Διάλογος για την Κοινωνία

Νοέμβριος 22, 2010

ΜΝΗΜΟΝΙΑ : ΚΡΙΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΣτΕ

ΜΝΗΜΟΝΙΑ : ΚΡΙΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΣτΕ

 

Περίμενα καιρό την έκδοση της εισήγησης του ΣτΕ (Συμβούλιο της Επικράτειας) για τις προσφυγές κατά του μνημονίου. Προέβλεπα ότι θα κρίνει πολιτικά και όχι νομικά και αυτό έπραξε.  Το πρόβλημα είναι πως το έπραξε κατά τρόπο που εκθέτει απόλυτα την συντάκτρια της εισήγησης και ουσιαστικά την λειτουργία της «δικαιοσύνης». Για την τελευταία, την «δικαιοσύνη», η «εισήγηση» και η ποιότητά της (εξ όσων ανακοινώθηκαν για το περιεχόμενό της) είναι απολύτως αντίστοιχη με την γενική εικόνα που παρουσιάζει το κράτος αυτό και όλες του οι λειτουργίες. Ας ανατρέξουν σε ομιλίες και θέσεις του σημερινού πρωθυπουργού, σε συνεντεύξεις ανωτάτων δικαστών κλπ, για να καταλάβουν τι εννοώ … .

Η εισήγηση ως έχει, όχι μόνο στοχοποιεί το ΣτΕ ως όργανο, όχι την «δικαιοσύνης» , αλλά της διοίκησης για την πολιτική του ταυτότητα, αλλά καταδεικνύει και πλήρεις τις αδυναμίες ενός άλλου πολιτειακού θεσμού.

Εάν, για παράδειγμα, η εισήγηση κρίνει ότι το μνημόνιο δεν αποτελεί διεθνή σύμβαση, θα όφειλε επακριβώς να αναφέρει τι είναι κατά την γνώμη της εισηγήτριας. Ποια δηλαδή είναι η ακριβής νομική του φύση και χαρακτήρας. Ξέρετε, είναι μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού οι χαρακτήρες και οι «φύσεις» των συμβάσεων και όφειλε η εισήγηση να μας πει τι τελικά κατά την γνώμη της τι είναι αυτά τα «πρωτόκολλα». Μήπως είναι συμβάσεις ενοχικές μεταξύ ιδιωτών; Μήπως είναι ενοχικές συμβάσεις του κράτους ; άλλες λύσεις – χαρακτηρισμοί που να υφίστανται δεν υπάρχουν και είναι ευνόητο ότι τα μνημόνια από την ώρα που περιέχουν διατάξεις, ρυθμίσεις και δεσμεύσεις κανονιστικού χαρακτήρα (συμφωνίες για μέτρα γενικής εφαρμογής που δεσμεύουν νομοθετικά και εκτελεστικά το κράτος) δεν αποτελούν κανενός τύπου ενοχικές συμβάσεις ιδιωτικού δικαίου και χαρακτήρα. Αρα και κατά την πάγια νομολογία του ίδιου του ΣτΕ, την θεωρία της επιστήμης και τις αποφάσεις των διεθνών δικαστηρίων,  πρόκειται για συμβάσεις δημόσιου χαρακτήρα και διεθνικής φύσης. Τα υπόλοιπα, όπως και η αίολη επίκληση από την εισήγηση ως επιχειρήματος και νομικής βάσης, της απόφασης του συμβουλίου κορυφής της Ε.Ε., με την οποία οι συμβαλλόμενοι χαρακτήρισαν τις αποφάσεις τους «όχι διεθνή σύμβαση»  είναι πραγματικά προκλητική για κάθε νομικό, αφού το έργο των Δικαστηρίων είναι να διαγνώσουν την φύση και το νομικό χαρακτήρα μιας έννομης σχέσης και όχι να αρκεστούν στο πως την βάφτισαν τα αντισυμβαλλόμενα μέρη.

