Διάλογος για την Κοινωνία

Ιουνίου 8, 2011

 ΝΑ ΕΚΔΟΘΕΙ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΜΟΝΑΔΑ (ΕΑΜ) ΤΩΡΑ !!!

Α. Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΑΡΝΗΤΕΣ ΤΗΣ ΛΥΣΗΣ 

Με προηγούμενο άρθρο κατέδειξα την πολύπλευρη αναγκαιότητα έκδοσης και κυκλοφορίας παράλληλου με το Ευρώ «νομίσματος» και την πολύπλευρη χρησιμότητά της (Η ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΕΟΣ , και σε άλλα μέσα στο διαδίκτυο).

Αναλύθηκαν με τρόπο λιτό και φραστικά απέριττο, ώστε να είναι ευρύτερα κατανοητοί) οι όροι έκδοσης, οι όροι λειτουργίας – κυκλοφορίας και η χρησιμότητα της έκδοσης ανταλλακτικής μονάδας. Η ανάλυση περιλάμβανε επίσης εκτίμηση των τυχόν αντιδράσεων από το εξωτερικό, αξιολόγησή τους και τρόπους απάντησης. Η εκτίμησή μου είναι ότι η κίνηση θα γίνει δεκτή ως λυτρωτική για τους ίδιους τους δανειστές μας και σε κάθε περίπτωση επίσημα δεν θα μπορούν να αντιδράσουν καθώς τότε θα καταδειχθεί ότι σκοπός τους είναι η εξαγορά της Ελλάδας, η υποδούλωση και όχι η «σωτηρία» της.

Το άρθρο στάλθηκε και στο προσωπικό e-mail του πρωθυπουργού, προκειμένου να ενημερωθεί, να ακολουθήσει την πρόταση και εν τέλει να ελεγχθούν οι προθέσεις του, η σκοπιμότητα των ενεργειών του εν γένει. 

Την επόμενη και την μεθεπόμενη ημέρα συγκεκριμένοι άνθρωποι σε συγκεκριμένα Μ.Μ.Ε. απάντησαν στην πρόταση !!! (προφανώς ενημερωμένοι από το πρωθυπουργικό γραφείο) και μάλιστα αρνητικά, με τον ισχυρισμό ότι θα μας διώξουν από το Ευρώ !!!.

Η πρώτη απάντησή μου ανήκει σε αυτούς : ΚΑΚΟ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΙΟΥ ΤΟΥΣ, ΕΑΝ ΜΑΣ ΔΙΩΞΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ.

Τόσο καιρό «στηρίζουν» με τοκογλυφικά δάνεια την Ελλάδα με σκοπό να μην διαταραχθεί η ισορροπία του Ευρώ. Τρέμουν το ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας από το Ευρώ καθώς άμεσα θα κλονιστούν και θα καταρρεύσουν οι συναλλαγματικές ισοτιμίες σε όλο τον πλανήτη, με αβέβαιο το μέγεθος της λογιστικής οικονομικής καταστροφής κάποιων ισχυρών. Δεν πρόκειται  να το κάνουν και, εάν το κάνουν, η Ελλάδα θα έχει άμεσα ελεύθερα συναλλαγματικά διαθέσιμα σε Ευρώ της τάξης των πολλών εκατοντάδων δισεκατομμυρίων Ευρώ: Τα Ευρώ που υπάρχουν στην χώρα και δεν θα μπορούν να κυκλοφορήσουν[1]. Με την επισήμανση ότι κανείς δεν μπορεί να σε εμποδίσει να χρησιμοποιείς και να αποδέχεσαι για τις συναλλαγές σου οποιοδήποτε νόμισμα οποιασδήποτε χώρας του πλανήτη, παραπέμπω στο αρχικό άρθρο για την ανάλυση των σεναρίων και τις απαντήσεις στις τυχόν αντιδράσεις. 

Εντυπωσιάζει μάλιστα η απλοϊκότητα και η ρηχότητα της σκέψης τους !!!. Είναι ανάλογη του βάθους και του επιπέδου της κυβερνώσας την χώρα συντεχνίας, αλλά και της πλειονότητας των οικονομολόγων που δεν διδάχθηκαν κοινωνική οικονομία, αλλά μόνο οικονομία του καπιταλιστικού συστήματος. Ακόμα και στον καπιταλισμό, μία κοινωνία, ένα κράτος και μία οικονομία που δεν μπορεί να λειτουργήσει με το χρήμα που διαθέτει το βρίσκει με κάθε τρόπο, αλλιώς καταστρέφεται ολοκληρωτικά από την ύφεση και τον στασιμοπληθωρισμό[2]

Β.      Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΜΟΝΑΔΑ (ΕΑΜ) και Ο ΕΠΙΜΕΡΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ

Στο δεύτερο μέρος του άρθρου θα μπω στην λογική του σχεδιασμού της ανταλλακτικής μονάδας για να αρχίσει να μπαίνει από την φαντασία στο μυαλό μας, ως φαντασιακή θεσμική οντότητα.

Ο τίτλος της (αν και δεν θα τα χαλάσουμε σε κάτι πιο εύηχο «προτείνω να είναι ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΜΟΝΑΔΑ » ή «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΜΟΝΑΔΑ» (ΕΑΜ)[3]. Θα έχει εικόνα και τύπο αντίστοιχο με τα συνηθισμένα νομίσματα. Πάνω της θα είναι γραμμένο «ΑΝΤΑΛΛΑΣΣΕΤΑΙ ΜΕ ΑΓΑΘΑ ΚΑΙ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΑΞΙΑΣ ΕΝΟΣ (1) ΕΥΡΩ» (σ.σ. ή ανάλογα με την αξία κάθε τίτλου) και «ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ».   

Όπως έχω εκθέσει θα κυκλοφορεί παράλληλα με το Ευρώ, το οποίο θα παραμείνει το επίσημο νόμισμα της χώρας και η βάση της συναλλαγματικής ισοτιμίας και των αντίστοιχων συνδιαλλαγών. Κατά συνέπεια η χώρα δεν αλλάζει επίσημο νόμισμα, δεν φεύγει από το Ευρώ (για να μην τρομοκρατούνται ή τρομοκρατούν κάποιοι). Ούτε βεβαίως μπορούν να μαζέψουν τα ελληνικά Ευρώ ή να τα ακυρώσουν καθώς η χώρα αντάλλαξε με Ευρώ τις δραχμές της, κατά της καταστροφική[4] είσοδό της στο ενιαίο νόμισμα.

Όπως έχω αναλύσει  η ανταλλακτική μονάδα ακολουθεί την ισοτιμία και την αξία του Ευρώ, όπως φαίνεται ανωτέρω.

Η πρόταση αποτελεί απάντηση σε πολλές ανάγκες της χώρας και κυρίως των ανθρώπων των πολιτών. Με την εκροή του ισοζυγίου εξαγωγών/εισαγωγών είναι βέβαιο ότι σε μερικά χρόνια η ελληνική κοινωνία και η ελληνική οικονομία θα έχει στραγγίξει από Ευρώ. Είναι το σύστημα της παγκόσμιας «χρεοκρατίας» και της ελληνικής παραγωγικής υστέρησης, στην οποία μας έφεραν οι καταστροφικές τακτικές, πολιτικές και επιλογές των κυβερνήσεων και της ντόπιας πλουτοκρατίας. Τα δανεικά θα είναι τότε ακόμα πιο ακριβά και πιο δύσκολα και παρότι έχω προτείνει καθαρές ριζοσπαστικές λύσεις («Οικονομία Δίχως Χρήμα», «Μείωση της χρήσης χρήματος» κ.α.) δεν είμαι βέβαιος ότι το σημερινό ελληνικό γίγνεσθαι μπορεί να τις κατανοήσει.

Ας επανέλθουμε όμως στην αξία της λύσης κατά το μέρος που απηχεί θεμελιώδεις φιλοσοφικές αρχές της θεωρίας των βιοτικών αναγκών, τις αποδεικνύει και τις εφαρμόζει: Οι άνθρωποι, οι πολίτες αυτής της χώρας έχουν ανάγκη από αγαθά.Λίγο ενδιαφέρει τον εργαζόμενο, τον συνταξιούχο, τον ελεύθερο επαγγελματία, τον οποιοδήποτε απλό άνθρωπο η εκμετάλλευση του χρήματος μέσα από τοκογλυφικούς κερδοσκοπικούς μηχανισμούς. Αυτό που ενδιαφέρει τους ανθρώπους στην Ελλάδα και σε όλο τον πλανήτη είναι η προμήθεια αγαθών και η λήψη αναγκαίων υπηρεσιών. Οι άνθρωποι ενδιαφερόμαστε για την κάλυψη των βιοτικών αναγκών μας και λίγο μας ενδιαφέρει εάν αυτό στην οικονομία του καπιταλισμού γίνεται με Ευρώ, Δολάρια, Γιέν, Γουάν, Δραχμές ή με άλλα νομίσματα, τα οποία στην ουσία είναι απλά βαμβακόχαρτα ή άχρηστα ως αγαθά μέταλλα. 

