Διάλογος για την Κοινωνία

Νοέμβριος 14, 2009

Η «ΨΕΥΔΟΑΡΙΣΤΕΡΑ» ΒΙΑΖΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΤ» ΕΝΤΟΛΗ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΤΗΣ.

Η «ΨΕΥΔΟΑΡΙΣΤΕΡΑ» ΒΙΑΖΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΤ» ΕΝΤΟΛΗ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΤΗΣ. 

 

«Η ιστορία ξαναγράφεται από τους ίδιους νικητές».

Λίγες δεκαετίες πριν, βιώναμε στην χώρα μας την διαστρέβλωση των ιστορικών πραγματικών περιστατικών.

Μαθαίναμε άλλες «αλήθειες» από τις πραγματικές. Κατασκευασμένες ανακρίβειες που εξυπηρετούσαν τις σκοπιμότητες των νικητών και της εξουσίας.

Η πένα των «ιστορικών» και η ισχύς της εξουσίας, που κατασκεύαζε χαλκευμένες πληροφορίες, κατασκεύαζε και ιστορικές εικονικές πραγματικότητες για να εγκλωβίσει τους ανθρώπους και τις κοινωνίες.

Ας μην νομίσουμε ότι το φαινόμενο αυτό είναι μόνο εγχώριο ή ότι σταμάτησε.
Κάποιοι αυτοαποκαλούμενοι «αριστεροί» διαμαρτύρονταν έντονα για τα «χαλκεία» της ιστορίας και ζητούσαν την αποκάλυψη της αλήθειας για τα ιστορικά συμβάντα.

Σε κάποιους επιγόνους τους, δόθηκε από τους ίδιους αφέντες- εργοδότες η εργολαβία, το δικαίωμα να ξαναγράψουν την ιστορία, να την αναθεωρήσουν. Δεν την αναθεώρησαν όμως και δεν την αναθεωρούν με πραγματικά γεγονότα, αλλά με νέα «χαλκεία», με νέες σκοπιμότητες. Ως συνεπείς εργολάβοι πράττουν σύμφωνα με όσα τους διέταξαν οι εργοδότες τους.

Ιστορία όμως είναι η καταγραφή και συγκέντρωση πραγματικών γεγονότων. Η κριτική παρέμβαση του ιστορικού επιτρέπεται μόνο για να ξεδιαλύνει ποιό στοιχείο είναι πραγματικό και αληθές και ποιό σκόπιμα χαλκευμένο και προκειμένου να κρίνει την σκοπιμότητα της πηγής. Τα συμπεράσματα από την Ιστορία ανήκουν πάντοτε στις κοινωνίες και όχι στους ιστορικούς.

Σε όλο τον πλανήτη, μια ψευδο-αριστερά έχει αναλάβει τον ρόλο να ξαναγράψει την Ιστορία.  

Το 1ο παράδοξο είναι, το πως σε ένα κόσμο που κυριαρχείται από τον καπιταλισμό, ανατίθεται το έργο αυτό (ακόμα και από δεξιές κυβερνήσεις) σε μία κατά δήλωσή της «αριστερά»;

Το 2ο παράδοξο είναι το γιατί οι ίδιοι «νικήτες» θέλουν να ξαναγράψουν την κίβδηλη ιστορία;

Είναι σαφές ότι η Ιστορία, όπως την αντιλαμβάνονται οι «νικητές» ανακλά πάντοτε κάποιες σκοπιμότητες.

Από τις σκοπιμότητες και μόνο, όπως εκδηλώνονται στο «ξαναγράψιμο» της ιστορίας (διότι δεν βρισκόμαστε στα μυστικά κέντρα αποφάσεων όσων ανέθεσαν το έργο στους εργολάβους «ιστορικούς») μπορούμε να υποθέσουμε τους σκοπούς, όσων ανέθεσαν το έργο στους ψευδοαριστερούς, ψευδοεπιστήμονες εργολάβους της Ιστορίας.