Τελικά και για να βοηθήσω την αντίκρουση της εισήγησης, ανοίγοντας ένα τρόπο και ένα δρόμο σκέψης βασισμένο στα σφάλματα της εισήγησης, μήπως (κατ’ αυτήν) πρόκειται για τυπικό νόμο, χωρίς καμία αυξημένη – υπερνομοθετική ισχύ (μόνο οι διεθνείς συμβάσεις έχουν τέτοιο χαρακτήρα);  ή μήπως εννοεί η εισήγηση ότι το Δ.Ν.Τ και ο μηχανισμός στήριξης παράγουν πρωτογενώς δίκαιο ; 

 

Ένα ακόμα που θα πρέπει να επισημάνω είναι η παντελής έλλειψη νομικής ακολουθίας, νομικής σκέψης και κυρίως συνείδησης και χρήσης του αξιακού συνταγματικού συστήματος. Το Σύνταγμα περιλαμβάνει διατάξεις με σαφείς αξιακές προσεγγίσεις των κανόνων δικαίου και του σκοπού τους. Στην αξιακή σύγκρουση διατάξεων και κανόνων δικαίου, οι κανόνες δικαίου με ισχυρότερο αξιακό αντικείμενο και περιεχόμενο υπερισχύουν αυτών που έχουν έλασσον αξιολογικό περιεχόμενο και ενδιαφέρον και δεν ενθυμούμαι πουθενά στο Σύνταγμα να προστατεύονται τα «δικαιώματα των δανειστών» … . Ας διαβάσουν το Σύνταγμα οι εφαρμοστές του δικαίου και θα βρουν ποιες είναι οι κορυφαίες αξιακές επιταγές και τα θεμέλια τα ίδια του κράτους και του Συντάγματος.

Όταν βεβαίως η πολιτική υποκαθιστά την «δικαιοσύνη» και η «δικαιοσύνη» αοριστολογεί ως πολιτικός στο μπαλκόνι είναι σαφές ότι το σύστημα δεν λειτουργεί στο ελάχιστο και δεν περιμέναμε τις πολιτικές αοριστίες και τις πολιτικές εκτιμήσεις μιας εισήγησης δικαστού για να τις διαπιστώσουμε. Εάν θέλουν «πολιτικοί» και φθάνουν οι δικαστές να κρίνουν με βάση τις πολιτικές σκοπιμότητες και επιδιώξεις, τότε να κατέβουν από τα έδρανα και να σταθούν στα μπαλκόνια … . Πολιτικές θα είναι οι απαντήσεις και πολιτικά αποδείχθηκε ο επιζήμιος χαρακτήρας των πολιτικών και οικονομικών μέτρων των μνημονίων. Απέναντι στην ουσιαστική νομική αδυναμία να στηριχθούν τα μνημόνια η χρήση των επιδιώξεων μέτρων και όχι της νομικής τους ταυτότητας, αρτιότητας και νομιμότητας στο πλαίσιο του Συντάγματος, αποδεικνύει ότι ελλείπουν τα επιχειρήματα.  

 

Ουδέν κακόν αμειγές καλού : εάν η πλειοψηφία της ολομέλειας του ΣτΕ ακολουθήσει την εισήγηση και δεν ακυρώσει τελικά τα μνημόνια, ανοίγει πολλούς νομικούς αυτοματισμούς κατάργησης και ακύρωσης των μνημονίων με νέες αιτήσεις.

Δεν θα γράψω περισσότερα, είχα έτοιμο ένα δικόγραφο με αίτημα την ακύρωση των μνημονίων. Μου ζήτησαν από τον Δ.Σ.Α. να περιμένω το δικό τους και το σεβάστηκα. Μετά ταύτα όμως και μετά την έκδοση αποφάσεως του ΣτΕ είναι βέβαιο πως θα κινηθώ με τις ενώσεις καταναλωτών που έχουν ήδη δηλώσει σύμφωνες και τους πολίτες, τους ανθρώπους που θίγονται τα βιοτικά τους αγαθά και ανάγκες.

Τους δικαστές του ΣτΕ τους καλώ να σταθούν στο ύψος τους, σε τέτοιες αποφάσεις μετριέται το ύψος του δικαστή, εκτός εάν θέλουν να αποδείξουν ότι ταυτίζονται όλοι με την πολιτική μετριότητα και αναξιότητα.

 

 

Advertisements

Φεβρουαρίου 17, 2009

ΕΝΩΣΕΙΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ : ΜΙΑ ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΑΤΙΑ

ΕΝΩΣΕΙΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ : ΜΙΑ ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΑΤΙΑ

Το να ισχυρίζεται κάποιος ότι οι ενώσεις καταναλωτών δεν κάνουν την δουλεία τους και να τους καταλογίζει ευθύνες, είναι σαν να αναζητεί ευθύνες από την διοίκηση του «Αστέρα Κάτω Αστεροχωρίου» γιατί η ομάδα δεν αποδίδει καλό ποδόσφαιρο και μάλιστα να το κάνει αυτό χωρίς να είναι μέλος του σωματείου !!!.