Εάν συνεπώς ο μισθός του δημοσίου υπαλλήλου καταβάλλεται ο μισός σε Ευρώ και ο υπόλοιπος σε ανταλλακτικές μονάδες, με τις οποίες μπορεί να προμηθευτεί τα ίδια αγαθά, λίγο ή καθόλου δεν τον νοιάζει και αυτό δεν έχει καμία πραγματική συνέπεια στην ζωή του.  Αντίθετα, με την ρύθμιση αυτή, με την έκδοση ανταλλακτικής μονάδας, δεν θα υπάρξουν και δεν θα μπορούν να αιτιολογηθούν με φόβο και τρομοκρατία μειώσεις στον μισθό των υπαλλήλων και κανενός εργαζομένου.

Ουσιαστικά, η λύση που προτάθηκε, διπλασιάζει άμεσα την εσωτερική κυκλοφορία χρήματος, δημιουργεί συνθήκες παραγωγικής ανάταξης της οικονομίας[5], συνθήκες παραγωγικής ανταγωνιστικότητας και αυξάνει τα αποθέματα του κράτους σε Ευρώ, η ανάγκη χρήσης του οποίου υποδιπλασιάζεται. Σύντομα το κράτος θα μπορεί να αποπληρώνει τα χρέη του και να χρηματοδοτήσει την συλλογική κοινωνική παραγωγική δραστηριότητα. Αντί λοιπόν οι ανάγκες του κράτους σε Ευρώ για μισθούς, συντάξεις και προμήθειες να είναι Χ, θα είναι πλέον Χ/2 (τουλάχιστον).

Αντίστοιχα, θα υπάρχει και συναλλαγματική επάρκεια από το πλεόνασμα των Ευρώ, η οποία θα εμπλουτίζεται και θα ενισχύεται από τον τουρισμό και τις άλλες εξαγωγικές δραστηριότητες), ώστε η χώρα να μην οδηγηθεί σε εισαγωγική εμπορική απομόνωση. Ισως κάποιοι μεγαλοκεφαλαιούχοι να χρειαστεί να κάνουν θυσίες στην παρουσία τους στην “λίστα Forbes”[6] , αλλά ο λαός αυτής της χώρας θα έχει περισώσει πολλά, θα μπορεί να επιβιώσει και να ελπίζει δημιουργώντας ένα καλύτερο μέλλον.

Όπως και αρχικά προτάθηκε, η Ε.Α.Μ. δεν θα έχει συναλλαγματική χρήση και αξία, άρα δεν θα μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο υποτίμησης και συναλλαγματικών επιθέσεων.

Στο πλαίσιο αυτό θα πρέπει να αποφασίσουμε, εάν η ΕΑΜ, θα είναι επιδεκτική τοκισμού. Η δική μου άποψη, πρόταση και θέση, είναι πως μία «ανταλλακτική μονάδα» δεν μπορεί να είναι αντικείμενο και επιδεκτική τοκισμού. Εάν τοκίζεται θα αποτελέσει χρήμα, κεφάλαιο και συντελεστή εγχώριας εσωτερικής χρεοκρατίας[7]. Σκοπός μιας ανταλλακτικής μονάδας είναι η κάλυψη των ανθρωπίνων αναγκών και όχι η κερδοσκοπία, η ανισότητα και η καταπίεση των ανθρώπων. Αυτό όμως (όπως και όλα τα υπόλοιπα) μπορεί να το αποφασίσει ελεύθερα ο ελληνικός λαός απαιτώντας δημοκρατία τώρα !!!.

Με τα ανωτέρω χαρακτηριστικά η ΕΑΜ δεν μπορεί να θεωρηθεί νόμισμα και θα πέσουν στο κενό τυχόν νομικές ενέργειες κατά της Ελλάδας με τη νομική και ουσιαστική βάση αυτή. Στον καπιταλισμό το νόμισμα έχει άλλα χαρακτηριστικά και λειτουργία (συναλλαγματική διάσταση, τοκοφορία, κερδοσκοπία κλπ.) τα οποία απουσιάζουν από την ΕΑΜ με την ανωτέρω λειτουργία της, η οποία έχει μόνο κοινωνική λειτουργική διάσταση.

Επισημαίνω και πάλι ότι η λύση δεν απηχεί τις φιλοσοφικές και πολιτικές μου θέσεις και αντιλήψεις. Αν και απαρχή μιας ουσιαστικής εννοιολογικής θεώρησης της διάστασης του χρήματος, εξακολουθεί να υπακούει στις αρχές της λειτουργίας του καταστροφικού, παράλογου και επικίνδυνα βάρβαρου παγκόσμιου σήμερα. Παραταύτα, η δημιουργία της ΕΑΜ με τα χαρακτηριστικά που έχω εκθέσει θα είναι ένα σημαντικό πρώτο βήμα στην πορεία δημιουργίας ανθρώπινων κοινωνιών και κοινοτήτων και σωτηρία ουσίας για την Ελλάδα και εκατομμύρια Ελληνες.

                                                                        Αθήνα, 8 Ιουνίου 2011

                                                                        Δημήτρης Καραμήτσας


[1] Αραγε πως φαντάζονται κάποιοι ότι μπορούν να εμποδίσουν την κυκλοφορία ενός νομίσματος και την κατοχή του από κράτη και πολίτες ; με ποιο τρόπο και ποιο μηχανισμό;

[2] Είναι τα φαινόμενα που βιώνει η Ελλάδα σήμερα σε αρχικό τους στάδιο.

[3] Το όνομα ΕΑΜ που προκύπτει συμβολίζει πολλά για την ελευθερία των Ελλήνων.

[4] Αποδείχθηκε και εκ του αποτελέσματος !!!.

[5] Στο κεντρικό κείμενο υπάρχουν συγκεκριμένες τεχνικές προτάσεις για τον σκοπό αυτό.

[6] Η λίστα με τους πλουσιότερους ανθρώπους στον πλανήτη – αφού οι ανταλλακτικές μονάδες που θα έχουν στα χέρια τους δεν θα λογίζονται ως νόμισμα, δεν θα έχουν παρά εσωτερική ανταλλακτική αξία (και όχι  συναλλαγματική αντιστοιχία).

[7] Θα μπορεί όμως να αποτελεί αντικείμενο κατάθεσης.

Ιουνίου 4, 2011

ΛΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ, ΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΩΡΑ !!!

                  ΛΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ, ΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΩΡΑ !!!

 

Αγαπητές φίλες, αγαπητοί φίλοι, σύντροφοι, συντρόφισσες, συναγωνιστές, αδέλφια πολίτες αυτής χώρας

 

Μπροστά στον εκμηδενισμό, την απαξίωση, την εκποίηση της πατρίδας και τη νέα δουλεία που ζούμε και την χειρότερη που μας ετοιμάζουν και την οποία απεργάστηκε και προκάλεσε επί δεκαετίες ένα φαύλο σύστημα εκμετάλλευσης της χώρας και των Ελλήνων, εμείς οι Ελληνες πολίτες συνήλθαμε ειρηνικά, αποφασισμένοι να δώσουμε ένα οριστικό τέλος στην φαυλοκρατία, την βαρβαρότητα, την αναποτελεσματικότητα των κοινωνικών λειτουργιών και του πολιτικού συστήματος.

Καθώς Ελλάδα είναι οι Ελληνες, οι πολίτες αυτού του κράτους, η μόνη σωτηρία για την επερχόμενη υποδούλωση και διάλυση της πατρίδας μας μπορεί να έλθει μόνο μέσα από τον ίδιο τον Ελληνικό λαό, την δράση και τις αποφάσεις του.

Σύντροφοι, συναγωνιστές, αδέλφια και φίλοι έχουμε σήμερα ένα ιστορικό καθήκον και σε εμάς – όχι τυχαία – έταξε η μοίρα την ανάγκη του αγώνα και της δράσης.

Το σύστημά τους είναι ετοιμόρροπο, είναι υπό κατεδάφιση. Τα υλικά του είναι σταγονίδια του κομματικού σωλήνα και σαπισμένη διαφθορά. Προβάλουν αρχές, αξίες και δόγματα. Όλα τα έχουν καταπατήσει και βιάσει βάναυσα και ασύστολα.

Μπροστά στην γενικευμένη σήψη των αυτόκλητων και ανάξιων πολιτικών πατέρων του έθνους, όλοι εμείς οφείλουμε να δράσουμε κατά τρόπο ουσιαστικό. Οφείλουμε να δράσουμε ώστε να φέρουμε τον λαό μας στην εξουσία, να καθιερώσουμε την λαϊκή κυριαρχία, να φέρουμε επιτέλους ξανά την δημοκρατία στον τόπο που γεννήθηκε.

Από παντού μέσα από τα σπλάχνα αυτής της κοινωνίας, ξεπηδούν άνθρωποι, ομάδες, κινήματα, προτάσεις. Ολοι και όλα τους έχουν τους ίδιους σχεδόν σκοπούς, τις ίδιες περίπου θέσεις:

Ολοι θέλουμε μια κοινωνία με κέντρο τον άνθρωπο και όχι το κέρδος, όλοι επιζητούμε την ανόθευτη πραγματική δημοκρατία και την ουσιαστική ισότητα, όλοι ζητούμε την κάλυψη των αναγκών όλων των ανθρώπων, την συμμετοχή, την πραγματική ελευθερία, που κατακτιέται όταν όλοι οι άνθρωποι νοιώθουν σίγουροι πως δεν θα στερηθούν τις βιοτικες ανάγκες τους. Ολοι μας έχουμε στόχο την παραγωγική αυτάρκεια της χώρας και την ανεξαρτησία της. Ολοι μας έχουμε στόχο την τιμωρία των ενόχων, την εκδίωξή τους, την κατάργηση της φαυλοκρατίας των κομματικών μηχανισμών.

