Διάλογος για την Κοινωνία

Οκτώβριος 21, 2009

H ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ

 

H ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ

 

Ένα ακόμα παραμύθι για τις κόρες μου …

Μια φορά και ένα καιρό παιδιά μου υπήρχε μια μεγάλη αυτοκρατορία που είχε κυριεύσει για πολλά χρόνια ολόκληρη σχεδόν την γη, ολόκληρο σχεδόν τον πλανήτη που ζούμε. Αυτοκρατορία παιδιά μου έχουμε όταν κάποιος επιβάλλει σε όλους τους ανθρώπους τους δικούς του κανόνες, τους κανόνες που αυτός αποφασίζει.

Αυτή η μεγάλη αυτοκρατορία ονομαζόταν αυτοκρατορία του φόβου και είχε κυριεύσει και την χώρα μας, την Ελλάδα μας.

Όπως θα ξέρετε παιδιά μου, κάθε αυτοκρατορία έχει στρατούς και όπλα, αστυνομικούς και φοροεισπράκτορες, δηλ. ανθρώπους που ζουν δουλεύοντας για την αυτοκρατορία και με αυτούς επιβάλλει την θέλησή της.  

Όμως αυτό που διατήρησε την αυτοκρατορία δυνατή και ισχυρή για χιλιάδες χρόνια ήταν κάτι πολύ διαφορετικό, ήταν ο φόβος, ο φόβος που επέβαλλε στους ανθρώπους, στους υπηκόους της αυτοκρατορίας.

Ο κάθε αυτοκράτορας φρόντιζε με τους ανθρώπους του να επιβάλλει στους άλλους ανθρώπους μία σειρά από φόβους.

Ο πρώτος και βασικός φόβος που επέβαλλε πάντοτε ο αυτοκράτορας στους υπηκόους για να τους έχει κάτω από την κυριαρχία του, ήταν ο φόβος της ζωής τους. Του έλεγε, ότ,ι εάν δεν τον υπακούουν και εάν δεν κάνουν ό,τι θέλει αυτός, τότε δεν θα τους δίνει να φάνε φαγητό και να πιουν νερό, θα τους πετάξει στο κρύο και στο χιόνι και θα τους κάψει τα σπίτια και ότι έτσι θα πεθάνουν. Το έλεγε αυτό παιδιά μου γιατί αυτός είχε καταφέρει να κάνει τα πάντα δικά του και απαιτούσε από τους ανθρώπους να γονατίζουν στην θέλησή του και στο πέρασμά του. Εάν κανείς δεν γονάτιζε, εάν κανείς αντιδρούσε στις ορέξεις του αυτοκράτορα έβαζε και τον σκότωναν και τιμωρούσε και όλους όσους ήταν κοντά του  με σκληρότητα για να το δουν ως παράδειγμα και οι υπόλοιποι και να σκύβουν το κεφάλι τους. Ετσι φοβισμένοι για την ζωή τους και την τροφή τους οι άνθρωποι υπάκουαν στον αυτοκράτορα, γιατί εάν δεν το έκαναν τους περίμενε μεγάλη πείνα και κακή τύχη. Βέβαια μικρές μου ο αυτοκράτορας αυτός ήταν πολύ σκληρός και έπαιρνε από τους ανθρώπους τα περισσότερα πράγματα από όσα αυτοί καλλιεργούσαν ή έφτιαχναν. Τους υπενθύμιζε έτσι την πείνα και την φτώχια τους για να είναι μόνο αυτός δυνατός και να τον υπακούουν όλοι.

Όμως δεν έφτανε αυτός ο φόβος γιατί πολλές φορές η πείνα και η αδικία φέρνει τους ανθρώπους σε απόγνωση. Ετσι ο αυτοκράτορας έβαλε κάτι ξαδέλφια του να πουν ότι αυτός είναι ο εκπρόσωπος του Θεού πάνω στην γη και πως ο Θεός προστάζει να τον υπακούουν όλοι. Ελεγαν πως ο Θεός τον διάλεξε και πως εάν ο Θεός δεν ήθελε να είναι αυτός αυτοκράτορας δεν θα τον άφηνε τόσα χρόνια. Για να γίνουν όλα αυτά ο αυτοκράτορας είχε πρώτα υποχρεώσει τους ανθρώπους να πιστεύουν όχι μόνο ότι υπάρχει Θεός αλλά και ότι αυτός ο Θεός είναι κακός και εκδικητικός και θα τιμωρήσει όσους ανθρώπους παραβαίνουν τις εντολές του αυτοκράτορα, γιατί αυτός τον έβαλε εκεί.