Σκοπός τους είναι να αμβλυνθούν οι ιστορικές διαφορές των λαών, των θρησκειών, των πολιτικών σε ένα συμπερασματικό πλαίσιο που θα επιβάλλει και θα επιτάσσει την απώλεια της εθνικής και πολιτικής συνείδησης. Η απώλεια των τελευταίων στοιχείων και η απόρριψη αυτών των χαρακτηριστικών είναι ίδιον των αυτοκρατοριών. «Ενας λαός, μία χώρα, ένας ηγέτης» , φώναζε ένας από τους τελευταίους επίδοξους αυτοκράτορες της γης και οι άλλοι αυτοκράτορες συγκρούστηκαν μαζί του … .

Αλλωστε από την παραγωγική άποψη του καπιταλισμού, η ομογενοποίηση και η ταυτότητα χαρακτηριστικών των προϊόντων αποτελεί στόχο.

Ο άνθρωπος καταναλωτής με συγκεκριμένες, προδεδομένες συνήθειες κατανάλωσης είναι ένα ζητούμενο.

Το ίδιο ζητούμενο είναι και ο πειθήνιος αγνωστικιστής άνθρωπος, χωρίς πολιτική σκέψη και βαθύτερα ζητούμενα, με κυρίαρχη την αντίληψη ότι όλα και όλοι είναι ίδια … .

Μία από τις πολλές τακτικές που χρησιμοποιούν τα κέντρα αποφάσεων και τα χρηματοδοτούμενα από αυτούς ευαγή ιστορικά ιδρύματα είναι και η «νεοκιβδηλεία» της ιστορίας. Αυτή στρέφεται στην ανακάλυψη ομοιοτήτων μεταξύ προσώπων και πραγματικών περιστατικών, χαλκεύει τα γεγονότα και επιβάλλει συμπεράσματα, ώστε να επιβάλλει ισορροπίες και όχι να καταδείξει τις επιδιώξεις και τις αλήθειες.

Μερικές δεκαετίες πριν, οι ίδιοι άνθρωποι και από τις δύο πλευρές είχαν λάβει εντολές να επιβάλλουν το μίσος και την μισαλλοδοξία. Πριν από μερικές δεκαετίες, στα χρόνια του ψυχρού πολέμου, βασίλευε το μαύρο – άσπρο. Τώρα οι εντολές είναι να βασιλεύσει το ροζ ή το γκρί.

Οι «δεξιοί» αποφασίστηκε να «πεφωτιστούν» και να ξεχάσουν το μίσος και οι «αριστεροί» έμειναν από χρηματοδότες και βρήκαν νέα αφεντικά, που τους έδωσαν νέες εντολές.

Η ιστορία όμως, εάν σκοπεί στα «πραγματικά περιστατικά» δεν θα έπρεπε να έχει κανένα ρόλο σε αυτές τις σκοπιμότητες.
Οταν οι ψευδοαριστεροί έρχονται να ξαναχαλκεύσουν την ιστορία, όπως οι «δεξιοί» πριν, δεν μπορούμε παρά να τους γυρίσουμε την πλάτη, παρά να τους καταγγείλουμε έντονα και φωναχτά.

Ανωθεν επιβολή απόψεων και γνώσης από κανένα δεν πρέπει να δεχόμαστε.

Ας φέρει ο οποιοσδήποτε τις πηγές του για να τις κρίνουμε και να τις εξετάσουμε.

«Συνωστισμοί», «υγιεινοί περίπατοι στην έρημο» υπό την απειλή όπλων και διαγραφές πραγματικών περιστατικών από την Ιστορία δεν είναι αποδεκτοί και πρέπει να καταγγέλονται συνεχώς και ανελέητα.
Οι βιοτικές ανάγκες των ανθρώπων δεν μπορούν να ξαναγίνονται όπλο στα χέρια των εξουσιαστών του πλανήτη.

Η βιολογική ισότητα νόμων για τον άνθρωπο μπορεί να εξηγήσει την ιστορία στο βάθος της.

Η σκοπιμότητα να καλύψουν ακόμα μία φορά τα αίσχη τους με την βοήθεια πουλημένων εργολάβων της ιστορίας για να δημιουργήσουν νέα αίσχη δεν μπορεί να περάσει.

Τα νέα σκοτάδια δεν μπορούν να διαδεχθούν τα παλιά και τα βιβλία της ιστορίας πρέπει να τα επιστρέψουμε ως αζήτητα, εάν δεν περιέχουν τις πηγές τους και την κριτική άποψη για την εγκυρότητά τους.