Κουραστήκαμε από την εξάρτηση, σώθηκε η ζωή μας να αγωνιζόμαστε για να μας εκμεταλλεύονται. Ολοι ονειρευόμαστε μιαν άλλη κοινωνία, μια κοινωνία ανθρώπων, μια κοινωνία της πραγματικής ζωής. Ολοι θέλουμε μια αληθινά δίκαιη κοινωνία, μια κοινωνία όλων των ανθρώπων. Θέλουμε όλοι μία Ελλάδα που θα ανήκει πραγματικά στους Ελληνες. 

Όλα τα πιο πάνω αποτελούν το κοινό στόχο και την κοινή συνισταμένη για την δημιουργία ενός Λαϊκού Κινήματος, ενός Λαϊκού Μετώπου, που θα έλθει να λυτρώσει την χώρα από όσα την ταλανίζουν.

Δεν υπάρχουν άλλες λύσεις. Η πολυδιάσπαση είτε είναι προϊόν ατομισμού, είτε αγκυλώσεων, είτε ακόμα της έλλειψης επικοινωνίας και του φόβου που επιβάλλει το σύστημα, μας καθιστά εύκολους στόχους και εγγυάται ένα μόνο πράγμα: ΤΗΝ ΗΤΤΑ ΜΑΣ και τη ΝΙΚΗ ΤΟΥΣ. Σε αυτό όμως τον αγώνα της αγανάκτησης και των οραμάτων δεν πρέπει να νικηθούμε, δεν έχουμε το δικαίωμα να νικηθούμε. Εχουμε ιστορικό καθήκον να νικήσουμε για να αποτινάξουμε την σαπίλα και να χτίσουμε μια νέα Ελλάδα, μια νέα πατρίδα, την πατρίδα όλων μας.

Ηλθε η ώρα να αφήσουμε οριστικά παράμερα κάθε ατομισμό και κάθε αγκύλωση και να ενωθούμε με τα πολλά που μας ενώνουν για να δημιουργήσουμε ένα κοινό ΛΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ, ένα κοινό ΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ των ανεξάρτητων και αδέσμευτων πολιτών αυτής της χώρας. Το μέτωπο και το κίνημα της πραγματικής ανατροπής, το μέτωπο και το κίνημα της πραγματικής ελπίδας, το μέτωπο και το κίνημα της ουσίας.

Επειδή θέλουμε την Ελλάδα ενωμένη και πολλοί από εμάς νοιώθουμε σιχασιά για τα φαύλα κόμματα και τους μηχανισμούς τους, το Κίνημα, το Μέτωπο, οφείλει όχι μόνο να στηρίζεται στην πραγματική δημοκρατία, την ισότητα και την συμμετοχή όλων, αλλά θα πρέπει να έχει και ημερομηνία λήξης και διάλυσης. Δεν θα επαναλάβουμε το σύστημα, θα το αλλάξουμε και θα διαλυθούμε για να μην αποτελέσουμε μηχανισμό φαυλότητας.

Στόχος δεν είναι να φτιαχτεί ένας ακόμα καταπιεστικός μηχανισμός νομής της εξουσίας και φαυλοκρατίας. Στόχος είναι να λυτρωθεί η χώρα από αυτά ακριβώς τα πράγματα.

Και αυτό θα συμβεί μόνο με την ομόνοια και την σύμπραξη όλων των κινημάτων, των τάσεων, των θέσεων, των ανθρώπων.

Η πρόσκλησή αυτή μας αφορά όλους, πολίτες και κινήματα αυτής της κοινωνίας. Μόνο ενωμένοι θα νικήσουμε. Μόνο ενωμένοι θα πάρουμε πίσω την χώρα μας και την ζωή μας.

Μόνο ενωμένοι μπορούμε να τους νικήσουμε.

Μόνο ενωμένοι και ίσοι θα χτίσουμε την κοινωνία του αύριο.

 

Ως ομάδα πρωτοβουλίας και μόνο φτιάξαμε ένα blog : http://www.laikometopo.blogspot.com/ . Δηλώστε εκεί την συμμετοχή σας, είτε με το όνομά σας είτε με ένα ψευδώνυμο. Ελάτε να ανοίξουμε εκεί την συζήτηση και τον χορό της αυτό-οργάνωσης της κοινωνίας. Ελάτε να ανοίξουμε τον χορό της νίκης των ανθρώπων, της νίκης της πραγματικής ελεύθερης κοινωνίας.

Ιανουαρίου 12, 2011

MONOPOLY : ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ

MONOPOLY: ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ & ΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

Οι περισσότεροι και περισσότερες γνωρίζουμε το παλιό και διαχρονικό καπιταλιστικό παιχνίδι της Monopoly.

Το ζητούμενο για τους παίκτες του παιχνιδιού είναι να αγοράσουν οικόπεδα με αξία, να επενδύσουν σε αυτά με κεφάλαια που παίρνουν από τη «μπάνκα» (BANK = τράπεζα) και να χρεώσουν τους υπόλοιπους παίκτες που θα «χρησιμοποιήσουν» τις «επενδύσεις» τους και θα τους φέρει το ζάρι στην ανάγκη τους. Από το ίδιο το στήσιμο του παιχνιδιού είναι βέβαιο ότι κάθε παίκτης θα βρεθεί αρκετές φορές στην ανάγκη να «χρησιμοποιήσει» επενδύσεις των άλλων παικτών. Στο παιχνίδι επιτρέπονται δανεισμοί μεταξύ των παικτών, «αβάντες», εξαγορές, υποθήκες, συμβουλές επενδύσεων και ένα σωρό άλλα κόλπα του καπιταλισμού. Στο παιχνίδι δεν επιτρέπεται η χρήση άλλου χρήματος πλην του περιεχόμενου στο κουτί του.  

Τελικός σκοπός του παιχνιδιού των «ανταγωνιζόμενων» παικτών είναι η κυριαρχία του ενός, το «Μονοπώλιο», εξ ου και το όνομα του παιχνιδιού. Μονοπώλιο στην χρήση μιας οδού – «επένδυσης» και εν συνεχεία σε όλο το παιχνίδι, σε όλη την κάρτα της Μοnopoly. Οποιος παίκτης δεν πηγαίνει καλά, αναγκάζεται για να παραμείνει στο παιχνίδι να ξεπουλήσει όσο – όσο την «περιουσία» του και στο τέλος, εάν μείνει από χρήματα, βγαίνει από το παιχνίδι.

Στις ελληνικές του εκδόσεις το παιχνίδι χρησιμοποιεί ως επενδύσεις τα ονόματα οδών της πρωτεύουσας και άλλων μεγάλων πόλεων. Αντίστοιχες «επενδύσεις» περιέχουν τα παιχνίδια των άλλων κρατών.

Το παιχνίδι μπορεί να είναι για πολλούς διασκεδαστικό στην πραγματικότητα όμως είναι μια απλή αποτύπωση του τι συμβαίνει σε κάθε χώρα και σε ολόκληρο τον πλανήτη. Είναι μια σύντομη χρονικά αποτύπωση του παιχνιδιού του καπιταλισμού, των σκοπών των παικτών (καπιταλιστών) και του τελικού ζητούμενου του συστήματος, που παρότι δείχνει ανταγωνιστικό, εν τέλει καταλήγει στο «Μονοπώλιο» του ενός.

            Οσα συμβαίνουν στην Ελλάδα και στο παγκόσμιο σκηνικό μπορούν εύκολα να εξηγηθούν, να γίνουν κατανοητά, εάν στα τετράγωνα του παιχνιδιού της Monopoly τοποθετήσουμε τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ελλάδας ή του πλανήτη. Στόχος των παγκόσμιων παικτών της Monopoly είναι να αποκτήσουν σε καλές τιμές και να εκμεταλλευτούν τα τετράγωνα αυτά, τις πλουτοπαραγωγικές πηγές των κρατών. Να κάνουν οικόπεδά τους τις χώρες, τους ανθρώπους, να πλουτίσουν εκμεταλλευόμενοι τις ανάγκες και τις δυνατότητές τους. Τελικός σκοπός τους είναι να επικρατήσουν οι ίδιοι στο παιχνίδι κάνοντας τα πάντα δικά τους. Τελικός σκοπός τους είναι να συγκροτήσουν το δικό τους «Μονοπώλιο».  Ο «ανταγωνισμός» απλά είναι το «παιχνίδι», σκοπός είναι το «Μονοπώλιο».  