Ετσι οι άνθρωποι έγιναν «θεοσεβούμενοι», αλλά στην πραγματικότητα φοβόντουσαν όχι τον Θεό, αλλά αυτά που ήθελε ο αυτοκράτορας.

Ο αυτοκράτορας αυτός παιδιά μου, δεν άφηνε τους ανθρώπους να μάθουν πράγματα πολλά, τους έκρυβε την αλήθεια, γιατί άμα την μάθαιναν θα διαπίστωναν ποιοί είναι αυτοί, ότι δηλ. είναι άνθρωποι, αλλά και ότι και αυτός είναι ακριβώς σαν και αυτούς: ένας άνθρωπος. Μάλιστα φρόντισε και οι δάσκαλοι μάθαιναν στα παιδιά χίλια δυό ψέματα και ποτέ την αλήθεια. Τόσο πολύ ώστε στο τέλος η αλήθεια ξεχάστηκε και ζει μόνο στα παραμύθια.

Ετσι ο αυτοκράτορας με αυτούς τους φόβους, αλλά με ολοένα και καινούργιους φόβους που εύρισκε κάθε φορά έκανε τους ανθρώπους κανονικούς δούλους του, να ζουν σαν τα ζώα από τον φόβο τους. Μία οι εχθροί που θα έρχονταν να τους σκοτώσουν, μία οι κλέφτες και οι ληστές, μία ο θεός που θα έριχνε φωτιά να τους κάψει ή θα έκανε σεισμούς να τους σκοτώσει, χίλια δυο ψέματα τους έλεγε για χιλιάδες χρόνια και οι άνθρωποι γεννιούνταν και πέθαιναν μέσα στο ψέμα, καθώς η αλήθεια απαγορευόταν, αλλά και είχε ξεχαστεί.   

Λίγες φορές οι άνθρωποι κατάφεραν να ξεθαρέψουν λίγο και να ζητήσουν την ελευθερία τους, να είναι ίσοι και ευτυχισμένοι, όπως τα αρχαία χρόνια στην πατρίδα μας την Ελλάδα, με την δημοκρατία. Όμως και πάλι ο αυτοκράτορας έβαλε να τους χτυπήσουν και να τους διαλύσουν και τα κατάφερε τελικά.

Πάντα ο φόβος κυριαρχούσε και συνέχισε να κυριαρχεί και μαζί τους και ο αυτοκράτορας και έβαζε τους ανθρώπους να φοβίζουν ο ένας τον άλλο για να κυριαρχεί ο φόβος σε όλη την γη..

Ακόμα και όταν κάποιοι άνθρωποι στην Γαλλία σκότωσαν τον άνθρωπο που τον αντιπροσώπευε εκεί τον αυτοκράτορα και τους τυραννούσε, φρόντισε να τους πολεμήσουν όλοι και να ξαναβάλει και εκεί αντιπρόσωπο. 

Όταν οι άνθρωποι κάποια στιγμή αποφάσισαν ξανά να ζητήσουν τα δίκαιά τους και έκαναν το κίνημα των κοινωνιστών, ο αυτοκράτορας ου πολέμησε με όλα τα μέσα. Βρήκε μάλιστα νέους φόβους για να σπείρει ανάμεσα στους υπηκόους το, ότι θα έλθουν οι κακοί κοινωνιστές να τους πάρουν τα σπίτια, να τους κάνουν να πεινάσουν. Φρόντισαν βλέπετε να έχουν διαρκή πόλεμο με τους κοινωνιστές και να τους αναγκάζουν να έχουν τον λαό τους στην πείνα για να φτιάχνει όπλα, αντί να ζει ελεύθερα και όμορφα. Αλλωστε και στην χώρα των κοινωνιστών πήγαν να ξεπηδήσουν αυτοκράτορες καινούργιοι. Ισως ήταν η πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια που ο αυτοκράτορας φοβήθηκε και άρχισε να δίνει στους ανθρώπους περισσότερο φαγητό και μεγαλύτερη ελευθερία για να μπορεί να πει ότι αυτοί περνούν καλύτερα από τους κοινωνιστές.

Ο αυτοκράτορας νίκησε παιδιά μου και επέβαλλε ξανά την μονοκρατορία του στον πλανήτη μας.

