάλλει και έχει σχεδιάσει την άλλη κοινωνία, διαφορετική από αυτή που έχουμε συνηθίσει να βιώνουμε. Εάν εμείς οι ίδιοι είμαστε αλλοτριωμένοι από το σύστημα μέσα από τα βιώματά μας και τα θέσφατά του, τίποτα όμως δεν μπορεί να μας εμποδίσει να οραματιζόμαστε και να σχεδιάζουμε μια νέα κοινωνία: την κοινωνία με κέντρο τον άνθρωπο.

Εχουμε το όραμα και στο μυαλό μας βλέπουμε την πραγμάτωσή του. Εχουμε όμως σχεδιάσει και τον δρόμο που θα οδηγήσει την χώρα και ολόκληρη την ανθρωπότητα στην πραγματική κοινωνία, στην πραγματική ελευθερία, βήμα προς βήμα, κίνηση προς κίνηση.

Οι κοινωνίες συγκροτήθηκαν από τον άνθρωπο για να του δώσουν προστασία και ελεύθερη και ίση πρόσβαση στην κάλυψη των βιοτικών του αναγκών. Η βεβαιότητα για την κάλυψη των βιοτικών αναγκών δίνει στον άνθρωπο την δυνατότητα να είναι πραγματικά ελεύθερος, να μετέχει με ισότητα στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Μόνο αυτή η ελευθερία μπορεί να πραγματώσει μια πραγματική δημοκρατία ελεύθερων και ίσων πολιτών. Μόνο αυτή η κοινωνία και αυτή η κοινωνία μπορεί να αφήσει τον άνθρωπο να αναπτύξει το πνεύμα του και την ανθρωπότητα να προοδεύσει πραγματικά.

Μέσα σε λίγες δεκαετίες, η απληστία του σχιζοφρενικού συστήματος που επέβαλλαν κάποιοι, μόλυνε και μολύνει τον αέρα, δηλητηρίασε το νερό, κατέστρεψε την γη με αποτέλεσμα σε λίγα χρόνια να μην μπορεί καν να καλλιεργηθεί και τα γεννήματα της να μην μπορούν να καταναλωθούν από τους ανθρώπους, κατέστρεψε και εξαφάνισε τα ζώα και τα φυτά του πλανήτη, έκανε τις θάλασσες σκουπιδοντενεκέδες πυρηνικών και τοξικών αποβλήτων, καταστρέφει ολικά τον πλανήτη. Το μέλλον της ανθρωπότητας, της κοινωνίας των παρανοϊκών διαγράφεται ζοφερό, αβέβαιο και τραγικό.

Ο κοινωνικός μετασχηματισμός της αειφορίας, της κοινωνίας του ανθρώπου, στηρίζεται στην ποιότητα ζωής και εγγυάται την ύπαρξη της ανθρωπότητας στον πλανήτη. Οι μελέτες, οι αναλύσεις και οι προτάσεις μας δημιουργούν κοινωνίες ουσίας και πραγματικής προόδου. Εγγυώνται στον άνθρωπο την ελευθερία και την πραγματική ζωή.

Το Λαϊκό Κίνημα σκοπεύει στην δημιουργία της κοινωνίας ισότητας, χωρίς ταξικές διακρίσεις, όπου ο κάθε άνθρωπος θα συμμετέχει στην κοινωνία και στο κοινωνικό γίγνεσθαι.

Ελλάδα, κάθε χώρα και πατρίδα είναι στην πραγματικότητα οι άνθρωποι που ζουν σε αυτή. Εμείς οι άνθρωποι είμαστε η ψυχή και η δύναμη αυτού του τόπου και κανείς δεν μπορεί να μας απαξιώνει. Εμείς, ο λαός αυτής της χώρας, οφείλουμε να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας, οφείλουμε να πάρουμε την ζωή στα χέρια μας, να πάρουμε πίσω την χώρα και την ζωή που μας έκλεψαν και θα το κάνουμε, θα το πετύχουμε. Ο σπόρος έπεσε και δεν υπάρχει επιστροφή για την φαυλότητά τους .

Το Λαϊκό Κίνημα είναι το κίνημα του εργαζόμενου ανθρώπου, είναι το κίνημα του εργαζόμενου Λαού, που δυστυχεί. που αγωνίζεται, που επιθυμεί, που παράγει, που ονειρεύεται ένα μέλλον χωρίς διακρίσεις, χωρίς φτώχεια, χωρίς ρατσισμό και ενάντια σε κάθε τι ή σε όποιους επιβουλεύονται τον ανθρώπινο χαρακτήρα των κοινωνιών, του πολιτισμού, της οικονομίας. Όραμά μας είναι μία πατρίδα, μια κοινωνία ανθρώπων χωρίς αφεντικά, εργάτες και δούλους.

Είναι το κίνημα του νέου και της νέας, του φοιτητή, του σπουδαστή, του μαθητή. Της νέας γενιάς που καταπιέζεται και αλλοτριώνεται από το εκπαιδευτικό σύστημα και συνθλίβεται από τον τοίχο της απόλυτης εκμετάλλευσης και απαξίωσης που έχουν υψώσει μπροστά της τα συμφέροντα της ολιγαρχίας. Η νέα γενιά είναι η δύναμη και το μέλλον της πατρίδας, όποιος εκμεταλλεύεται, αχρηστεύει και σκοτώνει τα όνειρα των νέων ανθρώπων σκοτώνει το μέλλον της πατρίδας και του τόπου.

Είναι το κίνημα του άνεργου και του χαμηλόμισθου, του καταπιεσμένου ανθρώπου που αγωνιά για το αύριο, για την ίδια του τη ζωή που κυλάει και φεύγει. O στόχος μας είναι σαφής : κανένας άνεργος, κανένας χαμηλόμισθός, κανένας εργαζόμενος με μισθούς που δεν καλύπτουν τις ανάγκες του, κανένας άνθρωπος που να τον εκμεταλλεύονται και να βρίσκεται σε καθεστώς δουλείας. 

Είναι το κίνημα του καταπιεσμένου αστού που συμπιέζεται προς την φτώχεια και την απαξίωση. Είναι όμως και το κίνημα του συνειδητοποιημένου αστού που αντιλαμβάνεται τις αντινομίες του συστήματος, που επαναστατεί από την αντίληψη της κοινωνικής αδικίας και των συμφερόντων που συνθλίβουν τον κοινωνικό ιστό. Η συμμετοχή της αστικής τάξης που έχει συνειδητοποιήσει την αξία της συλλογικότητας, την έννοια της κοινωνίας και της ανθρώπινης ζωής έρχεται να αμβλύνει και να καταλύσει την ταξικότητα της σημερινής κοινωνίας.

Είναι το κίνημα του συνταξιούχου, του περήφανου απόμαχου που λογαριάζει καθημερινά τα κέρματα, τα ψιχία της σύνταξής του και δεν του βγαίνουν, που σκέπτεται το θάνατο για να βγει από την αναξιοπρέπεια που τον καταδίκασαν. Το Λαϊκό κίνημα θεωρεί τον συνταξιούχο ενεργό πολίτη και στηρίζεται στην γνώση και την εμπειρία του για να δημιουργήσει ένα καλύτερο αύριο για τα παιδιά της πατρίδας.

Το Λαϊκό Κίνημα είναι το κίνημα κάθε πολίτη αυτής της χώρας που πιστεύει στην ανθρωπιά, στην συλλογικότητα, στην συντροφικότητα, στην δημοκρατία και στην αξιοπρέπεια. Το Λαϊκό Κίνημα είναι το κίνημα της αυτάρκειας της χώρας και των ανθρώπων.

Το Λαϊκό Κίνημα είναι το κίνημα των κινημάτων, της νεολαίας και του εργαζόμενου Λαού που προασπίζεται και διεκδικεί την δημοκρατία, την ισονομία, την ισοπολιτεία, την ευημερία των κοινωνιών, την ειρήνη και την συνύπαρξη, τον σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα και τις αξίες του Ουμανισμού που οδηγούν στον εξανθρωπισμό της κοινωνικής ζωής στο σύνολό της.

Είναι το κίνημα που πιστεύει μόνο στον ΑΝΘΡΩΠΟ και αυτόν θέτει στο κέντρο κάθε επιλογής και όχι τους ευημερούντες αριθμούς και τα ψευδεπίγραφα παγερά μεγέθη.

Το Λαϊκό κίνημα είναι το κίνημα της πραγματικής ζωής, της πραγματικής ελευθερίας και με τις πολιτικές του έρχεται να απελευθερώσει τον άνθρωπο από τις αγωνίες και τα πάθη που γεννά η ανισότητα και η ανασφάλεια για τις βιοτικές του ανάγκες. Με τις πολιτικές του στοχεύει στην αξιοποίηση κάθε ανθρώπινης εφεύρεσης και δραστηριότητας προς όφελος του συνόλου της κοινωνίας και όχι προς όφελος των λίγων.

Ο ίδιος ο Ανθρωπος, εμείς όλοι, πρέπει να πάρουμε τις αποφάσεις μας για τις κοινωνίες μας, να μετρήσουμε τις δυνάμεις μας απέναντι σε όσους θέλουν υποτιμητικά να μας θεωρούν μικρά γρανάζια στην μηχανή τους κέρδους τους, παραγωγούς όσων αυτοί προστάζουν και μονάδες κατανάλωσης όσων αυτοί μας δίνουν. Δεν είμαστε νούμερα σε στατιστικές, δεν είμαστε αναλώσιμα ανταλλακτικά στην μηχανή τους. Είμαστε το κέντρο της κοινωνίας μας, είμαστε άνθρωποι, εμείς αποτελούμε τις κοινωνίες, εμείς μοχθούμε για το σήμερα και το αύριο, εμείς είμαστε το κέντρο του κόσμου, της κοινωνίας και της πολιτικής και εμείς θα αποφασίσουμε για το μέλλον, για κοινωνίες ανθρώπων και όχι ζωώδικων  ενστίκτων, για κοινωνίες αλληλεγγύης και συναδέλφωσης και όχι αλληλοεξόντωσης και ανταγωνισμού, για ζωή και δημιουργία αληθινή και όχι για την ανάλωσή μας στον βωμό του κέρδους άλλων. Όχι άλλη σπατάλη ανθρώπινων ζωών με σκοπό το κέρδος κάποιων. Όχι στην κοινωνία του κέρδους, ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ.

Το Λαϊκό Κίνημα πιστεύει και αποσκοπεί στην συγκρότηση μιας δίκαιης κοινωνίας και ενός δίκαιου κράτους που θα ανήκει αποκλειστικά και ίσα στους πολίτες και θα είναι η βούλησή τους και η εφαρμογή της.

Το Λαϊκό Κίνημα έχει την θέση ότι δίκαιη κοινωνία και δίκαιο κράτος είναι αυτό που δίνει σε όλους τους πολίτες την βεβαιότητα ότι από την γέννηση τους και με την συμμετοχή τους στους σκοπούς της κοινωνίας θα απολαμβάνουν όλες τις βιοτικές τους ανάγκες (υλικές και άυλες, βασικές και όσες πέρα από αυτές αποφασίζει δημοκρατικά η κοινωνία). Στο δικό μας παρόν δεν θα χρειάζεται οι άνθρωποι να υποδουλώνονται για έχουν πρόσβαση στα αγαθά ή να τα απολαύσουν. Αυτά θα είναι αυτονόητα δικαιώματα κάθε πολίτη, κάθε ανθρώπου. Ο άνθρωπος που γνωρίζει πως δεν θα πεινάσει, δεν θα μείνει γυμνός, θα μορφωθεί, θα έχει ίση συμμετοχή σε όλα και κοινωνική αξία είναι ο πραγματικά ελεύθερος άνθρωπος, ελεύθερος από εξαρτήσεις, ελεύθερος να προχωρήσει στην ολοκλήρωσή του ατομική και κοινωνική. Η ίδια η ζωή του γίνεται χαρά, η εργασία του δεν είναι καθήκον ή εξαναγκασμός, αλλά  πραγματική δημιουργία.  Το Λαϊκό Κίνημα έχει την θέση ότι το θεσπισμένο δίκαιο της κοινωνίας και του κράτους και η ίδια η λειτουργία τους πρέπει να κατατείνει, να αποσκοπεί και να αγωνίζεται για την ελεύθερη απόλαυση από τον άνθρωπο των βιοτικών αναγκών – αγαθών. Με κοινή προσπάθεια σε μια κοινωνία δημοκρατίας, πολιτικής ισότητας και συλλογικότητας θέτουμε ως σκοπό μας την ελεύθερη κτήση και απόλαυση από κάθε άνθρωπο των βιοτικών αγαθών, όσων προκύπτουν από την φύση του ανθρώπου και τις ανάγκες της και όσων αποφασίζει η κοινωνία πως είναι χρήσιμα για την άνοδο της ποιότητας ζωής.

Κανείς δεν μπορεί να χειραγωγείται από κανένα, να υποδουλώνει την συνείδησή του, κανείς δεν μπορεί να απαιτεί την υποδούλωση και την εκμετάλλευση του άλλου. Καταπιεστικά φαινόμενα, αντινομίες και παρεμπόδιση των επιδιώξεων αυτών παύουν να υφίστανται για να οικοδομηθεί ένα δίκαιο κράτος μέσα σε μια δίκαιη κοινωνία με κέντρο της άνθρωπο.

Δηλώστε την συμμετοχή σας, εμείς θα φτιάξουμε το μέλλον μας.

Η Ομάδα Πρωτοβουλίας

ΛΑΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΛΑΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Το Λαϊκό Κίνημα, το κίνημα των πραγματικών, αληθινών Δημοκρατών αυτής της χώρας, της Δημοκρατίας  που ποτέ δεν έπαυσε από τα χρόνια του Περικλή να βρίσκεται στην ψυχή των Ελλήνων.

Η Δημοκρατία είναι το πολίτευμα της απόλυτης ισότητας, το πολίτευμα της ίσης έκφρασης, της ίσης δημιουργίας, της ίσης απόφασης. Η Δημοκρατία είναι το πολίτευμα του Ανθρώπου, του ελεύθερου Ανθρώπου.

Δημοκρατία σημαίνει να έχεις την δυνατότητα πρότασης και δεσμευτικής απόφασης, είναι το πρόταγμα της πολιτικής ισότητας, είναι το ζητούμενο της δημοκρατικής παράταξης του τόπου.

Σκοπός της Δημοκρατίας είναι η εξεύρεση ομόφωνης λύσης μέσα από ένα διάλογο ισότητας. Μέσα από τον διάλογο κάθε άνθρωπος προσθέτει την θέση του και την κατά την γνώμη του λύση και ορθή πρόταση. Μέσα από τον αυτό τον διάλογο η Δημοκρατία παράγει πάντα υπεύθυνους πολίτες και έχει τις πιο ορθές από κάθε άποψη θέσεις.  Σκοπός της δημοκρατίας δεν είναι η διαμόρφωση ομάδων και πλειοψηφιών, είναι απλά αναγκαία συνθήκη λειτουργίας όταν δεν υπάρχει η ομοφωνία και μέσο ελάχιστης έκφρασης των πολιτών.

Απέναντι στην σημερινή κατ’ επίφαση δημοκρατία, που στην πραγματικότητα είναι μια άγρια και στυγνή ολιγαρχία. Απέναντι στην αριστοκρατία και την αναξιότητα όσων επιλέγει για να φιμώνουν την έκφραση του λαού, την φωνή των πολιτών, τις ανάγκες των ανθρώπων, προκειμένου να σπαταλιέται η ζωή των ανθρώπων, να κλέβεται η ίδια τους η ανάσα, να συσσωρεύεται στους λίγους χρήμα και δύναμη εις βάρος των πολλών, το Λαϊκό Κίνημα έχει τις λύσεις και τις πολιτικές που οδηγούν σε μια πραγματική Δημοκρατία όλων των πολιτών.

Το Λαϊκό Κίνημα φέρνει πολιτικούς θεσμούς άμεσης δημοκρατίας για να δώσει ίση φωνή σε όλους τους Ελληνες, να αποφασίζουν από κοινού για τα θέματα της πολιτικής και της κοινωνίας και να μην στέκονται άφωνοι παρατηρητές, όσων αποφασίζουν για αυτούς, χωρίς όμως αυτούς.

Το Λαϊκό Κίνημα δεν επικαλείται μόνο την «κοινωνία των πολιτών» και την «Συμμετοχική Δημοκρατία», έρχεται να πραγματώσει μια αληθινή Δημοκρατία να της δώσει πραγματική οντότητα, δυνατότητα πρότασης και δεσμευτικής απόφασης.

Το «κράτος» δεν μπορεί να παραμείνει μία οντότητα τρίτη, έξω από τους πολίτες αυτής της χώρας. Το κράτος των Ελλήνων και η Πολιτεία των Ελλήνων είναι οι ίδιοι οι πολίτες αυτής χώρας,  αυτοί συγκροτούν το κράτος και αυτοί καθορίζουν την πορεία του.

Το Λαϊκό κίνημα θέλει τον πολίτη να αποφασίζει αυτός για την τύχη του, να μπορεί να θέσει στους συνέλληνες πολίτες τις αγωνίες και τις προτάσεις του και να έχει την τύχη να συμβάλλει στην εξέλιξη και πορεία  της χώρας. Δεν θέλει τον πολίτη άφωνο, χωρίς δυνατότητες επί τέσσερα (4) χρόνια και μια μέρα μόνο πολίτη, τον θέλει κάθε μέρα πολίτη, να μην παρακαλάει για να ακουστεί, αλλά να έχει το δικαίωμα να τον ακούσουν.

Προχωράμε στην θέσπιση νέων θεσμών που οδηγούν στην Δημοκρατία. Με δύο παράλληλα βήματα η εξουσία γίνεται έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας.

Με την θέσπιση νέων δημοκρατικών αρχών, καθολικά εκλεγμένων, που ελέγχουν συνεχώς την άσκηση της εξουσίας και καθορίζουν την πορεία της, η κοινωνία παρεμβαίνει και καταλύει κάθε εξουσιαστικό γραφειοκρατικό φαινόμενο. Ολες οι «ανεξάρτητες διοικητικές αρχές» αντικαθίστανται από αρχές εκλεγμένες από τους πολίτες και δημιουργούνται και νέες για δώσουν στην κοινωνία ουσιαστικό αποφασιστικό ρόλο, η δικαιοσύνη διοικείται από τους πολίτες γιατί στον λαό ανήκει η δικαστική εξουσία (σ.σ. τα επιμέρους λειτουργικά σχέδια θα τα δημοσιεύσουμε τις επόμενες ημέρες).

Μέσα από τους θεσμούς ουσιαστικής δημοκρατίας ο άνθρωπος εκφράζεται και ορίζει το μέλλον του, ένα μέλλον βασισμένο στην συντροφικότητα και την συλλογικότητα, στην κατανόηση και στην αλληλεγγύη.

Με την θέσπιση θεσμών καθολικής άμεσης δημοκρατίας, ο πολίτης όχι μόνο ελέγχει, αλλά προτείνει, καταδεικνύει και αποφασίζει ο ίδιος για την πολιτική πορεία της Ελλάδας και του τόπου. Οι συνελεύσεις των πολιτών και με την χρήση της τεχνολογίας καθιερώνονται ως συνελεύσεις σημαντικών αποφάσεων για τα τοπικά και πανελλήνια ζητήματα, ως έκφραση της ίδιας της Πολιτείας των Ελλήνων.

Καθιερώνεται θεσμός υποχρεωτικού δημοψηφίσματος κατόπιν αιτήματος ενός αριθμού πολιτών. Αντίστοιχοι θεσμοί ισχύουν και για τους δήμους και τις περιφέρειες.

Καθιερώνεται θεσμός ανοικτής βουλής, στην οποία μετέχει με κλήρωση ένα ολοένα αυξανόμενο και εναλλασσόμενο ανά μήνα μέρος του λαού. Η Βουλή των Πολιτών αποφασίζει αυτή για σειρά νόμων. Οι μέχρι σήμερα βουλευτές μειώνονται και σταδιακά αποτελούν όργανο τεχνικής επεξεργασίας των νόμων.

Καθιερώνονται πάγιοι θεσμοί συζήτησης, έκφρασης και απόφασης ανά γειτονιά.

Μέσα από την δημοκρατία, με τους θεσμούς των ανεξάρτητων δημοκρατικών αρχών και τους θεσμούς άμεσης δημοκρατίας, πραγματώνεται όχι μόνο η λαϊκή κυριαρχία αλλά και ο κοινωνικός δημόσιος έλεγχος. Ενας έλεγχος πραγματικός, ουσιώδης και προορισμένος από την φύση του να επιτύχει σε κάθε τομέα.

Ετσι θα οδηγηθούμε σε μία πραγματική δημοκρατία, σε μια δημοκρατία από τον λαό και μόνο για τον λαό.

Αυτό είναι το Λαϊκό Κίνημα, αυτές είναι οι λύσεις που αναζητά και απαιτεί ο φιμωμένος μέχρι σήμερα ελληνικός λαός και με όργανο την Δημοκρατία θα το διαμορφώσουμε όλοι μαζί, θα το ορίσουμε ξανά, μέσα από τις συλλογικότητές μας, που  αποκτούν νέα οντότητα από την πνοή και την σκέψη όλων μας.

Η ομάδα πρωτοβουλίας

Ιουνίου 8, 2011

 ΝΑ ΕΚΔΟΘΕΙ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΜΟΝΑΔΑ (ΕΑΜ) ΤΩΡΑ !!!

Α. Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΑΡΝΗΤΕΣ ΤΗΣ ΛΥΣΗΣ 

Με προηγούμενο άρθρο κατέδειξα την πολύπλευρη αναγκαιότητα έκδοσης και κυκλοφορίας παράλληλου με το Ευρώ «νομίσματος» και την πολύπλευρη χρησιμότητά της (Η ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΕΟΣ , και σε άλλα μέσα στο διαδίκτυο).

Αναλύθηκαν με τρόπο λιτό και φραστικά απέριττο, ώστε να είναι ευρύτερα κατανοητοί) οι όροι έκδοσης, οι όροι λειτουργίας – κυκλοφορίας και η χρησιμότητα της έκδοσης ανταλλακτικής μονάδας. Η ανάλυση περιλάμβανε επίσης εκτίμηση των τυχόν αντιδράσεων από το εξωτερικό, αξιολόγησή τους και τρόπους απάντησης. Η εκτίμησή μου είναι ότι η κίνηση θα γίνει δεκτή ως λυτρωτική για τους ίδιους τους δανειστές μας και σε κάθε περίπτωση επίσημα δεν θα μπορούν να αντιδράσουν καθώς τότε θα καταδειχθεί ότι σκοπός τους είναι η εξαγορά της Ελλάδας, η υποδούλωση και όχι η «σωτηρία» της.

Το άρθρο στάλθηκε και στο προσωπικό e-mail του πρωθυπουργού, προκειμένου να ενημερωθεί, να ακολουθήσει την πρόταση και εν τέλει να ελεγχθούν οι προθέσεις του, η σκοπιμότητα των ενεργειών του εν γένει. 

Την επόμενη και την μεθεπόμενη ημέρα συγκεκριμένοι άνθρωποι σε συγκεκριμένα Μ.Μ.Ε. απάντησαν στην πρόταση !!! (προφανώς ενημερωμένοι από το πρωθυπουργικό γραφείο) και μάλιστα αρνητικά, με τον ισχυρισμό ότι θα μας διώξουν από το Ευρώ !!!.

Η πρώτη απάντησή μου ανήκει σε αυτούς : ΚΑΚΟ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΙΟΥ ΤΟΥΣ, ΕΑΝ ΜΑΣ ΔΙΩΞΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ.

Τόσο καιρό «στηρίζουν» με τοκογλυφικά δάνεια την Ελλάδα με σκοπό να μην διαταραχθεί η ισορροπία του Ευρώ. Τρέμουν το ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας από το Ευρώ καθώς άμεσα θα κλονιστούν και θα καταρρεύσουν οι συναλλαγματικές ισοτιμίες σε όλο τον πλανήτη, με αβέβαιο το μέγεθος της λογιστικής οικονομικής καταστροφής κάποιων ισχυρών. Δεν πρόκειται  να το κάνουν και, εάν το κάνουν, η Ελλάδα θα έχει άμεσα ελεύθερα συναλλαγματικά διαθέσιμα σε Ευρώ της τάξης των πολλών εκατοντάδων δισεκατομμυρίων Ευρώ: Τα Ευρώ που υπάρχουν στην χώρα και δεν θα μπορούν να κυκλοφορήσουν[1]. Με την επισήμανση ότι κανείς δεν μπορεί να σε εμποδίσει να χρησιμοποιείς και να αποδέχεσαι για τις συναλλαγές σου οποιοδήποτε νόμισμα οποιασδήποτε χώρας του πλανήτη, παραπέμπω στο αρχικό άρθρο για την ανάλυση των σεναρίων και τις απαντήσεις στις τυχόν αντιδράσεις. 

Εντυπωσιάζει μάλιστα η απλοϊκότητα και η ρηχότητα της σκέψης τους !!!. Είναι ανάλογη του βάθους και του επιπέδου της κυβερνώσας την χώρα συντεχνίας, αλλά και της πλειονότητας των οικονομολόγων που δεν διδάχθηκαν κοινωνική οικονομία, αλλά μόνο οικονομία του καπιταλιστικού συστήματος. Ακόμα και στον καπιταλισμό, μία κοινωνία, ένα κράτος και μία οικονομία που δεν μπορεί να λειτουργήσει με το χρήμα που διαθέτει το βρίσκει με κάθε τρόπο, αλλιώς καταστρέφεται ολοκληρωτικά από την ύφεση και τον στασιμοπληθωρισμό[2]

Β.      Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΜΟΝΑΔΑ (ΕΑΜ) και Ο ΕΠΙΜΕΡΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ

Στο δεύτερο μέρος του άρθρου θα μπω στην λογική του σχεδιασμού της ανταλλακτικής μονάδας για να αρχίσει να μπαίνει από την φαντασία στο μυαλό μας, ως φαντασιακή θεσμική οντότητα.

Ο τίτλος της (αν και δεν θα τα χαλάσουμε σε κάτι πιο εύηχο «προτείνω να είναι ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΜΟΝΑΔΑ » ή «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΜΟΝΑΔΑ» (ΕΑΜ)[3]. Θα έχει εικόνα και τύπο αντίστοιχο με τα συνηθισμένα νομίσματα. Πάνω της θα είναι γραμμένο «ΑΝΤΑΛΛΑΣΣΕΤΑΙ ΜΕ ΑΓΑΘΑ ΚΑΙ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΑΞΙΑΣ ΕΝΟΣ (1) ΕΥΡΩ» (σ.σ. ή ανάλογα με την αξία κάθε τίτλου) και «ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ».   

Όπως έχω εκθέσει θα κυκλοφορεί παράλληλα με το Ευρώ, το οποίο θα παραμείνει το επίσημο νόμισμα της χώρας και η βάση της συναλλαγματικής ισοτιμίας και των αντίστοιχων συνδιαλλαγών. Κατά συνέπεια η χώρα δεν αλλάζει επίσημο νόμισμα, δεν φεύγει από το Ευρώ (για να μην τρομοκρατούνται ή τρομοκρατούν κάποιοι). Ούτε βεβαίως μπορούν να μαζέψουν τα ελληνικά Ευρώ ή να τα ακυρώσουν καθώς η χώρα αντάλλαξε με Ευρώ τις δραχμές της, κατά της καταστροφική[4] είσοδό της στο ενιαίο νόμισμα.

Όπως έχω αναλύσει  η ανταλλακτική μονάδα ακολουθεί την ισοτιμία και την αξία του Ευρώ, όπως φαίνεται ανωτέρω.

Η πρόταση αποτελεί απάντηση σε πολλές ανάγκες της χώρας και κυρίως των ανθρώπων των πολιτών. Με την εκροή του ισοζυγίου εξαγωγών/εισαγωγών είναι βέβαιο ότι σε μερικά χρόνια η ελληνική κοινωνία και η ελληνική οικονομία θα έχει στραγγίξει από Ευρώ. Είναι το σύστημα της παγκόσμιας «χρεοκρατίας» και της ελληνικής παραγωγικής υστέρησης, στην οποία μας έφεραν οι καταστροφικές τακτικές, πολιτικές και επιλογές των κυβερνήσεων και της ντόπιας πλουτοκρατίας. Τα δανεικά θα είναι τότε ακόμα πιο ακριβά και πιο δύσκολα και παρότι έχω προτείνει καθαρές ριζοσπαστικές λύσεις («Οικονομία Δίχως Χρήμα», «Μείωση της χρήσης χρήματος» κ.α.) δεν είμαι βέβαιος ότι το σημερινό ελληνικό γίγνεσθαι μπορεί να τις κατανοήσει.

Ας επανέλθουμε όμως στην αξία της λύσης κατά το μέρος που απηχεί θεμελιώδεις φιλοσοφικές αρχές της θεωρίας των βιοτικών αναγκών, τις αποδεικνύει και τις εφαρμόζει: Οι άνθρωποι, οι πολίτες αυτής της χώρας έχουν ανάγκη από αγαθά.Λίγο ενδιαφέρει τον εργαζόμενο, τον συνταξιούχο, τον ελεύθερο επαγγελματία, τον οποιοδήποτε απλό άνθρωπο η εκμετάλλευση του χρήματος μέσα από τοκογλυφικούς κερδοσκοπικούς μηχανισμούς. Αυτό που ενδιαφέρει τους ανθρώπους στην Ελλάδα και σε όλο τον πλανήτη είναι η προμήθεια αγαθών και η λήψη αναγκαίων υπηρεσιών. Οι άνθρωποι ενδιαφερόμαστε για την κάλυψη των βιοτικών αναγκών μας και λίγο μας ενδιαφέρει εάν αυτό στην οικονομία του καπιταλισμού γίνεται με Ευρώ, Δολάρια, Γιέν, Γουάν, Δραχμές ή με άλλα νομίσματα, τα οποία στην ουσία είναι απλά βαμβακόχαρτα ή άχρηστα ως αγαθά μέταλλα. 

Εάν συνεπώς ο μισθός του δημοσίου υπαλλήλου καταβάλλεται ο μισός σε Ευρώ και ο υπόλοιπος σε ανταλλακτικές μονάδες, με τις οποίες μπορεί να προμηθευτεί τα ίδια αγαθά, λίγο ή καθόλου δεν τον νοιάζει και αυτό δεν έχει καμία πραγματική συνέπεια στην ζωή του.  Αντίθετα, με την ρύθμιση αυτή, με την έκδοση ανταλλακτικής μονάδας, δεν θα υπάρξουν και δεν θα μπορούν να αιτιολογηθούν με φόβο και τρομοκρατία μειώσεις στον μισθό των υπαλλήλων και κανενός εργαζομένου.

Ουσιαστικά, η λύση που προτάθηκε, διπλασιάζει άμεσα την εσωτερική κυκλοφορία χρήματος, δημιουργεί συνθήκες παραγωγικής ανάταξης της οικονομίας[5], συνθήκες παραγωγικής ανταγωνιστικότητας και αυξάνει τα αποθέματα του κράτους σε Ευρώ, η ανάγκη χρήσης του οποίου υποδιπλασιάζεται. Σύντομα το κράτος θα μπορεί να αποπληρώνει τα χρέη του και να χρηματοδοτήσει την συλλογική κοινωνική παραγωγική δραστηριότητα. Αντί λοιπόν οι ανάγκες του κράτους σε Ευρώ για μισθούς, συντάξεις και προμήθειες να είναι Χ, θα είναι πλέον Χ/2 (τουλάχιστον).

Αντίστοιχα, θα υπάρχει και συναλλαγματική επάρκεια από το πλεόνασμα των Ευρώ, η οποία θα εμπλουτίζεται και θα ενισχύεται από τον τουρισμό και τις άλλες εξαγωγικές δραστηριότητες), ώστε η χώρα να μην οδηγηθεί σε εισαγωγική εμπορική απομόνωση. Ισως κάποιοι μεγαλοκεφαλαιούχοι να χρειαστεί να κάνουν θυσίες στην παρουσία τους στην “λίστα Forbes”[6] , αλλά ο λαός αυτής της χώρας θα έχει περισώσει πολλά, θα μπορεί να επιβιώσει και να ελπίζει δημιουργώντας ένα καλύτερο μέλλον.

Όπως και αρχικά προτάθηκε, η Ε.Α.Μ. δεν θα έχει συναλλαγματική χρήση και αξία, άρα δεν θα μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο υποτίμησης και συναλλαγματικών επιθέσεων.

Στο πλαίσιο αυτό θα πρέπει να αποφασίσουμε, εάν η ΕΑΜ, θα είναι επιδεκτική τοκισμού. Η δική μου άποψη, πρόταση και θέση, είναι πως μία «ανταλλακτική μονάδα» δεν μπορεί να είναι αντικείμενο και επιδεκτική τοκισμού. Εάν τοκίζεται θα αποτελέσει χρήμα, κεφάλαιο και συντελεστή εγχώριας εσωτερικής χρεοκρατίας[7]. Σκοπός μιας ανταλλακτικής μονάδας είναι η κάλυψη των ανθρωπίνων αναγκών και όχι η κερδοσκοπία, η ανισότητα και η καταπίεση των ανθρώπων. Αυτό όμως (όπως και όλα τα υπόλοιπα) μπορεί να το αποφασίσει ελεύθερα ο ελληνικός λαός απαιτώντας δημοκρατία τώρα !!!.

Με τα ανωτέρω χαρακτηριστικά η ΕΑΜ δεν μπορεί να θεωρηθεί νόμισμα και θα πέσουν στο κενό τυχόν νομικές ενέργειες κατά της Ελλάδας με τη νομική και ουσιαστική βάση αυτή. Στον καπιταλισμό το νόμισμα έχει άλλα χαρακτηριστικά και λειτουργία (συναλλαγματική διάσταση, τοκοφορία, κερδοσκοπία κλπ.) τα οποία απουσιάζουν από την ΕΑΜ με την ανωτέρω λειτουργία της, η οποία έχει μόνο κοινωνική λειτουργική διάσταση.

Επισημαίνω και πάλι ότι η λύση δεν απηχεί τις φιλοσοφικές και πολιτικές μου θέσεις και αντιλήψεις. Αν και απαρχή μιας ουσιαστικής εννοιολογικής θεώρησης της διάστασης του χρήματος, εξακολουθεί να υπακούει στις αρχές της λειτουργίας του καταστροφικού, παράλογου και επικίνδυνα βάρβαρου παγκόσμιου σήμερα. Παραταύτα, η δημιουργία της ΕΑΜ με τα χαρακτηριστικά που έχω εκθέσει θα είναι ένα σημαντικό πρώτο βήμα στην πορεία δημιουργίας ανθρώπινων κοινωνιών και κοινοτήτων και σωτηρία ουσίας για την Ελλάδα και εκατομμύρια Ελληνες.

                                                                        Αθήνα, 8 Ιουνίου 2011

                                                                        Δημήτρης Καραμήτσας


[1] Αραγε πως φαντάζονται κάποιοι ότι μπορούν να εμποδίσουν την κυκλοφορία ενός νομίσματος και την κατοχή του από κράτη και πολίτες ; με ποιο τρόπο και ποιο μηχανισμό;

[2] Είναι τα φαινόμενα που βιώνει η Ελλάδα σήμερα σε αρχικό τους στάδιο.

[3] Το όνομα ΕΑΜ που προκύπτει συμβολίζει πολλά για την ελευθερία των Ελλήνων.

[4] Αποδείχθηκε και εκ του αποτελέσματος !!!.

[5] Στο κεντρικό κείμενο υπάρχουν συγκεκριμένες τεχνικές προτάσεις για τον σκοπό αυτό.

[6] Η λίστα με τους πλουσιότερους ανθρώπους στον πλανήτη – αφού οι ανταλλακτικές μονάδες που θα έχουν στα χέρια τους δεν θα λογίζονται ως νόμισμα, δεν θα έχουν παρά εσωτερική ανταλλακτική αξία (και όχι  συναλλαγματική αντιστοιχία).

[7] Θα μπορεί όμως να αποτελεί αντικείμενο κατάθεσης.

Ιουνίου 4, 2011

ΛΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ, ΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΩΡΑ !!!

                  ΛΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ, ΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΩΡΑ !!!

 

Αγαπητές φίλες, αγαπητοί φίλοι, σύντροφοι, συντρόφισσες, συναγωνιστές, αδέλφια πολίτες αυτής χώρας

 

Μπροστά στον εκμηδενισμό, την απαξίωση, την εκποίηση της πατρίδας και τη νέα δουλεία που ζούμε και την χειρότερη που μας ετοιμάζουν και την οποία απεργάστηκε και προκάλεσε επί δεκαετίες ένα φαύλο σύστημα εκμετάλλευσης της χώρας και των Ελλήνων, εμείς οι Ελληνες πολίτες συνήλθαμε ειρηνικά, αποφασισμένοι να δώσουμε ένα οριστικό τέλος στην φαυλοκρατία, την βαρβαρότητα, την αναποτελεσματικότητα των κοινωνικών λειτουργιών και του πολιτικού συστήματος.

Καθώς Ελλάδα είναι οι Ελληνες, οι πολίτες αυτού του κράτους, η μόνη σωτηρία για την επερχόμενη υποδούλωση και διάλυση της πατρίδας μας μπορεί να έλθει μόνο μέσα από τον ίδιο τον Ελληνικό λαό, την δράση και τις αποφάσεις του.

Σύντροφοι, συναγωνιστές, αδέλφια και φίλοι έχουμε σήμερα ένα ιστορικό καθήκον και σε εμάς – όχι τυχαία – έταξε η μοίρα την ανάγκη του αγώνα και της δράσης.

Το σύστημά τους είναι ετοιμόρροπο, είναι υπό κατεδάφιση. Τα υλικά του είναι σταγονίδια του κομματικού σωλήνα και σαπισμένη διαφθορά. Προβάλουν αρχές, αξίες και δόγματα. Όλα τα έχουν καταπατήσει και βιάσει βάναυσα και ασύστολα.

Μπροστά στην γενικευμένη σήψη των αυτόκλητων και ανάξιων πολιτικών πατέρων του έθνους, όλοι εμείς οφείλουμε να δράσουμε κατά τρόπο ουσιαστικό. Οφείλουμε να δράσουμε ώστε να φέρουμε τον λαό μας στην εξουσία, να καθιερώσουμε την λαϊκή κυριαρχία, να φέρουμε επιτέλους ξανά την δημοκρατία στον τόπο που γεννήθηκε.

Από παντού μέσα από τα σπλάχνα αυτής της κοινωνίας, ξεπηδούν άνθρωποι, ομάδες, κινήματα, προτάσεις. Ολοι και όλα τους έχουν τους ίδιους σχεδόν σκοπούς, τις ίδιες περίπου θέσεις:

Ολοι θέλουμε μια κοινωνία με κέντρο τον άνθρωπο και όχι το κέρδος, όλοι επιζητούμε την ανόθευτη πραγματική δημοκρατία και την ουσιαστική ισότητα, όλοι ζητούμε την κάλυψη των αναγκών όλων των ανθρώπων, την συμμετοχή, την πραγματική ελευθερία, που κατακτιέται όταν όλοι οι άνθρωποι νοιώθουν σίγουροι πως δεν θα στερηθούν τις βιοτικες ανάγκες τους. Ολοι μας έχουμε στόχο την παραγωγική αυτάρκεια της χώρας και την ανεξαρτησία της. Ολοι μας έχουμε στόχο την τιμωρία των ενόχων, την εκδίωξή τους, την κατάργηση της φαυλοκρατίας των κομματικών μηχανισμών.

Κουραστήκαμε από την εξάρτηση, σώθηκε η ζωή μας να αγωνιζόμαστε για να μας εκμεταλλεύονται. Ολοι ονειρευόμαστε μιαν άλλη κοινωνία, μια κοινωνία ανθρώπων, μια κοινωνία της πραγματικής ζωής. Ολοι θέλουμε μια αληθινά δίκαιη κοινωνία, μια κοινωνία όλων των ανθρώπων. Θέλουμε όλοι μία Ελλάδα που θα ανήκει πραγματικά στους Ελληνες. 

Όλα τα πιο πάνω αποτελούν το κοινό στόχο και την κοινή συνισταμένη για την δημιουργία ενός Λαϊκού Κινήματος, ενός Λαϊκού Μετώπου, που θα έλθει να λυτρώσει την χώρα από όσα την ταλανίζουν.

Δεν υπάρχουν άλλες λύσεις. Η πολυδιάσπαση είτε είναι προϊόν ατομισμού, είτε αγκυλώσεων, είτε ακόμα της έλλειψης επικοινωνίας και του φόβου που επιβάλλει το σύστημα, μας καθιστά εύκολους στόχους και εγγυάται ένα μόνο πράγμα: ΤΗΝ ΗΤΤΑ ΜΑΣ και τη ΝΙΚΗ ΤΟΥΣ. Σε αυτό όμως τον αγώνα της αγανάκτησης και των οραμάτων δεν πρέπει να νικηθούμε, δεν έχουμε το δικαίωμα να νικηθούμε. Εχουμε ιστορικό καθήκον να νικήσουμε για να αποτινάξουμε την σαπίλα και να χτίσουμε μια νέα Ελλάδα, μια νέα πατρίδα, την πατρίδα όλων μας.

Ηλθε η ώρα να αφήσουμε οριστικά παράμερα κάθε ατομισμό και κάθε αγκύλωση και να ενωθούμε με τα πολλά που μας ενώνουν για να δημιουργήσουμε ένα κοινό ΛΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ, ένα κοινό ΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ των ανεξάρτητων και αδέσμευτων πολιτών αυτής της χώρας. Το μέτωπο και το κίνημα της πραγματικής ανατροπής, το μέτωπο και το κίνημα της πραγματικής ελπίδας, το μέτωπο και το κίνημα της ουσίας.

Επειδή θέλουμε την Ελλάδα ενωμένη και πολλοί από εμάς νοιώθουμε σιχασιά για τα φαύλα κόμματα και τους μηχανισμούς τους, το Κίνημα, το Μέτωπο, οφείλει όχι μόνο να στηρίζεται στην πραγματική δημοκρατία, την ισότητα και την συμμετοχή όλων, αλλά θα πρέπει να έχει και ημερομηνία λήξης και διάλυσης. Δεν θα επαναλάβουμε το σύστημα, θα το αλλάξουμε και θα διαλυθούμε για να μην αποτελέσουμε μηχανισμό φαυλότητας.

Στόχος δεν είναι να φτιαχτεί ένας ακόμα καταπιεστικός μηχανισμός νομής της εξουσίας και φαυλοκρατίας. Στόχος είναι να λυτρωθεί η χώρα από αυτά ακριβώς τα πράγματα.

Και αυτό θα συμβεί μόνο με την ομόνοια και την σύμπραξη όλων των κινημάτων, των τάσεων, των θέσεων, των ανθρώπων.

Η πρόσκλησή αυτή μας αφορά όλους, πολίτες και κινήματα αυτής της κοινωνίας. Μόνο ενωμένοι θα νικήσουμε. Μόνο ενωμένοι θα πάρουμε πίσω την χώρα μας και την ζωή μας.

Μόνο ενωμένοι μπορούμε να τους νικήσουμε.

Μόνο ενωμένοι και ίσοι θα χτίσουμε την κοινωνία του αύριο.

 

Ως ομάδα πρωτοβουλίας και μόνο φτιάξαμε ένα blog : http://www.laikometopo.blogspot.com/ . Δηλώστε εκεί την συμμετοχή σας, είτε με το όνομά σας είτε με ένα ψευδώνυμο. Ελάτε να ανοίξουμε εκεί την συζήτηση και τον χορό της αυτό-οργάνωσης της κοινωνίας. Ελάτε να ανοίξουμε τον χορό της νίκης των ανθρώπων, της νίκης της πραγματικής ελεύθερης κοινωνίας.

Νοέμβριος 26, 2010

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ : Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΕΝΟΣ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΜΕ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ : Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΕΝΟΣ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΜΕ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ

 Α. ΣΥΣΤΗΜΑ

Σύστημα είναι ο αλληλεπιδρών μηχανισμός και συνδυασμός κανόνων που διέπουν ενταγμένα σε αυτό υλικά και ενέργειες (δυνάμεις), ώστε αυτά να αποτελούν ένα ενιαίο λειτουργικό σύνολο.

Κοινωνικό σύστημα, αντίστοιχα, είναι ο αλληλεπιδρών μηχανισμός και συνδυασμός κανόνων που διέπουν ενταγμένους σε αυτό ανθρώπους, υλικά και ενέργειες (δυνάμεις), ώστε αυτά να αποτελούν ένα ενιαίο κοινωνικό σύνολο.

Οπως είναι ευνόητο τα ανωτέρω συστήματα διέπονται από δύο βασικές κατηγορίες κανόνων και νόμων.

Η πρώτη κατηγορία είναι οι φυσικοί – συμπαντικοί νόμοι που επιδρούν και καθορίζουν απευθείας και άμεσα την σύσταση και λειτουργία ενός συστήματος.

Η δεύτερη κατηγορία (και αναφέρομαι κυρίως στα κοινωνικά συστήματα) είναι οι κανόνες που προσθέτει ο άνθρωπος. Στην πραγματικότητα και για να λειτουργήσει ένα σύστημα, οι κανόνες αυτοί, καθώς ο ίδιος ο άνθρωπος είναι μέρος της φύσης και υπακούει στους φυσικούς – συμπαντικούς νόμους, οφείλουν να υπακούουν στους νόμους της φύσης. Διαφορετικά και ανάλογα με την αντίθεση του συστήματος με τους νόμους αυτούς θα επέλθει αργά ή γρήγορα η κατάρρευσή του. Η συνθήκη «χρόνος» στο πλαίσιο αυτό είναι όρος σχετικού μεγέθους και εξαρτάται από τα μεγέθη και την πολυπλοκότητα του συστήματος. Αλλως ειπείν, η αντίληψη του χρόνου δεν είναι απότοκη της ύπαρξης κάποιου μέσα στο σύστημα, αλλά όρος που εξετάζεται στο ιστορικό διηνεκές και πέρα από αυτό, ακόμα και όταν η ιστορική καταγραφή δεν υφίσταται. Σε κάθε άλλωστε περίπτωση ο «ανθρώπινος χρόνος» είναι μέγεθος σχετικό και πεπερασμένο.

Τα κοινωνικά συστήματα έχουν μια βασική ειδοποιό διαφορά από τα λοιπά, είναι η λειτουργική ένταξη ανθρώπων σε αυτά με σκοπό την εξυπηρέτηση των αναγκών τους. Οι ίδιες οι ανθρώπινες κοινωνίες είναι απότοκες αυτής της αναγκαιότητας.

Αυτά βεβαίως ανήκουν στην θεωρητική σφαίρα και στις πηγές της κοινωνικής οργάνωσης, στα πρώιμα συστήματα της ανθρωπότητας.

Στην πραγματικότητα και στο διάβα της ανθρώπινης παρουσίας στον πλανήτη  τα κοινωνικά συστήματα οργανώθηκαν κατά τρόπο τόσο ολοκληρωτικό και απόλυτο, ώστε να τείνουν να μην επιτρέπουν καμία δράση κανενός έξω από τους μηχανισμούς τους. Η σκληρότερη, αλλά και πιο συχνή ποινή στην ανθρώπινη παρουσία στην Γη για την εξωσυστημική δράση ενός ανθρώπου είναι η εξόντωση, είτε άμεσα είτε έμμεσα.   

Τα κοινωνικά συστήματα που καταγράφονται στην ανθρώπινη ιστορία οργανώθηκαν όχι μόνο με την τάση της διατήρησης και αναπαραγωγής τους, αλλά και σταδιακά με την τάση του ολοκληρωτισμού και της καθολικής επικράτησης.

Στην πορεία αυτή, δυστυχώς, τα συστήματα έπαψαν να οργανώνονται από τους συγκοινωνούς ανθρώπους, αλλά η επιρροή στην επιβολή των κανόνων τους έγινε αντικείμενο της ισχύος συγκεκριμένων ανθρώπων ή ομάδων ανθρώπων.

Στο σημερινό καπιταλιστικό σύστημα π.χ. η θέσπιση των κανόνων λειτουργίας των ανθρώπων μέσα σε αυτό δεν ανήκει στον ίδιο βαθμό στον Χ μεγαλοτραπεζίτη και στην Ψ άνεργη.

Βεβαίως όλα τα κοινωνικά συστήματα υπακούουν στους νόμους της συμπαντικής και γήινης φύσης και για τον παράγοντα άνθρωπο, τέτοιος βασικός και κατανοητός από τους ανθρώπους νόμος είναι οι βιοτικές φυσικές τους ανάγκες. Αυτές αποτελούν την κυρίαρχη και αναπόφευκτη ανάγκη της ανθρώπινης οντότητας και ύπαρξης. Οι βιοτικές ανάγκες είναι ο νόμος του ανθρώπου και αιτία της συστημικής του κοινωνικής οργάνωσης.  

 Β.        ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Ο καπιταλισμός ως σύστημα που κυριαρχεί παγκόσμια εκμεταλλεύτηκε αυτές τις ανάγκες για να επηρεάσει τους ανθρώπους να ενταχθούν σε αυτόν και να τον ισχυροποιήσουν. Εδωσε σε περισσότερους και ανεξαρτήτως καταγωγής ανθρώπους το δικαίωμα στην χρήση αγαθών, το δικαίωμα σε στοιχειώδεις ελευθερίες και δυνατότητες. Δυστυχώς, το ίδιο αυτό σύστημα βάσισε την λειτουργία του στην μηχανιστική χρηστική αντίληψη των ανθρώπων που εντάσσονται σε αυτό και μάλιστα με δύο κύριους άξονες: την αντίληψη της προτεραιότητας της παραγωγικής διαδικασίας (πέρα και πάνω από τον άνθρωπο και τις ανάγκες του) και την πλασματική αξιακή οικονομική αποτίμηση των πάντων.

Είναι δηλαδή ένα σύστημα κατ’ ουσία «αντιανθρώπινο», που δεν δημιουργήθηκε ούτε λειτουργεί με σκοπό, κριτήρια, κανόνες και στόχο την κάλυψη των ανθρωπίνων αναγκών, αλλά την εκμετάλλευσή της κάλυψής τους.  

Αυτή είναι η κυρίαρχη αντίφαση του καπιταλισμού με την ανθρωπότητα, αυτή είναι και η αιτία της καταστροφικής αποτυχίας του να απελευθερώσει τους ανθρώπους, να τους εκφράσει πραγματικά, να τους καλύψει ως οντότητες και ως κοινωνίες. Ο καπιταλισμός έχει εγγενή αντιανθρώπινα χαρακτηριστικά και για τον λόγο αυτό είναι καταδικασμένος στην αποτυχία. Η κυρίαρχη αυτή και κεντρική αντίφαση είναι αυτή που γεννά μια σειρά από ψυχολογικά φαινόμενα ακόμα και στους ακραία ευνοημένους από το σύστημα.

Η διατήρηση του καπιταλισμού οφείλεται πρωτίστως στο γεγονός ότι στο πλαίσιο της εκμεταλλευτικής δράσης του εξυπηρετεί ανθρώπινες ανάγκες (και πραγματικές και επίπλαστες που δημιουργεί ο ίδιος). Περαιτέρω, η αντοχή του βασίζεται στην δημιουργία μιας κουλτούρας εσωτερικής βελτίωσης, βασισμένης στην λογική της πυραμίδας (δηλ. της προσδοκίας του «καλύτερου»). Κατά συνέπεια δεν έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τον φυσικό νόμο, αφού αντικείμενό του είναι και η κάλυψη αναγκών (έστω υπό την εκμεταλλευτική σκοπιμότητα και συνθήκη). Στο δε πλαίσιο της απρόσκοπτης εξέλιξής του αυτή θα έλθει είτε από εσωτερικό μετασχηματισμό εξουσιών είτε από την στυγνή εκμετάλλευση της φύσης (ήτοι την εξελικτική αντίθεση με το φυσικό νόμο).      

Το σύστημα του καπιταλισμού από την γέννηση – επινόησή του δεν έχει ως στόχο την κάλυψη των ανθρωπίνων αναγκών και την βελτίωση των συνθηκών ζωής του είδους, αλλά την εκμετάλλευση αυτής της ανάγκης των πολλών υπέρ λίγων. Αυτοί οι «λίγοι» είναι όσοι ελέγχουν τα μέσα παραγωγής, δηλ. τα εργαλεία όχι μόνο του ανθρώπου, αλλά και του καπιταλισμού.

Ο καπιταλισμός είναι όμως και ένα σύστημα κατά βάση παραγωγικό, δημιουργήθηκε και οργανώθηκε γύρω από την παραγωγική διαδικασία, αυτό σημαίνει ότι οι λειτουργικές του δομές είναι οργανωμένες γύρω από την παραγωγή και με σκοπό αυτή. Στην δομική του συγκρότηση, στο «DNA» του, ο καπιταλισμός εντάσσει και τον ανταγωνισμό, δηλ. την προσπάθεια για περισσότερα, καλύτερα και πιο εκμεταλλεύσιμα υλικά και υπηρεσίες, ήτοι για μεγαλύτερη εκμεταλλευσιμότητα της παραγωγής. Ο ανταγωνισμός ουσιαστικά αφορά το στάδιο της κατανάλωσης, εκεί στρέφεται, αφού στο στάδιο αυτό υλοποιείται και ολοκληρώνεται η εκμετάλλευση των ανθρώπων και των αναγκών τους. Υφίσταται δηλ. ένα στάδιο εκμετάλλευσης των ανθρώπων και των αναγκών τους στην παραγωγική καπιταλιστική διαδικασία που ολοκληρώνεται και υλοποιείται στην φάση της κατανάλωσης. Στην πραγματικότητα, ο καπιταλιστικός ανταγωνισμός δεν υπαγορεύεται από καμία ανθρωποκεντρική ή ανθρωπιστική θεώρηση και σκοπό, αλλά από την τάση και ανάγκη της επικράτησης σε οικονομικό επίπεδο και κατ’ επέκτασης και μέσα στο σύστημα του καπιταλισμού σε κάθε επίπεδο.

Ως σύστημα, ο καπιταλισμός και κατ’ ακριβολογία οι καπιταλιστές και οι θιασώτες του συστήματος αυτού, φρόντισαν να οργανώσουν συστηματικά και απόλυτα το σύνολο της κοινωνικής ζωής των ανθρώπων (φιλοσοφία, πολιτικό σύστημα, νομικό σύστημα, σύστημα ελέγχου και καταστολής, παιδεία κλπ.)  κατά τον τρόπο που βολεύει το ίδιο το σύστημα, το σύστημα παραγωγής και εκμετάλλευσης.

Λίγες εύκολες και απλές σκέψεις από τον καθένα μας, θα μας κάνουν να καταλάβουμε ότι αυτό που είμαστε, το «είναι» μας, δεν ορίζεται στον καπιταλισμό από τα πραγματικά μας χαρακτηριστικά, αλλά από την θέση στην οποία μας χρησιμοποιεί το σύστημα του καπιταλισμού.

Τα πάντα γύρω μας, το σπίτι μας, ο τρόπος που ζούμε μέσα και έξω από αυτό, οι κανόνες της συμπεριφοράς, της δράσης, της αντίδρασης, της ανοχής, το πότε ξυπνάμε, το πότε κοιμόμαστε ή μπορούμε να κοιμηθούμε, το τι γνωρίζουμε, το τι αγνοούμε, το πόση ώρα διαθέτουμε για τον εαυτό μας ή τους άλλους, όλα οργανώνονται με βάση το σύστημα του καπιταλισμού. Εάν αναρωτηθούμε γιατί συμβαίνει κάθε τι στην χωή μας και γιατί συμβαίνει με τον τρόπο που συμβαίνει στο τέλος των απαντήσεων θα καταλήξουμε στην συστημική εξάρτηση του ανθρώπου και στο ίδιο το σύστημα. Αυτό τάσσει, προστάζει, διατάζει, οργανώνει και ρυθμίζει.

Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι όλη αυτή η διαδικασία γίνεται όχι με κέντρο τον άνθρωπο και τις ανάγκες του, όχι με μία ματιά στην ανθρώπινη υπόσταση και στις πραγματικές ανάγκες και δυνατότητές του ανθρώπου, αλλά οργανώνεται και υφίσταται (και εμείς μαζί με αυτά) με βάση το σύστημα και την λειτουργία του. Στην πραγματικότητα και όπως προαναφέρθηκε οι ανθρώπινες κοινωνίες και το σύστημα διατάσσονται και ρυθμίζονται με βάση τα κριτήρια της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας. Κριτήριο του συστήματος στην παραγωγική πλευρά του είναι η λειτουργία των ανθρώπων σύμφωνα με τους όρους που τάσσουν οι μηχανές και οι μηχανισμοί παραγωγής εν γένει. Κριτήριο του συστήματος στην διαδικασία της κατανάλωσης είναι η ώθηση προς συγκεκριμένα κάθε φορά αγαθά με κριτήριο όχι τις ανθρώπινες ανάγκες, αλλά την εκμεταλλευσιμότητα αυτών από τους «άρχοντες» στο σύστημα.

Ετσι, σε καμία περίπτωση ο άνθρωπος δεν είναι το κέντρο του καπιταλιστικού συστήματος, ούτε η βελτίωση της ζωής του ή η κάλυψη των βιοτικών του αναγκών είναι ο σκοπός του.

Σκοπός του καπιταλιστικού συστήματος είναι η εκμεταλλευτική πάντων διαδικασία, τόσο παραγωγικά όσο και καταναλωτικά.

Το πολιτικό σύστημα, οι νόμοι, οι άνθρωποι και τα επαγγέλματά τους, τα πάντα όσα βιώνουμε και είμαστε πέρα από την φύση μας ορίζονται από το σύστημα. Σε ένα άλλο σύστημα κοινωνικής οργάνωσης επαγγέλματα όπως του υπαλλήλου, του μισθωτού εργάτη, του εμπόρου, του μεσίτη, του δικηγόρου, του δικαστή και χιλιάδες άλλα, ούτε θα υπήρχαν, ούτε (ακόμα και εάν υπήρχαν με οποιαδήποτε μορφή) θα ήταν τα ποιοτικά τα ίδια, ούτε θα είχαν το ίδιο περιεχόμενο και ουσία. Η βίωσή μας όλη ορίζεται από το σύστημα και δυστυχώς το ίδιο το σύστημα δεν ορίζεται από τους ανθρώπους και τις κοινωνίες τους, δεν ορίζεται από την κάλυψη των αναγκών των ανθρώπων, αλλά από την λειτουργία των μηχανισμών παραγωγής – ανάλωσης και με στόχο την εκμετάλλευση της ανθρώπινης υπόστασης.    

Σε ένα σύστημα που είναι οργανωμένο κατά τον αντιανθρώπινο τρόπο αυτό, όσα δεν είναι ανεκτά από αυτό καταδικάζονται, πολεμούνται με σκοπό να εξαφανιστούν για να μην διαταραχθεί η λειτουργία του. Η εξαγορά ή η καταστροφή ανθρώπων που μπορούν να το βλάψουν και να το αποδομήσουν είναι μία ακόμα έκφανση της αντίληψης του συστήματος και απόδειξη της αντιανθρώπινης εκμεταλλευτικής δομής του. 

Εάν αφήσουμε το μυαλό μας ανοικτό θα αντιληφθούμε πως το σύνολο των πραγμάτων και καταστάσεων που βιώνουμε ως κοινωνική συνθήκη είναι κομμάτι και παράγωγο αυτού του συστήματος. Πως το ίδιο το σύστημα δημιουργεί κουλτούρες και τρόπους ζωής, δράσης και αντίδρασης και εν τέλει εκμεταλλεύεται ακόμα και τις «αντι-κουλτούρες», όταν τις εντάξει στους μηχανισμούς παραγωγής – κατανάλωσης, ήτοι εκμετάλλευσης.

Ακόμα και οι περισσότερες αντιδράσεις μας σε «κακώς κείμενα» αναφέρονται κατά βάση στην αντίθεσή τους με συστημικές λογικές, κανόνες και ακολουθίες. Ουσιαστικά η αντίληψη των πλειοψηφιών των ανθρώπων για την ζωή τους προέρχεται μέσα από τις διδαχές και τις βιωματικές συνθήκες που δημιουργεί το σύστημα και δισεκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη θεωρούν ότι το σύστημα αυτό είναι κάτι προδεδομένο, μεταφυσικό, ανυπέρβλητο και το μοναδικό δυνατό. Βεβαίως την ίδια ίσως αντίληψη να είχαν για την «ελέω Θεού μοναρχία» οι υπήκοοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και των αυτοκρατοριών και βασιλείων που την διαδέχθηκαν. Το ίδιο και οι Αιγύπτιοι, οι Πέρσες, οι Βαβυλώνιοι, οι Ινδιάνοι της Αμερικής και όλοι οι λαοί του πλανήτη που βίωσαν επί χιλιάδες χρόνια μέσα σε άλλα κοινωνικά συστήματα.

Γ. ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ : Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΕΝΟΣ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΜΕ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ

             Το πρώτο πράγμα που θέλω γράφοντας αυτές τις γραμμές είναι να εννοήσουμε όλοι, ότι το σύστημα είναι ένα δημιούργημα των ανθρώπων, πως εμείς το δημιουργούμε και το συγκροτούμε και κανένας «Θεός», δαίμονας, συμπαντική δύναμη ή οποιαδήποτε άλλη μεταφυσική υπόσταση και οντότητα. Τα  κοινωνικά συστήματα είναι ανθρώπινα δημιουργήματα.

Αυτό σημαίνει πως μπορούν να αλλάξουν, να μετατραπούν, να εξαφανιστούν, να γεννηθούν νέα.

Η συνειδητοποίηση των ανωτέρω είναι δυνατόν να γεννήσει, να εκκινήσει την διαδικασία μεταβολής του κοινωνικού συστήματος, από ένα σύστημα εκμεταλλευτικής ανισότητας των ανθρώπων (στον καπιταλισμό ισχύ η διάκριση με βάση την παραγωγική και καταναλωτική δύναμη και οντότητα του καθενός) σε ένα σύστημα ισότητας κάλυψης των ανθρωπίνων αναγκών.

Είναι συνεπώς σαφές το τι συμβαίνει γύρω μας, όπου όλα μετριούνται στην κλίμακα χρήματος – κέρδους – υπεραξίας. Tο κύριο ζήτημα, το πρόβλημα του   συστήματος του καπιταλισμού απέναντι στην ανθρωπότητα, δεν είναι μόνο ότι έχει καταλάβει και εκμεταλλεύεται τα πάντα (αυτός είναι ο γενετήσιος σκοπός του), αλλά και συναφές και συναντίστοιχο πρόβλημα του συστήματος είναι και το ότι οι δομές και οι σκοποί του δεν έχουν ως σκοπό την κάλυψη των αναγκών του ανθρώπου, την βελτίωση των συνθηκών ζωής του, την βελτίωση και εξέλιξη του ανθρώπινου είδους, παρά μόνο την εκμετάλλευσή τους. Σκοπός του συστήματος είναι το κέρδος και η εξουσία που προσφέρει σε κάποιους. Αυτό είναι το πρόβλημα του, ότι δηλ. παρότι πρόκειται για ένα σύστημα που δημιούργησαν άνθρωποι, παρότι πρόκειται για ένα κοινωνικό σύστημα, η λειτουργία του δεν έχει στόχους ανθρωποκεντρικούς, αλλά στόχους ουσιαστικά απάνθρωπους, έξω από την φύση και τις ανάγκες μιας κοινωνίας ανθρώπων. Το κέρδος, η εξουσία, η δύναμη, η επικράτηση αποτελούν αξιακά του δεδομένα και με αυτός και άλλους παρεμφερείς με αυτούς σκοπούς οργανώνεται και λειτουργεί.

Οι άνθρωποι στο σύστημα του καπιταλισμού δεν αποτελούν το κέντρο της κοινωνίας αλλά ένα μέσο, ένα συστημικό γρανάζι για την επίτευξη στόχων που χρησιμοποιούν και εκμεταλλεύονται τις απαράγραπτες βιολογικές – βιοτικές  ανάγκες του ανθρώπινου είδους. Ο άνθρωπος είναι εργαλείο του συστήματος και όχι το σύστημα εργαλείο του ανθρώπου και της ανθρωπότητας.

Τις τελευταίες δεκαετίες οργανώθηκε, επικράτησε και λειτουργεί ένα κοινωνικό σύστημα παγκόσμιας επικράτησης και ισχύος (παγκοσμιοποίηση), το οποίο δεν είναι ανθρωποκεντρικό, δεν είναι ανθρώπινο. Αδιαφορεί για τα παιδιά που πεθαίνουν από απλές ασθένειες, για τους πεινασμένους, τους καταφρονεμένους. Ανταλλάσσει με αδιαφορία και κερδοφόρο χαρά ανθρώπους με μηχανές, τους αχρηστεύει στην ανεργία, αδιαφορεί για την πραγματική χρησιμότητα και αξία όσων παράγει αρκεί να πωλούν με καλά κέρδη, αδιαφορεί για τις συνέπειες της χρήσης χημικών και τοξικών, αδιαφορεί για την φύση και την βλέπει ως πεδίο κέρδους, αδιαφορεί για τον ασθενή ως άνθρωπο και τον βλέπει ως κόστος ή κέρδος. Ουσιαστικά, το σύστημα λειτουργεί σε κάθε του επίπεδο ως μία κρεατομηχανή που αλέθει ανθρώπους και λαούς για να ταϊστούν κάποιοι άλλοι.

Το σύστημα έφτασε στο σημείο να επιθυμεί να ορίζει σχεδόν ολοτικά τον προορισμό ολόκληρων λαών.

Οπου και να κοιτάξετε θα διαπιστώσετε ότι το ανθρώπινο είδος χρησιμοποιείται από το σύστημα και δεν το χρησιμοποιεί. Θα δείτε ότι το σύστημα δεν λειτουργεί για εσάς, δεν λειτουργεί για τον άνθρωπο, αλλά για την εκμετάλλευσή του, όπου και εάν κοιτάξετε και σκεφτείτε με ανοικτό μυαλό θα δείτε απανθρωπιά ή αδιαφορία για τον άνθρωπο και την εξωγενή θέσπιση προορισμών και στόχων για τον καθένα από εμάς και για τις κοινωνίες μας.     

            Είναι ευνόητο ότι αυτό το αδηφάγο σύστημα οφείλει να γκρεμιστεί συθέμελα, όχι από την εντροπία του και όχι με τον μετασχηματισμό του σε κάτι ακόμα χειρότερο, αλλά με την θετική θέση και πρόταση ενός συστήματος που θα έχει ως κεντρικό στοιχείο του τον άνθρωπο.

            Η «εφεύρεση», γέννηση και συγκρότηση ενός κοινωνικού συστήματος που θα θέτει ως κέντρο του τον άνθρωπο και σκοπό του την κάλυψη των αναγκών του (και όχι παραγωγικότητες, υπεραξίες, κέρδη και διάφορες άλλες αχρειότητες και βαρβαρότητες) είναι όχι μόνο αναγκαία και απολύτως εφικτή.

            Ξεκινώντας από την διαπίστωση ότι ο άνθρωπος είναι ένας βιολογικός μηχανισμός με συγκεκριμένες βιοτικές ανάγκες και θέτοντας ως κεντρικό όρο για την δημιουργία του συστήματος ότι κάθε άνθρωπος πρέπει να έχει εξασφαλισμένες τις βιοτικές του ανάγκες με ισότητα, μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα νέο σύστημα, ένα νέο κοινωνικό σύστημα που θα υφίσταται και θα λειτουργεί με κέντρο τον άνθρωπο και τις ανάγκες του. Ολόκληρη η αξιακή θεώρηση των πραγμάτων, των κανόνων, των νόμων του πρέπει να αλλάξει και να είναι ενταγμένη στον σκοπό αυτό. Μόνο τότε θα μπορούμε να δημιουργήσουμε πραγματικά ανθρώπινες κοινωνίες, πραγματικές ανθρώπινες ζωές, πραγματικά ανθρώπινες συγκροτήσεις. Αυτό θα είναι το κλειδί για να οδηγηθεί ο άνθρωπος και η ανθρωπότητα σε ένα πραγματικό προτσές. Εάν η ανθρωπότητα δημιουργήσει ένα σύστημα απελευθέρωσης με κέντρο τον άνθρωπο, τότε μόνο θα μπορέσει αυτός να ανακαλύψει την ταύτιση με τους συμπαντικούς νόμους και να προχωρήσει μπροστά. Οσο η ανθρωπότητα βιώνει την υποτέλεια και την μιζέρια του καπιταλισμού λύσεις και πραγματική πρόοδος δεν υπάρχει.

Η δημιουργία ενός κοινωνικού συστήματος που θα θέτει ως κεντρική δομική του αξία τον άνθρωπο και θα λειτουργεί με στόχο την κάλυψη των αναγκών του με την κατανόηση των συνθηκών των φυσικών νόμων είναι απλή και εφικτή. Με άξονα την ισότητα σε κάθε κοινωνικό επίπεδο και την πολιτική έκφρασή της (πραγματική ή «άμεση» δημοκρατία) και κυρίαρχο κανόνα σε κάθε απόφαση την αξία του ανθρώπου και την εξυπηρέτηση των αναγκών του, μπορούμε εύκολα να δημιουργήσουμε ένα σύστημα αξιών που θα αντικαταστήσει το φαύλο, απάνθρωπο και καταστροφικό σύστημα του καπιταλισμού.

            Το πρώτο βήμα είναι να εννοήσουμε τι σημαίνει σύστημα και πως λειτουργεί. Το με ποιο τρόπο μας θέτει ως αυτονόητες τις δοξασίες, τα δόγματα και τις αξιακές λειτουργίες του. Το με ποιο τρόπο το σύστημα μας αναλώνει και μας χρησιμοποιεί στην μηχανή του και ως αναλώσιμα υλικά. Για να ξεκινήσει αυτή η διαδικασία έγραψα αυτό το άρθρο, για να εννοήσουμε, να συλλάβουμε, να κατανοήσουμε ότι όλα αυτά που βιώνουμε είναι απλά ένα σύστημα. Ένα σύστημα που θα μπορούσε και θα έπρεπε να είναι διαφορετικό, ανθρωποκεντρικό, ουσιαστικό και πως σήμερα σπαταλάμε τη ζωή μας, την αναλώνουμε σε συνθήκες, όρους και διαδικασίες χωρίς καμία σχεδόν πραγματική βιοτική αξία, αλλά και με καταστροφικές συνέπειες για το είδος μας.

            Εάν καταλάβουμε, εάν κατανοήσουμε πόσο βλακωδώς και καταστροφικά αναλώνουμε τη ζωή μας ενταγμένοι σε αυτό το σύστημα της εκμετάλλευσης είναι θέμα χρόνου να επαναστατήσουμε και να το αλλάξουμε. Το κοινωνικό σύστημα είναι ένα ανθρώπινο δημιούργημα, άνθρωποι το φτιάχνουν και το συγκροτούν και άνθρωποι το καταρρίπτουν. 

Η πρόταση ενός άλλου συστήματος είναι έτοιμη. Ας είμαστε σε εγρήγορση … .  

Η ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ … .

 

            Η ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ … .

Α. Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ, ΟΙ ΣΥΝΑΛΛΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΕΣ ΚΑΙ Η ΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΚΕΦΑΛΑΙΩΝ

Στον καπιταλισμό η κίνηση του χρήματος και η εκμετάλλευση των συναλλαγματικών ισορροπιών ενταγμένη στην λογική του κέρδους κατέχει μία ιδιαίτερη, μια ξεχωριστή και κορυφαία θέση. Η εκμετάλλευση των κεφαλαίων είναι βασική, κεντρική αρχή του καπιταλισμού. Στην επικράτηση και λειτουργία του καπιταλισμού οι «συναλλαγματικές ισορροπίες» αποτέλεσαν και αποτελούν ένα πραγματικό πεδίο πολέμου, αφού μυθώδη χρηματικά ποσά αλλάζουν καθημερινά αξίες και χώρες ολόκληρες δέχονται συναλλαγματικές «επιθέσεις», απαξιώνονται  ή ενισχύουν την θέση τους.

Μετά το “new deal” η κίνηση του χρήματος εντάθηκε. Καθώς εγκαταλείφθηκε ο «κανόνας του χρυσού», που προέβλεψε την υποχρεωτική κάλυψη με αποθεματικά χρυσού, του εκδιδόμενου από κάθε κράτος χρήματος, το χρήμα εκδόθηκε και κυκλοφόρησε ελεύθερα για να αναθερμάνει τις σε ύφεση καπιταλιστικές οικονομίες της εποχής. Αυτή ήταν μία ουσιαστική συμβολή του Κέϋνς στην συνέχιση της λειτουργίας του καπιταλιστικού συστήματος, καθώς αυτός ήταν ο εκφραστής της «λύσης» αυτής.

Όπως είναι ευνόητο η ελεύθερη έκδοση και κυκλοφορία χρήματος από τα κράτη δημιούργησε νέα δεδομένα και για πολλούς ήταν μία από τις σκοτεινές αιτίες του Β’ παγκοσμίου πολέμου. Είναι αυτονόητο ότι η σημασία της έκδοσης και κίνησης χρήματος και οι στρατηγικές της διαδραμάτισαν και διαδραματίζουν ένα τεράστιο ρόλο στο καπιταλιστικό απάνθρωπο συστημικό φρενοκομείο και αποδέκτες αυτής της αθλιότητας είναι απλοί άνθρωποι σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη.    

Με το χρήμα να εκδίδεται και να κυκλοφορεί ελεύθερα οι δυνατότητες «παιχνιδιών», μοχλεύσεων, πιέσεων και σκοπιμοτήτων πολλαπλασιάστηκαν γεωμετρικά και απίθανα σενάρια πλέκονται στα σκοτεινά υπόγεια των μεγάλων τραπεζών του πλανήτη για να υλοποιηθούν τέτοια σχέδια. Ο πολλαπλασιασμός της κυκλοφορίας του χρήματος και οι πρακτικές που τον συνοδεύουν, αντίστοιχες με τις πολλαπλασιαστικές παραγωγικές επιδιώξεις του καπιταλισμού, δημιούργησαν νέα δεδομένα, νέους κανόνες στους οποίους την πρωτοβουλία κίνησης και υλοποίησης έχουν οι ισχυροί του πλανήτη.

Β.        ΤΑ ΚΡΑΥΓΑΛΕΑ ΣΦΑΛΜΑΤΑ ΤΗΣ «ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ» & ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ

Οι ίδιοι «κανόνες» το μόνο που δεν ευνοούν είναι η «σταθερότητα», καθώς είναι κανόνες συνεχών αλλαγών δεδομένων και εξακολουθητικών μετακινήσεων (ποσοτικών, κατευθύνσεων, προορισμών κ.α.). Στο παιχνίδι αυτό, όποιος μένει σταθερός, ακίνητος και αμετακίνητος, όποιος δηλώνει τους κανόνες που ακολουθεί,  αποτελεί εύκολο στόχο για τους αντιπάλους του και εύκολο θύμα επιθέσεων.

Το Ευρώ στην προ δεκαετίας δημιουργία του στοιχημάτισε στην σταθερότητα. Στην σταθερή ποσότητα, στην σταθερή αξία. Ηλθε να λειτουργήσει ως ο «κανόνας του χρυσού» και λειτούργησε ανταγωνιστικά ως εναλλακτικό νόμισμα αναφοράς και ισοτιμιακός ρυθμιστής και παράγοντας, απέναντι στο αμερικανικό δολάριο. Προσόν του «η σταθερότητα», μια σταθερότητα η οποία χτίστηκε πάνω στις δεσμεύσεις των κρατών που το εκδίδουν για τις πολιτικές τους και τους ισολογισμούς τους, αλλά και πάνω στις δεσμεύσεις για έλεγχο και περιορισμό της έκδοσής του.

Όπως αντιλαμβάνεται εύκολα κανείς, η πολιτική αυτή σε ένα καπιταλιστικό σύστημα που συνεχώς αυξάνει τις παραγωγές, τις αξίες και τους αριθμούς του, μοιάζει με την τακτική γέρου αριστοκράτη γαιοκτήμονα που ζει στον αρχαίο πύργο του και υποστηρίζει τα ιδιοκτησιακά του δικαιώματα και τις «παραδοσιακές» αξίες, ενώ όλα γύρω του τρέχουν με την ταχύτητα του φωτός. Η βαθειά συντηρητική Ευρώπη ζώντας με αυτές τις «παραδόσεις» και με την «αριστοκρατική αντίληψη» δεν άργησε να πέσει θύμα της κινητικότητας.