            Οσο τα πράγματα παραμένουν στο χαρτόνι της Monopoly και αφορούν μόνο αυτό και τους μανιώδεις παίκτες, έχουν μηδαμινή ουσία για τους ανθρώπους. Το πρόβλημα είναι ότι στο πραγματικό ελληνικό και παγκόσμιο παιχνίδι το χαρτόνι της Monopoly είναι φτιαγμένο από ανθρώπους, από χώρες, από την φύση. Πάνω σε αυτούς, πάνω σε εμάς παίζεται το πραγματικό παιχνίδι, εμείς είμαστε τα τετράγωνα με τις «επενδύσεις» τους, από εμάς εξάγεται το κέρδος τους και σε εμάς θα επικρατήσει το μονοπώλιο … .

            Για να εφαρμόσουν τους σκοπούς τους οι παίκτες της παγκόσμιας Monopoly θέλουν να μετατρέψουν τους ανθρώπους σε ένα λείο, αμίλητο και χρηστικό για το παιχνίδι χαρτόνι.

            Χρησιμοποιούν κάθε μέσο για να τους φιμώσουν, να τους παρασύρου, να τους κάνουν παθητικούς, ώστε να παιχτεί πάνω τους το παιχνίδι τους. Οι ίδιοι οι άνθρωποι εργάζονται στα πλουτοπαραγωγικά τετράγωνα της Monopoly, δημιουργούν κέρδη και υπεραξίες για τους παίκτες. Οσο πιο πειθαρχημένο και αποδοτικό είναι ένα τετράγωνο – χώρα ή πλουτοπαραγωγική πηγή, τόσο πιο επικερδής και επωφελής είναι για αυτούς η «επένδυση».  Για τον σκοπό αυτό εργάζονται πολλοί, για τον σκοπό αυτό κάνουν τους ανθρώπους άβουλα μυρμήγκια που θα πεθάνουν εργαζόμενα για την «επένδυση» και όλο το σύστημα κινείται και οργανώνεται σύμφωνα με τους σκοπούς, τους κανόνες του παιχνιδιού που όρισαν και ορίζουν μεταξύ τους οι παίκτες.

            Επειδή στο τέλος της παρτίδας τους, θα έχουμε όλοι ισοπεδωθεί για τα καλά και θα έχουμε εξαγοραστεί πλήρως από τις μονοπωλιακές επενδύσεις τους, το μόνο που μας μένει είναι να καταστρέψουμε το παιχνίδι τους και τους κανόνες τους. Να αρνηθούμε να είμαστε υποχείρια της Monopoly τους, να τους χαλάσουμε το τεραίν, να διαλύσουμε το χαρτόνι της Monopoly, να φύγουμε από το σύστημά τους, από τους κανόνες τους και να δημιουργήσουμε δικούς μας. Και επειδή είναι και αυτοί θνητοί σαν και εμάς στο χέρι μας είναι να το καταφέρουμε.

Νοέμβριος 26, 2010

Η ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ … .

 

            Η ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ … .

Α. Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ, ΟΙ ΣΥΝΑΛΛΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΕΣ ΚΑΙ Η ΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΚΕΦΑΛΑΙΩΝ

Στον καπιταλισμό η κίνηση του χρήματος και η εκμετάλλευση των συναλλαγματικών ισορροπιών ενταγμένη στην λογική του κέρδους κατέχει μία ιδιαίτερη, μια ξεχωριστή και κορυφαία θέση. Η εκμετάλλευση των κεφαλαίων είναι βασική, κεντρική αρχή του καπιταλισμού. Στην επικράτηση και λειτουργία του καπιταλισμού οι «συναλλαγματικές ισορροπίες» αποτέλεσαν και αποτελούν ένα πραγματικό πεδίο πολέμου, αφού μυθώδη χρηματικά ποσά αλλάζουν καθημερινά αξίες και χώρες ολόκληρες δέχονται συναλλαγματικές «επιθέσεις», απαξιώνονται  ή ενισχύουν την θέση τους.

Μετά το “new deal” η κίνηση του χρήματος εντάθηκε. Καθώς εγκαταλείφθηκε ο «κανόνας του χρυσού», που προέβλεψε την υποχρεωτική κάλυψη με αποθεματικά χρυσού, του εκδιδόμενου από κάθε κράτος χρήματος, το χρήμα εκδόθηκε και κυκλοφόρησε ελεύθερα για να αναθερμάνει τις σε ύφεση καπιταλιστικές οικονομίες της εποχής. Αυτή ήταν μία ουσιαστική συμβολή του Κέϋνς στην συνέχιση της λειτουργίας του καπιταλιστικού συστήματος, καθώς αυτός ήταν ο εκφραστής της «λύσης» αυτής.

Όπως είναι ευνόητο η ελεύθερη έκδοση και κυκλοφορία χρήματος από τα κράτη δημιούργησε νέα δεδομένα και για πολλούς ήταν μία από τις σκοτεινές αιτίες του Β’ παγκοσμίου πολέμου. Είναι αυτονόητο ότι η σημασία της έκδοσης και κίνησης χρήματος και οι στρατηγικές της διαδραμάτισαν και διαδραματίζουν ένα τεράστιο ρόλο στο καπιταλιστικό απάνθρωπο συστημικό φρενοκομείο και αποδέκτες αυτής της αθλιότητας είναι απλοί άνθρωποι σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη.    

Με το χρήμα να εκδίδεται και να κυκλοφορεί ελεύθερα οι δυνατότητες «παιχνιδιών», μοχλεύσεων, πιέσεων και σκοπιμοτήτων πολλαπλασιάστηκαν γεωμετρικά και απίθανα σενάρια πλέκονται στα σκοτεινά υπόγεια των μεγάλων τραπεζών του πλανήτη για να υλοποιηθούν τέτοια σχέδια. Ο πολλαπλασιασμός της κυκλοφορίας του χρήματος και οι πρακτικές που τον συνοδεύουν, αντίστοιχες με τις πολλαπλασιαστικές παραγωγικές επιδιώξεις του καπιταλισμού, δημιούργησαν νέα δεδομένα, νέους κανόνες στους οποίους την πρωτοβουλία κίνησης και υλοποίησης έχουν οι ισχυροί του πλανήτη.

Β.        ΤΑ ΚΡΑΥΓΑΛΕΑ ΣΦΑΛΜΑΤΑ ΤΗΣ «ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ» & ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ

Οι ίδιοι «κανόνες» το μόνο που δεν ευνοούν είναι η «σταθερότητα», καθώς είναι κανόνες συνεχών αλλαγών δεδομένων και εξακολουθητικών μετακινήσεων (ποσοτικών, κατευθύνσεων, προορισμών κ.α.). Στο παιχνίδι αυτό, όποιος μένει σταθερός, ακίνητος και αμετακίνητος, όποιος δηλώνει τους κανόνες που ακολουθεί,  αποτελεί εύκολο στόχο για τους αντιπάλους του και εύκολο θύμα επιθέσεων.

Το Ευρώ στην προ δεκαετίας δημιουργία του στοιχημάτισε στην σταθερότητα. Στην σταθερή ποσότητα, στην σταθερή αξία. Ηλθε να λειτουργήσει ως ο «κανόνας του χρυσού» και λειτούργησε ανταγωνιστικά ως εναλλακτικό νόμισμα αναφοράς και ισοτιμιακός ρυθμιστής και παράγοντας, απέναντι στο αμερικανικό δολάριο. Προσόν του «η σταθερότητα», μια σταθερότητα η οποία χτίστηκε πάνω στις δεσμεύσεις των κρατών που το εκδίδουν για τις πολιτικές τους και τους ισολογισμούς τους, αλλά και πάνω στις δεσμεύσεις για έλεγχο και περιορισμό της έκδοσής του.

Όπως αντιλαμβάνεται εύκολα κανείς, η πολιτική αυτή σε ένα καπιταλιστικό σύστημα που συνεχώς αυξάνει τις παραγωγές, τις αξίες και τους αριθμούς του, μοιάζει με την τακτική γέρου αριστοκράτη γαιοκτήμονα που ζει στον αρχαίο πύργο του και υποστηρίζει τα ιδιοκτησιακά του δικαιώματα και τις «παραδοσιακές» αξίες, ενώ όλα γύρω του τρέχουν με την ταχύτητα του φωτός. Η βαθειά συντηρητική Ευρώπη ζώντας με αυτές τις «παραδόσεις» και με την «αριστοκρατική αντίληψη» δεν άργησε να πέσει θύμα της κινητικότητας.

Πρώτα από όλα, οι περιορισμοί στην έκδοση νομίμσματος, μέσα σε ένα περιβάλλον που πραγματικά ή εικονικά αυξάνει τις αξίες και τις ποσότητες των αγαθών, σημαίνουν ταυτόχρονα και περιορισμό της «μετοχικής» συμμετοχής στον πλανήτη, αλλά και των δυνατοτήτων κίνησης της οικονομίας του καπιταλισμού, των δυνατοτήτων να ακολουθηθούν οι ρυθμοί των άλλων.  

Οι σφιχτοί προϋπολογισμοί, σημαίνουν μικρότερη κυκλοφορία χρήματος και εκτός από παγίωση του «status quo» μεταξύ των κρατών (οι ισχυροί δεν μπορούν να υπερκεραστούν από ανερχόμενους εντός της Ευρωζώνης), ήλθαν να σημάνουν την έλλειψη χρήματος, την ανάγκη ακριβού δανεισμού από τραπεζίτες και την παραγωγική υστέρηση για τις περισσότερες χώρες της Ευρώπης (αφού ήταν αναλογικά δυσεύρετα με τον ανταγωνισμό τα κεφάλαια κίνησης).