Επρεπε όμως και πάλι να αντικαταστήσει τον φόβο των κοινωνιστών, με ένα νέο φόβο. Ετσι έβαλε κάποιους να του καταστρέψουν κάτι πύργους για να κάνει τον κόσμο να φοβάται και να τους πολεμήσει.

Επειδή όλοι αυτοί οι φόβοι δεν ήταν τόσο μεγάλοι, ο αυτοκράτορας σκέφτηκε να ξαναφέρει τον φόβο της πείνας, τον φόβο της ζωής και άρχισε να ζητάει από τους ανθρώπους ολοένα και περισσότερα πράγματα. Αρχισε να ζητάει να γίνουν πιο φτωχοί για να μπορεί αυτός να έχει περισσότερα και να λειτουργήσει η λεγόμενη οικονομία. Τους έλεγε ψέματα για να τους κάνει να φοβούνται και να μην επαναστατήσουν και αυτοί από τον φόβο τους έσκυβαν το κεφάλι και δεχόντουσαν ολοένα και περισσότερο να γίνονται πιο φτωχοί και πιο πολύ δούλοι του αυτοκράτορα και όσο πεινούσαν περισσότερο, τόσο πιο πολύ έσκυβαν το κεφάλι γιατί φοβόντουσαν ολοένα και περισσότερο ότι θα πεινάσουν εάν δεν ακούσουν τον αυτοκράτορα. Ο αυτοκράτορας άλλωστε είχε καταφέρει να πείσει τους ανθρώπους ότι αυτός νοιάζεται για το καλό τους και είναι σαν και αυτούς, δικός τους άνθρωπος.

Ετσι προχωρούσε ο χρόνος στην χώρα της αυτοκρατορίας του φόβου και ο κόσμος ξαναγυρνούσε σε όλους τους παλιούς του φόβους και στην παλιά του φτώχια. Σιγά – σιγά γενιά με την γενιά.

Ωσπου κάποια μέρα, κάποια μικρά παιδιά από όλο τον κόσμο κατάλαβαν ότι δεν πρέπει να φοβούνται. Κάθισαν και είδαν πως φέρεται ο αυτοκράτορας, σκέφτηκαν όπως αυτός και κατάλαβαν πως φτιάχτηκε η αυτοκρατορία του φόβου. Κατάλαβαν πως ο φόβος υπάρχει γιατί είμαστε όλοι άνθρωποι και πως κανείς δεν πρέπει να φοβάται αυτό που είναι, αλλά και πως κανείς δεν πρέπει και δεν μπορεί να εκμεταλλεύεται τον φόβο των ανθρώπων για την ζωή τους. Ετσι έδιωξαν τον φόβο και άφησαν τον αυτοκράτορα να μοιάζει γυμνός, ένας κοινός άνθρωπος.

Εκλεισαν τα αυτιά τους στον αυτοκράτορα που συνεχώς τους βομβάρδιζε με φόβους και έφτιαχνε και νέους για να τους κάνει να φοβηθούν και να κάνουν αυτό που θέλει. Αρχισαν να φτιάχνουν τα πράγματα που χρειαζόντουσαν και να τα μοιράζονται μεταξύ τους, ώστε να μην μένει τίποτα για τον αυτοκράτορα. Και ο αυτοκράτορας του φόβου γινόταν ολοένα και πιο αδύναμος και πιο γυμνός,  γιατί δεν υπήρχε τίποτα να τους πάρει και με τίποτα δεν μπορούσε να τους φοβίσει.

Ετσι μια μέρα καθώς ανέτειλε ο ήλιος, ακούστηκε σε όλη την γη το νέο: ο αυτοκράτορας του φόβου πέθανε. Οι άνθρωποι ήταν ελεύθεροι και χαράς ευαγγέλια παιδιά μου πλημμύρισαν όλη την γη. Ακόμα και σε όσους ήταν ακόμα φοβισμένοι, πιστοί στον αυτοκράτορα, δεν τους φόβισαν, αλλά τους δίδαξαν την αλήθεια, τους έδειξαν τον εαυτό τους και τους πήραν μαζί τους.

Ετσι αδελφώθηκε ο κόσμος παιδιά μου και ο άνθρωπος έμαθε να ζει όμορφα, να σκέφτεται, να είναι ελεύθερος από τους φόβους και να γίνεται καλύτερος, αυτός και ο κόσμος του.