Πρώτα από όλα, οι περιορισμοί στην έκδοση νομίμσματος, μέσα σε ένα περιβάλλον που πραγματικά ή εικονικά αυξάνει τις αξίες και τις ποσότητες των αγαθών, σημαίνουν ταυτόχρονα και περιορισμό της «μετοχικής» συμμετοχής στον πλανήτη, αλλά και των δυνατοτήτων κίνησης της οικονομίας του καπιταλισμού, των δυνατοτήτων να ακολουθηθούν οι ρυθμοί των άλλων.  

Οι σφιχτοί προϋπολογισμοί, σημαίνουν μικρότερη κυκλοφορία χρήματος και εκτός από παγίωση του «status quo» μεταξύ των κρατών (οι ισχυροί δεν μπορούν να υπερκεραστούν από ανερχόμενους εντός της Ευρωζώνης), ήλθαν να σημάνουν την έλλειψη χρήματος, την ανάγκη ακριβού δανεισμού από τραπεζίτες και την παραγωγική υστέρηση για τις περισσότερες χώρες της Ευρώπης (αφού ήταν αναλογικά δυσεύρετα με τον ανταγωνισμό τα κεφάλαια κίνησης).

Μέσα στην «δεκαετία του Ευρώ» η Ευρώπη έχασε πάνω από 40% της συνολικής παραγωγικής της δυνατότητας, ενώ αναπτύχθηκε μία κουλτούρα «τραπεζίτη» σε μεγάλο τμήμα των ευρωπαϊκών λαών, μια κουλτούρα που έχει ως περιεχόμενό της, την βίωση μέσω της εκμετάλλευσης του χρήματος και γεννά μια οκνή ψευδή μακαριότητα.

Πρωτεργάτες των τακτικών αυτών ήταν οι Γερμανοί και κοντά τους οι Γάλλοι, δύο οικονομίες με παραγωγική υπόσταση, που πίστεψαν ότι με τον τρόπο αυτό μπορούν να καταστρέψουν πρώτα, να απαξιώσουν και στην συνέχεια να αγοράσουν φτηνά τους εταίρους τους στην Ε.Ε., ελέγχοντας την ροή χρημάτων και συσσωρεύοντας ευρωσυνάλλαγμα από τις ενδοευρωπαϊκές συναλλαγές. Δυστυχώς για όλους το ίδιο πιστεύουν μέχρι σήμερα.

Το Ευρώ, παραφουσκωμένο από την έλλειψη παραγωγής, σταθερό και δυσκίνητο, νόμισμα μιας γραφειοκρατικής αριστοκρατίας, αποτέλεσε τον εύκολο στόχο στο παιχνίδι του συναλλάγματος, στο παιχνίδι του χρήματος. Οι στενοκέφαλες μονεταριστικές αντιλήψεις του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου με πολιτικές όχι μόνο χωρίς καμία φαντασία, αλλά και με σταθερούς προδεδομένους κανόνες και οι φανεροί στόχοι των Γερμανών για την δημιουργία μιας νέας Γερμανικής Αυτοκρατορίας σε όλη την Ευρώπη, ήταν εύκολο να προβλεφθούν ακόμα και από παιδάκια, πόσο μάλλον από καλά πληροφορημένους ανταγωνιστές, που και γνώριζαν πως θα κινηθεί η Ευρώπη και το πλεονέκτημα σχεδιασμού είχαν.

Όταν η κρίση ξεκίνησε με την στημένη ιστορία της “Lehman Brothers” , γράψαμε κάποιοι για το που αποσκοπούσε και κρούσαμε τον κώδωνα του κινδύνου για τους λαούς της Ευρώπης με τις «σταθερές» και «ακλόνητες» πολιτικές που ακολουθούσε η «ευρωπαϊκή ηγεσία». Η Ευρώπη των Γερμανών «πούλησε» σταθερότητα σε ένα περιβάλλον ραγδαία μεταλλασσόμενο και δεν μπόρεσε να εννοήσει τις κινήσεις στην σκακιέρα. Μέλημά της ήταν η στήριξη της σταθερότητας του Ευρώ και όχι η αναγκαία κινητικότητα. Το «σταθερό» και υπερτιμημένο Ευρώ έγινε η ταφόπλακα της Ευρώπης και ακόμα δεν το έχουν αντιληφθεί ή δεν έχουν πλέον τρόπους αξιοπρεπούς αντίδρασης.

Οι Η.Π.Α., με την έκδοση τρισεκατομμυρίων δολαρίων (οι κακές γλώσσες αναφέρουν ότι στην πραγματικότητα είναι πάνω από 14 τρίς) όχι μόνο είχαν και έχουν την πρωτοβουλία «αναθέρμανσης» και χρηματοδότησης της οικονομίας, αλλά έχουν και την πρωτοβουλία εξαγοράς (ας την αποκαλέσουμε σικάτα: «ενίσχυσης») άλλων οικονομιών και προσοδοφόρων εγκαταστάσεων, πάντοτε με ένα σεβαστό ποσοστό τόκου. Μήπως έχει σκεφτεί ο ελληνικός λαός πόσα από τα δισεκατομμύρια δολάρια που αναγκάστηκε να δανειστεί, είναι στην πραγματικότητα απλό βαμβακόχαρτο, χωρίς κανένα πραγματικό αντίκρισμα ; χρήμα της καπιταλιστικής «κινητικότητας»; Στην πραγματικότητα, εάν ένα κράτος έπρεπε να βρίσκεται υπό την επιτήρηση του Δ.Ν.Τ. αυτό θα έπρεπε να είναι οι Η.Π.Α. με το τεράστιο τυπικό δημόσιο χρέος (13,45 τρις δολάρια), όμως κανείς ποτέ δεν τόλμησε να λάβει μέτρα εναντίον των, καθώς ταυτόχρονα θα πληθωριζόταν ή θα αποπληθωριζόταν ο πλανήτης (ήτοι με συνέπειες αντίστοιχες με τις τακτικές που θα επέλεγαν οι Η.Π.Α.). Το δημόσιο χρέος των Η.Π.Α. είναι και μία σαφής απάντηση στους γελοίους οικονομολόγους της δεκάρας που προσκαλούνται και σουλατσάρουν στα Μ.Μ.Ε. και με ύφος 100 καρδιναλίων και σοβαρότητα φιλοσόφου λένε πως για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας είναι υπεύθυνο το δημόσιο χρέος. Εάν ίσχυε αυτό, οι Η.Π.Α. θα έπρεπε να έχουν σβηστεί από τον παγκόσμιο οικονομικό χάρτη … .

Οι Η.Π.Α. λοιπόν, εκδίδοντας αθρόα τρισεκατομμύρια δολαρίων, έρχονται να «διασώσουν» τις οικονομίες του πλανήτη, να πληθωρίσουν το χρήμα κατά την πάγια τακτική του καπιταλισμού που γεννά χρήμα για να καλύψει τα χρέη και παραγωγή για να δημιουργηθούν «αξίες» που έχουν ανάγκη από την έκδοση χρήματος. Το χρήμα αυτό έρχονται να δανείσουν ξανά στην κουρασμένη Ευρώπη του σταθερού, ακλόνητου και ακίνητου Ευρώ. Θα το δανείσουν με καλό τόκο (δηλ. με μόχθο και εξάρτηση των λαών) και θα ανταλλάξουν παλαιότερα δάνεια με πληθωριστικό χρήμα. Σύντομα η ισοτιμία Ευρώ – δολαρίου θα ανατραπεί από τις «αγορές», ώστε το ποσοστό του τόκου να είναι απειροελάχιστο μπροστά στο κέρδος από τις συναλλαγματικές ανατροπές στις ισοτιμίες.      

Οσες οικονομίες δεν στηρίχθηκαν στην παραγωγή, αλλά στηρίχθηκαν στην κυκλοφορία του χρήματος θα πληρώσουν πρώτες το τίμημα. Για όσες στηρίχθηκαν στο «σκληρό» και σταθερό Ευρώ, θα επακολουθήσει η τιμωρία της κατάρρευσης του ιστού που περιέπλεξαν. Οι Η.Π.Α. θα «εξαγοράσουν» τις οικονομίες του Ευρώ με ψεύτικα δολάρια.

Γ. ΕΛΛΑΔΑ   

Στο περιβάλλον αυτό η Ελλάδα έχει μόνο ριζοσπαστικές λύσεις και δεν μπορεί να σέρνεται επαιτούσα για δανεικά, από αυτά τα άνευ αντικρίσματος που εκδίδει η F.R.B. .

Η πρώτη και κύρια επιλογή είναι η άμεση έξοδος από την «Ευρωζώνη». Το πάρτυ της καταστροφής και η σφαγή που θα ακολουθήσει δεν πρέπει να μας βρει μέσα στον χώρο αυτό. Η Ελλάδα χρειάζεται παραγωγική ανάπτυξη που οι πολιτικές της σταθερότητας του Ευρώ, της «δημοσιονομικής πειθαρχίας» και της Γερμανικής επέκτασης δεν μπορούν να της προσφέρουν. Τα αμερικάνικα δανεικά επίσης μπορούν μόνο να εξαγοράσουν την Ελλάδα σε τιμή ευκαιρίας. Ουσιαστικά, σήμερα, η χώρα βρίσκεται σε δημοπρασία για ξένους ενδιαφερόμενους, που περιμένουν να πέσουν και άλλο οι τιμές για να αγοράσουν σε τιμή ευκαιρίας και με ψεύτικο, χωρίς αντίκρισμα χρήμα. Η έξοδος από τον όλεθρο της ευρωζώνης, όσο πιο γρήγορα έλθει τόσο πιο σύντομα θα έχει αποτελέσματα.

Η επανέκδοση χρήματος από το ελληνικό κράτος, όσο οδυνηρή και να είναι για πολλούς από τους έχοντες και κατέχοντες, είναι η μόνη λύση που μπορεί να αναθερμάνει την οικονομία και να δώσει τα απαραίτητα κεφάλαια για να εκκινήσει. Ο πληθωρισμός και οι συναλλαγματικές επιθέσεις είναι δευτερεύον ζήτημα μπροστά στο απόλυτο μηδέν που κοντεύει να αντικρύσει η χώρα. Μια πολιτική εσωτερικής αυτονομίας και αυτάρκειας θα δώσει στην χώρα σύντομα συγκριτικά πλεονεκτήματα. Τέτοιες πολιτικές σχεδιάστηκαν από ομάδες ανθρώπων που δεν ανήκουν στις δήθεν «ελίτ».

Είναι βέβαιο ότι οι σημερινοί πολιτικοί σχηματισμοί είναι κομμάτια του καταστροφικού συστήματος και το υπηρετούν τυφλά και χωρίς δυνατότητες, ούτε καν να εννοήσουν τι σημαίνει Ελλάδα, άρα λύσεις ούτε μπορούν να δώσουν, ούτε καν να τις εννοήσουν.

Εάν σύντομα δεν ξεφύγουμε ως λαός από την μέγγενη της Ε.Ε. και των Η.Π.Α. και από τα τεράστιας ισχύος παιχνίδια τους, εάν δεν δούμε την απτή πραγματικότητα, δεν θα υπάρχει διαφυγή. Ηδη το 1ο τρίμηνο του νέου έτους θα πρέπει να αποπληρωθούν δάνεια για τα οποία χρειάζεται σχεδόν ένα ακόμα νέο μνημονιακό δάνειο. Είναι ευνόητο ότι τότε η χώρα θα αναγκαστεί να ομολογήσει την αδυναμία της και τότε θα έχει σημάνει η ώρα των δανειστών.

Νοέμβριος 1, 2010

Η ΔΡΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΗΚΟΝ ΜΑΣ

            Η ΔΡΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΗΚΟΝ ΜΑΣ

Ο τόπος μας πορεύεται με ταχύτητα προς τον συνολικό αφανισμό, σε μία χωρίς σταματημό κατηφόρα, εκεί που έσπρωξαν και όρισαν για το «τραίνο της Ελλάδας» τα αφεντικά του διεθνούς διευθυντηρίου. Αν δεν είχαν επιλέξει για την Ελλάδα την καταστροφή και την ολοκλήρωση της εκμετάλλευσης του τόπου και του λαού της, δεν θα είχαν λειτουργήσει με πράξεις, επιλογές και παραλήψεις οι ίδιοι και οι ντόπιοι υπάλληλοί τους: η συντεχνία των πολιτικών. Δεν είναι τωρινό το φαινόμενο, δεν ανήκει στο σήμερα, αλλά είναι φαινόμενο πολλών αιώνων. Απλά ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός παρενέβη τα τελευταία χρόνια βίαια μέσα από μια σειρά ύπουλων και επιβεβλημένων εκσυγχρονισμών για να δημιουργήσει τον μύλο που θα αλέσει την Ελλάδα και τους Ελληνες.

Μια σειρά από γελοίους και προδότες πολιτικούς και εν γένει κυβερνώντες (μην ξεχνάμε τις παρεμβάσεις των στρατιωτικών στην ιστορία του ελληνικού προτεκτοράτου – μπανανία), με σκόπιμες ή άκριτες ενέργειες υλοποίησαν το σχέδιο της καπιταλιστικής ομογενοποίησης και της αχρήστευσης της χώρας μας.

Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1950, παρά τις κεντρικές κατευθύνσεις για καπιταλιστικές δομές στην οικονομία, η Ελλάδα εξακολουθούσε να βιώνει και να λειτουργεί με βάση τις παλαιές, αρχαίες ίσως κοινωνικές δομές. Όχι πως αυτές οι δομές τοπικής αυτονομίας ήταν απαλλαγμένες σειράς προβλημάτων, ακόμα και δεισιδαιμονιών, αλλά ήταν ζυμωμένες με τον τόπο, αφουγκράζονταν τις ιδιαιτερότητές του, λειτουργούσαν ως ένας κατεργασμένος επί χιλιετίες κοινωνικός και παραγωγικός πολιτισμός, που αν μη τι άλλο μπορούσε να εννοήσει και να ικανοποιήσει μια σειρά από ανθρώπινες ανάγκες, να αντιληφθεί την παραγωγική υπόσταση και τα προτερήματα του τόπου και τουλάχιστον να λειτουργεί με μία συνέπεια αειφορίας. Ο ίδιος πολιτισμός γεννημένος στον τόπο αυτό δεν ήταν ξένος προς τη νεωτερικότητα και την εισαγωγή αντιλήψεων και μεθόδων από το εξωτερικό. Απλά είχε την ικανότητα να τις φιλτράρει και να τις προσαρμόζει με επιτυχία στα εσωτερικά, στα ελληνικά δεδομένα. Τα κύματα αστυφιλίας ήταν μετρημένα και η ανάπτυξη της χώρας ισόρροπη.

Όπως αποκάλυψε πριν από 20 περίπου χρόνια ο Ν. Τσόμσκυ, μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο σε χώρες όπως η Ελλάδα και η Ιταλία, δηλ. σε χώρες που ήταν υπαρκτός ο «κίνδυνος» του κομμουνισμού, εφαρμόστηκε ένα σχέδιο μετανάστευσης εσωτερικής και εξωτερικής για να αμβλυνθούν οι κατά τους εμνευστές του σχεδίου κίνδυνοι επαναστατικών αριστερών κινημάτων. Η αλήθεια είναι πως μέχρι τότε οι «μεγαλουπόλεις» της χώρας ακολουθούσαν χαμηλούς αριθμούς πληθυσμιακής ανάπτυξης. Στα τέλη της δεκαετίας του ’40 υπήρχε ακόμα ζώσα και παραγωγική ύπαιθρος και οι μεγάλες πόλεις είχαν άλλη πληθυσμιακή, κοινωνική και παραγωγική υπόσταση. Η Αθήνα ως πολεοδομικό συγκρότημα κατοικείτο από αστούς, δημοσίους υπαλλήλους και εργάτες, ενώ η μεγαλύτερη ιστορικά αύξηση του πληθυσμού της είχε επέλθει από τους Μικρασιάτες πρόσφυγες. Το 1951 η Αθήνα είχε 1.376.000 κατοίκους. Ακολούθησε μέσα σε λιγότερο από σαράντα χρόνια ο τριπλασιασμός του πληθυσμού της και η συγκέντρωση σε αυτή σχεδόν των 2/5 των κατοίκων της χώρας.

Αριθμοί; Δεν είναι μονάχα αριθμοί, είναι και άνθρωποι, άνθρωποι που εγκατέλειψαν σε ένα κύμα μαζικής φυγής την παραγωγική ύπαιθρο και τις επαρχιακές πόλεις και σωρεύτηκαν σε 412 τετραγωνικά χιλιόμετρα γης (131.000 τ. χλμ. είναι η χαρτογραφική έκταση της Ελλάδας και γύρω στις 300.000 τ. χλμ. η πραγματική). Στην συνέχεια ο διατεταγμένος και άκριτα εφαρμοσμένος «εκσυγχρονιστικός» καπιταλισμός μετέτρεψε την παραγωγική διάσταση της οικονομίας και της ίδιας της Αθήνας σε διάσταση παροχής υπηρεσιών. Πρόκειται ή για μία τεράστια προδοσία ή για την πλήρη ηλιθιότητα, ίσως και τα δύο ανά περίπτωση σε ένα τραγικό μίγμα, τα αποτελέσματα του οποίου πληρώνουμε σήμερα και θα πληρώνουμε για πολλές γενιές στον τόπο μας εάν αυτός δεν αφανιστεί και δεν μετατραπεί σε μία πολιτεία της λήθης.

Το ίδιο τίμημα της έλλειψης παραγωγής και παραγωγικότητας πλήρωσε ο ελληνικός κόσμος, πλήρωσε τούτος εδώ ο τόπος σε όλες τις ιστορικές φάσεις καταστροφής του: Αθήνα, μετά τον «Χρυσό Αιώνα», Ελλάδα συνολικά και βαθμιαία μέχρι τους Μακεδόνες, Ρωμαιοκρατία, Βυζαντινή παρακμή, Τουρκοκρατία (τοπικά). Η έλλειψη παραγωγής αγαθών και η στροφή του πληθυσμού σε μεταπρασίες και πάρεργα καταστρέφει διαχρονικά αυτόν εδώ τον τόπο (όπως κατά βάση κατέστρεψε και πολλούς άλλους λαούς), τον υποδουλώνει, τον κάνει εξαρτώμενο και ανασφαλή. Για την Ελλάδα του ήλιου, του νερού και της θάλασσας, για τον προικισμένο αυτό τόπο που μέσα σε λίγες εκατοντάδες χιλιόμετρα μπορεί να παράγει από τροπικά αγαθά έως αγαθά ψυχρών κλιμάτων, για τον Ελληνα δημιουργό, τον Ελληνα πολίτη μαχητή, που μπορεί να συλλάβει φιλοσοφικά και ουσιαστικά δημιουργικές ιδέες, η σύγχρονη εξέλιξη, η επανάληψη της πικρής ιστορίας της απαξίωσης, της ερήμωσης, της μετανάστευσης είναι μία τραγική συνέπεια της αθλιότητας, της ανεγκεφαλιάς και της προδοσίας της άρχουσας κάστας της χώρας (των «φραγκοφορεμένων»_ που μόνο η σάτιρα του λαϊκού καραγκιόζη και η πέννα του Γ. Σουρή χλεύασε και η επαναστατική δύναμη του λαού μπορεί να αποτινάξει και να ματαιώσει.

Ναι, Ελλάδα σε κάθε ιστορική στιγμή είναι οι Ελληνες που ζουν σε αυτό τον τόπο.

Ναι, πρέπει να ανακαταλάβουμε την χώρα μας γιατί μας την έχουν κλέψει. Πρέπει να διώξουμε το φαύλο συνάφι τους, που έφερε με δολιότητα, μωρότητα και ακρισία την καταστροφή.

Λύση άλλη από το αποφασιστικό ξεθεμελίωμα της φαυλοκρατίας δεν υπάρχουν. Οσο αυτοί υπάρχουν και ελέγχουν τους ανθρώπους, τον λαό και τις κοινωνίες του δεν υπάρχει μέλλον, παρά μόνο καταστροφή.              

Ας περισώσουμε τα κομμάτια της χώρας μας, ας ξαναστείλουμε ξανά τους ανθρώπους στην παραγωγή με τρόπους σύγχρονους και δίκαιους, ας ξαναχτίσουμε μια πραγματική δημοκρατία, μια κοινωνία ισότητας και ας δώσουμε στους ανθρώπους την δυνατότητα όχι απλώς να υπάρχουν βολεύοντας κρυφίως το είναι τους σε μια κοινωνία ατομισμών, αλλά να λειτουργούν ως άνθρωποι σε μία κοινωνία ισότητας, που η ίδια καθορίζει το μέλλον της.

Οσοι διαβάζουν κείμενά μου, γνωρίζουν πως δεν γράφω πολιτικές θεωρητικές φανφάρες και κενολογίες, γνωρίζουν πως δεν αρκούμαι στην κριτική. Δεν μπορεί να εξαντλείται η πορεία ενός λαού στην κριτική.

Υπάρχει μοντέλο, υπάρχει ο πρακτικός τρόπος και είναι γρήγορος, άμεσος, ουσιαστικός και σίγουρος για να χτιστεί μέσα σε ελάχιστα χρόνια μια Ελλάδα των Ελλήνων, μια Ελλάδα των ίσων, χειραφετημένων ανθρώπων, που θα είναι αυτάρκης και σίγουρη, που θα παράγει και δεν θα ζητιανεύει, που δεν θα επηρεάζεται από τα παιχνίδια του συστήματος και τον έλεγχο του χρήματος. Αυτό το μοντέλο δεν ανήκει σε αυτόν που το έφτιαξε, ανήκει σε όλους καθώς φτιάχθηκε για αυτούς.    

Πάνω σε αυτά, εμείς τα εκατομμύρια των μεμονωμένων σκεπτόμενων Ελλήνων, ας συμφωνήσουμε, ας δώσουμε τα χέρια και ας προχωρήσουμε.  

            Η 17η του Νοέμβρη είναι μια καλή ημέρα για να διατρανώσουμε την θέλησή μας να φύγουν από την χώρα.

Οκτώβριος 18, 2010

ΝΑ ΑΠΟΤΡΑΠΕΙ Η ΤΕΛΙΚΗ ΦΑΣΗ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Αθήνα, 15 Ιουλίου 2010 

 

 

        ΝΑ ΑΠΟΤΡΑΠΕΙ Η ΤΕΛΙΚΗ ΦΑΣΗ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

             Το ότι η πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση είναι εγκληματική κατά της χώρας και εξυπηρετεί μόνο τους δανειστές της είναι κάτι ουσιαστικά δεδομένο. Η κυβέρνηση λειτουργεί μόνο και αποκλειστικά ως κυβέρνηση – βίαιος εισπράκτορας υπέρ των δανειστών της χώρας.

Την ίδια ώρα είναι απολύτως απούσα ακόμα και η στοιχειώδης μέριμνα, επιμέλεια και προσοχή για τα παραγωγικά ζητήματα της χώρας. Ειδικά η αγροτική παραγωγή, που θα μπορούσε να επαυξήσει το Α.Ε.Π. εκ του μηδενός, σαπίζει απούλητη, καθώς η κυβέρνηση δεν έχει καμία πολιτική προστασίας των αγροτών από τα νύχια των μεσαζόντων και των μεγάλων εμπορικών εταιρειών. Αντί να δοθούν διέξοδοι, λύσεις, προτάσεις, κίνητρα, αντί να δραστηριοποιηθεί το κράτος για την επαύξηση της αξίας της αγροτικής παραγωγής, αφήνει τα πράγματα και τους παραγωγούς στην τύχη που ορίζουν οι μεγαλέμποροι. Ιδια είναι και η αντιμετώπιση της κοινωνίας που καταναλώνει: αφέθηκε έρμαιο στα χέρια των κερδοσκόπων της «αγοράς». 

             Παράλληλα, η ακραία αύξηση της φορολογίας και η επιβολή νέων φορολογικών υποχρεώσεων επιφέρει όχι μόνο την αύξηση ρεκόρ του Δ.Τ.Κ. παράλληλα με την ύφεση (μείγμα που εμφανίστηκε παγκοσμίως μόνο στην Γερμανία του μεσοπολέμου και προκάλεσε την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία), αλλά δημιουργεί ένα εκρηκτικό κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό μείγμα.

            Δεν θα κάνω αναφορά σε παράνομες και αντισυνταγματικές ενέργειες της κυβέρνησης. Εχουν ήδη αναλυθεί από εμένα και από άλλους σε σειρά δημοσιεύσεων. Το κύριο ζήτημα είναι η πορεία της χώρας και των ανθρώπων, η πορεία της κοινωνίας και του λαού αυτού.

            Δεν γνωρίζω, εάν οι ακολουθούμενες πολιτικές ανήκουν στην ίδια την κυβέρνηση ή υπαγορεύτηκαν στον υπουργό Οικονομικών από άλλα κέντρα. Δεν με αφορά, εάν είναι απλώς ανίκανος, ή ακολουθεί εντολές, υποδείξεις ή συμβουλές άλλων. Το αποτέλεσμα είναι αυτό που προβληματίζει, καθώς οδηγεί ένα λαό στην πλήρη εξαθλίωση και υποδούλωση.

            Μετά την τεράστια αύξηση της φορολογίας, που ανέβασε το κόστος ζωής και παραγωγής στα ύψη και τις μειώσεις μισθών και συντάξεων, τα αποτελέσματα (τα οποία όπως γράφτηκε ελέγχονται και ως ανακριβή) είναι πράγματι πενιχρά. Ο οποιοσδήποτε άνθρωπος με την στοιχειώδη λογική θα μπορούσε να εννοήσει το αυτονόητο: Το χρήμα και η παραγωγή της χώρας είναι μεγέθη συγκεκριμένα και τα ακολουθεί η φορολογία κατανάλωσης και εισοδημάτων – κερδών. Εάν μία οικονομία είναι ελλειμματική ή υφεσιακή ακόμα και ολωτικές φορολογήσεις δεν θα έχουν παρά πενιχρά αποτελέσματα.

Βέβαια, το κύριο πρόβλημα της χώρας δεν είναι η φορολογία ή η φοροαποφυγή, όπως διατείνεται η κυβέρνηση (άλλωστε και το χρήμα που προκύπτει από αυτή φορολογείται πολλαπλά σε κάθε κατανάλωση ή ανάλωσή του) αλλά η έλλειψη παραγωγικής υπόστασης της οικονομίας.

Η παραγωγική υπόσταση της οικονομίας, η «πραγματική οικονομία», όχι μόνο έχει αφεθεί στην τύχη της, αλλά τελικά παρεμποδίζεται ή καθίσταται ανώφελη και καταστροφική από τα μέτρα της κυβέρνησης.

Πέρα από το τεράστιο έλλειμμα εισαγωγών – εξαγωγών, η κατανάλωση και οι μεγάλοι πυλώνες της οικονομίας έχουν εκχωρηθεί, παραδοθεί ή πωληθεί έναντι αστείου ανταλλάγματος σε ξένα εταιρικά μορφώματα. Αυτό σημαίνει ότι ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού παραγόμενου, του ελληνικού ΑΕΠ ανήκει σε ξένους και εξέρχεται υπό την μορφή μερισμάτων από την χώρα και την οικονομία της.

Πολλαπλή και ζοφερή η υποτέλεια της χώρας.

Η κυβέρνηση σε μία απέλπιδα πολιτική να δείξει έργο και θυμίζοντας τις «κυβερνήσεις Κουίσλινγκ» της μετεμφυλιακής Ελλάδας, ζητεί και άλλες «επενδύσεις» από διεθνείς οικονομικούς παράγοντες. Ζητεί δηλαδή  – κατά παραδοχή της πλήρους αδυναμίας και ανικανότητάς της να χαράξει ουσιαστικές πολιτικές – και άλλες εξαρτήσεις και άλλες υποτέλειες και άλλο ξεπούλημα της χώρας και των ανθρώπων της. Αναρωτιέμαι, η παράνομη εξαγορά του Ο.Τ.Ε. τι είδους επένδυση έφερε στην χώρα; Ήλθαν μήπως νέες τεχνολογίες που αγνοούσαμε ; άλλαξε ο Ο.Τ.Ε. προς το καλύτερο  ή μήπως ήλθαν οι Γερμανοί να εισοδεύουν τεράστια κέρδη από τις βιοτικές ανάγκες επικοινωνίας των Ελλήνων και να ελέγχουν τις τηλεπικοινωνίες; Τέτοιες «επενδύσεις» δεν τις θέλουμε, δεν τις χρειαζόμαστε. Ανήκουν στα αίτια της καταστροφής της χώρας και των Ελλήνων.

Παράλληλα και σύμφωνα με σαφείς πληροφορίες, εταιρείες ευρωπαϊκών χωρών που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα δεν καταβάλλουν προ πολλού ετσιθελικά και αυθαίρετα ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις τους προς ΔΕΚΟ… . Αυτοί οι είναι οι αποικιοκράτες «επενδυτές» !!!.  

Ούτε βέβαια άκουσα από την κυβέρνηση να ασκούνται διώξεις και αγωγές τόσο για τις ύποπτες αγοραπωλησίες, όσο και για τις συμβουλές οικονομικού χαρακτήρα που οδήγησαν στο αδιέξοδο. Διότι κάποιοι πολιτικοί και ξένοι οίκοι είχαν την ευθύνη για τα αδιέξοδα, που θα παρουσιάζονταν στις πληρωμές των δανείων και δεν συμβούλευσαν κάτι διαφορετικό σε σχέση με το timing της αποπληρωμής των ομολόγων. Είναι σαφής η ευθύνη τους, είναι τεράστια η ζημία που έχουν προκαλέσει και πρέπει να ζητηθούν αποζημιώσεις. Αντι αυτών, όχι μόνο τηρείται σιγή ιχθύος, αλλά οι ίδιοι οίκοι εξακολουθούν να συμβουλεύουν έναντι αδράς αμοιβής την ελληνική κυβέρνηση και να την κατευθύνουν στην πλήρη εξαθλίωση και εκποίηση της Ελλάδας και των Ελλήνων.

Πρέπει όλοι να κατανοήσουμε πως όλες αυτές οι πολιτικές του καπιταλισμού, της Ε.Ε., του διεθνούς διευθυντηρίου και τις οποίες πιστά ακολούθησαν οι κυβερνήσεις της χώρας, είναι αυτές που έφεραν και φέρνουν την καταστροφή. Ο καπιταλισμός εφαρμόζεται στο ελληνικό κράτος από την γέννησή του και είναι αυτός αποκλειστικά υπεύθυνος που μία πλουσιότατη σε πλουτοπαραγωγικές πηγές χώρα βρίσκεται διαρκώς σε κατάσταση οικονομικής αδυναμίας και καταστροφής. Ακολουθώντας τον καπιταλισμό και την νεοφιλελεύθερη εκδοχή του είναι βέβαιος ο όλεθρος και ο αφανισμός της Ελλάδας και των Ελλήνων.

Στην ίδια λογική και πορεία υπάλληλοι πολυεθνικών και στελέχη της καταστροφικής διακυβέρνησης Σημίτη βρίσκονται στα ηνία της χώρας. Ο Σημίτης κυβερνά ακόμα … .

Ως μάγος με φτηνά τρυκ, ο υπουργός Οικονομίας σέρνει την χώρα, όχι μόνο στην πλήρη ύφεση, στην έξοδο κεφαλαίων, αλλά και ικανότατων νέων ανθρώπων στο εξωτερικό … αλλά και στην πλήρη διάλυση. Επαυσε να αποδίδει τον επιστρεπτέο Φ.Π.Α. στις επιχειρήσεις, έπαυσε τις πληρωμές προς όλους τους εργολάβους και προμηθευτές του ελληνικού δημοσίου, «δεν δίνει σε κανένα δεκάρα» για να αποπληρώσει τοκογλυφικά ομόλογα και να δείξει πως η πορεία του δημόσιου χρέους είναι θετική. Εάν οι ανωτέρω ήταν ενέργειες και πολιτικές μιας επαναστατικής ή ριζοσπαστικής κυβέρνησης θα είχαν την αποδοχή της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Δυστυχώς είναι πρακτικές και τρυκ επικοινωνιακού καθησυχαστικού χαρακτήρα και βραχύχρονες παρατάσεις, ώστε να ξεφορτωθούν οι κάτοχοι τους τα ελληνικά ομόλογα και να τα φορτώσουν στην Ε.Κ.Τ. .  Η μη καταβολή ληξιπρόθεσμων και απαιτητών οφειλών είναι το προοίμιο της πτώχευσης. Αργά ή γρήγορα τα τρυκ θα αποκαλυφθούν και οι δείκτες και εισπράξεις του δημοσίου θα επανέλθουν στην κανονική «αρνητική» μορφή και μάλιστα επιβεβαρυμένη με το κόστος της επιπλέον λαθρεμπορίας και της αποφυγής καταβολής Φ.Π.Α. .

Από τις πολιτικές αυτές της παράνομης μη επιστροφής ή καταβολής ληξιπρόθεσμων οφειλών του δημοσίου, ήδη στον κατασκευαστικό, τον βιομηχανικό και τον εμπορικό τομέα κλυδωνίζονται μεγάλες επιχειρήσεις και βρίσκονται ένα βήμα από την καταστροφή. Αντίστοιχα, μεγάλες ξένες κατασκευαστικές επιχειρήσεις που λειτουργούν με προνόμια στην χώρα, έχουν εγκαταλείψει τα έργα που εκτελούν. Ολοι ετοιμάζονται να στραφούν με αγωγές αποζημίωσης και διαφυγόντων κερδών εις βάρος του ελληνικού δημοσίου και επειδή οι αγωγές αυτές θα είναι βάσιμες είναι βέβαιο ότι οι οφειλές του δημοσίου και τα ελλείμματα θα πολλαπλασιαστούν.

Οι πολιτικές λοιπόν αυτές οδηγούν στην πλήρη διάλυση του ελληνικού κράτους, οδηγούν στο οριστικό τέλος του και όσο τις ακολουθεί η κυβέρνηση μας καταστρέφει και μας καταχρεώνει όλους.

 

Ποιοι καταστρέφουν λοιπόν την Ελλάδα, ποιοι σκοτώνουν τους Ελληνες και με ποιες πολιτικές;

Την ίδια ώρα η κυβέρνηση των «άξιων και των ικανών», των αριστοκρατών τιτλούχων κούφιας και πληρωμένης αδρά και ταξικά γνώσης αποδεικνύεται κυβέρνηση κωφότητας, αναξιότητας και ανικανότητας. Ερχεται η ώρα αυτού του λαού, έρχεται η ώρα να πάρουμε τις τύχες της χώρας στα χέρια μας, καθώς μόνο αυτός ο λαός μπορεί να σώσει την πατρίδα του.

Την ίδια ώρα που επιβάλλονται σκληρά και απάνθρωπα μέτρα κατά της πλειοψηφίας των Ελλήνων, οι «επιχειρηματίες», οι κυρίως υπεύθυνοι για την κρίση ακονίζουν τα δόντια και τα μαχαίρια τους για μεγαλύτερα και πιο αισχρά ανέξοδα κέρδη. Τις ίδια ώρα που σκοτώνουν τους Ελληνες για μερικά ψωροευρώ αφήνουν ασύδοτο και ανέλεγκτο το λαθρεμπόριο καυσίμων με κόστος άνω των 5 δις ετησίως. Κανείς δεν αγγίζει τα καρτέλ γιατί είναι απλώς υπάλληλοί τους και τροφοδοτούνται από το ίδιο βρώμικο χρήμα, κανείς δεν αγγίζει τους λαθρέμπορους, κανείς δεν αγγίζει την μαφία της χώρας, γιατί η μαφία και η σαπίλα είναι παντού.

 Μέσα σε όλα αυτά, οι επιλογές του υπουργού Οικονομικών γεννούν οι ίδιες νέα χειρότερα αδιέξοδα και προβλήματα. Οι αγωγές π.χ. κατά του ελληνικού δημοσίου θα είναι η οριστική ταφόπλακα κάθε έννοιας κράτους και δημοσίου, καθώς θα πολλαπλασιάσουν τα ελλείμματα. 

Αυτός ο λαός δεν αξίζει τέτοιες πολιτικές και πολιτικούς. Ο Παπανδρέου δεν θα έχει παρά ελάχιστη χρονικά ευχέρεια να πράξει υπέρ του ελληνικού λαού και να λάβει αποφάσεις που είναι πραγματικά υπέρ του. Η αποπομπή του υπουργού Οικονομικών και η χάραξη μιας δημιουργικής πολιτικής ουσίας, όχι με τους αριστοκράτες του Παπανδρέου, αλλά με τον ίδιο τον φιμωμένο ελληνικό λαό, είναι η μοναδική λύση για την χώρα και την κοινωνία μας.

Τα υπόλοιπα ανήκουν κυριαρχικά στον ελληνικό λαό … .

Δημήτρης Καραμήτσας

http://dialogos-koinonia.forumotion.com/forum.htm

Ιουνίου 11, 2010

LEGALISE IT !!! ΝΑ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΘΕΙ Ο ΜΠΑΦΟΣ (ΧΑΣΙΣ) και άλλα τινά … (Σατιρικόν).

LEGALISE IT !!!

ΝΑ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΘΕΙ Ο ΜΠΑΦΟΣ (ΧΑΣΙΣ) και άλλα τινά … . 

(Σατιρικόν)

Είναι βεβαίως οφθαλμοφανές ότι η κυβέρνηση στερείται προοδευτικών πρωτοβουλιών.

Είναι επίσης κοινή διαπίστωση ότι η κυβέρνηση αδυνατεί να δώσει λύσεις στα προβλήματα της παραγωγικής οικονομίας και να την προάγει. Η οικονομία φθίνει, η ύφεση αυξάνεται, η ανεργία θερίζει, ο τουρισμός καταστρέφεται, τα έσοδα του κράτους μειώνονται, τα δάνεια αυξάνουν, οι άνθρωποι απελπίζονται, μελαγχολούν, δεν έχουν όρεξη και σθένος, όλα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο … .

 Μία είναι η λύσις για όλα τα ανωτέρω και άλλα τόσα προβλήματα της χώρας:

ΝΑ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΘΕΙ Ο ΜΠΑΦΟΣ και να φορολογείται κανονικά με Φ.Π.Α. και Ε.Φ.Κ. η εμπορία και χρήση του.

Είναι σαφές ότι η λύση αυτή κατατάσσει την χώρα στις προοδευτικότερες παγκοσμίως, αλλά λύνει και χίλια δυο προβλήματα:

–         Είναι προεκλογική εξαγγελία (θα συμφωνήσει ο Παπανδρέου που επιτέλους θα κάνει κάτι από όσα υποσχέθηκε και για τα οποία ψηφίστηκε από χιλιάδες),

–         φέρνει τεράστια έσοδα και καταπολεμά το παραεμπόριο (θα συμφωνήσει ο Παπακωνσταντίνου),

–         αυξάνει την ανάπτυξη και την παραγωγικότητα της χώρας (θα συμφωνήσει η Κατσέλη),

–         απελευθερώνει την αστυνομία από το έργο και το πάρεργό της, ώστε να συλλάβει επιτέλους όλα τα παπάκια χωρίς κράνος και να κατασχέσει ό,τι κυκλοφορεί σε κουκούλα με το κεφάλι μαζί[1] (θα συμφωνήσει ο Χρυσοχοϊδης),

–         «ηρεμεί» τα παιδιά  και ανοίγει τους ορίζοντές τους (θα συμφωνήσει η Διαμαντοπούλου),

–          είναι υγιέστερο του τσιγάρου (θα συμφωνήσει η Ξενογιαννακοπούλου και ο Γρίβας),

–         βοηθά στην δημιουργία πράσινης ανάπτυξης και πράσινου πλανήτη (θα συμφωνήσει η  Μπιρμπίλη), αναπτύσσει την γεωργία (θα συμφωνήσει η Μπατζελή),

–         βοηθά στην καταπολέμηση της ανεργίας και πλουτίζει τα ασφαλιστικά ταμεία (θα συμφωνήσει ο Λοβέρδος),

–         «φτιάχνει» τους πιλότους και τους λοιπούς διαμαρτυρόμενους στρατευμένους (θα συμφωνήσει ο Βενιζέλος),

–         ενισχύει τις μεταφορές και τη ναυτιλία (θα συμφωνήσει και ο Ρέππας),

–         φέρνει τους κατοίκους των τεράστιων Καλλικράτειων δήμων «πιο κοντά» (θα συμφωνήσει ο Ραγκούσης που έχει το σχετικό πρόβλημα),

–         αναπτύσσει την έμπνευση στις τέχνες, παράγει πολιτισμό, φέρνει τουρισμό (θα συμφωνήσει και ο Γερουλάνος).

–         καλμάρει τις αντιδράσεις του ελληνικού λαού (θα συμφωνήσει το Δ.Ν.Τ., η Ε.Ε. και οι «αγορές»),

Δεν είναι όμως μόνο το άτυπο διευρυμένο με την «τρόϊκα» υπουργικό συμβούλιο που θα συμφωνήσει … . Θα συμφωνήσουν οι παπάδες (μας φέρνει πιο κοντά στον Θεό), θα συμφωνήσουν οι βιομήχανοι (ευκαιρία για κέρδη), οι έμποροι, οι βιοτέχνες, οι ξενοδόχοι (ευκαιρία για τζίρους), οι αγρότες, οι εργάτες, οι φοιτητές, οι άνεργοι (ο καθένας για τους δικούς του λόγους), θα συμφωνήσουν και οι εκατομμύρια Ελληνες που επί χρόνια τώρα μαστουρώνουν με τα ψέματα και τις μπουρούχες των πολιτικών και των ΜΜΕ.

                                  ΔΩΣΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΤΟΝ ΜΠΑΦΟ ΣΤΟ ΛΑΟ

           έτσι κι αλλιώς μαστουρωμένους με τα κακής ποιότητας παραμύθια σας, μας έχετε όλους.

Επειδή λοιπόν μπορεί να σας ανοίξει η όρεξη και να πάρετε φόρα στο κοινωνικό και πολιτικό προτσές, μπορείτε επίσης:

– Να νομιμοποιήσετε και την «παραμύθα» (ηρωίνη) καθώς είναι μία εναλλακτική λύση – υποκατάστατο για την πολιτική παραμύθα που είναι ασυγκρίτως πιο βλαβερή και επικίνδυνη.

Να νομιμοποιήσετε τις αμφεταμίνες για να βλέπουμε όνειρα, αλλά και την «σπίντα» για να έχουμε μεγαλύτερη άοκνη παραγωγικότητα και να ανέβει η ανταγωνιστικότητα

– Να νομιμοποιήσετε τα βαρβιτουρικά για να κοιμόμαστε τα βράδια και να μην σκεφτόμαστε τα χάλια μας και να μην ακούμε την εισπρακτική εταιρεία που παίρνει τηλέφωνο και μας ψάχνει

Να νομιμοποιήσετε την κόκα (όχι την κόλα) για να ερχόμαστε στα ίσια μας και να πιάνουμε απόδοση.

Επίσης να γίνεται καθημερινή υποχρεωτική δωρεάν χρήση «έκσταση» για να νοιώθουμε ευεξία και να τα έχουμε καλά με τον εαυτό μας και να ικανοποιούμε τους «συντρόφους» μας (προάγει την κοινωνική συνοχή). 

Περαιτέρω και κοντά σε όλα αυτά, θα πρέπει να σκεφτείτε σοβαρά την χορήγηση ντόπας σε όλους ανεξαιρέτως τους μοχθούντες και κοπιάζοντες για να αντέχουν την άγρια και σκληρή νεοφιλελεύθερη προπόνηση την οποία μας επιβάλλετε και να είναι έτοιμοι για την «Ελλάδα των ρεκόρ» που χρόνια τώρα προετοιμάζετε. Αφού γεμίσουμε με χρυσά μετάλλια, κοινωνικοποιήστε τον χρυσό για να πληρώσετε τα χρέη … .

Οι σοφές αυτές προοδευτικές πολιτικές επιλογές θα λύσουν και το πρόβλημα της χώρας και των Ελλήνων που οδεύουν προς μετανάστευση. Ενώ ετοιμάζονται να φύγουν για Αμερικές και Ευρώπες, τώρα θα «φύγουν» γενικώς ή θα φύγουν για τον Αγιο Πέτρο και δεν θα χρειάζεται να πληρώνετε επιδόματα και συντάξεις. Παράλληλα, όσοι αντέχουν, δοκιμασμένα πια θα μπορούν να επιβιώσουν στην ζούγκλα του νεοφιλελεύθερου κανιβαλισμού που εξαπλώνεται και κυριαρχεί παντού.

Αφού κατά την κυβέρνηση, την αντιπολίτευση και μερικούς άλλους χρειάζεται να «φύγουμε προς τα μπροστά», τότε να «φύγουμε» εγγυημένα. Ετσι κι αλλιώς έθνος φευγάτων καταλήξαμε … . 

 

Να λοιπόν οι λύσεις και, εάν αυτές δεν φτάνουν για την «σωτηρία της πατρίδας», μπορούμε μετά την γη και την θάλασσά μας να αρχίσουμε να πουλάμε και τους ανθρώπους (με Φ.Π.Α., Ε.Φ.Κ., Φ.Κ.Ε., Φ.Α.Υ. και χίλιους δυο άλλους φόρους), ακολουθώντας πιστά το παράδειγμα των μελών της κυβέρνησης που ως γνήσιοι παθιασμένοι αντιεξουσιαστές τα «έδωσαν» όλα.

Στην πρώτη γραμμή λοιπόν μανάδες, γιαγιάδες και κόρες, «αδελφές» και αδελφοί. Να τα προσφέρουμε όλοι όλα : ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ.

Είναι αληθινός, ρεαλιστικός πολιτικός λόγος, είναι οι λύσεις που σας χρειάζονται και ψάχνατε.

Είναι εφαρμοσμένα όλα τα διδάγματα του κοσμοκράτορα νεοφιλελευθερισμού, οδηγούν στην πρόοδο, την ανάπτυξη, την κοινωνική συνοχή και ανάγουν σε άλλες σφαίρες τον ελληνικό λαό.

Είναι αυτό που λέγατε προεκλογικά : «πολιτική με κέντρο τον άνθρωπο» … .

Αυτές είναι οι πραγματικές αξίες και ως πραγματικά άξιοι δεν σας μένει τίποτα περισσότερο να κάνετε από το να τις εφαρμόσετε

                              Για την αντιγραφή (από τον εγκέφαλο του μαστουρωμένου Ελληνα)

                                                                                       Δημήτρης Καραμήτσας

              (από το πολιτικά φευγάτο αδελφάκι : http://dialogos-koinonia.forumotion.com/forum.htm )


[1] Εξαιρούνται βεβαίως της κατασχέσεως τα μέλη της ΕΛ.ΑΣ. και άλλων Ν.Π.Δ.Δ. … .

Ιουνίου 3, 2010

ΜΟΝΟ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΕΣ ΛΥΣΕΙΣ ΘΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΝ ΤΗΝ ΦΑΥΛΟΤΗΤΑ & ΤΗΝ ΣΑΠΙΛΑ

ΜΟΝΟ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΕΣ ΛΥΣΕΙΣ ΘΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΝ ΤΗΝ ΦΑΥΛΟΤΗΤΑ & ΤΗΝ ΣΑΠΙΛΑ

  Οδεύουμε ολοταχώς προς την «πτώχευση», είτε αυτή εκφραστεί με δήλωση στάσης – αδυναμίας πληρωμών, είτε με αίτημα αναδιάρθρωσης του χρέους, είτε με αίτημα επαναπροσδιορισμού και μείωσής του.

Οδεύουμε ολοταχώς στην εγκατάλειψη του Ευρώ και στην επανέκδοση ελληνικού νομίσματος.

Η Ευρωπαϊκή Ενωση (γερμανιστί Reich – «ραϊχ»), αυτός ο κίβδηλος θεσμός, εκφράστηκε ανοικτά δια της ηγεμόνος γερμανίδας καγκελαρίου : « όποιος δεν μπορεί ας πτωχεύσει …». Αυτό είναι και το πραγματικό περιεχόμενο της Ε.Ε., η ουσία της : δεν υπάρχει καμία αλληλεγγύη, καθώς δημιουργήθηκε και λειτουργεί ως μηχανισμός παραγωγής κερδών για τα ισχυρά κράτη και τους εκεί δραστηριοποιούμενους επιχειρηματίες. Ουσιαστικά τα ίδια τα ισχυρά κράτη και οι λαοί τους είναι υποχείρια αυτών των διεθνών επιχειρηματιών. Οι ανά τον κόσμο υποθέσεις «διαφθοράς» κυβερνήσεων, οι οποίες έρχονται από καιρόν εις καιρού στο φως, αποδεικνύουν και για τους πλέον δύσπιστους την κατάντια του πλανήτη που βρίσκεται έρμαιος στα χέρια μιας οικονομικής ολιγαρχίας. Αρκούν ελάχιστες αποκαλύψεις για να καταδειχθεί ότι οι «έντιμοι» πολιτικοί, είναι τελικά πιόνια του ίδιου συστήματος εξουσίας και πολύπλευρης κλοπής των λαών του πλανήτη. Η συνολική καταλήστευση των πόρων του πλανήτη από το ίδιο σύστημα και την ίδια ολιγαρχία του πλούτου, εμβαπτισμένη με ονόματα όπως «πρόοδος» και  «ανάπτυξη» δεν έχει μόνο υποθηκεύσει το παρόν των ζώντων σήμερα ανθρώπων, αλλά και αυτών που θα έλθουν (αν έλθουν) στο μέλλον.

Στην Ελλάδα του χρέους, της φτώχειας και της διαφθοράς, στην Ελλάδα της γενικευμένης σήψης τα πράγματα ακολουθούν ακραίες καταστροφικές οδούς.

Στην πραγματικότητα κανείς στην χώρα αυτή δεν πιστεύει ότι οι παιδικές πολιτικές επιλογές του υπουργού οικονομικών – που αμφιβάλλω εάν έχει εργαστεί πουθενά στην ζωή του ώστε να είναι μέτοχος της κοινωνικής πραγματικότητας μέσα από βιωματικές συνθήκες – μπορούν να δώσουν πραγματικές λύσεις και διεξόδους. Πρόκειται στην καλύτερη περίπτωση για πολιτικές οικονομίστικες, στενής οπτικής και αρνητικής προοπτικής. Πρόκειται για πολιτικές εξυπηρέτησης των δανείων και των δανειστών μέσα από την επίταση της αφαίμαξη των Ελλήνων και με την εξακολούθηση του ίδιου παγιωμένου μοντέλου κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης.

Εχω γράψει επανειλημμένα για την διαφθορά και το κόστος της. Όμως δεν πρέπει να μείνουμε μόνο στην θεώρησή της, αποκομμένης από το σύστημα στο οποίο λειτουργεί και το οποίο εξυπηρετεί. Η συγκεκριμένη διαφθορά είναι εγγενής σε αυτό το σύστημα του καπιταλιστικού νεοφιλελευθερισμού. Υπάρχει παντού, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του καπιταλιστικού πλανήτη και όποιος το αρνείται είτε εθελοτυφλεί είτε ζει μακριά από την πραγματικότητα και την αλήθεια. Η γενίκευση της διαφθοράς δεν αθωώνει βέβαια κανένα, ούτε απαλλάσσει τα θύματά της από το κόστος της, γιατί η διαφθορά έχει συγκεκριμένα θύματα που πληρώνουν πολύπλευρα το κόστος της. Τα θύματα αυτά είναι οι λαοί του πλανήτη, οι απλοί άνθρωποι που δεν μετέχουν εξουσιαστικά στο σύστημα, είναι οι συντριπτικές πλειοψηφίες του πλανήτη που καλούνται να πληρώσουν με την ζωή τους την ίδια το κόστος της διαφθοράς, πέρα από όσα ζοφερά το ίδιο το σύστημα των καπιταλιστών τους προκαλεί. Καθώς η ζωή τους μετριέται σε ώρες εργασίας και οι ώρες εργασίας σε χρήμα, οι απλοί εργαζόμενοι πολίτες είναι τα θύματα και του καπιταλισμού και της διαφθοράς του. Ουσιαστικά ο καπιταλισμός και η διαφθορά του μας στοιχίζουν ένα τεράστιο ποσοτικό και ποιοτικό κομμάτι της ζωής μας. Οπου υπάρχουν θύματα υπάρχουν και θήτες. Το κόστος της διαφθοράς δεν είναι κάτι που χάνεται και εξανεμίζεται, το κόστος της διαφθοράς είναι στην πραγματικότητα ένα μέγεθος χρηματικό, ένα μέγεθος αγώνων και ζωής που μεταβαίνει από τον απλό λαό στο διαφθορείο και στους διεφθαρμένους.

Η συζήτηση και τα φώτα της δημοσιότητας στην χώρα μας έχουν πέσει – ακούσια ή εκούσια ας το κρίνετε μόνοι σας – στους πολιτικούς και στην δική τους διαφθορά. Ως να είναι αυτοί οι μοναδικοί διεφθαρμένοι και οι μοναδικοί αποδέκτες των καρπών της. Όμως δεν είναι οι μόνοι, η διαφθορά έχει έναν άλλο βασικό συντελεστή, ένα πρωταίτιο που ξεχνούν πάγια τα Μ.Μ.Ε. και οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Πρόκειται για τους «επιχειρηματίες», τους «επενδυτές», τα «αφεντικά» εν γένει του φαύλου και απάνθρωπου συστήματος. Αυτοί βρίσκονται σε γενικό και διατεταγμένο απυρόβλητο. Σκεφτείτε ποιος διέφθειρε πολιτικούς και δημοσίους υπαλλήλους, ποιος αποκόμισε την μερίδα του λέοντος από τα σιχαμερά λάφυρα της διαφθοράς, ακόμα και ποιος επέλεξε αυτούς τους πολιτικούς και δημοσίους υπαλλήλους για να τους ενισχύσει και να τους προωθήσει ώστε να διαβρώσουν διεφθαρμένα το σύνολο του συστήματος. Αυτοί, οι «επιχειρηματίες» και οι «επενδυτές» είναι η μήτρα της διαφθοράς, είναι αυτή που την προκαλούν, που την χειρίζονται και αυτοί συνάμα που αποκόμισαν και αποκομίζουν τα βρώμικα κέρδη της.

Πέρα από τις ποινικές ευθύνες, που φρόντισαν να αποκρύψουν και να εκμηδενίσουν με τις διαδικασίες ποινικής παραγραφής, οποιοδήποτε σοβαρό και μη διεφθαρμένο κράτος θα είχε αναζητήσει τους καρπούς της διαφθοράς, τα κλεμμένα χρήματα, ασκώντας εκατοντάδες αγωγές κατά των διεφθαρμένων πολιτικών και επιχειρηματιών και επανεξετάζοντας και αναθεωρώντας συμβάσεις. Επικεντρώνουν στην ποινική ευθύνη για να μας εξοργίσουν και να μας απογοητεύσουν, για να δημιουργήσουν εκτονώσεις για τα άγη και τα άλγη μέσα από την δημιουργία «αποδιοπομπαίων τράγων». Ετσι οι νέοι που θα επιλέξουν για να έλθουν μέσα από την «αυτοκάθαρση» θα φαντάζουν στα μάτια του λαού καθαροί και φερέλπιδες, ενώ θα είναι το ίδιο λεροί και επικίνδυνοι, Αυτά ενώ την ίδια ώρα «ξεχνούν» ακόμα και την αυτονόητη υποχρέωση άσκησης αγωγών για την επιστροφή των κλεμμένων, αυτών που ταξιδεύουν σε διάφορες τράπεζες και θυρίδες ανά τον πλανήτη. Τίποτα δεν εμποδίζει νομικά την κίνηση για την επιστροφή των κλοπιμαίων στον ελληνικό λαό.

Εξελίσσοντας και ολοκληρώνοντας το ειδεχθές έγκλημα του διαφθορείου της ολιγαρχίας του πλούτου, η κυβέρνηση έρχεται να δηλώσει πίστη στο ίδιο αποτυχημένο και διεφθαρμένο σύστημα και μοντέλο και να το ενισχύσει περαιτέρω. Ερχεται να ενισχύσει περαιτέρω τους ίδιους τους διαφθορείς, νομικά, ηθικά, πολιτικά και με χρήματα, κόπους και την ίδια την ζωή του ελληνικού λαού. Χαμηλότερα μεροκάματα και μηνιάτικα, λιγότερα δικαιώματα, μεγαλύτερη εξάρτιση για τα θύματα πολίτες – περισσότερες «ευκαιρίες», κέρδη και ισχύς για τους διαφθορείς «επιχειρηματίες».

Με τους ίδιους στην βάση και φιλοσοφία μηχανισμούς, η χώρα ξεπουλιέται και παραδίδεται στους ημεδαπούς και αλλοδαπούς «επιχειρηματίες» προβάλλοντας το ψευδοϊδεολόγημα της ανάπτυξης.

Ποια «ανάπτυξη» έφεραν αυτοί τόσα χρόνια για να την φέρουν τώρα;

Πως μπορεί ένας ολόκληρος λαός να τυραννιέται από δαύτους και να τους δίνει το δικαίωμα, την πρωτοβουλία να δράσουν, να επιλέξουν αυτοί αν, πότε, τι και με ποιους όρους θα «επενδύσουν»;  

Το μόνο που κομίζουν είναι αποθρασυνόμενη κερδοσκοπία, κλοπές και εξαρτίσεις. Κανένα καπιταλιστικό σύστημα, καμία θεσμική δικλείδα δεν πρόκειται να τους σταματήσει, καθώς όλα αυτά τα γεννήματα και οι κανόνες του καπιταλισμού είναι φτιαγμένα από τους ίδιους και στα μέτρα τους.

Κατέστρεψαν μια ολόκληρη χώρα, καταδίκασαν επί γενιές αυτό τον λαό και τώρα έρχονται να επιλέξουν, να αγοράσουν δωρεάν, να μοιράσουν ξανά τους Ελληνες και το βιός τους σε ένα ακόμα ευρύτερο και ελεύθερο πλιάτσικο.

Οι εγκληματίες αυτοί, όχι μόνο κυκλοφορούν ελεύθεροι και ανενόχλητοι, αλλά και προβάλλονται ως η μοναδική λύση: ενισχυμένοι και θρασείς, ως να μην ήταν αυτοί που κατέκλεψαν και διέφθειραν, ως να μην ήταν αυτοί που φίμωσαν τους άξιους και πριμοδότησαν τους φαύλους και τους μέτριους για να δρουν και να κλέπτουν ελεύθερα και ανενόχλητα.

Η σήψη είναι γενική, είναι παντού και διαπέρασε κάθετα και οριζόντια το σώμα της ελληνικής κοινωνίας. Την επέβαλλαν ως θεσμό ατομικής επιτυχίας, ως τον μοναδικό θεσμό που λειτουργούσε στην Ελλάδα για πολλά – πολλά χρόνια.

Σε λίγο θα έλθουν ακόμα και να διαιρέσουν τον Ελληνικό λαό, να στρέψουν τους υποτακτικούς και τους λακέδες τους κατά των ελευθερόφρονων Ελλήνων. Ένα κομμάτι υποτακτικών, αυτοί της πολιτικής έχουν ξεκινήσει το έργο αυτό εδώ και καιρό και το έργο θα ολοκληρωθεί με νομική βία, με εγκληματικούς πειθαναγκασμούς, ακόμα και με αίμα.

Εάν εξακολουθήσει να υφίσταται όλη αυτή η φαυλοκρατία και η σαπίλα, εάν εξακολουθήσει να υφίσταται και να εξουσιάζει, διακυβεύεται ακόμα και η ύπαρξη αυτής της χώρας.

Η χώρα μας για να συνεχίσει να υπάρχει χρειάζεται μια ολική επαναφορά, την υπέρβαση ενός μηδενισμού κάθε τίτλου και εξουσίας, χρειάζεται ένα πραγματικά νέο ξεκίνημα όπου θα έχει μηδενιστεί κάθε έννοια συστήματος και εξουσίας. Χρειάζεται νέες βάσεις και θεμέλια και όχι αναπαλαιώσεις και ψέματα περί καθάρσεως των σάπιων υλικών του συστήματός της. Το σύστημα που χτίστηκε από την γένεση του νεοελληνικού κράτους ήταν από την βάση σαθρό και σάπιο, από τους ξένους βασιλείς και τους ξενόδουλους πολιτικούς μέχρι τους τσιφλικάδες, τις ελίτ, τους βιομηχάνους και τους «επιχειρηματίες».

Για να ανασάνει αυτή η χώρα, για να ανατείλει ξανά ο ήλιος, για να ξαναδούμε τον άλλο στα μάτια και να χαμογελάσουμε, οφείλουμε μιας και δια παντός να ξεθεμελιώσουμε το σάπιο αυτό σύστημα που έχει καταλάβει την χώρα μας από άκρη σε άκρη και την μετέτρεψε σε βούρκο σιχασιάς.

Πιστεύει άραγε ενδόμυχα κανείς από τους Ελληνες ότι το σύστημα αυτό δεν είναι σάπιο και σαθρό; Πιστεύει κανείς πως μπορούμε να οικοδομήσουμε το παραμικρό πάνω σε αυτή την σαπίλα ;

Ό,τι και να χτίσουμε, όσα και να «επενδύσουμε» πάνω στους θεσμούς αυτής της αθλιότητας θα τα καταπιεί η βρωμιά του βούρκου τους.

Για να ξανανασάνουμε σύντροφοι και αδελφοί Ελληνες, για να χτίσουμε μια πραγματική Ελλάδα και να την αφήσουμε στα παιδιά μας περήφανοι για όσα πράξαμε, οφείλουμε να δεθούμε χέρι – χέρι για να γκρεμίσουμε το ετοιμόρροπο οικοδόμημα. Να αρχίσουμε να χτίζουμε την δική μας Ελλάδα, την Ελλάδα του ήλιου, της βαθειάς καθαρής ανάσας, την Ελλάδα της φιλικής ματιάς, την Ελλάδα της ελευθερίας.

Χρειαζόμαστε μια ειρηνική επανάσταση, μια επανάσταση συντριπτικής ομοθυμίας για να τελειώσουμε ολοκληρωτικά με το φαύλο σύστημα και να χτίσουμε την Ελλάδα της ισότητας, την Ελλάδα των ίσων ευκαιριών, των ίσων ανθρώπων, την Ελλάδα που νοιάζεται για τον πόνο του άλλου, την Ελλάδα που δημιουργεί για όλους τους Ελληνες.

Η φιλοσοφία, ο τρόπος, οι αρχές, οι πρακτικές υπάρχουν, στην πραγματικότητα όλα αυτά είναι μέσα μας: γνωρίζουμε τι πρέπει να κάνουμε, γνωρίζουμε τι λείπει και τι φταίει.

Μέσα σε μισή ώρα μπορώ να σας κάνω να το συνειδητοποιήσετε.

Στην πραγματικότητα η οργάνωση της νέας Ελλάδας είναι απότοκο της ίδιου του ανθρώπου και της φύσης. Είναι η Ελλάδα των ίσων ελεύθερων ανθρώπων.

Το πως θα ζήσουμε μια πραγματική ζωή, το πώς θα την χαρούμε πραγματικά, ως άνθρωποι και όχι ως αμίλητα γκρίζα γρανάζια ενός συστήματος που μας αναλώνει και μας μαστιγώνει με φόβους, ανησυχίες, κινδύνους και στενοχώριες, με ζόφους, βαρυγκώμιες, προβλήματα και κακοκεφιά, σας το έχω γράψει και αναλύσει.

Μένει απλά μια μαγιά ανθρώπων να το πάρει απόφαση και να αρχίσει να προετοιμάζει το κοινό μέλλον, το μόνο μέλλον αυτής της χώρας. Ας μην αφήσουμε την σεμνότητά μας να μας κάνει διστακτικούς, τώρα είναι η κρίσιμη ώρα, τώρα τα μεταβάλλουν όλα με την βία και τώρα ή ποτέ είναι η ώρα της δράσης μας. 

Δημήτρης Καραμήτσας

Μαΐου 18, 2010

ΠΡΩΤΑΙΤΙΟ, Η ΜΕΤΑΛΛΑΓΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ – ΥΛΗΣ και η θεωρία των βιοτικών αναγκών

ΠΡΩΤΑΙΤΙΟ, Η ΜΕΤΑΛΛΑΓΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ – ΥΛΗΣ και η θεωρία των βιοτικών αναγκών

Αφιερωμένο στον Εμπεδοκλή (και τον Παρμενίδη).

Ως θεμελιωτής και ιδρυτής της θεωρίας των βιοτικών αναγκών χρειάζεται να δημοσιεύσω τους στοχασμούς μου πάνω στην οντολογία του ανθρώπου και στα αίτια της δράσης του.

Είναι πολύ παλιό, σχεδόν αρχέγονο το ερώτημα για τις αιτίες, τις εσώτερες βάσεις κίνησης του ανθρωπίνου όντος. Πολλές είναι οι φιλοσοφικές θεωρίες που διατυπώθηκαν στο κύλισμα στην ανθρώπινης ιστορίας (ιδεαλισμός, βολουνταρισμός, υλισμός, ντετερμινισμός κ.α.), κοντά σε αυτές το «ανεξήγητο» του ερωτήματος προκάλεσε και την μεταφυσική ή θρησκευτική θεώρηση των πραγμάτων. Ισως να υπάρχει «μεταφυσική» στην απάντηση του ερωτήματος και ίσως σήμερα να μπορούμε να την αγγίξουμε ή να την φανταστούμε.

Πολλοί στοχαστές για να βρουν απάντηση στα ερωτήματά τους αναφέρθηκαν στον άνθρωπο ως το κέντρο του κόσμου. Μια καθαρή ματιά γύρω μας, μια απλή κατανόηση του φυσικού περιβάλλοντος, του πλανήτη, του ηλιακού συστήματος, του γαλαξία, του γαλαξιακού συστήματος, μια απλή θεώρηση του απείρου μας οδηγεί σε ένα ασφαλές συμπέρασμα: στην απόρριψη της ανθρωποκεντρικής θεώρησης του σύμπαντος. Ο άνθρωπος είναι ένα κομμάτι του σύμπαντος, υλικά απειροελάχιστο. Αυτό δεν σημαίνει ότι μέσα από τις κοσμοθεωρίες που εξετάζουν κοντόφθαλμα τον άνθρωπο ως το κέντρο του σύμπαντος δεν μπορούν να προκύψουν κάποια χρήσιμα συμπεράσματα και κάποιες αλήθειες. Απλά αυτές κινούνται συχνά σε κοντόφθαλμες εγωπαθείς κρίσεις και συμπεράσματα που αφορούν τον άνθρωπο και τις κοινωνίες του. Αντίστοιχης ποιότητας θεώρηση έχουν και πολλές θρησκείες, που αναφέρονται στον άνθρωπο και κινούνται γύρω από αυτόν αποφεύγοντας να αγγίξουν την ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης και τους λόγους κίνησής της επικαλούμενες «θέσφατα» και δόγματα.

Η πρώτη θέση και άποψή μου είναι ότι το σύμπαν, ούτε καν ο πλανήτης δεν μπορούν να προσεγγιστούν ορθά με θέσεις και απόψεις που εννοούν τον άνθρωπο ως το κέντρο του. Το ορθό είναι να δούμε τον άνθρωπο ως κομμάτι του σύμπαντος και του πλανήτη, ένα κομμάτι στην πραγματική φυσική του διάσταση. Πρέπει να εκκινήσουμε από αυτό που νοούμε για να δούμε εάν υπάρχει και κάτι που δεν νοούμε και δεν εννοούμε: το μαθηματικό άπειρο, άπλαστο και ακατάληπτο με τα αισθητήρια μας.

Πνεύμα και σώμα, ενέργεια και ύλη.

 

Από πολλούς στοχαστές στην ανθρώπινη ιστορία έχει τεθεί το ερώτημα του «πρωταιτίου» με πολλές εκφάνσεις : πνεύμα ή σώμα, μόνο πνεύμα, μόνο σώμα … . Ακόμα και ως αντικείμενο εξωτερικής παρέμβασης έχει νοηθεί ο άνθρωπος και η δράση του. Κάπου εκεί παρεμβάλλεται και η «ψυχή» είτε ως διακριτό στοιχείο είτε ως στοιχείο άυλο και πνευματικό. Τι ισχύει κατά την άποψή μου από τα ανωτέρω ; Τίποτα και όλα μαζί καθώς η αλήθεια ίσως να κρύβεται κάπου αλλού.

Για να φθάσουμε σε κάποια ουσιαστικά συμπεράσματα θα πρέπει να εννοήσουμε τον ίδιο τον άνθρωπο, τα υπόλοιπα όντα, την ύλη και το σύμπαν. Θα διαπιστώνετε όλοι πως αυτό είναι σήμερα αδύνατο καθώς ο άνθρωπος ως ον συλλαμβάνει και εννοεί τα πράγματα με βάση τα πεπερασμένα αισθητήριά του και δεν έχει μάθει ή καταφέρει (ίσως και να μην μπορεί) να εννοήσει το σύμπαν μέσα από άλλες διαστάσεις, ακόμα και με επέκταση των αισθήσεών του. Εννοώ ότι ακόμα και εάν μπορούμε να καταγράψουμε μία ακτινοβολία ή έναν υπέρηχο δεν μπορούμε να την εννοήσουμε, να την αντιληφθούμε στην πλήρη και αισθητή διάστασή της. Το 1ο λοιπόν ασφαλές συμπέρασμα για τον άνθρωπο είναι ότι αντιλαμβάνεται τον κόσμο υλικά με βάση τα αισθητήριά του και αυτά τα αισθητήρια παρέχουν μια συγκεκριμένη εικόνα της πραγματικότητας, που είναι μόνο ένα μέρος της. Αντίστοιχα, διαφορετική εικόνα της πραγματικότητας και διαφορετικό μέρος της κατέχουν και εννοούν τα άλλα έμβια όντα. Ισως ακόμα και τα υλικά που θεωρούμε και αποκαλούμε «άψυχα» να διαθέτουν μία δική τους «εικόνα» για το σύμπαν, το οποίο και συναποτελούν, μια εικόνα που μπορεί να μεταφράζεται με τα ανθρώπινα δεδομένα σε ενεργειακά πεδία και σε μετατροπές της ύλης.   Στην πορεία του ανθρώπου και της ζωής στον πλανήτη, τα αισθητήρια προϋπάρχουν, οι αισθήσεις είναι προδεδομένες και αποτελούν ένα κλειστό αριθμό συνδεδεμένο άμεσα με τον άνθρωπο ως ον. Ο δαρβινισμός μπορεί να ισχύει μετά από αυτές και εξηγείται με βάση την διαβίωση των ανθρώπων πάνω στην γη. Η εξέλιξη του είδους μπορεί να υπάρχει ως αναγκαιότητα, αναγκαιότητα για καλύτερη ή λιγότερη όσμηση, αφή, ακοή, όραση, γεύση … . Οι αισθήσεις όμως προϋπάρχουν ως ιδιότητες του όντος και αυτές δεν προήλθαν από το «δαρβινικό προτσές» ή τουλάχιστον καμία δαρβινική εξελιγκτική θεωρία δεν μπορεί να τις εννοήσει και πολύ περισσότερο να τις εξηγήσει. 

Το 2ο ασφαλές συμπέρασμα είναι ότι ο άνθρωπος ως ον είναι ένας υλικός μηχανισμός με συγκεκριμένες βιοτικές ανάγκες. Είναι παράλληλα ένας μηχανισμός που μπορεί να μετατρέπει την ύλη σε ενέργεια (σε κατανοητά ή μη κατανοητά επίπεδα μηχανισμών). Ένας αντίστοιχος μηχανισμός καταφέρνει να δημιουργεί ύλη με βάση την ενέργεια (κυτταρογέννεση). Στην πραγματικότητα το φαινόμενο της μεταβολής της ύλης σε ενέργεια και της ενέργειας σε ύλη υπάρχει και διαχέει όλο το σύμπαν, όπως το αντιλαμβανόμαστε. Από αυτό το νόμο δεν μπορεί να ξεφύγει και ο άνθρωπος, ούτε τίποτα στο σύμπαν. Απλά ο άνθρωπος, όπως δεν έχει καταφέρει να συλλάβει τις κοσμικές οντότητες και δυνάμεις, δεν μπορεί να συλλάβει και να εννοήσει πλήρως τους μηχανισμούς μετατροπής της ύλης σε ενέργεια και της ενέργειας σε ύλη. Κυρίως δεν μπορεί να εννοήσει το «πρωταίτιο», το τι προηγείται και θέτει σε λειτουργία τον μηχανισμό μετατροπής. Σημειώνω πως αναφέρομαι σε ενέργεια και ύλη, μόνο για τον λόγο εννόησης της διαδικασίας, των πραγμάτων, από τον σύγχρονο άνθρωπο.

Κανείς άνθρωπος σήμερα δεν μπορεί να ορίσει και να εξηγήσει το «πρωταίτιο». Π.χ. πεινάω επειδή εκκρίνονται υγρά στο στομάχι ή εκκρίνονται υγρά στο στομάχι επειδή υπάρχει κάποια βιολογική εντολή;  και είναι αυτή εντολή ύλης ή ενέργειας; Σκέφτομαι χρησιμοποιώντας ύλη (ορμόνες, ιχνοστοιχεία, εγκέφαλο …) ή υπάρχει κάποια ενέργεια (π.χ. ηλεκτρισμός) ή εξωτερικό ερέθισμα που προκαλεί ενεργειακά την σκέψη και προκαλεί την χρήση ύλης;

Το αμφίδρομο θεώρημα – ερώτημα θα παραμείνει για πάντα αναπάντητο και πάντοτε θα οδηγεί σε λάθος απόψεις και θεωρήσεις, εάν επιμείνουμε στην διάκριση της ύλης από την ενέργεια.

Στην πραγματικότητα στο σύμπαν ύλη και ενέργεια αποτελούν ένα και το αυτό και απλώς εναλλάσσονται μορφικά όπως εναλλάσσονται και στις διαδικασίες των έμβιων όντων. Πρωταίτιο όλων δεν υπάρχει και υπάρχει ταυτόχρονα, πολυδιάστατα, πολυσχιδώς και παντού. Δεν μπορούμε σήμερα να το εννοήσουμε παρά μόνο στο ελάχιστο και σχεδόν εντελώς θεωρητικά και το «πρωταίτιο» είναι πάντοτε και απότοκο ατομικών χαρακτηριστικών. Νόμος του σύμπαντος είναι η συντεταγμένη αταξία. Είναι αταξία γιατί δεν μπορούμε να την εννοήσουμε ως μηχανισμό μεταβολής της ύλης σε ενέργεια και της ενέργεια σε ύλη. Όμως αυτή η μεταβολή συμβαίνει, υπάρχει παντού και σε κάθε επίπεδο που μπορούμε να σκεφτούμε. Η ταυτότητα και τα είδη της ενέργειας και της ύλης μας είναι στην πραγματικότητα άγνωστα, ίσως και μη αισθητά. Υπακούουν όμως όλα σε ένα κανόνα, σε ένα νόμο ισορροπίας, ακόμα και όταν εμείς τα αντιλαμβανόμαστε ως εξαιρετικά φαινόμενα, ως σπάνια και αξιοπερίεργα. Ολες οι πιο πάνω θεωρίες, όλες οι θεωρίες για το «πρωταίτιο» ισχύουν ή μπορεί να ισχύουν και αυτό δεν είναι αποτέλεσμα μιας λογικής σχετικισμού, αλλά μιας λογικής αντίληψης του πεπερασμένου εννόησης των μηχανισμών της μεταλλαγής ενέργειας και ύλης, ύλης και ενέργειας. Εάν υπάρχει μυστικό ερώτημα που οδηγεί στην ανακάλυψη του «πρωταιτίου» θα πρέπει να ψάξουμε καλά και να επικεντρώσουμε στους μηχανισμούς μεταλλαγής ενέργειας – ύλης και στους κανόνες ισορροπίας τους. Το εάν υπάρχουν μη κατανοητές διαστάσεις ή δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα οι κατανοητές από τον άνθρωπο διαστάσεις ή είναι στην ουσία διαφορετικές από αυτές που εννοούμε ή είναι πλάσματα των αισθητηρίων είναι επίσης ένα ερώτημα που μπορεί να εννοηθεί μόνο μέσα από την εννόηση της ισορροπίας μεταλλαγής ενέργειας – ύλης και των συναφών διαστάσεων και μορφών που λαμβάνουν.                                