Μέσα στην «δεκαετία του Ευρώ» η Ευρώπη έχασε πάνω από 40% της συνολικής παραγωγικής της δυνατότητας, ενώ αναπτύχθηκε μία κουλτούρα «τραπεζίτη» σε μεγάλο τμήμα των ευρωπαϊκών λαών, μια κουλτούρα που έχει ως περιεχόμενό της, την βίωση μέσω της εκμετάλλευσης του χρήματος και γεννά μια οκνή ψευδή μακαριότητα.

Πρωτεργάτες των τακτικών αυτών ήταν οι Γερμανοί και κοντά τους οι Γάλλοι, δύο οικονομίες με παραγωγική υπόσταση, που πίστεψαν ότι με τον τρόπο αυτό μπορούν να καταστρέψουν πρώτα, να απαξιώσουν και στην συνέχεια να αγοράσουν φτηνά τους εταίρους τους στην Ε.Ε., ελέγχοντας την ροή χρημάτων και συσσωρεύοντας ευρωσυνάλλαγμα από τις ενδοευρωπαϊκές συναλλαγές. Δυστυχώς για όλους το ίδιο πιστεύουν μέχρι σήμερα.

Το Ευρώ, παραφουσκωμένο από την έλλειψη παραγωγής, σταθερό και δυσκίνητο, νόμισμα μιας γραφειοκρατικής αριστοκρατίας, αποτέλεσε τον εύκολο στόχο στο παιχνίδι του συναλλάγματος, στο παιχνίδι του χρήματος. Οι στενοκέφαλες μονεταριστικές αντιλήψεις του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου με πολιτικές όχι μόνο χωρίς καμία φαντασία, αλλά και με σταθερούς προδεδομένους κανόνες και οι φανεροί στόχοι των Γερμανών για την δημιουργία μιας νέας Γερμανικής Αυτοκρατορίας σε όλη την Ευρώπη, ήταν εύκολο να προβλεφθούν ακόμα και από παιδάκια, πόσο μάλλον από καλά πληροφορημένους ανταγωνιστές, που και γνώριζαν πως θα κινηθεί η Ευρώπη και το πλεονέκτημα σχεδιασμού είχαν.

Όταν η κρίση ξεκίνησε με την στημένη ιστορία της “Lehman Brothers” , γράψαμε κάποιοι για το που αποσκοπούσε και κρούσαμε τον κώδωνα του κινδύνου για τους λαούς της Ευρώπης με τις «σταθερές» και «ακλόνητες» πολιτικές που ακολουθούσε η «ευρωπαϊκή ηγεσία». Η Ευρώπη των Γερμανών «πούλησε» σταθερότητα σε ένα περιβάλλον ραγδαία μεταλλασσόμενο και δεν μπόρεσε να εννοήσει τις κινήσεις στην σκακιέρα. Μέλημά της ήταν η στήριξη της σταθερότητας του Ευρώ και όχι η αναγκαία κινητικότητα. Το «σταθερό» και υπερτιμημένο Ευρώ έγινε η ταφόπλακα της Ευρώπης και ακόμα δεν το έχουν αντιληφθεί ή δεν έχουν πλέον τρόπους αξιοπρεπούς αντίδρασης.

Οι Η.Π.Α., με την έκδοση τρισεκατομμυρίων δολαρίων (οι κακές γλώσσες αναφέρουν ότι στην πραγματικότητα είναι πάνω από 14 τρίς) όχι μόνο είχαν και έχουν την πρωτοβουλία «αναθέρμανσης» και χρηματοδότησης της οικονομίας, αλλά έχουν και την πρωτοβουλία εξαγοράς (ας την αποκαλέσουμε σικάτα: «ενίσχυσης») άλλων οικονομιών και προσοδοφόρων εγκαταστάσεων, πάντοτε με ένα σεβαστό ποσοστό τόκου. Μήπως έχει σκεφτεί ο ελληνικός λαός πόσα από τα δισεκατομμύρια δολάρια που αναγκάστηκε να δανειστεί, είναι στην πραγματικότητα απλό βαμβακόχαρτο, χωρίς κανένα πραγματικό αντίκρισμα ; χρήμα της καπιταλιστικής «κινητικότητας»; Στην πραγματικότητα, εάν ένα κράτος έπρεπε να βρίσκεται υπό την επιτήρηση του Δ.Ν.Τ. αυτό θα έπρεπε να είναι οι Η.Π.Α. με το τεράστιο τυπικό δημόσιο χρέος (13,45 τρις δολάρια), όμως κανείς ποτέ δεν τόλμησε να λάβει μέτρα εναντίον των, καθώς ταυτόχρονα θα πληθωριζόταν ή θα αποπληθωριζόταν ο πλανήτης (ήτοι με συνέπειες αντίστοιχες με τις τακτικές που θα επέλεγαν οι Η.Π.Α.). Το δημόσιο χρέος των Η.Π.Α. είναι και μία σαφής απάντηση στους γελοίους οικονομολόγους της δεκάρας που προσκαλούνται και σουλατσάρουν στα Μ.Μ.Ε. και με ύφος 100 καρδιναλίων και σοβαρότητα φιλοσόφου λένε πως για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας είναι υπεύθυνο το δημόσιο χρέος. Εάν ίσχυε αυτό, οι Η.Π.Α. θα έπρεπε να έχουν σβηστεί από τον παγκόσμιο οικονομικό χάρτη … .

Οι Η.Π.Α. λοιπόν, εκδίδοντας αθρόα τρισεκατομμύρια δολαρίων, έρχονται να «διασώσουν» τις οικονομίες του πλανήτη, να πληθωρίσουν το χρήμα κατά την πάγια τακτική του καπιταλισμού που γεννά χρήμα για να καλύψει τα χρέη και παραγωγή για να δημιουργηθούν «αξίες» που έχουν ανάγκη από την έκδοση χρήματος. Το χρήμα αυτό έρχονται να δανείσουν ξανά στην κουρασμένη Ευρώπη του σταθερού, ακλόνητου και ακίνητου Ευρώ. Θα το δανείσουν με καλό τόκο (δηλ. με μόχθο και εξάρτηση των λαών) και θα ανταλλάξουν παλαιότερα δάνεια με πληθωριστικό χρήμα. Σύντομα η ισοτιμία Ευρώ – δολαρίου θα ανατραπεί από τις «αγορές», ώστε το ποσοστό του τόκου να είναι απειροελάχιστο μπροστά στο κέρδος από τις συναλλαγματικές ανατροπές στις ισοτιμίες.      

Οσες οικονομίες δεν στηρίχθηκαν στην παραγωγή, αλλά στηρίχθηκαν στην κυκλοφορία του χρήματος θα πληρώσουν πρώτες το τίμημα. Για όσες στηρίχθηκαν στο «σκληρό» και σταθερό Ευρώ, θα επακολουθήσει η τιμωρία της κατάρρευσης του ιστού που περιέπλεξαν. Οι Η.Π.Α. θα «εξαγοράσουν» τις οικονομίες του Ευρώ με ψεύτικα δολάρια.

Γ. ΕΛΛΑΔΑ   

Στο περιβάλλον αυτό η Ελλάδα έχει μόνο ριζοσπαστικές λύσεις και δεν μπορεί να σέρνεται επαιτούσα για δανεικά, από αυτά τα άνευ αντικρίσματος που εκδίδει η F.R.B. .

Η πρώτη και κύρια επιλογή είναι η άμεση έξοδος από την «Ευρωζώνη». Το πάρτυ της καταστροφής και η σφαγή που θα ακολουθήσει δεν πρέπει να μας βρει μέσα στον χώρο αυτό. Η Ελλάδα χρειάζεται παραγωγική ανάπτυξη που οι πολιτικές της σταθερότητας του Ευρώ, της «δημοσιονομικής πειθαρχίας» και της Γερμανικής επέκτασης δεν μπορούν να της προσφέρουν. Τα αμερικάνικα δανεικά επίσης μπορούν μόνο να εξαγοράσουν την Ελλάδα σε τιμή ευκαιρίας. Ουσιαστικά, σήμερα, η χώρα βρίσκεται σε δημοπρασία για ξένους ενδιαφερόμενους, που περιμένουν να πέσουν και άλλο οι τιμές για να αγοράσουν σε τιμή ευκαιρίας και με ψεύτικο, χωρίς αντίκρισμα χρήμα. Η έξοδος από τον όλεθρο της ευρωζώνης, όσο πιο γρήγορα έλθει τόσο πιο σύντομα θα έχει αποτελέσματα.

Η επανέκδοση χρήματος από το ελληνικό κράτος, όσο οδυνηρή και να είναι για πολλούς από τους έχοντες και κατέχοντες, είναι η μόνη λύση που μπορεί να αναθερμάνει την οικονομία και να δώσει τα απαραίτητα κεφάλαια για να εκκινήσει. Ο πληθωρισμός και οι συναλλαγματικές επιθέσεις είναι δευτερεύον ζήτημα μπροστά στο απόλυτο μηδέν που κοντεύει να αντικρύσει η χώρα. Μια πολιτική εσωτερικής αυτονομίας και αυτάρκειας θα δώσει στην χώρα σύντομα συγκριτικά πλεονεκτήματα. Τέτοιες πολιτικές σχεδιάστηκαν από ομάδες ανθρώπων που δεν ανήκουν στις δήθεν «ελίτ».