Χίλια δυο ιστορικά γεγονότα έχουν αποτελέσει αντικείμενο κιβδηλείας.
Η ιστορία γράφεται χρόνια τώρα ως μυθιστόρημα και όχι ως επιστημονική γνώση με την παράθεση πηγών (που και αυτές κρίνονται για την εγκυρότητα και την σκοπιμότητά τους). Τα συμπεράσματα τα θέτει ο δήθεν «ιστορικός» στο στόμα του αναγνώστη, εάν δεν τα φωνάζει ο ίδιος και μάλιστα μονόπλευρα.

Αυτά πρέπει να τα ξεχάσουμε και τα «ιστορικά πονήματα» που δεν φέρουν αυτά τα χαρακτηριστικά πρέπει να τα πετάξουμε εκεί που ανήκουν: στα σκουπίδια.

Μένω στον Θουκυδίδη. Τουλάχιστον αυτός παρουσίαζε τις απόψεις και τις σκέψεις αμφοτέρων των πλευρών και σε χρόνο που οι σύγχρονοί του μπορούσαν να γνωρίζουν και να τον κατατάξουν στους «τα αληθή λέγοντες» ή στους «ψεύτες και τους συκοφάντες» της ιστορίας.

Αφεντικά η γνώση δεν μπορεί να έχει, γιατί τότε γίνεται όργανό τους.

Ας δούμε κριτικά με τα πιο πάνω εργαλεία την «ιστορία» που ξαναγράφουν οι εργολάβοι και οι εργολάβισσες της «ψευδοαριστεράς» για λογαριασμό των ίδιων αφεντικών και ας απορρίψουμε ό,τιδήποτε δεν φέρει τα πιο πάνω χαρακτηριστικά.

Ανάγκη από νέα ψέματα δεν έχουμε.

Μαρτίου 11, 2008

Γιατί γράφτηκε το ΠΑΣΟΚ του ΑΝΘΡΩΠΟΥ; τι είναι ; τι επιδιώκει;

Γιατί γράφτηκε το ΠΑΣΟΚ του ΑΝΘΡΩΠΟΥ; τι είναι ; τι επιδιώκει;   

Νοιώθω πως είναι πραγματικά αναγκαίο να εξηγήσω ορισμένα πράγματα για το κείμενο του «ΠΑΣΟΚ του ΑΝΘΡΩΠΟΥ» σε όσους το βλέπουν ως διέξοδο από την πολιτική και κοινωνική τελμάτωση.  

1. Οι σκεπτόμενοι αριστεροί άνθρωποι και κυρίως οι πολιτικοί σχηματισμοί της αριστεράς είχαμε μέχρι το 1988-1990 ως σημείο αναφοράς τα σοσιαλιστικά καθεστώτα του Σοβιετικού μπλόκ. Οι περισσότεροι από εμάς δεν θεωρούσαμε πραγματικά σοσιαλιστική την Σοβιετική Ενωση και τα κράτη που εφάρμοζαν το αυτό σύστημα κοινωνικής και παραγωγικής οργάνωσης. Ο «υπαρκτός» σοσιαλισμός ήταν για μας ανύπαρκτος, εικονικός και δυσφημιστικός για τις ιδέες μας. Παρά τις αντιδράσεις και αντιρρήσεις μας, κυρίως για τον ολοκληρωτικό και στερητικό για την ελευθερία, τρόπο εφαρμογής του, ο σοσιαλισμός Σοβιετικού τύπου, χρησίμευε ως σημείο αναφοράς έναντι του καπιταλιστικού κόσμου, ως ένα εφαρμοζόμενο παράδειγμα μιας άλλης μορφής οργάνωσης της κοινωνίας. Πολλές φορές και παρά τις αντιρρήσεις μας επιστρατεύαμε το κοινωνικό κράτος του «επιστημονικού» σοσιαλισμού, ως επιχείρημα απέναντι στους καπιταλίζοντες αλλαλάζοντες περί «ελευθερίας» και «ατομικών δικαιωμάτων». Το ίδιο το δίπολο, που λειτουργούσε ισορροπώντας σε παγκόσμιο επίπεδο, επέτρεπε σε σοσιαλιστικά κόμματα και κινήματα, που δεν ενστερνίζονταν τις απόψεις του Κ.Κ.Σ.Ε. περί σοσιαλισμού να εφαρμόζουν πιο άνετα εναλλακτικές πολιτικές, να ελέγχουν την πορεία του καπιταλισμού και τους εκφραστές της.