Στην ουσία «πρωταίτιο» είναι το ίδιο το «ον» είτε υφίσταται ως ενέργεια είτε ως ύλη, είτε ως αμφοτερότητα μεταλλαγής, καθώς στην ουσία πρόκειται για το ίδιο «πράγμα», την ίδια βάση. Ο νόμος της ισορροπίας ενέργειας – ύλης είναι νόμος συντήρησης και διατήρησης.

Ο ίδιος νόμος είναι αποτυπωμένος μέσα στον άνθρωπο, αφού και αυτός είναι κομμάτι του ίδιου σύμπαντος της ίδιας εναλλαγής. Απλώς δεν το είχαμε εννοήσει … . Ο ίδιος ο άνθρωπος ως όν κατέχεται και καθορίζεται από τα αυτά χαρακτηριστικά και κανόνες και δημιουργεί ή αγωνίζεται να δημιουργήσει τις δικές του οντολογικές ισορροπίες που υπηρετούν τις ίδιες ανάγκες συντήρησης του όντος. Η παραβίαση των ισορροπιών ανατρέπει την λειτουργία των μηχανισμών μεταλλαγής και δημιουργεί οριστικές καταστάσεις ύλης και ενέργειας επί του όντος. Αντίστοιχοι κατανοήσιμοι κανόνες υφίστανται και λειτουργούν σε όλα τα έμβια όντα και ίσως και στα εννοούμενα σήμερα ως άψυχα και υλικά, αφού και σε αυτά ενυπάρχει ενέργεια.

Προικισμένος ο άνθρωπος, άγνωστο από ποίον και τι, με ένα εξαιρετικό εγκέφαλο, ένα όργανο καθορισμού και ελέγχου μετατροπής ενέργειας – ύλης έχει καταφέρει ως όν μέχρι σήμερα να μπορεί να παρεμβαίνει στα δικά του εσωτερικά πλαίσια στον μηχανισμό μεταλλαγής ενέργειας – ύλης και να του επιφέρει απλές (ίσως χονδροειδείς) μετατροπές και αναστολές. Δεν μπορεί όμως σε καμία περίπτωση να ξεπεράσει τα όρια του, που είναι τα όρια του συμπαντικού νόμου της μεταλλαγής ύλης – ενέργειας και της ισορροπίας της. Όταν η ενέργεια ξεπεράσει την ύλη, η έλλειψη της τελευταίας προκαλεί την αναζήτησή της και την παύση της κατεύθυνσης της ενέργειας σε άλλες λειτουργίες. Όταν η ύλη ξεπεράσει την ενέργεια, η τελευταία προκαλεί αδιαφορία για την ύλη, ώστε να επέλθει εξισορρόπηση. Η θνητότητα, η ανθρώπινη εντροπία προκαλείται από τον εξωτερικό συμπαντικό νόμο, που επιβάλλει την αέναη (για τα δικά μας όρια της χρονικής διάστασης, εάν αυτή υφίσταται και δεν είναι συμβατική) μετατροπή της ύλης σε ενέργεια. Η εσωτερική ανθρώπινη εντροπία προκαλείται από τον ίδιο νόμο. Όμως παρόλη την υπακοή του στο νόμο της φύσης, ο άνθρωπος έχει την δυνατότητα της επιλογής και εναλλαγής μεταξύ ενέργειας και ύλης, αυτό είναι και το βασικότερο και βαθύτερο αίτιο αυτών που αποκαλούμε ευφυΐα και φαντασία. Αμφότερα και όσα ανθρώπινα χαρακτηριστικά τα συνοδεύουν (σύνοδα) αποσκοπούν στην ρύθμιση αυτής της ισορροπίας μεταλλαγής ενέργειας – ύλης, ώστε να επιτευχθεί και να εξασφαλιστεί αυτή η ισορροπία και στο μέλλον, καθώς σκοπός και ουσία της βίωσης του ανθρωπίνου όντος είναι η διατήρηση της μεταλλαγής αυτής. Απλά ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει ευρύτερη συνείδηση του κανόνα μεταλλαγής ενέργειας – ύλης (αυτό που αποκαλούμε ως ένστικτο αυτοσυντήρησης), την οποία και επιδιώκει να ρυθμίσει, ώστε να ικανοποιήσει τις ανάγκες του (που είναι ανάγκες λειτουργία αυτής της μεταλλαγής). Εχει μέσα του το νόμο της μεταλλαγής ο άνθρωπος, τον αντιλαμβάνεται χωρίς να μπορεί να τον περιγράψει, προσπαθεί να παρέμβει σε αυτόν και να τον τιθασεύσει (πράγμα βιολογικά αδύνατο εάν θέλει να διατηρηθεί ως άνθρωπος), χωρίς να τον γνωρίζει επακριβώς, χωρίς να μπορεί να τον εννοήσει ως με τα αισθητήρια ως νόμο, χωρίς στην πραγματικότητα να μπορεί να ξεφύγει από αυτόν εξακολουθώντας ταυτόχρονα να λειτουργεί στην ανθρώπινη διάσταση, παρά μόνο μπορεί να παρεκκλίνει, να επιλέξει, να φανταστεί, να προβλέψει και να σχεδιάσει.

Στις παραδοχές αυτές βασίζεται και η θεωρία μου, η θεωρία των βιοτικών αναγκών, η θεωρία που εξηγεί τον άνθρωπο και την ανθρωπότητα και επιδιώκει ένα καλύτερο μέλλον για όλους τους ανθρώπους. Πραγματική ατομική και κοινωνική πρόοδος μπορεί να υπάρξει μόνο εάν κατανοήσουμε το είδος μας και τους νόμους που το διέπουν και δεν καταστρέψουμε τοις πράγμασι ή φαντασιακά την αυθύπαρκτη ισορροπία της μεταλλαγής ενέργειας – ύλης με υπέρμετρες ηλίθιες επιλογές. Η πραγματική πρόοδος του είδους είναι η ανακάλυψη του νόμου της μεταλλαγής ενέργειας – ύλης ως «πρωταιτίου» και η λειτουργία της κοινωνίας και των ανθρώπων με βάση τους βιοτικούς τους κανόνες. Οι βιοτικοί κανόνες είναι άμεσο επακόλουθο του συμπαντικού νόμου που έχουμε μέσα μας και πρέπει να εξερευνήσουμε και να συλλάβουμε όπως οντολογικά μπορούμε.

Με φιλικούς χαιρετισμούς

Δημ. Καραμήτσας

Μαΐου 13, 2010

ΕΠΙΔΟΤΗΣΕΙΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΩΝ:Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ & ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΟΥΣΙΑΣ

ΕΠΙΔΟΤΗΣΕΙΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΩΝ:

Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ και ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΟΥΣΙΑΣ

 Το ζήτημα των επιδοτήσεων επενδύσεων αποτελεί ένα ακόμα μαύρο σημείο της ελληνικής πραγματικότητας, του αυτοαποκαλούμενου «πολιτικού κόσμου» και της δημόσιας διοίκησης. Αποτελεί όμως επίσης ένα ακόμα μελανό και σκανδαλώδες σημείο της πολιτικής του κρατικοδίαιτου καπιταλισμού.

 Α. Τι είναι οι επιδοτήσεις επενδύσεων και πώς λειτουργούν: 

 Οι επιδοτήσεις επενδύσεων είναι οι δωρεάν οικονομικές ενισχύσεις που δίδονται από το κράτος και τους αντίστοιχους φορείς σε ιδιώτες, προκειμένου αυτοί να ενισχυθούν στην προσπάθειά τους για την δημιουργία επιλέξιμων «επενδύσεων».

Οι διαπιστώσεις είναι αυτόθροες : Οι επιδοτήσεις επενδύσεων αποτελούν χρήματα όλου του ελληνικού λαού, όλων των φορολογούμενων πολιτών που δίδονται εντελώς δωρεάν σε κάποιους.

Απαντες οι Ελληνες γνωρίζουν (τουλάχιστον όσοι έχουν επαφή με το ζήτημα) το όργιο διαφθοράς και διασπάθισης δημοσίου χρήματος που λαμβάνει επί δεκαετίες χώρα στο θέμα των επιδοτήσεων επενδύσεων. Η διαφθορά είναι ενεργή σε όλα τα στάδια της επιδότησης. Από το ποια δράση και ποίου θα επιλεχθεί μέχρι την εκταμίευση. Επειδή πρόκειται για τεράστια ποσά και για δημόσιο χρήμα, δηλ. χρήμα όλων μας, το ζήτημα μας αφορά πραγματικά και ουσιαστικά. Απέραντο και βδελυρό το όργιο και όσα έχουν αναφερθεί καλύπτουν το σύνολο του φάσματος μιας «επένδυσης».

–          Κατά την επιλογή της επιδοτούμενης επένδυσης: επιλογή (ακόμα και συγκρότηση του κύκλου των επιλέξιμων προτάσεων) με βάση την ισχύ του επενδυτή, τις κομματικές φιλίες και το λάδωμα των αρμοδίων.

–          Κατά την υλοποίηση και τον έλεγχό της : υπερτιμολογήσεις κατά την υλοποίηση της «επένδυσης» και λάδωμα των ελεγκτών για τις εγκρίσεις, ώστε αυτή να την χρεωθεί ο «επιδοτών» ελληνικός λαός στο σύνολό της.

–          Κατά την εκταμίευση: καθυστερήσεις  εκταμίευσης και επιλογές και πάλι με βάση την ισχύ του επενδυτή, τις κομματικές φιλίες και το λάδωμα των αρμοδίων.

Αυτά είναι τα βασικά χαρακτηριστικά καθώς το όργιο της διαφθοράς έχει δεκάδες επιμέρους εκφάνσεις και δράσεις, οι οποίες όλες στρέφονται ενάντια στον ελληνικό λαό και τα συμφέροντά του και αποτελούν πραγματικές κλοπές του δημοσίου χρήματος.

Στατιστικά, λίγα χρόνια μετά την εκταμίευση της επιδότησης, οι μισές περίπου επιδοτηθείσες «επενδύσεις» κλείνουν ή λειτουργούν εικονικά (λόγω των ορισμών του νόμου) ή, τέλος, μεταναστεύουν. Τα χρήματα του ελληνικού λαού ενθυλακώνονται στις τσέπες του κυκλώματος των επιδοτήσεων, οι οποίοι κυριολεκτικά «πίνουν στην υγειά του κορόιδου (ελληνικού λαού)».  

 

Β. Η πολιτική θεώρηση των επιδοτήσεων επενδύσεων

 Αφήνω έξω από την κριτική όλα τα «υποτίθεται» του συστήματος και στοχεύω στο κέντρο και στην ουσία. Οι επιδοτήσεις επενδύσεων λειτουργούν στο καπιταλιστικό σύστημα ως ενίσχυση κάποιων προσώπων με χρήματα του κοινού ταμείου μιας κοινωνίας και ενός κράτους, ώστε αυτοί να καταστούν προνομιακά ισχυροί. Οι επιδοτήσεις επενδύσεων αποτελούν αναδιανομή του εισοδήματος εις βάρος των πολλών και υπέρ λίγων και μια από τις βασικές εκφάνσεις του λεγόμενου «κρατικοδίαιτου καπιταλισμού».

Αδιαφανείς, αντιδημοκρατικές, βρώμικες και ζημιογόνες είναι οι επιδοτήσεις επενδύσεων, όπως λειτουργούν στο καπιταλιστικό σύστημα και ακόμα πιο λερές και βδελυρές είναι στην Ελλάδα.

 

Γ. Πολιτική πρόταση: Να επιδοτηθεί με συγκεκριμένους όρους ισότητας το σύνολο των Ελλήνων για να φτάσουμε σε μία πραγματική κοινωνική οικονομία. 

 Οι επιδοτήσεις επενδύσεων ως έχουν, πέρα από τα εσωτερικά και λειτουργικά τους ελαττώματα, αποτελούν και ένα μέσο συντήρησης και αύξησης των αντιθέσεων ισχύος μεταξύ των πολλών αδύναμων και των λίγων ισχυρών της οικονομίας και της κοινωνίας.

Είναι σαφές ότι τις δομές και τις υποδομές να προχωρήσουν σε «επενδύσεις» και σε αντίστοιχες επιδοτήσεις έχουν μόνο οι ισχυροί του χρήματος.

Καθώς η δημόσια διοίκηση στην Ελλάδα, από τον καιρό του Οθωνα μέχρι σήμερα, λειτουργεί μόνο κατασταλτικά και ελεγκτικά, είναι σαφές ότι την δυνατότητα σοβαρών μελετών και προτάσεων (πέραν των λοιπών δυνατοτήτων της παράνομης παθογένειας που προαναφέρθηκαν) την έχουν μόνο οι ισχυροί του χρήματος και τα εταιρικά τους μορφώματα. Είναι πρακτικά αδύνατο να φθάσουν στην μελέτη και την λήψη επιδοτήσεων για σοβαρές επενδύσεις άλλοι Ελληνες πολίτες. Παραβιάζεται συνεπώς στην ουσία της και η συνταγματική αρχή της ισότητας και μην ξεχνάμε ότι οι επιδοτήσεις αποτελούν χρήματα όλων των πολιτών.  

Μια ριζική αλλαγή, μια ριζοσπαστική αναθεώρηση της πολιτικής των επιδοτήσεων μπορεί να επιφέρει μια πραγματική παραγωγική και κοινωνική επανάσταση στην χώρα, να εγκαθιδρύσει όρους ισότητας μεταξύ των πολιτών, να καταπολεμήσει την ανεργία, να συνθέσει μια πραγματική κοινωνική οικονομία, να μειώσει τις αντιθέσεις, ακόμα και να προχωρήσει στην αναθεώρηση του ρόλου και του χαρακτήρα της δημόσιας διοίκησης στην χώρα.

Η πρόταση είναι απλή, καθώς κινείται στην βάση της αρχής της ισότητας και σέβεται τον άνθρωπο και την προέλευση των χρημάτων από το κοινό, δημόσιο ταμείο:

α.        Οι επιδοτήσεις πρέπει να υπολογίζονται και να δίνονται σε ατομική βάση, δηλ. σύμφωνα με τον αριθμό των μετεχόντων ενεργά και ισότιμα σε μία επένδυση (αρχή της ισότητας). Προσδιοριστικό δηλ. του ύψους της  επιδότησης οφείλει να είναι το ατομικό στοιχείο, π.χ. 10.000 Ευρώ ανά ενεργά συμμέτοχο στην πρόταση.    

β.         Τα πρόσωπα που θα εργαστούν κατά κύριο επάγγελμα και απασχόληση στην προτεινόμενη επένδυση λαμβάνουν πολλαπλάσια προσωπική επιδότηση. 

γ.         Κανείς δεν μπορεί να λάβει επιδότηση πάνω από μία φορά. 2η επιδότηση επιτρέπεται μόνο για ειδικούς λόγους και μόνο με απόφαση της αρμόδιας τοπικής ανεξάρτητης αρχής (ή του τοπικού Ο.Τ.Α.) που συγκεκντρώνει τα 2/3 των μελών του οικείου συμβουλίου.

Αυτοί είναι οι βασικοί άξονες μιας δίκαιης, δημοκρατικής και ουσιαστικής λύσης που θέτει την κοινωνία σε κίνηση, ενισχύει ουσιαστικά την πρωτοβουλία των ανθρώπων και την παραγωγικότητα και οδηγεί στην συλλογική και ατομική κοινωνική χειραφέτηση. Τα οφέλη για το σύνολο της κοινωνίας θα είναι πολλά και ουσιαστικά και με χιλιάδες θετικές εκφάνσεις.

Τα ανωτέρω συνδυασμένα με ένα νομικό πλαίσιο αυτοδιαχείρισης και τον άμεσο δημοκρατικό κοινωνικό έλεγχο – συνδρομή μπορούν να οδηγήσουν σε ελάχιστο χρόνο σε θεαματικά θετικά αποτελέσματα για την ελληνική κοινωνία και τους Ελληνες.

Παραμένει το ζήτημα των μελετών, που δημιουργεί απαγορευτικούς όρους και συνθήκες για τους πολλούς. Εδώ τίθεται σαφές το θέμα της δημόσιας διοίκησης και του ρόλου της. 

Για να προβούμε επιτέλους στην ουσιαστικά αλλαγή του χαρακτήρα, του ρόλου και της κατεύθυνσης της δημόσιας διοίκησης,οι το δημόσιο και οι υπηρεσίες του οφείλουν :

– Να προ-χωροθετήσουν τον τόπο στον οποίο επιτρέπονται  επενδύσεις (ανάλογα με το είδος.)

– Να εκπονήσουν σχέδια και μελέτες για την εγκατάσταση, οργάνωση και λειτουργία κάθε είδους επένδυσης.

– Να εκπονήσουν παράλληλα με τις μελέτες και αντίστοιχα κοστολόγια υλικών και υπηρεσιών για κάθε επένδυση.

– Να λειτουργούν συμβουλευτικά σε κάθε πρόταση, προτείνοντας πάντα τυχόν τροποποιήσεις.

 

Τέλος, για την ουσιαστική εμπέδωση της δημοκρατίας και την επιτυχία κάθε εγχειρήματος αναγκαία είναι και η κοινωνική συμμετοχή και πρόταση στα ανωτέρω. Μέσα λοιπόν από ευρύτερες δημοκρατικά εκλεγμένες ανεξάρτητες αρχές θα μπορεί να υπάρχει όχι μόνο ο δημόσιος ανοικτός έλεγχος όλων των ανωτέρω πράξεων και προτάσεων (εννοώ βεβαίως και του δημοσίου), αλλά ακόμα και η παραγωγική πρόταση επενδύσεων ως έκφραση των κοινωνικών και παραγωγικών αναγκών σε κάθε περιοχή και η ουσιαστική εγκριτική λειτουργία των προτάσεων, ως και η γενικότερη κίνηση και αρμοδιότητα επί του θέματος.

Είναι σαφές ότι οι ρεμούλες και οι διασπαθίσεις του δημοσίου χρήματος όλων μας πρέπει να σταματήσουν. Οι αισχρές και ζημιογόνες πολιτικές που ακολουθήθηκαν πρέπει οριστικά να σταματήσουν.  

            Με απλές, αλλά ουσιαστικές και δίκαιες ριζοσπαστικές αποφάσεις και λειτουργία των θεσμών σύμφωνα με τις θεμελιώδεις αρχές του Συντάγματος μπορούμε να προχωρήσουμε στο μέλλον, σε ένα μέλλον που θα ανήκει σε όλους.

Διαφορετικά καμία επιδότηση να μην δοθεί και σε κανένα και ας χρησιμοποιηθούν τα δισεκατομμύρια της διαφθοράς και της ανισότητας υπέρ της παιδείας και της υγείας του ελληνικού λαού, άλλωστε το θέμα αφορά χρήματα από το υστέρημα του ίδιου του ελληνικού λαού … . 

Η συζήτηση για το θέμα στο http://dialogos-koinonia.forumotion.com/forum.htm

 

Με φιλικούς χαιρετισμούς

Δημήτρης Καραμήτσας

Μαΐου 4, 2010

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΟΣΤΙΖΕΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΚΑΙ 2 ΤΡΙΣ ΕΥΡΩ

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΟΣΤΙΖΕΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΚΑΙ 2 ΤΡΙΣ ΕΥΡΩ.

Είναι δεδομένο ότι ο καπιταλισμός, όπως και κάθε κοινωνικό σύστημα, έχει ως σκοπό την διατήρηση και την αναπαραγωγή του. Είναι επίσης δεδομένο ότι ο καπιταλισμός στηρίζεται στην αξιακή εκμετάλλευση ανθρώπων και πραγμάτων και ακολουθεί την αυτή τακτική των προηγουμένων συστημάτων κοινωνικής οργάνωσης (των οποίων αποτελεί απλή εξέλιξη και όχι επαναστατική ανατροπή). Αντιμετωπίζει δηλ. τους ανθρώπους ως αναλώσιμα υλικά για την επίτευξη των σκοπών του, αντί για ελεύθερους και ίσους ανθρώπους.

Η διατήρηση και η αναπαραγωγή του καπιταλισμού γίνεται μέσα από τους ανασχηματισμούς και μετασχηματισμούς του. Τα δομικά στοιχεία του καπιταλισμού το επιτρέπουν, καθώς ο καπιταλισμός είναι σύστημα εκμετάλλευσης των ανθρωπίνων βιοτικών αναγκών. Οι ανθρώπινες βιοτικές ανάγκες πάντοτε υπάρχουν και θα υπάρχουν και ο καπιταλιστής ενδιαφέρεται μόνο για την αξιακή εκμετάλλευσή τους και όχι για τον άνθρωπο και την ανθρωπότητα. Ο άνθρωπος και η ανθρωπότητα είναι για τον καπιταλισμό ένας  συντελεστής του οικοδομήματος του κέρδους, ένας στατιστικός δείκτης και ένα χρησιμοποιούμενο μέσο και υποχείριο και είναι χαρακτηριστική η απάνθρωπη αδιαφορία των καπιταλιστών για τους ανθρώπους, όταν αυτοί τίθενται στην ζυγαριά με τα κέρδη.

Όταν ακούτε ένα καπιταλιστή να ενδιαφέρεται για τους ανθρώπους, για την φύση, για την ποιότητα ζωής είναι σαφές ότι αυτό δεν το πράττει απλά και ανθρώπινα, αλλά ότι πάντα πίσω από την σκέψη του βρίσκεται ένας ρεφορμισμός του καπιταλισμού που αποσκοπεί στα κέρδη.

Τα ίδια πράγματα συμβαίνουν και στην χώρα μας και το πρώτο πράγμα που θα έπρεπε να έχουμε εννοήσει, είναι ότι στην χώρα μας, από τον καιρό του Οθωνα μέχρι σήμερα εφαρμόζουμε το αυτό σύστημα: τον καπιταλισμό. Για μία σειρά από λόγους που ανάγονται στην φύση του καπιταλισμού και την κουλτούρα του Ελληνα, όσα βιώνουμε σήμερα είναι αποτελέσματα του καπιταλισμού: της δομικής συστατικής αδιαφορίας του για τους ανθρώπους ως οντότητες, για τις κοινωνίες τους και την λειτουργία τους. Ο καπιταλισμός ενδιαφέρεται ως σύστημα μόνο για ισχύ και ατομικά κέρδη. 

Ακόμα και εάν δεν μας ταιριάζει ως λαό και κουλτούρα κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι ο καπιταλισμός είναι η αιτία των δεινών της χώρας και των Ελλήνων. Εάν λοιπόν ψάχνουμε να βρούμε διεξόδους και λύσεις θα είναι μάταιο, καταστροφικό και εν τέλει βλακώδες να τις αναζητούμε μέσα στον καπιταλισμό και την λειτουργία του.

Είναι πλέον αποδεδειγμένο ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ όχι μόνο δεν θίγει, αλλά και ενισχύει την λειτουργία του καπιταλισμού στην χώρα με τις επιλογές της και ουσιαστικά ενισχύει τον μετασχηματισμό του σε ένα ακόμα πιο ακραίο σύστημα εκμετάλλευσης. Αισθάνομαι εγώ και εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνες πραγματικά εξαπατημένοι από την κυβέρνηση Παπανδρέου, που μιλούσε για αναδιανομή του πλούτου και συστημική αλλαγή και ήλθε να μετασχηματίσει την στυγνότητα του καπιταλισμού σε ένα ακόμα πιο ζοφερό, άγριο και καταπιεστικό καπιταλιστικό σύστημα/οικοδόμημα. Είναι επίσης μαθηματικά βέβαιο ότι η κυβέρνηση αυτή θα στραφεί προς τους ίδιους ανθρώπους και συμφέροντα και θα τους ενισχύσει από το υστέρημα που εκβιαστικά και τρομοκρατικά στερεί από τους Ελληνες, προκειμένου να «ανασυγκροτήσουν» την χώρα. Όμως η Ελλάδα και κάθε χώρα σε κάθε χρονική και ιστορική περίοδο είναι οι άνθρωποι που ζουν σε αυτή. Εάν δεν υπήρχαν οι άνθρωποι να τον δημιουργήσουν δεν θα υπήρχε ο Παρθενώνας, ούτε κανένας πολιτισμός, ούτε καμία χώρα, κανένα κράτος. Στους ανθρώπους αυτούς λοιπόν, στους Ελληνες και στις Ελληνίδες, η κυβέρνηση επιβάλλει εξουσιαστικά, να γίνουν ακόμα πιο πολύ υποζύγια, να εξανδραποδιστούν περαιτέρω, όχι βεβαίως για το «καλό της χώρας», αφού οι ίδιοι οι Ελληνες και οι Ελληνίδες είναι η χώρα τους, αλλά για το «καλό των καπιταλιστών», «επενδυτών» και «επιχειρηματιών».

Αυτά περικλείουν ως περιεχόμενο και σηματοδοτούν τα ιδεολογήματα περί «ανάπτυξης» , «ανταγωνιστικότητας», «προόδου»  και «ελεύθερης αγοράς» που μηρυκάζουν διαρκώς σε όλη την κοινωνία οι καπιταλιστές και τα κυβερνητικά και μη παπαγαλάκια τους. Όλες οι ανωτέρω έννοιες συνοδεύονται εννοιολογικά και ακολουθούνται από την έννοια «καπιταλισμός». Όταν δηλ. μιλάνε για «ανάπτυξη» εννοούν καπιταλιστική ανάπτυξη, καπιταλιστική «πρόοδο» κ.ο.κ. .

Εάν λοιπόν σκεφτούμε ότι και πάλι μέσο των πολιτικών αυτών είναι ο άνθρωπος, ο άνθρωπος υποζύγιο, ανδράποδο και υποχείριο, είναι εύκολο να αντιληφθούμε ότι όλες αυτές οι έννοιες στρέφονται εναντίον μας και για αυτό τον λόγο στρέφονται εναντίον του λαού αυτής της χώρας και οι αντίστοιχες κυβερνητικές πολιτικές, που τις προβάλλουν ως μονόδρομο και ως εθνική ανάγκη.

Ούτε μονόδρομος είναι βέβαια, ούτε εθνική ανάγκη, είναι μόνο καπιταλιστικός μονόδρομος και καπιταλιστική ανάγκη, ανάγκη διατήρησης και επέκτασης του καπιταλισμού, ανάγκη δική τους και όχι του ελληνικού λαού. Πρόκειται αποκλειστικά για καπιταλιστική ανάγκη και καπιταλιστικό μονόδρομο και όχι για ανθρώπινη ανάγκη ή κοινωνικό μονόδρομο. Αυτό εννοούν, απλά δεν το λένε. Υπάρχουν λύσεις, εύκολες, απλές και απτές, που μπορούν να εξασφαλίσουν στους Ελληνες και την παραγωγική αυτάρκεια της κοινωνικής οικονομίας και την ισότητα και την πραγματική πρόοδο, προκοπή και ανάπτυξη και να απελευθερώσουν την χώρα από τα δουλικά δεσμά.

Απλά αυτοί οι πολιτικοί είναι υπηρέτες και συντελεστές ενός συστήματος εκμετάλλευσης που θεωρεί τους ανθρώπους αντικείμενα εκμετάλλευσης και τους κατατάσσει στην ίδια κατηγορία (αν όχι σε κατώτερη) με τα υποζύγια και τις μηχανές.    

ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ

Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα ειδεχθέστατο έγκλημα, ένα έγκλημα κατά των Ελλήνων, ένα έγκλημα κατά των ανθρώπων. Ένα έγκλημα που τελέστηκε με σειρά πράξεων και σε βάθος χρόνου κατά του Ελληνικού λαού. Μια σειρά καπιταλιστικών κακουργημάτων που τέλεσαν οι καπιταλιστές (ημεδαποί και αλλοδαποί) και οι πολιτικοί υφιστάμενοί τους. Με βάση τα δικά τους στατιστικά στοιχεία και την ανάλυση της πραγματικότητας, οι καπιταλιστές έχουν κλέψει από τους Ελληνες πάνω από 2 τρις Ευρώ. Μας έχουν κλέψει την ζωή και το μέλλον μας.

Ας δούμε μερικούς από τους κύριους συντελεστές των ακαταδίωκτων συστημικών κακουργημάτων της τελευταίας εικοσαετίας:

 

α.         Δημόσια έργα και προμήθειες :

–           Θεσμοθετημένη «μίζα» υπέρ κεντρικής πολιτικής σκηνής ύψους 6-7% επί των προϋπολογισμών των μεγάλων έργων και προμηθειών. Αντίστοιχο συνολικό κόστος για τους Ο.Τ.Α. και τις Δ.Ε.Κ.Ο.

–           Μίζα ανώτερου υπαλληλικού προσωπικού μέσου ύψους 5% .

–           Αισχροκερδείς υπερχρεώσεις υλικών, «μελετών» και υπηρεσιών, πιστοποιήσεις για έργα, υλικά και εργασίες που δεν υπήρχαν.

Αποτέλεσμα : κόστος για τον ελληνικό λαό μέσω του προϋπολογισμού σε έργα και προμήθειες τριπλάσιο από χώρες όπως οι Η.Π.Α. , η Μ. Βρετανία, η Γερμανία.

Εκτιμούμενο σύνολο θεσμικώς καλυμμένης και ακαταδίωκτης κλοπής την τελευταία εικοσαετία με βάση τους προϋπολογισμούς κατ’ ελάχιστο 300 δις Ευρώ.

 

β.    Ιδιωτικά έργα και ιδιωτικές προμήθειες και αγορές

Αισχροκερδείς υπερχρεώσεις παντού: στις κατασκευές, στα σουπερμάρκετ, στις υπηρεσίες, στα καύσιμα, σε όλο το φάσμα της ζωής και της οικονομίας.

Μόνο στα καύσιμα με την λεγόμενη απελευθέρωση (έτσι κ. Ανδριανόπουλε …) έχει επέλθει αδικαιολόγητη αισχροκερδής ζημία στον ελληνικό λαό, συντηρητικά υπολογιζόμενη κατά την τελευταία εικοσαετία στο ποσό των 75 δις Ευρώ με βάση την ετήσια κατανάλωση.       

            Οι χώρες που αποκαλούνται PIIGS (Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ιταλία, Ελλάδα, Ισπανία) δεν είναι τυχαίο ότι είναι οι ίδιες που έχουν τις υψηλότερες πανευρωπαϊκά τιμές στα ράφια του σουπερμάρκετ. Ισως και αυτή να είναι μία από τις βασικές αιτίες της καπιταλιστικής τους καχεξίας, αισχροκέρδεια που παγίως έχουν οι πολυεθνικές και εξαγωγή των ποσών εκτός της χώρας. Με τις συντηρητικότερες των εκτιμήσεων και με βάση τα ετήσια έξοδα των νοικοκυριών για τέτοια προϊόντα το κόστος της αισχροκέρδειας ανέρχεται σε ποσό ανώτερω των 100δις Ευρώ. Εάν υπολογίσουμε και την εσωτερική αισχροκέρδεια το σύνολο ξεπερνά τα 200 δις Ευρώ.

            Στην οικοδομή η αισχροκέρδεια είναι ένα πάγιο φαινόμενο που υπερδιπλασιάζει το κόστος κατασκευής. Μόνο στον τομέα αυτό το κόστος της εικοσαετούς αισχροκέρδειας στην χώρα μας προσεγγίζει τα 40 δις Ευρώ.

γ.         Τράπεζες 

            Το αισχροκερδώς πωλούμενο χρήμα, υπό την ψευδο-αιτιολογία της επισφάλειας, (το ακριβό χρήμα προκαλεί την επισφάλεια λόγο της καχεξίας που επιβάλλει) έχουν προκαλέσει επιβάρυνση υπολογιζόμενης τάξεως 700 δις στην ελληνική οικονομία.

 

δ.         Χρηματιστήριο

            Οι ζημιές από τα χρηματιστηριακά παιχνίδια και τις χρεοκοπίες εισηγμένων ακρίτως επιχειρήσεων είναι ανυπολόγιστες. Οι συντηρητικότερες των βάσιμων εκτιμήσεων κάνουν λόγο για ζημία άνω των 250 δις Ευρώ.

ε.         Κονδύλια Ε.Ο.Κ. & Ε.Ε.

            Το αντίτιμο της εθνικής υποτέλειας, της εκμετάλλευσης και των παραγωγικών ελλειμμάτων σκορπίστηκε στους πέντε ανέμους. Πάνω από 50% των ευρωπαϊκών κονδυλίων και τουλάχιστον ποσό 50δις Ευρώ διανεμήθηκε μεταξύ πολιτικών και «επιχειρηματιών» και ενθυλακώθηκε από αυτούς με επιχορηγήσεις με προγράμματα «επιμόρφωσης» που γίνονταν στα χαρτιά και μία σειρά εικονικών και άχρηστων «μελετών» και «ερευνών».

            Δεν θα υπεισέλθω σε άλλους τομείς της «οικονομίας του καπιταλισμού» και της αισχροκέρδειας. Με τις συντηρητικότερες των εκτιμήσεων το κόστος του καπιταλισμού για τους Ελληνες πολίτες προσεγγίζει την τελευταία εικοσαετία τα 2 τρις Ευρώ. Από το ποσό αυτό τουλάχιστον το ½ βρίσκεται εκτός της χώρας. Βαρύς ο φόρος της υποτέλειας, βαρύ το τίμημα του «καπιταλισμού» … .

            Το ζήτημα βεβαίως δεν αφορά τα χρήματα, που στην καλύτερη περίπτωση είναι άχρηστα χαρτιά, αλλά το κόστος στην ζωή των Ελλήνων και την ζοφερή πραγματικότητα που βιώνουν και θα βιώσουν.

Οι Ελληνες «πολιτικοί», αυτοί οι κατά πλειοψηφία τυχοδιώκτες, υπηρέτες, οι κατά πλειοψηφία εθνικοί μειοδότες και μετριότητες, όφειλαν να έχουν εμποδίσει την λεηλασία της χώρας και να έχουν σκεφτεί (εάν μπορούν) και προτείνει ουσιαστικές λύσεις για μία πορεία πραγματικής προκοπής, πραγματικής ζωής του λαού, της κοινωνίας και της χώρας. Μόνο το κόστος της ανεξέλεγκτης καπιταλιστικής αισχροκέρδειας για τον ελληνικό λαό (την οποία όφειλαν να ελέγξουν με απλούστατες αυτονόητες ρυθμίσεις) είναι τεράστιο και δυσβάστακτο.  Ολοι οι φανφαρόνοι της πολιτικής, αυτοί που επαίρονται πως αποτελούν τον «πολιτικό κόσμο» της χώρας, θα πρέπει στην καλύτερη για αυτούς περίπτωση να επιστρέψουν στις οικίες τους. Δεν χρειαζόμαστε άλλο τις άθλιες «υπηρεσίες» τους.

Μαζί μπορούμε να οικοδομήσουμε μια πραγματική δημοκρατία, μαζί μπορούμε να προχωρήσουμε στην πραγματική αυτάρκεια, στην κοινωνία της ισότητας, στην κοινωνία των ανθρώπων και όχι των καπιταλιστών. Οφείλουμε να το πράξουμε για τους εαυτούς μας και τις γενιές που έρχονται.

Οι επόμενες κινήσεις των υπηρετών των καπιταλιστών θα είναι να επιβάλλουν στον λαό την χρηματοδότηση των καπιταλιστών με σκοπό την «ανάπτυξη» και το ξεπούλημα της περιουσίας του ελληνικού λαού. Θα είναι η ολοκλήρωση ενός ακόμα μετασχηματισμού του συστήματος. Ο άμεσος στόχος θα πρέπει να είναι να τους εμποδίσουμε. Ο άμεσος στόχος θα πρέπει να είναι το χτίσιμο της πραγματικής κοινωνικής οικονομίας των ίσων ανθρώπων, της αυτάρκειας της χώρας, της εθνικής, κοινωνικής και ατομικής ανεξαρτησίας. Ο στόχος της πραγματικής προκοπής και προόδου, ο στόχος της πραγματικής ζωής.

Απομένει μόνο να καταλάβουμε ποιος είναι ο σκοπός της ίδιας της ζωής μας για να την κάνουμε πραγματικά καλύτερη.

Απρίλιος 30, 2010

INKA προς ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ: ΜΕΙΩΣΤΕ ΤΩΡΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΤΙΜΕΣ ΚΑΤΑ 30%

 

                     ΜΕΙΩΣΤΕ ΤΩΡΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΤΙΜΕΣ ΚΑΤΑ 30%

 Σε λίγες ημέρες τα σκληρότερα οικονομικά αντιλαϊκά μέτρα που βίωσε μεταπολεμικά η χώρα θα είναι μια ζοφερή πραγματικότητα.

Επειδή τα μέτρα που ανακοινώθηκαν θίγουν βάναυσα την σφαίρα των βιοτικών αναγκών του λαού της χώρας μας.

Επειδή τα μέτρα οδηγούν στην καταστροφή του κοινωνικού ιστού και στην υφεσιακή καθίζηση της οικονομίας.

Επειδή η πολιτική της οικονομίας χωρίς χρήμα ή με λιγότερο χρήμα μπορεί να δώσει διεξόδους μόνο εάν ικανοποιούν τις ανθρώπινες ανάγκες τους οι πολίτες. 

Επειδή τα μέτρα ως έχουν αποτελούν λαιμητόμο για όλους τους Ελληνες.

Επειδή αντιλαμβανόμαστε ότι με τα μέτρα αυτά πληρώνει και πάλι ο λαός τις ασύδοτες αισχροκέρδειες των «επενδυτών» και «επιχειρηματιών» και την απίστευτη ανικανότητα του «πολιτικού κόσμου» (για να μην κάνουμε λόγο για σκάνδαλα – κλοπές του δημοσίου χρήματος).

Επειδή υπολογίσαμε ότι τα μέτρα που ανακοινώθηκαν ότι θα ληφθούν, προκαλούν κατ’ ελάχιστο και σύμφωνα με την δική μας εκτίμηση μείωση 30% στα κόστη παραγωγής και υπηρεσιών 

και προκειμένου να υπάρξει κοινωνική δικαιοσύνη, σεβασμός της αξίας των ανθρώπων και της προσωπικότητάς τους που θίγεται άμεσα και βάναυσα, αλλά και να μην μετατραπούν τα μέτρα σε μονομερές όργιο κερδοσκοπίας των κύρια υπεύθυνων για την κρίση, δηλ. της οικονομικής ολιγαρχίας και εις βάρος και πάλι του ελληνικού λαού.

 ΖΗΤΟΥΜΕ & ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ως πολίτες αυτής της χώρας, ΟΠΩΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΥΤΗ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ ΤΩΝ ΜΕΤΡΩΝ (που δεν θα έπρεπε ποτέ να είχατε λάβει)

ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΕ ΑΜΕΣΗ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΗ ΜΕΙΩΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΤΙΜΩΝ ΤΩΝ ΑΓΑΘΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΚΑΤΑ ΠΟΣΟΣΤΟ 30%

 ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ & ΤΟ ΟΦΕΙΛΕΤΕ ΗΘΙΚΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΑ & ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΕΤΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΟΥ ΤΗΝ ΖΩΗ.

 Μην επικαλεστείτε πάλι την «ελεύθερη αγορά» για να μην λάβετε το μέτρο: Η ίδια η «ελεύθερη αγορά» επιβάλλει την μη παρέμβαση του κράτους στον καθορισμό της αμοιβής των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα. Αφού «παρεμβαίνετε» λοιπόν στις αποδοχές των εργαζομένων, οφείλετε να παρέμβετε και στις τιμές των αγαθών και των υπηρεσιών, καθώς το νομοθετικό πλαίσιο και η κατάσταση «έκτακτης ανάγκης» που επικαλείστε καθιστούν νόμιμη και πολιτικά επιβεβλημένη την υλοποίηση του αιτήματός μας. 

ΠΑΡΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΕΝΑ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Μαρτίου 17, 2010

ΑΡΙΣΤΑ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ – ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

                                                              ΑΡΙΣΤΑ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ – ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ
Απορείτε με τον τίτλο ; 

Α.      Απορείτε πως ένας άνθρωπος που μιλάει, αναλύει και γράφει τόσα χρόνια για αναγκαιότητες αντίθετες με όσα εκφράζουν και επιβάλλουν τα πρόσφατα οικονομικά μέτρα, γράφει ένα τίτλο με τον οποίο κρίνει ως άριστα τα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης;

Θα σας εξηγήσω τους  λόγους για τους οποίους χρησιμοποίησα τον τίτλο και σύντομα θα καταλάβετε ότι είναι απόλυτα συνεπής και με τις φιλοσοφικές μου απόψεις και με τις πολιτικές μου θέσεις. Λίγη υπομονή και λίγο διάβασμα και θα καταλάβετε ότι δεν είμαι υμνητής καμίας κυβέρνησης και καμίας βάρβαρης πολιτικής.

Β. Σίγουρα τα μέτρα είναι καταστροφικά και «βάρβαρα» και με τρόπο βίαιο συντελούν στην καταστροφή της χώρας αυτής, όπως την βιώσαμε και την γνωρίσαμε.

Ξεχάστε την Ελλάδα που γνωρίζατε και την ζωή που βιώσατε κα μην ελπίζετε ότι τα μέτρα είναι «έκτακτα». Είναι πάγια, μόνιμα, διαρκή και δεν είναι πρωτοφανή ή πρωτόφαντα στο παγκόσμιο περιβάλλον.

Πάγια και συστηματικά και σε κάθε τύπου εξουσία και εκμετάλλευση, όταν οι ανθρώπινες, οι λαϊκές, οι εργατικές κατακτήσεις,  ενοχλούν ή παρεμποδίζουν τα ακόρεστα πάθη για υπερκέρδη, τότε χρησιμοποιούνται παγίως κάθε λογίς πιέσεις και τακτικές – στην περίπτωση της Ελλάδας και μέχρι σήμερα μόνο οικονομικές – και χρησιμοποιούνται ή δημιουργούνται μειονεξίες και ανάγκες για να τύχουν εκμετάλλευσης. Ολος ο «τρίτος κόσμος» δοκίμασε, δοκιμάζει και δοκιμάζεται από αυτές τις τακτικές της λεηλασίας, της νεοαποικιοκρατίας, της υποταγής και εκμετάλλευσης. Τα μέτρα λοιπόν θεσπίστηκαν παγίως για να «ικανοποιήσουν» τις διαρκείς ανάγκες αυτές για περαιτέρω υπερκέρδη και ευκολότερες και φθηνότερες λεηλασίες.

Χρήσιμοι σε όλες αυτές τις επιλογές είναι πάντοτε ηγέτες μέτριοι ανοϊκοί ή προδότες (οι τελευταίοι ευδοκιμούν στην Ελλάδα) και μια ματιά  στους ηγέτες της Ελλάδας την τελευταία εικοσαετία θα δείξει εκατοντάδες τέτοιους. Ως Ελληνας που τα ίδια αυτά χρόνια και ακόμα περισσότερα, ποτέ δεν συναίνεσα στην καταστροφή του τόπου και των ανθρώπων του μπορώ και πάλι να διαμαρτύρομαι, δυστυχώς δικαιωμένος, για την καταστροφική αθλιότητα των πολιτικών επιλογών σε κάθε επίπεδο … .

Για τον Γ. Παπανδρέου έλαχε ακόμα ένας σταυρός, όμως αυτή την φορά δεν έχει δικαιολογίες και κανείς δεν πρόκειται να του αποδώσει ελαφρυντικά, ιδίως όταν τα ζητήματα ήταν ορατά σε όλους. Δεν θα κάνω λόγο για δημαγωγίες και απάτες και όσα άλλα γράφονται από άλλους, απλά θα υπενθυμίσω προς όλους ότι οι επιλογές μας είναι αυτές που μας χαρακτηρίζουν … .

Γ.       Για την αστική  – καπιταλιστική λογική, αυτό που αποκαλούμε «κοινή λογική» ή «αστικό αυτονόητο» τα μέτρα είναι πραγματικά άθλια. Το ίδιο άθλια και καταστροφικά είναι τα μέτρα για τους ανθρώπους, εμάς που βιώνουμε σε αυτή την χώρα στο συγκεκριμένο χρόνο, η ζωή μας θα περάσει και θα αναλωθεί πολύ δύσκολα και χωρίς πολλές χαρές. Πολύ πιο δύσκολα θα είναι τα πράγματα για όσους δεν μπορούν να μετάσχουν ενεργά στο παραγωγικό γίγνεσθαι, τους απόμαχους και τα μεγάλα και πολυπληθή κοινωνικά κλάσματα, που γεννά η φρικαλέα πυραμίδα του καπιταλισμού.

Υπό την αυτή οπτική και θεώρηση τα μέτρα πάσχουν από έλλειψη φαιάς ουσίας και απανθρωπιά κατά την σύλληψή τους.

Την ίδια ώρα που μειώνονται τα οικονομικά διαθέσιμα, οι αποδοχές και οι απολαβές με άλλα μέτρα (αυτά της άγριας φορολόγησης) αυξάνεται το κόστος και, αντίστοιχα, οι τιμές βασικών βιοτικών αγαθών και υπηρεσιών. Βάλλεται δηλ. διττά το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων, αφού αυτό στη νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική Ελλάδα είναι άμεσα εξαρτημένο από το χρήμα.           

Ανέμπνευστα επίσης είναι τα μέτρα, πιστά στη νεοφιλελεύθερη συνταγή και στις εντολές των Ευρωπαίων πραιτόρων. Τριτοκοσμικό προτεκτοράτο κατάντησε η χώρα, στο πλαίσιο της οικονομικής νεοαποικιοκρατίας και ο πρόεδρος της «σοσιαλιστικής» διεθνούς, που διακήρυττε και επέμενε στα εντελώς αντίθετα, έγινε γρήγορα και αμαχητί πιστό φερέφωνο των ταγών του νεοφιλελευθερισμού και των αιμοβόρων αντιανθρώπινων διατάξεων της συνθήκης της Λισσαβόνας (την οποία, παρεμπιπτόντως υπερψήφισε).

Εάν το πρόβλημα ήταν το υψηλό επιτόκιο δανεισμού από την μία και η αδυναμία εκ μέρους του Δημοσίου να καταβάλλει τους μισθούς και τις συντάξεις υπήρχαν και άλλες λύσεις, όπως η πληρωμή του μισού μισθού στους δημόσιους υπαλλήλους (ή της σύνταξης αντίστοιχα) σε χρήμα και η καταβολή του υπολοίπου με την έκδοση κρατικού ομολόγου ή άλλου αξιογράφου.

Το ομόλογο ή το όποιο αξιόγραφο θα μπορούσε να έχει για τους δικαιούχους επιτόκιο υψηλότερο από το τραπεζικό επιτόκιο καταθέσεων και για την χώρα επιτόκιο οπωσδήποτε χαμηλότερο από το επιβαλλόμενο από την διεθνή καπιταλιστική συμμορία των ληστών και λεηλατών. Η έκδοση του αξιογράφου θα μπορούσε να συνοδευτεί και με άλλα επικουρικά μέτρα, όπως το πάγωμα των οφειλών των δικαιούχων προς τις τράπεζες, την επιβολή ενοικιοστασίου κ.α. με την κρατική εγγύηση.

          Οσο για το πρόβλημα ρευστότητας θα μπορούσε να λυθεί άμεσα σε εσωτερικό επίπεδο με την κοινωνική συμμετοχή και συναίνεση, αυτό με το οποίο μπορεί να μην συμφωνώ απόλυτα (ως άκρως συντηρητικό) και ονομάζεται «κοινωνικό συμβόλαιο». Τουλάχιστον με τον τρόπο αυτό προάγεται η δημοκρατία και απαιτείται ο ευρύτερος έλεγχος των πράξεων εκ μέρους του κοινωνικού σώματος (ενώ τώρα ο έλεγχος ασκείται από ένα φαυλότατο πολιτικό και δικαστικό σύστημα και κατεστημένο). Μέσα από τέτοιες διαδικασίες θα μπορούσαν να βρεθούν και να εξοικονομηθούν άμεσα μεγάλα χρηματικά ποσά. Τα μέτρα όμως απλώς ανακοινώθηκαν, μονομερώς και με την αυθαιρεσία της εξουσίας που λίγες ημέρες πριν προσποιείτο και παραπλανούσε επισήμως ότι δεν θα ληφθούν …, ενώ προετοίμαζε με σκόπιμες, δόλιες διαρροές στο τύπο. 

Τα πιο πάνω βεβαίως είναι λύσεις για όσους διαθέτουν ανοικτά και εφευρετικά μυαλά και αγωνιούν για το μέλλον των ανθρώπων  … .

Δ.      Εχω τονίσει πολλές φορές ότι το παραγόμενο μίας χώρας είναι συγκεκριμένο και κάθε φορά ορισμένο ή οριστό. Από το δικό μας παραγόμενο, από την «πίτα της Ελλάδας» τεράστια κομμάτια δεν μένουν για τους κατοίκους της, αλλά φεύγουν στο εξωτερικό, είτε με τα ελλείμματα των ισοζυγίων εισαγωγών – εξαγωγών (απότοκο της υποπαραγωγικότητας και της αντιπαραγωγικής διάρθρωσης της οικονομίας), είτε με την κατοχή μεγάλων κερδοφόρων επιχειρήσεων από ξένα κεφάλαια.

Το άλλο μεγάλο κομμάτι που φεύγει από την χώρα και στερείται από τους παραγωγούς κατοίκους της είναι αυτό του κόστους δανεισμού. Τώρα ετοιμάζεται, συγκεντρώνεται ένα τεράστιο κομμάτι από παραγόμενο προϊόν για να πληρωθούν οι δανειστές … . Το βέβαιο είναι ότι καθώς για την παραγωγική Ελλάδα απομένουν τα ψίχουλα, όσα προλαβαίνουμε να παίρνουμε μέσα σε καθεστώς άγριου «ελεύθερου ανταγωνισμού» από τους αχόρταγους ισχυρούς και τους κύνες τους, σε σύντομο χρονικό διάστημα θα χρειαστούν και νέα «μέτρα», ώσπου σύντομα τίποτα δεν θα αποδίδει, τα πάντα θα είναι έρημα και τα «μέτρα» ανίκανα όχι μόνο να εφαρμοστούν, αλλά και να διατυπωθούν από το κατεστημένο της εξουσίας και το πολιτικό αυτό σύστημα.   

          Αυτή είναι σε γενικές γραμμές η οπτική των μέτρων, τα οποία δεν συνοδεύονται από «ανάπτυξη», από αύξηση του παραγόμενου προϊόντος, από μεγέθυνση της «πίτας» για όλους. Παρεκτός και εάν ανάπτυξη για αυτούς που τα επέβαλλαν είναι το περαιτέρω ξεπούλημα της χώρας σε «επενδυτές» του εξωτερικού και η «επιχειρηματικότητα» όπως την βιώνουμε.

Το ένα δυστύχημα είναι ότι οι «ψευδοσοσιαλιστές» της κυβέρνησης δείχνουν αυτό να εννοούν και να αντιλαμβάνονται ως ορθή πολιτική. Το άλλο δυστύχημα είναι ότι αντιλαμβάνονται στην οικονομία αποκλειστικά ως χρήμα και προσδίδουν στα αγαθά μόνο χρηματικές αξίες. Το έσχατο είναι ότι έχουν ελάχιστη σχέση με τον σοσιαλισμό και οι περισσότεροι δεν είναι τίποτε άλλο από μία ομάδα με μικροαστικές και όχι λαϊκές αντιλήψεις και την θέληση να μετατραπούν σε μεγαλοαστούς. Συγκεντρώνουν δηλαδή τα χείριστα ταξικά χαρακτηριστικά της καπιταλιστικής κοινωνίας και απομένουν οι πραγματικοί καπιταλιστές οι οποίοι και τους καθοδηγούν μέσω του ημεδαπού διευθυντηρίου.     

          Εργάστηκα πολύ για να δώσω στην χώρα το «Ελληνικό μοντέλο», που είναι και κοινωνιστικό και δημοκρατικό και τελεσφόρο και προπάντων ανθρώπινο. Το πήραν, το έκαναν προεκλογική σημαία και τώρα στρέφονται στους «επενδυτάς», ενώ το μοντέλο άλλα περιέχει, αναλύει και υποδεικνύει.

Τώρα ως κυβέρνηση, ακολουθούν πιστά και ευλαβικά το άλλο μοντέλο, αυτό της νεοφιλελεύθερης ζούγκλας και του ξεπουλήματος – λεηλασίας, αυτό της λεγόμενης ιδιωτικής πρωτοβουλίας, το αποδεδειγμένα και επί μακρόν, παγίως αποτυχημένο και ζημιογόνο. Ζητούν και ορίζουν: λιγότερο κράτος, περισσότερα ξεπουλήματα και ξένες επενδύσεις, ιδιωτικοποιήσεις, επιχειρηματικότητες και άλλες συναφείς καταστροφικές κοινωνικά εκμεταλλευτικές πρακτικές και συνεχίζουν να δηλητηριάζουν τον τόπο αυτό και τους ανθρώπους του με τις ίδιες δοξασίες και αθλιότητες.

Ε.      Γιατί λοιπόν γράφω στον τίτλο ότι τα μέτρα είναι «Αριστα»;

1.       Διότι μέσα από αυτή την κοσμοχαλασιά θα ανατραπεί άρδην το κοινωνικοπολιτικό και οικονομικό καθεστώς της χώρας.

Διότι οι βιοτικές ανάγκες θα στρέψουν τους ανθρώπους αναγκαστικά σε πιο παραγωγικές λύσεις από το να είναι μεταπράτες και πάροχοι άχρηστων βιοτικά υπηρεσιών. Η διόγκωση της «αγοράς»  που ταλανίζει αυτή την χώρα και η κατασπατάληση ανθρωπίνων και χρηματικών πόρων θα σιγάσει και θα μεταστραφεί αναγκαστικά σε μία οικονομία των αγαθών και των ανθρώπων.

Τα βιοτικά αδιέξοδα των ανθρώπων θα φέρουν τις λύσεις που είναι αναγκαίες για να σοβαρευτούμε, να εξορθολογικοποιηθούμε, να εξανθρωπιστούμε. Είναι ευνόητο ότι οι ίδιες αναγκαίες βιοτικά τάσεις θα συμβάλλουν στην δημιουργία μιας οικονομίας με πολύ μικρότερη ανάγκη σε ανάλωση χρήματος. Ξεχάστε λοιπόν για τις επόμενες δύο δεκαετίες την διάρθρωση της κοινωνίας και της οικονομίας που γνωρίζατε και ετοιμαστείτε να αλλάξουμε ζωή και συνήθειες.

          Το πρόβλημα είναι ότι η κυβέρνηση εμφορείται από τις αρχές της ζούγκλας του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, έτσι το πιθανότερο είναι στην θέση αυτής της ζούγκλας να έλθει μία άλλη περισσότερο άγρια. Αλλωστε ο κανιβαλισμός είναι αρχή και σκοπός του νεοφιλελεύθερου συστήματος και της θεωρίας του. Σκεφτείτε συνεπώς τα αποτελέσματα της εφαρμογής του σε ένα περιβάλλον όπως το σημερινό, όπου οι πόροι στερεύουν οι η «πίτα» της οικονομίας μειώνεται.

          Υπάρχει όμως ελπίδα, την έχω καταδείξει και θα αγωνιστώ για αυτή ενεργά. Όπως ενεργά θα αγωνιστώ για να σταματήσω τον κανιβαλισμό τους που θέλει τους ανθρώπους αδύναμους και εξαρτημένους από την στέρηση των βιοτικών τους αναγκών. Γιατί τους τοποθετώ στους κοινωνικούς κανίβαλους; γιατί έχουν δείξει σαφή δείγματα, όπως αυτό της πλήρους ιδιωτικοποίησης τομέων της οικονομίας (βλ. ενέργεια). 

Όπως και να έχουν τα πράγματα, ο μετασχηματισμός είναι δεδομένος και ακόμα και εάν επικρατήσει ο κανιβαλισμός τους, θα ενισχυθεί μέσα από την βιοτική διαδικασία η ανθρωπιά στην κοινωνία. Θα ξαναέλθουν μέσα από τους διαχωρισμούς της «κοσμοχαλασιάς» ανθρώπινα συναισθήματα και συνεκτικές κοινωνικές συνήθειες.

          Αυτή θα είναι η μία «άριστη» πλευρά των μέτρων της κυβέρνησης.

2.       Στο τέλος του μήνα το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (Δ.Ν.Τ.) θα είναι παρόν και ενεργό … .

Πέρα από όσα συνειδητοποιήσατε τον τελευταίο μήνα για την αθλιότητα που λέγεται «Ενωμένη Ευρώπη», τους συμμάχους» και άλλα που αποδείχθηκαν ευτράπελα μυθεύματα, θα γνωρίσετε και θα γνωρίσουμε και μία άλλη αθλιότητα. Πέρα από τις πολιτικές διαφοροποιήσεις που θα προκύψουν από όλα τα πιο πάνω, είναι βέβαιο πως η άθλια Ε.Ε. και το διευθυντήριο της υπό σύσταση αυτοκρατορίας θα κλυδωνιστούν σε κάθε επίπεδο και είναι πολύ πιθανό εμείς και άλλοι λαοί που όλους μας απομυζούν συστηματικά, να αποτελέσουμε τις αφορμές για τις διαλυτικές της τάσεις. Όχι ότι ο κόσμος θα είναι πολύ καλύτερος, αλλά ένας λιγότερος παγκόσμιος δυνάστης είναι πάντοτε εξέλιξη προτιμότερη.

Είναι σαφές γιατί φωνασκούν και εκνευρίζονται οι συντηρητικές φωνές της Γερμανίας του Δ’ Ράιχ με την Ελλάδα και τους Έλληνες, αφού μια επαρχία της αυτοκρατορίας δεν εξεγείρεται βέβαια, αλλά προσχωρεί σε άλλες σφαίρες εξουσίας. Το ίδιο σαφές για τους σκοπούς τους είναι το άγρια υβριστικό μήνυμα της Bild : ξεπουλήστε τα όλα, ξεπουλήστε και                              την Ακρόπολη.  

          H έλευση του Δ.Ν.Τ. στην Ελλάδα θα σημάνει ισχυρότατο κλονισμό του πολιτικού και κοινωνικού εκτρώματος που αποκαλείται «Ευρωπαϊκή Ενωση». Το ό,τι επιχαίρει ένα άλλο «έκτρωμα» , όπως οι Η.Π.Α. μπορεί να έχει την σημασία του ως προς τα κίνητρα της κυβέρνησης, αλλά εμείς ας μείνουμε στην ουσία.

          Ουδεν κακόν αμιγές καλού, έλεγαν οι αρχαίοι Ελληνες και πάντοτε οι μετακινήσεις των δυνάμεων βάλλουν κατά της ισορροπίας του κατεστημένου συστήματος.

          Επειδή οι ευρωπαίοι ηγητορίσκοι και πραίτορες (πριν ελαχίστων) σκοπούν σε αυτές τις καταστροφικές επιλογές και είναι συνδιαμορφωτές και υπηρέτες τους δεν θέλω να καταλάβουν τι πρέπει να κάνουν για να σταματήσουν αυτή την πορεία.

Εάν για την λειτουργία των θεσμών της συνθήκης της Λισσαβόνας, όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα είναι ένα λειτουργικό κοινωνικό και πολιτικό πείραμα, δεν ισχύει το ίδιο για τους αντίστοιχους θεσμούς της διεθνούς υποδούλωσης και αποικιοκρατίας και μην λησμονούμε ότι η συνθήκη της Λισσαβόνας ανήκει λειτουργικά και τεχνικά στο ίδιο πλαίσιο θεσμών και νομικών κειμένων. Είναι σαφές λοιπόν ότι επιδιώκουν και νέες λεηλασίες ανθρώπων και κρατών, όπως επί αιώνες πράττουν και σε αυτές στηρίζουν τον «πλούτο» τους. Για τον λόγο αυτό, σε ένα λαό στερημένο και λεηλατούμενο, που στατιστικά γνωρίζουν ότι διαβιεί κάτω από τα ευρωπαϊκά επίπεδα της φτώχιας, έρχονται να επιβάλλουν μεγαλύτερη φτώχια και περισσότερες ακόμα στερήσεις. Αρκεί κανείς να σκεφτεί τι έκλεψαν οι βάρβαροι από την μεγαλύτερη λεηλασία της ιστορίας, όταν το 1204 κατάφεραν καταλάβουν την Κωνσταντινούπολη. Μακρά η παράδοση και σαφείς οι προθέσεις τους. Ας το εννοήσουμε λοιπόν έστω τώρα ότι η Ε.Ε. φτιάχθηκε με γνώμονα τις «αγορές» και οι θεσμοί της είναι όλοι προσανατολισμένοι στην επικράτηση των ισχυρών της Ευρώπης, ανθρώπων και κρατών έναντι των αντίστοιχων αδυνάμων. 

Αφήνω λοιπόν τον λεηλατούμενο ευρωπαϊκό νότο να το εκφράσει με εξεγέρσεις γιατί άλλες λύσεις μεταξύ των εξεγέρσεων και της πλήρους υποδούλωσης δεν έχουν οι λαοί του νότου.

Ας διαλέξουμε.  

ΣΤ.    Αρίστευσε λοιπόν η κυβέρνηση με τα μέτρα, έδωσε και δίνει διεξόδους και κινεί της ιστορία του τόπου, ίσως και του πλανήτη. Όχι βέβαια σκόπιμα, καλόβολα ή με σοσιαλιστική και δημοκρατική διάθεση και στόχο, αλλά μέσα στην βαλτωμένη θολούρα του «είναι» είναι βέβαιο ότι η κίνηση και η ανατάραξη έρχεται να συμβάλλει για μία ακόμα φορά στην αντανακλαστική αναπόφευκτη υγιή ανθρώπινη αντίδραση που επιβάλλουν τα αιώνια και μόνιμα ανθρώπινα χαρακτηριστικά: οι βιοτικές ανθρώπινες ανάγκες.         

          Μην στέκεστε λοιπόν για μία ακόμα φορά αποσβολωμένοι και πειθήνιοι στις πρακτικές και τακτικές τους. Δεν είναι μόνο το σύνθημα «η Ελλάδα δεν ανήκει στους Ελληνες» που πρέπει να σκεφτόμαστε, αλλά και το ότι «η Ελλάδα είναι  – σε κάθε ιστορική στιγμή – οι Ελληνες».

Για συζήτηση: http://dialogos-koinonia.forumotion.com/forum-f4/topic-t162.htm#3160

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΑΛΤΣΧΑΪΜΕΡ

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΑΛΤΣΧΑΪΜΕΡ

Θυμάμαι δέκα χρόνια πριν τα ειρωνικά χαμόγελα, τις υποσχέσεις, τις «δεσμεύσεις» της τότε κυβέρνησης. Είχαν υποσχεθεί στροφή στο «κοινωνικό κράτος». Όταν για μία ακόμα φορά έκαναν τα απολύτως αντίθετα από όσα υπόσχονταν, επέμεναν ότι «τηρούν τις δεσμεύσεις» τους.

Δεν είναι βέβαια οι πρώτοι ή οι μόνοι που το διέπραξαν στην πολιτική ιστορία της Ελλάδας, απλά το αναφέρω επειδή πρόκειται για την τελευταία (πριν την σημερινή) κυβέρνηση του ιδίου κόμματος. Πλέον των μισών μελών εκείνης της κυβέρνησης απαρτίζουν και την σημερινή …  και πριν από λίγο άκουσα ένα μέλος της να λέει ανερυθρίαστα δημοσίως ότι «υλοποιούμε όλες τις δεσμεύσεις μας» !!!.

Είναι πραγματικά λυπηρό να βλέπεις ανθρώπους να υποφέρουν από βαρύτατη μορφής «πολιτικό Αλτσχάιμερ», να μην έχουν την ελάχιστη πολιτική μνήμη, αλλά το χειρότερο όλων είναι το ότι βρίσκονται στις κρισιμότερες για την χώρα μας και τον λαό της θέσεις.

Πριν από περίπου ένα χρόνο βρέθηκα σε μία συγκέντρωση οργάνωσης του ΠΑΣΟΚ. Εκεί ένας υπουργός της προ δεκαετίας κυβέρνησης, ο «υπουργός Χρηματιστηρίου και Ευρωζώνης» πάσχον από την ίδια νόσο, αυτή του «πολιτικού Αλτσχάιμερ», έλαβε τον λόγο και είπε πως όλα είχαν γίνει καλώς τότε. Είναι βέβαιο πως η κοινή νόσος Αλτσχάιμερ και η νόσος του «πολιτικού Αλτσχάιμερ» έχουν τα αυτά συμπτώματα και χαρακτηριστικά … .

Τότε έκανα ένα λάθος, έλαβα τον λόγο και είπα ότι αυτά (πρόσωπα και συμπεριφορές) ανήκουν στο παρελθόν και πως πρέπει πολιτικά ως κοινωνία να δούμε το μέλλον. Η σημερινή κυβέρνηση απέδειξε το σφάλμα μου: όπως και το κοινό Αλτσχάιμερ έτσι και το «πολιτικό Αλτσχάιμερ» είναι ασθένειες ανίατες. Εάν κάποιος πάσχει από αυτό αποκλείεται να αναρρώσει.

Πριν από δέκα χρόνια η κυβέρνηση προπαγάνδιζε την ανάπτυξη μέσω του Χρηματιστηρίου, μέσω των ιδιωτικοποιήσεων και των ιδιωτικών επενδύσεων, μέσω των «ευέλικτων μορφών εργασίας», μέσω της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και της «ελεύθερης αγοράς», μέσω της ένταξης και της συμμετοχής στην ζώνη του Ευρώ. Απαντα υλοποιήθηκαν και τα οικτρά αποτελέσματα των πολιτικών αυτών τα βιώσαμε σε όλη την δεκαετία που διανύσαμε και θα τα βιώσουμε και σε αυτή που άρχισε.

Παραταύτα, εξακολουθούμε να ακούμε τα ίδια και τα ίδια, ως δήθεν μονόδρομους και δεν αντιλαμβανόμαστε ότι όσοι τα λένε και τα πράττουν νοσούν βαρύτατα και είναι ανίκανοι να λειτουργήσουν πολιτικά σύμφωνα με τα πραγματικά βιοτικά συμφέροντα των ανθρώπων που συναποτελούν τον ελληνικό λαό.

Δυστυχώς αυτή η κυβέρνηση αποδεικνύεται το ίδιο ανακόλουθη με την προηγούμενη. Ως ασθενής από τη νόσο του Αλτχάιμερ νωρίς ξέχασε τις «δεσμεύσεις» της και τις μετέτρεψε σε πράξεις αντίθετες. Το να ανακράζουν κάποια μέλη της ότι υλοποιούνται όλες οι δεσμεύσεις είναι το δεύτερο βήμα, αυτό της πλήρους αναξιοπιστίας και υποτίμησης του ελληνικού λαού. Σε μερικούς μήνες προς τα τέλη του έτους είναι πλέον μαθηματικά βέβαιο ότι θα καταστεί γνωστό πως η ασθενής κυβέρνηση έφθασε στο 3ο στάδιο της νόσου, αυτό της διαφθοράς.

Τακτικές αυτοκάθαρσης του πολιτικού βίου και αυτών που αυτοαποκαλούνται πολιτικός κόσμος έχει αποδειχθεί ότι μόνο θέαμα και εξαπάτηση του λαού προσφέρουν, ιδίως όταν τα συστατικά της κάθαρσης είναι τα ίδια λερά και μολυσμένα από την ίδια νόσο.

Το ζήτημα του μέλλοντος του ελληνικού κράτους δεν είναι δυνατόν να λυθεί μέσα από δοκιμασμένα καταστροφικές, ολέθριες νεοφιλελεύθερες πολιτικές, ούτε μέσα από μικροαστικές αντιλήψεις και δοξασίες περί «αξιοκρατίας».

Το ζήτημα είναι καθαρά πολιτικό και μόνο πολιτικές που περιέχουν πραγματική δημοκρατία και κοινωνισμό μπορούν να αποτελέσουν λύσεις, ώστε να αναχθεί η κοινωνία μας και ο καθένας από εμάς σε νέα επίπεδα.

 

Το υπόλοιπα, όσα συμβαίνουν, είναι απλώς εκδηλώσεις της νόσου του «πολιτικού Αλτσχάιμερ» … .

Δεκέμβριος 1, 2009

Είπα να μην ξαναγράψω, να μην ξαναδώσω έτοιμη τροφή.

Γράφω όμως για τα αδέλφια μου τους συνέλληνες και όχι για την εξουσία και όσους αισθάνονται απλοί διαχειριστές της.

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΜΟΝΑΔΙΚΕΣ ΛΥΣΕΙΣ

 Ξαναγράφω για να επαναφέρω τα πράγματα στην πολιτική και πρακτική θεώρηση που μπορεί να προσφέρει σε αυτό τον λαό την πραγματική ζωή, την πραγματική χειραφέτηση και ελευθερία, την πραγματική δημοκρατία.

Η «Οικονομία» δεν τίποτε άλλο παρά η κοινωνική διεργασία παραγωγής αγαθών για τον άνθρωπο.

Δεν είναι ούτε τα χρήματα, ούτε οι εξαρτήσεις, ούτε τα δάνεια και τα επιτόκια, ούτε οι χρηματικές αξίες και υπεραξίες, ούτε η δουλεία λαών και ανθρώπων, ούτε οι πόλεμοι.

Εχω κουραστεί να ακούω από τους ηλίθιους αυτού του πλανήτη βλακώδεις σαχλαμάρες για την οικονομία, αποτυχημένα καταπιεστικά συστήματα που λογίζουν τον άνθρωπο ως εξάρτημα μηχανισμών και μηχανών παραγωγής, που τον αφήνουν έξω από τους σχεδιασμούς ή τον θεωρούν ενοχλητική συνθήκη … .

Σιχαίνομαι και υποτιμώ αφάνταστα τους οικονομολόγους που δεν μπορούν να σκεφτούν τον πιο πάνω ορισμό και σκέφτονται μόνο αριθμούς, κέρδη και ελλείμματα. Φέρτε μου ένα βιβλίο σύγχρονης οικονομίας που να ξεκινά και να τελειώνει με τον άνθρωπο, με τον σκοπό να εξυπηρετηθούν οι ανάγκες των ανθρώπων και των κοινωνιών, και όχι γραμμένα για να παράγουν μηχανισμούς, εξαρτήσεις, δουλείες, εκμεταλλεύσεις και κέρδη.

Αυτή είναι η δυστυχία της ανθρωπότητας, έχει καταντήσει χρηματική αξία και σύνολο νομισμάτων, όχι έμβιων όντων, όχι ανθρώπων.

Η χώρα μας, χειρότερη από τριτοκοσμική σε μία σειρά από κοινωνικές διαδικασίες βρίσκεται βαθειά ενταγμένη στο πλαίσιο της εκμετάλλευσης της ίδιας και των ανθρώπων της, από τις διεθνείς και ντόπιες οικονομικές ολιγαρχίες. Εκ των εκμεταλλεύσιμων ουραγών στην νεοαυτοκρατορία της Ευρώπης, σε στάδιο προχωρημένης κοινωνικής αποσύνθεσης, ακολουθεί πιστά εδώ και χρόνια τις εντολές του διεθνούς διευθυντηρίου, ακολουθεί τον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό, βουλιάζοντας μέχρι να απαξιωθεί τελείως και να αγοραστεί με ακόμα καλύτερους όρους από τα αφεντικά του πλανήτη.

Είναι δεδομένη και αποδεικνύεται τοις πράγμασι η πλήρης αποτυχία των νεοφιλελεύθερων καταστροφικών για τους ανθρώπους και τις κοινωνίες τους πολιτικών και επιλογών. Ολος ο πλανήτης την βιώνει και παραταύτα οι ανίκανοι ξεπουλημένοι υπάλληλοι που συγκροτούν την πολιτική ηγεσία του συνεχίζουν ακάθεκτοι στην εξαθλίωση και των θάνατο των ανθρώπων. Είναι πραγματική χειροπιαστή απόδειξη της τρισάθλιας οντότητας των αφεντικών του πλανήτη, το γεγονός ότι πα΄ρα την τεράστια τεχνολογική πρόοδο της ανθρωπότητας, πολλαπλασιάζονται συνεχώς οι άνθρωποι που πεθαίνουν από την πείνα, από την έλλειψη νερού και απλές ασθένειες. Κανείς δεν ασχολείται με αυτούς και ο υπερπληθυσμός της γης, η διέξοδος του ανθρώπου μπροστά στον ατομικό του θάνατο δεν ακυρώνει όσα πιο πάνω γράφω αλλά τα ενισχύει … περισσότερη εξαθλίωση = μεγαλύτερες απολυταρχίες και αυτοκρατορίες. Όλα μπορούν να προγραμματιστούν και δεν είναι ο υπερπληθυσμός αποτέλεσμα της βελτίωσης των συνθηκών ζωής, αλλά της αύξησης της προσωπικής αβεβαιότητας που προκαλεί την ανάγκη διαιώνισης του DNA μας. Εάν ίσχυε το αντίθετο, θα ήταν τα κράτη του «δυτικού» κόσμου αυτά που θα αντιμετώπιζαν ζήτημα υπερπληθυσμού.

          Η λεγόμενη αριστερά, αυτή της παλιάς μορφής, όχι μόνο ηττήθηκε, αλλά συμβιβάστηκε και ταυτίστηκε πλήρως με τα «αφεντικά» της. Στην καλύτερη για αυτή περίπτωση, αντί να μιλάει για οράματα, προβάλλει αντιρρήσεις, στήνει οδοφράγματα και δημιουργεί αναχώματα για να καλύψει την πλήρη οπισθοχώρησή της. Η «αριστερά», το όπλο των κοινωνιών και των ανθρώπων κατάντησε είτε αρωγός του καπιταλισμού είτε γραφικότητα και δυστυχώς δεν έχει πια οράματα και εφαρμόσιμα μοντέλα (κάπου εδώ έρχονται τα δικά μου λιθαράκια να ανατρέψουν την πορεία της).     

          Η ελληνική οικονομία έχει τα προβλήματά της, όντας προσανατολισμένη σε δομές, τακτικές και λύσεις που εισάγονται άκριτα από ξένα μοντέλα και αφορούν άλλες δομές, ζητήματα και συνθήκες. Ουσιαστικά μάλιστα, εισάγονται κατά τρόπο βίαιο και εξουσιαστικό, ως «μάννα εξ ουρανού» του «πολιτισμένου και προηγμένου κόσμου», απέναντι στους αμόρφωτους «ραγιάδες», στερώντας τους την έκφραση, την συμμετοχή, την έρευνα, την συνδιαμόρφωση με βάση τα ελληνικά δεδομένα. Τα μοντέλα αυτά, όσοι υποφέρουν από ραγιαδισμό τα αποδέχονται ως θέσφατα και τα επικοινωνούν με επιβολή λόγω και έργω στους υπόλοιπους. Ως ραγιάδες τα εφαρμόζουν με την ανατολίτικη υπερβολή και υπέρθεση. Στην βάση των θεμάτων αυτών βρίσκεται μια από τις βαθύτερες αιτίες του ελληνικού προβλήματος. Σε κάποιους αρκετούς δεν δόθηκε ποτέ η δυνατότητα να πιστέψουν στον εαυτό τους, στην χώρα τους, στην κοινωνία τους και να δημιουργήσουν. Ο,τι ξεπετάγεται και κινείται αυτόνομα και ενεργά προς την κατεύθυνση της ανατροπής των κατεστημένων πολεμιέται και ή συνθηκολογεί ή περιθωριοποιείται.   

 

ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ

 

Α. ΑΓΟΡΑΚΕΝΤΡΙΣΜΟΣ

          Γράφοντας στην αρχή της οικονομικής κρίσης για την «πραγματική οικονομία» δεν εννοούσα την «αγορά», αλλά, όπως ξεκαθάρισα καθώς η έννοια γινόταν μιμικά του συρμού, την πραγματική παραγωγική διάσταση της οικονομίας.