Είναι βέβαιο ότι οι σημερινοί πολιτικοί σχηματισμοί είναι κομμάτια του καταστροφικού συστήματος και το υπηρετούν τυφλά και χωρίς δυνατότητες, ούτε καν να εννοήσουν τι σημαίνει Ελλάδα, άρα λύσεις ούτε μπορούν να δώσουν, ούτε καν να τις εννοήσουν.

Εάν σύντομα δεν ξεφύγουμε ως λαός από την μέγγενη της Ε.Ε. και των Η.Π.Α. και από τα τεράστιας ισχύος παιχνίδια τους, εάν δεν δούμε την απτή πραγματικότητα, δεν θα υπάρχει διαφυγή. Ηδη το 1ο τρίμηνο του νέου έτους θα πρέπει να αποπληρωθούν δάνεια για τα οποία χρειάζεται σχεδόν ένα ακόμα νέο μνημονιακό δάνειο. Είναι ευνόητο ότι τότε η χώρα θα αναγκαστεί να ομολογήσει την αδυναμία της και τότε θα έχει σημάνει η ώρα των δανειστών.

Νοέμβριος 22, 2010

ΜΝΗΜΟΝΙΑ : ΚΡΙΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΣτΕ

ΜΝΗΜΟΝΙΑ : ΚΡΙΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΣτΕ

 

Περίμενα καιρό την έκδοση της εισήγησης του ΣτΕ (Συμβούλιο της Επικράτειας) για τις προσφυγές κατά του μνημονίου. Προέβλεπα ότι θα κρίνει πολιτικά και όχι νομικά και αυτό έπραξε.  Το πρόβλημα είναι πως το έπραξε κατά τρόπο που εκθέτει απόλυτα την συντάκτρια της εισήγησης και ουσιαστικά την λειτουργία της «δικαιοσύνης». Για την τελευταία, την «δικαιοσύνη», η «εισήγηση» και η ποιότητά της (εξ όσων ανακοινώθηκαν για το περιεχόμενό της) είναι απολύτως αντίστοιχη με την γενική εικόνα που παρουσιάζει το κράτος αυτό και όλες του οι λειτουργίες. Ας ανατρέξουν σε ομιλίες και θέσεις του σημερινού πρωθυπουργού, σε συνεντεύξεις ανωτάτων δικαστών κλπ, για να καταλάβουν τι εννοώ … .

Η εισήγηση ως έχει, όχι μόνο στοχοποιεί το ΣτΕ ως όργανο, όχι την «δικαιοσύνης» , αλλά της διοίκησης για την πολιτική του ταυτότητα, αλλά καταδεικνύει και πλήρεις τις αδυναμίες ενός άλλου πολιτειακού θεσμού.

Εάν, για παράδειγμα, η εισήγηση κρίνει ότι το μνημόνιο δεν αποτελεί διεθνή σύμβαση, θα όφειλε επακριβώς να αναφέρει τι είναι κατά την γνώμη της εισηγήτριας. Ποια δηλαδή είναι η ακριβής νομική του φύση και χαρακτήρας. Ξέρετε, είναι μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού οι χαρακτήρες και οι «φύσεις» των συμβάσεων και όφειλε η εισήγηση να μας πει τι τελικά κατά την γνώμη της τι είναι αυτά τα «πρωτόκολλα». Μήπως είναι συμβάσεις ενοχικές μεταξύ ιδιωτών; Μήπως είναι ενοχικές συμβάσεις του κράτους ; άλλες λύσεις – χαρακτηρισμοί που να υφίστανται δεν υπάρχουν και είναι ευνόητο ότι τα μνημόνια από την ώρα που περιέχουν διατάξεις, ρυθμίσεις και δεσμεύσεις κανονιστικού χαρακτήρα (συμφωνίες για μέτρα γενικής εφαρμογής που δεσμεύουν νομοθετικά και εκτελεστικά το κράτος) δεν αποτελούν κανενός τύπου ενοχικές συμβάσεις ιδιωτικού δικαίου και χαρακτήρα. Αρα και κατά την πάγια νομολογία του ίδιου του ΣτΕ, την θεωρία της επιστήμης και τις αποφάσεις των διεθνών δικαστηρίων,  πρόκειται για συμβάσεις δημόσιου χαρακτήρα και διεθνικής φύσης. Τα υπόλοιπα, όπως και η αίολη επίκληση από την εισήγηση ως επιχειρήματος και νομικής βάσης, της απόφασης του συμβουλίου κορυφής της Ε.Ε., με την οποία οι συμβαλλόμενοι χαρακτήρισαν τις αποφάσεις τους «όχι διεθνή σύμβαση»  είναι πραγματικά προκλητική για κάθε νομικό, αφού το έργο των Δικαστηρίων είναι να διαγνώσουν την φύση και το νομικό χαρακτήρα μιας έννομης σχέσης και όχι να αρκεστούν στο πως την βάφτισαν τα αντισυμβαλλόμενα μέρη.

Τελικά και για να βοηθήσω την αντίκρουση της εισήγησης, ανοίγοντας ένα τρόπο και ένα δρόμο σκέψης βασισμένο στα σφάλματα της εισήγησης, μήπως (κατ’ αυτήν) πρόκειται για τυπικό νόμο, χωρίς καμία αυξημένη – υπερνομοθετική ισχύ (μόνο οι διεθνείς συμβάσεις έχουν τέτοιο χαρακτήρα);  ή μήπως εννοεί η εισήγηση ότι το Δ.Ν.Τ και ο μηχανισμός στήριξης παράγουν πρωτογενώς δίκαιο ; 

 

Ένα ακόμα που θα πρέπει να επισημάνω είναι η παντελής έλλειψη νομικής ακολουθίας, νομικής σκέψης και κυρίως συνείδησης και χρήσης του αξιακού συνταγματικού συστήματος. Το Σύνταγμα περιλαμβάνει διατάξεις με σαφείς αξιακές προσεγγίσεις των κανόνων δικαίου και του σκοπού τους. Στην αξιακή σύγκρουση διατάξεων και κανόνων δικαίου, οι κανόνες δικαίου με ισχυρότερο αξιακό αντικείμενο και περιεχόμενο υπερισχύουν αυτών που έχουν έλασσον αξιολογικό περιεχόμενο και ενδιαφέρον και δεν ενθυμούμαι πουθενά στο Σύνταγμα να προστατεύονται τα «δικαιώματα των δανειστών» … . Ας διαβάσουν το Σύνταγμα οι εφαρμοστές του δικαίου και θα βρουν ποιες είναι οι κορυφαίες αξιακές επιταγές και τα θεμέλια τα ίδια του κράτους και του Συντάγματος.

Όταν βεβαίως η πολιτική υποκαθιστά την «δικαιοσύνη» και η «δικαιοσύνη» αοριστολογεί ως πολιτικός στο μπαλκόνι είναι σαφές ότι το σύστημα δεν λειτουργεί στο ελάχιστο και δεν περιμέναμε τις πολιτικές αοριστίες και τις πολιτικές εκτιμήσεις μιας εισήγησης δικαστού για να τις διαπιστώσουμε. Εάν θέλουν «πολιτικοί» και φθάνουν οι δικαστές να κρίνουν με βάση τις πολιτικές σκοπιμότητες και επιδιώξεις, τότε να κατέβουν από τα έδρανα και να σταθούν στα μπαλκόνια … . Πολιτικές θα είναι οι απαντήσεις και πολιτικά αποδείχθηκε ο επιζήμιος χαρακτήρας των πολιτικών και οικονομικών μέτρων των μνημονίων. Απέναντι στην ουσιαστική νομική αδυναμία να στηριχθούν τα μνημόνια η χρήση των επιδιώξεων μέτρων και όχι της νομικής τους ταυτότητας, αρτιότητας και νομιμότητας στο πλαίσιο του Συντάγματος, αποδεικνύει ότι ελλείπουν τα επιχειρήματα.  

 

Ουδέν κακόν αμειγές καλού : εάν η πλειοψηφία της ολομέλειας του ΣτΕ ακολουθήσει την εισήγηση και δεν ακυρώσει τελικά τα μνημόνια, ανοίγει πολλούς νομικούς αυτοματισμούς κατάργησης και ακύρωσης των μνημονίων με νέες αιτήσεις.

Δεν θα γράψω περισσότερα, είχα έτοιμο ένα δικόγραφο με αίτημα την ακύρωση των μνημονίων. Μου ζήτησαν από τον Δ.Σ.Α. να περιμένω το δικό τους και το σεβάστηκα. Μετά ταύτα όμως και μετά την έκδοση αποφάσεως του ΣτΕ είναι βέβαιο πως θα κινηθώ με τις ενώσεις καταναλωτών που έχουν ήδη δηλώσει σύμφωνες και τους πολίτες, τους ανθρώπους που θίγονται τα βιοτικά τους αγαθά και ανάγκες.