Ασχετα με τον βαθμό αλλοτρίωσης και έκφρασης ενός επίσης καπιταλιστικού μηχανισμού παραγωγής από τον «επιστημονικό» σοσιαλισμό, η ύπαρξή του άφηνε σχετικά ανοικτό το πεδίο για πολιτικές πιο ανεξάρτητες στο διεθνές πολιτικό γίγνεσθαι.

 2. Και μετά;

Μετά ήλθε η κατάρρευση … , το ισορροπόν δίπολο έγινε μονόπολο και μονοπώλιο του καπιταλισμού ως μορφή οργάνωσης της οικονομίας και της κοινωνίας ανά τον πλανήτη. Με αιχμή του δόρατος τις Η.Π.Α. οι κεφαλαιούχοι συγκρότησαν ένα διεθνές διευθυντήριο, με σειρά διεθνών οργάνων, που εκφράζει πλέον με τον πιο επιθετικό και βίαιο (όπου χρειαστεί) τρόπο τα συμφέροντά τους και τις επιδιώξεις τους. Η «Νέα Τάξη Πραγμάτων» που έσπευσαν να προαναγγείλουν οι νικητές του «ψυχρού πολέμου», που ήταν ένας καθαρά πολιτικός πόλεμος, εκφράστηκε από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 με την οικονομική παγκοσμιοποίηση. Ο νεοφιλελευθερισμός φτιάχθηκε για να αποκτήσουν πολιτική έκφραση οι απόψεις της του καπιταλισμού. Σύντομα ακόμα και πολιτικά καθεστώτα «δεξιάς» απεύθυνσης, που είχαν στηρίξει την πολιτική τους υπόσταση σε μέτρα προστατευτισμού της οικονομίας και κυριότητα του δημοσίου σε βασικούς τομείς της οικονομίας, προσαρμόστηκαν στα κελεύσματα – εντολές στην ουσία – του διεθνούς διευθυντηρίου και παρέδωσαν τα πάντα στις ορέξεις του ιδιωτικού κεφαλαίου. Οι δομές που είχαν κτιστεί και αποτελούσαν κοινό κοινωνικό αγαθό και κοινωνική δημόσια κτήση, αποτέλεσαν ένα ακόμα σημαντικό λάφυρο στα χέρια του ιδιωτικού κεφαλαίου.

Η ίδια η «Ευρωπαϊκή Ενωση» σύντομα απώλεσε κάθε πολιτική θέση, φάνηκε γυμνή και αποτέλεσε ένα ακόμα άξονα εφαρμογής της πολιτικής του διεθνούς διευθυντηρίου με τον αποκαλούμενη «δήθεν» ελεύθερο ανταγωνισμό και την ελευθερία κίνησης κεφαλαίων και εμπορευμάτων να αποτελεί την κεντρική (πολλές φορές και μοναδική) στόχευση της πολιτικής της, σύμφωνα με τους ταγούς του διεθνούς κεφαλαιοκρατικού διευθυντηρίου. Οι διεθνείς οργανισμοί που είχαν κτιστεί πάνω στην ανάγκη της ισορροπίας, πολιτικής και οικονομικής, έγιναν σύντομα απλό όργανο του οικονομικού επεκτατισμού της παγκοσμιοποίησης. Οι ίδιες οι κυβερνήσεις των κρατών έχασαν κάθε δυνατότητα να χαράσσουν πολιτικές και να εκφράζουν άλλη βούληση από αυτή της «νέας ολοκληρωτικής τάξης πραγμάτων» και αναφέρομαι πλέον σε ολοκληρωτισμό γιατί τούτο δείχνουν οι βίαιες επιθέσεις σε καθετί μη υποταγμένο απόλυτα στην λογική της. Η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας, όπως την εννοεί το διεθνές διευθυντήριο του καπιταλισμού, τείνει να διαγράψει ήδη το 1ο της κύκλο, έχοντας δημιουργήσει σειρά προβλημάτων στον πλανήτη και στην ίδια την λειτουργία της καπιταλιστικά οργανωμένης οικονομίας. Η ίδια η κοινωνία μεταλλάσσεται ραγδαία σε μια ζούγκλα, όπου οι «αξίες» χρήμα, κέρδος, εκμετάλλευση συγκροτούν και επιβάλλουν νέα κοινωνικά και ατομικά ήθη, απάνθρωπα, αηδιαστικά και χυδαία.  