          Ένα κύριο διαρθρωτικό πρόβλημα της οικονομίας της χώρας είναι ότι επί δεκαετίες κατευθύνει τους ανθρώπους στο εμπόριο και την παροχή υπηρεσιών, δηλ. σε ουσιαστικά μη παραγωγικές δραστηριότητες. Την ίδια στιγμή, αντί η παράγουσα μειοψηφία να τυγχάνει απολύτου σεβασμού και αρωγής, έχει καταστεί έρμαιο διωγμών από το σύνολο του κρατικού και ιδιωτικού μηχανισμού.

Διαθέτοντας τους ανθρώπους της, δηλ, την ουσιαστική της βάση, η κοινωνία μας στο εμπόριο και στην παροχή υπηρεσιών, απέκτησε ένα τεράστιο παραγωγικό έλλειμμα, που μεταφράζεται σε τεράστιο έλλειμμα του ισοζυγίου εισαγωγών/ εξαγωγών, σε υψηλές τιμές προϊόντων, σε εξάρτηση από τον υψηλότοκο τραπεζικό δανεισμό (αυτός καταστρέφει κάθε δυνατότητα «ανταγωνισμού»), σε εξάρτηση από το εξωτερικό, σε δημοσιονομική καχεξία και σε δεκάδες άλλες ζοφερές συνέπειες που βιώνουμε. Από την άλλη πλευρά, ένα τεράστιο δυναμικό που έχει κατευθυνθεί προς το εμπόριο και την παροχή υπηρεσιών βιώνει τις καταστροφικές συνέπειες του επαγγελματικού πληθωρισμού[1], παράλληλα με την ολομέτωπη επίθεση των πολυεθνικών και των ημεδαπών «κολοσσών».

          Ολος αυτός ο ενεργός οικονομικά πληθυσμός ανθρώπων, ζει από τις σάρκες των ελάχιστων παραγωγών ή πουλώντας εισαγόμενα αγαθά ή συμβάλλοντας στην μετανάστευση των χρηματικών κεφαλαίων. Ο υπερπληθωρισμός της αγοράς στερεί την χώρα από ανθρώπινο δυναμικό με ουσιαστικά δημιουργική – παραγωγική ενασχόληση, με ό,τι αρνητικό τούτο συνεπάγεται. Όταν από τους 1.000 νέους ανθρώπους (που αποτελούν την πραγματική ισχύ και δυναμική της κοινωνίας και της χώρας μας) εργάζονται οι 500 και από τους 500 αυτούς οι 420 παρέχουν υπηρεσίες (τις περισσότερες φορές μηδενικής ουσιαστικής κοινωνικής και παραγωγικής αξίας) τι απομένει ;  Μπορούν οι 80 που απομένουν να παράγουν κα να καλύψουν τις ανάγκες τους συνόλου;    (σ.σ οι πιο πάνω αριθμοί δεν είναι τυχαίοι).

Όταν ακούω τις κυβερνήσεις να μιλούν για ενίσχυση της αγοράς (δηλ. ενός παθογενούς φαινομένου που έχει αλλά και προκαλεί τεράστιες ζημίες) σκέπτομαι ότι ρίχνουν τα χρήματα του φορολογούμενου πολίτη μέσα σε ένα βάλτο, σε ένα πηγάδι χωρίς πυθμένα. Αλήθεια είναι δυνατόν να ενισχύουμε περαιτέρω κάτι ζημιογόνο για να συνεχίσει την ζημιογόνο δράση του;

Όταν, επίσης, ακούω τις κυβερνήσεις να μιλούν για την «δήθεν» απελευθέρωση» της αγοράς σε κάποια επαγγέλματα και μάλιστα ως την κύρια διαρθρωτική λύση των προβλημάτων της οικονομίας, το μόνο που σκέπτομαι είναι εάν αυτοί που το εκφράζουν είναι παντελώς ηλίθιοι ή προδότες της χώρας τους. Σε μία αγορά που πάσχει από υπερπληθωρισμό (π.χ, δικηγόρων, γιατρών, μηχανικών, ταξιτζήδων κλπ.) αυτοί θεωρούν λύση το να φέρουν και άλλους, είτε αλλοδαπούς είτε ημεδαπούς !!!. Κύριοι σοβαρευτείτε, αλλιώς πηγαίνετε στα σπίτια σας. Υπάρχει υπερπληθωρισμός κα αυτόν πρέπει να αντιμετωπίσετε αξιοποιώντας το δυναμικό της χώρας. Ο υπερ-υπερπληθωρισμός που σχεδιάζετε θα καταστρέψει περαιτέρω και άλλους Ελληνες και θα κάνει ακόμα πιο ανορθόδοξη και καταστροφική την απαράδεκτη πραγματικότητα της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας.

 

Β. ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ

 

          Στην χώρα αυτή, υπακούοντας πλήρως στα ύπουλα και ολιγαρχικά κελεύσματα του νεοφιλελευθερισμού και του καπιταλισμού, έχουμε αφήσει την πορεία της οικονομίας στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Εννοώ ότι αυτοί, μια εν δυνάμει ολιγαρχία, επιλέγουν, αν, πότε, που, με ποιους όρους  και σε τι θα αναπτύξουν κάποια παραγωγική ή άλλη δραστηριότητα.

Ερωτώ : είναι δυνατόν μία χώρα 11.000.000 κατοίκων να αφήνει την παραγωγική διάσταση της οικονομία της στα χέρια και την βούληση ελαχίστων ; είναι δυνατόν έτσι άναρχα και χωρίς κατεύθυνση ή κοινωνική συμμετοχή να κτιστεί τίποτε άλλο, από αυτό το καταστροφικό και ζοφερό παρόν που βιώνουμε επί δεκαετίες. Είναι δυνατόν ένας ολόκληρος λαός να επικρέμεται από την βούληση του κάθε κερδοσκοπικά σκεπτόμενου «μεγιστάνα» για να αποκτήσει παραγωγική διάσταση η οικονομία του.

Μόνο και μόνο αντικρίζοντας το αποτέλεσμα αντιλαμβάνεται κανείς ότι όλα αυτά είναι τεράστια κεφαλαιώδη σφάλματα, που όχι μόνο δεν ταιριάζουν στην κουλτούρα και την ιδιοσυγκρασία του λαού μας, αλλά είναι και εντελώς ανορθολογικά κρινόμενα σύμφωνα με τις ανάγκες της κοινωνίας μας και την διάρθρωση του τόπου μας. Κανείς δεν μπορεί να οδηγεί την χώρα και την κοινωνία της στην καταστροφή και την εξάρτηση. Πόσο π.χ, θα αντέχουν οι αγελαδοτρόφοι να κάνουν αυτό το επάγγελμα κλεπτόμενοι συστηματικά από τους βιομηχάνους του γάλακτος; γιατί και με ποιο κόστος (οικονομικό, παραγωγικό, περιβαλλοντικό) μεταφέρεται το γάλα από την Θράκη στην Κρήτη ;

Η εναπόθεση της οικονομικής πρωτοβουλίας και του σχεδιασμού της παραγωγής στους ελάχιστους ισχυρούς ή φιλόδοξους ιδιώτες (έτσι και αλλιώς μόνο ελάχιστοι χωρούν στην λογική της νεοφιλελεύθερης οικονομίας) κάνει την κοινωνία μας, τους ανθρώπους που την συναποτελούν, ολοένα και περισσότερο εξαρτημένους, τους εξανδραποδίζει αντί να τους χειραφετεί και στο πλαίσιο του παραγωγικού γίγνεσθαι καταστρέφει και αποκλείει κάθε παραγωγική πρωτοβουλία.    

          Σε κάθε περίπτωση η «ιδιωτική πρωτοβουλία» αποδείχθηκε, όπως ήταν αναμενόμενο, πολύ λίγη πνευματικά, πολύ ατομικιστική, πολύ καταστροφική για το συνολικό κοινωνικό και ανθρώπινο βιοτικό συμφέρον.

 

Γ. ΕΣΦΑΛΜΕΝΕΣ ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ & ΕΠΙΛΟΓΕΣ

 

Όλα όσα θίγονται στο κείμενό μου, δεν πραγματοποιήθηκαν χωρίς την απουσία της κρατικής πολιτικής επιλογής. Παντού υπήρξε η πολιτική επιλογή ή η αδράνεια του κράτους.

Όμως υπάρχουν συγκεκριμένες κορυφαία εσφαλμένες πολιτικές κρατικές επιλογές. Ουσιαστικά πρόκειται για ένα μετασχηματισμό της οικονομίας και του κοινωνικού δυναμικού προς άθλιες, καταστροφικές επιλογές, που ενίσχυαν τους λίγους και μόνο ευκαιριακά βόλευαν κάποιους περισσότερους . Πέραν όσων αλλού αναφέρονται θα αναφερθώ σε τρείς ειδικότερες εκφάνσεις της παθογένειας:

α.- στην δέσμευση και διάθεση κεφαλαίων σε μη παραγωγικές δραστηριότητες  

β.- στην καταστροφή κρίσιμων παραγωγικών μονάδων

γ.- στο ξεπούλημα – ιδιωτικοποίηση – στρατηγικών μονάδων της χώρας

 

Δέσμευση και διάθεση κεφαλαίων σε μη παραγωγικές δραστηριότητες    

Το κράτος μας, πέρα από την κατασπατάληση ίδιων και ευρωπαϊκών πόρων σε μία σειρά από δραστηριότητες που αφορούσαν την «αγορά» (εμπόριο και υπηρεσίες) και ιδίως με απατηλές (κυριολεκτώ για τις χιλιάδες απάτες που έγιναν), αλλά και άχρηστες κατά το αποτέλεσμα δήθεν ενημερώσεις και μετεκπαιδεύσεις, προέβη και σε καταστροφικές επιλογές ως προς την διάθεση των ίδιων πόρων.

Οι πολιτικές επιλογές των κυβερνήσεων κατά τις προηγούμενες δεκαετίες, είτε ήταν αποτέλεσμα εσφαλμένης εκτίμησης, είτε αποτέλεσμα άθλιων εξαρτήσεων ήταν και αποδείχθηκαν καταστροφικές.

Το ιδεολόγημα «δρόμοι = ανάπτυξη» και οι «ολυμπιακοί αγώνες» ποιο ουσιαστικό παραγωγικό αποτέλεσμα είχαν; Μήπως είχαν το κράτος των εργολάβων; Μήπως ευνόησαν μόνο αυτούς και μια σειρά εμπλεκόμενων οργάνων του δημοσίου; Μήπως δέσμευσαν σε αντίστοιχα επαγγέλματα χιλιάδες Ελληνες που σήμερα κατά πλειονότητα είναι άνεργοι ή στυγνά εκμεταλλευόμενοι; Αλήθεια πόσες απέμειναν από τις δεκάδες εταιρείες του κλάδου; Ποια είναι η εικόνα της χώρας σήμερα; Μήπως παράλληλα ευνοήθηκαν ενεργοβόρες και ρυπογόνες μορφές μεταφοράς ; Τι πετύχαμε στην ουσία από κάθε άποψη ; να έχουμε κάποιους ακριβούς (κατασκευαστικά και καταναλωτικά) δρόμους για να βολτάρουν ανά την άδεια χώρα πολυτελή Ι.Χ. ;

Πρώτα έπρεπε να φτιαχθούν οι παραγωγικές μονάδες, αυτές που θα αποτελούσαν την ουσιαστική, την πραγματική οικονομία και εν συνεχεία θα έπρεπε να βελτιωθούν οι δρόμοι ή να φτιαχτούν άλλες μεταφορικές υποδομές με το βλέμμα στο μέλλον (π.χ. ηλεκτρικά τραίνα).

Επιλέξαμε να κατασπαταλήσουμε τεράστιους πόρους για να κάνουμε τους ανθρώπους, το ανθρώπινο δουλεμπόριο της βαρβαρότητας και του κανιβαλισμού της ολιγαρχίας πιο ευχερές. Τριτοκοσμικές ήταν οι επιλογές που επέβαλλε το αλλοδαπό και ημεδαπό κομπραδόρικο κεφάλαιο, ευθέως αντίστοιχες με αυτές που ακολουθούνται σε όλες τις δύσμοιρες χώρες και λαούς του τρίτου κόσμου.

Απογύμνωσαν παραγωγικά την χώρα, απαξίωσαν και απαξιώνουν το συστατικό της κοινωνίας μας : τους ανθρώπους της. Τους αναγκάζουν να γίνονται κούριερς, μεταφορείς τροφίμων, υπάλληλοι σουπερμάρκετ, άνεργοι ουσία και δυνάμει, εγκαταλείποντας κάθε παραγωγική δραστηριότητα και σκέψη. Αποθαρρύνουν και εξαρτούν, απαξιώνουν και εξαγοράζουν κάποιοι … .    

          Η συνέχιση της καταστροφικής πολιτικής αυτής τείνει να εδραιωθεί με το Ε.Σ.Π.Α. , στο οποίο σχεδιάζεται οι τελευταίοι κοινοτικοί πόροι να διατεθούν σε σειρά από ατομικές, ασήμαντες καταναλωτικές αστειότητες της αγοράς και όχι σε ισχυρές και αναγκαίες παραγωγικές δομές και δράσεις.

 

Καταστροφή κρίσιμων παραγωγικών μονάδων

 

Σαν να μην ήταν αρκετή η έλλειψη παραγωγικών μονάδων στην χώρα, καταστρέψαμε και κλείσαμε ως κράτος μία σειρά από υπάρχουσες, οι οποίες αν μη τι άλλο ήταν ουσιωδώς χρήσιμες για τον τόπο. Ας απαντήσουν οι άθλιοι ανεγκέφαλοι : νοείται χώρα με προνομιακή λόγω φύσης αγροτική παραγωγή και να μην έχει π.χ. εργοστάσιο παραγωγής λιπασμάτων ; ή εργοστάσιο παραγωγής αγροτικών εργαλείων ; νοείται χώρα βαμβακοπαραγωγός και να μην έχει πλέον εργοστάσιο παραγωγής υφασμάτων ;

Εχουμε εξευτελίσει προς όφελος ελαχίστων την παραγωγική διάσταση της χώρας, έχουμε εξευτελίσει κάθε έννοια ανάγκης και λογικής.

Αφήσαμε με χίλιους δυό τρόπους μία οικονομική νομενκλατούρα να ελέγχει με την πίεσή της τα πάντα στην χώρα, από το τι θα παραχθεί (βλ. επιδοτήσεις και επιλογές), πόσο αξιολογείται ο μόχθος και ο ιδρώτας του παραγωγού, πόσο κοστίζει στον άνθρωπο το κάθετί; Πόσο κοστίζει η ίδια του η ύπαρξη και ζωή.

Αυτές οι επιλογές δεν αξιώνουν κανένα, δεν χειραφετούν τους ανθρώπους και τις κοινωνίες, δεν οδηγούν στις πραγματικές δημοκρατίες, οδηγούν ξανά στον μεσαίωνα.

   

Ξεπούλημα – ιδιωτικοποίηση – στρατηγικών μονάδων της χώρας

Το σύγχρονο νεοελληνικό αίσχος ολοκληρώθηκε με την κατοχή της χώρας. Όταν μία σε μία χώρα ανήκουν σε τρίτους, από τρίτες χώρες ή ελέγχονται, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, οι δρόμοι, οι επικοινωνίες, το νερό που πίνουν οι άνθρωποι, ο στρατός της σύντομα και η ενέργεια, τι άλλο μένει για να θεωρηθεί υπόδουλη;

Η Ελλάδα μας είναι μια χώρα υπόδουλη, εάν δεν το έχετε καταλάβει, εμείς οι ίδιοι είμαστε υπόδουλοι. Δεν υπάρχει κανένα αυτεξούσιο του ανθρώπου, του πολίτη, αυτού του λαού και της κοινωνίας του. Βιώνουμε μια ψευδαίσθηση ελευθερίας επειδή μόνο κυκλοφορούμε ακόμα σχετικά ελεύθερα. Οφείλουμε πρώτιστα να απελευθερώσουμε την χώρα μας, να απελευθερώσουμε τους εαυτούς μας και τα παιδιά μας.

Ξένοι χρυσοθήρες παίρνουν τον «χρυσό» της χώρας και των ανθρώπων της και μας αφήνουν τις πέτρες.

Πάρτε μία προς μία τις ξένες εταιρείες που κατέχουν την χώρα μας, μελετήστε τα κέρδη τους για να καταλάβετε πόσο πολύτιμο ελληνικό χρήμα, που στην πραγματικότητα είναι ο μόχθος, η ζωή, οι εργατοώρες από την ζωή εκατομμυρίων Ελλήνων, μεταναστεύει στα ταμεία τους στο εξωτερικό. Σκεφτείτε ποιες δυνατότητες χάνονται για την Ελλάδα, την κοινωνία και τον λαό της, από την αιματηρή αυτή μετανάστευση.    

 

Δ. ΚΕΦΑΛΑΙΑΚΗ ΕΞΑΡΤΗΣΗ

 

          Το ζήτημα της κεφαλαιακής εξάρτησης της χώρας είναι πολύπλευρο και αλληλένδετο με τις παραγωγικές καχεξίες της. Όταν η οικονομία δεν έχει παραγωγική διάσταση, όταν το χρήμα μεταναστεύει, είναι πιο «δυσεύρετο» και πιο ακριβό. Το διεθνές και το ημεδαπό κεφάλαιο, ιδίως το πανίσχυρο τραπεζικό έχει φροντίσει να επινοήσει μια σειρά από πολιτικές (ίδε νεοφιλελευθερισμό) που το ευνοούν, το κάνουν αναγκαίο και του δημιουργούν υπερκέρδη και συνολική εξάρτηση των κρατών και των ανθρώπων από αυτό. Συνοδευόμενο από μικρόνοη οικονομολογίστικη υποτέλεια και ευκαιριακή απρονοησία πείθει τους ανθρώπους για τον «επιστημονικό ορθολογισμό» των επιλογών του. Το ζητούμενο είναι να οδηγήσει τους πάντες στο τραπεζικό γκισέ , στον δανεισμό.

Αλήθεια με ποια ανθρώπινα μέτρα επιλέγεται ως λύση η «λιτότητα» ; σκεφτήκατε ποτέ, ερεύνησε κανένας από πού προέρχεται η επιλογή και που οδηγεί τους ανθρώπους; Μήπως απέδωσε ουσιαστικά σε κάποια οικονομία ; ή την έκανε περισσότερο εξαρτημένη και φθίνουσα ; Είναι ένα καλοσχεδιασμένο σχέδιο που περιλαμβάνει και τον κρατικό μηχανισμό και τις επιλογές του.

          Ως προς την άμεση εικόνα της ελληνικής οικονομίας έχω να επισημάνω ότι, η «έλλειψη ανταγωνιστικότητας» που καλοσχεδιασμένα προβάλλουν τα γνωστά κέντρα αποφάσεων δεν έχει να κάνει στο ελάχιστο με τους μισθούς των κοπιωδώς εργαζόμενων ανθρώπων, αλλά (πέρα από όλες τις άλλες καχεξίες) είναι κυρίως αποτέλεσμα του ακριβού χρήματος: των υψηλότατων τόκων. Πως να «ανταγωνιστεί» ο ημεδαπός τον ξένο, όταν το κόστος του χρήματος που επενδύει είναι τριπλάσιο, πώς να εκσυγχρονιστεί; Πώς να αντισταθεί ο καταχρεωμένος παραγωγός στον εκβιασμό του εμπόρου που ανακινεί μπροστά στα μάτια του το μάτσο με τα δυσεύρετα Ευρώ … Και γιατί, ως καλός καιροσκόπος, επιχειρηματίας να μην διαθέσει τα κέρδη του σε πιο επικερδείς και ασφαλείς τραπεζικές δραστηριότητες.

          Το κρίσιμο στοιχείο είναι το ακριβό χρήμα, αυτό είναι η κύρια ειδοποιός διαφορά στο ζήτημα της «ανταγωνιστικότητας» σε σχέση με τις υπόλοιπες ευρωπαïκές ή τρίτες χώρες. Αυτό καταστρέφει τις όποιες δυνατότητες και μετακινεί την κερδοφορία από την παραγωγική οικονομία στις τράπεζες (σ.σ. το γεγονός ότι οι ελληνικές τράπεζες έχουν τριπλάσια κερδοφορία σε σχέση με τις ευρωπαϊκές για το ίδιο διατιθέμενο κεφάλαιο, το αποδεικνύει).        

 

Ε. ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΔΥΝΑΜΙΚΟ – ΠΑΙΔΕΙΑ

 

          Το μοναδικό στοιχείο που συγκροτεί μια ανθρώπινη κοινωνία είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι. Από αυτούς και μόνο εξαρτάται η σύσταση, ο χαρακτήρας και η πορεία της. Ο,τιδήποτε άλλο πέρα από τους ανθρώπους είναι κίβδηλο, εξωγενές και δευτερεύον.

          Επειδή η οικονομία είναι αποκλειστικά μια κοινωνική διεργασία, το κυρίαρχο στοιχείο της δεν είναι το χρήμα, όπως πεπλανημένα πιστεύουν πολλοί (ιδίως όταν δεν υπάρχει ή δημιουργεί ουσιώδη προσκόμματα και προβλήματα) , αλλά οι άνθρωποι και οι δράση τους. Αλλωστε ουσιαστικά και εκ φύσεως οι άνθρωποι ενδιαφέρονται για την απόλαυση αγαθών και όχι για την κατοχή χρήματος (δηλ. χαρτιού).  

          Το ανθρώπινο δυναμικό της χώρας, που θα αποτελούσε ένα κυρίαρχα δυναμικό και τον ουσιαστικότερο παράγοντα της οικονομίας, μέσα από μία σειρά διεργασιών έχει οδηγηθεί στην απαξίωση.

          Με ένα εκπαιδευτικό σύστημα που είναι προσανατολισμένο στο να παράγει πειθήνιους «τεχνοκράτες» εργαζόμενους (σύνδεση εκπαίδευσης – επιχειρήσεων το αποκαλούν) και ένα οικονομικό σύστημα που έχει ως στόχο την ολοένα μεγαλύτερη εξάρτηση και εκμετάλλευση των ανθρώπων, το ανθρώπινο δυναμικό της χώρας έχει απαξιωθεί και έχει οδηγηθεί στην παραγωγική απροθυμία και «ανορεξία». Είτε αταβιστικά αρνείται να μετάσχει στην ανουσιότητα, είτε αντιλαμβάνεται και πληρώνει όλες τις καχεξίες του συστήματος και της σκοπιμότητας εκμετάλλευσης και κερδοσκοπίας (ανεργία). Σαν να μην ήταν αρκετά όλα τα ανωτέρω (τα οποία ενεργά συμβάλλουν στην ανθρώπινη απαξίωση και πολλά άλλα που προκύπτουν από την σφαιρική σκέψη), το σύστημα της παιδείας, που δεν στρέφεται στην πραγματική γνώση και στην διαμόρφωση ελεύθερα σκεπτόμενων ανθρώπων, έρχεται να απαξιώσει περαιτέρω το ανθρώπινο δυναμικό της χώρας.

          Για το αποτέλεσμα αυτό κρίσιμες δεν είναι μόνο οι επιλογές του συστήματος, αλλά και η πλήρης αθλιότητα του καθηγητικού κατεστημένου, μίας αυτοαναπαραγόμενης αντιπαραγωγικής ελιτίστικης μεγαλοαστικής αθλιότητας.

Το σύστημα αυτό καταστρέφει το κρισιμότερο στοιχείο της ελληνικής κοινωνίας, τη νεολαία της. Διδάσκει και επιβάλλει την υποτέλεια, την εξάρτηση, την ελεγχόμενη σκέψη, την αντιπαραγωγικότητα του νου και της δράσης: εάν ανταποκρίνεσαι σε αυτούς τους όρους προοδεύεις, εάν δεν σκύβεις το κεφάλι (ή γενικώς), εάν στοχάζεσαι, εάν αμφισβητείς τα παραδεδεγμένα του καθηγητή, εάν παράγεις καινούργια πράγματα είσαι χαμένος … .Το κυριότερο όμως είναι ότι υπάρχουν και καταστροφικές κατευθύνσεις, ελλείψεις και καταστροφικοί αναχρονισμοί που επιβάλλει η αναξιότητα του καθηγητικού κατεστημένου και η άγρια ταξική κατεύθυνση της παιδείας και της κοινωνίας που ελέγχεται από κάστες. Η φυσική, η χημεία, τα μαθηματικά π.χ. είναι τεράστιες επιστήμες με χιλιάδες σύγχρονε εφαρμογές και αντίστοιχες ειδικότητες. Το εκπαιδευτικό όμως σύστημα στην Ελλάδα «επιμένει» στο να καταστρέφει ένα σημαντικό ενεργό κομμάτι της νεολαίας, παράγοντας φυσικούς, χημικούς, μαθηματικούς δηλ. υποψήφιους καθηγητές που επιδιώκουν διορισμό και διαγκωνίζονται για κάποια φροντιστήρια … . Ένα σοβαρό παραγωγικό κομμάτι της νεολαίας ακυρώνεται ουσιαστικά εξαιτίας του συστήματος της παιδείας. Μαζί με αυτό μειώνονται ή καταστρέφονται οι παραγωγικές κοινωνικές δυνατότητες. 

 

Βεβαίως οι καχεξίες, τα προβλήματα και οι αιτίες τους δεν ολοκληρώνονται στο πιο πάνω κείμενο. Απλά προβάλλονται κάποια ζητήματα που ελάχιστοι έχουν μέχρι σήμερα συλλάβει, αλλά είναι κύρια, ουσιώδη και έχουν αποφασιστική σημασία για το μέλλον.

Από όσα θα γραφτούν πιο κάτω για τις λύσεις, μπορείτε εύκολα να αντιληφθείτε μια σειρά από καχεξίες και προβλήματα, από πράγματα που συμβαίνουν και δεν συμβαίνουν … .

 

ΟΙ ΛΥΣΕΙΣ

 

Α. Τις λύσεις τις έχω ξαναδώσει σε άλλα κείμενά μου και αναγκαία θα παραπέμψω σε κάποια από αυτά. Οφείλω όμως κάποια να τα ξαναθέσω. Τα κείμενα των παραπομπών οφείλουν να διαβαστούν ξανά, από όποιον έχει το πάθος να εννοήσει και να κατανοήσει και να ληφθούν σοβαρά υπ΄ όψη από όποιον πραγματικά οραματίζεται και έχει σκοπό να προσφέρει πρακτικά και ουσιαστικά στην χώρα.

Β. Καθώς έχω θέσει το φιλοσοφικό πλαίσιο, την θεωρία των βιοτικών αναγκών  πρέπει να επισημάνω κάτι που είναι αυτονόητο, αλλά το χάσαμε ως όντα μέσα στους αιώνες της στρεβλής πορείας: ο άνθρωπος από την φύση του έχει βιοτικές βιολογικές ανάγκες. Η εξυπηρέτηση των αναγκών του είναι το πρωταρχικό στοιχείο της ζωής του, μα και ταυτόχρονα αυτό που τον δεσμεύει ως ον και τον καθιστά αντικείμενο εκμετάλλευσης και εξάρτησης.

Η χειραφέτηση του ανθρώπου, η ισότητα, η πραγματική δημοκρατία, η απελευθέρωσή του και η πραγματική πρόοδος του ανθρώπινου είδους εξαρτάται άμεσα και είναι απόρροια της ικανοποίησης των βιοτικών του αναγκών και του τρόπου και χρόνου ζωής και σκέψης που σπαταλά για αυτές.

Οι κοινωνίες δημιουργήθηκαν για την ευχερέστερη και πληρέστερη κάλυψη των βιοτικών αναγκών των ανθρώπων και η εξυπηρέτησή τους, ως κοινό δεδομένο για όλους και με τον λιγότερο επαχθή για την ζωή του ανθρώπου τρόπο είναι το ουσιαστικό ζητούμενο μιας κοινωνίας που θέλει να προχωρήσει στην απελευθέρωση των ανθρώπων από την ανάλωσή της ζωής τους στον αγώνα για την κάλυψη των πρωταρχικών βιολογικών, ζωωδών τους αναγκών. Αυτός είναι ο στόχος μιας οικονομίας και μιας κοινωνίας ευρύτερα : να καταφέρει να παράγει (ως οικονομία) τα αγαθά που χρειάζονται οι άνθρωποι με την ελάχιστη δυνατή ανθρώπινη ανάλωση και με απόλυτη την ισότητα σε όλες τις διαδικασίες, να καταφέρνει και πολιτικά να εγγυάται σε όλους ότι η θα απολαύσουν αυτά τα αγαθά με μόνο κριτήριο την συμμετοχή τους στο παραγωγικό γίγνεσθαι.

Ο άνθρωπος ενδιαφέρεται μόνο για να απολαμβάνει αγαθά (όχι για να κατέχει άχρηστες εικονικές χρηματικές αξίες), αυτός είναι ο βαθύτερος και πραγματικός σκοπός της δράσης του και καθετί άλλο είναι στρεβλό και ενάντιο στην φύση του.

Ο άνθρωπος δεν είναι ανταγωνιστικό ζώο, γίνεται ανταγωνιστικός όταν τα αγαθά δεν επαρκούν ή όταν ο ανταγωνισμός είναι αναγκαίος για την κάλυψη των αναγκών του (πραγματικών ή στρεβλά ενταχθέντων στο μυαλό του). Κατ’ ουσίαν όμως και οι στρεβλές διδαχές εκκινούν από την ανθρώπινη φύση, δηλ, από την ανάγκη κάλυψης βιοτικών αναγκών. Όλα εκεί καταλήγουν: στην φύση μας και όλα εξαρτώνται από την κάλυψη ή μη των βιοτικών μας αναγκών, ακόμα και από τον κίνδυνο να τις χάσουμε λειτουργώντας μέσα σε ένα κοινωνικό σύστημα.

 

Γ.      Γιατί τα γράφω όλα αυτά σε μία θεώρηση της ελληνικής οικονομίας;

Τα γράφω για να κατανοήσουμε (όσοι έχουμε τα πνευματικά εφόδια, αλλά και για να τα αποκτήσουμε περισσότεροι) ότι οι κατευθύνσεις των πραγματικών και ουσιαστικών λύσεων για την ελληνική οικονομία πρέπει να στρέφονται προς τους στόχους μιας πραγματικής κοινωνικής παραγωγικής οικονομίας που αποσκοπεί στην παραγωγή αγαθών, τα οποία όλοι θα έχουν το δικαίωμα να απολαύσουν. Οι λύσεις πρέπει να στρέφονται προς την παραγωγή αγαθών (ευνόητα και υπηρεσιών) προς ανθρώπινη ανάλωση και όχι αγαθών ως χρηματικές αξίες.

Η διαμόρφωση μιας τέτοιας παραγωγικής βάσης, μιας βάσης παραγωγής αγαθών από όλους για όλους δεν μπορεί να εξαρτάται από ολιγαρχίες, δεν μπορούν οι παραγωγικές μονάδες και τα αγαθά να ανήκουν σε λίγους, σε ατομικότητες, αλλά μόνο σε συλλογικότητες και οι συλλογικότητες αποκτούν ουσιαστική, πραγματική σημασία στην κοινωνική λειτουργία μόνο όταν υπάρχουν οι πιο πάνω παραδοχές και όροι. Αυτοί οι ίδιοι οδηγούν στην πραγματική δημοκρατία, γιατί η τελευταία δεν μπορεί να υπάρξει και να είναι λειτουργικά επιτυχημένη, εάν δεν συντρέχουν οι όροι της πραγματικής κοινωνικής χειραφέτισης και της ισότητας, της ασφάλειας της κάλυψης των βιοτικών αναγκών και της κοινής πορείας παραγωγής και χρήσης τους.

Κάπως έτσι έχω θέσει τους πολιτικούς αλλά και πραγματικά πρακτικούς στόχους και τα μέσα εφαρμογής τους και στην σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, με την πλήρη κατάρρευση και αποτυχία του νεοφιλελευθερισμού και των ολιγαρχιών ευτυχώς δεν υπάρχει καμία άλλη λύση, από το να ακολουθηθούν πιστά τα κατωτέρω.

 

Δ.      Η πρώτη κατευθυντήριος είναι να στρέψουμε τους ανθρώπους της κοινωνίας μας προς την πραγματική οικονομία την πραγματική παραγωγή. Σπαταλάμε τεράστιες κοινωνικές δυνάμεις και ζωές ολόκληρες σε ανούσιες υπηρεσίες και στον ανταγωνισμό, αλλά κυρίως: δεν σεβόμαστε τον παραγωγό και τον εκμηδενίζουμε (ακόμα και ως κοινωνική πλειοψηφία παράσιτων και επικουρικών επαγγελμάτων). Η εικόνα αυτή της πραγματικής οικονομίας πρέπει να αντιστραφεί.

 

Οφείλουμε και πρέπει:

 

1.       Να μετρήσουμε τις ανάγκες μας ως άνθρωποι που βιώνουμε σε αυτή την χώρα. Να ξέρουμε τι χρειαζόμαστε και σε ποιες ποσότητες. Παράλληλα να αποφασίσουμε για τις μη βιοτικές ανάγκες ποιες και μέχρι ποιο βαθμό θεωρούνται αναγκαία ικανοποιήσιμες. 

 

2        Να εξετάσουμε και να μελετήσουμε σε βάθος τις πραγματικές δυνατότητες του τόπου μας. Πάρα πολλές τις γνωρίζουμε, όπως γνωρίζουμε ότι ο τόπος μας έχει τεράστιες πολλές φορές ταυτόχρονα και προνομιακές παραγωγικές δυνατότητες. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να τις προστατεύσουμε και να τις ενισχύσουμε με γνώση και προβολή.

 

3.       Να στραφούμε στην ποιότητα του παραγόμενου, διότι στην ποσότητα και υστερούμε και δεν μας είναι τις περισσότερες φορές αναγκαία. Όπως έχω ξαναγράψει να εννοήσουμε, συγκροτήσουμε και προβάλλουμε την χρηστική «ιδιοαξία» του ελληνικού προϊόντος.

 

4.       Να καταστρώσουμε και να υλοποιήσουμε τα παραγωγικά σχέδια με γνώμονα την αειφορία (συνεπάγεται και την προστασία της ζωοδότριας φύσης) και την ποιοτική και ουσιαστική πρωτοπορία, ελαχιστοποιώντας κάθε παράπλευρο κόστος, αλλά και ενισχύοντας με αντίστοιχες παραγωγικές διαδικασίες το σκοπούμενο.

Για παράδειγμα στο πλαίσιο της ανάγκης για βιολογική γεωργία (κατ’ εμέ ο στόχος είναι η καθολική βιολογική καλλιέργεια) δεν μπορούμε να μην έχουμε ένα εργοστάσιο παρασκευής βιολογικών λιπασμάτων ή των αναγκαίων για την καλλιέργεια αυτή υλικών και μηχανημάτων. Μιλώντας για «πράσινη ενέργεια» δεν μπορούμε να μην κατασκευάζουμε ούτε καν βίδες ή καλωδιώσεις, τα περισσότερα ή και όλα τα απαραίτητα υλικά, πρέπει να θέσουμε ως στόχο να κατασκευάζονται στην Ελλάδα για να υπάρχει εθνική αυτονομία, παραμονή και επανεπένδυση των όποιων κεφαλαίων στην  χώρα και ελαχιστοποίηση του κεφαλαίου που μεταναστεύει ήτοι συνολική μέγιστη κοινωνική ωφέλεια.

Δεν μπορούμε να μιλάμε για τίποτα από όλα αυτά εάν δεν έχουμε αυτό τον σχεδιασμό και αυτές τις πολιτικές, τίποτα δεν θα αποφέρουν στην χώρα, στην κοινωνία, στον άνθρωπο, παρά ακόμα μεγαλύτερη εξάρτηση.

 

5. Που θα ανήκει η πραγματική κοινωνική οικονομία;

 

          Αυτό είναι το ουσιαστικό πολιτικό στοιχείο, το αποφασιστικό κριτήριο για μία χειραφετημένη κοινωνία, για χειραφετημένους ανθρώπους, η οδός για την πραγματική κοινωνία, την πραγματική δημοκρατία.

Είναι βέβαιο ότι η εύκολη λύση είναι να συνεχίσουμε να εκχωρούμε την πρωτοβουλία, την επιλογή και την υλοποίηση όλων των σχεδίων και των σχεδιασμών του κράτους στους ιδιώτες. Είναι εξίσου βέβαιο ότι η λύση αυτή δεν εγγυάται στο ελάχιστο ούτε την υλοποίηση, ούτε το αποτέλεσμα. Αυτό που εγγυώνται τέτοιες λύσεις είναι μόνο η συνέχιση και η επαύξηση της εξάρτησης των ανθρώπων και των κοινωνιών από συγκεκριμένες ολιγαρχίες, από συγκεκριμένους ισχυρούς και τις εταιρείες τους. Δεν αποτελεί κοινωνική πρόοδο η συνέχιση και η επαύξηση της ισχύος αυτών των ανθρώπων και μορφωμάτων, δεν συμβάλει στην ατομική χειραφέτηση των ανθρώπων και στην συλλογική χειραφέτιση των οργανωμένων σε κράτη κοινωνιών. Δεν είναι ζητούμενο καμίας ανάπτυξης και πραγματικής προόδου η δημιουργία περισσότερων θέσεων εξαρτημένης εργασίας, ήτοι περισσότερων θέσεων μισθωτής δουλείας.

Στόχος είναι η ανθρώπινη και η συλλογική αυτονομία, ο αυτοκαθορισμός μέσα σε ένα πλαίσιο κοινωνικής ελευθερίας και ασφάλειας και αυτό επιτυγχάνεται μόνο με την λύση της κρατικής ψιλής κυριότητας, της συλλογικής αυτοδιοίκησης και της κοινωνικής αυτοδιαχείρισης.

Το ελληνικό κράτος οφείλει να μην διαθέσει κανένα ποσό στην «αγορά», κανένα επίδομα φτώχειας που εξανεμίζεται στο ψιλικατζίδικο της γειτονιάς ή με μια επίσκεψη στο σουπερμάρκετ. Δεν μπορούμε να διατηρούμε με φρούδες ελπίδες την συνολική παθογένεια που λέγεται «αγορά», δεν μπορούμε να διατηρούμε τους ανθρώπους αιχμάλωτους επιδομάτων και απλής συντήρησης.

Οφείλουμε να τους ενεργοποιήσουμε εκεί που πρέπει : στην παραγωγή, στην διαδικασία της δικής τους και της κοινωνικής αυτονομίας.

Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ο άνθρωπος που παράγει σε καθεστώς προσωπικής και κοινωνικής ελευθερίας.

Με τα δισεκατομμύρια που πηγαίνουν στην τόνωση μιας αγοράς με τα μέγιστα δικά της προβλήματα και με τα διαρθρωτικά προβλήματα που προκαλεί στην ελληνική παραγωγή και οικονομία θα μπορούσαμε να κάνουμε πολλά πράγματα. Σίγουρα ένα εργοστάσιο βιολογικών λιπασμάτων, ένα εργοστάσιο παραγωγής καλωδιώσεων (υπάρχουν έτοιμα να κλείσουν), ένα εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικών αυτοκινήτων, ένα εργοστάσιο παραγωγής υλικών για ανεμογεννήτριες, για φωτοβολταϊκά, κέντρα μελέτης και διάσωσης ενδημικής χλωρίδας και πανίδας, κέντρα διάσωσης παραδοσιακών τεχνικών, κέντρα γνώσης και πολλά,  πάρα πολλά πράγματα.

Τώρα ετοιμαζόμαστε να τα ρίξουμε στο απύθμενο πηγάδι της αγοράς για να πωληθούν προϊόντα που παράγονται αλλού, από άλλους … .

Αυτά τα εργοστάσια, αυτά τα εγχειρήματα, η ίδια η «πράσινη ενέργεια», ο,τιδήποτε φτιαχθεί και πρέπει να φτιαχθεί, μπορεί να ανήκει κατά ψιλή κυριότητα στο ελληνικό κράτος, όμως πρέπει να διοικείται από τους ίδιους τους εργαζόμενους και τις τοπικές κοινωνίες που δημοκρατικά εκλέγουν, συμβουλεύουν και  και ελέγχουν. Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι θα πρέπει να αποκομίζουν από την εργασία τους τα κέρδη, τα προς το ζειν … . Σε αυτούς πρέπει να ανήκει η προσπάθεια και στην κοινωνία. Δεν χρειαζόμαστε την υπ’ αριθμ. 156 μονάδα του κυρίου Χ,  της εταιρείας Ψ. Χρειαζόμαστε, μπορούμε και πρέπει να καλέσουμε ανά αναγκαίες ειδικότητες 100 ανθρώπους να εργαστούν και να απολαύσουν αυτοί και η κοινωνία το αποτέλεσμα της εργασίας τους.

Μόνο έτσι απελευθερώνουμε ουσιαστικά τους ανθρώπους και τις κοινωνίες τους, μόνο έτσι μπορούμε να οδηγηθούμε σε σοσιαλιστικό κοινωνικό μετασχηματισμό, σε πραγματικές συνθήκες δημοκρατίας και ανθρώπινης ελευθερίας για να καταλήξουμε στην κοινωνία των βιοτικών αναγκών, σε μια άλλη πορεία της ανθρωπότητας. Το σημείο είναι κρίσιμο και κομβικό, η δυνατότητα να αποκτήσει η κοινωνία παραγωγικές μονάδες είναι στην πραγματικότητα πιο εύκολη από ποτέ, όπως και πλατειά γνώση.

 

6. Η γνώση, το πλάτεμα της γνώσης ως κοινωνικός προορισμός και αναγκαιότητα.

 

          Αυτό που είναι κρίσιμο και κομβικό για την κοινωνική πορεία και προσπάθεια είναι η ίδια η γνώση και η παραγωγή της, η συνεχής παραγωγή ελεύθερα προσβάσιμης γνώσης που να ανήκει στην κοινωνία.

Πέρα από το εκπαιδευτικό σύστημα και τη φιλοσοφία του, που είναι απαραίτητη και αδήριτη ανάγκη να αλλάξει (και αλλάζει χωρίς κόστη υποδομών), είναι αναγκαίο να δημιουργήσουμε γνώση. Χρηματικές δυνάμεις μπορεί να μην διαθέτουμε επαρκείς, αλλά στην οικονομία χωρίς χρήμα χρήσιμες και κύριες είναι οι πνευματικές δυνάμεις και το αντάλλαγμα για την παροχή τους δεν χρειάζεται να είναι άμεσα χρηματικό.

Εχω περιγράψει επαρκέστατα την διαδικασία συνεχούς παραγωγής κοινωνικά ελεύθερης γνώσης μέσα από τα Πανεπιστήμια. Το σχέδιο οφείλει να υλοποιηθεί για να αποκτήσουμε γνωσιακό βάθος, συλλογικότητα και ερευνητικό υπόβαθρο και επίπεδο. Δεν υπάρχουν άλλοι τρόποι και απορώ με την μη υλοποίηση του.

 

7.       Θεωρώ πραγματικά αυτοκαταστροφικό να προσπαθούμε να συντηρήσουμε και να αναπαράγουμε με αιματηρά μάλιστα κοινωνικά έξοδα την σημερινή εικόνα της ελληνικής οικονομίας, την ζημιογόνα κοινωνικά και εκ των βάθρων της «αγορά», την εκμετάλλευση της εργασίας και της ανεργίας, το απαρτχάϊντ κατά της νεολαίας, αλλά και όσων μένουν άνεργοι μετά τα πενήντα.

Εχουμε αχρηστεύσει τυπικά και ουσιαστικά το μεγαλύτερο ενεργό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας και δυστυχώς συνεχίζουμε στα καθιερωμένα κλισέ και μοτίβα του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού. Συντηρούμε τις καχεξίες, δίνοντας ολοένα και μεγαλύτερα κομμάτια από την ζωή και την πατρίδα μας στις εξαρτήσεις και τις ολιγαρχίες.

Οι επόμενες γενιές, αν καταφέρουν να υπάρξουν, θα φτύσουν με σιχασιά την αθλιότητά μας. Κανείς δεν έχει κανένα δικαίωμα να στερεί τους ανθρώπους από τις βιοτικές τους ανάγκες, κανείς δεν έχει κανένα δικαίωμα να τις εκμεταλλεύεται.

500 επιδόματα ανεργίας Χ 5 χρόνια είναι 21.000.000 Ευρώ, με αυτά μπορείς να χτίσεις κάτι παραγωγικό και να δημιουργήσεις ένα παραγωγικό κοινωνικό ιστό που θα καλύψει αυτούς τους ανθρώπους και την κοινωνία για το υπόλοιπο του βίου τους και για πολλές δεκαετίες, χωρίς άλλο κοινωνικό ή χρηματικό κόστος. Φτάνει πια η ανεγκέφαλη καταστροφή, η ζούγκλα και η βαρβαρότητα, υπάρχουν λύσεις και οφείλουμε να τις εφαρμόσουμε, να παλέψουμε  για το παρόν και το μέλλον μας.

          Για μένα προσωπικά το θέμα κλείνει και αρχίζει ο ενεργός αγώνας, οι δεκάδες χιλιάδες Ελληνίδες και Ελληνες που το κατανοούν σήμερα, σύντομα θα γίνουν εκατομμύρια.

          Καλώ την κυβέρνηση να προχωρήσει, εάν δεν το πράξει, σύντομα θα το πράξουμε εμείς.     

 

 

 

 

 

Χρήσιμα λίνκς για κάποια κείμενα (Ctrl + Κλικ)

1. ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

2. ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

3.ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΧΩΡΙΣ ΧΡΗΜΑ

4. Η “ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ” ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ

5. ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΒΙΟΤΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ & Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

6. ΓΙΑ ΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ, ΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΧΩΡΙΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΚΕΡΔΟΣ

7. ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΚΛΑΜΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ «ΜΙΚΡΟΜΕΣΑΙΟΥΣ»

8. ΤΟ ΠΛΑΤΕΜΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ΩΣ ΜΟΧΛΟΣ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗΝ ΙΣΟΤΗΤΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ & ΣΤΟΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ

9. ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ, ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ & ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

10. ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ: ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

11. ΑΓΡΟΤΕΣ & ΤΟ ΝΕΟ ΑΓΡΟΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ: ΠΡΟΤΑΣΗ

12. ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΔΕΝ ΤΡΕΛΑΘΗΚΑΝ

13. Γιατί γράφτηκε το ΠΑΣΟΚ του ΑΝΘΡΩΠΟΥ; τι είναι ; τι επιδιώκει;

14. ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΠΑΣΟΚ, ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ

 


[1] Η λεγόμενη «απελευθέρωση» των κλειστών επαγγελμάτων, είναι μία πολιτική επιλογή που θα καταστρέψει ό,τι υφίσταται στην Ελλάδα, στους τομείς αυτούς. Είναι μία ακόμα απάτη του μεγάλου διεθνούς και ημεδαπού κεφαλαίου για να φέρει το ντάμπινγκ στην εργασία, την εξαθλίωση και μεγαλύτερα υπερκέρδη στους λίγους και ισχυρούς.

Οκτώβριος 23, 2009

«STAGERS» ΕΝΑΝΤΙΟΝ «G700». ΜΙΑ ΔΙΚΑΙΗ ΠΡΟΤΑΣΗ

Το πρόβλημα των εργαζόμενων με το πρόγραμμα STAGE στο Δημόσιο είναι πολυσύνθετο, αλλά ζητεί μια δίκαιη λύση.

Σε αυτή την λύση θα επιχειρήσω να συμβάλλω με την πρότασή μου.

 

Α. Πρώτα από όλα θα πρέπει να επισημανθεί ότι η κατάργηση των προγραμμάτων STAGE, των προγραμμάτων της αθλιότητας, της εξάρτησης, της ομηρίας και της δουλείας, είναι μια απόλυτα ορθή και γενναία απόφαση της κυβέρνησης. Να καταργηθούν και να μην επανέλθουν ποτέ τα Stage και αντίστοιχοι «θεσμοί», σύγχρονης εργασιακής δουλείας.

 

Όμως παρά την κατάργησή των Stage, το πρόβλημα παραμένει, είναι πρόβλημα ουσίας, πρόβλημα κοινωνικό, που αφορά χιλιάδες νέους ανθρώπους, είτε αυτοί εργάστηκαν με το πρόγραμμα Stage, είτε όχι.

 

Β.     Ας ξεκαθαρίσουμε όμως τα πράγματα για το πρόγραμμα STAGE και όσους εργάστηκαν με αυτό, χωρίς να αποκρύπτουμε, να σκεπάζουμε ή να «στρογγυλεύουμε» τις αλήθειες με λέξεις.

 

Ποιες είναι οι αλήθειες:

 

1. Το πρόγραμμα Stage, αποτέλεσε ένα πρόγραμμα σύγχρονης δουλείας και όχι πρόγραμμα μαθησιακής πρακτικής εξάσκησης. Οι εργαζόμενοι με το Stage, εργάζονταν καλύπτοντας μόνιμες οργανικές ανάγκες του Δημοσίου, ως κανονικοί δημόσιοι υπάλληλοι, με αστεία, δουλική αμοιβή και χωρίς καν ασφάλιση.

 

2. Στον αντίποδα, οι εργαζόμενοι με το πρόγραμμα Stage, γνώριζαν εκ των προτέρων τις συνθήκες και τους όρους εργασίας και, κυρίως, η επιλογή τους στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, έγινε με κομματικά κριτήρια και με βάση κομματικές γνωριμίες. «Ρουσφέτια» ήταν τα Stage και να μην κρυβόμαστε από την αλήθεια.

 

Γ. Όλα αυτά δεν θα αποτελούσαν τόσο μεγάλο ουσιαστικό πρόβλημα, εάν απέναντι στους “Stagers”, στους εργαζόμενους  με το πρόγραμμα Stage, δεν υπήρχε μια στρατιά χιλιάδων νέων, η «γενιά των 700 Ευρώ» που, είτε δεν είχαν «μπάρμπα στην Κορώνη», είτε από καθαρή περιφάνεια και με απόλυτη τήρηση της νομιμότητας και της αξιοκρατίας δεν θέλησαν να μπουν από τα κομματικά παράθυρα στα προγράμματα Stage, αλλά αγωνιζόντουσαν είτε στους διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ, είτε αλλού, να βρουν εργασία.

Αυτούς δεν μπορούμε να τους αδικήσουμε απέναντι σε όσους εργάστηκαν με το Stage, πριμοδοτώντας τους τελευταίους με «μόρια» στους διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ.  

Θα ήταν λοιπόν ένα ακόμα έγκλημα, ένα ακόμα ανοσιούργημα,  να πριμοδοτηθούν οι εργασθέντες με το Stage, έναντι των υπόλοιπων νέων.  

 

Δ.     Η λύση φαντάζει δύσκολη και το πρόβλημα μοιάζει αδιέξοδο, όμως υπάρχουν λύσεις που αποδίδουν δικαιοσύνη και συνθέτουν την «χρυσή τομή».

Η μία λύση είναι να μην μετρήσει καθόλου η εργασιακή εμπειρία, ούτε το Stage, ούτε τίποτε άλλο, στους διαγωνισμούς του Α.Σ.Ε.Π.  Σολομώντεια, απλή και δίκαιη. Η λύση όμως αυτή αδικεί όσους προσπάθησαν, όσους εργάστηκαν έναντι όσων παρέμεναν αδρανείς άνεργοι.

Η άλλη λύση, (η προτιμότερη, ορθότερη και δικαιότερη) κατά την γνώμη μου, είναι να μετρήσει ίσα και χωρίς καμία ειδική εύνοια ή πριμοδότηση, η προϋπηρεσία των υποψηφίων για το Δημόσιο, είτε πρόκειται για Stage είτε για εργασία εκτός Stage, ακόμα και σε άσχετο εργασιακό αντικείμενο (γιατί χιλιάδες νέοι αναγκάζονται να εργαστούν και σε άλλο αντικείμενο από αυτό της ειδίκευσής τους για να επιβιώσουν).

 

Με τον τρόπο αυτό, ούτε οι “Stagers” θα αδικηθούν, αλλά ούτε και τα παιδιά εκείνα, που παρά τις αντιξοότητες δεν επισκέφτηκαν το κομματικό γραφείο, αλλά προσπάθησαν με την αξία τους να εργαστούν σε οποιαδήποτε εργασία, για να επιβιώσουν.

Αυτή την γενιά, την γενιά των «700 Ευρώ» δεν μπορούμε να την αγνοήσουμε και να την θέσουμε στην γωνία, αλλά θα πρέπει να στηρίξουμε την ανάγκη της και να επιβραβεύσουμε το θάρρος της, την εργατικότητα και τη νομιμότητά της (για να αποτελέσει και παράδειγμα για το μέλλον, ακόμα και για όσους χρησιμοποιούν μη νόμιμα μέσα για να εξεύρουν εργασία στο Δημόσιο).

Θα πρότεινα, μάλιστα, τελειώνοντας την πρότασή μου και επειδή ο ιδιωτικός τομέας είναι άγριος και ζοφερός,  για τους υποψήφιους αυτής της κατηγορίας (G700) να αναγνωριστεί ως πλασματικός χρόνος εργασίας, ο χρόνος κατά τον οποίο λάμβαναν επίδομα ανεργίας και οι 9 μήνες εργασίας να λογιστούν ως ολόκληρο έτος. Αυτό ισορροπεί το προνόμιο των «Stagers», οι οποίοι με τις γνωστές ανανεώσεις συμβάσεων εργάζονταν διαρκώς. (Αλλωστε οι φτωχότερες οικογένειες δεν μπορούσαν να στηρίξουν ένα νέο για να εργάζεται με τον μισθό του Stage …).

Αυτή είναι η πρότασή μου και θαρρώ ότι είναι η δικαιότερη δυνατή λύση για όλους.

Οκτώβριος 21, 2009

Η «ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ» ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ

Ο καπιταλισμός έχει κατηγορηθεί ως το σύστημα που «εκμεταλλεύεται» την φύση δι’ ίδιον όφελος.

Η θεώρηση αυτή είναι κατά την γνώμη μου λάθος.

Και ο απλός άνθρωπος «εκμεταλλεύεται» την φύση δι’ ίδιον όφελος.

Στην πραγματικότητα, ο άνθρωπος είναι κομμάτι της φύσης, είναι μέρος της και δεν μπορεί αυτό να αποτελεί στοιχείο οποιασδήποτε έννοιας «εκμετάλλευσης». Ο άνθρωπος ζει μέσα στην φύση, όπως κάθε ζωικό είδος. Εκτός εάν κάποιοι θεωρούν εκμετάλλευση το γεγονός ότι αναπνέουμε οξυγόνο, τρεφόμαστε με φυτά και κρέας, αφοδεύουμε κλπ… δηλ. κάνουμε ό,τι κάνουν όλα τα άλλα θηλαστικά και είδη ζωής εν γένει στην φύση. Είναι δεδομένο ότι οι πιο πάνω λειτουργίες αποτελούν εξυπηρέτηση της φύσης, αφού πλαστήκαμε ώστε να έχουμε αυτές τις βιοτικές ανάγκες.

Ο καπιταλισμός κάνει στην πραγματικότητα κάτι άλλο: εκμεταλλεύεται τις ανθρώπινες ανάγκες παράγοντας «αξίες» και «υπεραξίες» και βλέπει τα αγαθά υπό την θεώρηση αυτή και μόνο. Στην τύφλωση αυτή της «αξιακής» θεώρησης των πάντων, καταπατά ή αδιαφορεί για τα δεδομένα της φύσης και δεν εννοεί τις αυθύπαρκτες φυσικές αξίες, διότι αυτές δεν υπάρχουν για αυτόν.

Για τον καπιταλισμό είμαστε εργατοώρες, αποδοτικότητα, κόστος εργασίας, κέρδος, καταναλωτές, αξίες, πελάτες και χίλια δύο άλλα που ακούτε από τους εκφραστές του και έχουν όλα «αξιακό» περιεχόμενο και θεώρηση.

Ανθρωποι πάντως με την βιολογική έννοια και κομμάτια της φύσης δεν είμαστε για αυτούς. Ισως να είμαστε κομμάτια του καπιταλιστικού συστήματος, εξαρτήματα και γρανάζια, υποζύγια και σφάγια, όμως ανθρώπινα όντα με την πραγματική έννοια του όρου, δεν είμαστε.

Ο καπιταλισμός λοιπόν «αξιοποιεί» την φύση (με όλα τα είδη που βιώνουν σε αυτή) με ένα όφελος, που διανέμεται αντίστοιχα με την μορφή της πυραμίδας  που ο ίδιος πάντοτε έχει. Αυτό κάνει: μόνο «αξιοποιεί», δηλ. λογίζει τα πάντα ως «αξίες» με οικονομικό περιεχόμενο ή αντίκρυσμα. Αντίστοιχα, ο καπιταλισμός κατανέμει τις  ζημίες από την αξιοποίηση στην πυραμίδα του κατά τρόπο αντιστρόφως ανάλογο από τον τρόπο με τον οποίο κατανέμει το «όφελος».

Την επιβάρυνση, τις ζημίες της «αξιοποίησης» τις πληρώνουν περισσότερο και πάντα όσοι πολλοί βρίσκονται στην βάση της πυραμίδας. Οι ευρισκόμενοι στην ανώτερη βαθμίδα της πυραμίδας έχουν τους τρόπους να αποφεύγουν την «εγκληματική μπόχα», που οι ίδιοι προκαλούν «αξιοποιώντας» την φύση. Όταν μάλιστα οι συνεκτικοί αρμοί της πυραμίδας : η εξουσία και οι νόμοι της, λειτουργούν για να «τιμωρήσουν» κάποιες ακρότητες, που προκύπτουν από την αδιαφορία της «αξιοποίησης» (δεν αναφέρομαι καθόλου στο παρόν στον μηχανισμό δημιουργίας των νόμων και στην επάρκεια τους, ούτε καν στον σκοπό τους, διότι οι νόμοι π.χ. απλώς μπορούν να ρυθμίζουν τους κανόνες μεταξύ των «αξιοποιούντων» και τίποτα περισσότερο ), όταν π.χ. κάποιος καταλαμβάνεται να ρίχνει τοξικά απόβλητα στα ποτάμια για να μην χρεωθεί το κόστος άλλης επεξεργασίας τους, τότε και πάλι μετακυλύουν το κόστος λειτουργίας των κανόνων, των θεσμών στην κοινωνία της πυραμίδας, ανεβάζοντας τις «αξίες» και τις «υπεραξίες» στην διαδικασία «αξιοποίησης» που αυτοί κάνουν. Μάλιστα, η ανάγκη, η βιοτική ανάγκη αποφυγής των συνεπειών από τις ζημιές, κάνει τους ανθρώπους ολοένα και περισσότερο εξαρτώμενους από το σύστημα: π.χ. θέτω τον εαυτό μου ως αντικείμενο εξάρτησης και περαιτέρω εκμετάλλευσης για να πάρω ένα σπίτι σε περιοχή με καλύτερες συνθήκες από πλευράς μόλυνσης για να μεγαλώσουν σε καλύτερο περιβάλλον τα παιδιά μου κλπ. .

Εχω γράψει ότι πρέπει να καταργήσουμε τις «αξίες» και τις «υπεραξίες» πάνω στα αγαθά και να συνδέσουμε τα αγαθά απευθείας με τον άνθρωπο. Αυτό είναι ένα από τα κεντρικά ζητούμενα της κοσμοθεωρίας μου, της θεωρίας των βιοτικών αναγκών. Η ανάλυση της παραπάνω παραγράφου μπορεί να αποτελέσει για κάποιους σοβαρό ερέθισμα για να εννοήσουν το τι συμβαίνει και οπωσδήποτε εξηγεί πολλά από αυτά που συμβαίνουν γύρω τους. Για εμένα θέτει κάτι περισσότερο, την αναγκαιότητα κατάργησης του καπιταλισμού και όλων των «αξιοποιητικών» συστημάτων που προηγούνται χρονικά αυτού και πιθανόν να τον συνεχίσουν ή να τον αντικαταστήσουν.  

       Είπαμε και είδαμε, ότι ο καπιταλιστής κατά την διαδικασία «αξιοποίησης» της φύσης και των όντων της, αδιαφορεί στην πραγματικότητα για αυτή και ενδιαφέρεται μόνο για τις «αξίες» και «υπεραξίες» που μπορεί να παράγει από αυτή. Ο καπιταλιστής και ο καπιταλισμός γνωρίζει μόνο δύο έννοιες (οι οποίες στηρίζονται άμεσα στις «αξίες» του και προέρχονται από αυτές) είναι οι έννοιες του «κέρδους» το + και το αρνητικό αντιστοιχό της η έννοια της «ζημίας», το – .

       Οι δύο αυτές έννοιες μεταφράζονται στον εγκέφαλο του καπιταλιστή πάντοτε σε «αξίες», διότι αυτές και μόνο διατρέχουν το σύστημα λειτουργίας του.

       Ο γνωστός σε όλους πραγματικός σκοπός του καπιταλιστή είναι να μεγιστοποιήσει την συσσώρευση και νόσφιση «αξιών», δηλ. το κέρδος, να συγκεντρώσει συνεπώς για το εαυτό του όσο το δυνατόν περισσότερες «αξίες» από την κοινωνία (ο καπιταλιστής ποτέ δεν παράγει κάτι που δεν έχει «αξία»). Για να το πράξει αυτό αναγκαίο είναι να ελαχιστοποιήσει τις «ζημίες». Η κύρια μέθοδος του καπιταλισμού λέει η κλασσική του σχολή, πως είναι να αποφεύγει την παραγωγή ζημιών. Εγώ θα έλεγα κάτι άλλο : ότι η κύρια μέθοδός του αποδέχεται τις ζημιές ως αναγκαίο επακόλουθο της λειτουργίας του για να υπάρξει κέρδος (η ύπαρξη κέρδους προϋποθέτει την ύπαρξη ζημιών) και συνεπώς η κύρια μέθοδός του είναι να φορτώνει τις ζημίες σε άλλους και πρώτος και ανήμπορος να αντιδράσει στην πυραμίδα του, είναι το έδαφος που την στηρίζει : η ίδια η φύση πέραν του ανθρώπου (ο καπιταλισμός στηρίζεται στην φύση και για να «αξιοποιήσει» τις βιοτικές ανάγκες). Μετά την φύση έπονται τα υπόλοιπα, τα ανθρώπινα σκαλοπάτια της … .

       Αντιλαμβανόμενος πολύ νωρίς ο καπιταλιστής, ότι η διάθεση των ζημιών είναι μια διαδικασία που μπορεί να οδηγήσει σε αντιδράσεις ή σε αναγκαστική απόρριψή του από τις κοινωνίες του πλανήτη, άρχισε να σκέπτεται κάτι εντελώς διαφορετικό: την «αξιοποίηση» των ζημιών και την θεώρησή τους ως «κέρδος» για τον ίδιο (ένα πρόσφατο κορυφαίο παράδειγμα είναι η «αξιοποίηση» των επισφαλειών των στεγαστικών δανείων στις Η.Π.Α. και αλλού με την έκδοση των περίφημων «τοξικών ομολόγων»). Το σχέδιό του προχώρησε εδώ και πολλές δεκαετίες στο στάδιο της εκμετάλλευσης της αντίδρασης για όσα ο καπιταλισμός προκαλεί, της «αξιοποίησής» της (κάπως έτσι ελέγχθηκε η πολιτική πορεία μεγάλου μέρους της «αριστεράς». Επειδή δε, αυτό που «αξιοποιεί» ο καπιταλισμός είναι η εκμετάλλευση των βιοτικών αναγκών των ανθρώπων, φρόντισε ώστε οι «ζημίες» που αυτός εναπόθεσε στην φύση, να συνδυαστούν με ανθρώπινες βιοτικές ανάγκες, ώστε να ξεκινήσει ένα νέος κύκλος «αξιοποίησης» αυτών των ζημιών. Η λογική του καπιταλιστή που ασχολείται με την αξιοποίηση των ζημιών είναι να εκμεταλλευτεί την λύση τους. Όχι όμως μόνο αυτό, η λογική πολλών πλέον είναι να προκαλέσουν το πρόβλημα ή να το αναδείξουν, προκειμένου να εκμεταλλευτούν στην συνέχεια την λύση του (δείτε π.χ. μονάδες επεξεργασίας βιομηχανικών λυμάτων, ιό Η1Ν1 κ.α.). Πάντα η κατεύθυνση αυτών των διαδικασιών είναι το «ον» άνθρωπος και οι βιοτικές ανάγκες του και πάντα το κόστος ή η περαιτέρω «ζημία» αυτή που δημιουργεί (κατ’ αντιστοιχία το «κέρδος» για τον καπιταλιστή) χρεώνεται με τον κανόνα της ανάστροφης πυραμίδας. Μεγαλύτερες «ζημίες» για τους ευρισκόμενους στην βάση, λιγότερες για τους πιο πάνω κ.ο.κ. . Ετσι, η «αναδιανομή αξιακής τροφής» προς την βάση της πυραμίδας (ήτοι για τον καπιταλιστικό κόσμο «αξιών») που πολλές φορές θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως σκουπίδια των ανώτερων στρωμάτων και επιπέδων της πυραμίδας, που πετιούνται και πέφτουν προς τα χαμηλά, ματαιώνεται και αυτή με σκοπό να διατεθούν οι «αξίες», υπέρ της λύσης των προβλημάτων. Οι «αξίες» φυσικά διατίθενται προς τους καπιταλιστές και ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται. Τα κατώτερα επίπεδα της πυραμίδας έρχονται να πληρώσουν το κόστος και να επιλέξουν μεταξύ βιοτικών αναγκών. Η πρόταξη του ιδεολογήματος της προστασίας της φύσης και κατά συνέπεια και της ζωής των ιδίων και των επόμενων γενεών, καθιστά την επιλογή ή την υποταγή τους εύκολη. Όπως εύκολη καθιστά την επιχορήγηση των καπιταλιστών σε «αξίες» από την κοινωνία, προκειμένου να εκτελεστούν τα έργα «αξιοποίησης» των ζημιών. Ετσι οι καπιταλιστές που προκάλεσαν το πρόβλημα, βγαίνουν ακόμα πιο ισχυροί και κερδισμένοι από την διαδικασία «αξιοποίησης» των ζημιών τους. Τα δε νέα προβλήματα – «ζημίες», όπως αυτό της διάθεσης των συσσωρευτών ενέργειας στην «πράσινη ανάπτυξη» ή των αποτελεσμάτων της παραγωγής βιοκαυσίμων στην φύση, θα έλθει και πάλι ο καπιταλιστής να τα κάνει «κέρδος» για αυτόν και «ζημία» για την κοινωνία. Αέναη η φαυλότητα της καπιταλιστικής «αειφορίας», μέχρι να εξαντληθεί η πραγματική αξία του πλανήτη ως ζωοδότη.    

       Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με την λεγόμενη «πράσινη ανάπτυξη», η ίδια επακριβώς θεώρηση και διαδικασία. Στην πραγματικότητα μια δίκαιη κοινωνία θα είχε απορρίψει και τιμωρήσει όσους προκάλεσαν αυτές τις «ζημίες», θα τους είχε ξαποστείλει στο «πυρ το εξώτερον». Σήμερα και για μία ακόμα φορά, έρχεται να τους επιτρέψει να «αξιοποιήσουν» αυτοί εις βάρος της κοινωνίας τις «ζημίες» που η δράση τους προκαλεί και προκάλεσε και να χρεώσουν το κόστος στην βάση της καπιταλιστικής πυραμίδας. Στο σημερινό περιβάλλον κάτι τέτοιο θα ξεσήκωνε σε άγριους πολέμους με αβέβαιο τέλος.

Εάν όμως, ο σοσιαλισμός είναι ο καπιταλισμός της αντεστραμμένης πυραμίδας (κατά τις αρχές του, που δεν απορρίπτουν τον καπιταλισμό ως μέθοδο λειτουργίας της οικονομίας και κυρίως της παραγωγικής διαδικασίας, αλλά επιδιώκουν να θέσουν τα παραγωγικά οφέλη του στην υπηρεσία ίσων ανθρώπων) θα έπρεπε να δει κάτι άλλο, κάτι διαφορετικό από την υποταγή στις επιδιώξεις και τις «αξιοποιήσεις» των καπιταλιστών. Θα έπρεπε να δει και να προβάλει τον τρόπο, την πρακτική μέθοδο σύμφωνα με την οποία, η όποια «αξιοποίηση» των ζημιών, θα ανήκει στην κοινωνία και όχι στα ανώτερα στρώματα της πυραμίδας του καπιταλισμού. Πως δηλαδή θα απλωθεί ευθύς εξαρχής η «αξιοποίηση» των ζημιών, ώστε αυτή να ανήκει στην βάση της πυραμίδας (ώστε να μπορούμε να μιλάμε για την λογική της αντεστραμμένης πυραμίδας, ήτοι για σοσιαλισμό).

       Βεβαίως, η λύση της αντεστραμμένης πυραμίδας, δεν είναι λύση που ταιριάζει αρμονικά με το παραγωγικό σύστημα του καπιταλισμού και για αυτό δεν λειτούργησε ο σοσιαλισμός (ιδίως όταν έπαυσε να αποτελεί διαδικασία εξέλιξης και παγιώθηκε ως «δικτατορία του προλεταριάτου»), αφού είχε και πάλι «αξιακή» θεώρηση της οικονομίας, της παραγωγής, των αγαθών. Μπορεί όμως να οδηγήσει σε ανακατατάξεις ικανές να μας κάνουν να καταλάβουμε τις βιοτικές μας αλήθειες, τον βιοτικό μας νόμο. Δεν ξέρω πόσοι μπορούν να το υποστηρίξουν, αλλά θα το δηλώσω ότι ο πολιτικός σοσιαλισμός θα παύσει να υπάρχει όταν καταργηθεί και ο πολιτικός καπιταλισμός. Η βαθειά μελέτη των στοχαστών του 19ου αιώνα και του ίδιου του Μάρξ, το εκφράζει καθαρά: η σοσιαλιστική κοινωνία δεν είναι τελικός στόχος αλλά  μεταβατική μορφή προς την αταξική κοινωνία και, εάν αυτοί την αποκάλεσαν έτσι και δεν μπόρεσαν να την περιγράψουν ολοκληρωμένα είναι απλό να σκεφτούμε πλέον, με εργαλείο την θεωρία των βιοτικών αναγκών, ότι η ταξικότητα της κοινωνίας γεννιέται πάντα από την παρεμβολή κανόνων και ιδεοληψιών που παρεμποδίζουν την απόλαυση των βιοτικών αναγκών από όλους.

Η «αταξική» κοινωνία είναι η κοινωνία των βιοτικών αναγκών, αυτή που περιγράφω, ορίζω και αναζητώ.   

     Ας σκεφτούμε λοιπόν οι ίδιοι, πώς θα ξαναθέσουμε τον σοσιαλισμό σε κίνηση, πως θα καταφέρουμε να κινήσουμε την κοινωνία προς τον σκοπό της εξυπηρέτησης των αναγκών της ζωής του ανθρώπου.

       Η «πράσινη ανάπτυξη» προσφέρει ένα πεδίο, όπου μπορούν να τεθούν τα δεδομένα για το μέλλον, αρκεί να μην την προσφέρουμε ως «αξιακό» κέρδος στους καπιταλιστές.

           

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΧΩΡΙΣ ΧΡΗΜΑ

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΧΩΡΙΣ ΧΡΗΜΑ

 

Α. Θα ξενίζει πολλούς ο τίτλος και θα αναρωτηθούν με αρνητική θέση, εάν είναι δυνατόν να υπάρξει οικονομία χωρίς χρήμα. Πέρα από την ιστορική γνώση, όσοι γνωρίζουν τον ορισμό του χρήματος, αυτόν που γράφεται στα βιβλία και ορίζεται στους νόμους θα μπορούν εύκολα να το κατανοήσουν και οι υπόλοιποι, μετά την ανάγνωση του κειμένου, θα μπορούν εύκολα πλέον να το συλλάβουν και να το αντιληφθούν πως  ΝΑΙ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΗ ΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΧΩΡΙΣ ΧΡΗΜΑ και αυτή όχι μόνο μπορεί να είναι μία σύγχρονη οικονομία προόδου, αλλά και είναι επιτακτική ανάγκη να υπάρξει, για να απελευθερωθούν οι άνθρωποι και οι κοινωνίες και να βαδίσουν με ελευθερία στο μέλλον.

 

Β. Με ένα περιεκτικό γενικό ορισμό μπορούμε να ορίσουμε την οικονομία ως το σύνολο της ανθρώπινης δραστηριότητας που αποσκοπεί στην παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών για την κάλυψη βιοτικών αναγκών, πραγματικών και τεχνητών, ουσιωδών και μη.

Είναι σαφές ότι η ανθρώπινη δραστηριότητα δεν είναι αυτόνομη και αποκομμένη, αλλά πάντοτε αναπτύσσεται μέσα στα πλαίσια της κοινωνίας. Αλλωστε οι άνθρωποι ενώθηκαν και οργανώθηκαν σε κοινωνίες για να αντιμετωπίσουν κατά τρόπο ευκολότερο τις ίδιες αυτές βιοτικές ανάγκες, το ίδιο τον αγώνα της επιβίωσης. Η οικονομία λοιπόν έχει πάντοτε και ως στόχο και τελικό προορισμό της τον άνθρωπο και δεν υπάρχει οικονομία, δεν νοείται έξω από τον άνθρωπο και τις ανάγκες του.

 

Γ.       Στην πορεία του ανθρώπου στον πλανήτη, οι βιοτικές ανάγκες και η διαχείρισή τους, δηλ. η οικονομία έγιναν το μέσο, η αιτία και η αφορμή για να δυστυχήσουν και να πεθάνουν αμέτρητες γενιές ανθρώπων και να ευημερήσουν και να αναπτυχθούν άλλες. Τούτο όμως το έχω ήδη αναλύσει και δεν θα επεκταθώ.

Το χρήμα ήλθε στην ανθρώπινη ιστορία και πρακτική ως μέσο για να συμβολίσει και να ενσωματώσει την ανταλλαγή των αξιών που κάθε κοινωνία έδινε στα παράγωγα της οικονομίας της. Ουσιαστικά και στην πραγματικότητα, το χρήμα στην σύντομη αναλογικά ιστορία του στον πλανήτη, ενσωματώνει την εκάστοτε οριζόμενη αξία των παραγώγων της ανθρώπινης δραστηριότητας και έχει μόνο ανταλλακτική και όχι πραγματική βιοτική αξία (π.χ. δεν τρώγεται, δεν προστατεύει από το κρύο ή την φωτιά).

Στην πραγματικότητα η οικονομία βασίζεται ακόμα στην ανταλλακτική αξία των αγαθών και των υπηρεσιών (τούτο είναι απότοκο της βιοτικής αξίας των αγαθών που η ανθρώπινη φύση ορίζει ως ανάγκη της και του τρόπου που η κάθε κοινωνία ανθρώπων τα αντιλαμβάνεται και τα θεωρεί). Το χρήμα είναι απλά ο βασικός σήμερα  συμβολισμός της αξίας των αγαθών.

Κατά συνέπεια και στην πραγματικότητα η οικονομία, η κάλυψη των όποιων αναγκών, μπορεί να υφίσταται χωρίς την ανάγκη της ύπαρξης του χρήματος, όπως υπήρξε και λειτούργησε χιλιάδες χρόνια τώρα.