Να ξεκαθαρίσουμε τις έννοιες …  

Α. Οι ενώσεις καταναλωτών είναι σωματεία πολιτών.

Οι ενώσεις καταναλωτών δεν είναι τίποτε άλλο από σωματεία πολιτών.Δεν είναι ούτε δημόσιες υπηρεσίες, ούτε κρατικές αρχές ή φορείς κρατικής εξουσίας. Αυτό πρέπει όλοι να το κατανοήσουμε. Είναι κάποιοι άνθρωποι, κάποιοι πολίτες που ενώθηκαν για την διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους ως καταναλωτές.

 Β. Οι ενώσεις καταναλωτών έχουν ελάχιστα δικαιώματα.

 Ο Ν. 2251/1994 περιορίζει τα δικαιώματα των ενώσεων καταναλωτών σε δύο.

α. Το δικαίωμα ενημέρωσης από τις δημόσιες αρχές. Το ίδιο δικαίωμα βέβαια έχει κάθε πολίτης και κάθε σωματείο. Κατά συνέπεια δεν έχουν κάποια δραστική δυνατότητα, πέραν της δυνατότητας που έχουμε όλοι ως πολίτες ή ως ενώσεις προσώπων.

β. Το δικαίωμα άσκησης συλλογικής αγωγής κατά των προμηθευτών για να παραλείψουν κάποια παράνομη συμπεριφορά. Είναι το δικαίωμα να ασκήσει το σωματείο – ένωση καταναλωτών αγωγή με την ειδική διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας για να παύσει κάποιος προμηθευτής συμπεριφορές που αντίκεινται στο νόμο. Η μόνη διαφοροποίηση από τον κοινό πολίτη ή το κοινό σωματείο είναι η ειδική διαδικασία εκδίκασης. Στην πραγματικότητα, κάθε πολίτης και κάθε σωματείο μπορεί να ασκήσει αντίστοιχη αγωγή.

Κατά συνέπεια, δεν μπορούμε να μιλάμε για κάποια ιδιαίτερη νομική μεταχείριση. Ο νόμος δεν απονέμει στην πραγματικότητα, κάποιες ειδικές αρμοδιότητες και δυνατότητες στις ενώσεις καταναλωτών.

 Γ. Οι ενώσεις καταναλωτών που μάχονται είναι οχληρές για τις κυβερνήσεις και τα συμφέροντα. Σκοπός τους να τις ελέγξουν.

 Δεν θα αναφερθώ εκτενώς στο Ν. ΙΝΚΑ και στον διωγμό που υφίσταται από την νυν κυβέρνηση γιατί αποφάσισε να τηρήσει εντελώς αδέσμευτη και ακηδεμόνευτη γραμμή. Η κυβέρνηση διώκει συστηματικά και με ιταμό τρόπο το Ν. ΙΝΚΑ, αλλά αυτό συνεχίζει στον δρόμο του αγώνα και της αξιοπιστίας.

Είναι σαφές ότι οι δυναμικές ενώσεις καταναλωτών στρέφονται αναγκαστικά και κατά του κράτους και της εκάστοτε κυβέρνησης. Αλλωστε, τα όργανα του κράτους επανειλημμένα έχουν καταληφθεί λειτουργούν υπέρ των ατομικών συμφερόντων των ισχυρών του συστήματος.

Το νομικό πλαίσιο που ισχύει, όχι μόνο στερεί τις ενώσεις καταναλωτών από πόρους, αλλά και τις κάνει να εξαρτώνται αναγκαστικά από τους προμηθευτές. Ο νεοεισαχθείς θεσμός της «πιστοποίησης» όχι μόνο είναι αντισυνταγματικός, αλλά στις επιτροπές αυτές μετέχουν και αποφασίζουν εκπρόσωποι των προμηθευτών !!! και υπάλληλοι του κράτους (αυτοί συγκροτούν και πλειοψηφία !!!). Άλλες αδιανόητες ρυθμίσεις είναι αυτές της έδρας, όπου απαγορεύεται ένα μέλος του σωματείου να έχει κοινή έδρα με το σωματείο, η υποχρέωση ποινικού μητρώου κ.α.

Μην ξεχνάμε ποτέ ότι πρόκειται για σωματεία πολιτών !!!.