Ετσι σήμερα παιδιά μου, σας λέω να ξεχάσετε τους φόβους του αυτοκράτορα, να μην αφήνετε κανένα να σας φοβίσει γιατί τότε θα σας  εκμεταλλευτεί και να προχωράτε σε αυτό που βλέπετε πως είναι σωστό για όλους, χωρίς φόβο.

Ετσι λοιπόν μικρά μου ζήσαν αυτοί οι ήρωες καλά και εμείς μπορούμε να ζήσουμε καλύτερα … .

Κλείστε τώρα το φως και μην φοβάστε τίποτα.              

  

Advertisements

Φεβρουαρίου 6, 2009

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

 

Ένα βασικό πρόβλημα της χώρας μας, όπως και πολλών μεσαίων (μην πω «μικρομεσαίων») κρατών είναι ότι το διεθνές σύστημα της έχει τάξει τον ρόλο εκμεταλλευόμενου νεροκουβαλητή.

Όχι βέβαια πως δεν φταίμε και οι ίδιοι και κυρίως το ντόπιο «υπηρετικό» προσωπικό ή, καλύτερα, οι επιστάτες και οι εργοδηγοί του εργοταξίου.

Από την πορεία της χώρας μας, είναι βέβαιο πως το σύστημα του παγκοσμιοποιημένου νέο-φιλελευθερισμού δεν μας ταιριάζει, μας οδηγεί στην συνεχή απομύζηση και απαξίωση.

Για το εάν μπορούμε κάτι άλλο, έχω γράψει.

Υπάρχει όμως ένα βασικό ζήτημα: το πώς θα το κάνουμε (ειδικά χωρίς κεφάλαια).

Ας σκεφτούμε μία βασική παράμετρο, αυτήν που λέγεται άνθρωπος.

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος και η ανθρώπινη δράση είναι ένα τεράστιο «κεφάλαιο» τόσο ατομικό όσο και κοινωνικό.

Μεταξύ των «επιτευγμάτων» του νεοελληνικού κράτους του καπιταλισμού και του κανιβαλισμού, είναι το κατόρθωμα να τρώει τα παιδιά του. Ισως να είναι συμβολικό Κρόνειο συμπλεγματικό απωθημένο, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος και η ανθρώπινη δράση στην χώρα μας (και σε όλο το υπηρετικό προσωπικό του καπιταλισμού) είτε ωθείται προς την απαξίωση είτε προς την αδρανοποίηση.

Για όσους με θεωρούν δυσνόητο θέλω να πω ότι το σύστημα, επιδιώκοντας να διαθέτει πλειάδα πειθήνιων ανθρώπων και να ελέγχει την δημιουργικότητά τους (να μην κινδυνέψει κιόλας το ίδιο) έχει αχρηστεύσει τις δυνατότητες εκατομμυρίων ανθρώπων. Τους έχει θέσει σε νάρκη και απαξίωση μέσα από πολλές πρακτικές, τους έχει εγκλωβίσει στα δικά του δεδομένα.

Αντί να δίνει διεξόδους, να ανοίγει πόρτες και οδούς, το σύστημα αναπαράγει την φαυλότητά του και κλείνει τους ανθρώπους σε αδιέξοδα για να μπορεί να ελέγξει την κίνησή τους και να μην μπορεί να απειληθεί το ίδιο από την δράση τους.

Ανοίγει λίγο – λίγο την πορτούλα για να πάρει μερικούς που συνωστίζονται και να τους οδηγήσει στις υπηρεσίες του και μετά την ξανακλείνει, ώστε να υπάρχει ελπίδα για τους εγκλωβισμένους και εκμετάλλευση για το ίδιο το σύστημα.

Δεν θέλω να γράψω πολλά, είναι ευνόητα τα αδιέξοδα.

 

Θέλω να γράψω για την δυναμική και την αξία του να μπορεί να αξιοποιηθεί το ανθρώπινο δυναμικό της χώρας μας μέσα από την απελευθέρωση των ανθρώπων, των νέων ανθρώπων. Αυτή είναι η μόνη διέξοδος, αυτή είναι η μόνη λύση για όλους μας.

Απελευθέρωση δεν είναι η μόδα, το Lifestyle, η Μύκονος και το χιονοδρομικό, αυτά είναι που σε κάνουν υπηρέτη του συστήματος.

Απελευθέρωση για εμένα είναι η γνώση και η κατάκτηση του μηχανισμού της, ένα σύστημα παιδείας που δεν καταπιέζει αλλά απελευθερώνει, που διδάσκει την ελεύθερη πρόσβαση στην γνώση,  την ανάλυση, την σύνθεση.