 

Δ. Ας έλθουμε όμως στο σήμερα. Είναι βέβαιο πως ο καπιταλισμός συνδέεται άμεσα και εξαρτάται από το χρήμα και την ανταλλακτική του αξία σε αγαθά και υπηρεσίες. Δεν είναι όμως μόνο ο καπιταλισμός το σύστημα οικονομικής οργάνωσης που στηρίχτηκε στο χρήμα. Το χρήμα έχει μακρύτερη ιστορία στις ανθρώπινες κοινωνίες και στήριξε και άλλες μορφές οργάνωσης της οικονομίας, με εντελώς διάφορες πολιτικές, κοινωνικές και παραγωγικές δομές και διαδικασίες. Απλά στον καπιταλισμό, η παραγωγή και η συσσώρευσή του χρήματος έπαιξαν και παίζουν ένα κυρίαρχο συμβολικό στην πραγματικότητα ρόλο, ο οποίος είναι όμως ουσιαστικός στην οργάνωση και λειτουργία των δομών του. Στην πραγματικότητα ο καπιταλισμός δεν υπήρξε αποτέλεσμα του χρήματος, ούτε αυτός το γέννησε, απλά το χρησιμοποίησε και χρησιμοποιεί άριστα ως μέσο έκφρασης και επιβολής της ισχύος των κατόχων του, αφού το μέσο αυτό ανταλλάσσεται με αγαθά που παράγουν άνθρωποι και υπηρεσίες που προσφέρουν. Είναι κλασσική και αξεπέραστη η μαρξιστική ανάλυση στην λειτουργία και τον ρόλο του κεφαλαίου στον καπιταλισμό και είναι τόσο επιστημονική, όσο και στην πραγματικότητα εμπειρική. Είναι τέτοια η πλύση εγκεφάλου που καλλιέργησαν και καλλιεργούν οι κεφαλαιούχοι για την ισχύ του χρήματος, ώστε όχι μόνο διαμορφώθηκε η κουλτούρα του χρήματος, αλλά και μύθοι, που οδηγούν την κοινωνία μακριά από την αλήθεια και δημιουργούν εικονικές πραγματικότητες και μαζικά εσφαλμένες εντυπώσεις, όπως αυτή της ταύτισης της οικονομίας με το χρήμα.  

 

Ε. Στην μακραίωνη ιστορία του το χρήμα, οριζόταν το ίδιο από την αξία που έδιναν οι κοινωνίες στα λεγόμενα πολύτιμα μέταλλα που το απάρτιζαν και από τα οποία κατασκευαζόταν. Το χρήμα ενσωμάτωνε το ίδιο την αξία που προσέδιδε η κοινωνία στον υλικό που το απάρτιζε και που εν ολίγοις συμβόλιζε την αμετάβλητη αιωνιότητα των πολύτιμων μετάλλων (κυρίως του χρυσού και δευτερευόντως του άργυρου) έναντι των βρωτών, των ανθρώπων. Η απόκτηση των μετάλλων αυτών έγινε σκοπός και αυτοσκοπός, ζητούμενο των κοινωνιών και των ανθρώπων, αιτία λεηλασιών και πολέμων. Ποτέ όμως το χρήμα δεν αποτέλεσε τον πραγματικό σκοπό των ανθρώπων, ο πραγματικός σκοπός και στόχος ήταν τα αγαθά και η κοινωνική και πλανητική εξουσία – ισχύς που εξασφάλιζε ή σηματοδοτούσε η κατοχή τους. Αυτή είναι στην πραγματικότητα εξουσία επί των ανθρώπων, καθώς κανένα άλλο έμβιο όν στον πλανήτη δεν προσδίδει κάποια αξία στο χρήμα. Αυτό αποκαλύπτει και πάλι τον τεχνητό χαρακτήρα και φύση του.

Στις ισορροπίες αυτές κινήθηκε η ανθρωπότητα μέχρι την στιγμή που ο καπιταλισμός ξεπέρασε τα πολύτιμα μέταλλα. Μέχρι που αυτά δεν επαρκούσαν για να εκφράσουν την αξία που συμβόλιζαν τα παραγόμενα. Βέβαια, μέσα σε ένα πλαίσιο τεχνητών αξιών και αντιστοιχιών του χρήματος, των αγαθών και των υπηρεσιών, κανείς δεν μπορεί να μας βεβαιώσει ότι τούτο δεν ήταν μια εσκεμμένη ενέργεια των μεγαλύτερων κεφαλαιούχων του κόσμου για να εγκαταλειφθεί ο κανόνας του χρυσού (δηλ. η αντιστοίχηση του εκδιδόμενου χρήματος σε υπαρκτό χρυσό). Είτε ο παγκόσμιος χρυσός αποτελούσε σύνολο πεπερασμένο και ανεπαρκές για να εκφράσει τις πληθωρίζουσες αξίες και αγαθά, είτε απλά η κρίση των τελών του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα ήταν ένα έξυπνο τέχνασμα για να προσπεραστούν συνθήκες και όροι και να ενσωματωθούν σε κάποιους χρηματικές αξίες, εκφραζόμενες απλά σε χρήμα, τούτο δεν έχει ουσιαστική αξία, καθώς η αξία του χρήματός είναι πάντα τεχνητή και ξεπεράστηκε τοις πράγμασι, διαμορφώνοντας μια καινούργια πραγματικότητα. Δεν είναι βέβαια ιστορικά αμελητέο το γεγονός ότι η εγκατάλειψη του κανόνα του χρυσού και η αθρόα έκδοση χρήματος προκάλεσε δύο τεράστιους πολέμους και εκατοντάδες περιφερειακούς. Η ίδια η αμφισβήτηση της αξίας του χρήματος για τον άνθρωπο, προκάλεσε όχι μόνο αιώνιο σκεπτικισμό, αλλά και κοινωνικές αναταράξεις και επαναστάσεις [1]. Σας έδωσα ήδη τις αφορμές για πολλή σκέψη όμως ο σκοπός μου δεν είναι να μείνω στις αναλύσεις αυτού του είδους και η περαιτέρω ανάλυση, συνοδευόμενη από παραδειγματολογία θα αφήσει την ουσία να χαθεί.

         

ΣΤ.     Η ελεύθερη έκδοση χρήματος από τα κράτη αποτέλεσε πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που έδωσε ιδιοαξία στο χρήμα και το κατέστησε το ίδιο εμπορεύσιμο είδος. Στον βδελυρό κανόνα του τόκου προστέθηκε και ο κανόνας των ισοτιμιών, που προστατεύεται και επιβάλλεται ακόμα και με τα όπλα.

          Στο πλαίσιο αυτό οι κεφαλαιοκράτες του κόσμου θα έπρεπε να ελέγξουν και να εκμεταλλευτούν όχι μόνο την αξία του χρήματος, αλλά και την παραγωγική διάρθρωση κάθε οργανωμένης σε κράτος κοινωνίας και την αξία των προϊόντων που αυτή παρήγαγε. Καθώς οι λαοί κρατιούνται στο σκοτάδι και οι λακέδες τους «επιστήμονες» συνηγορούν στις επιδιώξεις τους, οι κεφαλαιούχοι κατάφεραν και τούτο πολυποίκιλα και χωρίς κανείς να καταλάβει το παιχνίδι τους. Το τελευταίο, το έσχατο στάδιο ολοκλήρωσης και ολοκληρωτισμού αυτό, είναι η οικονομική παγκοσμιοποίηση που βιώνουμε. Το ότι όλα τα αγαθά έχουν πλέον «χρηματιστηριακή» αξία, που δεν ορίζεται στο ελάχιστο από τις κοινωνίες,  αποτελεί το έσχατο στάδιο του κεφαλαιοκρατισμού (καπιταλισμού).

          Με τον τρόπο αυτό, το ελεύθερα εκδιδόμενο χρήμα πέρα από την ιδιοαξία του, έγινε και το μοναδικό μέσο μέτρησης, ολόκληρου του πλανήτη μας και των ίδιων των ανθρώπινων ζωών και μάλιστα κατά τρόπο απόλυτο, κυριαρχικό και βίαιο, που ούτε πλέον η φαντασία των ανθρώπων δεν μπορεί να αμφισβητήσει. Η «κεφαλαιοποίηση» των πάντων αποτελεί το έσχατο θεωρητικό στάδιο του καπιταλισμού και εκφράζεται σε οποιαδήποτε ανθρώπινη δραστηριότητα μπορεί να σκεφτεί κανείς.

          Οποιος ή όποιοι αμφισβητούν την κεφαλαιοποίηση των πάντων πολεμιούνται αλύπητα και απαξιώνονται με χίλιους δυο τρόπους, κατηγορούμενοι ακόμα και πως δεν ανήκουν στον κόσμο αυτό. Δείτε π.χ. τους «Ταλιμπάν» και τις δικές τους «αξίες», που ανήκουν στο «παρελθόν» … .

          Οι επόμενοι πόλεμοι, όπως και όλοι οι προηγούμενοι της καπιταλιστικής εποχής θα είναι «πόλεμοι για την αξία του χρήματος». Καθώς ο οιοσδήποτε μπορεί να εκδίδει όσο χρήμα θέλει και να του προσδίδει όποια αξία θέλει, οι μηχανισμοί συντήρησης – εξισορρόπησης των κεφαλαιούχων έρχονται να επιβάλλουν μια σειρά από κανόνες ή ωμή ζωώδη βία για να διατηρήσουν μόνο αυτοί τούτο το δικαίωμα. Στην πραγματικότητα ο καπιταλισμός θα φτάσει σύντομα στο επίπεδο που το μόνο πραγματικά εμπορεύσιμο και άξιο λόγου αγαθό στον πλανήτη θα είναι μόνο το χρήμα. Η πρόσφατη οικονομική κρίση ήταν η πρώτη απόπειρα. Ο παραλογισμός αυτός είναι κορυφαίος και τελικός, η παράνοια που ενσωματώνει θα είναι και το τέλος του κυματοειδούς καπιταλισμού, που θα ξαναγίνει (ήδη γίνεται) εξουσιαστικός ολοκληρωτισμός.

 

Ζ. Ας έλθουμε όμως στο ουσιώδες πρακτικά κομμάτι: στην χρήση του χρήματος.

Είναι σαφές ότι οι κεφαλαιούχοι δεν εννοούν το χρήμα που κατέχουν και εκδίδουν ως αγαθό αυτό καθεαυτό. Το χρήμα στα θησαυροφυλάκιά τους θα ήταν άχρηστο και πραγματικό βάρος. Το χρήμα έχει αξία μόνο όταν χρησιμοποιείται και χρησιμοποιείται για να γεννά τόκους και υπεραξίες (ακόμα και υπεραξίες ισοτιμίας) για να γεννά συνεχή έλεγχο και να ελέγχει τις αξίες των αγαθών, ελέγχοντας έτσι και τους ανθρώπους. Τούτο δεν προκαλείται από μόνο, ως ανάγκη των ανθρώπων, των κοινωνιών, των λαών. Προκαλείται σκόπιμα για να υπάρχει συνεχώς από τους λαούς η ανάγκη εξάρτησης από το χρήμα, δηλ. από αυτούς που το κατέχουν και ορίζουν την κίνησή του. Η κατοχή και ορισμός της κίνησης του χρήματος γεννά όλα τα τεχνητά γεννήματά του: τους τόκους, τις αν-ισοτιμίες, τις εξαρτήσεις.

Πραγματικά θα ήταν δυστυχείς και αδύναμοι οι κάτοχοι του χρήματος, εάν δεν μπορούσαν να το χρησιμοποιήσουν για τους σκοπούς αυτούς. Φροντίζουν λοιπόν να επιβάλλουν με ένα σωρό τρόπους την ανάγκη του χρήματος και να την επεκτείνουν για να διαιωνίζεται και να επαυξάνεται η ισχύς τους και να μεγαλώνει η εξάρτηση των λαών από αυτούς και η κλοπή τους, η λεηλασία και η καταλήστευση έναντι αυτών (π.χ. δείτε την κλοπή του ελληνικού λαού από τα ξένα funds στο «σκάνδαλο του χρηματιστηρίου» της προηγούμενης δεκαετίας). Αυξάνοντας τις τιμές, πληθωρίζουν τις αξίες των αγαθών και δημιουργούν ανάγκες δανεισμού, επιβάλλοντας ταυτόχρονα μέτρα «νομισματικής ισορροπίας» και σταθερότητας ισολογισμών. Δημιουργούν δηλ. και επιβάλλουν κατά το ειωθώς σε αυτούς, ανάγκες δανεισμού των δύστυχων κρατών και των ανθρώπων, ορίζοντας η ίδιοι το αντάλλαγμα για το χάρτινο ή εικονικό και χωρίς πραγματική αξία χρήμα. Σκοπός τους είναι να πουλάνε χρήμα με κέρδος και για να πουλήσεις χρήμα ή προϊόντα του πρέπει να δημιουργήσεις και την ανάγκη αγοράς του.  Η τυφλότητα και η ανοησία της ανθρωπότητας να υποτάσσεται σε κάτι που είναι αέρας κοπανιστός είναι πραγματικά επιβεβαίωση της αυτοκαταστροφικής βλακείας που κυριαρχεί στο ανθρώπινο είδος και επιβεβαίωση της στυγνής εκμετάλλευσης των βιοτικών του αναγκών. Ζούμε στην ζούγκλα ακόμα και υπακούουμε ακόμα στους νόμους της, δεν έχουμε ξεφύγει από αυτή … . Για να επενδύσουν δε στην ζούγκλα που τους βολεύει, στην βαρβαρότητα και στην αθλιότητα, οι κεφαλαιούχοι του σύγχρονου κόσμου προστατεύουν το χρήμα τους και επιβάλλουν την θέληση και τις αξίες τους, μέσα από παγκόσμιους μηχανισμούς: Ο.Ο.Σ.Α., Δ.Ν.Τ., Παγκόσμια Τράπεζα κλπ… δεν είναι τίποτε άλλο από την συμφωνία των ισχυρών στην δική τους ισορροπία και τον μηχανισμό επιβολής των κανόνων τους και της ανάγκης δανεισμού των λαών και των ανθρώπων (αναλύστε από κάθε άποψη την δράση τους και θα το αντιληφθείτε σε ό,τι εξετάσετε). 

 

Η.      Είναι σαφές πως όσο οι κοινωνίες και οι άνθρωποι που τις απαρτίζουν εξακολουθούν να υπακούουν στην ανάγκη του μέσου – χρήματος θα βρίσκονται δέσμιοι στην ζούγκλα των κεφαλαιοκρατών που ελέγχουν τα πάντα: και το κεφάλαιο και την χρήση του και την παραγωγή και την αξία των παραγόμενων. Και δεν θα βρίσκονται στην ίδια κατάσταση, αλλά ολοένα θα πηγαίνουν πιο βαθειά σε μεγαλύτερες εξαρτήσεις, ακολουθώντας την κυματοειδή πορεία του καπιταλισμού. Μόνο προσωρινά, όταν η αθλιότητά τους θα φτάνει σε τόσο μεγάλο βαθμό που θα παρέχει στους ισχυρούς παραγωγικές ευκαιρίες και ανισορροπίες κερδοσκοπίας και στυγνής εκμετάλλευσης, θα χρησιμοποιούνται και  θα σηκώνουν για λίγο παραγωγικά κεφάλι (η παραγωγή αυτή θα ανήκει ως επένδυση στους λίγους και «ισχυρούς» και θα ελέγχεται άμεσα από αυτούς – επενδύσεις δεν θέλατε), για να καταπέσουν και πάλι στην πληθωριστική απαξία και στην ανάγκη δανεισμού. Αυτός είναι ο καπιταλισμός και οι κεφαλαιούχοι που τον ορίζουν, είναι κυματοειδής, και όχι γραμμικός, ούτε κυκλικός και τόσο αναπάντεχα ηλίθιος και αυτιστικός. Δυστυχώς, ζούμε στο πλαίσιο της παγκόσμιας ηλιθιότητας και της εξουσίας της ψυχασθένειας στον πλανήτη.

 

Θ.      Στην πραγματικότητα, όπως έχω εξηγήσει, ο άνθρωπος δεν χρειάζεται καθόλου το χρήμα για να επιβιώσει ή για να περάσει καλά. Η βιολογική ταυτότητα του ανθρώπου δεν γνωρίζει το χρήμα σαν ανάγκη της. Η κάλυψη του συνόλου των βιοτικών αναγκών είναι το μοναδικό ζητούμενο για το ανθρώπινο είδος. Ετσι και η οικονομία, δεν χρειάζεται το χρήμα για να υπάρξει και να λειτουργήσει, για να επιτελέσει τον σκοπό της. Αταβιστικά και χωρίς να ξέρουν γιατί, οι πολιτικοί που προτείνουν σε δύσκολες περιόδους λιτότητα προσπαθούν να περιορίσουν το χρέος των κρατών, λειτουργώντας όμως με τα αυτά καπιταλιστικά κριτήρια και με την αξία των αγαθών αντικατοπτρισμένη σε χρήμα. Ετσι το μόνο που καταφέρνουν να παράγουν είναι στερήσεις και δυστυχία, προκειμένου να αποπληρώσουν τα δανεικά στους καπιταλιστές και να δανειστούν εκ νέου, αλλά και αύξηση της πραγματικής αξίας του χρήματος σε σχέση με τα αγαθά. Ετσι εξηγείται γιατί στον καπιταλισμό υπάρχει η ακολουθία ύφεσης – πληθωρισμού. Είναι σαφές ότι οι πολιτικές λιτότητας, επειδή ανεβάζουν την αξία του χρήματος δεν οδηγούν πουθενά, αλλά σε νέα χειρότερα αδιέξοδα.

Η μία θεώρηση της λύσης για το πρόβλημα είναι να πάρουμε ως λαοί δανεικά και να μην τα αποπληρώσουμε. Η λύση χωλαίνει στην θεωρητική της βάση, διότι δεν αντικαθιστά, δεν καταργεί την αξία του χρήματος (το αντίθετο) και στην πρακτική της βάση, καθώς η εμπειρία δείχνει ότι οι καπιταλιστές και τα κράτη όργανά τους έχουν βρει μια σειρά από ζωώδεις τρόπους για να επιβάλουν την θέλησή τους (πόλεμοι, εμπάργκο, στερήσεις, ασθένειες, κακουχίες, δολοφονίες, εμφύλιοι, ανατροπές …).

           Η άλλη λύση, ίσως η μοναδική για την ανθρωπότητα, είναι αυτή που έχω προτείνει, η λύση που έχει να κάνει με την κατανόηση του ανθρωπίνου είδους και την εξυπηρέτηση των βιοτικών του αναγκών, η κατάργηση των επίπλαστων αξιών και υπεραξιών και η πραγματιστική καθιέρωση της χρήσης – απόλαυσης των βιοτικών αναγκών.  Αυτό στην οικονομία μιας κοινωνίας, καθώς γνωρίζουμε τον μοναδικό βέβαιο σκοπό του δανειστή: το κέρδος, έχει το ουσιαστικό και χειροπιαστό της αποτέλεσμα. 

          Δεν προτείνω βέβαια την επαναφορά της ανταλλακτικής οικονομίας, γιατί είναι και αυτή μια οικονομία των αξιών και των υπεραξιών., είναι μια οικονομία που περιέχει την πλαστότητα, την πλαστογραφία πραγματικών, των γνήσιων βιοτικών αναγκών, της εξουσιαστικής επιβολής και της εκμετάλλευσης των βιοτικών αναγκών (ακόμα και την δημιουργία τεχνητών αναγκών και αξιών). Προτείνω την κοινωνική οικονομία των βιοτικών αναγκών όπως την έχω αναλύσει και εκθέσει. Προτείνω σχηματικά την εργασία για την κάλυψή τους και το αυτονόητο, αυτόθροο δικαίωμα του κοινωνού – ανθρώπου, κάθε ανθρώπου στην βεβαιότητα της κάλυψής τους, Αυτή είναι η οικονομία του ανθρώπου, η οικονομία της ουσίας και της ανθρώπινης απελευθέρωσης, της πραγματικής προόδου του ανθρώπινου είδους.  

 

Η.      Ο ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΜΙΑΣ «ΕΞΥΠΝΗΣ» ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

 

Πας μακριά στο μέλλον θα μου πουν κάποιοι και θα έχουν δίκιο, ανεξάρτητα του ότι το μέλλον αυτό μπορεί να προκύψει ως αναγκαιότητα πολύ σύντομα μετά το τελικό στάδιο του καπιταλισμού.

          Μπορούμε όμως από τώρα ως κοινωνία, να σχεδιάζουμε μια «έξυπνη» οικονομία, σιωπηλής, αλλά ολοένα και μεγαλύτερης απεξάρτησης από την χρήση κεφαλαίων, που δεν θα μας καθιστά πελάτες των κεφαλαιούχων, που θα έχει μικρότερες ανάγκες από τον πολύπλευρα επιβαλλόμενο δανεισμό κάθε είδους και την χρήση του χρήματος (διότι δανεισμός είναι και η παραγωγική ανεπάρκεια). Σε κάθε κίνησή μας θα πρέπει να προσπαθούμε να εξοικονομίσουμε πόρους, να ψάχνουμε για τις τακτικές με τις οποίες μπορούμε να το καταφέρουμε, να οργανώνουμε τα πράγματα κατά τρόπο ευρηματικό, βρίσκοντας και λύσεις που στηρίζουν την εγχώρια παραγωγή και παραγωγικότητα ή σχεδιάζοντας και επιλέγοντάς τις. Αυτό θα έχει πολύπλευρες θετικές συνέπειες (π.χ. ανταγωνιστικότητα προϊόντων).

Στην τακτική αυτή, περά από την συνειδητοποίηση του λαού μας με την διδαχή του, δύο είναι οι βασικοί άξονες:

– Η πολύπλευρη παραγωγική επάρκεια και αυτάρκεια, ιδίως των πραγματικών βασικών βιοτικών αναγκών και

– Η μείωση της χρήσης του χρήματος, χωρίς τούτο να προκαλεί στους ανθρώπους ελλείμματα και στερήσεις βιοτικών αναγκών και αγαθών.

 

Την πρώτη την έχω αναλύσει ήδη και περιλαμβάνει μια σειρά από πολιτικές παραγωγικής αυτάρκειας της χώρας, σχεδιασμού της παραγωγής και των διαδικασιών της, παραγωγικής τομής – αναδιάταξης του προσανατολισμού των ανθρώπων στην παραγωγή. Ολες οι λύσεις ξεκινούν από την θεωρία των βιοτικών αναγκών: την συνειδητοποίησή τους και το δικαίωμα όλων στην απόλαυσή τους. Το δικαίωμα αυτό, αυτονόητο δικαίωμα ενός ανθρώπου που μετέχει σε μία κοινωνία που έχει ξεφύγει από την βαρβαρότητα της ζούγκλας, συναρτάται με την παραγωγική εργασία και απεξαρτάται από την χρήση χρήματος. Μια απλή λύση, μια μηχανή που διανέμει είδη (π.χ. μήλα ή ψωμί που παράγεται από Ελληνες) με την χρήση απλά μιας κάρτας που κατέχει κάθε εργαζόμενος άνθρωπος και θεσπίζονται ως βιοτική ανάγκη που έχουν δικαίωμα ίσης ελεύθερης κοινωνικής απόλαυσης όλοι, όχι μόνο απεξαρτά κάποιους ανθρώπους από την παροχή των σχετικών υπηρεσιών και τους τοποθετεί στην παραγωγή (όπερ σημαίνει μεγαλύτερες παραγωγικές δυνατότητες και λιγότερο χρόνο εργασία ςγια όλους),  αλλά και περιορίζει την ανάγκη χρήσης χρήματος. Απεξαρτά την κοινωνία από τον επαίσχυντο φόρο υποτέλειας στους κατόχους του χρήματος.

Εχω αναλύσει σε πολλά κείμενά μου τις επιμέρους συνθήκες και λειτουργίες του συστήματος κοινωνικής οικονομίας των βιοτικών αναγκών και πως η ανθρώπινη δραστηριότητα και τα αποτελέσματά της ανήκουν στις κοινωνίες, σε όλους και όχι σε ελάχιστους. Ας αρχίσουμε να θέτουμε τις βάσεις για μία τέτοια οικονομία, ας αρχίσουμε να θεωρούμε κάποια αγαθά βιοτικές ανάγκες τις οποίες πρέπει να απολαμβάνουν όλοι, χωρίς οικονομικό αντάλλαγμα. Θα είναι ένα καλό ξεκίνημα.  

 

 –       Η μείωση της χρήσης του χρήματος είναι ένας επίσης βασικός όρος. Ο πληθωρισμός που είναι στην πραγματικότητα η υπερβολική χρήση – ανάγκη χρήματος σε σχέση με τα αγαθά στα οποία αντιστοιχεί, είναι μια τακτική που χρησιμοποιεί συνεχώς το κεφάλαιο για να επεκτείνει την ισχύ του απέναντι στους απλούς ανθρώπους και να πουλάει περισσότερο και ακριβότερο χρήμα. Εάν η απαράδεκτη κοινωνικά «ελευθερία της αγοράς», η συνεχής κλοπή τιθασσευόταν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, εάν επερχόταν μία ισορροπία αξιών θεσπισμένη από την κοινωνία, είναι βέβαιο ότι η χρήση ολοένα και περισσότερου χρήματος, που προβάλει σήμερα ως ανάγκη για την κάλυψη βιοτικών αναγκών, θα πάγωνε και θα μπορούσε να μειωθεί. Η μείωση της χρηματικής αξίας των αγαθών και ο κοινωνικός ελεγχός της, θα προκαλούσε αυτονόητα, στους ανθρώπους και στο κράτος μικρότερες ανάγκες χρήσης χρήματος για οτιδήποτε, κατά συνέπεια και δανεισμού.  Είναι σαφές ότι οι θεωρίες περί ύφεσης, που σκόπιμα έχουν καλλιεργήσει οι κεφαλαιούχοι και σκόπιμα έχουν προκαλέσει τα σχετικά παραδείγματα, με ελεγχόμενα στημένα πειράματα στον εαυτό τους ή σε  θύματά τους που διοικούνται από ξεπουλημένους σε αυτούς, δεν πείθουν, αλλά χρησιμοποιούνται σκόπιμα για να σηματοδοτήσουν την ανάγκη χρήσης (δανεικού) χρήματος. Είναι σαφές ότι οι θεωρίες περί ύφεσης αφορούν μόνο το πλαίσιο λειτουργίας του δικού τους καπιταλισμού και θίγουν μόνο τα συμφέροντά τους και όχι τα συμφέροντα των λαών. Η οικονομία μιας κοινωνίας στην πραγματικότητα δεν πρέπει να εξαρτάται από το χρήμα και μπορεί να υπάρξει οικονομία χωρίς αυτό.

          Μια οικονομία που παράγει αγαθά και τα μοιράζει σε όλους … αυτός είναι ο σκοπός μιας κοινωνίας, για αυτό δημιουργήθηκε και προς αυτό πρέπει να πορευθεί !!!.

 


[1] Αξίζει όμως να επισημάνω ότι η λογικη του Κεϋνσιανισμού για το χρήμα και την χρήση του, θα έπρεπε να έχει μόνο συγκεκριμένη χρονική διάρκεια.

Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΕΝΟΣ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΠΙΣΤΩΤΙΚΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ

Εχουμε όλοι σχεδόν εξετάσει, γράψει και προτείνει την ανάγκη ύπαρξης ενός κρατικού πιστωτικού οργανισμού. Η υλοποίηση της πρότασης είναι αναγκαία, όχι μόνο για την ενίσχυση της λειτουργίας του κράτους μας (ήτοι ουσιαστικά της κοινωνίας μας) και την επαύξηση των δυνατοτήτων μετασχηματισμού της κοινωνίας, αλλά ακόμα και κατά την αμιγώς διαχειριστική προσέγγιση της λειτουργίας μιας οικονομίας.

Είναι (μεταξύ άλλων) γνωστό ότι το ελληνικό κράτος είναι από τους χειρότερους κακοπληρωτές της «αγοράς». Στο πλαίσιο της διαφθοράς κατά την διαδικασία επιλογής του αναδόχου ενός έργου, η διαφθορά έρχεται να ανεβάσει το κόστος του για το κοινωνικό σύνολο, τόσο οικονομικά όσο και κατασκευαστικά, αφού δεν επιλέγεται πάντοτε ο καλύτερος.[1] . Στο αυτό πλαίσιο, κατά την εκτέλεση ενός έργου, η διαφθορά δεν έχει πλέον κανένα όριο, καθώς δεν υφίστανται και πολλοί άμεσα ενδιαφερόμενοι. Τα σπασμένα των ανατιμολογήσεων, των επιμετρήσεων και του εν γένει κόστους διαφθοράς τα πληρώνει ο ελληνικός λαός, ενώ παράλληλα τα ίδια χρήματα τα στερείται από άλλες κοινωνικές ανάγκες. Το τρίτο στάδιο είναι αυτό της πληρωμής : το δημόσιο όχι μόνο καθυστερεί επί έτη να καταβάλλει τις οφειλές του, αλλά πολλές φορές και με πολιτική διακρίσεων άλλους πληρώνει και άλλους τους αφήνει απλήρωτους να οδεύουν προς το άγνωστο … . Αυτό σημαίνει ότι το κράτος, δίνει συγκριτικά πλεονεκτήματα σε όποιους θέλει, ενώ ταυτόχρονα οδηγεί στον μαρασμό και στην καταστροφή άλλους.

Η πιο άμεση και συχνή πρακτική των συναλλασσομένων με το ελληνικό δημόσιο, όταν καθυστερούν οι πληρωμές είναι ο τραπεζικός δανεισμός. Πέρα από την αιτιολόγηση που έχει να κάνει με την κοινωνική αδιαφορία ή τις δηλώσεις που επιχαίρουν για τούτο (“αφού παίζει με την διαφθορά καλά να πάθει…»), η αντιμετώπιση του φαινομένου από ένα ευνομούμενο κράτος μόνο συνολική μπορεί να είναι. Θα πρέπει δηλ. να περιλαμβάνει και τα τρία στάδια καθώς η διατήρηση μόνο του ενός θα είναι αρκετή για να επιφέρει την ουσιαστική ακύρωση όλων των μέτρων σε όλα τα στάδια. Αλλωστε οι επινοήσεις της διαφθοράς είναι πραγματικά ιδιαίτερα έξυπνες.

Η ώθηση των συναλλασσόμενων με το δημόσιο στις τράπεζες, όχι μόνο αξαύνει πολύπλευρα την επικυριαρχία αυτών στην κοινωνία, αλλά ουσιαστικά «καθεστοποιεί» την διαφθορά, την εισάγει στο κόστος (το οποίο είναι και καθίσταται έτι περαιτέρω κοινωνικό), την προσθέτει στον Δ.Τ.Κ. και στην μείωση ορθολογικής ανταγωνιστικότητας σε σχέση με ξένες αντίστοιχες δραστηριότητες και εν τέλει οδηγεί σε καχεξία τις σχετικές κοινωνικές οικονομικές δραστηριότητες.

        Η ανακύκλωση του φαινομένου και η συνεχής επανάληψή του δημιουργεί ένα τεράστιο φαύλο κύκλο, που τελικά καθιστά ανίσχυρη την κοινωνία και την βλάπτει άμεσα, βάρβαρα, πολυποίκιλα και με τεράστιο συνολικό κόστος. Αναφέρω μόνο ένα απλό κύκλο συνεπειών, στον οποίο μπορείτε να επενδύσετε τις σκέψεις σας προσθέτοντας σε αυτόν εκατοντάδες συνέπειες.  Το κράτος δεν πληρώνει τον  συναλλασσόμενο με αυτόν, αυτός καταφεύγει σε δανεισμό και ουσιαστικά εργάζεται για τις τράπεζες, δεν μπορεί να πληρώσει φόρους και ασφαλιστικές εισφορές, το κράτος δεν λαμβάνει φόρους και τα ασφαλιστικά ταμεία δεν μπορούν να πληρώσουν συντάξεις, γίνονται κακοπληρωτές και δανείζονται και τα ίδια από τις τράπεζες, ο συναλλασσόμενος χρεοκοπεί και χρωστάει σε  όλη την κοινωνία … το κόστος της χρεοκοπίας έρχεται να πληρώσει πάλι η κοινωνία με μηχανισμούς στήριξης των συνεπειών της χρεοκοπίας , το κράτος και πάλι δανείζεται και χρεωστάει … .. Μερικοί κύκλοι αρκούν για να χρεοκοπήσει το σύστημα ολόκληρο και να μην υπάρχει δυνατότητα διόρθωσης (ποιοι κερδίζουν από την καχεξία προκύπτει άμεσα από τον κύκλο …: οι τραπεζίτες …, που δικαιολογούν και το υψηλό κόστος του δανεισμού ως τόκο και έχουν τελικό στόχο το κράτος …  ) .

        Είναι σαφές ότι οι κύκλοι αυτοί δεν σταματούν, ούτε με ευχολόγια του τύπου : να πληρώνει το κράτος άμεσα (πώς να πληρώνει ; δανειζόμενο; ), ούτε με μικρορυθμίσεις  ενταγμένες στους ανωτέρω κύκλους, γιατί και αυτές παρασύρονται από την δυναμική του.

Είναι σαφές ότι οι κύκλοι αυτοί σταματούν μόνο με τομές, μόνο με ριζοσπαστικές λύσεις που να τέμνουν την συνοχή του κύκλου.

Μελετώντας το σημερινό περιβάλλον κανόνων, η πρώτη διαπίστωση που έχει να κάνει κάποιος είναι ότι οι τράπεζες και τα λοιπά συμφέροντα που είναι άμεσα συνδεδεμένα με αυτές (στην ουσία συνταυτίζονται) έχουν διαμορφώσει ένα νομικό περιβάλλον που δυσχεραίνει την συγκέντρωση και διάθεση κεφαλαίων, από μηχανισμούς άλλου τύπου. Αντίστοιχα, στον δυτικό κόσμο οι τράπεζες νέμονται πλέον το δημόσιο χρήμα, αφού μόνο αυτές μπορούν να δανείζονται από τις κεντρικές τράπεζες. Το δεδομένο αυτό αν και όσο δεν μπορούμε να το μεταβάλλουμε, οφείλουμε να το εξετάσουμε προκειμένου να βρούμε τις εναλλακτικές λύσεις για να υπάρξουν οι τομές.

Διότι είναι ευνόητο από την ανάλυση του προβλήματος, ότι μία τομή στον κύκλο προϋποθέτει και έχει ως αναγκαίο όρο, αυτόν της χρηματοδότησης ή ρευστότητας ή της άρσης των συνεπειών από την έλλειψή της. Η τελευταία λύση (π.χ. κρατική εγγυητική) απλώς μεταθέτει το πρόβλημα στον λήπτη της εγγύησης και εν τέλει το ανακυκλώνει στο κράτος, αφού σε αυτό θα καταλήξει και η εγγυητική και ο λογαριασμός της. .

Μένει λοιπόν η εξασφάλιση ρευστότητας και μάλιστα με τους ευνοϊκούς όρους με τους οποίους κινούνται οι ιδιωτικές τράπεζες.

Πρώτα από όλα, μία τέτοια χρηματοδότηση πρέπει να έχει πίσω της ένα δεδομένο πιστωτικό μηχανισμό. Είναι ευνόητο ότι η χρηματοδότηση του κράτους δεν πρέπει να επιφέρει βάρη επιτοκίων στο ίδιο το κράτος, διότι αυτά μετακυλύονται άμεσα και έμμεσα στην κοινωνία.

Αρα ο μηχανισμός για πολλούς λόγους, πρακτικούς (π.χ. απευθείας δανεισμός από την ΕΚΤ με καλύτερους όρους) και νομικούς (π.χ. θεσμοθετημένος περιορισμός κρατικών μορφωμάτων – πρέπει να αλλάξει)  η μόνη μορφή που μπορεί άμεσα να έχει είναι του ΝΠΙΔ, δηλ. μηχανισμός με υποθετικά, τυπικά ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια.

Στο πλαίσιο του προβληματισμού αυτού και εάν δεν ξεπεραστεί το πρόβλημα της οιονεί απαγόρευσης της κρατικής επιχειρηματικότητας, είναι ευνόητο ότι μπορούν να αναζητηθούν άλλες λύσεις. Αναφέρω μερικές :

α)  Ο μηχανισμός αυτός θα μπορούσε να εμφανιστεί ότι ανήκει στα ασφαλιστικά ταμεία, τα οποία πρόσφατα το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο τα χαρακτήρισε επαγγελματικά (άρα ιδιωτικών συμφερόντων) και όχι κοινωνικά (με την σφραγίδα της αδρανούς συνενοχής της κυβέρνησης της Ν.Δ.). Είναι άλλωστε ένα μάθημα που θα πρέπει να μάθει κάθει συνεπής πολιτικός : πως να μεταστρέφει σε κέρδος και να εκμεταλλεύεται τις ακρότητες των ευρωϋπαλλήλων.

β)    Θα μπορούσε επίσης το δημόσιο να μοιράσει από μία ονομαστική μετοχή σε κάθε Ελληνα πολίτη (τότε το μόρφωμα θα ήταν και πραγματικά κοινωνικό και ταυτόχρονα ιδιωτικό με τα κριτήρια της Ε.Ε.) θεσπίζοντας νέες νομικές μορφές και έννοιες, ώστε να μπορεί η διοίκηση να ασκείται από το κράτος.

Λύσεις υπάρχουν αρκεί να υπάρχει βούληση για σκέψη … .

 

        Με το μόρφωμα αυτό ως όπλο, το κράτος θα μπορούσε να λαμβάνει χρήμα με ελάχιστα επιτόκια και να το χρησιμοποιεί για τις ανάγκες του και αντίστοιχα και αυτονόητα για τις ανάγκες της λειτουργίας της οικονομίας, χωρίς να είναι υποχρεωμένο να προβαίνει σε υψηλότοκους δανεισμούς και σε υποτέλειες. Με τον αναγκαίο αυτό τρόπο θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει την οικονομία, τις υποδομές και να δημιουργήσει πιο εύκολα τις βάσεις για μία πραγματικά κοινωνική παραγωγική οικονομία των πολλών και όχι των λίγων.

        Ο κύκλος της φαυλότητας θα διακοπτόταν και θα μπορούσαν και τα μέτρα για την καταπολέμηση της διαφθοράς να αποδώσουν ουσιαστικά, τέμνοντας και διαλύοντας την οχληρή και επιζήμια φαυλότητα.

        Στην «τράπεζα» αυτή, που δεν θα ήταν αμιγώς εμπορική (για να μην τα διαλύσουν όλα οι ισχυροί τραπεζίτες) θα μπορούσαμε να στηρίξουμε, όχι κέρδη των μετόχων από τα μερίσματά της (παρότι αναγκαστικά τούτος θα ήταν ο καταστατικός της σκοπός), αλλά κέρδη της συμμετόχου κοινωνίας, που θα ξεκινούσαν από την απομείωση του εξωτερικού χρέους της χώρας και θα έφταναν σε στάδια ουσιαστικής κοινωνικής οικονομίας και παραγωγικής ανάτασης της χώρας.

Οσο για τον κύκλο της φαυλότητας, αυτός θα γινόταν μία κακή ιστορική παρένθεση … .

        Είναι συνεπώς επιτακτική ανάγκη να προσανατολιστούμε σε ένα μηχανισμό τέτοιο που προσφέρει ρευστότητα στο κράτος και φθηνό χρήμα στην οικονομική δραστηριότητα του τόπου, αλλά και την ουσιαστική δυνατότητα να προχωρήσει αυτός ο τόπος σε ένα καλύτερο μέλλον.

 

 


[1] Στο σχέδιο κατά της διαφθοράς που έχουμε επεξεργαστεί ως ομάδα, υπάρχει ειδική παράγραφος για τους πλειστηριασμούς και εν γένει διαγωνισμούς που λύνει το πρόβλημα οριστικά.

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΣΥΝΌΛΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΥΠΟΣΥΝΌΛΩΝ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ : ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΥΠΟΣΥΝΟΛΟ

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΣΥΝΌΛΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΥΠΟΣΥΝΌΛΩΝ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΥΠΟΣΥΝΟΛΟ

 

Στην πραγματικότητα η οικονομία δεν αποτελεί τίποτε περισσότερο από ένα κοινωνικό μηχανισμό παραγωγής και προμήθειας αγαθών και υπηρεσιών, οι οποίοι αποσκοπούν στην εξυπηρέτηση των αναγκών του ανθρώπου. Το εάν οι ανάγκες αυτές είναι βιοτικής ή μη, πραγματικές ή επίπλαστες, άμεσες ή έμμεσες, ατομικές ή κοινωνικές και χίλιες δυό άλλες διακρίσεις δεν αλλάζει την ουσία του κεντρικού ορισμού.

Ως ελληνική λέξη είναι σαφώς ετυμολογική (οίκος και νομή ή νέμηση) και επιβεβαιώνει την άμεση σύνδεσή της με τις ανάγκες του ανθρώπου.

Σύμφωνα με τα ανωτέρω η οικονομία αναφέρεται πάντοτε στον άνθρωπο και τον οίκο του, τον τόπο στον οποίο βιώνει και μέχρι σήμερα στον πλανήτη γη. Για τον λόγο αυτό και κυρίως επειδή είναι ανθρώπινο δημιούργημα – δράση και αναφέρεται στον ανθρώπινο ον, είναι πεπερασμένη και μετρήσιμη. Δεν μπορεί να ξεπεράσει τα όρια μεγέθους που ορίζονται από το ανθρώπινο όν και τον τόπο του.

Μπορεί συνεπώς να περιληφθεί και να εννοηθεί σαν ένα σύνολο, σαν ένα κύκλος ο οποίο έχει και τελικά όρια και δυνατότητες, τελικές διαστάσεις. Μέσα στον κύκλο των τελικών διαστάσεων μπορούμε να ορίσουμε ένα άλλο κύκλο που αφορά την σημερινή εικόνα – θέση της παγκόσμιας οικονομίας.

Περαιτέρω και μέσα στα σύνολα αυτά μπορούν σχηματικά να οριστούν κύκλοι με σύνολα και υποσύνολα που αντιστοιχούν στην οικονομία κάθε χώρας, ομάδας χωρών, ανάλογα με το τι αφορά κάθε φορά η μέτρηση.

Για να υπάρχει πραγματική εικόνα οι κύκλοι όλοι αυτοί είναι ευνόητο ότι δεν μπορούν και δεν είναι ορθό να οριστούν με βάση οικονομικά μεγέθη μετρούμενα σε χρήμα, αλλά σε παραγόμενα αγαθά και υπηρεσίες. Όπως πρόσφατα με τις Η.Π.Α. και άλλα κράτη, έτσι ο οποιοσδήποτε μπορεί να εκδώσει 5κις εκατομμύρια νομισμάτων και αντίστοιχων νομισματικών μονάδων. Αυτό δεν σημαίνει ότι αλλάζουν τα όρια ή το πλαίσιο της οικονομίας, της αληθούς οικονομίας καθώς αυτή αναφέρεται στον άνθρωπο και δεν υπάρχει χωρίς αυτόν.

Με την πιο πάνω ορθολογική θεώρηση της οικονομίας, που οδηγεί στην κατανόηση της ανθρώπινης πραγματικότητας και την ανακάλυψη της ουσιαστικής γνώσης, καταρρίπτεται μία σειρά από δοξασίες και μυθεύματα για το τι είναι στην πραγματικότητα οικονομία και για την μέχρι σήμερα επένδυσή της με ένα μανδύα επιστημονικοφάνειας ή επιστημονικότητας. Στην πραγματικότητα η θεώρηση της οικονομίας που έχουμε σήμερα είτε ως απλοί πολίτες είτε ως οικονομολόγοι βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε εσφαλμένα δεδομένα, παραδοχές και θεωρήσεις, όπως αυτό της θεώρησης με βάση τα οικονομικά μεγέθη.

Τα ίδια σφάλματα στρεβλώνουν και καταστρέφουν την πορεία της ανθρωπότητας και δισεκατομμύρια ανθρώπινες ζωές στο πορεία των αιώνων που επικρατούν.

Το οικοδόμημα της οικονομίας δεν είναι τίποτε άλλο από ένας μηχανισμός που στήθηκε από τους ισχυρούς για την εκμετάλλευση των αδυνάμων και την διαιώνιση της ισχύος τους (το πώς και γιατί έγιναν αυτοί ισχυροί το έχω αναπτύξει σε άλλα κείμενά μου) και μην ξεχνάμε πως ακόμα και οι περισσότεροι πόλεμοι είχαν ως σκοπό την λαφυραγωγία («πλιάτσικο») και την επιβολή της ισχύος προς εκμετάλλευση.  

Ας ξεκινήσουμε λοιπον να στοχαζόμαστε και να σκεπτόμαστε παραδείγματα και αποδείξεις για την πιο πάνω θεώρηση της οικονομίας, αλλά και να αντιλαμβανόμαστε και να σχεδιάζουμε κάτι αναγκαίο και αντίστοιχο με την πραγματικότητα και τον πλανήτη μας: την οικονομία των αναγκών του ανθρώπου, που επαναφέρει τον ορθολογισμό στην διαχείριση της ανθρώπινης ύπαρξης και ζωής. .

Ας έλθουμε όμως στα δικά μας αμέσα και ημέτερα πράγματα. Η ελληνική οικονομία αποτελεί ως σύνολο ένα υποσύνολο ενταγμένο στο πλαίσιο ευρύτερων κύκλων, ο πιο άμεσος κύκλος είναι αυτός της Ευρωζώνης, εν συνεχεία της Ε.Ε. , της Ευρώπης κ.ο.κ. (αντίστοιχα θα μπορούσε να ειδωθεί ως υποσύνολο των Βαλκανίων, της Ανατολικής Μεσογείου κλπ.). Το υποσύνολο αυτό είναι βέβαιο ότι έχει μεγαλύτερες παραγωγικές δυνατότητες από τις σημερινές που δημιουργούν γύρω από τον κύκλο του σήμερα ένα κύκλο πολύ μεγαλύτερο. Απαντες όμως οι κύκλοι αυτοί, το ελληνικό υποσύνολο συμπιέζεται και καθορίζεται από το περίγραμμα του Ευρωπαϊκού κύκλου και των άλλων υποσυνόλων που τον απαρτίζουν. Στο πλαίσιο λειτουργίας της ελληνικής οικονομίας και με την στρεβλή θεώρηση και στόχο που είναι αμειγώς στόχος οικονομικών νομισματικών μεγεθών και όχι στόχος άμεσης ανθρώπινης επάρκειας και ευμάρειας, το ελληνικό υποσύνολο και τα όρια του κύκλου συμπιέζεται και καθορίζεται από τους ισχυρότερους κύκλους (όπως π.χ. της Γερμανίας και της Γαλλίας) οι οποίοι επηρεάζουν ουσιαστικότερα και αμεσότερα και προσδιορίζουν το σύνολο της Ευρωζώνης και τους κανόνες του. Ουσιαστικά ο δικός μας κύκλος είναι κατά την λειτουργία του ανοικτός ως προς τις έξωθεν παρεμβάσεις και εντολές καθώς οι κύκλοι αυτοί ορίζονται ανοικτοί για τις οικονομικές μονάδες της Ευρωζώνης οι οποίες ορίζουν και το νομικό πλαίσιο, στερείται περαιτέρω και της νομισματικής αυτονομίας, ενώ παράλληλα δεν μπορεί εύκολα να επεκταθεί προς τα όρια των δυνατοτήτων του, καθώς συμπιέζεται από τους ισχυρότερους κύκλους. Ετσι καθίσταται εξωτερικά διάτρητος και συμπιεζόμενος, μπορεί εύκολα να συρρικνωθεί και ετεροκαθορίζεται. Αντίστοιχα δεν μπορεί να αντιδράσει και με τον έξωθεν έλεγχο του νομίσματος καθίσταται για ένα ακόμα λόγο και αιτία αντικείμενο εκμετάλλευσης. Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα των ανωτέρω αναφέρω την διαφορά επιτοκίων δανεισμού των κρατών στο ενιαίο και με το αυτό νόμισμα σύνολο που λέγεται Ευρωζώνη, αλλά και το γεγονός ότι το ελληνικό κράτος δεν λαμβάνει τα χρήματα που του αναλογούν και του ανήκουν από την Ε.Κ.Τ., αλλά τα δανείζεται έναντι υψηλού επιτοκίου από εμπορικές τράπεζες. Οι ποσοστώσεις στην παραγωγή (δηλ. ο περιορισμός της παραγωγής σε ποσότητες μικρότερες από τις βιοτικές ανάγκες του λαού μας), οι επιδοτήσεις για συγκεκριμένες μόνο καλλιέργειες και δεκάδες άλλα μέτρα. Το ότι ο κύκλος και τα υποσύνολα αυτά καθορίζουν σαφείς σφαίρες επιρροής, εκμετάλλευσης και εν τέλει λαφυραγωγίας των ισχυρών είναι κατάδηλο, αυτό που μέλλει να αποδειχθεί είναι το πότε η όρια συμπύκνωσης και συρρίκνωσης θα λειτουργήσουν ανατρεπτικά στην πορεία των δυνάμεων.

Είναι σαφές ότι μέσα στο πλαίσιο αυτό των ελεγχόμενων υποσυνόλων (το αυτό επακριβώς έχει οριστεί για τις επιμέρους κοινωνίες και τα πρόσωπα) και της στρεβλής και αβάσιμης οικονομίας δεν πρόκειται να υπάρξει μέλλον τόσο ελληνικό όσο και παγκόσμιο καθώς τα όρια συμπύκνωσης και αντοχής πιέζονται και παραβιάζονται από ένα σύστημα με λάθος κανόνες και σκοπούς.

Η μόνη σαφής σήμερα λύση για τον τόπο μας είναι να αρχίσουμε να παράγουμε αγαθά προσανατολισμένοι στις βιοτικές μας ανάγκες. Να σχεδιάσουμε μια οικονομία χωρίς υπερπαραγωγές και ελλείμματα (τα τελευταία είναι άκρως εκμεταλλεύσιμα για τους τρίτους), η οποία θα αγνοεί τα σύνολα και τα υποσύνολα, αλλά θα είναι προσανατολισμένη (έστω και ως υποσύνολο) στην αυτάρκεια και ευμάρεια των ανθρώπων. Μόνο αυτή ως πραγματική οικονομία, ως ορθολογική οικονομία δύναται να επικρατήσει των κύκλων της οικονομίας των νομισματικών αξιών και να φέρει ακόμα και την ίδια την νομισματική και συνολική απεξάρτηση.

Ας σχεδιάσουμε λοιπόν μια οικονομία μετρώντας τις πραγματικές ανθρώπινες ανάγκες μας και καλύπτοντάς τις. Είναι το μόνο μέτρο που βασίζεται στον άνθρωπο και το μόνο μέσο για να ξεπεραστεί η αθλιότητα της εξάρτησης.

ΑΝΑΔΙΑΝΟΜΗ: ΑΙΣΧΡΟΚΕΡΔΕΙΑ & ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ

ΑΝΑΔΙΑΝΟΜΗ: ΑΙΣΧΡΟΚΕΡΔΕΙΑ & ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ

 

Α.      ΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ

Πέρυσι τον Σεπτέμβριο στην Δ.Ε.Θ. ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κέρδισε τις εντυπώσεις κάνοντας λόγο για αναδιανομή του παραγόμενου προϊόντος της χώρας (ως εισοδήματος). Πέραν του γεγονότος ότι η αναδιανομή αυτή είναι αναγκαία για το άπλωμα της κοινωνικής δυνατότητας πρόσβασης και χρήσης βιοτικών αγαθών και όσα θετικά αυτή συνεπάγεται για τους συμπολίτες και συγκοινωνούς μας, αλλά και για το σύνολο της κοινωνίας μας (και αφήνοντας κατά μέρος την κριτική μου που ξεκινά από την βούλησή μου ενδυνάμωση της προσπάθειας ενός ευρύτερου κοινωνικού μετασχηματισμού με σοσιαλιστική βάση) οι θέσεις του προέδρου του ΠΑΣΟΚ ήταν ιδιαίτερα θετικές, ουσιαστικά αναγκαίες και εν κατακλείδι κοινωνικά δίκαιες με δεδομένη την βίαιη και τεράστια μετακίνηση πόρων και αφαίμαξη της πλειοψηφίας της κοινωνίας υπέρ των οικονομικά ισχυρότερων.

Αλλωστε και στην πραγματικότητα το παραγόμενο μίας κοινωνίας οργανωμένης σε κράτος είναι πάντοτε συγκεκριμένο και ορισμένο. Εννοιες όπως αυτή του «κέρδους» σημαίνουν την μετακίνηση μέρους αυτού του παραγόμενου (ως οικονομικό αποτέλεσμα) από κάποιους σε κάποιον άλλο. Ετσι και ως παράδειγμα, τα κέρδη των τραπεζιτών  δεν έρχονται «ουρανόθεν», αλλά από το παραγόμενο των κατοίκων αυτού του τόπου, στους οποίους βεβαίως προκαλούν αντίστοιχη ζημία (η έννοια κέρδος έχει μαθηματικό πρόσημο και δεν είναι ουδέτερη). Συνεπώς το να δίδεται μέσα σε ένα σύνολο, όπως αυτό της ελληνικής οικονομίας – κοινωνίας, η δυνατότητα σε κάποιους να πραγματοποιούν κέρδη σημαίνει ότι αντίστοιχα σε κάποιους επιβάλλονται ζημίες. Αντίστοιχα, η ανεξέλεγκτη αισχροκερδής δράση των τραπεζιτών και σειράς άλλων «επιχειρηματιών» δημιούργησε ζημίες και ελλείμματα σε άλλους τομείς της οικονομίας (όπως τούτο κατάδηλα αποδεικνύεται από τους ατομικούς οικονομικούς δείκτες και τους δείκτες υποσυνόλων της οικονομίας).

 

Β.      Η ΑΙΣΡΟΚΕΡΔΕΙΑ   

Αφήνοντας νομοθετικά ελεύθερη και ασύδοτη την αισχροκέρδεια των ισχυρών, αλλά και απάντων των μετεχόντων στην αγορά (για να μην εισέλθω στην θεώρηση της νομοθετικής και άλλης ενίσχυσης ή ακόμα και επιβολής της) δημιουργούμε όχι μόνο πανίσχυρα πρόσωπα, αλλά και πανίσχυρα οικονομικά υποσύνολα, τα οποία πιέζουν τα υπόλοιπα και καταργούν κάθε έννοια οικονομικής και πολιτικής ισορροπίας (με τα αντίστοιχα αυτονόητα αποτελέσματα που βιώνουμε σε κάθε επίπεδο και έκφανση της κοινωνίας και της λειτουργίας της)[1].  Σε καθαρά ατομικό επίπεδο και όταν πρόκειται για την εξυπηρέτηση άμεσων βιοτικών αναγκών του ανθρώπου, η άφεση στην αισχροκέρδεια του μηχανισμού προμήθειας αυτών (της «αγοράς» δηλ.) δημιουργεί τεράστια και αδικαιολόγητα ελλείμματα και ζημίες στους ανθρώπους και στις κοινωνίες. Τα ελλείμματα αυτά δεν μεταφράζονται μόνο σε συνέπειες στο οικονομικό επίπεδο και πεδίο, αλλά στην ουσία επηρεάζουν το «ποιόν» των ανθρώπων και των κοινωνιών[2].

Πέρα λοιπόν από την εγκαθίδρυση και εφαρμογή ενός άλλου συστήματος οργάνωσης της κοινωνίας βασισμένου στις ανάγκες του ανθρώπου, θα πρέπει στο ζοφερό παρόν να καταπολεμηθεί η αισχροκέρδεια και τα μη στηριζόμενα σε τίποτα το πραγματικά ουσιώδες υπερκέρδη κάποιων, ώστε να καταπολεμηθούν οι ανισότητες και οι συνολικές ανισορροπίες και ελλείμματα που αυτή προκαλεί (όλα άγουν στην κοινωνική διάλυση και την πλήρη αποδημοκρατικοποίηση των κοινωνιών). Η καταπολέμηση της αισχροκέρδειας σημαίνει, σηματοδοτεί, προκαλεί μία πρώτη αναγκαία αναδιανομή των εισοδημάτων. Το μόνο ασφαλές και βέβαιο όπλο των κοινωνιών για τον σκοπό αυτό είναι η επιβολή νομοθετικών ρυθμίσεων. Είτε ατομικά, είτε ως νομικός, είτε μέσα από τις τάξεις του ΙΝ.ΚΑ. επί σειρά ετών γράφω, λέω και πιέζω για τη νομική συγκεκριμενοποίηση της έννοιας της αισχροκέρδειας (η έννοια παραμένει νομοθετικά αόριστη) και την επιβολή περαιτέρω απαγορεύσεων και ποινών για αυτή. Το 1ο μεγάλο κέρδος από την προσπάθεια αυτή (που ήταν και προσπάθεια πολλών συμμετόχων στην θέση αυτή) ήλθε στα τέλη του περασμένου έτους, όταν κατόπιν μηνύσεως του ΙΝ.ΚΑ. (Ν. ΙΝ.ΚΑ.) προκλήθηκε γνωμοδότηση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου στην οποία ορίστηκε ότι δικαιοπραξίες με ποσοστό κέρδους άνω του 50% είναι αισχροκερδείς (το ποσοστό αυτό είχαμε ορίσει ως στόχο λόγω της σχετικής νομολογίας του Γερμανικού Ακυρωτικού Δικαστηρίου). Στο πλαίσιο λοιπόν της αναδιανομής των εισοδημάτων και της προστασίας τους, είναι αναγκαία η ως άνω δράση και θέσπιση κανόνων που θα ορίζουν και θα παρεμποδίζουν την αισχροκέρδεια και ήδη έχει γίνει το πρώτο σημαντικό και ουσιαστικό βήμα.

Είναι σαφές ότι ο συγκεκριμένο ορισμός της έννοιας της αισχροκέρδειας με τον καθορισμό ανωτάτου επιτρεπτού ποσοστού κέρδους δεν προσκρούει σε καμία διάταξη με την οποία θεσπίζεται η (φιλελεύθερη και καταστροφική) έννοια της «ελευθερίας της αγοράς» και κυρίως δεν αποτελεί μέτρο διατίμησης, καθώς δεν ορίζει συγκεκριμένη ανώτατη τιμή. Αντίθετα και βασιζόμενός στην ευρύτατη έννοια της απαγόρευσης της καταχρηστικής άσκησης δικαιώματος (με βάση και θεμέλιο την οποία συγκροτήθηκαν όλα τα σύγχρονα δυτικά κράτη) ο ορισμός και η απαγόρευση της αισχροκέρδειας αποτελούν μέτρα, όχι μόνο αναγκαία για την συνοχή της κοινωνίας, αλλά και μη δυνάμενα να πολεμηθούν με νομικά ή πολιτικά μέσα. Θα μπορούσε δε να πειστεί ακόμα και ο τελευταίος οπαδός του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού ότι ακόμα και με τα δικά του καταστροφικά για τους ανθρώπους, τις κοινωνίες τους και τον πλανήτη, θέσφατα, ο σαφής ορισμός της αισχροκέρδειας ευνοεί και προάγει τον υγιή ανταγωνισμό μεταξύ των επιχειρήσεων (αλλως πως μια υγιής κατά τον σκοπό της επιχείρηση να ανταγωνιστεί αυτόν που αισχροκερδεί … 😉 .          

          Στο πλαίσιο αυτό έχει εκπονηθεί και είναι έτοιμο ένα ολοκληρωμένο σχέδιο, που προστατεύει και τον παραγωγό, αλλά και ολόκληρη την κοινωνία από το φαινόμενο της αισχροκέρδειας. Ως ολοκλήρωμα, το σχέδιο πάταξης της αισχροκέρδειας είναι έτοιμο και περιμένει εφαρμογή, έστω και πειραματική.

         

Γ.      Η ΦΟΡΟΛΟΓΗΣΗ   

Η πάταξη της αισχροκέρδειας είναι συνεπώς η μία βασική παράμετρος της αναδιανομής των εισοδημάτων . Η άλλη βασική παράμετρος είναι η φορολόγηση και οι δυνατότητες που παρέχει αυτή σε μία οργανωμένη σε κράτος κοινωνία.

          Η κυβέρνηση της Ν.Δ. στην Ελλάδα και αντίστοιχες κυβερνήσεις ανά τον κόσμο, είτε με βάση τα ιδεολογήματα του νεοφιλελευθερισμού, είτε με σχέσεις υποτέλειας και υπαλληλίας, είτε εκβιαζόμενες, είτε για χίλιους δυο άλλους ποταπούς λόγους, μεταχειρίστηκαν την φορολογία προκειμένου να αναδιανείμουν το παραγόμενο των κρατών τους υπέρ των ισχυρών. Η μείωση των φορολογικών συντελεστών στα υπερκέρδη, (η «αφορολόγητη αισχροκέρδεια», όπως την ονόμασα)  η κατάργηση φόρων που αφορούν τις μεγάλες περιουσίες, η συνέχιση ή θέσπιση νέων αφορολόγητων εισοδημάτων και δράσεων και αντίστοιχα η άγρια, άνιση (ακόμα και «ίση)  φορολόγηση των πιο αδύναμων επέφερε μία επιπλέον ανισοτική διάσταση εις βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας και δημιούργησε για τους ισχυρούς περαιτέρω δυνατότητες επιβολής επί της κοινωνίας και των ανθρώπων που την συναπαρτίζουν (ακόμα και με την πολλαπλή εκμετάλλευση των υπερκερδών τους έναντι των ανήμπορων ζημιούμενων). Η πορεία λοιπόν της επαναφοράς δια της αναδιανομής είναι αναγκαία, διότι άλλως θίγονται ουσιώδη δικαιώματα των ανθρώπων, η ίδια η συνοχή του κοινωνικού ιστού, ακόμα και η νομική και πολιτική έννοια της ισότητας των ανθρώπων.

          Η θέσπιση φορολογίας με ίσο συντελεστή για όλους, είναι ευνόητο και προκύπτει μέσα από κάθε μαθηματική πράξη, ότι απλώς έρχεται να φέρει έσοδα, χωρίς όμως να θίγει στο ελάχιστο το Status Quo στο οποίο χρονικά επιβάλλεται. Οι ίσοι συντελεστές φορολόγησης αποτελούν μία πράξη συντήρησης των δεδομένων και όχι αναδιανομής και μετατροπής τους. Εάν το αποτέλεσμα μιας φορολόγησης είναι το σύνολο μιας πρόσθεσης και η εφαρμογή της είναι το αποτέλεσμα μιας διαίρεσης (πχ. 1.000 : 1%) η εσωτερική σχέση των συντελεστών – αριθμών ουδόλως μετατρέπεται εάν εφαρμόσουμε για όλους τον αυτό διαιρέτη. Ετσι € 1.000.000 (ο πλούσιος) προς € 1.000 (ο φτωχός) = 1.000/1 . Μετά την φορολογία με 10 % (π.χ.) απομένει ο μεν πλούσιος με € 900.000, ο δε φτωχός με € 900, διατηρούμενης της σχέσης 1.000/1. Είναι σαφές ότι πρόκειται για συντήρηση και άκρως συντηρητική πολιτική και όχι για αναδιανομή.

          Θα πουν κάποιοι μικρόνοοι ότι το κράτος μπορεί να αξιοποιήσει τα 100.000 Ευρώ που παίρνει από τον πλούσιο υπέρ του φτωχού. Τούτο είναι παντελώς αβάσιμο στις ημέρες μας και υπό το υπάρχον πολιτικό και νομικό πλαίσιο. Ο πλούσιος, επικαλούμενος την αρχή της ισότητας (ακόμα και ερμηνεύοντας κατά το δοκούν την αρχή της αναλογίας) θα έλθει να διεκδικήσει και να λάβει το αντίστοιχο μερίδιο. Εάν δε πρόκειται για διάθεση χρημάτων για κάποια ανοικτή στους ιδιώτες επενδυτική προσπάθεια, θα έλθει ο ίδιος να καρπωθεί και να κερδοσκοπήσει από το αποτέλεσμα της επενδυτικής  δράσης. Ετσι ανακυκλώνεται το χρήμα, διατηρούνται τα ολιγαρχικά δεδομένα και συντηρείται το κοινωνικό κατεστημένο ανισότητας. Στοχαστείτε εάν μπορεί ο οιοσδήποτε «φτωχός» να «ανταγωνιστεί» (και δη με νόμιμα μέσα) σε κάθε ατομικό ή κοινωνικό επίπεδο τον πλούσιο του παραδείγματος. Στην πραγματικότητα δεν έχει παρά να ελάχιστες συγκριτικά δυνατότητες σε κάθε ατομικό και κοινωνικό πεδίο και επίπεδο. Αυτή είναι με σαφήνεια η έννοια της «συντήρησης» σε κάθε κοινωνικό επίπεδο και η εξάρτηση της χώρας από ολιγαρχίες που εδραιώνουν ολοένα την θέση τους και δημιουργούν καθεστώτα ανισότητας.

          Παράλληλα, είναι ευνόητο και κάτι άλλο, ότι ο φτωχός με τα 900 Ευρώ δεν μπορεί να καλύψει τις βιοτικές του ανάγκες και καθίσταται ανασφαλές, ανολοκλήρωτο, άνισο και πρόθυμο για εκμετάλλευση έρμαιο. Με πολίτες σε τέτοια δεινή θέση δεν χτίζονται κοινωνίες δημοκρατίες και πραγματικής ανθρώπινης προόδου, αλλά ολοκληρωτικά καθεστώτα.

Αντίθετα, ο πλούσιος με τις 900.000 Ευρώ όχι μόνο υπερκαλύπτει τις βιοτικές του ανάγκες, αλλά δημιουργεί και αποκτά ιδιαίτερα και εξαιρετικά χαρακτηριστικά που οδηγούν στην πλήρη κοινωνική ανισότητα και στις διακρίσεις (δείτε π.χ. τους δείκτες απόστασης μεταξύ πλουσίων και φτωχών).

          Το θέμα και τα αποτελέσματα, καθώς και οι άμεσες πρακτικές λύσεις έχουν ήδη αναλυθεί ευρύτερα και δεν θέλω να ξεστρατεύω από το συγκεκριμένο θέμα. Μία λύση αναδιανομής σε φορολογικό επίπεδο, η οποία θα ανατρέπει τα κοινωνικά δεδομένα και θα άγει προς την ισότητα, επιβάλλει την διαμόρφωση φορολογικών συντελεστών, ούτως ώστε να μην καταβάλλει φόρο όποιος λαμβάνει αμοιβές ή εν γένει έσοδα ίσα με τις βιοτικές του ανάγκες (το ποσό δύναται να οριστεί) και να φορολογούνται με αυξανόμενους συντελεστές τα πέραν των βιοτικών αναγκών εισοδήματα, ώστε ένα σημαντικό κομμάτι από το κέρδος που εξάγουν οι οικονομικά ισχυροί από την ίδια την κοινωνία στην οποία βιώνουν και την οποία εκμεταλλεύονται, να επιστρέφει σε αυτή για να εξισορροπούνται κάπως οι ανισότητες.

          Παράλληλα, μηχανισμοί τους οποίους έχω εξηγήσει και προτείνει, θα διασφαλίζουν την διάθεση της φορολογίας και θα φέρνουν το ολοένα και μεγαλύτερο πλάτεμα της οικονομικής βάσης. Π.χ. το πλάτεμα των συντελεστών της οικονομίας, η ενεργός κοινωνική συμμετοχή, το πλάτεμα της γνώσης καθιστούν μια κοινωνία ισχυρή απέναντι στον ωμό εκβιασμό του Χ οικονομικού παράγοντα ότι θα μεταφέρει τις επιχειρήσεις του σε άλλη χώρα ή θα τις κλείσει. Μια τέτοια κοινωνία θα είναι αρκετά ισχυρή και ικανή να τον αντικαταστήσει άμεσα με δράσεις βασισμένες στην γνώση και στην κοινωνική συμμετοχή και συναπόφαση.

          Βεβαίως, το μοντέλο αυτό, ακόμα και εάν είναι προτιμότερο από το μοντέλο της ίσης φορολογίας – συντήρησης, μπορεί κάλλιστα να άγει σε ένα φαύλο κύκλο, σε νέες συντηρήσεις, αφού δεν θίγει το μοντέλο πυραμίδας στην οργάνωση της κοινωνίας, δεν καταργεί τις ανισότητες, την ανισωτική οργάνωση των μηχανισμών της κοινωνίας, αλλά απλά μειώνει τις αποστάσεις, χωρίς να είναι βέβαιη η εις επ’ άπειρον διατηρησιμότητά του και η πρόοδος της μείωσης των αποστάσεων, ώστε να αχθούμε τελικά σε ισότητα.

          Μέσα από συνδυασμένες δράσεις, μέσα από το πλάτεμα σειράς διαδικασιών (έχω προτείνει νομίζω αρκετές), μέσα από τον σοσιαλισμό που αυτές περικλείουν (ακόμα και εάν φοβούμαστε να εκστομίσουμε την λέξη για να μην στοχοποιηθούμε από τις ολιγαρχίες) μπορούμε να αχθούμε στο μέλλον σε άλλες μορφές κοινωνικής οργάνωσης, που θα εννοήσουν ευκολότερα την σημασία των βιοτικών αναγκών και την ανάγκη απελευθέρωσης των ανθρώπων από τα άγχη της. Εκεί επάνω μπορούμε να δημιουργήσουμε πραγματική γνώση και επίγνωση (επιστήμη) και να χτίσουμε μια νέα ανθρωπότητα.

          Οπωσδήποτε, εν προκειμένω, είναι αναγκαία η αναδιανομή του παραγόμενου προϊόντος – πλούτου και η προστασία της, ως προστασία ακόμα και της κάλυψης των ανθρώπινων βιοτικών αναγκών και αυτή στο πεδίο που εξετάστηκε δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο με τις ανωτέρω παραμέτρους και φορολογικά μόνο με την κλιμακωτή και όχι ίση φορολόγηση των εν γένει εισοδημάτων (π.χ. των συνολικών ετήσιων κερδών από τις μεταβιβάσεις μετοχών).

         

          Τέλος, ποτέ να μην ξεχνάμε στις σκέψεις και στους στοχασμούς μας, ότι το χρήμα είναι τεχνητό μέσο και μέτρο που έχει αξία όσο αναφέρεται σε πραγματικά αγαθά και ανάγκες. Εάν έχεις 1.000.000 Ευρώ σε ένα έρημο νησί σου είναι πραγματικά άχρηστα (σκεφτείτε τον έρημο πλανήτη) ή εάν η τιμή ενός κιλού του ψωμιού (η τιμή διαφέρει από την πραγματική ανθρώπινη αξία) οριστεί στο 1.100.000 Ευρώ, τότε λιμοκτονείς και πεθαίνεις από την πείνα. Δεν πρέπει λοιπόν να παρασυρόμαστε στο παιχνίδι των αριθμητικών αξιών που ετεροκαθορίζονται, αλλά πρώτα από όλα να αναφερόμαστε και να μεριμνούμε για την αξία του ανθρώπου και την πραγματική αξία που έχουν τα αγαθά για αυτόν ως ανάγκη ανάλωσης. Ετσι ξεφεύγουμε και από την λογική και από την επικίνδυνη ουσία των επιδιώξεων όσων κατέχουν και εμπορεύονται το χρήμα. Τα υπόλοιπα, αν και τα έχω ήδη γράψει, τα αφήνω κενά για να προκαλέσω την αυτόνομη σκέψη.

          Προς το παρόν, ας δούμε την ανάγκη αναδιανομής και την άμεση κοινωνική αξία της.              

         

 


[1] Είναι βεβαίως ευνόητο και σαφές ότι ο καπιταλισμός ως σύστημα ανισοτήτων και ανισορροπιών ευνοεί και ουσιαστικά στηρίζεται και προκαλεί τις ανισότητες αυτές, ώστε να τις εκμεταλλευτεί, ακόμα και να εκμεταλλευτεί τις διορθώσεις τους.  

[2] Αυτό σας αφήνω να το αναλογιστείτε μόνοι σας.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΑΞΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ; ΜΙΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ΕΞΙΣΩΣΗ …

Ας γράψω και εγώ για το έγκλημα … .

Διαφωνώ με την άποψη ότι κάθε λαός έχει την κυβέρνηση που του αξίζει.

Το «αξίζει» περικλείει ένα αξιολογικό δεδομένο που είναι πολυσήμαντο και μπορεί να εκλάβει σειρά περιεχομένων.

Σε καθαρή διαλεκτική θα έπρεπε να ισχύει ως εξής : κάθε λαός έχει την κυβέρνηση που του αξίζει εφόσον κυβερνά ο ίδιος, εφόσον ο ίδιος ασκεί συνολικά την πολιτική.

Για να λειτουργήσει η ισότητα Α=Β, θα πρέπει και το Β να είναι ίσο με το Α.

Θεωρητικά λοιπόν, αλλά και ουσιαστικά το επίπεδο ενός λαού διαμορφώνεται από το επίπεδο και τις επιλογές μιάς κυβέρνησης ή ενός ευρύτερου εξουσιαστικού διευθυντηρίου.

Αρα, απαραίτητος όρος για να ισχύει η ισότητα Α=Β, είναι η ίδια η ισότητα της πραγματικής δημοκρατίας και η κατάργηση των εξουσιαστικών φαινομένων. Τα τελευταία διαφοροποιούν την φύση των συγκρινόμενων, με αποτέλεσμα να συγκρίνουμε ανόμοια πράγματα, π.χ. μήλα με πέτρες … .

Για να υπάρξει λοιπόν ισοδύναμο μεταξύ των όρων πρέπει να υπάρξει και ταυτότητα αυτών 2 = 2 , 1=1 και όχι 1=7 ή 3 μήλα  = 7 πεταλούδες.

Ταυτότητα στο σύγχρονο σύστημα ανισοτήτων δεν υπάρχει και η το τσιτάτο εκφράζει μόνο την κατάσταση της πυραμίδας ανισοτήτων: Γερά θεμέλια άγουν σε ψηλή κορυφή της πυραμίδας.

Για να υπάρξει τέτοια διαλεκτική ισότητα θα πρέπει να μιλήσουμε να κυβερνώντα λαό, να ταυτιστεί ο λαός με την εξουσία. Επειδή δε είναι κοντά η 3η Σεπτέμβρη, το τσιτάτο «ο λαός στην εξουσία» ή το «λαϊκή κυριαρχία» έρχονται να δώσουν ουσιαστικό πολιτικό νόημα στην εξίσωση.

Πέρα όμως από τα απλά διαλεκτικά κοινωνικά μαθηματικά, υφίσταται ένα καίριο ζητούμενο: για να λειτουργήσει το σχήμα λαός = κυβέρνηση υπάρχει ένα καίριο προαπαιτούμενο, που αφορά την συγκρότηση του λαού σε μία δεδομένη ομάδα με εσωτερική ισότητα. Εάν το σύνολο λαός εκφράζεται σχηματικά με τον αριθμό 1.000.000 (που το συναπαρτίζουν οι άνθρωποι) δεν μπορεί ποτέ να λειτουργήσει ως συγκροτημένη ενότητα, εάν μέσα στο 1.000.000 υπάρχουν προδεδομένες ανισότητες. Εάν δηλαδή κάποιος έχει προδεδομένη εσωτερική κοινωνική αξία 1.000, άλλος 500, άλλος 1, άλλος 0,03 κλπ. . Αυτό ισχύει χιλιάδες χρόνια στις κοινωνίες πυραμίδας και ουσιαστικά στηρίζεται στην εκμετάλλευση των βιοτικών ανθρώπινων αναγκών, που συνάμα σηματοδοτεί και την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. 

Η ισότητα του «ατόμου», που εκφράζεται με την μονάδα είναι ένα αναγκαίο ζητούμενο προκειμένου να συγκροτηθεί ο λαός σε σώμα κοινωνίας ισότητας και να αποκτήσει  και ταύτιση με την «κυβέρνηση», δηλ. να έχει και ουσιαστικά ίση νομή της εξουσίας.

Επειδή όμως οι βιοτικές ανάγκες είναι συνυφασμένες με την ανθρώπινη ύπαρξη δεν μπορούμε να προχωρήσουμε σε λύση του προβλήματος, εάν δεν δώσουμε λύση από αυτές.

Η αρχαία δημοκρατία, προσπαθώντας να λύσει το πρόβλημα, αδιαφόρησε για τις ανάγκες αυτές, τις άφησε εκτός ζητουμένου εγκαθιδρύοντας μία νομική πλασματική πολιτική ισότητα με την ελπίδα ότι διαμέσου αυτής θα εξυπηρετηθούν οι πραγματικές βιοτικές ανάγκες όλων ή έστω των περισσοτέρων. Οτι δηλαδή, οι πολίτες θα διαμορφώσουν θεσμούς που εξυπηρετούν τις ανάγκες τους. Το θέμα είναι ότι απέτυχε καθώς δεν συλλάμβανε εννοιολογικά τις βιοτικές ανάγκες με ό,τι αυτό σημαίνει και προκάλεσε στις κοινωνίες όπου αυτή εφαρμόστηκε (π.χ. διατήρηση των ουσιαστικών ανισοτήτων και των σχέσεων εξάρτησης ή ανάλωση ενέργειας σε μη πραγματικές βιοτικές ανάγκες με αποτέλεσμα να υφίσταται έλλειμμα αυτών … ).