3.           Και η αριστερά ; οι ελεύθερα σκεπτόμενοι άνθρωποι του πλανήτη ;            

Το μούδιασμα από την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» ήταν τεράστιο. Για την «κυβερνώσα» αριστερά οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες, έχοντας ήδη αποδεχθεί την καπιταλιστική οργάνωση της οικονομίας, έπρεπε σύντομα να επιλέξει – και στην συντριπτική της πλειοψηφία επέλεξε – την ταύτιση με τα πιεστικά κελεύσματα του διεθνούς καπιταλιστικού διευθυντηρίου. Μουδιασμένα και αργά στην αρχή, ακόμα και με θεωρητική ταύτιση στην συνέχεια, η κυβερνώσα αριστερά, για να παραμείνει στην εξουσία, έπρεπε να συνταυτιστεί και να διευκολύνει αυτές τις επιδιώξεις. Η αντίσταση σήμαινε σύντομη εκπαραθύρωση ή αντικατάσταση με όπλα την δύναμη του κεφαλαίου, την πλύση εγκεφάλου από τα Μ.Μ.Ε. και «βελούδινες» οργανωμένες «επαναστάσεις». Η μετάλλαξη ήταν πλήρης και ως μεταλλαγμένη η κυβερνώσα αριστερά έγινε και εξακολουθεί να γίνεται αντικείμενο αποστροφής.            

Η «άλλη» αριστερά, η μη διαχειριζόμενη την εξουσία, έγινε απλά φορέας και εκφραστής αρνήσεων προς τις εντολές του διεθνούς διευθυντηρίου. Εχοντας απολέσει την δυνατότητα πρότασης μιας νέας μορφής κοινωνικής οργάνωσης, αρκέστηκε και αρκείται στην αμυντική τακτική έναντι των όρων και επιδιώξεων που θέτει, ολοένα και περισσότερο, το διεθνές διευθυντήριο του καπιταλισμού. Είναι βέβαιο ότι η αμυντική πολιτική, πέρα από κάποια ηρωικά ξεσπάσματα, οδήγησε και οδηγεί σε ήττες. Η αποδόμηση του κοινωνικού κράτους προς όφελος του ιδιωτικού κεφαλαίου (παραγωγικού και επενδυτικού), η πλήρης σχετικοποίηση των κοινωνικών και ατομικών δικαιωμάτων,  η κατάλυση ακόμα και του κράτους δικαίου είναι μερικά από τα φαινόμενα των ημερών που δείχνουν να εντείνονται και θα εντείνονται όσο η «αριστερά» και οι ελεύθερα σκεπτόμενοι άνθρωποι του πλανήτη δεν θα έχουν ένα άλλο μοντέλλο κοινωνικής οργάνωσης, πειστικό, ουσιαστικό και ανθρώπινο να προβάλλουν, απέναντι στην λαίλαπα και στην αθλιότητα του καπιταλισμού και του νέο-φιλελευθερισμού που τον εκφράζει πολιτικά.