Και μετά, απελευθέρωση είναι το να μελετηθούν οι δυνατότητες, οι κλίσεις, τα ταλέντα των νέων και να υπάρξει πανεπιστημιακή εκπαίδευση πάνω σε αυτές. Να στηριχθεί ανοικτά και ελεύθερα το γνωσιακό επίπεδο πάνω σε πραγματικές σχολές και ανάγκες. Όχι στις σχολές που βγάζουν καταδικασμένα φυτά. Όχι π..χ. στην σχολή που βγάζει «φυσικούς» για να γίνουν άνεργοι καθηγητές. Ετσι ο νέος άνθρωπος σκλαβώνεται, φυλακίζεται σε ένα καθεστώς απραξίας, συντήρησης, υποτέλειας, έτσι φυλακίζεται και το μέλλον μας.

Θα μπορούσε αυτή η σχολή να βγάζει ανθρώπους της πράξης σε μία από τις αρκετές εκατοντάδες εφαρμογές της φυσικής. Το ίδιο στην χημεία, στα μαθηματικά, παντού.

Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να φυλακίζει, να εγκλωβίζει τους νέους ανθρώπους.

Ολοι έχουμε την υποχρέωση, το καθήκον, να απεγκλωβίσουμε το μέλλον, να του δώσουμε διάσταση ελευθερίας, δρόμους, νέες δυνατότητες.

 

Και μετά, τι ;  Θα παραδώσουμε μήπως καλύτερους υπαλλήλους στα αφεντικά ;

Όχι, έτσι δεν αλλάζει τίποτα, χειρότερα γίνονται τα πράγματα και όχι καλύτερα.

Πρέπει να δώσουμε και παραγωγικές διεξόδους που απελευθερώνουν τους νέους ανθρώπους από την δουλεία της εξαρτημένης εργασίας, γιατί έτσι θα απελευθερώσουμε την ίδια την κοινωνία από τους δυνάστες της και θα της δώσουμε το προτέρημα της συλλογικότητας.

Μπορούμε και πρέπει να ετοιμάσουμε και το επόμενο βήμα.

Εχω γράψει μια πρόταση για το πώς τα πανεπιστήμια θα παράγουν γνώση για όλη την κοινωνία. Η ίδια η γνώση θα οδηγήσει στην άλλη πρόταση, αυτή των αυτοδιαχειριζόμενων δημοκρατικών κοινωνικών παραγωγικών μονάδων. Αυτές πρέπει να ετοιμάσουμε ως πρόταση διεξόδου και απελευθέρωσης των νέων ανθρώπων, με πραγματική δημοκρατία, συγκυριότητα, συναπόφαση, κοινωνική συμμετοχή, ποιοτική παραγωγική διέξοδο.

Μετά θα τους στείλουμε μία επιστολή σε όσους βρήκαμε με την ανθρωπογεωγραφία της «ενδοσκόπησης», ότι θέλουν, ότι θα τους αρέσει αυτό που τους προτείνουμε και θα τους καλούμε να μετάσχουν στο πείραμα της δικής τους ομάδας, που θα λειτουργεί όχι για να ανταγωνιστεί, αλλά για να παράγει χρήσιμα ποιοτικά αγαθά. Με την κοινωνία δίπλα, να ελέγχει και να συμβουλεύει και το κράτος να στηρίζει, όχι ως αφεντικό και με κανένα διοικητικό δικαίωμα – αυτό θα είναι αντικείμενο της δικής τους δημοκρατικής εκλογής – αλλά για να προσφέρει γνώσεις και δυνατότητες.

 Ας σταθούν δίπλα ο ένας στον άλλον για να παράγουν, να πετύχουν, να μοιραστούν το εισόδημα που θα πετύχουν και να δείξουν ότι οι συλλογικότητες μπορούν να υποκαταστήσουν τις ατομικότητες των άλλων, της ολιγαρχίας.

 Είναι η αρχή της απελευθέρωσης των κοινωνιών … τα έχω ξαναγράψει και θα τα γράφω μέχρι να το καταλάβουμε.

Όχι άλλους άνεργους νέους, όχι άλλους σκλαβωμένους ανθρώπους, όχι άλλα θύματα των ολιγαρχιών.

Η λύση για όλους μας περνά μέσα από την ελευθερία των δυνατοτήτων των νέων μας.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.