Οπωσδήποτε η πραγματική δημοκρατία έδωσε λύσεις και άνοιξε δρόμους, αποτελεί δε το μοναδικό τρόπο για να υπάρξει λύση στο ζήτημα. Όμως μόνο η νομική ισότητα, επίπλαστη καθώς είναι και μη πραγματική, δεν λύνει το ζήτημα. Δεν μπορείς να αγνοείς τους πραγματικούς όρους, τους νόμους των αναγκών του ανθρώπου και να στηρίζεσαι σε νομικά θεσμικά επίπλαστα.

Η άλλη λύση θα ήταν να αγνοήσουμε σκόπιμα στην συγκρότηση του συνόλου τις πραγματικές βιοτικές ανάγκες, να τις παραμερίσουμε ή να ορίσουμε άνωθεν άλλες από τις πραγματικές. Στο σφάλμα αυτό υπέπεσε ο «υπαρκτός σοσιαλισμός» με τα γνωστά αποτελέσματα. Παιδί ο ίδιος του καπιταλισμού, δημιούργησε και αυτός ένα σωρό ψευδοανάγκες, αλλά και πυραμίδες που φωτογράφιζαν τον καπιταλισμό και τον εφάρμοζαν.

Και οι δύο λύσεις κατέτειναν στην δημιουργία δεδομένων αξιακής ισότητας, αλλά και οι δύο λύσεις δεν συνυπολόγιζαν τα πραγματικά οντολογικά δεδομένα του όντος στο οποίο απευθύνονταν : τον άνθρωπο. Αποτελούσαν μόνο τεχνικές, ήταν τεχνητές, ήταν συμβατικοί όροι και όχι όροι ουσίας. 

Αρα για να υπάρξει λύση στο πρόβλημα το μόνο που μένει είναι να συλλάβουμε την βιοτική οντότητά μας και να την θέσουμε ως προδεδομένο της μονάδας. Στον αριθμό 1 που συγκροτεί την μονάδα και αθροιστικά το σύνολο πρέπει να περιλαμβάνονται οι βιοτικές ανάγκες, η ισότητα της απόλαυσής τους  και η ασφάλεια για αυτές. Τότε μόνο το 1 του ενός θα είναι το αυτό με το 1 των άλλων και δεν θα μπορεί να υπάρξει διαχωρισμός ανισότητας και εκμετάλλευσης, εάν οι βιοτικές ανάγκες και η απόλαυσή τους  αποτελούν προδεδομένο για τον καθένα.

Τότε η συγκρότηση των κοινωνιών θα έχει άλλο νόημα και περιεχόμενο, όπως και η ζωή των ανθρώπων και θα μπορούμε όχι απλώς να έχουμε την κυβέρνηση που μας αξίζει, αλλά να είμαστε αυτοί που αξίζουμε.

Αύγουστος 1, 2009

Η ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΟΟΣΑ. Ο ΟΟΣΑ ΕΙΝΑΙ ΟΡΓΑΝΟ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΣΥΜΜΟΡΙΑΣ ΤΩΝ ΛΗΣΤΩΝ

Η ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΟΟΣΑ. Ο ΟΟΣΑ ΕΙΝΑΙ ΟΡΓΑΝΟ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΣΥΜΜΟΡΙΑΣ ΤΩΝ ΛΗΣΤΩΝ

Ο ΟΟΣΑ (Οργανισμός για την οικονομική συνεργασία και ανάπτυξη και με λατινικούς χαρακτήρες OECD) είναι ένας διεθνής οργανισμός με 34 κράτη τακτικά μέλη, που δημιουργήθηκε το 1961. Τα 24 ιδρυτικά μέλη (όλα του δυτικού μπλόκ) αυξήθηκαν σε 34, με την προσθήκη κρατών της αυτής πολιτικής και οικονομικής νοοτροπίας.

Ο ΟΟΣΑ είναι μετεξέλιξη του Οργανισμού Ευρωπαϊκής Οικονομικής Συνεργασίας, που δημιουργήθηκε το 1948 για να ρυθμίσει τα της «ανοικοδόμησης» της Ευρώπης, με βάση το σχέδιο Μάρσαλ. Ποιας Ευρώπης; Της κατεχόμενης δυτικής Ευρώπης. Πρώτος του γενικός γραμματέας ήταν ο R. Marjolin, στέλεχος της ναζιστικής κυβέρνησης του Πεταίν στο Βισύ της Γαλλίας. Σημερινός γ.γ. του ΟΟΣΑ (από το 2006) είναι ο Angel Gurría, μεξικανός, καταστροφέας της Μεξικανικής οικονομίας 20 χρόνια πριν (υπό τις εντολές του Δ.Ν.Τ.) , άνθρωπος του διεθνούς τραπεζικού κυκλώματος και υπουργός Οικονομίας της διαβόητης κυβέρνησης Zedillo.  

Σύμφωνα με τα αναγραφόμενα στο καταστατικό του ο ΟΟΣΑ είναι ο οργανισμός των αναπτυγμένων χωρών που υποστηρίζουν τις αρχές της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και της οικονομίας της ελεύθερης αγοράς. 

Είναι δηλαδή όργανο της παγκόσμιας διαστροφής του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού των αφεντικών του πλανήτη.

Ο ΟΟΣΑ λειτουργεί υπό καθεστώς ψευδοεπιστημονικότητας για να «πείσει» τους αδαείς και τους πρόθυμους, ότι η «ανάπτυξη» περνά μέσα από τα σχέδια του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού (η απελευθέρωση της κυκλοφορίας των κεφαλαίων και του εμπορίου είναι παλιά δική του πρόταση). Βέβαια, το τι είναι πραγματικά ανάπτυξη είναι ένα βασικό και πρωταρχικό ζήτημα προς συζήτηση.

Ο ΟΟΣΑ είναι ένας διεθνής προβοκάτορας του άγριου φασιστοναζιστικού καπιταλισμού, πράκτορας των συμφερόντων των αφεντικών του πλανήτη κατά των λαών του κόσμου. Αυτός δήθεν επισημαίνει τις δήθεν οικονομικές καχεξίες μιας χώρας και μετά ακολουθούν  άλλοι άθλιοι οργανισμοί, όπως το Δ.Ν.Τ. , η Παγκόσμια Τράπεζα, οι ιδιωτικές τράπεζες και οι ντόπιοι κομπραδόροι που έρχονται να δεσμεύσουν τους λαούς και τις κοινωνίες με δάνεια και επιλογές, που ευνοούν μόνο τους ίδιους και τα συμφέροντα τους. Ετσι, κανένας λαός που ακολούθησε τις οδηγίες του ΟΟΣΑ δεν έδρεψε παρά μόνο χρέη, κατοχή, εξάρτηση και δυστυχία. Εάν βρείτε έστω ένα λαό που μακροπρόθεσμα επέτυχε, τότε θα σκίσω τα γραπτά μου. Νότιος Αμερική, Αφρική, Ασία και Ευρώπη υπόδουλες όλες των αφεντικών του πλανήτη και των εντολών τους.

Εάν κάτι πρέπει στον ΟΟΣΑ και στα άλλα όργανα της παγκόσμιας δυστυχίας είναι μόνο κάψιμο.

Κάθε 1,5 με 2 χρόνια ο ΟΟΣΑ εκδίδει τις αθλιότητές του, που τις αποκαλεί Economic Surveys and Country Surveillance (Οικονομικές Ερευνες και Εποπτεία Χώρας !!!). Ο τίτλος είναι χαρακτηριστικός και αποκαλυπτικός του ρόλου του άθλιου οργάνου.

          Ο σκοπός είναι να επιβάλλει στα κράτη την πολιτική, που ευνοεί το μεγάλο κεφάλαιο και την εξάρτηση των κοινωνιών και των ανθρώπων από τα αφεντικά του πλανήτη, τους γνωστούς «πεφωτισμένους», οι οποίοι και συγκροτούν την λέσχη Μπίλντερμπεργκ. (αφεντικών και υπαλλήλων). Οι πρόθυμοι υπάλληλοι – κυβερνήτες των λαών έχουν έτσι το άλλοθι της επιστημονικοφάνειας για να επιβάλλουν στους λαούς, που σκόπιμα έχουν καταδικάσει σε άγνοια και έλλειψη κρίσης (και συστηματικά προβαίνουν σε πλύση εγκεφάλου) τις εντολές της διεθνούς κλοπής σε βάρος τους και υπέρ των μεγάλων συμφερόντων που έχουν πνίξει τον πλανήτη.

          Η πρόσφατη έκθεση του ΟΟΣΑ για την Ελλάδα δεν είναι ανοικτή στο κοινό, στους πολίτες  (ωραίος διεθνής οργανισμός !!! ), παρότι αυτοί χρηματοδοτούν την λειτουργία του. Είναι και αυτό απόδειξη του κλειστού φασιστικού κύκλου που τον διαφεντεύει. Οποιος ενδιαφέρεται πρέπει να την αγοράσει έναντι αντιτίμου 39 Ευρώ.

          Στην δημοσιευόμενη περίληψη βλέπει κανείς την προώθηση των αυτών επιζήμιων πολιτικών που μέλλει να καταστρέψουν τον πλανήτη. Οι βλάκες υπάλληλοι και τα αφεντικά τους μιλούν για ανταγωνιστικότητα σε ένα πλανήτη που θέλουν ένα και παγκοσμιοποιημένο. Μόνο και μόνο η θεμελιώδης αντίφαση αυτή φανερώνει τα βρώμικα, αλλοπρόσαλλα σχέδια των αφεντικών τους που θα έπρεπε να εγκλειστούν άμεσα σε ψυχιατρεία. Από τις λογικές του ΟΟΣΑ, την παραγωγή για τις οικονομικές αξίες και όχι για τις κοινωνίες, την ολοένα και μεγαλύτερη πίεση προς τις κοινωνίες τόσο εσωτερικά όσο και διεθνώς να βγάλουν η μία το μάτι της άλλης (με ποιο στόχο άραγε;) σε μία «ανάπτυξη» μεγεθών χωρίς ουσιώδη στόχο, είναι σαφές ότι έχουμε μία άθλια συγκάλυψη των πραγματικών στόχων, που είναι η μεταφορά κερδών και δικαιωμάτων από τις πλατιές ανθρώπινες κοινωνίες στα ψυχασθενή ζώα που κυβερνούν πραγματικά τον πλανήτη.

Ο ξεφτιλισμένος μηχανισμός ηλιθίων υπαλλήλων με διδακτορικά και διπλώματα χωρίζει την έκθεση σε τέσσερα κεφάλαια. Τα ουσιώδη είναι τα αναφερόμενα στην «ενίσχυση της δημοσιονομικής βιωσιμότητας» τα υπόλοιπα, αναφερόμενα στην «βελτίωση της αποτελεσματικότητας του συστήματος υγείας» και την «αύξηση των αποτελεσμάτων της εκπαίδευσης» αποτελούν απλά ευχολόγια που τείνουν στην διαπίστωση πως ό,τι είναι κοινό, δημόσιο είναι κακό, άχρηστο και «επικίνδυνο». Κριτική για την συμπεριφορά των τραπεζών κατά της ανάπτυξης λόγω της κλοπής των τεραστίων επιτοκίων δεν βλέπουμε και καταλαβαίνουμε έτσι ότι πρόκειται για όργανα της παγκόσμιας συμμορίας.  

Βεβαίως, εάν κανείς από δαύτους, τους καλοπληρωμένους λακέδες είχε την ελάχιστη συνείδηση (έστω και της δικής του κάστας) μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση, έπρεπε να έχει πάει στο σπίτι ή στας μονάς (αιωνίους ή μη). Είναι τεράστιο το θράσος τους να βγαίνουν και να μιλάνε ως «σοφοί» για τον χρόνο μετά από τα συνταρακτικά  οικονομικά γεγονότα που δεν πρόβλεψαν και να συνεχίζουν το ίδιο μονότονο οχληρό και άτεχνο βιολί για κάτι που δεν πρόβλεψαν και οι πολιτικές τους προκάλεσαν.

Από την στάση τους, πέρα από την γουρουνίσια συμπεριφορά τους και το γεμάτο κόπρανα κεφάλι τους, και επειδή κανείς τους δεν παραιτήθηκε καν (όπερ στατιστικά αποτελεί δεδομένο ότι θα έπρεπε να γίνει) αποδεικνύεται ότι την κρίση την προκάλεσαν αυτοί (δηλ. τα αφεντικά τους) για να αποτελέσει ευκαιρία για μεγαλύτερες κλοπές σε βάρος των ανθρώπων, των κοινωνιών, των λαών. Δεν ισχύει λοιπόν το «να κάνουμε την κρίση ευκαιρία», αλλά το «κάναμε την κρίση για να έχουμε την ευκαιρία και την ευχέρεια να σκοτώσουμε περισσότερο τους κοινούς ανθρώπους και τα δίκαιά τους».

          Προσωπικά την αθλιότητα – κατασκεύασμα των υπαλλήλων της παγκόσμιας συμμορίας δεν πρόκειται να την αγοράσω. Δεν έχω την όρεξη να αγοράζω άλλα σκουπίδια της παγκόσμιας συμμορίας και θα πρότεινα ανοικτά σε όλους να στείλουν στα σκουπίδια την συμμορία και τους απανταχού υπαλλήλους της.

         

 

Υ.Γ.1.  Το ΠΑΣΟΚ για μία ακόμα φορά αντί να ασκήσει κριτική στον ΟΟΣΑ, ασκεί, δια της πρώην υπαλλήλου του, κριτική στην κυβέρνηση της Ν.Δ., δεχόμενο ως θέσφατο τις αθλιότητες του ΟΟΣΑ. Τέτοια δουλικότητα; Τέτοια ταύτιση; Ελεος επιτέλους και βγάλτε εκείνο το «σοσιαλιστικό» από τον τίτλο, δεν ταιριάζει πια. Τέτοια έλλειψη επιχειρημάτων και πολιτικής σκέψης υπάρχει;  ή μήπως είναι η πλήρης ταύτιση η αιτία της στάσης;

Είναι δυνατόν να συμφωνείτε; Είναι δυνατόν να ληστεύουμε τον ελληνικό λαό που μοχθεί και παράγει για τα δίνουμε τα κλοπιμαία στην παγκόσμια συμμορία των ληστών και πως θα υπάρξει παραγωγική ανάταση της χώρας στραγγίζοντας την κοινωνία και την κατανάλωση; Στην αντίφαση να απαντήσουν οι ίδιοι, οι καπιταλιστοσυμμορίτες. Βεβαίως, οι υπάλληλοι του ΟΟΣΑ κόπτονται για να εξυπηρετούνται τα κρατικά δάνεια με τους υπέρογκους τόκους υπέρ των αφεντικών τους τραπεζιτών. Εμείς υπάρχει πιθανότητα να συμφωνούμε.

 

Υ.Γ.2           Στο βάθος της αλητοειδούς ληστείας υπάρχει το Δ.Ν.Τ. και ο ληστικός βίαιος εκβιασμός της κοινωνίας: ή τα δέχεστε μόνοι σας ή σας στέλνουμε στο Δ.Ν.Τ. για να κάνει τα ίδια !!!.

 

Με μια φωνή να υπερασπιστούμε τον κόπο, τον μόχθο και τα δίκαιά μας ως ανθρώπων, υπάρχει η άμεση απάντηση: άπλωμα της οικονομικής βάσης, κοινωνία της πλατιάς γνώσης, εργασία από όλους για όλους, για να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας και την κοινωνία μας από την διεθνή συμμορία των ληστών.  

Ιουλίου 15, 2009

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΒΙΟΤΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΚΑΙ Η ΦΥΣΗ

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΒΙΟΤΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΚΑΙ Η ΦΥΣΗ

 

Η θεωρία των βιοτικών αναγκών είναι θεωρία της φύσης. Διαλαμβάνει την φύση και τους νόμους της ως τους κεντρικούς νόμους που καθορίζουν και την ανθρώπινη ύπαρξη.

Για την θεωρία των βιοτικών αναγκών  ο άνθρωπος είναι ένα κομμάτι της φύσης και ορίζεται από τους φυσικούς νόμους . Ο άνθρωπος είναι μέρος της φύσης και για τον λόγο αυτό η έννοια περιβάλλον (αυτή δηλαδή που ουσιαστικά και ασυναίσθητα πολλές φορές διαχωρίζει τον άνθρωπο από την φύση) είναι άχρηστη και καταδεικνύει αρνητικούς βλακώδεις και εξωπραγματικούς διαχωρισμούς. Μιλάμε για το «περιβάλλον» και η έννοια καταδεικνύει την πεποίθηση ότι άλλη είναι η φύση του ανθρώπου, αυτή στην οποία βιώνει και ενεργεί και κάτι διαφορετικό και διακριτό είναι το «περιβάλλον». Η διάκριση αυτή είναι κλασσική στον άνθρωπο της πόλης και έχει άμεση σχέση με τις δομές του καπιταλισμού και της αγοράς του.

          Ας αφήσουμε όμως την βλακώδη παραφροσύνη του καπιταλισμού για να επιστρέψουμε στον βιοτισμό. Είναι ευνόητο ότι η φύση αποτελεί ένα αναπόσπαστο σύνολο ακόμα και ένα σύστημα νόμων και δυνάμεων. Κομμάτι της και εξαρτώμενο αυτής είναι ο άνθρωπος. Η επινόηση μηχανισμών που αφορούν την φύση δεν έφερε καμία νίκη στον άνθρωπο και μάλιστα οριστική … ο δρόμος είναι μακρύς. Στην πραγματικότητα ο άνθρωπος δεν μπορεί να νικήσει την φύση, απλά μπορεί να ελέγχει μερικές από τις συνέπειες της ενέργειας, που ενυπάρχει σε αυτή και να αξιοποιεί προς όφελός του άλλες. Αυτό δεν σημαίνει ότι διαχωρίζεται από τη φύση, ότι αποτελεί μία ετερότητα σε σχέση με αυτή. Η φύση πολυποίκιλα τον ελέγχει και τον καθορίζει καθώς  ως έμβιο ον υπακούει αδήριτα σε όλους τους φυσικούς νόμους της οντότητάς του. Η φύση είναι το μεγαλύτερο «κράτος» για τον άνθρωπο, είναι αυτή που καθορίζει την ζωή του μέσα από τους νόμους της. 

          Ας πάμε λοιπόν στο επόμενο στάδιο της κοινωνικής διάρθρωσης: την πολιτική για την φύση στο μέρος που ο άνθρωπος μπορεί να χαράξει τέτοιες πολιτικές.

          Η υπάρχουσα κατάσταση είναι γνωστή σε όλους και καθορίζεται από τις παραγωγικές λογικές του καπιταλισμού και των καπιταλιστών. Η φύση και ο άνθρωπος μαζί είναι για τους καπιταλιστές αντικείμενα προς εκμετάλλευση. Η λειτουργία και η ιδεολογία είναι σαφής και δεδομένη: εκμετάλλευση των πάντων, εκμετάλλευση ανθρώπου (και της φύσης του) από άνθρωπο. Ισως επειδή η φύση δεν έχει στόμα να μιλήσει άμεσα, επειδή δεν της αναγνωρίζονται δικαιώματα ούτε ικανότητα δικαίου και δεν έχει χέρια για να πνίξει άμεσα μερικούς, ούτε μπορεί να διαχωρίσει ανάμεσα σε καλούς και κακούς, κατέστη ιδιαίτερα πρόσφορη για εκμετάλλευση.

Εδώ η θεωρία των βιοτικών αναγκών μπορεί να προσφέρει την τομή της αλήθειας: Ο άνθρωπος μπορεί να μετέχει της φύσης αξιοποιώντας τις δυνατότητές, της εφόσον η χρήση αυτή γίνεται για την κάλυψη βιοτικών του αναγκών και μόνο. Τα υπόλοιπα είναι καταστροφικά, όπως καταστροφική πολύπλευρα είναι και η υπερεκμετάλλευση αυτής. Είναι καταστροφική η κατανάλωση οξυγόνου και φυσικών πόρων για να παράγονται βιομηχανικά σκουπίδια που δεν καλύπτουν βιοτικές ανάγκες. Είναι καταστροφική η ξύλευση των δασών για να παράγεται χαρτί ή η εκχέρσωσή τους για να παράγονται βιομηχανικά προϊόντα ή να δημιουργούνται τεράστιες ιδιοκτησίες. Η πολιτική θέση είναι σαφής: η φύση είμαστε όλοι μας, η φύση ανήκει σε όλους εξίσου. Κατά συνέπεια η φύση δεν μπορεί να ανήκει σε κανένα ατομικά ή να την εκμεταλλεύεται κανένας ατομικά.

Η πρακτική της πολιτικής οικονομίας του βιοτισμού είναι επίσης σαφής: παράγω τις βιοτικές μου ανάγκες και τις παράγω με τον τρόπο αυτό που δεν επιβαρύνει καθόλου την φύση σε οποιοδήποτε επίπεδο. Εάν δεν έχω ως ανθρωπότητα αυτές τις τεχνικές προσπαθώ να τις ανακαλύψω και μέχρι τότε δεν παράγω ή παράγω όσο λιγότερο μπορώ για να μπορέσω να κληροδοτήσω στις επόμενες γενιές ένα βιώσιμο πλανήτη. Οι παραπάνω τεχνικές και δεξιότητες δεν ανήκουν επίσης σε κανένα ξεχωριστά, αλλά, αφού αφορούν την φύση ανήκουν επίσης σε όλη την ανθρωπότητα.

Οι βλακοπαράφρονες του καπιταλισμού, τα ζώα των υψηλών βαθμίδων της άθλιας πυραμίδας, υποστηρίζουν ότι με την βιοτεχνολογία μπορούμε να ξεπεράσουμε την φύση. Αυτό που ουσιαστικά κάνουν είναι να επιταχύνουν ή να διαστρέφουν την εξέλιξη των οντοτήτων που συναπαρτίζουν την φύση. Δεν είμαι δαρβινιστής, αλλά είναι βέβαιο ότι μέσα στην γήινη σφαίρα λειτουργούν κανόνες εξέλιξης των ειδών, αλλά και των ίδιων των φυσικών δυνάμεων. Είναι επίσης βέβαιο ότι δεν μπορούμε να συλλάβουμε με τα αισθητήριά μας και την μέχρι σήμερα γνώση μας το σύνολο της λειτουργικής και οντολογικής υπόστασης του πλανήτη, ούτε καν τον μηχανισμό του, τις δυνάμεις τις και τις αιτίες δημιουργίας τους, πάρα μόνο αρκούμαστε σε χονδροειδείς διαπιστώσεις. Κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος ποια εξελικτική διαστροφή και εξέλιξη θα προκαλέσουν τα προϊόντα της βιοτεχνολογίας, ποια θα είναι η «αντίδραση» στο σύστημα δυνάμεων που ονομάζεται φύση. Μέλημα των παραγωγών βιοτεχνολογίας δεν είναι βέβαια η κάλυψη βιοτικών αναγκών των ανθρώπων, αυτό είναι το μέσο που τους οδηγεί στο κέρδος και στην κυριαρχία επ’ αυτών και την εκμετάλλευσή τους. Κανείς δεν γνωρίζει, εάν μετά από χρόνια καλλιέργειας μεταλλαγμένων φυτών δεν θα αναπτυχθούν «χαλύβδινα ανίκητα όντα», κανείς δεν γνωρίζει πως τα υπάρχοντα όντα συμβάλλουν στην διατήρηση της ζωής και στην συγκράτηση φυσικών δυνάμεων, κανείς δεν έχει συλλάβει καν την δύναμη της εντροπίας ή την δύναμη εξέλιξης των μεταλλαγμένων οντοτήτων. Κάποιοι έχουν μετατρέψει τον πλανήτη σε ένα τεράστιο και μη δυνάμενο να ελεγχθεί πείραμα, βλάκες του καπιταλισμού που δεν γνωρίζουν, δεν μπορούν να συλλάβουν, ούτε νοιάζονται για τις συνέπειες. Η παραφροσύνη τους πρέπει να ελεγχθεί και να εκμηδενιστεί μαζί με τους ίδιους. Ουσιαστικά εκμεταλλεύονται τις ανθρώπινες βιοτικές ανάγκες δημιουργώντας τεχνητές βιοτικές ανάγκες για να τις καλύψουν μέσα από την ματαιοδοξία της πυραμίδας και των ορισμών της.

          Δεν είμαι οπαδός του πρωτογονισμού, δεν είμαι πριμιτιβιστής, το αντίθετο, αλλά αυτό το αντίθετο ορίζεται από τον σεβασμό στην φύση, από την αντίληψη ότι είμαστε κομμάτια της και δεν μπορούμε να την παραδώσουμε προς εκμετάλλευση σε κανένα γιατί έτσι την χάνουμε και χάνουμε την ίδια την ζωή μας και κανείς δεν θα μας συγχωρήσει για αυτό.

          Ας διαφύγουμε λοιπόν από την βλακώδη καπιταλιστική λογική και ας χτίσουμε το μέλλον μας μέσα από την φύση μας.  

Ιουνίου 24, 2009

Η ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Η ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

ΛΑΪΚΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ Α-ΛΑ Ν.Δ. : ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΑΙΣΧΟΣ ΤΩΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΝ ΚΑΘΑΡΜΑΤΩΝ

 Α.    Ακουγα σήμερα τον Π. Δούκα της Ν.Δ. να εισάγει τον κατ’ αυτόν «λαϊκό καπιταλισμό», ως πρόγραμμα – πρόταση της Ν.Δ. στην κοινωνία για τα επόμενα χρόνια. 

Είπε ο πρώην υπουργός και βατοπεδιστής βουλευτής της Ν.Δ. ότι το σχέδιο είναι να μετοχοποιηθεί το σύνολο της περιουσίας του δημοσίου και να μοιραστούν οι μετοχές σε όλους τους Ελληνες. Αυτοί/εμείς θα μπορούμε, λέει, μετά από ένα χρονικό διάστημα να τις πουλήσουμε … . 

Πρότεινε δηλαδή, ο διαπιστωμένος πράκτορας του παγκοσμιοποιημένου υπερ-κεφαλαίου,  την μετοχοποίηση της δημόσιας, κοινής περιουσίας των Ελλήνων με την ενσωμάτωση σε αξιογραφικούς τίτλους,  του μέρους που αντιστοιχεί στον καθένα και την εφεξής δυνατότητα ατομικής διαπραγμάτευσης και μεταβίβασής της.

       Θεωρητικά, το σχέδιο Δούκα/Ν.Δ. θα μπορούσε να επιφέρει την άμεση υλοποίηση της κοινωνικής συνιδιοκτησίας πάνω στα κοινά δημόσια πράγματα. Υπό την έννοια αυτή θα μπορούσε να επιφέρει και την κοινωνική διοίκηση της δημόσιας περιουσίας.

       Η ανάλυση όμως της πρότασης καταδεικνύει και αποδεικνύει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο τους σκοπούς των σκοτεινότερων κέντρων αποφάσεων της δεξιάς στον πλανήτη. Ο Π. Δούκας είναι γνωστός «μέτοχος» των απόψεών της και χρόνια υπάλληλός της.

 

Β.    Πρώτα από όλα πρέπει να επισημανθεί η πάγια και πολυετής επίθεση του νεοφιλελευθερισμού (στην πραγματικότητα των «αφεντικών» του πλανήτη) στο κράτος και τις δομές του. Σκοπός του νεοφιλελευθερισμού ήταν και είναι ένα μικρότερο ή ελάχιστο κράτος, με παράλληλη μετάβαση των παραγωγικών και λειτουργικών δυνατοτήτων του στους ιδιώτες, ώστε να καταστούν αυτοί ξανά «το κράτος». Οι τελευταίοι σκοπούν με την τακτική αυτή στην περαιτέρω ιδιωτική επιχειρηματικοποίηση και ιδιοκτησία της κοινωνικής δραστηριότητας και στην πραγματικότητα της ίδιας της ζωής, της βίωσης του ανθρώπου και στην ατομική κερδοφορία.

       Όπως έχω εξηγήσει η κερδοφορία κάποιων σημαίνει ζημία κάποιων άλλων, αφού το παραγόμενο είναι πάντοτε μέγεθος πεπερασμένο και συγκεκριμένο.

       Η σκοπιμότητα αυτή λαμβάνει ως πρόταση την ακραία της μορφή, μέσα από αυτή την πρόταση ιδιωτικοποίησης / μετοχοποίησης του κράτους.

 

Γ.    Τι είναι το «κράτος»; Το «κράτος» είναι ένα πολιτειακό μόρφωμα που συγκροτεί μία ευρεία κοινωνική ανθρώπινη βάση σε ένα οργανωμένο σύνολο θεσμών που ρυθμίζουν με σειρά κανόνων την ανθρώπινη ζωή και την κοινωνική συμβίωση.

       Το «κράτος» ή «πολιτεία» αποτέλεσε στην ανθρώπινη ιστορία τον κορυφαίο από πλευράς ισχύος κοινωνικό θεσμό (αφού αποτελεί συνισταμένη της ισχύος πολλών). Ανάλογα με τα δομικά συστατικά του εκάστοτε πολιτεύματος (το πολίτευμα αποτελεί το λειτουργικό θεσμικό πλαίσιο-μηχανισμό του κράτους) το κράτος εξέφραζε, εκφράζει, λειτουργούσε και λειτουργεί σύμφωνα με την θέληση ενός ή περισσοτέρων ανθρώπων που βιώνουν σε ένα συγκεκριμένο κατά διαστάσεις κοινωνικό πλαίσιο. Η πολυποίκιλη διάσταση και διαφοροποίηση του λειτουργικού μηχανισμού και πλαισίου  του κράτους (: του πολιτεύματος) είναι τεράστια και εκτείνεται από τις μοναρχικές μονοκρατορίες έως τις πραγματικές δημοκρατίες ολικής κοινωνικής και πολιτικής ισότητας (όπου και όταν αυτές επέτυχαν να πραγματοποιηθούν).

 

Δ. Στην πραγματικότητα το κράτος ως θεσμική δυνατότητα επιβολής βούλησης υπάρχει πάντα και παντού, ακόμα και στην αταξική κοινωνία ή στο μη-κράτος του αναρχισμού. Η θέσμιση του μη-κράτους περικλείει η ίδια μία συνολική επιβολή βούλησης και μία σειρά μηχανισμών-θεσμών που το εξασφαλίζουν. Στην πραγματικότητα το κράτος είναι σύμφυτο συνεπαγόμενο της κοινωνικής συμβίωσης. Αρκεί να στεφτείτε ότι η ίδια η οικογένεια αποτελεί ένα «κράτος», ένα σύνολο θεσμών που ρυθμίζουν την συμβίωση σε αυτή. Το ίδιο σύνολο θεσμών είναι αναγκαίο και για τον ίδιο τον άνθρωπο, αποτελεί ικανοποίηση μιας σειράς κεφαλαιωδών βιοτικών του αναγκών και έκφρασή τους. Το «κράτος της οικογένειας» θεσμίζει την απαγόρευση στο μικρό παιδί να βγει γυμνό στο κρύο ή να μην φάει φαγητό διότι θα πεθάνει. Το ίδιο «κράτος» θεσμίζει την «απαγόρευση» του να καταναλώνει ένα μέλος όλη την τροφή και τα υπόλοιπα να λιμοκτονούν … . Είναι σαφές ότι η εξυπηρέτηση των βιοτικών αναγκών του ανθρώπου εκφράζεται μέσα από την διαμόρφωση- θέσμιση κανόνων που τις εξυπηρετούν. Ακόμα και ο μόνος άνθρωπος, ο μοναχικός λύκος της στέπας, θεσμίζει σύμφωνα με τις βιοτικές του ανάγκες, μέσα από το ίδιο το βιολογικό πλαίσιο του όντος που αποκαλείται άνθρωπος, το δικό του «κράτος», το δικό του θεσμικό πλαίσιο ζωής.

 

Ε.    Το ζήτημα και το ζητούμενο δεν αφορά λοιπόν το ίδιο το κράτος, καθώς αυτό είναι βιοτικό σύμφυτο, αλλά τον λειτουργικό μηχανισμό του, τον μηχανισμό που διαμορφώνει το θεσμικό πλαίσιο : το πολίτευμα. Το πολίτευμα είναι αυτό που μπορεί να εκφράζει και να καθορίζει το σύνολο των επιμέρους θεσμικών μηχανισμών, το εάν το κράτος θα αποτελεί έκφραση της βούλησης ενός, λίγων, περισσότερων ή όλων. Το ίδιο το πολίτευμα καθορίζει και τους μηχανισμούς προσδιορισμού, έκφρασης και υλοποίησης της βούλησης του κράτους, την ποιότητα και την ποσότητα της «βίας», η οποία είναι σύνδρομη του κράτους ως καθεστώτος βούλησης (στον βιοτισμό η βία εξαντλείται στην βίωση, στις ανάγκες της ζωής). Το κορυφαίο συνεπώς στοιχείο είναι αυτό του πολιτεύματος, ως του κεντρικού λειτουργικού μηχανισμού του κράτους.

       Το κράτος, ως θεσμικό σύνολο βιοτικής βούλησης, είναι μία βιοτική ανάγκη, κάτι το ουσιαστικά αναπόφευκτο. Το «πολίτευμα» είναι αυτό που καθορίζει την ζωή και την κοινωνική συμβίωση, αυτό ουσιαστικά δομεί και χρωματίζει το κράτος. Το ίδιο το «πολίτευμα» είναι αυτό που στην ουσία αφορά τους ανθρώπους και τις κοινωνίες τους, γιατί τόσο το «κράτος», όσο και το «πολίτευμα» δεν αποτελούν στην πραγματικότητα τίποτα, εξαφανίζονται και δεν έχουν καμία υπόσταση, ούτε καν εννοιολογική οντότητα, εάν δεν υφίστανται οι άνθρωποι και οι κοινωνίες τους. Οι αποστειρωμένες, δήθεν επιστημονικές, προσεγγίσεις των φαινομένων, η οντολογία τέτοιων θεσμών, η δήθεν επιστημοσύνη που φαινομενικά μόνο περικλείουν, είναι όχι μόνο ένα τεράστιο λάθος, αλλά και μια κραυγαλέα διαστροφή, που εξυπηρετεί τα κατεστημένα και τις εξουσίες, δημιουργεί «καθεστώτα» τα οποία διαστρέφουν το νόημα της ζωής και την ανθρώπινη αξία και οδηγούν την ανθρωπότητα στην μη-γνώση.

      

ΣΤ.    Ο βιοτισμός έρχεται να καταργήσει τις ψευδο-οντολογίες, τις τεχνητές διαμορφώσεις εννοιών που θεσμίζονται για να λειτουργούν ως δήθεν επιστημονικά και κοινωνικά «αυθύπαρκτα» και προδεδομένα με «μεταφυσική» ισχύ. Στον βιοτισμό όλα ξεκινούν από τα βιολογικά χαρακτηριστικά του όντος που λέγεται άνθρωπος και από την ίδια του την ζωή. Δεν δημιουργούμε νομικά και θεσμικά πλάσματα ως αυθύπαρκτες οντότητες. Το «κράτος» ταυτίζεται με την βιολογική φύση/ταυτότητα του ανθρώπου. Το «πολίτευμα» αποσκοπεί στην ίση έκφραση, κάλυψη και ικανοποίηση των βιοτικών αναγκών όλων των ανθρώπων που βιώνουν σε ένα τόπο και χρόνο και συγκροτούν μια κοινωνία.

       Η θεσμική ανισότητα δια μέσου του πολιτεύματος και του συνόλου των μηχανισμών του, είναι μία καθαρή διαστροφή, αφού δημιουργεί εκ των προτέρων και έξω από την φύση του ανθρώπου μία σειρά παραγόντων που μεταβάλουν την βιοτική ικανότητα του καθενός, στερούν από κάποιους και ενισχύουν σε κάποιους άλλους, την δυνατότητα κάλυψης των βιοτικών τους αναγκών ατομικών και ταυτόχρονα και κοινωνικών (αφού το δεύτερο στην κοινωνία των θεσμικών πυραμίδων καθορίζει σε μεγάλο βαθμό και οπωσδήποτε επηρεάζει το πρώτο). Πρέπει να εννοήσουμε ότι το παιδί του ανέργου δεν έχει την ίδια κάλυψη βιοτικών αναγκών (ατομικών και κοινωνικών) με το παιδί του ζάμπλουτου και αυτό είναι μία κραυγαλέα θεσμική ανισότητα. Την ίδια ώρα που ο ένας θα διασκεδάζει ή θα σπουδάζει σε ένα καλό εκπαιδευτικό ίδρυμα, ο άλλος θα του κάνει τον σερβιτόρο ή τον σωφέρ. Στην πραγματικότητα τα δύο αυτά παιδιά θα ζήσουν μια εντελώς διαφορετική ζωή, εάν το παιδί του ανέργου ζήσει και αυτό που θα κάνει λέγεται ζωή και όχι συνεχής αγώνας κάλυψης βιοτικών και σύμφυτων με αυτές αναγκών. Το θεσμικό πλαίσιο της κοινωνίας, το «πολίτευμα» της κοινωνίας ως έχει, δημιουργεί θεσμικές ανισότητες μεταξύ δύο ανθρώπων που φέρουν τα αυτά βιολογικά χαρακτηριστικά : είναι άνθρωποι.

 

Ζ.    Στον σύγχρονό μας πολιτευματικό μηχανισμό της έμμεσης ψευδο-δημοκρατίας αστικού τύπου, η οποία εκφράζει στην ουσία τον ισχύοντα μηχανισμό παραγωγής/ κάλυψης βιοτικών αναγκών:  τον καπιταλισμό, υφίσταται ένα πλαίσιο αγαθών, που είτε έχουν αφαιρεθεί από την εκμεταλλευτική προσέγγιση και την ατομική ιδιοκτησία είτε θεωρείται πως αποτελούν συλλογική κοινωνική (συν)ιδιοκτησία. Η εξέλιξη αυτή επήλθε περισσότερο ως συμβιβασμός μέσα από την σοσιαλιστική, αλλά και αστική (δεν τα διαχωρίζω διακριτά γιατί πολλές φορές ταυτίζονται και αλληλοπλέκονται αναπόσπαστα) διεκδίκηση της κοινωνικής ισότητας.

       Θεμέλιο αυτής της διεκδίκησης ήταν και παραμένει η αναγκαία συμμετοχή των ανθρώπων στους μηχανισμούς παραγωγής και πίσω από αυτή, ως κεντρικό στοιχείο, βρίσκεται η δυνατότητα περισσοτέρων να καλύπτουν τις βιοτικές τους ανάγκες. Η ανάπτυξη της τεχνολογίας πολλαπλασίασε την παραγωγή αγαθών και ο καπιταλισμός έπρεπε κάπου να τα διαθέσει μέσω του μηχανισμού της αγοράς. Αυτό αύξησε την βιοτική επάρκεια περισσοτέρων, οι οποίοι απεξαρτήθηκαν εν μέρει από την βιοτική εξάρτηση από την αριστοκρατία. Ως «πολλοί» απαίτησαν την δέσμευση μέρους των αγαθών και της κοινωνικής δραστηριότητας υπέρ του κοινωνικού συνόλου, ώστε να διασφαλιστεί η δυνατότητα όλων να καλύπτουν ένα μέρος των βιοτικών τους αναγκών. Στο επίπεδο της κατοχής αγαθών, τα λατιφούντια και τα τσιφλίκια μεταβλήθηκαν σε δημόσια κοινωνική ιδιοκτησία. Το ίδιο συνέβη και με μία σειρά από νέες ή παλαιές παραγωγικές δραστηριότητες. Ανάλογα με το συσχετισμό δυνάμεων και την προνοητικότητα απάντων οι άνθρωποι της αντίπερα κοινωνικής όχθης, αυτοί του υπέρ-έχειν, προέβησαν σε μία σειρά συμβάσεων και συνθηκών για να παγιώσουν θεσμικά μία κατάσταση που θα τους διασφάλιζε απέναντι στον συνεχή τους κατήφορο … .

 

Η.     Αφού το παιχνίδι της ιστορίας παίζεται όλο στις βιοτικές ανάγκες των ανθρώπων, κατάφεραν και να διασπάσουν την κοινωνία με την διάκριση δυνατότητας πρόσβασης στις βιοτικές ανάγκες και να υποσχεθούν περισσότερες για κάποιους, αλλά και να διαμορφώσουν μία οντολογική ψευδοεπιστημονική προσέγγιση των θεσμών και να παγιώσουν το δικαίωμα ιδιοκτησίας. Φωτογράφισαν θεσμικά τον κόσμο και προέβησαν σε επαναδιάταξη των θεσμικών δομών της πυραμίδας. Η πυραμίδα μπορεί να κόντυνε σε ύψος, αλλά παρέμεινε και δεν καταλύθηκε. Ο ίδιος ο μηχανισμός του καπιταλισμού τους προσέφερε μία παραγωγική κοινωνική πυραμίδα την οποία δεν άφησαν ανεκμετάλλευτη για να παγιώσουν την βιοτική εξάρτηση των ανθρώπων.

       Οι ίδιοι οι πεινασμένοι, ανήμποροι και άνισοι άνθρωποι, οι καταπιεσμένοι κολίγες και εργάτες ένοιωσαν ότι κάτι κέρδισαν και αρκέστηκαν στο να χορτάσουν την πείνα τους. Πέρασαν από το άδειο πιάτο στο γεμάτο και αποφάσισαν να «ξεκουραστούν» (βιοτική ανάγκη ανθρώπινη είναι και αυτή) αφού ο αγώνας απέναντι στα κτητικά καθάρματα δεν στοίχισε μόνο πολύ ενέργεια, αλλά και πολλές ζωές. Αρκέστηκαν λοιπόν οι κοινωνικές πλειοψηφίες σε όσα πήραν και αποφάσισαν να ζήσουν για να τα χαρούν.

 

Θ.   Με τον αυτό συσχετισμό δυνάμεων κύλησε η ανθρώπινη ιστορία τους τελευταίους αιώνες. Η κοινωνική ιδιοκτησία και ο μηχανισμός του πολιτεύματος εν γένει, έδωσε την δυνατότητα κοινής απόλαυσης κάποιων βασικών βιοτικών αγαθών.  Είναι όμως σαφές ότι η ανισότητα της φωτογραφίας, της κοινωνικής συνθήκης ή κοινωνικού συμβολαίου παρέμενε και παρέμεινε. Τα κτητικά καθάρματα, έχοντας εννοήσει την σημασία των βιοτικών αναγκών, όχι μόνο υπήρχαν, αλλά και εξακολούθησαν να ορίζουν νέες συμβατικές βιοτικές ανάγκες και κυρίως την σχετιζόμενη με αυτές θέση στην κοινωνία της πυραμίδας.

       Στο σύγχρονο γίγνεσθαι και αφού κατάφεραν να περάσουν και να επιβάλλουν ποικιλότροπα την ψευδαίσθηση ότι το κοινωνικό συμβόλαιο δυτικού τύπου είναι το καλύτερο δυνατό για όλους, ενέταξαν τους εκφραστές τους πολιτεύματος στην υπηρεσία τους και την εφευρετικότητα στην ιδιοκτησία τους. Οι αυτοματισμοί στην παραγωγή, αντί να καταλύσουν την πυραμίδα του παραγωγικού καπιταλισμού και να απελευθερώσουν τον άνθρωπο και τις κοινωνίες του, από την αναγκαιότητα της σπατάλης ζωής για την εργασία, αποτέλεσαν ιδιοκτησία των κτητικών καθαρμάτων (για αυτό έχω προτείνει θεσμούς κοινωνικής ιδιοκτησίας των εφευρέσεων).

       Η επαναφορά τους στην εξουσία άρχισε ξανά. Κατάφεραν τον πυραμιδικό κοινωνικό πολυμερισμό και διάσπαση, ξαναέφεραν την απολυταρχία των κεντρικών δομών (ως τεχνοκρατικά επαρκέστερων), επανέφεραν την απειλή της στέρησης των βιοτικών αναγκών και την συγκρισιμότητα σε σχέση με τους στερούμενους αυτές. Ο άνθρωπος έχασε την δομική παραγωγική του αξία και απλά εξυπηρετεί μηχανές που ανήκουν (υπό οιανδήποτε έννοια) σε άλλους. Σε κάθε τομέα της ζωής και της κοινωνικής δράσης καίνε και καταπατούν ακόμα και αυτό το κοινωνικό συμβόλαιο της παλαιάς φωτογραφίας.

 

Ι.     Η νέα τάξη πραγμάτων, που στην πραγματικότητα είναι η επαναφορά της παλαιάς βρίσκεται προ των πυλών. «Ιδιωτικοποιούν» τα πάντα για να τα κάνουν ξανά δικά τους, απαγορεύουν στην κοινωνική κρατική ιδιοκτησία να επεκταθεί στην κυριότητα και εκμετάλλευση νέων παραγωγικών δομών και μεθόδων, καταργούν τους κανόνες προστασίας της κάλυψης των βιοτικών αναγκών μέσα από την «ελεύθερη αγορά» (αυτή που τους ανήκει κυριαρχικά), λαμβάνουν ολοένα μεγαλύτερα μερίδια από το κοινωνικό παραγόμενο (και διαμέσου της «απελευθέρωσης αγορών και τιμών») και επιβάλλουν τον «ανταγωνισμό» ως θεωρία δημιουργώντας ξανά (νεό)δουλους ανθρώπους, που εργάζονται για αυτούς πιο πιστά και περισσότερο, για να μην αντικατασταθούν από άλλους και χάσουν την πρόσβαση στις βιοτικές ανάγκες. Οι τελευταίες  έχουν παύσει προ καιρού να αποτελούν στόχο της κοινωνικής συγκρότησης και της παραγωγικής της διαδικασίας. Ο,τι και να αναλύσει κανείς στις τακτικές τους αυτό βλέπει, αυτό διαπιστώνει. Σκοπός και σκοπιμότητά τους είναι η δική τους ισχύς, η επαναφορά τους στην κυριότητα του πλανήτη, στην κυριότητα και ανάλωση των ανθρώπων.

       Εμπόδιο στον στόχο τους αυτό αποτελεί η «κρατική» κοινωνική συνιδιοκτησία. Αποσκοπούν καθαρά στο να ξαναθέσουν υπό την ιδιοκτησία και τον έλεγχό τους, όσα διεκδίκησαν και τους πήραν οι κοινωνίες των ανθρώπων. Κατάφεραν να προβάλουν ως επιστημονικοφανές (άλλωστε αυτή ελέγχουν και το περιεχόμενο της γελοιότητας που αποκαλείται «επιστήμη» και –δήθεν- γνώση) κοινωνικό θέσφατο την ιδιωτικοποίηση των πάντων, ως πρόοδο που αυτή φέρνει τις καλύτερες ημέρες για τις κοινωνίες και τους ανθρώπους (ιδίως τους κοινωνικά αλλοτριωμένους ατομιστές που δημιούργησαν ως πρότυπα κοινωνικής επιτυχίας και υπερκάλυψης των βιοτικών αναγκών). Εργάστηκαν και εργάζονται πολύπλευρα για αυτό τον σκοπό με πλήρη επιθετικότητα σε κάθε επίπεδο, στο φως και στο σκοτάδι. Την ιδιωτικοποίηση των παραγωγικών δομών του κράτους την κατάφεραν πρόσφατα και την εξελίσουν ραγδαία και ταχύτατα.

 

Ι.Α.    Τώρα έρχονται να επιτεθούν στο σύνολο της εναπομείνασας κοινωνικής δημόσιας ιδιοκτησίας.

       Πετούν στον στερημένο και φοβικό άνθρωπο, αυτόν που στερείται ή προβλέπει ή φοβάται πως θα στερηθεί τις βιοτικές του ανάγκες, το δόλωμα της ατομικής υλοποίησης της κοινωνικής ιδιοκτησίας, «Να μοιραστούμε την περιουσία του κράτους», σου λένε και σκέφτεσαι ότι εκεί που δεν έχεις τίποτα κάτι θα αποκτήσεις !!!.

–      Αλήθεια ο πεινασμένος άνεργος και η στερημένη οικογένειά του πόσο καιρό θα είναι «μέτοχοι»;

–      Και ποιοι θα είναι αυτοί που θα αγοράσουν τις «μετοχές» τους;

–      Ποιοι θα είναι σύντομα ξανά κύριοι των πάντων, κύριοι και ιδιοκτήτες του πλανήτη ;     

      

       Σε όλα αυτά τα ερωτήματα δεν δίνει πραγματική και ουσιαστική απάντηση κανένα δεδομένο και υπάρχον πολιτικό μόρφωμα που στηρίζεται στον βανδαλιζόμενο κοινωνικό συμβόλαιο της «φωτογραφίας». Όταν η «νέα τάξη πραγμάτων» υφίσταται ως γεγονός και το έχει καταπατήσει, όλα τα υφιστάμενα και δημιουργηθέντα από το  «κοινωνικό συμβόλαιο» αυτό είναι ήδη ξεπερασμένα και ολοσχερώς ανεπαρκή (εάν ψάχνετε για τα αίτια της κατάρρευσης της σοσιαλδημοκρατίας βρήκατε απαντήσεις), αφου είναι πιστά αντίγραφα της, απότοκα και γεννήματά του.

Ούτε άμυνα χρειάζεται ή αρκεί.

Χρειάζεται συνολική κοινωνική πρόταση και αυτή την έχει μόνο ο βιοτικός κοινωνισμός, είναι η απάντηση της ζωής, είναι η απάντηση της αξίας του ανθρώπου απέναντι στην υποδούλωση και τον θάνατο που κατεργάζονται χρόνια τώρα τα κτητικά ψυχοπαθή καθάρματα. Είναι ο καθορισμός της κοινωνικής δραστηριότητας και της παραγωγικής διαδικασίας με μόνο στόχο την κάλυψη των βιοτικών αναγκών όλων των ανθρώπων.

 

       Οπου ακούτε «προτάσεις» σαν αυτές της Ν.Δ. μην τις αντικρούετε απλώς, αλλά ξεφωνίστε τους, φωνάξτε δυνατά μήπως ξυπνήσουν οι κοιμώμενοι της πυραμίδας.

 

 

Μαΐου 28, 2009

ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ, ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ, ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΑ, ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΕΣ, ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ, ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ

ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ

ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ, ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ, ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΑ, ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΕΣ, ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ, ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ, ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ, ΣΚΟΠΙΑ 

Οφείλω να ξεκαθαρίσω για κάποια πράγματα για τις απόψεις μου.

Είμαι διεθνιστής.

Τι σημαίνει όμως αυτό πραγματικά;

 

Α.        Ο όρος διεθνισμός περιλαμβάνει κατά την γλωσσολογική, γραμματολογική του ανάλυση (σε όλες τις γλώσσες: Ιnternationalism, Ιnternationalisme, Internationalismus, Ιnternazionalismo, Ιnternacionalismo, интернационализм)την έννοια του «Εθνους».

Το Εθνος ενυπάρχει στον Διεθνισμό, ως συστατικό στοιχείο του όρου, αλλά και της έννοιάς του.

Πράγματι, δεν είναι δυνατόν να κάνουμε λόγο για διεθνισμό, χωρίς να αναγνωρίζουμε το έθνος και τον ρόλο του στην ιστορία και στο «γίγνεσθαι» κάθε εποχής.

 

Β.        Ο διεθνισμός γεννήθηκε στον 18ο αιώνα σχεδόν παράλληλα με τις πολιτικές επαναστάσεις και είναι αξιοσημείωτο ότι οι φιλόσοφοι που  ενέπνευσαν τις επαναστάσεις αυτές, είναι και οι ιδρυτές του σύγχρονου διεθνισμού, με κορυφαίο τον Ζαν-Ζακ Ρουσσώ. Ο ίδιος κοινωνικός πολιτικός διεθνισμός εξάγεται στην υπόλοιπη Ευρώπη με τους πολέμους του Ναπολέοντα και είναι ταυτόσημος και παράλληλα δημιουργός των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων του 19ου αιώνα (στην Ελλάδα, ο Ρήγας Βελεστινλής, ο Ανωνυμος ο Ελλην, ο Αδ. Κοραής εκφράζουν διεθνιστικό εθνικοαπελευθερωτικό πνεύμα). Ο ίδιος επαναστατικός διεθνισμός σύντομα μετατρέπεται σε προλεταριακό επαναστατικό διεθνισμό και σχετικές είναι οι αναφορές σε αυτόν από την Α’ κιόλας «Διεθνή».

Ο διεθνισμός λοιπόν αυτός είναι ένα κίνημα αλληλεγγύης των κατατρεγμένων λαών, εθνών και ανθρώπων, που στηρίζεται στην ύπαρξη των εθνών, προβάλει το δικαίωμά τους να συγκροτούν κράτη με εθνικό χαρακτήρα και προσανατολισμό και με χαρακτηριστικά δημοκρατικής ισότητας μεταξύ των λαών, στηρίζει τους αγώνες των ανθρώπων σε κάθε τόπο για πραγματική δημοκρατία, κοινωνική ισότητα και χειραφέτηση, ελευθερία και ουσιαστικό σοσιαλισμό.

 

Γ. Υπάρχει και «άλλος διεθνισμός» και γιατί δημιουργήθηκε αυτός ο διεθνισμός;

 

Γ.1.      Για να ανακαλύψουμε τα αίτια και να βρούμε την απάντηση, θα πρέπει να εξετάσουμε την ιστορία του δυτικού κόσμου πριν την ύπαρξη του διεθνισμού αυτού, που θα μπορούσαμε κάλλιστα να τον ονομάσουμε «κοινωνικό πολιτικό διεθνισμό», ιδίως διότι σύντομα θα εννοήσουμε ότι υπάρχει και άλλος «διεθνισμός» ή «διεθνισμοί».

Ο κοινωνικός πολιτικός διεθνισμός (ο Ρουσσώ ζητούσε μια παγκόσμια δημοκρατική διακυβέρνηση με κέντρο τον άνθρωπο) είναι μία ακόμα ιστορική αντίδραση των λαών στο διάβα των αιώνων.

Ως «αντί-δράση» δεν εισάγει ένα εντελώς ρηξικέλευθο φιλοσοφικό, πολιτικό και κοινωνικό σύστημα, αλλά στρέφεται ενάντια σε κάτι προϋπάρχον, του οποίου επιχειρεί την τροποποίηση ή στην πιο επαναστατική μορφή την κατάργησή του, χωρίς ταυτόχρονα να προβάλει ή να προτείνει κάτι δομικά εντελώς διάφορο.

Σε κάθε «αντί-δράση», οι στόχοι της χαρακτηρίζονται από την εξακολούθηση τελικά της ύπαρξης των προϋφιστάμενων κεντρικών δομών ενός συστήματος, οι οποίες απλώς τροποποιούνται (π.χ. η καπιταλιστική οργάνωση της παραγωγής ενυπάρχει στον σοσιαλισμό, ο κοινωνικός διεθνισμός δεν καταργεί το κράτος και την εξουσία του, φέρνοντας κάτι εντελώς διαφορετικό ως πολιτειακό μόρφωμα).

 

Γ.2.      Του κοινωνικού πολιτικού διεθνισμού που είναι συνάμα και εθνικοπαελευθερωτικός, προϋπήρξαν άλλοι «διεθνισμοί» (οι ίδιοι «διεθνισμοί» εξακολουθούν να υπάρχουν και σήμερα).

Ο ένας κύριος προϋπάρχον «διεθνισμός» είναι ο «αυτοκρατορικός διεθνισμός», αυτός δηλαδή που ισοπεδώνει τις εθνότητες υπό το κράτος ενός προσώπου και μιας εξουσίας : του αυτοκράτορα και της αυτοκρατορικής εξουσίας.

Οι αυτοκρατορίες του 18ου αιώνα και πριν από αυτόν είχαν πράγματι ένα κεντρικό στοιχείο διεθνισμού, καταργούσαν την εθνική ταυτότητα και την όποια αξία της έναντι της «υπηκοότητας», η λήψη της οποίας και μόνο ήταν συνυφασμένη με την απόλαυση των όποιων πολιτικών δικαιωμάτων. Οι ίδιες οι αυτοκρατορίες όμως της δυτικής Ευρώπης ήταν δομημένες πάνω σε ένα εθνοτικό στοιχείο. Υπήρχε σε αυτές ένα κυρίαρχο έθνος που λειτουργούσε κυριαρχικά και σωβινιστικά έναντι των λοιπών, ήταν έθνη κατακτημένα από πολέμους. Ετσι παρά την γενική διακήρυξη της ισοτικής υπηκοότητας υπήρχε μία έντονη αντίφαση στην σχέση με την εξουσία και τα άλλα έθνη κάθε αυτοκρατορίας: υπήρχε κυρίαρχο έθνος και κατακτημένα έθνη. Υπήκοοι μεν, μη ίσοι δε, ήταν οι άνθρωποι των αυτοκρατοριών.

 

Ενας άλλος προγενέστερος διεθνισμός ήταν αυτός της ιμπεριαλιστικής αποικιοκρατικής δράσης. Ο διεθνισμός αυτός, που υφίσταται και στις μέρες μας εντονότατα και ισχυρότατος και περιγράφεται υπό τον όρο «παγκοσμιοποίηση», περιελάμβανε και πάλι την εθνική ισοπέδωση υπό το κράτος ενιαίων μοντέλων νόμων και διοίκησης που φτιάχνονταν για να εξυπηρετούν συγκεκριμένες δραστηριότητες και κοινωνικές εξουσιαστικές δομές.

Η ομογενοποίηση των μηχανισμών εξουσίας και διοίκησης σε σειρά εθνών, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη εθνικές και τοπικές ιδιαιτερότητες, αποτελούσε ένα «αποικιοκρατικό διεθνισμό», που όχι μόνο δεν εξαλείφθηκε από τον πλανήτη, αλλά εξακολουθεί να υφίσταται.

Εάν λοιπόν θέλει κάποιος να αναλύσει τι είναι η παγκοσμιοποίηση θα πρέπει να στραφεί στο παρελθόν για να εννοήσει την προέλευση και τους σκοπούς της.

 

Γ.3.      Αντίδραση και ευθεία απάντηση στους παραπάνω «διεθνισμούς» είναι ο «κοινωνικός πολιτικός διεθνισμός» του 18ου αιώνα και των αιώνων που ακολούθησαν.

Για αυτό έχει και τα αντίστοιχα χαρακτηριστικά:

–           ανάγει τον άνθρωπο σε κεντρικό στοιχείο της κοινωνίας και όλων των μηχανισμών της και διακηρύσσει την ισότητα σε όλα τα επίπεδα της ανθρώπινης κοινωνικής δράσης.

–           καταργεί τους τίτλους ευγενείας, μάχεται και καταργεί την δουλεία, διακηρύσσει την ισότητα στην κοινωνική συμμετοχή και στην κατοχή των μέσων παραγωγής, τα οποία ανήκουν στην κοινωνία και εξυπηρετούν κάθε άνθρωπο.           

–           ανάγει το έθνος σε κεντρικό στοιχείο οργάνωσης σε πολιτειακή κρατική οντότητα (έναντι της αυτοκρατορικής ή βασιλικής εξουσίας)

–           τα κράτη συγκροτούνται με απόφαση των ομοεθνών ανθρώπων και όχι ως φέουδα, τιμάρια, λατιφούντια ή αυτοκρατορικά εδάφη.

–           ονομάζει τους ανθρώπους που ζουν στα όρια της οντότητας αυτής ίσους πολίτες και όχι υπηκόους.

–           καθιερώνει την ισονομία και την ισοπολιτεία

–           δημιουργεί σύνορα απαραβίαστα και φυλασσόμενα, όπου τηρούνται οι νόμοι που αποφασίζει (έστω στρεβλά) το έθνος, σε αντίθεση με την αποικιοκρατία της ομογενοποίησης.

–           δημιουργεί «εθνικές» περιουσίες, κοινόχρηστα πράγματα και συλλογικές κοινωνικές οντότητες και θεσμούς.

–           αναγνωρίζει την ισότητα μεταξύ των ανθρώπων αλλά και των εθνών και μάχεται για την απελευθέρωση αυτών με τους πιο πάνω κοινωνικούς και πολιτικούς όρους, χωρίς την θέληση να επιβάλλει ομογενοποιημένους κανόνες.

Πολλά τα κεντρικά, τα κύρια χαρακτηριστικά του κοινωνικού πολιτικού διεθνισμού, αλλά ακόμα και όσα γράφονται πιο πάνω στρέφονται γύρω από τα ανωτέρω, από κεντρικές θεωρίες που δημιουργήθηκαν και ως αντίδραση σε όσα ταλάνιζαν τον κόσμο και τους ανθρώπους των αυτοκρατοριών και των βασιλείων». Αλλωστε, κάθε ένα από τα ανωτέρω αποτελεί απάντηση – αντίδραση στα χαρακτηριστικά του ισοπεδωτικού διεθνισμού που προϋπήρχε.    

 

Γ.4.      Αφού οι αυτοκράτορες και οι βασιλείς (και κοντά σε αυτούς και οι καπιταλιστές) έχασαν σε πολλά πεδία την μάχη από τον κοινωνικό πολιτικό διεθνισμό, ιδιαίτερα μέσα στον 19ο και 20ο αιώνα, αντέδρασαν αρχικά με ένα τακτικό ελιγμό για να διασώσουν την θέση τους στο πολιτικό και κοινωνικό προσκήνιο.

Εφηύραν και στήριξαν τον «εθνικισμό». Προέβαλλαν δηλαδή το εθνικό στοιχείο ως το μοναδικό και κυρίαρχο για την συγκρότηση ενός κράτους, απαλείφοντας τις κοινωνικές και πολιτικές διαστάσεις του αντιπάλου τους «κοινωνικού πολιτικού διεθνισμού». Οντας πιο εύπεπτος για τις κοινωνίες και αποδίδοντας στους ανθρώπους a priori ανώτερα χαρακτηριστικά και δικαιώματα λόγω εθνικής προέλευσης, ο εθνικισμός έγινε εύκολα αποδεκτός από πολλές κοινωνίες, ενώ παράλληλα διατήρησε την πυραμοδοειδή ιεραρχική οργάνωση των κοινωνιών και τις εξουσιαστικές ανισότητες (άλλωστε αυτές είναι στην ουσία τους terra incognita ή και verba dei για τους εθνικιστές).

Με την απουσία των κοινωνικών και πολιτικών χαρακτηριστικών ούτε οι δομές εξουσίας αντικαταστάθηκαν και οι άνθρωποι υποκλήθηκαν μπροστά στους «εθνικούς» στόχους και σκοπούς, όσο οδυνηροί και άδικοι και να ήταν, υποκλινόμενοι μπροστά στην νέα μαζική «θρησκεία». Αλλωστε ο εθνικισμός προβάλει φυλετικά δικαιώματα έναντι των ανθρωπίνων. Ανθρωποι και έθνη, οδηγήθηκαν σε άγριους πολέμους για την επιβολή και επιβεβαίωση της απροσδιόριστης και μη πολιτικά εξετάσιμης φυλετικής ανωτερότητας.

 

Γ.5.      Το σχέδιο βέβαια για τους ισχυρούς εμπνευστές του, δεν ήταν και δεν είναι η συγκρότηση ανεξάρτητων εθνικών οντοτήτων, αλλά η χρησιμοποίηση του εθνικισμού για την ήττα του κοινωνικού πολιτικού διεθνισμού των ίσων ανθρώπων και λαών και η επαναφορά στο προγενέστερο για αυτούς καθεστώς, στα αυτά κυριαρχικά σχέδια και καταστάσεις, που προϋπήρχαν της Γαλλικής και των μετέπειτα επαναστάσεων (κύρια της Σοβιετικής, που εξέφρασε τον προλεταριακό διεθνισμό).

Στόχος τους ήταν και παραμένει η απαλλαγή από τους ενοχλητικούς κοινωνικούς και πολιτικούς επαναστάτες.

Βλέποντας κανείς την ιστορία από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης και μετά, ανακαλύπτει πως πρόκειται για οργανωμένο σχέδιο στο οποίο το πλανητικό ολιγαρχικό κατεστημένο προβάλλει το εθνικιστικό στοιχείο για να στραφεί και να διαλύσει το κοινωνικό και πολιτικό. Σοβιετική Ενωση, Γιουγκοσλαβία,  Γερμανία και όπου αλλού υπήρξε πολιτικός  και κοινωνικός αντίπαλος, υπήρξαν πόλεμοι ήταν βασισμένοι στον «εθνικισμό» που παρουσιάστηκε ως δικαίωμα αυτοδιάθεσης των λαών (σ.σ. μόνο εθνικής βέβαια και με απαγορευτικό για πολιτική και κοινωνική χειραφέτηση των ανθρώπων).

Αυτά, ενώ παράλληλα και εντελώς αντιφατικά έτρεχε από τους ίδιους το σχέδιο της ομογενοποιημένης παγκοσμιοποίησης !!!.

Ο «εθνικισμός» λοιπόν είναι όργανο και όχι σκοπός για αυτούς. Σκοπός τους είναι οι αυτοκρατορίες και η ιμπεριαλιστική αποικιοκρατία της παγκοσμιοποίησης με τη νίκη απέναντι στον κοινωνικό και πολιτικό διεθνισμό.

 

Γ.6.      Δομημένος ως αντίδραση σε όλα αυτά, ο κοινωνικός πολιτικός διεθνισμός, δεν είχε στην πραγματικότητα το δικό του μοντέλο οργάνωσης με τους δικούς του νέους θεσμούς. Οντας ταυτισμένος με τον σοσιαλισμό, έφερε τα δικά του προβλήματα ταυτότητας και θέσης απέναντι στον άνθρωπο και την οργάνωση των κοινωνιών. Ιμπεριαλισμός από την μία και εθνικισμός από την άλλη, συμπίεσαν ουσιαστικά τις επιλογές του και έφτασε να χρησιμοποιεί τις ίδιες απόλυτα μεθόδους με τους αντιπάλους του για να επιβιώσει: πολέμους, επεκτατισμούς, ιμπεριαλισμούς ακόμα και εθνοτικές διακρίσεις.

Είναι σαφές ότι ο Ναπολέων και ο Χίτλερ στράφηκαν κατά της τσαρικής Ρωσίας και της Ε.Σ.Σ.Δ. , αντίστοιχα, για εντελώς διαφορετικούς λόγους, όμως απέτυχαν (και πολιτικά) γιατί χρησιμοποίησαν τα ίδια μέσα !!!.

            Οι στόχοι έγιναν περαιτέρω ασαφείς, μπερδεύτηκαν, αλληλοαναιρέθηκαν και χάθηκαν μέσα από τις εξουσιαστικές δομές και τις ταυτίσεις με το παρελθόν.

 

Γ.7.      Η παγκοσμιοποίηση  και η δημιουργία αυτοκρατοριών εξακολουθεί να αποτελεί στόχο της διεθνούς ολιγαρχίας, είναι το σχέδιο της ολικής πολιτικές επαναφοράς και παλινόρθωσης με τον αόριστο τίτλο «Νέα Τάξη Πραγμάτων» (που δεν είναι βέβαια νέα, αλλά παλιά).

Την προσπάθεια της δημιουργίας αυτοκρατοριών, πέρα από τις Η.Π.Α., την ανακαλύπτουμε σταθερά και στην Ευρώπη, με τους μηχανισμούς της Ευρωπαϊκής Ενωσης και το ιδεολόγημα της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και της Ευρωπαϊκής ιδέας (;!!!). Αφού τελείωσαν με τον κοινωνικό πολιτικό διεθνισμό επιχειρούν την αυτοκρατορική σύμπραξη λαών και εθνών με «ευρωπαϊκή υπηκοότητα» και την κοινότητα νόμων, μοντέλων, δικαιωμάτων με την κτήση της υπηκοότητας σε κοινωνίες που τα πράγματα και τα ουσιαστικά βιοτικά δικαιώματα των πολιτών απέχουν παρασάγγας (π.χ. Βουλγαρία, Τουρκία έναντι Γερμανίας, Γαλλίας, Μ. Βρετανίας).

Στόχος βέβαια και σκοπός της «ένωσης» δεν είναι κοινωνικός και πολιτικός εξισωτικός και απελευθερωτικός των ανθρώπων, ούτε καν γράφεται κάτι τέτοιο στα καταστατικά  κείμενά της. Επομένως η Ε.Ε. δεν αποτελεί ούτε καν μηχανισμό ή θεσμό κοινωνικού πολιτικού διεθνισμού, αλλά ιμπεριαλιστικό μηχανισμό αυτοκρατορικού τύπου. Κρίσιμο για την κατανόηση των επιδιώξεων της Ε.Ε. και των ιμπεριαλιστών είναι το παράδειγμα της Γιουγκοσλαβίας. Ενώ το Σύνταγμά της ήταν απόλυτα συμβατό με αυτό της Ε.Ε. (ιδίως ως ομόσπονδο κράτος), αντί να προσκληθεί να μετάσχει στην Ε.Ε., διαλύθηκε με την προβολή εθνικισμών (!!!), ενώ οι πραγματικοί λόγοι ήταν αμιγώς πολιτικοί (μην ξεχνάμε ότι η Γιουγκοσλαβία ήταν κράτος κοινωνικού πολιτικού διεθνισμού). 

 

Γ.8.      Δεν είναι βέβαια η 1η προσπάθεια επαναφοράς.

Από την «Κοινωνία των Εθνών», μέχρι τον Ο.Η.Ε. και ακόμα σε πιο επιθετικούς μονομερείς μηχανισμούς όπως το Δ.Ν.Τ. και τον Ο.Ο.Σ.Α. και μία σειρά άλλων μηχανισμών, στόχος τους είναι η επαναφορά στο προ του 1789 καθεστώς.

Για τον λόγο αυτό στους μηχανισμούς αυτούς επιλέγονται αυστηρά και αποκλειστικά πρόσωπα μαριονέτες, υπηρέτες των σκοπών των ολιγαρχιών. Οι σκοποί της ιμπεριαλιστικής αυτοκρατορικής αποικιοκρατίας και των μηχανιμών της αποκαλύπτονται από την ίδια την συμπεριφορά της. Ετσι όταν ο Ο.Η.Ε., δομημένος στον συμβιβασμό της παγκόσμιας ισορροπίας, αρνήθηκε να λειτουργήσει και να αποφασίσει υπέρ των συμφερόντων της παγκόσμιας ολιγαρχίας με την προβολή «βέτο», παραμερίστηκε και ανέλαβε το «έργο» το ΝΑΤΟ (περίπτωση Ιράκ).  

           

Γ.9.      Ο δικός μας κοινωνικός πολιτικός διεθνισμός, πολεμιέται βάναυσα από παντού, ως «αντί-δράση» δεν έχει συγκροτημένο μοντέλο, παρά μόνο γενικές αρχές και μέχρι να εμπεδώσουμε ίσως τον βιοτισμό είναι δύσκολο να βρει τέτοιο. Ομως οφείλουμε να του προσδώσουμε, πέρα από τα ανωτέρω, κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά για να τον διακρίνουμε πρώτα από όλα από τον «εθνικισμό», αλλά και από την «παγκοσμιοποίηση» και τον «αυτοκρατορισμό».

            Για εμάς δεν πρέπει να υπάρχει εθνικισμός, αλλά μόνο πατριωτισμός. Η πατρίδα, είναι ο τόπος με τον οποίο είμαστε βιωματικά δεμένοι, ο τόπος που βιώνουμε και εξυπηρετούμε τις βιοτικές μας ανάγκες και αυτός που μας τις προσφέρει ή μας τις στερεί. Είμαστε προσαρμοσμένοι στον τόπο μας, στις συνθήκες και στις κοινωνίες του. Τον σεβόμαστε, τον αγαπάμε και τον θεωρούμε τον τόπο, όπου μπορούμε να εφαρμόσουμε το κοινωνικό και πολιτικό μας σκοπό, αλλά και εφαλτήριο για να στηρίξουμε άλλους λαούς που προσπαθούν για τους ίδιους σκοπούς, της ισότητας και της απελευθέρωσης. Ετσι ο πατριωτισμός είναι συνυφασμένος με τον κοινωνικό πολιτικό διεθνισμό και συστατικό του στοιχείο. «Les enfants de la patrie …” τραγουδούσαν οι επαναστατημένοι της Γαλλίας, τα παιδιά της πατρίδας και όχι του «έθνους» …

Ο εθνικισμός δεν είναι τίποτε άλλο από μια tabula rasa στην πραγματικότητα κενή περιεχομένου, όπου η πολιτική δημιουργείται με βάση μια φυλετική ταυτότητα και την υποτιθέμενη ανωτερότητά της. Οι κάθε λογής εκφραστές του, ανέρχονται πάντοτε μέσα από ένα απροσδιόριστο κοινωνικά καθεστώς στήριξης (που καταμαρτυρεί για τους υποψιασμένους πολίτες στήριξη από τις ολιγαρχίες) και σχεδόν ποτέ δεν έχουν θίξει, αλλά επιβάλλουν αριστοκρατίες και ολιγαρχίες.

Η απροσδιόριστη και αβέβαιη «εθνική ταυτότητα» είναι το μοναδικό στοιχείο του και υπό το πρίσμα του, απλώς ενώνονται οι επιλεκτικότητες στην εξυπηρέτηση των βιοτικών αναγκών, στηριζόμενες μόνο στην εθνική ταυτότητα. Πρόκειται για μία χονδροειδή ομαδοποίηση που απαντάται μόνο σε ιδεαλισμούς και θρησκείες. Λες και ανάμεσα στους εθνικιστές Ελληνες δεν υπάρχουν καθάρματα ή προδότες, επειδή αυτοί είναι Ελληνες … ή όσοι δεν είναι Ελληνες, δεν είναι καλοί ή ικανοί άνθρωποι, αλλά κατώτεροι, κακοί, ανάξιοι  … .

 

Γ.10.    Για τον πατριωτισμό βέβαια, το εθνικό στοιχείο, είναι απλά ένα εντονότερο και προσφορότερο πεδίο και όργανο αλληλοσυνεννόησης για την περαιτέρω δράση, που στηρίζεται στην γλώσσα και κυρίως στα κοινά βιώματα, ακόμα και στα μοντέλα συμπεριφοράς και στις ιδιαιτερότητες και τα εν γένει χαρακτηριστικά της κοινωνικής οργάνωσης, που πολλά διατηρούνται μακραίωνα ως έθιμα ή κοινωνικά ιστορικά μοντέλα.

Αρα, ο εθνικός χώρος είναι «πολύτιμος» για τον πατριωτισμό, γιατί πέραν της βιοτικής ταυτότητας και των αναγκών, εξυπηρετεί την συνεννόηση για τα πολιτικά και κοινωνικά δεδομένα και σκοπούς του κοινωνικού και πολιτικού διεθνισμού, εξυπηρετεί και ενισχύει τις πιθανότητες συνεννόησης για μία κοινή κοινωνική πορεία ισότητας, χειραφέτησης, ελευθερίας.    

 

Γ.11     Στο σύγχρονο σχέδιο της ιμπεριαλιστικής αυτοκρατορικής παγκοσμιοποίησης, οι μετακινήσεις πληθυσμών από εξαθλιωμένες χώρες και η κατ΄ επιλογή προβολή και στήριξη εθνικισμών (παράλληλα με την όλως αντιφατική πολεμική έναντι κοινωνικών πολιτικών διεθνισμών) αποτελούν σοβαρότατες και κύριες μεθόδους για την επίτευξη των σκοπών του.

Οι μετακινήσεις εξαθλιωμένων πληθυσμών διαταράσσουν την πολιτισμική και πολιτική ενότητα, διαφοροποιούν και ανατρέπουν την κοινωνική πορεία, προσφέρουν νέες διακρίσεις και δυνατότητες εκμετάλλευσης των αντιθέσεων και των αντιφάσεων, καταλύουν την κοινωνική συνοχή και τις κοινωνικές προτεραιότητες και βουλήσεις και τις εμποδίζουν από το να εξελιχθούν σε πολιτικά και κοινωνικά αιτήματα. Διαστρέφουν δηλαδή, αλλοιώνουν και ματαιώνουν μια κοινωνική πορεία και μία δυναμική (το αυτό και στην χώρα προέλευσης των μεταναστών) εμποδίζοντας την εξέλιξη των ανθρώπων και των κοινωνιών σε ένα τόπο, ακόμα και το όραμα του κοινωνικού πολιτικού διεθνισμού, καθώς η εξάρτηση από τις βιοτικές ανάγκες επανέρχεται σε δυσχερέστερα επίπεδα.