Τους δικαστές του ΣτΕ τους καλώ να σταθούν στο ύψος τους, σε τέτοιες αποφάσεις μετριέται το ύψος του δικαστή, εκτός εάν θέλουν να αποδείξουν ότι ταυτίζονται όλοι με την πολιτική μετριότητα και αναξιότητα.

 

 

Νοέμβριος 1, 2010

Η ΔΡΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΗΚΟΝ ΜΑΣ

            Η ΔΡΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΗΚΟΝ ΜΑΣ

Ο τόπος μας πορεύεται με ταχύτητα προς τον συνολικό αφανισμό, σε μία χωρίς σταματημό κατηφόρα, εκεί που έσπρωξαν και όρισαν για το «τραίνο της Ελλάδας» τα αφεντικά του διεθνούς διευθυντηρίου. Αν δεν είχαν επιλέξει για την Ελλάδα την καταστροφή και την ολοκλήρωση της εκμετάλλευσης του τόπου και του λαού της, δεν θα είχαν λειτουργήσει με πράξεις, επιλογές και παραλήψεις οι ίδιοι και οι ντόπιοι υπάλληλοί τους: η συντεχνία των πολιτικών. Δεν είναι τωρινό το φαινόμενο, δεν ανήκει στο σήμερα, αλλά είναι φαινόμενο πολλών αιώνων. Απλά ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός παρενέβη τα τελευταία χρόνια βίαια μέσα από μια σειρά ύπουλων και επιβεβλημένων εκσυγχρονισμών για να δημιουργήσει τον μύλο που θα αλέσει την Ελλάδα και τους Ελληνες.

Μια σειρά από γελοίους και προδότες πολιτικούς και εν γένει κυβερνώντες (μην ξεχνάμε τις παρεμβάσεις των στρατιωτικών στην ιστορία του ελληνικού προτεκτοράτου – μπανανία), με σκόπιμες ή άκριτες ενέργειες υλοποίησαν το σχέδιο της καπιταλιστικής ομογενοποίησης και της αχρήστευσης της χώρας μας.

Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1950, παρά τις κεντρικές κατευθύνσεις για καπιταλιστικές δομές στην οικονομία, η Ελλάδα εξακολουθούσε να βιώνει και να λειτουργεί με βάση τις παλαιές, αρχαίες ίσως κοινωνικές δομές. Όχι πως αυτές οι δομές τοπικής αυτονομίας ήταν απαλλαγμένες σειράς προβλημάτων, ακόμα και δεισιδαιμονιών, αλλά ήταν ζυμωμένες με τον τόπο, αφουγκράζονταν τις ιδιαιτερότητές του, λειτουργούσαν ως ένας κατεργασμένος επί χιλιετίες κοινωνικός και παραγωγικός πολιτισμός, που αν μη τι άλλο μπορούσε να εννοήσει και να ικανοποιήσει μια σειρά από ανθρώπινες ανάγκες, να αντιληφθεί την παραγωγική υπόσταση και τα προτερήματα του τόπου και τουλάχιστον να λειτουργεί με μία συνέπεια αειφορίας. Ο ίδιος πολιτισμός γεννημένος στον τόπο αυτό δεν ήταν ξένος προς τη νεωτερικότητα και την εισαγωγή αντιλήψεων και μεθόδων από το εξωτερικό. Απλά είχε την ικανότητα να τις φιλτράρει και να τις προσαρμόζει με επιτυχία στα εσωτερικά, στα ελληνικά δεδομένα. Τα κύματα αστυφιλίας ήταν μετρημένα και η ανάπτυξη της χώρας ισόρροπη.

Όπως αποκάλυψε πριν από 20 περίπου χρόνια ο Ν. Τσόμσκυ, μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο σε χώρες όπως η Ελλάδα και η Ιταλία, δηλ. σε χώρες που ήταν υπαρκτός ο «κίνδυνος» του κομμουνισμού, εφαρμόστηκε ένα σχέδιο μετανάστευσης εσωτερικής και εξωτερικής για να αμβλυνθούν οι κατά τους εμνευστές του σχεδίου κίνδυνοι επαναστατικών αριστερών κινημάτων. Η αλήθεια είναι πως μέχρι τότε οι «μεγαλουπόλεις» της χώρας ακολουθούσαν χαμηλούς αριθμούς πληθυσμιακής ανάπτυξης. Στα τέλη της δεκαετίας του ’40 υπήρχε ακόμα ζώσα και παραγωγική ύπαιθρος και οι μεγάλες πόλεις είχαν άλλη πληθυσμιακή, κοινωνική και παραγωγική υπόσταση. Η Αθήνα ως πολεοδομικό συγκρότημα κατοικείτο από αστούς, δημοσίους υπαλλήλους και εργάτες, ενώ η μεγαλύτερη ιστορικά αύξηση του πληθυσμού της είχε επέλθει από τους Μικρασιάτες πρόσφυγες. Το 1951 η Αθήνα είχε 1.376.000 κατοίκους. Ακολούθησε μέσα σε λιγότερο από σαράντα χρόνια ο τριπλασιασμός του πληθυσμού της και η συγκέντρωση σε αυτή σχεδόν των 2/5 των κατοίκων της χώρας.

Αριθμοί; Δεν είναι μονάχα αριθμοί, είναι και άνθρωποι, άνθρωποι που εγκατέλειψαν σε ένα κύμα μαζικής φυγής την παραγωγική ύπαιθρο και τις επαρχιακές πόλεις και σωρεύτηκαν σε 412 τετραγωνικά χιλιόμετρα γης (131.000 τ. χλμ. είναι η χαρτογραφική έκταση της Ελλάδας και γύρω στις 300.000 τ. χλμ. η πραγματική). Στην συνέχεια ο διατεταγμένος και άκριτα εφαρμοσμένος «εκσυγχρονιστικός» καπιταλισμός μετέτρεψε την παραγωγική διάσταση της οικονομίας και της ίδιας της Αθήνας σε διάσταση παροχής υπηρεσιών. Πρόκειται ή για μία τεράστια προδοσία ή για την πλήρη ηλιθιότητα, ίσως και τα δύο ανά περίπτωση σε ένα τραγικό μίγμα, τα αποτελέσματα του οποίου πληρώνουμε σήμερα και θα πληρώνουμε για πολλές γενιές στον τόπο μας εάν αυτός δεν αφανιστεί και δεν μετατραπεί σε μία πολιτεία της λήθης.

Το ίδιο τίμημα της έλλειψης παραγωγής και παραγωγικότητας πλήρωσε ο ελληνικός κόσμος, πλήρωσε τούτος εδώ ο τόπος σε όλες τις ιστορικές φάσεις καταστροφής του: Αθήνα, μετά τον «Χρυσό Αιώνα», Ελλάδα συνολικά και βαθμιαία μέχρι τους Μακεδόνες, Ρωμαιοκρατία, Βυζαντινή παρακμή, Τουρκοκρατία (τοπικά). Η έλλειψη παραγωγής αγαθών και η στροφή του πληθυσμού σε μεταπρασίες και πάρεργα καταστρέφει διαχρονικά αυτόν εδώ τον τόπο (όπως κατά βάση κατέστρεψε και πολλούς άλλους λαούς), τον υποδουλώνει, τον κάνει εξαρτώμενο και ανασφαλή. Για την Ελλάδα του ήλιου, του νερού και της θάλασσας, για τον προικισμένο αυτό τόπο που μέσα σε λίγες εκατοντάδες χιλιόμετρα μπορεί να παράγει από τροπικά αγαθά έως αγαθά ψυχρών κλιμάτων, για τον Ελληνα δημιουργό, τον Ελληνα πολίτη μαχητή, που μπορεί να συλλάβει φιλοσοφικά και ουσιαστικά δημιουργικές ιδέες, η σύγχρονη εξέλιξη, η επανάληψη της πικρής ιστορίας της απαξίωσης, της ερήμωσης, της μετανάστευσης είναι μία τραγική συνέπεια της αθλιότητας, της ανεγκεφαλιάς και της προδοσίας της άρχουσας κάστας της χώρας (των «φραγκοφορεμένων»_ που μόνο η σάτιρα του λαϊκού καραγκιόζη και η πέννα του Γ. Σουρή χλεύασε και η επαναστατική δύναμη του λαού μπορεί να αποτινάξει και να ματαιώσει.

Ναι, Ελλάδα σε κάθε ιστορική στιγμή είναι οι Ελληνες που ζουν σε αυτό τον τόπο.

Ναι, πρέπει να ανακαταλάβουμε την χώρα μας γιατί μας την έχουν κλέψει. Πρέπει να διώξουμε το φαύλο συνάφι τους, που έφερε με δολιότητα, μωρότητα και ακρισία την καταστροφή.

Λύση άλλη από το αποφασιστικό ξεθεμελίωμα της φαυλοκρατίας δεν υπάρχουν. Οσο αυτοί υπάρχουν και ελέγχουν τους ανθρώπους, τον λαό και τις κοινωνίες του δεν υπάρχει μέλλον, παρά μόνο καταστροφή.              