4.            Το «ΠΑΣΟΚ του ΑΝΘΡΩΠΟΥ» (μαζί με το κείμενο για το «όραμα του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού», φτιάχθηκε για να αποτελέσει το κείμενο πολιτικού προσδιορισμού της αριστεράς του 21ου αιώνα. Ερχεται να προτείνει μια συγκροτημένη νέα μορφή οργάνωσης της κοινωνίας. Φιλοδοξεί να γίνει η πρόταση της αριστεράς (κυβερνώσας ή μη ), η πρόταση των ελεύθερα σκεπτόμενων ανθρώπων για μία κοινωνική οργάνωση διαφορετική από αυτή που θέλει να επιβάλλει ο παγκόσμιος καπιταλισμός. Με βασική έννοια – αξία, το κέντρο της ζωής – κοινωνικής και ατομικής – τον ίδιο τον άνθρωπο έρχεται να προτείνει μια άλλη κοινωνία. Μια κοινωνία που αντικαθιστά τις απάνθρωπες προτεραιότητες του καπιταλισμού με την αξία «άνθρωπος». Ο άνθρωπος είναι το κέντρο στο ΠΑΣΟΚ του ΑΝΘΡΩΠΟΥ, με βάση τις ανάγκες του καθορίζεται η κοινωνική ζωή και η οργάνωση της κοινωνίας. Η κάλυψη των βασικών βιοτικών αναγκών του ανθρώπου (υλικών και ψυχολογικών) είναι ο πρώτος στόχος, είναι το κλειδί για την ανθρώπινη ελευθερία και ανεξαρτησία. Ο τελικός στόχος είναι να μοιραζόμαστε όλοι εξίσου τα αγαθά που πρέπει και μπορεί να παράγει ο πλανήτης. Μέσα από την συλλογικότητα και την συντροφικότητα τα πάντα μπορούν να αποτελέσουν κτήμα όλων, αντικείμενο απόλαυσης για όλους και όχι για ελάχιστους.

Η πρωταρχική σημασία της κάλυψης των βιοτικών αναγκών αναλύθηκε ήδη στο 1ο μέρος του κειμένου για τον πολιτικό προσδιορισμό του καταναλωτικού κινήματος και αποτελεί την βασική αρχή για την δημιουργία ενός δίκαιου κράτους. Πολιτικά η δημοκρατία, άμεση και πραγματική αποτελεί την μόνη πρόταση πολιτικής οργάνωσης που φέρνει την πολιτική ισότητα, την ελευθερία και την πολιτική υπευθυνότητα. Η ίδια η πρόταξη της δημοκρατίας αποτελεί και το μέγιστο όπλο έναντι όσων καπιταλιστών ή νεοφιλελεύθερων προτάσσουν ως δημοκρατία το ολιγαρχικό πολίτευμα αποκλεισμών και ανισοτήτων του σήμερα. Ο σοσιαλισμός ως 2ο πρόταγμα θα έλθει ακόμα και από την αποφασιστική δύναμη των αριθμών, από την ίδια την δημοκρατία και είναι αναγκαίος για την δημιουργία μιας νέας κοινωνίας. Το ότι στο κείμενο ως «σοσιαλισμός» δεν νοούνται τα υπάρχοντα ιστορικά δεδομένα του «επιστημονικού» σοσιαλισμού, που επιτάσσει και καταπιέζει είναι δεδομένο. Ο σοσιαλισμός στο ΠΑΣΟΚ του ΑΝΘΡΩΠΟΥ έρχεται να απελευθερώσει και να θέσει την ανθρώπινη δημιουργία και δημιουργικότητα, το ανθρώπινο ταλέντο σε νέα διάσταση.            

Πέρα από το όραμα, όπως περιγράφεται μέσα από τις αρχές και τις αξίες, ακολουθούν οι πολιτικές πρακτικές στους επιμέρους τομείς της κοινωνικής ζωής. Στην πραγματικότητα το ΠΑΣΟΚ του ΑΝΘΡΩΠΟΥ, εκτός από τα οράματά του, μπορεί να αρχίσει να εφαρμόζεται από αύριο κιόλας, αλλάζοντας την ζωή του ανθρώπου, κάνοντάς την πραγματική και ουσιαστική.            

Στην πραγματικότητα το «ΠΑΣΟΚ του ΑΝΘΡΩΠΟΥ» δεν ανήκει στο ΠΑΣΟΚ, δεν απευθύνεται μόνο στο ΠΑΣΟΚ ως κόμμα της κυβερνώσας αριστεράς. Το «ΠΑΣΟΚ του ΑΝΘΡΩΠΟΥ» απευθύνεται σε κάθε ελεύθερα σκεπτόμενο άνθρωπο του Πλανήτη … .        

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.