Παράλληλα όμως, συμβάλλουν (και με τον ανωτέρω τρόπο) στην διαμόρφωση αυτοκρατοριών, όπου δεν υπάρχει κοινή κουλτούρα και κοινός πολιτικός στόχος, αλλά μόνο υπήκοοι της αυτοκρατορίας.

Εμάς τους διεθνιστές η εφαρμογή της «ισότητας» μας αναγκάζει να μοιραστούμε τα όσα έχουμε κερδίσει στον αγώνα κατά των ολιγαρχιών και να ξεκινήσουμε ξανά από χαμηλότερη βάση. Οι ίδιοι οι εξαθλιωμένοι είναι βέβαιο ότι θα διεκδικήσουν με κάθε προσωπική θυσία και υποτέλεια την κάλυψη των βιοτικών τους αναγκών. Η εισαγωγή δούλων είναι βέβαιο ότι θα στερούσε από πολλούς Ελληνες την κάλυψη των βιοτικών τους αναγκών, που σήμερα καλύπτουν με την εργασία τους και τους περισσότερους θα τους έκανε περισσότερο πειθήνιους, υπάκοους, εξαρτημένους και μη διεκδικητικούς απέναντι στην θέληση των ολιγαρχιών. 

Βεβαίως ούτε κουβέντα πια δεν θα μπορούσε να γίνει για κοινωνικό πολιτικό διεθνισμό.

 

Γ.12.    Οι ολιγαρχίες «κάνουν την κρίση ευκαιρία» και στην πραγματικότητα δημιουργούν κρίσεις για να φέρουν τον κόσμο στις εποχές της ιμπεριαλιστικής αυτοκρατορικής αποικιοκρατίας, αυτό είναι το αιώνιο μοντέλο της βαρβαρότητάς τους και οι κινήσεις τους σε όλο το πλανήτη, αυτό αποδεικνύουν.

            Εκμεταλλεύονται τις πολιτικές αρχές μας για να μας φέρουν πίσω στους αιώνες της δουλείας.

Μιλούν για ισότητα δικαιωμάτων μεταξύ όλων των ανθρώπων για να μας φέρουν όλους στην ισότητα της εξάρτησης και της αγωνίας της κάλυψης των στοιχειωδών βιοτικών μας αναγκών, στην ισότητα της υποταγής. Χρησιμοποιούν την δημιουργία εξαθλίωσης από την ίδια την δράση τους για να την μεταφέρουν και αλλού, να αποσυντονίσουν, να διασπάσουν, να επωφεληθούν.

 

Γ.13.    Ηδη η «αριστερά» ή έστω ένα μέρος της κατευθύνεται προς την μειωτική για όλους απορρόφηση των συνεπειών της δράσης της ιμπεριαλιστικής αυτοκρατορικής αποικιοκρατίας.

Αντί να στραφεί στα γενεσιουργά αίτια της κρίσης και να τα πολεμήσει, αποδέχεται κάθε τακτική των ολιγαρχιών και μετέχει των δεδομένων από αυτούς λύσεων στα προβλήματα που αυτός σκόπιμα δημιουργεί.

Είναι  περίεργο μάλιστα το ότι η πολιτική δεξιά και η αριστερά συνταυτίζονται στις λύσεις.

Το κοινωνικό πολιτικό διεθνιστικό μας καθήκον επιτάσσει την δημιουργία και διάδοση πολιτικών και κοινωνικών μοντέλων που θα νικήσουν οριστικά την παγκόσμια βαρβαρότητα της ιμπεριαλιστικής αυτοκρατορικής αποικιοκρατίας.

Να μπορούν οι άνθρωποι να απολαμβάνουν τις βιοτικές τους ανάγκες στις πατρίδες τους και όλοι μαζί να μετέχουμε σε ένα παγκόσμιο γίγνεσθαι συνεννόησης και ισότητας, δομημένο πάνω στα δικά μας κοινωνικά πρότυπα και δεδομένα, όπου είναι εσώτερη ανάγκη η στήριξη δοκιμαζόμενων λαών και ανθρώπων και το δικαίωμά τους να ζήσουν στον τόπο τους και στις κοινωνίες τους.

Γιατί οι εξαθλιωμένοι μετανάστες δεν είναι ούτε πολιτικοί πρόσφυγες, ούτε κοινωνικοί πρόσφυγες, αλλά θύματα μιας βάρβαρης και άθλιας σκοπιμότητας που τους κατευθύνει εκμεταλλευόμενη τις βιοτικές τους ανάγκες.

            Ούτε βέβαια μπορούμε να μιλάμε σήμερα για την στήριξη θεσμών παγκόσμιας διακυβέρνησης. Ξέρουμε καλά πιο παγκόσμιο διευθυντήριο τους έφτιαξε, πιο είναι το παγκόσμιο σημερινό Status Quo και τις επιδιώξεις του, ότι η ολιγαρχία στελεχώνει τους μηχανισμούς αυτούς με απευθείας επιλογές και αναθέσεις και ποιος είναι ο στόχος τους.

            Ο κοινωνικός πολιτικός μας διεθνισμός επιβάλλει την από κοινού δράση για την προστασία του τόπου μας από τις επιδιώξεις της παγκοσμιοποίησης, την επιμόρφωση των λαθρομεταναστών και την στήριξή τους για να γυρίσουν σύντομα στους τόπους τους και να ανατρέψουν, αυτοί από εκεί (όπου μπορούν να λειτουργήσουν) και εμείς από εδώ την αθλιότητα της ιμπεριαλιστικής αυτοκρατορικής αποικιοκρατίας.

Σκεφτείτε : εάν το πρόβλημα του Βιετνάμ ήταν σημερινό δεν θα είχαμε καν πόλεμο με τους Δυτικούς ιμπεριαλιστές, αλλά κύματα βιετναμέζων μεταναστών !!!.

 

Γ.14.    Οσο για τους ψευδοΜακεδόνες Σκοπιανούς, ο κοινωνικός πολιτικός μας διεθνισμός δεν μπορεί να είναι αλληλέγγυος με τον φασιστικό εθνικισμό τους.

Σκεφτείτε ποιοι τους στηρίζουν και σκεφτείτε πόσο γελοίο είναι οι ίδιοι άνθρωποι της δήθεν αριστεράς να δηλώνουν διεθνιστές προς τους λαθρομετανάστες και να στηρίζουν ταυτόχρονα φασιστικούς ιμπεριαλιστικούς εθνικισμούς (ποιους τελικά στηρίζουν με τις επιλογές αυτές και με τις επιλογές ποιών ταυτίζονται;).

Εάν ο λαός των Σκοπίων προβάλει ένα κοινωνικό πολιτικό διεθνισμό, όπως αυτός που αναλύθηκε πιο πάνω είναι βέβαιο πως δεν θα χρειάζεται καμία διπλωματία για να δώσει λύσεις, αλλά οι λαοί θα καταργήσουν με αλληλοσεβασμό τις δήθεν διαφορές τους και θα καταρρίψουν ιστορικούς μύθους, που δεν έχουν στην πραγματικότητα καμία αξία ούτε για τους Ελληνες.         

           

Γ.15.    Για εμάς ο κοινωνικός πολιτικός διεθνισμός επιβάλλει τον πολύπλευρο πόλεμο απέναντι στην ιμπεριαλιστική αυτοκρατορική αποικιοκρατία και στα αφεντικά της με οποιαδήποτε μορφή εμφανίζονται οι «πεφωτισμένοι – Μπιλντεμπεργκς» ανά τον πλανήτη για να επαναφέρουν τον ομογενοποιημένο σκοταδισμό τους.

Όχι λοιπόν στους άλλους διεθνισμούς (π.χ. στον διεθνισμό των πολυεθνικών ή των αγορών) και να μάθουμε να τους διακρίνουμε, γιατί και αυτοί υπάρχουν και είναι πιο έντονοι και πιο ύπουλοι.

            Η κάλυψη των βιοτικών αναγκών των ανθρώπων από την ίση κοινωνική δράση και την λελογισμένη χρήση του πλανήτη, αποτελεί την απαρχή για ένα μοντέλο κοινωνικής συγκρότησης που μπορεί να απελευθερώσει τον πλανήτη και τους ανθρώπους από τις εξουσίες των ολιγαρχών και τα «θέσφατα» που επί αιώνες δημιουργούν για να τους στηρίζουν.

 

 

Μαΐου 22, 2009

ΕΥΡΩΠΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

Μερικές σκέψεις μου για την Ευρώπη των Λαών, γιατί τόσα χρόνια το λέμε, αλλά πρέπει να φτιάξουμε και ένα κείμενο αναφοράς. Ζητώ τις απόψεις και τις σκέψεις σας.

Εμεις οι λαοί της Ευρώπης με ελεύθερο, ακηδεμόνευτο και αδέσμευτο δημοψήφισμα αποφασίσαμε να ενώσουμε τις φωνές μας και να επιβάλλουμε την θέλησή μας για μια Ευρώπη των λαών της των ίδιων, για μια Ευρώπη που εκφράζει τα δικά μας οράματα και τον σεβασμό του ενός στον άλλο.

 

1.  Ιδρύεται με την παρούσα κοινή απόφασή μας πολιτειακό μόρφωμα που το αποκαλούμε «Ενωση των Ευρωπαϊκών Λαών» (Ε τ. Ε.Λ.).

2. Η ένωση των ευρωπαϊκών λαών είναι η αυτόβουλη προσχώρηση των ευρωπαϊκών λαών σε μία συνθήκη αρχών που πρέπει να διέπουν την λειτουργία των επιμέρους κρατών μελών. Η προσχώρηση στην ένωση γίνεται με δημοψήφισμα.

 3. Σκοπός της ένωσης είναι η ανάπτυξη του αλληλοσεβασμού, της σύμπνοιας και της συνεργασίας μεταξύ των ευρωπαϊκών λαών.

 4. Η ένωση και τα όργανά της εκφράζουν τους λαούς της Ευρώπης, τον σεβασμό στην αξία του ανθρώπου και στην κοινή κοινωνική συλλογική προσπάθεια για την καλυτέρευση της ίδιας του της ζωής.

5.  Ο άνθρωπος αποτελεί το κεντρικό στοιχείο και αξία της κοινωνικής οργάνωσης και υπερτερεί κάθε οικονομικής σκοπιμότητας

6. Η ισότητα κάθε ανθρώπου και η απόλαυση πλήρων των κοινωνικών και ατομικών δικαιωμάτων από όλους είναι ο κύριος σκοπός της ένωσης μας. Κανείς στην Ευρώπη των λαών δεν μπορεί να έχει λιγότερα ή περισσότερα δικαιώματα από κάποιον άλλο.

 7.         Κάθε πολιτική ή κοινωνική μορφή κρατικής συγκρότησης και κάθε δημοκρατικά εκπεφρασμένη άποψη των λαών είναι σεβαστή. Το ίδιο σεβαστό και αναφαίρετο είναι το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να πιστεύει ελεύθερα σε κάθε πολιτική, κοινωνική ή άλλη θεωρία και να πιστεύει σε κάθε θρησκευτικό δόγμα.

 8         Ο σεβασμός στην ιδιαιτερότητα, στις παραδόσεις και στις αξίες κάθε λαού της Ευρώπης αποτελεί αναπόσπαστη αξία της Ε.τ.Ε.Λ..  Κάθε λαός διατηρεί το δικαίωμα να ορίζει ο ίδιος τις τύχες του και να πραγματοποιεί τις πολιτικές και κοινωνικές επιλογές του, εφόσον σέβονται τις θεμελιώσεις αρχές και αξίες της Ενωσης.

 9.         Το πολίτευμα των κρατών μελών της Ε.τ.Ε.Λ. είναι η δημοκρατία σε όποια μορφή επιλέγουν ελεύθερα και ανόθευτα οι ίδιοι οι λαοί με στόχο την πραγμάτωση της δυνατότητας κάθε ανθρώπου – πολίτη να προτείνει και να αποφασίζει δεσμευτικά για κάθε θέμα που τον αφορά. Η πορεία της ένωσης των ευρωπαϊκών λαών πρέπει να έχει ως σκοπό την ολοένα και ευρύτερη δημοκρατική έκφραση και την κοινή ευημερία όλων των πολιτών. Παρεκκλίσεις εκ του στόχου αυτού απαγορεύονται.

 10.         Διατυπώνεται η αρχή της πολιτικής ανεξαρτησίας των κρατών. Κάθε κράτος απολαμβάνει της πλήρους εθνικής ανεξαρτησίας και της νομικής του αυτοτέλειας.
Ουδεμία κρατική εξουσία εκχωρείται και εις ουδένα όργανον της ενώσεως.

 11.       Οργανα της ενώσεως είναι το βουλευτήριο, οι επιτροπές, ο πρόεδρος της επιτροπής και τα συμβούλια κορυφής και υπουργών. Απαντα τα όργανα της ενώσεως (πλην των συμβουλίων κορυφής και υπουργών) εκλέγονται με άμεση καθολική ψηφοφορία.

 12.       Κάθε κράτος και λαός διατηρούν το δικαίωμα να ορίζουν οι ίδιοι την κοινωνική τους οργάνωση, την οικονομία τους και τις δομές της με στόχο την ικανοποίηση των βιοτικών (υλικών και ψυχικών) αναγκών κάθε ανθρώπου. Κάθε λαός έχει το δικαίωμα να παράγει τα αναγκαία για την διαβίωση του βασικά αγαθά, χωρίς κανένα περιορισμό ή ποσόστωση.

 13.       Η συλλογική κοινωνική προσπάθεια αποτελεί αρχή της ένωσης, οι λαοί της Ευρώπης οφείλουν να συνεργάζονται προκειμένου να επιτύχουν το καλύτερο κοινό αποτέλεσμα για όλους. Σε περιπτώσεις παραγωγικής σύγκρουσης τα όργανα της Ενωσης, με 1η την αρμοδιότητα των λαών  αποφασίζουν, για την επίλυση των διαφορών και την επιλογή της παραγωγικής ακολουθίας.

 14.       Η παραγωγική διαδικασία δεν μπορεί να κινείται αντίθετα στον άνθρωπο και στις αποφάσεις των λαών.

 15.       Οι επιμέρους σκοποί της ενώσεως αποτελούν αντικείμενο διαβούλευσης μεταξύ των λαών. Τις αποφάσεις λαμβάνουν οι ευρωπαϊκοί λαοί με δημοψήφισμα. Οι σκοποί της ενώσεως δύνανται να μεταβάλλονται κατά τον αυτό τρόπο. Πρόταση μη ψηφιζόμενη από τα 2/3 των πολιτών ενός κράτους μέλους του δίδει την δυνατότητα να ασκήσει το δικαίωμα αρνησικυρίας (VETO) ως προς τον συγκεκριμένο σκοπό και να μην μετάσχει στην επίτευξή του. Η συνεχής άσκηση του δικαιώματος αρνησικυρίας από ένα κράτος μέλος της ενώσεως, έχουσα ως αποτέλεσμα να υφίσταται ψυχική και νομική απόσπαση από τους σκοπούς της ενώσεως και η δράση ενάντια στους σκοπούς της ενώσεως δύναται να επιφέρει την δια ευρωπαϊκού δημοψηφίσματος αποκοπή του από το σώμα της ενώσεως. Η απόφαση αυτή πρέπει να βρίσκει σύμφωνα τα 2/3 του ευρωπαϊκού εκλογικού σώματος.

 16.       Οι λαοί της Ευρώπης είναι το κυρίαρχο όργανο αυτής και αποφασίζουν με ανοικτή ψηφοφορία για κάθε θέμα που κοινά τους αφορά. Η ισχύς των αποφάσεων των οργάνων είναι αντίστοιχη του αριθμού των μετεχόντων στο όργανο αυτό. 

 17.       Κάθε ρύθμιση που αφορά την γενική χάραξη πολιτικής οφείλει να απολαμβάνει της εμπιστοσύνης των ευρωπαϊκών λαών και εφαρμόζεται ανά κράτος μόνο εφόσον εγκριθεί από τους πολίτες με δημοψήφισμα.

 18.       Οι Ευρωπαίοι πολίτες έχουν το δικαίωμα να προκαλούν:

α. Με την δήλωση 3.000.000 πολιτών, δημοψήφισμα σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, επί προδεδομένης προτάσεως.

β. Με την δήλωση του 1/20 του πληθυσμού κάθε χώρας, ενδοκρατικό δημοψήφισμα περί εφαρμογής συγκεκριμένης πολιτικής.

Δικαίωμα να προκαλούν δημοψήφισμα έχουν και τα ανωτέρω όργανα με απόφαση (επί των πολυμελών) της πλειοψηφίας του όλου αριθμού των μελών τους.

 19.       Τα αντιπροσωπευτικά όργανα της ενώσεως έχουν ως καθήκον τους να επεξεργάζονται πολιτικές προτάσεις προς τους λαούς της Ευρώπης. Το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, όπου του δίδεται η σχετική αρμοδιότητα δια προηγηθέντος δημοψηφίσματος διαμορφώνει τις διατάξεις τις αναγκαίες για την εφαρμογή των πολιτικών και νομικών εντολών που έχουν ψηφιστεί.

 20.       Οι λαοί της Ευρώπης είναι μεταξύ τους ίσοι. Οποιαδήποτε απόπειρα διαμόρφωσης ηγεμονίας ή συνθηκών ανισότητας απαγορεύεται και είναι αντίθετη με τον σκοπό της ενώσεως.

 21.       Οι λαοί που μετέχουν στην ένωση έχουν την υποχρέωση συνδρομής ο ένας προς τον άλλο, σε κάθε θέμα που τους αφορά.

 22.       Κάθε ευρωπαϊκός λαός οφείλει να θέσει και να προτείνει προς τους άλλους τις προτεραιότητές τις οποίες θέτει, αλλά και την συνδρομή που μπορεί να παράσχει αυτός στους άλλους λαούς. Τα κοινά προγράμματα που εκπονούνται κατόπιν των διαδικασιών αυτών, προκειμένου να εφαρμοστούν λαμβάνουν έγκριση με ευρωπαϊκό δημοψήφισμα, αφού οι προτάσεις οριστικοποιηθούν μέσα από τα υπόλοιπα όργανα της ευρωπαϊκής ένωσης.

ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ Ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα

 

Από τον Μάρξ στην Ρόζα Λούξεμπουργκ και από τη Ρόζα στον Κορνήλιο Καστοριάδη.

Τι υπάρχει πριν και τι θα έλθει μετά.

 

Α. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έθεσε το κεντρικότερο και ιστορικό κοινωνικό και πολιτικό δίλημμα. Η πράξη του προέδρου του ΠΑΣΟΚ δείχνει πρώτα από όλα ουσιαστικό και βαθύτερο πολιτικό και κοινωνικό προβληματισμό. Το γεγονός ότι ο σοσιαλισμός επανέρχεται στην πολιτική επιφάνεια και στην ορολογία του ΠΑΣΟΚ και μάλιστα με την συγκρουσιακή έννοια της αντίθεσης στην βαρβαρότητα, είναι πραγματικά μια ελπιδοφόρα εξέλιξη για όλους τους ελευθερόφρονες ανθρώπους που προσδοκούν και οραματίζονται κοινωνίες ανθρώπων και όχι ζούγκλες και πυραμίδες ανισότητας.

Το ίδιο το ιστορικό κοινωνικό και πολιτικό δίλημμα, πέρα από το σύνολο της κοινωνίας αποτελεί σαφή πολιτική θέση υπέρ του σοσιαλισμού και στο ίδιο το ΠΑΣΟΚ, που αναζητά την χαμένη πολιτική του ταυτότητα .

 

Β.        Ακόμα και εάν ο Καστοριάδης το χρησιμοποίησε για να εκφράσει και την απόσταση της Σοβιετικής Ενωσης και του εκεί πειράματος (ιδίως τύπου Στάλιν) από τον «σοσιαλισμό», το ουσιώδες περιεχόμενο της φράσης «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» – που δεν διατυπώθηκε από τους ανωτέρω υπό συνθήκες «υπαρκτού σοσιαλισμού» (τον οποίο ο Καστοριάδης θεωρεί επίσης «βαρβαρότητα») – παραμένει αναλλοίωτο και μη δυνάμενο να παρεξηγηθεί.

Σοσιαλισμός δηλ. κοινωνίες ισότητας και ίσων ανθρώπων, ενάντια, αντίκρυ σε οποιασδήποτε μορφής βαρβαρότητα, ζούγκλα ή ανισοτική πυραμίδα.

Στην συγκρότηση άλλωστε της σκέψης του μεγάλου φιλόσοφου δύο στοιχεία ήταν κύρια, το αρχαιοελληνικό στοιχείο μιας πραγματικής κοινωνίας δημοκρατίας που αυτοθεσμίζεται και η θέση του ότι ο μαρξιστικός και πολύ περισσότερο ο εφαρμοσμένος στην εποχή του σοσιαλισμός εξακολουθούσε να λειτουργεί με τα δομικά δεδομένα και οργανωτικά στοιχεία του καπιταλισμού. Για αυτό και ο ίδιος θέλησε να προτείνει την δημοκρατική αυτοθέσμιση των κοινωνιών ως πολιτικό και κοινωνικό στόχο. Το θέμα  της δίκαιης κοινωνίας ή δίκαιου κράτους, που έθεσε ο ίδιος στον εαυτό του και που συμπληρώνει ως αρχή την δημοκρατική αυτοθέσμιση των κοινωνιών, ερώτημα και ζητούμενο που ο ίδιος αναλύει και ως ερώτημα του Αριστοτέλη και του Μάρξ, θαρρώ πως έχω την τύχη να το έχω λύσει.

 

Γ.         Από την αγράμματη πολιτική ζούγκλα και βαρβαρότητα της Νέας Δημοκρατίας (αποδεικνύει την «βαρβαρότητά» της με όσα υποστήριξε για το ίδιο το ερώτημα, αντί να προβληματιστεί ουσιαστικά από το νόημά του και όσα εκφράζει), μέχρι το ΚΚΕ, που με απόλυτη βαρβαρότητα βγήκε μικροκομματικά καιμε τρόπο απόλυτο να εκφράσει ισοπεδωτική θέση, δικαιολογώντας όσους πιστεύουν ότι κατέχει απλώς το δικό του κομμάτι της σύγχρονης βαρβαρότητας και υπερασπίζεται τον ρόλο του, το ερώτημα δεν προβλημάτισε τους κομματικούς μηχανισμούς στην ουσία του.

Το ερώτημα όμως αυτό που είναι αιώνιο και υπάρχει πολύ πριν τον Μάρξ, που απλώς το εξέφρασε με τον τρόπο αυτό στην δική του εποχή, προβλημάτισε και προβληματίζει τους ανθρώπους χιλιάδες χρόνια τώρα και ήλθε ίσως η ώρα, με την υπενθύμιση αυτή του προέδρου του ΠΑΣΟΚ να το εξετάσουμε για να δούμε πως διατρέχει την ανθρώπινη κοινωνική ιστορία, διότι το ερώτημα σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα είναι η υπό συνθήκες καπιταλισμού εκδοχή του αυτού αιώνιου ερωτήματος: κοινωνίες ίσων ανθρώπων ή κοινωνίες άνισης αλληλοφάγου ζούγκλας.

 

Δ.        Ο σοσιαλισμός, που τίθεται απέναντι στην βαρβαρότητα στην διατύπωση του ερωτήματος, δεν είναι βέβαια προϊόν φιλοσοφικής ή κοινωνικής παρθενογένεσης. Είναι η «απάντηση» ενός αιώνιου ζητήματος και αιτήματος του ανθρώπου, απέναντι στον καπιταλισμό και στις εξουσίες της κάθε εποχής. Η κομμούνα του Παρισιού προϋπήρξε της θεωρητικής  συγκρότησης του «σοσιαλισμού» .

Στην πραγματικότητα, ο σοσιαλισμός είναι η αντίδραση κάποιων ανθρώπων απέναντι στον δεδομένο μηχανισμό παραγωγής αγαθών και συναφούς οργάνωσης της κοινωνίας.

Η αντίδραση και η αντίστοιχη δράση, ξεκινά από το θεώρημα της ανθρώπινης ισότητας και έρχεται να τοποθετηθεί με σειρά επιμέρους εναλλακτικών μορφών με κύριες αυτές της κοινωνικής κτήσης των μέσων παραγωγής, του κοινωνικού ελέγχου και της ίσης διανομής ή αναδιανομής του παραγόμενου.

Οι δύο τελευταίες μορφές δεν εξασφαλίζουν την κοινωνική ισότητα στο σύνολο των εκφάνσεων της κοινωνικής συμβίωσης των ανθρώπων. Όλες οι πιο πάνω εναλλακτικές μορφές δεν εξασφαλίζουν συνολικά την ισότητα σε κάθε έκφανση της ατομικής και κοινωνικής ζωής (καθώς αναφέρονται κύρια στην ισότητα ή ισοκατανομή κατά την παραγωγική διαδικασία και όχι π.χ. στην επιλογή της μεθόδου παραγωγής ή του παραγόμενου), αλλά δημιουργούν απλώς κάποιες καλύτερες συνθήκες για να επισυμβεί συνολικά η ισότητα, από την κατάλυση μόνο των ανισοτήτων, ευελπιστώντας και προσβλέποντας στην δημιουργία μιας αταξικής κοινωνίας (της οποίας όμως δεν γνωρίζουν τα πραγματικά δομικά υλικά).

 

Ε.         Το τι είναι και τι εννοείται ως βαρβαρότητα δεν το περιγράφω, το βλέπετε όλες και όλοι να υπάρχει γύρω σας και είναι με μία φράση η ανισότητα που καθορίζει τους όρους  ζωής και εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Μετά από αυτό, αφήστε το μυαλό σας ελεύθερο και θα βρείτε χιλιάδες τρόπους με τους οποίους όλη μετέχουμε στην βαρβαρότητα της ανισότητας και της εκμετάλλευσής της, εκούσιας και ακούσιας, άμεσης και έμμεσης.

            Είναι, λοιπόν, ο σοσιαλισμός η έκφανση της αιώνιας αγωνίας και αγώνα για ισότητα στην λειτουργία των κοινωνιών και κατ’ επέκταση στην ζωή του ανθρώπου. Ο σοσιαλισμός είναι η έκφανση αυτή υπό συνθήκες καπιταλιστικής παραγωγικής οργάνωσης. Την ίδια αγωνία και αγώνα της ισότητας ήλθαν στο παρελθόν να «υπηρετήσουν» και να εκφράσουν μία σειρά από φιλοσοφικές και πολιτικές θεωρίες και κατά κύριο λόγο θρησκείες. 

           

ΣΤ.      Γιατί κύριο ζήτημα είναι η ισότητα στο τμήμα της παραγωγικής οργάνωσης; Γιατί επιζητείται η ισότητα; Θα εξηγηθεί παρακάτω.

 

            Η θεωρία των βιοτικών αναγκών στηρίζεται στο γεγονός της ζωικής φύσης μας και στις ανάγκες που αυτή δημιουργεί. Ξεκινώντας από την ίδια την κυτταρική μας δομή και στην συνέχεια ως οργανισμοί, έχουμε τις φυσικές ανάγκες επιβίωσης που καθορίζουν και την προτεραιότητα στην δράση μας.

Οι ίδιες αυτές ανάγκες, οι βιοτικές ανάγκες, δημιούργησαν τις κοινωνίες, ώστε να μπορούν να εξυπηρετηθούν καλύτερα και πληρέστερα οι ατομικές ανάγκες αυτές μέσα από την κοινή δράση, την συνένωση των ανθρώπινων δυνάμεων και δυνατοτήτων.

Η εξεύρεση – εξασφάλιση και διαχείριση των βιοτικών αναγκών έγινε αντικείμενο μιας κοινωνικής διαδικασίας είναι αυτό που ορίζουμε ως «παραγωγική διαδικασία», ενώ η διαχείριση «ανατέθηκε» σε άλλους κοινωνικούς μηχανισμούς, που στις ημέρες μας ή στον «καπιταλισμό» λέγεται αγορά.

Η ίδια η εκμετάλλευση των βιοτικών αναγκών των ανθρώπων, αλλά και ο αγώνας για κάλυψη και επάρκεια (η αγωνία-ανάγκη της ατομικής και συλλογικής μελλοντικής κάλυψης) γέννησε τους μηχανισμούς εξουσίας και τις ανισότητες, ατομικές και κοινωνικές, γέννησε τους πολέμους και σειρά συγκρούσεων. Στην πραγματικότητα όλη η ανθρώπινη ύπαρξη διακατέχεται από τις ανάγκες αυτές, καθορίζεται από την ζωική μας λειτουργία και φύση, το δε κοινωνικό «είναι» καθορίζει ακόμα και σαν κληρονομική αλληλουχία το «μέλλον».

            Οι ανισότητες λοιπόν στην παραγωγή, κατοχή και διαχείριση των βιοτικών αναγκών, στις οποίες προστέθηκαν και οι «κοινωνικές» ανάγκες, αυτές που ήλθαν να εξαρτήσουν την απόλαυση των πρώτων (ατομικών) από την κοινωνική «θέση», δημιούργησαν ένα κοινωνικό περιβάλλον ανισότητας και ουσιαστικής βαρβαρότητας, που σε πολλούς σήμερα φαίνεται ως αποτέλεσμα κάποιας ratio ή ως αυτονόητο, ενώ στην πραγματικότητα είναι αποτέλεσμα διαιώνισης μιας μακρόχρονης διαδικασίας ανισότητας και ανθρώπινης εκμετάλλευσης.     

 

Ζ.        Για τον λόγο αυτό αλλά χωρίς να κατανοούν την βαθύτερη αιτία και σκοπό της δράσης, όλες οι αποκληθείσες επαναστατικές διαδικασίες ή θεωρίες έχουν βασικό ζητούμενο την ισότητα, την κοινωνική ισότητα. Στην συγκρότηση των κοινωνιών το ουσιωδέστερο ζητούμενο, η ουσιωδέστερη βιοτική ανάγκη είναι πράγματι η ισότητα, αφού από αυτή εξαρτάται πλέον στον μεγαλύτερο βαθμό, η δυνατότητα απόλαυσης των βιοτικών αναγκών, η εξυπηρέτηση των οποίων πλέον «κοινωνικοποιήθηκε» και ορίζεται από τους μηχανισμούς παραγωγής και την  διαχείρισή τους.

Αταβιστικά σχεδόν, οι «επαναστάσεις» στρέφονται προς την κατοχή και διαχείριση των μέσων παραγωγής, χωρίς να έχουν αντιληφθεί τον ουσιώδη λόγο που το πράττουν, που δεν είναι άλλος από την καίρια σημασία τους στην κάλυψη των βιοτικών αναγκών.

Για τον ίδιο λόγο, επειδή δηλαδή δεν έχουν αντιληφθεί την ουσία, που είναι η κάλυψη των βιοτικών αναγκών των «συγκοινωνών» ανθρώπων, αποτυγχάνουν.

Η διατήρηση των ανισοτήτων (αφού δεν έχει εννοηθεί μέχρι σήμερα η σημασία της ισότητας σε σχέση με τις βιοτικές, τις ανθρώπινες ανάγκες) συντελεί σε κάθε επίπεδο στην διαμόρφωση ελλειμμάτων κοινωνικών αναγκών για μία σειρά από ανθρώπους ή στην αγωνία για την μελλοντική κάλυψή τους. Ολη αυτή η διατήρηση των ανισοτικών καταστάσεων, καθώς έχει πολυδιάστατο αντίκρυσμα στην κάλυψη των βιοτικών αναγκών, καθορίζει τις συμπεριφορές των ανθρώπων, τις δεσμεύει και τις προκαλεί.

Εάν η βαρβαρότητα του ατομικιστικού καπιταλισμού ήταν δεδομένη για τον δυτικό κόσμο, προέκυψε και η βαρβαρότητα του «υπαρκτού σοσιαλισμού», για την Σοβιετική Ενωση και για όσα κράτη ακολούθησαν την ίδια αντίληψη, μη αντιλαμβανόμενα την αξία των ανωτέρω βιοτικών αρχών και συνθηκών. Διότι, εάν όπως και στον καπιταλισμό, δεν είναι κεντρικό στοιχείο της λειτουργίας των κοινωνιών η εξυπηρέτηση των ανθρώπινων βιοτικών αναγκών σε κάθε επίπεδο και η εξασφάλισή τους μέσα από ισοτικές κοινωνικές διαδικασίες (η ισότητα εξασφαλίζει την βεβαιότητα ότι δεν θα υπάρξει οποιαδήποτε στέρηση εξαιτίας της ανισότητας) το αποτέλεσμα, μιμούμενο και αντιγράφοντας την δεδομένη εξουσιαστική ανισοτική βαρβαρότητα (ακόμα και στην παραγωγική διαδικασία), αποτυγχάνει να εξυπηρετήσει και να εκφράσει τις ανάγκες των ανθρώπων.  

Η.        Ο Κορνήλιος Καστοριάδης, όντας στην πραγματικότητα κομμάτι της σοσιαλιστικής σκέψης και βαθύτατα επιρρεασμένος από αυτή και την απελευθερωτική ισοτική της διάσταση, δεν γνώριζε βέβαια την θεωρία του βιοτισμού, αλλά αντιλήφθηκε την ταύτιση της παραγωγικής διαδικασίας στον καπιταλιστικό κόσμο και στον κόσμο του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και επισήμανε την αναπαραγωγή του καπιταλισμού ως μεθόδου οργάνωσης της παραγωγής και τα συνεπαγόμενα αυτής στην Σοβιετική Ενωση.

Αναφέρθηκε στην πραγματική, την άμεση δημοκρατία και την σημασία της για την πορεία των κοινωνιών, ζητώντας την «αυτοθέσμιση», την αυτοτέλεια, την αυτοδιαχείριση των ανθρώπων σε συνθήκες ισότητας. Είναι το στοιχείο της πολιτικής ισότητας, που αποτελεί για την θεωρία του βιοτισμού άμεση κοινωνική βιοτική ανάγκη, από την οποία εξαρτάται η δυνατότητα όλων, μέσα από μία σειρά διαδικασιών, να ορίζουν, να απολαμβάνουν, να εξασφαλίζουν τις ατομικές ανθρώπινες βιοτικές τους ανάγκες.

Στο πλαίσιο των επιλογών για την παραγωγική λειτουργία της κοινωνίας και του κράτους, Κορνήλιος Καστοριάδης αναφέρθηκε κυρίως στον Αριστοτέλη και στον Μάρξ, αναζητώντας την δίκαιη κοινωνία και το δίκαιο κράτος. Στα συμπεράσματά του, καθώς «βιοτισμός» δεν υπήρχε, περιορίστηκε στην λειτουργική κοινωνική αυτοθέσμιση αναπαράγοντας το μοντέλο πολιτειακής οργάνωσης που πρότεινε.

Για τον βιοτισμό, δίκαιη κοινωνία και δίκαιο κράτος είναι αυτό που εξασφαλίζει τις ανάγκες του ανθρώπου, ότι κάθε άνθρωπος που θα γεννηθεί θα απολαμβάνει και δεν πρόκειται να στερηθεί τις βιοτικές του ανάγκες. Η ισότητα σε κάθε επίπεδο δεν είναι μόνο ανάμεσα σε αυτές, αλλά είναι και ο όρος για την δημιουργία ελεύθερων πολιτών, ελεύθερων ανθρώπων, ελεύθερων κοινωνιών. 

Η ανισότητα ως κύριο στοιχείο της βαρβαρότητας, ακόμα και όταν υπάρχει επαρκές παραγόμενο, έρχεται να το μοιράσει δημιουργώντας σε κάποιους λίγους εκμεταλλεύσιμες υπερεπάρκειες και στους πολλούς στέρηση ή φόβο στέρησης βιοτικών αναγκών και την ανάγκη μιας πολλαπλής και πολυδιάστατης ανάλωσης της ζωής και της ελευθερίας τους για την εξεύρεση ή εξασφάλισή τους. Τα πολιτικά και νομικά θέσφατα της εποχής μας κάνουν λόγο για την αρχή της ισότητας των πολιτών, προβλέπουν όμως και χίλιους δυο τρόπους για να μην υπάρχει αυτή στην ουσία.

Η ανισότητα που άγει στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο για την εξεύρεση και κάλυψη των βιοτικών αναγκών, βιολογικών – πραγματικών και τεχνητών (οι τελευταίες προκαλούνται ως φαύλος κύκλος για την εικόνα της κοινωνικής ισότητας ή του ανώτερου πυραμιδικού διαχωρισμού), είναι η βαρβαρότητα με την οποία πρέπει στο μέλλον να τελειώσουμε, ως άνθρωποι και κοινωνίες, οριστικά. Το πώς και με ποιο μοντέλο το έχω προτείνει … .

 

 

Δημήτρης Καραμήτσας        https://dialogoskoinonia.wordpress.com/

Μαΐου 17, 2009

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ   

 

          Η απόλυτα και ολέθρια βλακώδης παραγωγική διάσταση και οργάνωση της χώρας.

 

Για όσους έχουν μπει βαθύτερα στα νοήματα του βιοτισμού θα είναι ευνόητο ότι πρόκειται για μια νέα θεωρία με την οποία επιχειρείται η εξήγηση της ζωής των ανθρώπων και της συγκρότησης και λειτουργίας των κοινωνιών. Η εφαρμογή της έχει τη δυναμική να αλλάξει την πορεία τού κόσμου, αλλά και να εξηγήσει την ιστορική και κοινωνική διαδρομή και πορεία του ανθρώπου και των κοινωνιών του μέχρι σήμερα. Προσωπικά πιστεύω ότι θα επηρεαστεί εντονότατα κα ιη επιστημονική σκέψη. Ακόμα και η πρόσφατη οικονομική κρίση μπορεί να μελετηθεί και να εξηγηθεί με βάση τα δεδομένα του βιοτισμού [1].

Ήθελα από καιρό να γράψω τη θέση μου και την κριτική μου για την παραγωγική οργάνωση της χώρας, να την θέσω ακόμα υπό ένα άμεσα εφαρμόσιμο πρίσμα βιοτισμού ως πρόταση, αλλά και να καταδείξω ότι οι καχεξίες και τα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας έχουν άμεση σχέση με την παραβίαση λογικών δεδομένων, τα οποία είναι παράλληλα και δεδομένα της θεωρίας του βιοτισμού. Έχω γράψει βέβαια και αναλυτικά τις προτάσεις μου για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και τούτο εδώ το κείμενο έρχεται να λειτουργήσει συμπληρωματικά, αλλά και από μια άλλη σκοπιά, για να καταδείξει και να πείσει για το τι αποτελεί εθνική και κυρίως κοινωνική πολιτική αναγκαιότητα.

Όπως έχω γράψει[2], η χώρα μας στην παρούσα ιστορική φάση έχει τεράστια παραγωγική υστέρηση και βρίσκεται υπό πλήρες καθεστώς εξάρτησης που οδηγεί ήδη σε τραγικές συνέπειες για το μέλλον. Είναι βέβαιο ότι δεν  διαθέτει πληθώρα διαθέσιμων οικονομικών κεφαλαίων (ιδίως δημόσιων) και τη δυνατότητα να στηρίζει την ανάπτυξή της στην ύπαρξη και χρήση τους.

Υπό το πρίσμα του βιοτισμού η ύπαρξη και χρήση οικονομικών κεφαλαίων αποτελεί ολέθριο σφάλμα που δεσμεύει τις κοινωνίες και τους ανθρώπους σε ένα αγώνα παραγωγής τους ή και εξυπηρέτησης του δανεισμού τους από αυτούς που τα διαθέτουν[3]. Ο αγώνας αυτός διαστρέφει το νόημα της ανθρώπινης ζωής και δράσης, αλλοτριώνει και απαλλοτριώνει την ανθρώπινη ζωή και τη μετατρέπει σε ένα ολέθριο αγώνα εξασφάλισης «οικονομικών αξιών», οι οποίες ετερο-καθορίζονται από τους έχοντες ήδη τα κεφάλαια. Με τον τρόπο αυτό συνεχίζεται ο φαύλος κύκλος της εξουσίας ανθρώπων πάνω σε ανθρώπους, της ίδιας της ανισότητας που δημιουργεί προβληματικές σχέσεις στις κοινωνίες. Τα αγαθά πρέπει να παράγονται από τους ανθρώπους για τους ανθρώπους, άμεσα και χωρίς στρεβλωτικές παρεμβάσεις, χωρίς οικονομική αξιακή θεώρηση, αλλά μόνο σύμφωνα με την βιοτική τους θεώρηση και πάντοτε υπό τον άμεσο έλεγχο της κοινωνίας.

Ας επανέλθουμε όμως στο ελληνικό φαινόμενο, εκτός από το οικονομικό κεφάλαιο, σημαντικότατοι παράγοντες για μια κοινωνική οικονομία είναι πρώτα απ’ όλα οι ίδιοι άνθρωποι, αυτοί που ζουν και  συγκροτούν την κοινωνία. Στην πραγματικότητα ο παράγων άνθρωπος είναι ο σημαντικότερος παράγων και ο βασικός συντελεστής για οτιδήποτε συμβαίνει σε μια κοινωνία, αφού αυτός την απαρτίζει την εν ολίγοις ή εν πολλοίς την ορίζει. Ουσιώδης διάσταση που μπορεί να καθορίσει την πορεία μιας κοινωνίας και των κοινωνικών φαινομένων που τη συνοδεύουν και ταυτισμένος με τον άνθρωπο είναι ο παράγων γνώση, ιδίως θεωρημένος ως ανθρώπινη βιοτική ανάγκη. Ακόμα και με τη σύγχρονη μηχανιστική αντίληψη των πραγμάτων, η γνώση αποτελεί έναν ουσιαστικό συντελεστή στην πορεία για μια παραγωγική προσπάθεια. Ένας άλλος ουσιαστικός παράγοντας, που καθορίζεται από πολλές παραμέτρους, οι οποίες έχουν άμεση σχέση με την κάλυψη βιοτικών αναγκών, ατομικών και κοινωνικών, είναι αυτός της ανθρώπινης θέλησης. Τέλος τα φυσικά χαρακτηριστικά ενός τόπου αποτελούν τον σημαντικότερο παράγοντα για τις παραγωγικές επιλογές μιας κοινωνίας. Η πιο πάνω αρίθμηση δεν είναι αποκλειστική, αλλά ενδεικτική και πάντως ικανή να μας κάνει να κατανοήσουμε την ολέθρια και βλακώδη παραγωγική οργάνωση της χώρας μας.

Η σημερινή παραγωγική οργάνωση της κοινωνίας μας και οι επιλογές της είναι πραγματικά άθλιες. Δεν λαμβάνουν καθόλου υπόψη τους τα φυσικά χαρακτηριστικά της πατρίδας μας, τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά της. Πάνω σε αυτά δεν υπάρχει καμία ουσιαστική μελέτη και γνώση, αλλά δουλικά και βλακωδώς άκριτα μεταφέρονται αντιγραφόμενα παραγωγικά μοντέλα, μέθοδοι και προϊόντα από το εξωτερικό. Αυτό δημιουργεί από μόνο του ένα τεράστιο αρνητικό παραγωγικό δεδομένο, που καταδικάζει τη χώρα και τις κοινωνίες σε φαινόμενα υποπαραγωγής και πλήρους εξάρτησης. Η χώρα μας δεν παράγει αυτά που πρέπει και μπορεί να παράγει. Βρίσκεται όμηρος μιας σειράς παραγόντων και πολιτικών (προσώπων και πραγμάτων) που την καθιστούν έρμαιο κάθε εκμετάλλευσης και παραλογισμού.

Ένας τόπος παρατημένος μαζί με τους ανθρώπους του, υποχείρια όλοι των βουλήσεων και της προνομιακής δράσης μιας ελάχιστης οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας, ελληνικής και ξένης, η οποία καθορίζει αυθαίρετα και σύμφωνα με το ατομικό της συμφέρον όλες τις εξελίξεις, τόσο πολιτικά όσο και παραγωγικά.

Φρόντισαν και φροντίζουν να εκμεταλλεύονται ένα διαλυμένο τόπο μου που ποτέ δεν μελετήθηκαν και δεν έγιναν ευρέως γνωστές οι δυνατότητές του και ανθρώπους που καταδικάστηκαν στην άγνοια και ποτίστηκαν από την πλύση εγκεφάλου της σκόπιμης ελεγχόμενης παραπληροφόρησης. Έτσι και ζώντας στον κόσμο των «αξιών» και των «υπεραξιών», οι κρατούντες φροντίζουν πάντα με έχουν απέναντί τους έναν τόπο με μικρή «αξία» και ανθρώπους απελπισμένους ή σε ύπνωση προκειμένου τα πιο πάνω να μπορούν να «αγοραστούν» σε ελάχιστες τιμές και να χειραγωγηθούν προκειμένου να αποδώσουν τεράστιες υπεραξίες. Αυτό χωρίς ποτέ να κινδυνεύσει ή να αμφισβητηθεί επικίνδυνα και πραγματικά η δική τους ισχύς, αλλά να διαιωνίζεται και να κληρονομείται στους επόμενους διαχειριστές και αφεντικά του τόπου.

Με τον τρόπο όμως αυτό η παραγωγική και η ευρύτερη κοινωνική διάσταση της χώρας, όχι μόνο αποτελεί ή καθίσταται υποχείριο αυτών των ολιγαρχιών και των μηχανισμών, που επί πολλά έτη επέβαλαν στις κοινωνίες και τα κράτη (π.χ. δημόσια διοίκηση), αλλά οδεύει πάντοτε σύμφωνα με τις δικές τους επιλογές και πρώτη δική τους επιλογή δεν είναι η κοινωνία, οι άνθρωποι, η χώρα αλλά είναι το ατομικό κέρδος και η διαιώνιση του. Είδαμε π.χ. τα τελευταία χρόνια να επιβάλλονται από ξένους και ντόπιους μηχανισμούς, όπως οι ανωτέρω, και με τρόπο φανερό ή κρυφό, άμεσα ή έμμεσα συγκεκριμένες επιλογές για την οικονομική και κοινωνική διάσταση της χώρας.

Οι άνθρωποι, οι κοινωνίες και ο τόπος μας οδηγήθηκαν σε επιλογές που δεν αποτέλεσαν αντικείμενο ανεξάρτητης μελέτης και συναπόφασης, αλλά κυριαρχικής αλλότριας επιβολής. Είναι σαφές ότι άλλοι και όχι ετούτος ο λαός όρισαν και ορίζουν το κοινωνικό και παραγωγικό παρόν και μέλλον του τόπου μας και αυτό δεν το πράττουν για τίποτε σχεδόν άλλο από το δικό τους ατομικό κέρδος και ισχύ. Ετσι όλοι πορευόμαστε, όπως αμέτρητα χρόνια τώρα, και εμμένουμε ως αχειράφετα εγκλωβισμένα υποχείρια, που γνωρίζουν όχι μόνο την αξία και τις δυνατότητες του τόπου τους, αλλά ακόμα και τη δική τους πραγματική αξία, αυτή τις ανθρώπινες υπόστασης, δημιουργίας και ενεργείας.

 

Το δεύτερο ολέθριο βλακώδες δεδομένο που θα θίξω έχει να κάνει ακριβώς με τα πιο πάνω: με τον άνθρωπο.

Σήμερα, η οργάνωση και οι λογικές της παραγωγής θεωρούν ή θέλουν την πλειονότητα των ανθρώπων ως σχεδόν αναγκαίο κακό. Η μείωση του αποκαλούμενου κόστους εργασίας, η απασχόληση ολοένα και λιγότερο ανθρώπων, η δημιουργία πρόθυμων για εκμετάλλευση ανέργων και χαμηλόμισθων, αποτελεί ένα ακόμα χαρακτηριστικό της ελληνικής οικονομίας, ενταγμένο στην ευρύτερη αθλιότητα του καπιταλισμού. Έτσι για παράδειγμα, από τους 1000 νέους της πατρίδας μας φτάνουν με εργάζονται οι 500 και από αυτούς οι 350 εργάζονται αντιπαραγωγικά σε υπηρεσίες στην πραγματικότητα άχρηστες ή σχεδόν άχρηστες. Οι υπόλοιποι 150 θα πρέπει να παράγουν για το σύνολο !!!. Μια ορθολογική και πραγματικά ουσιαστική παραγωγική οργάνωση θα είχε ως σκοπό την εργασία όλων, διότι με τον τρόπο αυτό αυξάνεται το συνολικό παραγόμενο και οι δυνατότητες μιας οικονομίας.

Αυτή τη στιγμή ο άνθρωπος είναι ο βασικός παραγωγικός παράγοντας της χώρας. Ο άνθρωπος κινεί, ελέγχει και καθορίζει τις παραγωγικές μονάδες. Η ίδια η ζωή δημιουργεί την ανάγκη δράσης και παραγωγής και την κάλυψη των βιοτικών αναγκών. Το σημαντικότερο ζωντανό και ουσιαστικό κοινωνικά «κεφάλαιο» της χώρας μας είναι οι άνθρωποι, είμαστε εμείς. Αντίστοιχα, η παραγωγική μας συμμετοχή καθορίζει όχι μόνο το παραγόμενο και την ποιότητα του, αλλά και την ίδια την κοινωνική μας διάσταση. Δεν μπορείς να μιλήσεις για ισότητα, ελευθερία δράσης, ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα όταν εκατομμύρια άνθρωποι στερούνται των στοιχειωδών παραγωγικών δικαιωμάτων και συνακόλουθα της ουσιώδους, ίσης συμμετοχής τους στο κοινωνικό γίγνεσθαι, ιδίως διότι η υστέρηση αυτών που ορίζω ή ορίζουμε ως βιοτικές ανάγκες κάνει τον άνθρωπο υποχείριο και τον εξανδραποδίζει.

Αλλά ας έρθουμε πάλι στην παραγωγική διάσταση. Οι άνθρωποι κατευθυνόμενοι σε λύσεις και επιλογές, που είτε δεν έχουν μελετηθεί είτε σκόπιμα καθορίζονται από τα κέντρα εξουσίας, ουσιαστικά σπαταλιούνται και μαζί με αυτούς σπαταλιέται ένα τεράστιο εθνικό και κοινωνικό «κεφάλαιο», δυνατότητες που μπορούν να ανήκουν σε όλο τον πλανήτη. Ένας νέος άνθρωπος κατευθύνεται μέσα από πολλούς παράγοντες – που ξεκινούν ακόμα και από την οικογένεια (και τη δική της έλλειψη γνώσης), το εκπαιδευτικό σύστημα και τις προτεραιότητες της ολιγαρχίας που το ελέγχει, την ίδια την κοινωνία και κυρίως την έλλειψη στρατηγικής και μελέτης, την έλλειψη γνώσης και πορείας και των μελών – στην επιλογή να διάθεση τη ζωή του, τον χρόνο του, το ίδιο το «είναι» του, τις δυνατότητές του και όλο του το μέλλον σε ένα επάγγελμα, σε μία παραγωγική οντότητα η οποία είναι ήδη κορεσμένη ή δεν έχει μέλλον, δεν έχει ουσία, δεν έχει ουσιαστική παραγωγική διάσταση υπό οιανδήποτε έννοια. Μετά από 10 – 15 χρόνια παραγωγικής απραξίας, υπολειτουργεί και δεν έχει διέξοδο. Στα 30, στα 35 χρόνια του αυτός ο νέος, αυτή η νέα έχει καμία διάθεση να δει την κοινωνία ως κομμάτι του/της; έχει καμία διάθεση να δει τον διπλανό του ως άνθρωπος προς άνθρωπο; Έχει τη θέληση ή τον οραματισμό να λειτουργήσει κοινωνικά; Ποιον και τι να πιστέψει όταν αναπαράγεται η φαυλότητα της καταδίκης του;

Χιλιάδες τα ερωτηματικά που μπορούν να τεθούν σε ατομική και κοινωνική διάσταση και, αν λάβουμε υπόψη μας την κοινωνία ως σύνολο και το τι αυτή στερείται από την αχρήστευση και σπατάλη των ανθρώπων που την συναπαρτίζουν, τότε πραγματικά τα ερωτήματα γίνονται εκατομμύρια, γίνονται ένας γόρδιος δεσμός ο οποίος θα πρέπει ή να λυθεί ή να κοπεί μαζί με αυτούς που τον δημιούργησαν και τους εξυπηρετεί. Επιμένω στην ανάγκη για χάραξη ουσιαστικής κοινωνικής παραγωγικής στρατηγικής βασισμένης στην εξυπηρέτηση των βιοτικών αναγκών, υλικών και άυλων, ατομικών και κοινωνικών. Στρατηγική στηριγμένη στη γνώση και δικαιωμένη μέσα από την κοινωνική συναπόφαση. Στρατηγική που δεν θα βασίζεται στην ανισότητα και την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, των πολλών από τους λίγους, αλλά θα βασίζεται στην ισότητα και στην κοινωνική χρησιμότητα της δράσης, που τα αποτελέσματά της θα ανήκουν σε όλους.

Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτή η φαυλότητα, δεν μπορεί εκατομμύρια άνθρωποι σ’ αυτό τον τόπο και δισεκατομμύρια σε όλο τον πλανήτη να κατευθύνονται στην εξυπηρέτηση μιας φαύλης ψυχοπαθούς ολιγαρχίας. Το ίδιο το μέλλον του τόπου μας είναι πραγματικά αβέβαιο και ζοφερό, όταν η δυνατότητα ανθρώπινης δράσης και δημιουργίας εγκλωβίζεται σε μηδενικά και πολύπλευρα αρνητικά αποτελέσματα. Δεν είναι δυνατόν να στερούμε και να εγκλωβίζουμε τους ανθρώπους γιατί έτσι στερούμε την κοινωνία μας από το μέλλον της. Δεν μπορώ να ακούω πολιτικούς και δήθεν τεχνοκράτες να μιλούν για δουλειές και ευκαιρίες απασχόλησης. Δεν θέλουμε άλλη υποδούλωση και εξάρτηση, δεν θέλουμε άλλη διαστροφική υποτέλεια, έχουμε ανάγκη από πραγματική δημιουργία, ανθρώπινη και κοινωνική, που να ανήκει σε όλους. Φτάνει πια η καταστροφή και η λεηλασία του τόπου μας και των ανθρώπων του, φτάνει πια η ατομικιστική εκμετάλλευση και αποσάρθρωση της κοινωνίας μας. Μελετήσετε τον τόπο μας, παράγετε γνώση για όλους, δώστε στους ανθρώπους τη δυνατότητα να εκφραστούν ελεύθερα, να δημιουργήσουν και εξασφαλίστε ότι αυτή θα ανήκει σε όλους, γιατί μόνο τότε θα σπάσει το καθεστώς εκμετάλλευσης και θα οδηγηθούμε σε κοινωνίες ανθρώπων με μέλλον και όχι σαρκοβόρων ζώων, που θα εξαφανισθούν από την εντροπία της αλληλοφαγίας και της υπερανάλωσης του φυσικού τους περιβάλλοντος.

 Εάν η οικονομία ήταν στραμμένη προς τη διασφάλιση και παραγωγή βιοτικών αναγκών και όχι προς τα θλιβερά θύματα του ανταγωνισμού, της υπερπαραγωγής, της υπερανάλωσης και των ψευδών «αξιών», όχι μόνο θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για αειφορία μιας κοινωνικής οικονομίας, αλλά θα μπορούσαμε κάλλιστα να μιλήσουμε και για λιγότερη εργασία για όλους, για περισσότερη ζωή.

Το δεδομένο παραμένει: για να φτάσουμε σε συνολική ανθρώπινη και κοινωνική χειραφέτηση, σε κοινωνίες που καλύπτουν την βιοτική κοινωνική ανάγκη της ισότητας και όσα αυτή συνεπάγεται (ακόμα και για τη μορφή του πολιτεύματος και την μετατροπή του σε πραγματική δημοκρατία) είναι αναγκαίος όρος να εξασφαλίσουμε την παραγωγική συμμετοχή όλων των ανθρώπων.

Επαναλαμβάνω πως ένας τεράστιας σημασίας παράγοντας της ολέθριας βλακείας είναι η έλλειψη ουσιώδους οργάνωσης και στρατηγικής με σκοπό την κατεύθυνση των ανθρώπων σε ουσιαστικές παραγωγικές δημιουργικές διαδικασίες. Είναι αυτονόητο, ότι επειδή δεν υπάρχει καμία μέριμνα και κυρίως καμία ουσιαστική γνώση των χαρακτηριστικών του τόπου μας και των αναγκών και δυνατοτήτων του και καμία ουσιαστική πολιτική πάνω σε αυτό, οι άνθρωποι κατευθύνονται σε άχρηστες ειδικεύσεις, σε ειδικεύσεις όπου είναι βέβαιο ότι σύντομα ή ήδη είναι κορεσμένες αλλά και αντιπαραγωγικές. Η αχρήστευση το ανθρώπινου δυναμικού της χώρας είναι ένα ολέθριο έγκλημα. Η ίδια αυτή αχρήστευση προέρχεται από τις επιλογές του καπιταλιστικού συστήματος που επιζητεί αντί για πραγματική παιδεία και γνώση εξειδικευμένους φτηνούς εργαζόμενους λογιζόμενους ως εξαρτήματα μηχανών.

Πρέπει λοιπόν να τεθεί, ουσιαστικά και όχι ως κούφιος βερμπαλισμός, ο άνθρωπος και οι ανάγκες του στο κέντρο της κοινωνικής συγκρότησης και δράσης. Καθετί που φτιάχνουμε, καθετί που σκεπτόμαστε, πρέπει να κατευθύνεται και να ορίζεται από τον άνθρωπο και τις ανάγκες του. Μια οικονομία που είναι πραγματικά κοινωνική, αλλά και ουσιαστικά συμβαδίζει με την φύση και δεν την αντιστρατεύεται, είναι η οικονομία που ξεκινά από την κάλυψη των βιοτικών αναγκών του ανθρώπου.

Εάν θέλουμε να προσδώσουμε ουσιώδη κοινωνικό χαρακτήρα σε αυτή την διάσταση του μηχανισμού της οικονομίας, εάν θέλουμε να προσδώσουμε ορθολογικά χαρακτηριστικά που άπτονται του σκοπού ίδρυσης και ύπαρξης των ανθρώπινων κοινωνιών πρέπει να σταθούμε στο σκοπό και τη χρησιμότητα που εξυπηρετεί η κοινωνική συμβίωση. Στο κέντρο της βρίσκεται η βιοτική κοινωνική ανάγκη της ισότητας. Δεν θα επεκταθώ έχοντας γράψει σε πολλά κείμενά μου την κεντρική έννοια και την ανάλυση του βιοτισμού. Θα θέσω όμως ένα πρώτο βήμα κατανοητό και μάλλον αυτονόητο από όλους, ένα βήμα που μπορεί να γίνει από σήμερα: Δίκαιη κοινωνία είναι αυτή που εξασφαλίζει σε όλους τους ανθρώπους την απόλαυση των βιοτικών αναγκών.

 Μόνο έτσι απελευθερώνεται ο άνθρωπος. Κάποιος που γεννιέται και μεγαλώνει γνωρίζοντας ότι δεν πρόκειται να στερηθεί τις βιοτικές του ανάγκες δεν μπορεί να γίνει υποχείριο και ανδράποδο, ούτε να εμφανίσει ψυχοπαθή κοινωνική παθογένεια. Για το ποιες είναι οι βιοτικές ανάγκες και το πώς καθορίζονται μπορείτε να ανατρέξετε σε άλλα κείμενά μου.

 

Άφησα τελευταίο έναν ουσιαστικό, τον ουσιαστικότερο παράγοντα που μπορεί να μεταβάλει τα πιο πάνω, είναι η ατομική και συνάμα κοινωνική βιοτική ανάγκη που λέγεται γνώση, γνώση του κόσμου που μας περιβάλλει, γνώση των μεθόδων σύλληψης της γνώσης και αντίληψης των πραγμάτων, γνώση της σύνθεσης της δημιουργίας, γνώση της ελεύθερης δημιουργικής σκέψης. Οι ολιγάρχες εξουσιαστές του πλανήτη διαχειρίζονται την γνώση, την κατευθύνουν, την ελέγχουν, την στρεβλώνουν και κάνουν οτιδήποτε για να την εκμεταλλευτούν προκειμένου να εξυπηρετήσουν ατομικά συμφέροντα. Με νύχια και με δόντια, με βία την κρατούν και δημιουργούν «παράγνωση» και μύθους, διαστρέφουν και εγκλωβίζουν για να έχουν τη δυνατότητα να αναπαράγουν τη φαυλότητα τους, να κατευθύνουν την σκέψη της ανθρωπότητας, να μην αφήνουν τίποτα δημιουργικά ελεύθερο να υπάρξει. Εμφανίζονται ως σοφοί οι ίδιοι, δημιουργούν ελίτ της σκέψης, ακαδημαϊκούς και πανεπιστημιακούς που εγκλωβίζονται στα ψηλά σκαλοπάτια της ιεραρχικής κοινωνίας – πυραμίδας της και σκέπτονται μόνο μέσα από τη δομή της και την άνιση «ανώτερη» θέση τους σε αυτή.

Στρατηγικός στόχος λοιπόν, όπως έχω γράψει, είναι να καταφέρουμε σαν κοινωνία να παράγουμε και να παράσχουμε αυτό το βασικό βιοτικό αγαθό της γνώσης, της ελεύθερης γνώσης, που θα ανήκει σε όλους και θα μας βοηθήσει ουσιαστικά να αλλάξουμε τον τόπο μας, τις ανθρώπινες σχέσεις, και τις κοινωνικές δομές. Τον τρόπο που μπορούμε να το πραγματοποιοήσουμε, να παράγουμε πραγματική γνώση χωρίς εξάρτηση από κεφάλαια, επιτυγχάνοντας ταυτόχρονα και την πραγματική γνωσιακή απελευθέρωση και πνευματική συγκρότηση της νέας γενιάς τον έχω ήδη γράψει, αυτό που περιμένω είναι η ουσιαστική ανταπόκριση της κοινωνίας, κάθε κοινωνίας και κάθε ανθρώπου[4]. Η γνώση αυτή πρέπει να είναι ανοικτή και ελεύθερα προσβάσιμη από όλους, η γνώση αυτή ανήκει στις κοινωνίες που την παράγουν και σε κανέναν ατομικά ή αποκλειστικά.

Ας έλθουμε όμως ξανά στην περιγραφή μιας οικονομίας, μιας κοινωνικής οικονομίας που θα είναι προσανατολισμένη στις βιοτικές, στις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων και όχι στη φαυλότητα των οικονομικών αξιών. Συνοπτικά εκθέτω όσα άλλου έχω γράψει και αναλύσει. Το πρώτο ζητούμενο μιας τέτοιας οικονομίας είναι η παραγωγική οργάνωση με γνώμονα και στόχο την εσωτερική επάρκεια σε βιοτικά αγαθά. Ο τόπος μας έχει την δυνατότητα να παράγει με πληρότητα, επάρκεια και πλουραλισμό τέτοια αγαθά είτε πρόκειται για τροφή, είτε πρόκειται για ασφαλείς κατοικίες είτε για οτιδήποτε στηρίζει την ζωή. Η προαιώνια παρουσία ανθρώπων στον τόπο μας αποδεικνύει την καταλληλότητά του και την δυνατότητα ελάχιστης ενεργειακής ή φυσικής ανάλωσης.

Η μελέτη των παραγωγικών δυνατοτήτων είναι ένα κομμάτι της διαδικασίας παραγωγής ελεύθερης γνώσης κοινωνικής κυριότητας. Η τελευταία δημιουργεί ένα τεράστιο πλαίσιο ατομικής και κοινωνικής χειραφέτησης και ουσιαστικής προόδου των διανθρώπινων σχέσεων και της κοινωνικής οντότητας της συμβίωσης. Σκεφτείτε μόνοι σας πόσο πολύπλευρα, ολοτικά είναι τα αποτελέσματα. Μέσα από αυτή την γνώση και την αντίληψη του κοινωνικού βιοτισμού, μπορούμε και οφείλουμε να χαράξουμε την στρατηγική για την δημιουργική εργασία όλων των ανθρώπων, την εργασία στην πραγματικά κοινωνική οικονομία, την οικονομία που θα ανήκει σε όλους και όχι στους λίγους. Ενεργοποιώντας τους ανθρώπους, δίνοντάς τους το δικαίωμα στην ίση απόλαυση των βιοτικών αναγκών, τους απελευθερώνουμε, τους χαρίζουμε την δυνατότητα μιας διαφορετικής κοινωνικής συγκρότησης στο μέλλον.

          Η δημοκρατία και ο βιοτικός σοσιαλισμός (ή μόνο βιοτισμός) είναι πνευματικά εργαλεία της ανθρωπότητας, που μπορούν να μας καταδείξουν το μόνο ουσιαστικά μέλλον της και να μας κατευθύνουν προς αυτό. Η πραγματική δημοκρατία, κομμάτι του βιοτισμού, μπορεί να είναι ένα πρώτο βήμα … .

 

 

 

Κάποια σχετικά άρθρα :

 

ΑΠΑΤΕΣ & ΔΙΣΗΜΑΝΤΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

 

ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΔΕΝ ΤΡΕΛΑΘΗΚΑΝ

 

ΔΥΟ ΚΕΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ & ΤΗΝ ΑΓΟΡΑ

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ : Η ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

 

Γιατί γράφτηκε το ΠΑΣΟΚ του ΑΝΘΡΩΠΟΥ; τι είναι ; τι επιδιώκει;

 

«ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ

 

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ & Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ

 

ΟΙ ΦΟΥΣΚΕΣ, ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ, Ο Φ.Π.Α. … Ο ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

 

ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΒΙΟΤΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ & Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

 

ΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ

 

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ, ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ & ΤΟ ΝΕΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜO

 

ΑΓΡΟΤΕΣ & ΤΟ ΝΕΟ ΑΓΡΟΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ: ΠΡΟΤΑΣΗ

 

ΑΛΛΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ … ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

 

ΧΤΙΖΟΝΤΑΣ ΕΝΑ ΝΕΟ ΑΥΡΙΟ

 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

 

ΤΟ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ : ΕΝΑ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΓΙΑ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟ

 

ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

 

ΓΙΑ ΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ, ΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΧΩΡΙΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΚΕΡΔΟΣ

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ, ΒΙΟΤΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ

 

“Νεο-προστατευτισμός”, η κατάρρευση της παγκοσμιοποίησης

 

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ: ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ: ΓΙΑ ΕΝΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ

 

ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ, ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ & ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

 

ΤΟ ΠΛΑΤΕΜΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ΩΣ ΜΟΧΛΟΣ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗΝ ΙΣΟΤΗΤΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ & ΣΤΟΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ

ΟΙ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ, ΟΙ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ, Η «ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ» ΤΟΥΣ και ο … Σπηλιωτόπουλος

 

 

 


[1] Κάποια από όσα έχω ήδη δημοσιεύσει : ΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ,

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ, ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ & ΤΟ ΝΕΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜO

ΑΛΛΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ … ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ,

ΧΤΙΖΟΝΤΑΣ ΕΝΑ ΝΕΟ ΑΥΡΙΟ,

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ,

ΤΟ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ : ΕΝΑ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΓΙΑ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟ,

ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ,

ΓΙΑ ΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ, ΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΧΩΡΙΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΚΕΡΔΟΣ,

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ, ΒΙΟΤΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ,

ΟΙ ΦΟΥΣΚΕΣ, ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ, Ο Φ.Π.Α. … Ο ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΒΙΟΤΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ & Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

[2] ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ : Η ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

[3] Οι τελευταίοι, οι κεφαλαιούχοι και οι διαχειριστές τους, μπορούν κάλλιστα να κατηγορηθούν ότι διαμορφώνουν και προκαλούν στους άλλους συνεχείς ανάγκες δανεισμού.

[4] ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ, ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ & ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

 

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ: ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

 ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ: ΓΙΑ ΕΝΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ

 ΤΟ ΠΛΑΤΕΜΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ΩΣ ΜΟΧΛΟΣ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗΝ ΙΣΟΤΗΤΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ & ΣΤΟΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ

 ΟΙ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ, ΟΙ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ, Η «ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ» ΤΟΥΣ και ο … Σπηλιωτόπουλος

Απρίλιος 1, 2009

Η ΑΚΡΑΙΑ ΤΑΞΙΚΗ & ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ Ν.Δ.

Η ΑΚΡΑΙΑ ΤΑΞΙΚΗ & ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ Ν.Δ.

 

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

 

       Η κυβέρνηση της Ν.Δ. έχει κατηγορηθεί από πολλούς ως δεξιά ταξική κυβέρνηση. Η συμπεριφορά της στην παρούσα φάση έρχεται, όχι μόνο να επιβεβαιώσει την πιο πάνω κατηγορία, αλλά να αποδείξει ότι πρόκειται για μια βαθύτατα ταξική και άκρατα συντηρητική κυβέρνηση.

        Οι επιλογές της Ν.Δ. στην οικονομική κρίση που διανύουμε καταδεικνύουν την πολιτική και ψυχική της ταύτιση με τις ολιγαρχίες και τα μεγάλα συμφέροντα.

 

        Σκληρή ταξικότητα και άγρια συντήρηση αποδεικνύουν οι κινήσεις της σε κάθε επίπεδο :

–        Πρώτα, να διασφαλισθούν οι τραπεζίτες με τεράστια χρηματικά ποσά με χρέωση του δημόσιου ταμείου , να καλυφθούν από κάθε άποψη τυχόν παραβάσεις τους.

–       Μετά, να διασφαλισθούν οι μεγαλοβιομήχανοι και τα συμφέροντά τους.

–       Κατόπιν, οι μεγαλέμποροι και οι μεγάλοι μεταπράτες ξένων συμφερόντων.

        Μετά, να επιβληθεί κρατική τρομοκρατία με σειρά νομοθετημάτων, που προβλέπουν στέρηση και άμβλυνση στοιχειωδών και θεμελιωδών δικαιωμάτων.

 

         Με τι συντηρούνται οι ανωτέρω και αυξάνουν τα κεκτημένα τους ;  

         Με την εκμετάλλευση των αναγκών της πλειοψηφίας, με περισσότερες θυσίες και επιβάρυνση των πολλών, των αδύναμων, των εξαρτώμενων, με εξαφάνιση και συρρίκνωση βασικών και αυτονόητων ανθρωπίνων δικαιωμάτων για τους πολλούς. Από αυτές τις πολιτικές άγονται τα οφέλη και η συντήρηση των ισχυρών πελατών και αφεντικών της Ν.Δ. .

 

         Η εντολή του οικονομικού ολιγαρχικού κατεστημένου προς τους πολιτικούς υπάλληλους και εκφραστές τους είναι σαφής: «πράττετε μόνο ό,τι εξυπηρετεί τα συμφέροντα μας (σ.σ. των ολιγαρχιών), όχι μόνο θα μας συντηρήσετε χρεώνοντας τον λογαριασμό στην κοινωνία, αλλά και θα επαυξήσετε την ισχύ και την εξουσία μας, τις διαφορές και τα χάσματα, θα θέσετε τους Ελληνες σε ακόμα μεγαλύτερες στερήσεις, ώστε να καταστούν τέλεια υποχείριά μας.»

        Αυτή είναι η «λογική» και φιλοσοφία της Ν.Δ. και της ολιγαρχίας που την ελέγχει, αυτές είναι οι τακτικές της πυραμίδας του καπιταλισμού και της συντήρησής του, όπως εκφράζεται από την ελληνική κυβέρνηση και το διεθνές διευθυντήριο: «να κάνουμε την κρίση ευκαιρία, για περισσότερα κέρδη εις βάρος των πολλών και κυρίως για περισσότερη εξουσία.»

      Συντήρηση και επαύξηση ισχύος των λίγων απέναντι στους πολλούς.

      Αθώοι χωρίς δίκη οι υπεύθυνοι και καταδίκη χωρίς δίκη των ανεύθυνων.

 

     Πρέπει όλοι να καταλάβουμε τους σκοπούς της κυβέρνησης της Ν.Δ. και τα συμφέροντα που συντηρεί και εξυπηρετεί.

 

      Μιλάμε για τεράστια προσπάθεια συντήρησης (και επαύξησης) της ισχύος του κατεστημένου της  ολιγαρχίας, όμοια σε ένταση με παθιασμένη ερωτική σχέση. Επειδή όμως μεταξύ πολιτικής και κεφαλαίου οι ερωτικές σχέσεις έχουν άλλο περιεχόμενο, είναι σαφές ότι οι εραστές αυτοί αλληλοστηρίζονται και αλληλοεκφράζονται. Μην ψάχνετε για τον παθητικό εραστή … . Ξέρουμε τον ενεργητικό … είναι αυτός ή καλύτερα αυτοί που έχουν …. ολόκληρη την κοινωνία, άσχετα εάν πρόκειται για κανονικό βάναυσο ομαδικό κοινωνικό βιασμό.

      Στο χέρι μας είναι, στο χέρι των πολλών, να αρνηθούμε τον μαζικό κοινωνικό βιασμό και να τσακίσουμε τους βιαστές και τον συρφετό που τους συνεπικουρεί κρατώντας τα ηνία και τους μηχανισμούς της εξουσίας στην υπηρεσία τους.

 

                                                    Ολοι αύριο στους δρόμους !!!.

Δεν θα το κάνουμε για καμία συνδικαλιστική ηγεσία, θα το κάνουμε για εμάς τους ίδιους, για να εκφράσουμε την αηδία μας απέναντι στην βαρβαρότητα των άπληστων χρυσοθήρων.  

Μαρτίου 20, 2009

ΖΩΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΧΡΥΣΟΘΗΡΩΝ – ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ

Ο κόσμος των χρυσοθήρων … .

 Οι περισσότεροι θα έχετε διαβάσει για τους χρυσοθήρες που ξεχύθηκαν σε διάφορα μέρη του πλανήτη προκειμένου να ανακαλύψουν το πολύτιμο και πανάκριβο μέταλλο. Κάποιοι θα έχετε δει και ταινίες με πιο διάσημες τον «Χρυσοθήρα» του Τσάπλιν και τον «Θησαυρό της Σιέρα Μάντρε» του Τ. Χιούστον με τον Χ. Μπόγκαρτ, χαρακτηριστικές των επιδιώξεων, των σκοπών, των μέσων, της απληστίας, των κανόνων και της κουλτούρας των χρυσοθήρων.

Οι ίδιοι κανόνες όρισαν τον ρόλο και την πορεία των διαφόρων «κονκισταδόρες» και κατακτητών ανά τον πλανήτη, κατά την ανακάλυψή του από τον «πολιτισμένο» δυτικό κόσμο.

 Στον κόσμο των χρυσοθήρων  ένας είναι ο βασικός και μόνος κανόνας και σκοπός : ΤΟ ΚΕΡΔΟΣ, που φέρνει η κατοχή του χρυσού. Απέναντι στην κατοχή του χρυσού, που γίνεται μαζική φρενίτιδα, η ανθρώπινη ζωή, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια κάθε έννοια λογικής, σεβασμού και ανθρώπινης συμπεριφοράς υποχωρούν, χάνονται στα βάθη της απληστίας, που κυριαρχείται από τον σκοπό του χρυσοθήρα. Η αναζήτηση του «Ελ Ντοράντο» γίνεται για τον χρυσοθήρα διαρκής και συνεχής σκοπός, τα μάτια και το μυαλό του τυφλώνονται από τον σκοπό του κέρδους. Το «ζώο» αυτό ζει μόνο για την αναζήτηση του χρυσού την αναζήτηση του κέρδους  και δεν σταματά ποτέ και μπροστά σε τίποτα. Ο,τι και όποιος σταθεί μπροστά του καταπατιέται και εξοντώνεται με κάθε τρόπο.   Νόμος και κανόνας του χρυσοθήρα είναι μόνο το κέρδος, το κέρδος που παράγεται από την εύρεση του πολύτιμου μετάλλου. Κέρδος ατομικό και μεγάλο.

Η ίδια η κοινωνία και η δράση των χρυσοθήρων είναι έντονα και ελεύθερα ανταγωνιστική. Το πλαίσιο του ανταγωνισμού ορίζεται από τους ίδιους του χρυσοθήρες, κάθε προσπάθεια παρέμβασης και ρύθμισης εξαγριώνει τους χρυσοθήρες, τους στερεί την «ελευθερία» της κίνησης και της δράσης, την ελευθερία του ατομικού τους κέρδους. Αυτοί οι ίδιοι ρυθμίζουν τους κανόνες, χωρίζουν και ορίζουν περιοχές όπου ο καθένας θα ψάξει για τον δικό του χρυσό, για το δικό του κέρδος και όταν υπάρξει διαφωνία, μικροί στρατοί από ντόπιους θυσιάζονται για να λυθούν οι διαφορές.  