Σε σχέση με το ευρωπαϊκό δίκαιο αναφέρω ότι επιχειρήθηκε πρόσφατα η πλήρης εναρμόνιση. Ευτυχώς δεν έχει περάσει … . . Μέχρι σήμερα τα κράτη μέλη όφειλαν την ελάχιστη εναρμόνιση, δηλαδή να προσαρμόσουν τη νομοθεσία τους στους όρους που επιβάλλει το δίκαιο της Ε.Ε. . Ετσι σε σειρά κρατών έχει επιτευχθεί να υπάρχουν περαιτέρω, επιπρόσθετες δυνατότητες για τους καταναλωτές και τις ενώσεις τους.  Η συνολική εναρμόνιση, όπως προτάθηκε, αφαιρεί το σύνολο των πρόσθετων δικαιωμάτων που παρέχουν οι εθνικές νομοθεσίες. Μην ξεχνάμε ότι κάποιοι ευρωπαίοι πανεπιστημιακοί, προφανώς υπάλληλοι των συμφερόντων των ολιγαρχών, στρέφονται εσχάτως ακόμα και κατά του δικαιώματος της συλλογικής αγωγής !!!.

 Δ. Ποιο «κίνημα»; Με ποιόν στόχο;

           Είναι σαφές ότι το λεγόμενο καταναλωτικό κίνημα έχει μεγάλη σημασία για την λειτουργία της καπιταλιστικής κοινωνίας, όσο αυτή υπάρχει. Η σύνδεσή του με τα άλλα κινήματα είναι αναγκαία, αλλά αναγκαία είναι και η συνειδητοποίηση του γεγονότος ότι όσα κερδίζει π.χ. το συνδικαλιστικό κίνημα σε επίπεδο αποδοχών, μπορούν να εξανεμιστούν στην φάση της κατανάλωσης. Αυτό επιτάσσει ένα καταναλωτικό κίνημα με σαφείς κινηματικούς στόχους. Κάτι τέτοιο δεν υπάρχει … .

Την άποψή μου και τις θέσεις για τους στόχους ενός πραγματικού καταναλωτικού κινήματος, που ουσιαστικά αναφέρονται και στον κοινωνικό μετασχηματισμό, έχω εκθέσει στο  ΤΟ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ : ΕΝΑ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΓΙΑ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟ https://dialogoskoinonia.wordpress.com/page/2/

 Ε. Οι ενώσεις καταναλωτών έχουν τις δικές τους παθογένειες.

 Προσκολλημένες στην εκάστοτε κυβερνητική εξουσία και στα κόμματα, εξαρτημένες, αποδέκτες περίεργων κρατικών χρηματοδοτήσεων πέραν των προβλεπόμενων για όλες τις ενώσεις καταναλωτών, προσωποπαγείς, επαγγελματικές με ατομικού χαρακτήρα κίνητρα, έλλειψη οργάνωσης, ανύπαρκτες  … . Είναι μόνο μερικές από τις παθογένειες που εμφανίζουν οι ελληνικές ενώσεις καταναλωτών.

Δεν θα επεκταθώ περαιτέρω στις παθογένειες, θα μιλήσω για τις λύσεις.

 ΣΤ. Η λύση είναι η Δημοκρατία της Συμμετοχής.

 Είναι ευνόητο, πως μόνο η ενεργός συμμετοχή των πολιτών στα δρώμενα και στις αποφάσεις των ενώσεων καταναλωτών, μπορεί να αποτελέσει ουσιαστική διέξοδο και λύση για τα εγγενή και εξωγενή προβλήματα των ενώσεων καταναλωτών.

Το Ν. ΙΝΚΑ, για παράδειγμα,  έχει κάνει ανοικτά τα Δ.Σ. στα μέλη του, που μπορούν να τα παρακολουθήσουν, να προτείνουν, να εκφράσουν τις θέσεις τους. Εχει επίσης προτείνει την συγκρότηση αυτόνομων επιτροπών περιοχής … .

Όμως, ο αγώνας της δημοκρατικής αξιοπιστίας και συμμετοχής είναι ακόμα μακρύς και μεγάλος, ίσως η κατανόηση του τι είναι οι ενώσεις καταναλωτών και η αξία της ενεργού συμμετοχής να βοηθήσει προς την κατεύθυνση της δημιουργίας πραγματικά ισχυρών ενώσεων καταναλωτών που θα εκφράζουν απόλυτα δημοκρατικά την κοινωνία και θα επιβάλλουν την βούληση της.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.