Οι χρυσοθήρες περνούν από διάφορα μέρη, διώχνουν ή κάνουν δικούς τους εργάτες, τους ντόπιους, καταστρέφουν τις ντόπιες κοινωνικές και παραγωγικές δομές, εκμαυλίζουν, εκπορνεύουν, επιβάλουν τον απαίσιο ατομισμό τους και τα αντίστοιχα δικά τους ήθη στην κουλτούρα κάθε τόπου. Διαλέγουν αυτοί τους τοπικούς άρχοντες, καθορίζουν οι ίδιοι τους «νόμους» και τον τρόπο εφαρμογής τους με γνώμονα το δικό τους κέρδος και όποιος αντιστέκεται χάνεται στο σκοτάδι … . Μετά το καταστροφικό σμήνος αυτό από ακρίδες, αφού καταφάει ό,τι βρει φεύγει προς νέα «Ελ Ντοράντο» , αφήνοντας πίσω του την ερήμωση. Το καραβάνι των χρυσοθήρων φεύγει για αλλού, για νέα χρυσορυχεία κερδών, ακολουθούμενο από κάθε λογής παρόχους υπηρεσιών, αφήνοντας πίσω τόπους και ανθρώπους καθημαγμένους και κατεστραμμένους. Αυτό επιβάλλει ο ένας και μοναδικός κανόνας της ζωής τους, το συνεχές κυνήγι του κέρδους.

 

Πολλοί θα αναρωτηθείτε γιατί τα έγραψα όλα αυτά, κάποιοι θα έχετε ήδη καταλάβει ότι ο κόσμος μας εξακολουθεί να είναι ο κόσμος των χρυσοθήρων, ο κόσμος του κέρδους. Παραδώσαμε τον πλανήτη μας στους «χρυσοθήρες», αυτούς αναγάγαμε σε ρυθμιστές του συνόλου της ζωής. Αυτοί ρυθμίζουν τους κανόνες και της χρυσοθηρίας και της ζωής μας, μόνοι τους, με βάση και σκοπό το δικό τους κέρδος. Αυτοί επιλέγουν και εμείς υπακούουμε … . Ιδιοι κανόνες, ίδια απληστεία, ίδιου τύπου ανταγωνισμοί, ίδιου τύπου διαχωρισμοί, ήθη και κουλτούρες, ίδιου τύπου ζωή ή ίδιου τύπου παράνοια. Ζωή των χρυσοθήρων και των δουλικών τους … .

Αυτός είναι ο πλανήτης μας, αυτή την κουλτούρα και σκέψη πρεσβεύουν οι «χρυσοθήρες» του πλανήτη και τίποτα δεν άλλαξε. Σκεφτείτε μόνοι σας και κάνετε τις αναγωγές σας. Θα καταλάβετε τι ακριβώς σημαίνει «ελεύθερη αυτορυθμιζόμενη αγορά» και όσα την ακολουθούν. Είναι οι νόμοι των χρυσοθήρων του κέρδους.

Δεν χρειαζόμαστε αναλυτές να μας πουν πως θα βοηθήσουμε τους χρυσοθήρες για να βρουν χρυσάφι και να εξασφαλίσουν την ικανοποίηση του σκοπού, του κέρδους. Αλλωστε οι ίδιοι είναι πάντα ανικανοποίητοι.

Δεν χρειαζόμαστε αναλυτές και «σοφούς» για να πουν στους χρυσοθήρες, πως θα αποκομίσουν περισσότερα κέρδη ή πως θα κερδίσουν περισσότερα από την δουλειά μας στα «ορυχεία» τους. Αυτοί εξυπηρετούν τον συνεχή νόμο των χρυσοθήρων … .

Δεν χρειαζόμαστε ούτε καν ηθικολόγους που προσπαθούν να εξισορροπήσουν τα πράγματα μεταξύ των λαών των ανθρώπων και των χρυσοθήρων, μεταξύ των κοινωνιών των ανθρώπων και των ατομιστών του κέρδους. Δεν τους χρειαζόμαστε γιατί και οι ίδιοι αποδέχονται την ύπαρξη, την λειτουργία και τα «δικαιώματα» των χρυσοθήρων στο κέρδος. Αρα και αυτοί στιλβώνουν την αηδία της παράνοιας και αποδέχονται ότι πάντα θα πρέπει αυτή να υπάρχει.  

Αυτό που χρειαζόμαστε είναι να απαλλαχθούμε από τους χρυσοθήρες, να τους διώξουμε, να απαξιώσουμε το χρυσάφι τους (που δεν το έχουμε άλλωστε και ανάγκη). Να φτιάξουμε τις δικές μας κοινωνίες της πραγματικής ανθρώπινης ελευθερίας, της πραγματικής ανθρώπινης προόδου, τις κοινωνίες της πραγματικής ζωής.    

 

   

Μαρτίου 13, 2009

ΕΡΕΥΝΑ ΤΟΥ Ν.ΙΝΚΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΙΜΕΣ, ΑΓΓΛΙΑ Α’ ΜΕΡΟΣ

ΠΟΙΟΙ ΤΟΛΜΟΥΝ ΝΑ ΦΕΡΟΝΤΑΙ ΕΤΣΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ …  ΠΟΙΟΙ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΦΤΩΧΟΥΣ

                                                                                                                 – Ι –

 Α. ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ

 Υπήρχε και υπάρχει διάχυτη στην κοινωνία μας η αίσθηση ότι τα αγαθά πωλούνται  ακριβά, πωλούνται ακριβότερα ακόμα και από χώρες που χαρακτηρίζονται «ακριβές».

Πριν από πολλούς μήνες η κυβέρνηση δια του υπουργού ανάπτυξης, μετά από κάποιες δημοσιογραφικές έρευνες, ανακοίνωσε εκδίδοντας σχετική υπουργική απόφαση, ότι θα ληφθούν μέτρα εναντίον όσων εταιρειών πωλούν στην Ελλάδα ακριβότερα τα προϊόντα τους από ότι στο εξωτερικό.

Περιμέναμε πολλούς μήνες και δεν είδαμε καμιά κυβερνητική πρωτοβουλία … .

Εμείς ΠΡΑΞΑΜΕ, πήραμε τις τιμές εκατοντάδων προϊόντων από μεγάλους ομίλους ελληνικών σουπερμάρκετ και ψάξαμε στην Ευρώπη. Ευχαριστούμε όσους μετείχαν, συνεχίζουν να μετέχουν ή θα μετάσχουν στο μέλλον εθελοντικά στην έρευνα αυτή. Περιμένουμε την συμμετοχή τους.

Πήραμε στοιχεία από αντίστοιχα, μεγάλα σουπερμάρκετ, μιας χώρας όπου ο μέσος μισθός είναι σχεδόν διπλάσιος της Ελλάδας, για να μην υπάρξει το επιχείρημα ότι οι τιμές διαμορφώνονται ανάλογα με την δυνατότητα κατανάλωσης.

Πήραμε επίσης στοιχεία από μία χώρα που είναι νησιωτική και αποκομμένη από την υπόλοιπη Ευρώπη, έχει δηλαδή ειδικό κόστος μεταφοράς για να μην υπάρξει το επιχείρημα του κόστους μεταφοράς. Εάν κάποιοι παραταύτα το προτείνουν να ξέρουν ότι η απάντηση είναι έτοιμη, με βάση τις ίδιες τις δικές τους πρακτικές. Ξέρουμε και που παράγονται/συσκευάζονται τα προϊόντα και το περίεργο είναι πως σε κάποιες κατηγορίες μεταφερόμενων προϊόντων οι διαφορές είναι μικρότερες.

Αντικείμενο της έρευνάς μας ήταν τιμές προϊόντων πολυεθνικών εταιρειών σε μεγάλα σουπερμάρκετς της Μ. Βρετανίας, προϊόντων που βρίσκουμε και στην Ελλάδα.

Σκοπός της έρευνας ήταν και είναι να καταδείξει τις διαφορές τιμών, να συνειδητοποιήσουν οι κάτοικοι της χώρας μας τι συμβαίνει και επιτέλους οι αρμόδιοι να πράξουν το καθήκον τους. Κάθε εβδομάδα θα δημοσιεύουμε βγάζουμε και ένα κομμάτι της έρευνάς μας που αφορά πάρα πολλές χώρες της Ευρώπης. Ελπίζουμε ότι σύντομα θα μπορούμε να δημοσιεύουμε περισσότερα κομμάτια ανά εβδομάδα.

 Η έρευνα περιλαμβάνει και την ταυτόχρονη συγκριτική έρευνα της τιμής προϊόντων σε περισσότερες από μία χώρες της Ευρώπης.

 Με την δημοσιοποίηση της έρευνας καλούμε την κυβέρνηση να αναλάβει τις ευθύνες της και να πράξει όσα οφείλει για την προστασία των Ελλήνων. Δικαιολογίες δεν χωρούν. Η ευθύνη παραμένει δική της, όπως ήταν μέχρι σήμερα.

Καλούμε τους εισαγγελείς του ελληνικού λαού να πράξουν το καθήκον τους.

Περιμένουμε την συμμόρφωση των εμπλεκομένων στην διαμόρφωση αυτών των τιμών.

Εάν κάποιος Εισαγγελικός λειτουργός δεν επέμβει αυτεπάγγελτα για να ερευνήσει το θέμα και από την τυχόν ποινική του διάσταση, μετά την πάροδο ενός μηνός θα το πράξουμε εμείς, προκαλώντας με μηνυτήρια αναφορά μας κατά παντός υπευθύνου την έρευνα της ποινικής διάστασής της υπόθεσης έναντι παντός υπευθύνου όσο ψηλά και εάν στέκει στην ιεραρχία.

Ζητούμε από τους εμπλεκόμενους φορείς (παραγωγούς, μεσάζοντες, καταστήματα λιανικής) να δώσουν εξηγήσεις για το τι φταίει και να μειώσουν άμεσα τις τιμές.

Να είναι βέβαιοι όλοι ότι εμείς από την πλευρά μας θα συνεχίσουμε και θα πράξουμε όσα είναι απαραίτητα για να προστατεύσουμε τους συμπολίτες μας και τις οικογένειές τους από όσα συμβαίνουν.

Μελετήσαμε, επίσης, την γενική εικόνα της τιμής των προϊόντων, πόσο ακριβός είναι ο σχετικός τομέας της αγοράς. Τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά. Στην καλύτερη περίπτωση τα αγαθά έχουν παραπλήσιες τιμές. 

Αυτό που ανακοινώνουμε από σήμερα είναι πως οι τιμές των προϊόντων στην Ελλάδα, αποτελούν πραγματικά ντροπή.

Είμαστε μάλλον η ακριβότερη χώρα της Ευρώπης, η ζωή στην Ελλάδα είναι από τις πιο δύσκολες.

Φροντίσαμε να βρούμε και να συγκρίνουμε κατά βάση ακριβώς τα ίδια προϊόντα για να μην μπορεί να υπάρξει επιχείρημα διαφοροποίησης του προϊόντος. Είναι σύνηθες το φαινόμενο οι πολυεθνικές εταιρείες να αλλάζουν συσκευασίες και ονόματα, ενώ το προϊόν είναι το ίδιο. Οπου υπάρχει απλή αντιστοιχία αυτό το επισημαίνουμε.

 Προϊόντα πολλών εταιρειών που κυκλοφορούν στην Ελλάδα δεν υπάρχουν στην Μ. Βρετανία. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι εταιρείες αυτές δεν ακολουθούν αντίστοιχες πρακτικές ή τις ίδιες πρακτικές. Τα προϊόντα αυτά τα βρήκαμε σε άλλες χώρες της Ευρώπης και θα τις δημοσιεύσουμε.

Αλλωστε, με βάση τα ανωτέρω στοιχεία και την γενική εικόνα των τιμών σε ένα είδος ή τομέα της αγοράς, μπορεί κανείς εύκολα να αντιστοιχήσει τις τιμές και να καταλάβει ότι ακόμα και σε άλλα προϊόντα, της ίδιας ή άλλων εταιρειών, που δεν βρέθηκαν ακριβώς τα ίδια ή της αντίστοιχης φίρμας, υπάρχει γενική υπερχρέωση στην Ελληνική αγορά.

Την έρευνα την αφιερώνουμε στον ελληνικό λαό, σε εμάς τους ίδιους που είμαστε παιδία του, τμήματα του.  

Σήμερα παρουσιάζουμε μια σειρά από εντυπωσιακά στοιχεία της έρευνας που είναι σε εξέλιξη και δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσει (αυτό το εγγυόμαστε σε όσους νομίζουν ότι πρόκειται για θύελλα που θα περάσει).

          Οσοι καταλαβαίνουν την σημασία της έρευνας, ας αποτανθούν στο Ν. ΙΝΚΑ για να βοηθήσουν, να στηρίξουν τον διαρκή έλεγχο. Αυτόν που άλλοι όφειλαν να κάνουν … .

          Ας αρχίσουμε, για να καταλάβουν οι Ελληνες  ποιοι τους κάνουν ακόμα πιο φτωχούς και αδύναμους.

Ας αρχίσουμε για τα καταλάβουν όλοι οι αρμόδιοι και υπεύθυνοι ότι η ζωή στην Ελλάδα έχει γίνει αφόρητη, ότι δεν αρκούν τα ευχολόγια και οι παροτρύνσεις, δεν αρκεί η αποχή και η σιωπή, αυτή όταν εξακολουθεί γίνεται ταυτόχρονα ένοχη.

Κάποιοι κάνουν τους Ελληνες ακόμα πιο φτωχούς και αυτό θα σταματήσει. Θα σταματήσει από σήμερα !!!. 

 

Β.      Πέραν των ανωτέρω επισημαίνουμε για τον σκοπό της έρευνας ότι :

1.       Οι τιμές είναι ελεγμένες και υπάρχει μη δυνάμενο να διαψευστεί αρχείο και αποδεικτικό υλικό.

2.       Ο ελάχιστος (μεικτός) μηνιαίος μισθός του εργαζομένου στην Μ. Βρετανία είναι 1.222,5 Ευρώ. Στην Ελλάδα είναι 680 Ευρώ (στοιχεία τελών 2008, πηγή Eurostat). Η σχέση είναι περίπου 12,2 προς 6,8. Η διαφορά των μέσων μισθών είναι, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, ακόμα μεγαλύτερη.  

3.       Οι ισοτιμίες προέρχονται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και αναφέρονται στην ημέρα ολοκλήρωσης της κάθε έρευνας,         

                                                                                                                   – ΙΙ –

Ακολουθεί ο πίνακας ανά κατηγορία προϊόντων

 

Α. ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ : ΒΡΕΦΙΚΑ ΕΙΔΗ

Αρχίζουμε με την άκρως ευαίσθητη αυτή κατηγορία, που αφορά το μεγάλωμα ενός μωρού. Ένα κομμάτι εξαιρετικά ευαίσθητο για όλους. Μαζί με τα υπόλοιπα θλιβερά που συμβαίνουν στην χώρα μας το δημογραφικό πρόβλημα είναι φλέγον και προκαλείται και από το κόστος ζωής.

 

ΠΡΟΪΟΝ

Τιμή Ελλάδας

Τιμή Μ. Βρεταννίας

[1]

 

PAMPERS  4 EASY- UP 22 τμ.

10,60

6,46

PAMPERS  5 EASY- UP 20 τμ.

10,60

6,46

PAMPERS  6 EASY- UP 16 τμ.

10,60

6,46

PAMPERS  3 ACTIVE FIT 60 τμ.

19,80

9,70

PAMPERS  4 ACTIVE FIT 46 τμ.

19,80

9,70

PAMPERS  5 ACTIVE FIT 38 τμ.

19,80

9,70

MILUPA APTAMIL (βρεφικό γάλα) 2, 3  συσκ. 900 γραμ.

19,25

8,62

PAMPERS Μωρομάντηλα Naturals 63 τεμ.

3,00

2,10

PAMPERS Μωρομάντηλα Baby Fresh 72 τεμ.

3,00

2,10

PAMPERS Μωρομάντηλα Sensitive 63 τεμ.

3,00

2,10

ΚANDOO Υγρά Μαντηλάκια 55 τεμ. Ανταλλακτικό

2,62

1,08

JOHNSON’s BABY SHAMPOO Regular 300 ml.

2,63

1,97

JOHNSON’s BABY BATH 750 ml

4,21

3,68

JOHNSON’s BABY Moisturising BATH 500 ml.

4,20   

2,73

JOHNSON’s BABY TOP to TOE Σαμπουάν + Αφρόλουτρο 300 ml

3,67

2,73 τα 500 ml

JOHNSON’s BABY Soothing Naturals Lotion 250 ml

3,86

2,59

JOHNSON’s BABY Bedtime Lotion 300 ml

 3,93

2,57

JOHNSON BABY SOOTH NATURAL BATH 400ML

4,20

2,92

ΑΦΡΟΛΟΥΤΡΟ JOHNSON BABY BEDTIME BATH 300ml.

3,60

2,53 (500 ml)

ΑΦΡΟΛΟΥΤΡΟ JOHNSON BEDTIME WASH 300ML

3,98

2,62 (400 ml)

JOHNSON BABY NATURAL CREAM 100ML

3,57

1,89

 

 

 

 

 

Επισημάνσεις επί του πίνακα:

1. Η τιμοληψία έγινε στις 12/3/2009.

2. Η ληφθείσα ισοτιμία Ευρώ / Αγγλικής λίρας είναι η διδόμενη από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

3. Δεν βρέθηκαν στα 4 μεγάλα Βρετανικά Σ/Μ της έρευνας οι υπόλοιπες εταιρείες που αντίστοιχα υπάρχουν  προϊόντα τους στα ράφια των Ελληνικών Σουπερμάρκετς.  Εάν κάποιος μπορεί να μας δώσει στοιχεία είμαστε έτοιμοι να τα ελέγξουμε και να τα δημοσιεύσουμε. Η σύγκριση των υπαρχόντων τιμών δείχνει ότι οι καταναλωτές δεν μπορούν με καμία βεβαιότητα να θεωρήσουν πως οι λοιπές εταιρείες δεν έχουν την ίδια πρακτική.

 

Σύγκριση κάποιων βασικών δεδομένων από τιμές

Ένα βρέφος 7 μηνών έχει βάρος περί τα 10 κιλά. Χρειάζεται περί τις 6 πάνες καθημερινά και περί τα 900 γραμ. γάλα σε σκόνη κάθε 6 ημέρες. Ας υπολογίσουμε τώρα το βασικό κόστος ανά μήνα.

Ελλάδα :

– 4 μεγάλα πακέτα πάνες νο 4, δηλ. 19,80 Χ 4 = 79,2 Ευρώ

– 5 κουτιά γάλα, 19,25 Χ 5 = 96,25 Ευρώ

– 7 πακέτα μωρομάντηλα Χ 3,00 = 21 Ευρώ

– 1 μικρό σαμπουάν, ένα αφρόλουτρο, δύο λοσιόν, τρεις κρέμες, 2,63 + 4,20 + (3,86 Χ 2) + (3,57 Χ 3)  = 25,63 Ευρώ

 

Σύνολο των κόστους ανωτέρω βασικών αγαθών = 221,71 Ευρώ δηλαδή περίπου το 1/3 του ελάχιστου μεικτού μηνιαίου μισθού ενός εργαζομένου.

Τα ίδια αγαθά στη Μ. Βρετανία κοστίζουν 112,15 Ευρώ !!!. Τα μισά χρήματα !!!.

Σε σχέση με τον μισθό; Στη Μ. Βρετανία τα έξοδα αυτά αποτελούν το 1/10 του ελάχιστου μηνιαίου μισθού. 

Υπογεννητικότητα; Δημογραφικό πρόβλημα ; Φτώχεια ; Τις απαντήσεις τις λάβατε. Μήπως κανείς από εμάς θέλει να αποκτήσει παιδιά ; Θα πρέπει να περάσει από το ταμείο των πολυεθνικών και να πληρώσει !!!

Είναι αδιανόητο, είναι τεράστια ντροπή για όλους.

Οι ενέργειες για να σταματήσει αυτή η ντροπή ξεκινούν.

 

Β. ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΑΤΟΜΙΚΗΣ ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑΣ & ΥΓΙΕΙΝΗΣ   

Θέτουμε δεύτερη την κατηγορία αυτή, γιατί σε αυτά τα προϊόντα δραστηριοποιούνται πολλές πολυεθνικές εταιρείες και η τυποποίησή τους διευκολύνει την έρευνα. Πρόκειται για ακριβώς τα ίδια προϊόντα. Οι τιμές ; μήπως περιμένατε να είναι οι ίδιες ; μήπως καλύτερες ; 

 

ΠΡΟΪΟΝ

Τ. ΕΛΛΑΔΑΣ

Τ. Μ. ΒΡΕΤΑΝΙΑΣ

Σαμπουάν Head&shoulders Citrus fresh 400ml

4,62

4,04

Σαμπουάν Timotei 400ml με μέλι, κεράσι κ.α.

3,40

2,61

Σαμπουάν Gliss color protect 400ml

4,61

2,17 τα 250 ml

Σαμπουάν Gliss liquid silk 400ml

4,61

2,17 τα 250 ml

Conditioner Gliss color protect 250ml

2,80

2,17  τα 200 ml

Conditioner Gliss total repair 250ml

3,80

2,17  τα 200 ml

Conditioner Gliss liquid silk 250ml

2,80

2,17  τα 200 ml

Σαμπουάν Wash&Go Sport 400ml

3,74

1,89 τα 300 ml

Σαμπουάν Wash&Go κατά πιτυρίδας 400ml

3,94

1,89 τα 300 ml

Σαμπουάν Wash&Go κανον. μαλλιά 400ml

3,74

1,89 τα 300 ml

Σαμπουάν Herbal Essences ευαίσθητο δέρμα 400 ml

4,62

3,68

Σαμπουάν Herbal Essences ξηρά μαλ. 400 ml

3,96

3,61

Σαμπουάν Herbal Essences καν/λιπαρά 400 ml

3,96

3,61

Σαμπουάν Herbal Essences κανονικά 400 ml

3,96

3,61

Σαμπουάν Pantene Pro-v φιλαριστά μαλ.

4,76

3,53

Σαμπουάν Dove pro-age 300ml

3,36

2,68 τα 250ml

Σαπούνι Dove Cream Bar 100γρ.

0,87

1,04 τα δύο

Σαπούνι Dove Fresh Touch 100γρ

0,87

1,43 τα δύο

Κρεμοσάπουνο Dove Cream liquid soap με αντλία 250ml

2,15

1,99

Αποσμητικό Dove spray Wildrose 150ml

4,50

3,35

Αποσμητικό Dove roll-on Wildrose 50ml

4,45

2,79

Αποσμητικό Dove spray Invisible 150ml

3,54

1,97

Αποσμητικό Dove roll-on Invisible 50ml

3,61

2,00

Σαμπουάν Fructis Κανονικά 400ml

4,94

3,03

Σαμπουάν Fructis Ξηρά/ταλαιπωρημένα 400ml

4,55

3,03

Σαμπουάν Fructis 2σε 1 Κανονικά 400ml

4,55

3,03

Σαμπουάν Fructis Color Resist 400ml

4,55

3,03

Gel Fructis hard glue  150ml

5,45

3,14

Gel Fructis Wet Look 150ml

5,45

3,14

Αποσμητικό Palmolive invisible dry spray 150ml

3,40

2,05

Αφρόλουτρο Palmolive SPA-steam  shower 750ml

5,16

1,88 τα 500 ml

Αφρόλουτρο Palmolive SPA ενυδατικό shower 750ml

5,16

1,88 τα 500 ml

Αφρόλουτρο Palmolive SPA steam shower  250ml

2,78

1,12

Αφρόλουτρο Palmolive SPA Massage  250ml

2,78

1,12

Αφρόλουτρο Palmolive Μέλι και Γάλα 750ml

5,16

2,18

Αφρόλουτρο Palmolive Αμύγδαλο 750ml

5,16

2,18

Αφρός Ξυρίσματος Palmolive classic 200 ml

2,57

0,87

Αφρός Ξυρίσματος Palmolive sensitive 200 ml

2,57

1,20

Κρεμοσάπουνο Palmolive Milk & Honey με αντλία 500ml

2,48

2,23

Κρεμοσάπουνο Palmolive Αντιβακτηριδιακό με αντλία 300 ml

1,79

1,12

Κρεμοσάπουνο Palmolive Θάλασσα με αντλία 300 ml

2,02

1,84

Σαπούνι Palmolive Μέλι & Γάλα 100 gr

0,61

1,81 τα τέσσερα

Αποσμητικό Sanex Roll-on Micro Talk

3,55

1,49

Αφρόλουτρο Sanex for men Dermo Active Gel  500ml

4,34

2,94

Αφρόλουτρο Sanex for men Shower and Shampoo  500ml

4,49

2,94

Αφρoντους Sanex Dermo – Moisturizing 750ml  

5,50

2,94

Αφρoντους Sanex Dermo – Moisturizing 750ml

5,50

2,94

NIVEA Αφρός Ξυρίσματος Gel 200 ml

4,00

3,27

Μαντηλάκια NIVEA Visage ξηρές επιδερμίδες

4,49

3,59

Αποσμητικό NIVEA Deo Roll-on silver protect 50ml

3,78

2,63

Αποσμητικό NIVEA Deo Spray silver protect 50ml

3,78

3,30

Αποσμητικό NIVEA Fresh Roll-on for men 50ml

3,35

2,56

Αποσμητικό NIVEA Fresh Roll-on for women 50ml

3,35

2,56

Αφρόλουτρο NIVEA Bath Cashmere Moment 500ml

4,69

2,94

Αφρόλουτρο NIVEA Bath Cream Soft 500ml

4,69

2,06 τα 250ml

ΑΦΡΟΛΟΥΤΡΟ DOVE SUPREME SATEN 500ml

5,16

2,31

Αφρoντους Sanex Dermo – Moisturizing 750ml  

5,50

2,06 τα 250ml

Αφρoντους Sanex Dermo – Moisturizing 750ml

5,50

2,94

Κρέμα Αντιρυτιδική Ματιών NIVEA Visage Q10

13,54

10,94

Γαλάκτωμα καθαρισμού NIVEA Visage Q10 200 ml

5,82

5,64

Στοματικό Διάλυμα Listerine Cool Citrus 500ml

6,50

3,82

Στοματικό Διάλυμα Listerine Cool Mint 500ml  

6,44

3,22

Στοματικό Διάλυμα PLAX Sensitive 500ml 

5,40

4,24

Στοματικό Διάλυμα PLAX White 500ml  

5,45

4,17

Στοματικό Διάλυμα PLAX Κόκκινο 500ml  

5,45

3,28

Βαφή Μαλλιών Casting No 34 Καστανό Ανοιχτό 40ml 

9,90

4,12

Βαφή Μαλλιών Casting No 14 Καστανό Σκούρο 40ml 

9,90

4,12

Βαφή Μαλλιών Casting No 10 Βαθύ Μελαχρινό 40ml 

9,90

4,12

Βαφή Μαλλιών Casting No 24 Καστανό 40ml 

9,90

4,12

Σερβιέτα Always Normal Ultra Plus 14 τεμ.

2,68

1,86 τα 12 τεμ.

Σερβιέτα Always Ultra Night Jumbo Pack 20 τεμ. 

4,99

3,34

Σερβιέτα Always Silk Ultra Normal Plus 12 τεμ.    

2,56

1,86

Σερβιετάκι Carefree Cotton Breath 34 τεμ.

2,47

1,95

Σερβιετάκι Carefree Flexiform White 30 τεμ.  

2,37

1,95

Βαμβάκι 200 γρ.  

0,99

0,76

Βαμβάκι Nτεμακιγιάζ του Σ/Μ 70 τεμ.  

0,79

0,60 τα 100 τεμ.

Wella Flex Hair Spray Λάμψη & Κράτημα 250ml

4,50

2,70

Wella Flex Mousse Κανονικό Κράτημα 200ml

4,50

2,70

Wella Flex Mousse Λάμψη & Ογκο 200ml

5,52

3,25

Wella Flex Spray Κανονικό Κράτημα 250ml

4,50

2,70

Wella Flex Spray Δυνατό Βαμμένα Μαλλιά  250ml

5,52

2,70

Οδοντόκρεμα Colgate Sensitive 75ml

2,78

2,47

Οδοντόκρεμα Colgate Max Fresh Live Lime 75ml

2,78

2,72 τα 100 ml

Οδοντόκρεμα Colgate Max Fresh Cool Mint 75ml

2,78

2,72 τα 100 ml

Οδοντόκρεμα Colgate Max Fresh Clean Mint 75ml

2,78

2,72 τα 100 ml

Οδοντόκρεμα Colgate Sensation Whitening 75ml

2,78

2,27

Οδοντόκρεμα Aquafresh Isoactive 100ml

4,15

3,27

Οδοντόκρεμα Aquafresh Fresh & Milty 75ml

2,20

1,06

Οδοντόκρεμα Crest Complete Extra Whitening 100ml

2,68

1,51

LUX Shower Gel  250 ml

2,42

1,59

 

 

 

Ξυριστική μηχανή Gillette Fusion + 2 ανταλ.

9,98

8,39

Ξυριστική μηχανή Gillette Blue II plus sensitive 5 τεμ..

2,89

3,24 τα 10 τεμάχια

Ξυριστική μηχανή Gillette Blue II plus απλή 5 τεμ..

2,18

3,37 τα 10 τεμάχια

Ξυριστική μηχανή BIC απλή (1 λεπίδα) 10 τεμ.

2,10

1,03

Ξυριστική μηχανή BIC Comfort 2   τα 5 τεμ..

2,40

2,93 τα 10 τεμάχια

Ξυριστική μηχανή BIC twin lady   τα 5 τεμ

2,08

1,63 τα 6 τεμάχια

Ξυριστική μηχανή (γυναικεία) BIC soleil twin lady   4 τεμ.

5,09

4,14

Ξυριστική μηχανή Wilkinson intuition + 2 λεπίδες

8,15

5,46 χωρίς λεπίδες

Ξυριστική μηχανή Wilkinson Quattro women  

5,95

5,44

Ξυριστική μηχανή Wilkinson Xtreme3 beauty 4 τεμ.

5,64

3,64

NIVEA Αφρός Ξυρίσματος Gel Sensitive 200

3,76

3,27

Gel Ξυρίσματος Gillette series Gel sensitive 200 ml

4,16

2,94

Αφρός Ξυρίσματος Gillette series sensitive 250 ml

2,96

2.23

Κρεμοσάπουνο Dettol με αντλία

3,00

2,23

Σαπούνι Αντιβακτηριδιακό  Dettol 125  γραμ.

1,06

0,75

 

 

 

 

 

[Η τιμοληψία έγινε στο διάστημα 15-28 Φεβρουαρίου του 2009. Η ισοτιμία Αγγλικής λίρας/Ευρώ  (0,89310) λήφθηκε από την Ε.Κ.Τ. στις 27/2/2009.]

 

Όπως όλοι αντιλαμβανόμαστε, η γενική εικόνα των τιμών στα ανωτέρω προϊόντα είναι απογοητευτική. Η ζωή είναι πολύ δύσκολη στην Ελλάδα. Η καθαριότητα και η ατομική υγιεινή στην Ελλάδα είναι ακριβή υπόθεση.   Κάποιοι αποφάσισαν ότι οι Ελληνες και οι Ελληνίδες πρέπει να μην μπορούν να καθαριστούν … .

Και πάλι κάποιες εταιρείες και κάποια προϊόντα δεν βρέθηκαν ή δεν βρέθηκαν τα ίδια. Δεν αλλάζει κάτι ουσιαστικό. Οι πολυεθνικές και το σύνολο των εμπλεκομένων που φέρουν την ευθύνη για αυτή την κατάσταση πρέπει να αντιληφθούν ότι όσα ήξεραν τελείωσαν. Αρκετά κέρδισαν.

Οι καταναλωτές και οι ενώσεις τους ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε.

 Γ. ΑΠΟΡΡΥΠΑΝΤΙΚΑ ΠΙΑΤΩΝ

Κλείνουμε την σημερινή παρουσίαση με κάτι πιο ανώδυνο και χαλαρό. Όχι από την άποψη διαφοράς τιμής (εκεί τα πράγματα δεν αλλάζουν), αλλά από την άποψη του όγκου.

 

ΠΡΟΪΟΝ

Τ. ΕΛΛΑΔΑΣ

Τ. Μ.ΒΡΕΤΑΝΙΑΣ

Fairy Ultra Caps λεμόνι 30 τμχ.

9,99

7,59

Fairy Ultra Caps κανονικό 15 τμχ

5,49

3,92

Fairy Ultra Caps λεμόνι 15 τμχ

5,49

3,92

Fairy Apple Blossom 500 ml

1,57

1,09

 

[Η τιμοληψία έγινε στο διάστημα 15-28 Φεβρουαρίου του 2009. Η ισοτιμία Αγγλικής λίρας/Ευρώ  (0,89310) λήφθηκε από την Ε.Κ.Τ. στις 27/2/2009.]

 

Το γεγονός ότι δεν βρέθηκαν, άλλα προϊόντα οφείλεται σε διαφορετική ονομασία και στην ύπαρξη προϊόντων ελληνικής παραγωγής.

Η γενική εικόνα όλων των προϊόντων των πολυεθνικών στον τομέα αποδεικνύει διαφορά τιμών που φτάνει στο 50%.

                                                                                                           – ΙΙΙ –

 Κλείνοντας την παρουσίαση του πρώτου τμήματος της έρευνας αντιλαμβανόμαστε όλοι ότι αποτελούμε θύματα. Η ασυδοσία που καλλιεργείται από τα διάφορα ψευδο-ιδεολογήματα σκοτώνει την ζωή των Ελλήνων. Θαρρώ πως είναι πολλοί μεταξύ μας αυτοί που δεν θα το επιτρέψουν, που θα το σταματήσουν. Τόσοι πολλοί που η δύναμή τους θα κατανικήσει την ισχύ των όποιων ολιγαρχιών.

Την ερχόμενη εβδομάδα θα δημοσιεύσουμε τις τιμές στα είδη διατροφής. Μην περιμένετε, μην κρατάτε την πίκρα σας σιωπηλή. Μιλήστε, συζητείστε, απαιτείστε.

Εμείς που γνωρίζουμε τα αποτελέσματα της έρευνας δεν μπορούμε να συγκρατίσουμε την οργή μας.

ΕΙΝΑΙ ΝΤΡΟΠΗ ΝΑ ΦΕΡΟΝΤΑΙ ΕΤΣΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

ΕΙΝΑΙ ΝΤΡΟΠΗ ΚΑΠΟΙΟΙ ΛΙΓΟΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΦΤΩΧΟΥΣ            

 

  


[1] Ολες οι συσκευασίες PAMPERS υπάρχουν και στις δύο χώρες. Στην Ελλάδα οι μικρές συσκευασίες έχουν όλες 10,60  Ευρώ και οι μεγάλες 19,80 Ευρώ. Στην Μ. Βρετανία οι αντίστοιχες τιμές είναι 6,46 Ευρώ για τις μικρές και 9,70 Ευρώ για τις μεγάλες !!!.

Μαρτίου 11, 2009

Κ. ΣΗΜΙΤΗΣ Η΄ ΜΕΛΛΟΝ

Κ. ΣΗΜΙΤΗΣ Η΄ ΜΕΛΛΟΝ

         Ξαναέγραψα εδώ και ένα χρόνο μια ανάλυση για τον κ. Σημίτη, τον ονόμασα πολιτικό του αστικού αυτονόητου και έγραψα την γνώμη μου για την πολιτική του ταυτότητα και την απουσία της δυνατότητάς του να εκφράσει ένα πραγματικά ριζοσπαστικό, δημιουργικό, πολιτικό μέλλον κοινωνισμού και δημοκρατίας.

          Μετά από λίγο καιρό προκάλεσε ο ίδιος την αποπομπή του από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ. Ηταν κάτι που υπέβοσκε, εάν αναλογιστεί κανείς ότι ο Κ.Σημίτης συμβολίζει ένα πολιτικό παρελθόν που δεν ανήκει πολιτικά εξ ολοκλήρου ή ανήκει ελάχιστα στην πολιτική φιλοσοφία του κόσμου του ΠΑΣΟΚ.

          Τώρα ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είναι έτοιμος να του ζητήσει την επιστροφή του.

          Θα μπορούσε να αναγνώσει κανείς με πολλούς τρόπους και να γράψει πολλά για την πρωθυπουργική του θητεία, θετικά και αρνητικά.

          Αυτά που θα γράψω σήμερα δεν αποτελούν συνολική αποτίμηση, αλλά έκφραση κάποιων θέσεων.

          Η 1η θέση είναι ότι με την κίνηση αυτή ο Γ. Παπανδρέου συμπεριφέρεται σαν να αναγνωρίζει πως ήταν λάθος του η αποπομπή του Κ.Σημίτη. Ένα νέο mea culpa εξελίσσεται και δεν το έχει επισημάνει κανείς.

         Η 2η θέση έχει να κάνει με την πολιτική ταυτότητα των μεγαλοστελεχών του  ΠΑΣΟΚ. Είναι στην συντριπτική τους πλειοψηφία πολιτικά παιδιά του Κ.Σημίτη. Είναι όμως ταυτόχρονα και αρνητικά χαρακτηρισμένη από την πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας, όπως και ο πολιτικός τους πατέρας.

         Η 3η θέση έχει να κάνει με την τακτική της Ν.Δ. . Αυτό που της έχει απομείνει για να πολεμά το ΠΑΣΟΚ, είναι να υπενθυμίζει στους Ελληνες την περίοδο της διακυβέρνησης Σημίτη … και κάποια σημαντικά λάθη του. Το κύριο, που κανείς δεν έχει επισημάνει, δεν είναι η διαφθορά ή το Χρηματιστήριο. Το κύριο αρνητικό στοιχείο που ενδόμυχα γνωρίζουν οι Ελληνες και βρίσκεται μεταξύ της καρδιάς και του μυαλού τους είναι η παραγωγική απαξίωση της χώρας και η εγκατάλειψη κάθε έννοιας εθνικής υπερηφάνιας.  

         Μπαίνοντας στο κύριο κομμάτι της ανάλυσης θέλω να επισημάνω, ότι ο Κ.Σημίτης, η πρωθυπουργία του και η πολιτική που εξέφρασε είναι αποτέλεσμα της πολιτικής μετάλλαξης του ΠΑΣΟΚ και της εξέλιξής του σε ένα αμιγώς αστικό κυβερνητικό διαχειριστικό μόρφωμα. Είναι αποτέλεσμα μιας μετάλλαξης που είχε αρχίσει κάποια χρόνια πριν την πρωθυπουργία του και έφερε το ΠΑΣΟΚ να εγκαταλείπει τα ριζοσπαστικά κοινωνικά οράματα και να μετατρέπεται σε κόμμα της χείριστης μορφής σοσιαλδημοκρατίας. Συμβιβασμένο, κοινωνικά αδιάφορο, υποτακτικό και υποταγμένο, χωρίς πολιτικό οραματικό λόγο, χωρίς σχέδιο για την χώρα. Πολλά τραίνα για το μέλλον χάθηκαν στην διακυβέρνηση Σημίτη … και καμία πραγματικά παραγωγική κατεύθυνση δεν δόθηκε στην οικονομία της χώρας.

         Ο Κ. Σημίτης εξέφρασε αστικά αυτονόητα, δηλ. πολιτικές που ανήκουν στο αστικό πολιτικό παρελθόν και σκοπούμενο. Ταυτόχρονα όμως είναι οι πολιτικές που ανήκουν στο παρελθόν και σε ένα ουσιαστικό κοινωνικό συντηρητισμό. Κανένα ταλέντο, καμία αναζήτηση, κανένα κοινωνικό ή παραγωγικό όραμα.

          Μην ξεχνάμε ότι η όποια παράθεση προοδευτικών κοινωνικά ιδεών από τον Γ. Παπανδρέου, ακυρώνεται στην συνείδηση του λαού με την εύγλωττη ερωταπάντηση : «Με ποιους ;  – Με αυτούς ; … » ακολουθούμενη από πολυποίκιλα αρνητικά σχόλια που όλα ανατρέχουν στην εποχή Σημίτη και στα πολιτικά του παιδιά.

          Ο ίδιος ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ψηφίστηκε δις από τα μέλη και τους φίλους του κινήματος με την εντολή «άλλαξέ τα όλα». Η εντολή σαφώς είχε ταυτόχρονα διττό περιεχόμενο. Αφορούσε την αλλαγή των προσώπων που αποτέλεσαν τα παιδιά της κυβέρνησης Σημίτη. Κυρίως όμως και παράλληλα, αφορούσε την πολιτική επιστροφή στην αρχές του δημοκρατικού σοσιαλισμού, την επάνοδο από την πολιτική παρεκτροπή, την οραματική έκφραση ενός πολιτικού λόγου – πρότασης για την κοινωνία, που να αποτελεί διέξοδο για το μέλλον του συνόλου της κοινωνίας και αποτελμάτωση από την διαχειριστική λογική και την διαφύλαξη και επαύξηση των περιουσιών μιας ελάχιστης μειοψηφίας που αναδείχθηκε ξανά σε καθολικό κυρίαρχο της κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας.

          Ο Κ. Σημίτης συμβολίζει αυτή την συντήρηση, την καταστροφή του ίδιου του ΠΑΣΟΚ με την πολιτική διγλωσσία αρχικά και, εν συνεχεία, την πλήρη πολιτική μετάλλαξη. Ο Κ.Σημίτης συμβολίζει το χθες, συμβολίζει και εκφράζει ένα παρελθόν που δεν έχουμε ανάγκη για το μέλλον, που παρακωλύει την απαγκίστρωση και την αποτελμάτωση της χώρας από την στειρότητα της υπάκουης διαχείρισης. Η επαναφορά του σε οποιονδήποτε ουσιώδη ρόλο μέσα στο ΠΑΣΟΚ θα ακυρώνει όχι μόνο τη λαϊκή εντολή που έφερε στην προεδρεία του ΠΑΣΟΚ τον Γ.Παπανδρέου, αλλά θα ακυρώνει και την όποια ελπίδα, τον όποιο οραματισμό συνέδεσε ή επανασυνέδεσε ένα μεγάλο μέρος των πραγματικά προοδευτικών ανθρώπων της χώρας με το ΠΑΣΟΚ.

          Το ζήτημα για μένα και για την ίδια μας την κοινωνία δεν είναι η αναζήτηση των ψηφοφόρων του αποκαλούμενου «μεσαίου» χώρου (οι οποίοι είναι ήδη τοποθετημένοι και μάλλον δεν υπάρχουν πια), το ζήτημα είναι η έκφραση μιας πραγματικά δημιουργικής, συνεκτικής και προοδευτικής κοινωνικής πολιτικής, που θα οδηγεί την κοινωνία πρωτοπόρα πέρα από τα καταστροφικά κελεύσματα και εντολές του νέο-φιλελευθερισμού και όσων μύριων δεινών έπονται από την παγκόσμια ολιγαρχία. Στην έκφραση και υλοποίηση πολιτικών πραγματικού δημοκρατικού σοσιαλισμού, ο Κ.Σημίτης και οι περί αυτόν αποτελούν μία τεράστια τροχοπέδη, ένα ογκωδέστατο βαρίδι που εμποδίζει και παρακωλύει συστηματικά την έκφραση των συλλογικών κοινωνικών και εθνικών αναγκαιοτήτων μέσα από ψευδοτεχνοκρατικές διαχειριστικές αντιλήψεις κυβερνητισμού που εξυπηρετούν κατά κόρον τους υπάρχοντες συσχετισμούς κοινωνικής και ατομικής ισχύος, το υπάρχον status qvo της κοινωνικής κλασματικής διαίρεσης και μιας ολιγομελούς οικονομικής ολιγαρχίας. Ο Κώστας Σημίτης συμβολίζει το χθες και όποιος θέλει να τον επαναφέρει ισχυρό στο σήμερα κάνει το μέλλον αδύνατο και καταστρέφει τα όνειρα των ανθρώπων και την απόλυτη ανάγκη του τόπου μας για ένα νέο κοινωνικό και δημοκρατικό αύριο.

      

Υ.Γ. Υπολογίζω ότι ο Κ. Σημίτης δεν θα δεχθεί την θέση ευρωβουλευτή (ανάλογη της κ. Ματσούκα), εκτός εάν είναι τόσο πολύ «μέτριος».     

 

Φεβρουαρίου 20, 2009

ΟΙ ΦΟΥΣΚΕΣ, ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ, Ο Φ.Π.Α. … Ο ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

«ΒΙΟΤΙΣΜΟΣ»

 

ΟΙ ΦΟΥΣΚΕΣ, ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ, Ο Φ.Π.Α. … Ο ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

 

Θα προσπαθήσω με απλά λόγια να δώσω την εικόνα της παγκόσμιας οικονομίας και κοινωνίας του καπιταλισμού για να γίνει κατανοητή η αθλιότητα και ο παραλογισμός του συστήματος.

 

 Α. Πως έχει σήμερα η παγκόσμια οικονομία.

Σήμερα η παγκόσμια οικονομία καθορίζεται από τις λεγόμενες αξίες (και υπεραξίες). Όπως έχω εκθέσει και παλαιότερα οι «αξίες» και οι «υπεραξίες» καθορίζουν το τι θα παραχθεί, πως, που και ποια «απόδοση» θα έχει για τους μετέχοντες στον κύκλο παραγωγής και εμπορίας του.

Το «σύστημα αξιών και υπεραξιών» έχει αποκόψει τον άνθρωπο παραγωγό από τον άνθρωπο καταναλωτή και έχει επιβάλει η παραγωγή να μην γίνεται «ορθολογικά», με βάση τις βιοτικές και πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων, αλλά να γίνεται με βάση τις «αξίες και τις υπεραξίες», δηλ. στην πραγματικότητα: αέρα κοπανιστό, διότι οι «αξίες και οι υπεραξίες» δεν είναι κάτι απτό και προσδιορίσιμο, αλλά στην πραγματικότητα αποτελούν αβάσιμες θεωρήσεις κάποιων ολιγαρχιών που ελέγχουν την παγκόσμια αγορά και κερδοσκοπούν από τις αξίες και τις υπεραξίες (οι τιμές πετρελαίου, σιτηρών και άλλων αγαθών μέσα στο 2008 αποδεικνύουν τα ανωτέρω). Αυτά για όσους πιστεύουν στις «αγορές» και στην «ελευθερία» τους, στην δυνατότητά τους δηλαδή να κάνουν ότι θέλουν για να στραγγίζουν και να στραγγαλίζουν τους ανθρώπους του πλανήτη. Η «δυναστεία» και τυραννίδα των αγορών πρέπει να σταματήσει.

Θεωρώ ότι οι αξίες και οι υπεραξίες είναι αέρας κοπανιστός πρώτα από όλα και κύρια, γιατί δεν υπάρχουν. Δεν έχουν οντολογική ταυτότητα και υλική ύπαρξη. Ανήκουν στην σφαίρα των θεωρήσεων. Στην πραγματικότητα υπάρχουν μόνο αγαθά και άνθρωποι, τα υπόλοιπα είναι θεωρητικά κατασκευάσματα των επιτηδείων.

Αν μιλήσει κάποιος για το χρήμα για να πει ότι είναι υλικό, μπορεί ο καθένας να του απαντήσει ότι είναι απλό χαρτί ή μέταλλο που ενσωματώνει θεωρητικά κάποια συσσωρευμένη «αξία» δηλ. και πάλι: μία θεώρηση, αέρα κοπανιστό και πλήρως ευμετάβλητο.

 

Β.  Η λειτουργία της παγκόσμιας οικονομίας

 

Η λειτουργία της παγκόσμιας οικονομίας του καπιταλισμού ήταν πάντα και είναι μια τεράστια άδικη, ανισοτική φούσκα αξιών και υπεραξιών, μια φούσκα κλοπής.

Μπορούμε να δούμε σχηματικά την λειτουργία της παγκόσμιας οικονομίας παίρνοντας το παράδειγμα της φούσκας.

Κάποιος, κάπου στον κόσμο, όχι για να εξυπηρετήσει ανθρώπινες ανάγκες, αλλά γιατί το σύστημα αξιών και υπεραξιών θέτει προϋποθέσεις κερδοφορίας αποφασίζει να παράγει φούσκες, μπαλόνια (όχι γιατί το έχει ανάγκη ο ίδιος, αλλά για να πουλήσει στις «αγορές»). Αφήνουμε κατά μέρος την παραγωγή των απαραίτητων υλικών, το πώς λειτουργεί και αυτή θα γίνει στο τέλος του παραδείγματος κατανοητό ότι είναι και αυτό κομμάτι του μηχανισμού της «φούσκας»,  του μπαλονιού. Στο ίδιο παράδειγμα, ως αέρας που φουσκώνει το  μπαλόνι εκλαμβάνεται η αξία, η υπεραξία και  το κέρδος που παράγεται από την θεώρηση και την διαφορά τους.

Παράγει λοιπόν ο παραγωγός την φούσκα. Επειδή για να την διαθέσει στρέφεται στον κυρίαρχο μηχανισμό, την αγορά, έρχεται ή καλείται η αγορά να την πάρει από τον παραγωγό. Αυτός θέλει να την φουσκώσει με κάποια αξία και υπεραξία για να έχει κέρδος. Τρομπάρει λοιπόν κάμποσες φορές με την τρόμπα για να φουσκώσει το μπαλόνι. 

Ερχεται η «αγορά», επιδιώκοντας αξίες και υπεραξίες και λέγοντας του διάφορα (όπως ότι υπάρχουν πολλοί άλλοι παραγωγοί, ότι δεν χωρούν τα φουσκωμένα μπαλόνια στο φορτηγό της, δηλ. ότι δεν έχουν συμφέρον αξίας και υπεραξίας από την δικαιοπραξία, διότι εάν φουσκώσει αυτός πολύ το μπαλόνι, αυτοί δεν θα μπορούν να βάλουν τον δικό τους αέρα – υπεραξία). Ο παραγωγός, θέλοντας να μην του μείνει το προϊόν στις αποθήκες του (άλλωστε έχει και άλλες εκκρεμείς ανάγκες που είναι ευνόητες και θα δούμε στην συνέχεια) αποφασίζει να ξεφουσκώσει λίγο το μπαλόνι και να το δώσει στους εκπροσώπους της «αγοράς».

Αυτοί παίρνουν το μπαλόνι και ξεκινούν να το φουσκώνουν, το φουσκώνουν, το φουσκώνουν όσο θέλουν και αυτοί κρίνουν (αυτό λέγεται εκτιμώμενη εμπορευσιμότητα προϊόντος). Μετά το δίνουν σε άλλους της αγοράς το φουσκώνουν και αυτοί, Το φουσκώνουν επίσης, διαφημιστές, μεταφορείς …. όποιος είναι κάτοχος του μπαλονιού το φουσκώνει με αξίες και υπεραξίες, δηλ. με αέρα κοπανιστό, όσο νομίζει ότι τον παίρνει και αντέχει. Αυτό είναι η αξία και η υπεραξία μια θεώρηση.

Στο τέλος και μετά από όλο αυτό το φούσκωμα κάποιος αποφασίζει να πωλήσει το μπαλόνι αυτό ανταλλάσοντας τον αέρα κοπανιστό του μπαλονιού, τις αξίες και υπεραξίες του, με άλλο αέρα κοπανιστό που περιέχεται στο χρήμα του αγοραστή. Το ποιος θα είναι ο αγοραστής και πόσα μπαλόνια θα πάρει εξαρτάται από τις ανάγκες του και τις δυνατότητές του σε χρήμα. Ετσι ένα ξεφούσκωτο μπαλόνι φτάνει να έχει ένα τεράστιο όγκο, ενσωματώνοντας αξία και υπεραξία, δηλ. τρομπαρισμένο αέρα, τον οποίο προσθέτει όσο θέλει και προλαβαίνει, όσο χωράει στο «φορτηγό» της απληστία ή τον ορέξεών του κάθε παράγοντας της «αγοράς».

Κάθε τρομπάρισμα,  κάθε κατόχου είναι μια προστιθέμενη αξία. Για αυτό και ο βασικός έμμεσος φόρος της Ε.Ε. ονομάζεται φόρος προστιθέμενης αξίας (Φ.Π.Α.). Θα μπορούσε βεβαίως καλύτερα να ονομάζεται Φόρος Προστιθέμενου Αέρα. Καθώς η αξία ενός προϊόντος από την ώρα της παραγωγής του μέχρι την ώρα της κατανάλωσης φουσκώνεται με πολύ αέρα. Οσο πιο πολύ αέρα χωρούν, τα προϊόντα – μπαλόνια του συστήματος, τόσο πιο «εμπορεύσιμα» και κερδοφόρα χαρακτηρίζονται.

Ετσι, οι αγορές πωλούν στην Ελλάδα π.χ. μήλα Χιλής και κανείς δεν λογαριάζει το οικονομικό και οικολογικό κόστος της μεταφοράς τους, όχι διότι εξυπηρετούν κάποια ανάγκη ή διότι είναι πιο νόστιμα από τα Ελληνικά, αλλά διότι τα έχουν πάρει εντελώς ξεφούσκωτα, σχεδόν δωρεάν από την Χιλή και μπορούν σε αυτά να προσθέσουν πολύ περισσότερο αέρα, δηλ. αξία, υπεραξία και συνεπώς κέρδος.

Η ίδια η τιμή του μήλου Χιλής στην Ελλάδα και στα άλλα μέρη του πλανήτη, δεν καθορίζεται με βάση κάποιο αντικειμενικό στοιχείο που έχει να κάνει με την ανάγκη κατανάλωσης, ούτε μπαίνει όριο στο πόσα τρομπαρίσματα υπεραξίας – κέρδους μπορεί να προχωρήσει κάποιος. Η τιμή καταναλωτή καθορίζεται από την καταναλωτική διάθεση και δυνατότητα των πελατών, η οποία είναι επίσης μετρήσιμη και υποστατή μόνο ως «αέρας».           

Η ίδια η παγκόσμια παραγωγή δεν είναι αποτέλεσμα υπολογισμού των ανθρωπίνων αναγκών ή συντονισμού για την προστασία των ανθρώπων και του πλανήτη, αλλά εξαρτάται άμεσα από τον «αέρα», την αξία και την υπεραξία, το κέρδος των αγορών και αυτών που κρατούν τα κλειδιά τους.

Τα προϊόντα στο πλανήτη δεν παράγονται με βάση τις ανάγκες των ανθρώπων, αλλά με βάση τον πόσο αέρα χωρούν, τι αξία και υπεραξία μπορούν να επιδεχθούν. Αλλιώς ο πλανήτης θα παρήγαγε κατά προτεραιότητα αγαθά που εξυπηρετούν τις κυρίαρχες ανθρώπινες βιοτικές ανάγκες και στην συνέχεια θα στρεφόταν στις δευτερεύουσες. Σήμερα ο πλανήτης αναλώνεται και οι άνθρωποι πεθαίνουν κατά εκατομμύρια από πείνα και ασθένειες αθλιότητας, διότι η παραγωγή καθορίζεται από τον «αέρα», από τις «αξίες και της υπεραξίες» της λεγόμενης αγοράς.

Για τον ίδιο λόγο παράγονται και υπερπαράγονται από πολλούς χίλια δυο άχρηστα σκουπίδια, με αποτέλεσμα λόγω υπερπαραγωγής πολλά να πετιούνται ή να μένουν στα ράφια της αγοράς.

Παράλληλα, τεράστιες ανθρώπινες δυνάμεις και ποσά ενέργειας αναλώνονται στην αλληλοκαταστροφή των ισορροπιών πιέσεων (αέρα και πάλι) που αποκαλείται ανταγωνισμός.   

Για τις συνέπειες της λειτουργίας του καπιταλισμού των αξιών και των υπεραξιών στην πλανητική σφαίρα που αποκαλούμε γη, δεν έχω να γράψω πολλά περισσότερα από τα αυτονόητα. Καταστρέψαμε τον πλανήτη, καταστρέψαμε το σπίτι το δικό μας και των παιδιών μας,  μέσα σε λιγότερο από 100 χρόνια,  για να φουσκώνουμε τις φούσκες της αγοράς !!!. Εχω να προσθέσω ότι το κόστος της παραγωγής των προϊόντων του καπιταλισμού και της μεταφοράς τους, στον πλανήτη, είναι οικολογικά εγκληματικό.

Και όλα αυτά χωρίς κανένα έλεγχο, διότι το θέλουν οι άνθρωποι της φούσκας, οι άνθρωποι των «αξιών και των υπεραξιών», που κατάφεραν πουλώντας αέρα κοπανιστό να γίνουν τα αδιαφιλονίκητα αφεντικά του πλανήτη και να αναγάγουν τον αέρα της φούσκας σε ρυθμιστή των πάντων.

 

Γ. ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΣΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΦΟΥΣΚΑΣ

Για να κινηθεί το σύστημα του αέρα χρειάζεται σημαντικές ποσότητες αέρα, καθώς οι «αγορές» είναι άπληστες και δεν τους αρκεί να τροφοδοτούν με αέρα μία μόνο λειτουργία ή πηγή φούσκας. Τρομπάροντας συνεχώς αέρα εξάντλησαν τις δικές τους δυνατότητες. Ετσι εφευρέθηκαν οι έμποροι του αέρα, οι τράπεζες, οι οποίες διαθέτουν ξένο αέρα, τον οποίο και εμπορεύονται προσθέτοντας τον δικό τους αέρα στον αέρα, τις δικές τους αξίες και υπεραξίες, στον αέρα των «αξιών».

Με τον τρόπο κατάφεραν να εμπορευτούν αέρα προς τον παραγωγό της φούσκας, όταν δεν έφτανε ο δικός του ή ήθελε να φτιάξει καλύτερο μπαλόνι από τον γείτονα – «ανταγωνιστή» του.

Κατάφεραν επίσης να εμπορευτούν αέρα προς την «αγορά» για να αποκτά και να φουσκώνει τα μπαλόνια.

Τέλος, κατάφεραν να εμπορευτούν αέρα κοπανιστό προς τον καταναλωτή που έχει ή οδηγήθηκε στην ανάγκη προμήθειας αγαθών με αέρα.

Ετσι οι τράπεζες έγιναν οι κυρίαρχοι του αέρα, ο οποίος απέκτησε δικό του ξεχωριστό αέρα, γέννησε αέρα (τόκο) και ξεχωριστές αξίες και υπεραξίες.

Στην πορεία της φούσκας, οι τράπεζες φρόντισαν να περιέχεται σε κάθε στάδιο από την παραγωγή μέχρι την κατανάλωση και ο δικός τους αέρας ή ο αποκλειστικά δικός τους αέρας.

Για να αποκτήσει θεσμική διάσταση η λειτουργία του αέρα , των αξιών και των υπεραξιών, παράλληλα με την αρχαία ενσωμάτωση της αέρα στο νόμισμα φρόντισαν ώστε να αποκτήσουν θεσμική κατοχύρωση και αποκλειστικότητα στην εμπορία του αέρα, από άλλο ένα μόρφωμα: το κατεξοχήν μόρφωμα εξουσίας και έννομης βίας που λέγεται κράτος. Ετσι η παραγωγή αέρα απέκτησε στον καπιταλισμό κρατική θεσμική προέλευση επιβαλλόμενη δια της κρατικής έννομης βίας, η οποία και προστατεύει την γέννηση και την κυκλοφορία του αέρα.

Η πορεία λοιπόν του αέρα ξεκινά στην φάση αυτή από την τη κρατική αδεία ενσωμάτωσή του, στο νόμισμα του αέρα (θεωρητική αξία). Το νόμισμα που περιέχει αέρα δανείζεται με ένα μικρό διαφέρον αέρα (τόκο) από το κράτος (ή άλλους αεριτζήδες) στις τράπεζες.

Εν συνεχεία οι τράπεζες δανείζουν με ένα μεγαλύτερο τόκο αέρα τον παραγωγό, με ένα ακόμα μεγαλύτερο τόκο την «αγορά» και τέλος με ένα ακόμα μεγαλύτερο τόκο αέρα τον τελικό καταναλωτή.

Η συνεχής αύξηση του τόκου – αέρα από στάδιο σε στάδιο ενσωματώνει και εξασφαλίζει την αξία – υπεραξία του αέρα των ίδιων των τραπεζών, αλλά και του αέρα με τον οποίο φουσκώνονται τα προϊόντα. Εάν π.χ. οι καταναλωτές αγόραζαν τον αέρα φθηνότερα από ότι η αγορά, ο παραγωγός ή οι τράπεζες, πλέον ο αέρας της αγοράς και των προηγουμένων, θα είχε υποαξία και όχι υπεραξία, θα γινόταν μη εκμεταλλεύσιμος και δεν θα προσέθετε αέρα (τόκο) στον αέρα των τραπεζών και των αγορών ή παραγωγών, αλλά θα του αφαιρούσε. Αυτή είναι η λεγόμενη εμπορική χρήση και αξία του νομίσματος – αέρα σε όλες του τις εκφάνσεις.

Επισημαίνω τρία σημαντικά στοιχεία:

α.. Ο τραπεζικός αέρας και η ανάγκη υπεραξίας του, αυξάνει τον συνολικό αέρα του προϊόντος, δηλ. αυξάνει την τιμή πώλησης του προϊόντος για να καλύψει και την τιμή – υπεραξία του τραπεζικού, αλλά και κρατικού αέρα σε κάθε φάση μέχρι τον καταναλωτή.

β.  Οι τράπεζες στην λογική του κέρδους από τον αέρα δημιούργησαν τα δικά τους προϊόντα προσδοκίας αξίας – υπεραξίας, δηλ. κέρδους από τον αέρα του αέρα που πωλούν στους άλλους. Είναι τα γνωστά συνθετικά προϊόντα που έσκασαν ως προσδοκία αέρα είς την τετάρτη, προκαλώντας την τελευταία παγκόσμια κρίση.

γ.      Τα κράτη στηρίζουν τις τράπεζες για να στηρίξουν τον δικό τους αέρα, διότι ο αέρας του νομίσματος προέρχεται από τα κράτη. Τα καπιταλιστικά κράτη εκδίδουν ή στηρίζουν την στο όνομά τους έκδοση του αέρα στην πρωταρχική του μορφή και τον χορηγούν προς περαιτέρω «αξιοποίηση» στις τράπεζες.

 

Δ. ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ

 

Όπως μπορείτε να εννοήσετε στην πραγματικότητα, η νομισματική ισορροπία βασίζεται στο σύστημα του αέρα. Υπολογίζεται και πάλι εκτιμητικά, ως εκτίμηση της ποσότητας και της ποιότητας του αέρα που συνδέονται με ένα νόμισμα. Στην πραγματικότητα πρόκειται για σύστημα ισορροπιών εικαζόμενων δυναμικών αέρα, που αντανακλάται ως αέρας που φουσκώνει τα παραγόμενα, σε αξιακή και υπεραξιακή εκτίμηση ενός νομίσματος (νόμισμα ετυμολογικά = νομιζόμενη αξία). Και πάλι στην περίπτωση αυτή, κατά τον κανόνα του αέρα, η αξία ενός νομίσματος υπολογίζεται με βάση την εικαζόμενη δύναμη πίεσης έναντι των άλλων και προκειμένου να γεμίσει το μπαλόνι του παραδείγματος.

Στην προσπάθεια ανταγωνισμού και επικράτησης, στο παιχνίδι των ανισοτήτων και ανισορροπιών του καπιταλισμού, ο καθένας από τους μετέχοντες προσπαθεί να φουσκώσει το μπαλόνι του με όσο το δυνατόν περισσότερο αέρα

 

Ε. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Η παγκόσμια οικονομία βασίζεται πάνω στον αέρα, σε αντικείμενα μη υπαρκτά, ούτε καν τεκμαιρόμενης ύπαρξης, αλλά σε αντικείμενα που αποτελούν θεωρητικές αξίες και υπεραξίες. Πρόκειται για κατά συνθήκην κατασκευάσματα, τα οποία οι άνθρωποι, εμείς οι κάτοικοι του πλανήτη δεν τα έχουμε ανάγκη.

Ανάγκη έχουμε τα αγαθά, την πρόσβαση σε αυτά, την χρήση τους.

Οι αξίες και οι υπεραξίες, είναι ο αέρας που φουσκώνει τα αγαθά για να παραχθεί για κάποιους κέρδος. Κέρδος εις βάρος των ανθρώπων, της ουσίας της ζωής, εις βάρος του πλανήτη.

Στην προσπάθεια ανταγωνισμού και επικράτησης, στο παιχνίδι των ανισοτήτων και ανισορροπιών του καπιταλισμού, ο καθένας από τους μετέχοντες προσπαθεί να φουσκώσει το μπαλόνι του με όσο το δυνατόν περισσότερο αέρα, να παραγάγει ολοένα μεγαλύτερες αξίες και υπεραξίες, μεγαλύτερη κέρδη από αέρα.  

Η γη ολόκληρη έχει κλειστεί μέσα στην εικονική φούσκα και οι ζωές πολλών κατοίκων της εξαρτώνται από το εάν θα σκάσει από το φούσκωμα ή όχι. Το σκάσιμο ης τραπεζικής φούσκας θα στερήσει από αέρα τις υπόλοιπες και κυρίως την παραγωγή. Μετά το ξεφούσκωμα του μηχανισμού θα είναι ολικό. Αυτό σημαίνει ότι όλως ο μηχανισμός παραγωγής θα ξεφουσκώσει και δεν θα έχει λόγο ύπαρξης, χρεωκοπίες ακόμα και κρατών θα ακολουθήσουν.

Όμως, αντί κάποιοι να ορίσουν κανόνες και διαδικασίες για το ξεφούσκωμα και την αλλαγή των μηχανισμών της παγκόσμιας οικονομίας, σκέπτονται το πως θα διατηρήσουν τον μηχανισμό της φούσκας και του φουσκώματος με αέρα, τεκμαρτών αξιών και υπεραξιών. Εάν το σκάσιμο του απατηλού συστήματος δεν συμβεί τώρα είναι βέβαιο πως δεν θα αργήσει να συμβεί. Αυτοί σκέπτονται την διατήρηση της φούσκας του αέρα ως μέσο λειτουργίας και καταδυνάστευσης του πλανήτη.  

Το ζήτημα λοιπόν και το πρόβλημα είναι συστημικό, αφορά την φούσκα των αξιών και υπεραξιών, αφορά τον εκφυλισμό της έννοιας των αγαθών που είναι προορισμένα για την ικανοποίηση των βιοτικών αναγκών του ανθρώπου. Κάποιοι τα μετέτρεψαν σε φούσκες.

Ζητώ να σκεφτείτε, να αντιληφθείτε πως η «ελεύθερη αγορά» κάποιων φουσκώνει ανεξέλεγκτα, χωρίς όρια και κανόνες τις αξίες και τις υπεραξίες, μετατρέποντας τον πλανήτη και κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα σε μία φούσκα.

 

ΣΤ.  ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΟΤΙΣΜΟΥ

 

Στο προηγούμενο κεφάλαιο αναφέρθηκα στην ανάλυση της παγκόσμιας φούσκας των αξιών και των υπεραξιών του κέρδους.

Όπως γράφτηκε: η παγκόσμια οικονομία βασίζεται πάνω στον αέρα, σε αντικείμενα μη υπαρκτά, ούτε καν τεκμαιρόμενης ύπαρξης, αλλά σε αντικείμενα που αποτελούν θεωρητικές αξίες και υπεραξίες. Πρόκειται για κατά συνθήκην κατασκευάσματα, τα οποία οι άνθρωποι, εμείς οι κάτοικοι του πλανήτη δεν τα έχουμε ανάγκη. Ανάγκη έχουμε τα αγαθά, την πρόσβαση σε αυτά, την χρήση τους. Οι αξίες και οι υπεραξίες, είναι ο αέρας που φουσκώνει τα αγαθά για να παραχθεί για κάποιους κέρδος. Κέρδος εις βάρος των ανθρώπων, της ουσίας της ζωής, εις βάρος του πλανήτη.

Συγκροτώντας την φιλοσοφική και πολιτική θεωρία του βιοτισμού θα πρέπει να θέσω τα ακόλουθα ως λύση για να ξεφύγουμε από το σύστημα της απάτης και της αυταπάτης :

 

Στ.1. Θα μπορούσαν να πουν πολλοί ότι το πρόβλημα μπορεί να λυθεί με παρεμβατικά μέτρα. Να υπάρξουν δηλαδή κανόνες για το ποιοι μπορούν να φουσκώνουν το μπαλόνι των αξιών και των υπεραξιών και μέχρι πόσο.

Η άποψη αυτή προσκρούει σε δύο βασικές αρνήσεις και έλλογες αντιρρήσεις:

α. Το σύστημα δοκιμάστηκε πολλές φορές και απέτυχε. Απέτυχε διότι στο παιχνίδι του φουσκώματος παίζουν και κράτη ολόκληρα (άρα οι πόλεμοι και οι καταστροφές αποτελούν συνέπεια της λογικής των ισορροπιών που αναλύθηκε πιο πάνω) ή ευνοούνται συγκεκριμένοι που τρομπάρουν το σύστημα, αλλά και διότι υπάρχουν χίλιοι δυο τρόποι να ξεγελαστεί το σύστημα ελέγχων και περιορισμών.

β. Εξακολουθεί το σύστημα να βασίζεται στο φούσκωμα, των αξιών και των υπεραξιών, άρα δεν αλλάζει κατά τις δομές του. Απλά περιορίζεται το μέγεθος της αυθαιρεσίας και της παγκόσμιας αδικίας, χωρίς να εξαλέιφει τον παραλογισμό, την αυθαιρεσία, την αδικία.

 

Στ.2 Ο βιοτισμός ή βιοτικός δημοκρατικός σοσιαλισμός έχει και πρέπει να έχει άλλη άποψη.

Στο κέντρο της ζωής και της λειτουργίας των κοινωνιών τίθεται ο άνθρωπος. Το παραγωγικό ζητούμενο είναι η κάλυψη των βιοτικών αναγκών όλων.

Αυτό είναι το 1ο στάδιο ανθρώπινης απελευθέρωσης και ισότητας.

Το 2ο στάδιο είναι η απελευθέρωση από την εργασία για την παραγωγή των βιοτικών αγαθών και την κάλυψη των αναγκών.

Αυτό θα σημάνει και το ξεκίνημα για την πραγματική πρόοδο του ανθρώπου.

Ετσι στο σύστημα του βιοτισμού καταργείται κάθε έννοια, αξίας και υπεραξίας, κάθε έννοια φούσκας – αέρα – κέρδους. Οι κοινωνίες υπολογίζουν με επιστημονικά κριτήρια τι χρειάζονται, το παράγουν, το νέμονται και το χρησιμοποιούν με ισότητα και σύνεση. Αποφασίζουν δημοκρατικά για την παραγωγή και κατοχή και άλλων αγαθών και εργάζονται για την παραγωγή τους.

Τα πλεονεκτήματα που προκύπτουν είναι πολυποίκιλα:

 

       Οι άνθρωποι απελευθερώνονται από τις εξαρτήσεις που βασίζονται στις βιοτικές ανάγκες αφού τις έχουν εξασφαλισμένες και εγκαθιδρύεται πραγματική ισότητα και πραγματική δημοκρατία ελευθέρων και μη εξαρτημένων ανθρώπων.

       Δεν αναλώνονται άνθρωποι, ώρες εργασίας και ζωής, τεράστια ποσά ενέργειας και δράσης για το φούσκωμα των αξιών και των υπεραξιών, τους ανταγωνισμούς, τις άχρηστες υπερπαραγωγές και τα πλεονάσματα. Ο πλανήτης διασώζεται και η ανθρωπότητα μπαίνει σε μία νέα φάση: μια φάση ουσιαστικής εξέλιξης.

       Οι άνθρωποι και οι δυνάμεις που απασχολούνται με το φούσκωμα και τον ανταγωνισμό εντάσσονται στην παραγωγή και έτσι ο χρόνος εργασίας όλων γίνεται μικρότερος, άρα η ελεύθερη ζωή περισσότερη.

       Τα κράτη και οι λαοί απελευθερώνονται από το κυνήγι των ισορροπιών του αέρα, τις αντιπαραθέσεις. Οι τεράστιες δυνάμεις που σπαταλιούνται στο παιχνίδι αυτό χρησιμοποιούνται γίνονται πλέον από τις κοινωνίες.

       Αντί του κριτηρίου του ανταγωνισμού κυριαρχεί διεθνικά το κριτήριο της συνδρομής και της αλληλοστήριξης.

       Σταδιακά και ως στόχος τίθεται η απελευθέρωση των ανθρώπων από την ανάγκη εργασίας για την παραγωγή των βιοτικών αγαθών. Η απελευθέρωση από το άγχος αυτό δίνει στους ανθρώπους την δυνατότητα της αναζήτησης της πραγματικής προόδου του είδους μέσα σε συνθήκες παγκόσμιας ισότητας.

Τα υπόλοιπα είναι αυτονόητα, προκύπτουν από τα πιο πάνω … .

 

Ας ξεθεμελιώσουμε λοιπόν το αστείο και άδικο σύστημα της φούσκας, του αέρα, των αξιών και των υπεραξιών που μας καταδυναστεύει πολλούς αιώνες τώρα.

Ας δούμε το τι συμβαίνει πεντακάθαρα και ας προχωρήσουμε με την μεγάλη υπόθεση του «βιοτισμού».

Ας δώσουμε στην ζωή μας το νόημα που της αξίζει.

Φεβρουαρίου 13, 2009

ΠΡΟΧΕΙΡΟ ΛΕΞΙΚΟ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Για να συνοψίσω σε ένα προχειρότατο λεξικό μερικές έννοιες για το «μέλλον» . 

Τώρα μπορεί κάποιοι ή κάποιες να μπερδευτούν χειρότερα. 

Εδώ είμαστε για να τα συζητήσουμε.  

ΠΡΟΧΕΙΡΟ ΛΕΞΙΚΟ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

 

Ανθρωπος:  Η κεντρική και κυρίαρχη αξία του συστήματος του «βιοτισμού».

Βιοτικές ανάγκες : Η βάση της ανθρώπινης ύπαρξης, ο μόνος αναγκαίος νόμος του ανθρώπου, ο νόμος της ζωής. Ζωή, τροφή, ασφάλεια, ό,τι στηρίζει άμεσα και αναγκαία την επιβίωση του ανθρώπου. Εκτός από τις υλικές υπάρχουν και «άυλες» με πρώτιστη την κοινωνική ισότητα και την απόλαυση των αγαθών που απαρτίζουν τα ανθρώπινα κοινωνικά αγαθά.

Δίκαιη κοινωνία – Δίκαιο κράτος: Αυτό που εξασφαλίζει σε κάθε άνθρωπο την ίση απόλαυση των βιοτικών του αναγκών, υλικών και άυλων, ουσιωδών και αποφασισμένων (αυτές που μια κοινωνία αποφασίζει). Κριτήριο η συμμετοχή του ανθρώπου στο παραγωγικό γίγνεσθαι. Μέθοδος απόφασης: η πραγματική άμεση δημοκρατία παντού. 

Ανθρώπινη ελευθερία : Η πραγματική ελευθερία που είναι άμεσα συναρτημένη με την βεβαιότητα της κοινωνικής κάλυψης των βιοτικών αναγκών.

Παραγωγή βιοτικών αναγκών: Ο μόνος στόχος της δίκαιης κοινωνίας. Αποφασίζονται οι βιοτικές ανάγκες. μετριούνται και αποτελούν τον κοινωνικό παραγωγικό στόχο.

Μέθοδος οργάνωσης παραγωγής: Η κοινή ίση και ισότιμη προσπάθεια εθελοντών για την ανάληψη κάθε αναγκαίας δράσης. Οπου δεν υπάρχουν εθελοντές κλήρωση και εκ περιτροπής εργασία όλων.

Αξίες – υπεραξίες : Καταργούνται, στόχος των κοινωνιών η κάλυψη των βιοτικών αναγκών και η αμεσότητα στην σχέση ανθρώπου –παραγωγού, ανθρώπου – καταναλωτή.

Χρήμα: Αχρείασ