Ας περισώσουμε τα κομμάτια της χώρας μας, ας ξαναστείλουμε ξανά τους ανθρώπους στην παραγωγή με τρόπους σύγχρονους και δίκαιους, ας ξαναχτίσουμε μια πραγματική δημοκρατία, μια κοινωνία ισότητας και ας δώσουμε στους ανθρώπους την δυνατότητα όχι απλώς να υπάρχουν βολεύοντας κρυφίως το είναι τους σε μια κοινωνία ατομισμών, αλλά να λειτουργούν ως άνθρωποι σε μία κοινωνία ισότητας, που η ίδια καθορίζει το μέλλον της.

Οσοι διαβάζουν κείμενά μου, γνωρίζουν πως δεν γράφω πολιτικές θεωρητικές φανφάρες και κενολογίες, γνωρίζουν πως δεν αρκούμαι στην κριτική. Δεν μπορεί να εξαντλείται η πορεία ενός λαού στην κριτική.

Υπάρχει μοντέλο, υπάρχει ο πρακτικός τρόπος και είναι γρήγορος, άμεσος, ουσιαστικός και σίγουρος για να χτιστεί μέσα σε ελάχιστα χρόνια μια Ελλάδα των Ελλήνων, μια Ελλάδα των ίσων, χειραφετημένων ανθρώπων, που θα είναι αυτάρκης και σίγουρη, που θα παράγει και δεν θα ζητιανεύει, που δεν θα επηρεάζεται από τα παιχνίδια του συστήματος και τον έλεγχο του χρήματος. Αυτό το μοντέλο δεν ανήκει σε αυτόν που το έφτιαξε, ανήκει σε όλους καθώς φτιάχθηκε για αυτούς.    

Πάνω σε αυτά, εμείς τα εκατομμύρια των μεμονωμένων σκεπτόμενων Ελλήνων, ας συμφωνήσουμε, ας δώσουμε τα χέρια και ας προχωρήσουμε.  

            Η 17η του Νοέμβρη είναι μια καλή ημέρα για να διατρανώσουμε την θέλησή μας να φύγουν από την χώρα.

Οκτώβριος 18, 2010

Η «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ» και η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΝΕΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Η «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ» και η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΝΕΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ αποτελεί μια από τις ελάχιστες λύσεις που μπορούν νομικά να στηρίξουν την μη αποδοχή και την διαγραφή χρεών.

Το πρώτο: η «επανάσταση», αποτελεί το πολιτικό κριτήριο που μπορεί να «πείσει» τους δανειστές, ότι τα πράγματα είναι εξαιρετικά δύσκολα για τα συμφέροντά τους. Είναι αυτό που θα κάνει τους δανειστές να ζητούν την διαπραγμάτευση, αυτοί και όχι η συρόμενη ξενόδουλη κυβέρνηση της «ελληνικής δημοκρατίας».

Το δεύτερο και κυριότερο : η δημιουργία ενός νέου κράτους, απότοκου της «επανάστασης», το οποίο θα διακόψει την λειτουργία και την ύπαρξη του παλαιού και θα αποκηρύξει κάθε δεσμό ή έννοια συνέχειας με το παλαιό, είναι η νομική φόρμουλα που θα μας απαλλάξει από τις δεσμεύσεις και υποτέλειες του επαίσχυντου «μνημονίου». Οσα ζητούν οι δανειστές ας τα λάβουν από το κράτος με το οποίο τα συμφώνησαν … . Στην Ελλάδα το «επαναστατικό» κράτος, που θα έχει άλλη ονομασία και δομές (π.χ. «Δημοκρατία των Ελλήνων» δεν θα αναγνωρίζει καμία συνέχεια, νομική, πολιτική, οικονομική με το παρελθόν και το κράτος που υπέγραψε τις συμβάσεις της δουλείας.

Εχοντας τα παραδείγματα της Γιουγκοσλαβίας, της Σοβιετικής Ενωσης και της Τσεχοσλοβακίας, θέτω τη νομική και μόνο σκέψη στο πλαίσιο της συζήτησης και του προβληματισμού των νομικών, αλλά και όλων των πολιτών.

Είναι βέβαιο ότι η χώρα μας δεν μπορεί να αποπληρώσει τα τεράστια χρέη που δημιούργησαν πολιτικοί και επιχειρηματίες.

Είναι επίσης βέβαιο ότι με τις συμβάσεις υποτέλειας που υπογράφθηκαν οι δανειστές της χώρας μπορούν να ενεργήσουν πολύπλευρα και να κατασχέσουν, εξαγοράσουν, ανταλλάξουν την ίδια την γη, τον αέρα, την θάλασσα της πατρίδας μας. Είναι βέβαιο ότι με τις νομικές δεσμεύσεις που ανέλαβε το κράτος με το όνομα : «Δημοκρατία της Ελλάδος», ακόμα και ιστορικά μνημεία μπορούν να κατασχεθούν και να αποτελέσουν αντικείμενο εκποίησης. Ακόμα και εάν δεν εκποιηθούν, πολυετείς μισθώσεις ή ομολογοποίηση των κερδών από την εκμετάλλευσή τους (έγινε επί Σημίτη) μπορούν να συναφθούν ή να περιέλθουν, αντίστοιχα, στα χέρια των δανειστών μας.

Η λύση λοιπόν για όλους μπορεί να είναι η «ανακατάληψη» της χώρας από τους Ελληνες και η δημιουργία ενός νέου κράτους.

Το ίδιο ισχύει για όλους τους καταχρεωμένους λαούς και η εκτίμησή μου είναι πως η διαδικασία αυτή θα ξεκινήσει από χώρες αμυντικά πιο ασφαλείς, όπως η Πορτογαλία και η Ισπανία … .

Τα ανωτέρω θέτω όχι ως πρόταση, αλλά ως πιθανή νομική εκδοχή ή δυνατότητα για να ξεφύγουν οι Ελληνες, για να ξεφύγει ο λαός μας από το άθλιο καθεστώς στο οποίο άκων κατά την πλειοψηφία του περιέπεσε.

Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να τεθούν δύο ζητήματα που θεωρώ σε κάθε πιθανή εξέλιξη κύρια και πρωταρχικά:

Το πρώτο είναι το αναίμακτο της όποιας πιθανής κίνησης. Ο λαός μας πρέπει να δείξει πως ξεκινά μια νέα πορεία πραγματικού αυτή την φορά πολιτισμού. Μια πορεία απόλυτου σεβασμού της αξίας του ανθρώπου και των συνυφασμένων με αυτή δικαιωμάτων. Μια πορεία πραγματικής, ουσιαστικής, αληθινής δημοκρατίας που χτίζεται μέσα από συνθήκες πραγματικής κοινωνικής ενότητας και αξιοποίησης – χειραφέτησης κάθε Ελληνα, κάθε Ελληνίδας σε καθεστώς ισότητας.

Το δεύτερο έχει να κάνει με την ανάδειξη στα αξιώματα της νέας δημοκρατίας ανθρώπων που θα δείξουν το δρόμο για τη νέα πορεία της κοινωνίας. Ανθρώπων που δεν θα προέρχονται από τζάκια και εξουσίες, αλλά από τα ίδια τα σπλάχνα του λαού, θα είναι κομμάτι και ανάσα του.

Τα ανωτέρω μαζί με το πραγματικό της συμφέρον, ως συμφέρον του συνόλου της κοινωνίας οφείλει να τα σκεφτεί και να τα εννοήσει η καπιταλιστική και μεγαλοαστική τάξη της χώρας.

Οι υπόλοιποι: μικροαστοί, εργαζόμενοι, άνεργοι και νεολαία σε λίγο καιρό δεν θα έχουν τίποτα απολύτως να χάσουν … .

ΝΑ ΑΠΟΤΡΑΠΕΙ Η ΤΕΛΙΚΗ ΦΑΣΗ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Αθήνα, 15 Ιουλίου 2010 

 

 

        ΝΑ ΑΠΟΤΡΑΠΕΙ Η ΤΕΛΙΚΗ ΦΑΣΗ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

             Το ότι η πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση είναι εγκληματική κατά της χώρας και εξυπηρετεί μόνο τους δανειστές της είναι κάτι ουσιαστικά δεδομένο. Η κυβέρνηση λειτουργεί μόνο και αποκλειστικά ως κυβέρνηση – βίαιος εισπράκτορας υπέρ των δανειστών της χώρας.

Την ίδια ώρα είναι απολύτως απούσα ακόμα και η στοιχειώδης μέριμνα, επιμέλεια και προσοχή για τα παραγωγικά ζητήματα της χώρας. Ειδικά η αγροτική παραγωγή, που θα μπορούσε να επαυξήσει το Α.Ε.Π. εκ του μηδενός, σαπίζει απούλητη, καθώς η κυβέρνηση δεν έχει καμία πολιτική προστασίας των αγροτών από τα νύχια των μεσαζόντων και των μεγάλων εμπορικών εταιρειών. Αντί να δοθούν διέξοδοι, λύσεις, προτάσεις, κίνητρα, αντί να δραστηριοποιηθεί το κράτος για την επαύξηση της αξίας της αγροτικής παραγωγής, αφήνει τα πράγματα και τους παραγωγούς στην τύχη που ορίζουν οι μεγαλέμποροι. Ιδια είναι και η αντιμετώπιση της κοινωνίας που καταναλώνει: αφέθηκε έρμαιο στα χέρια των κερδοσκόπων της «αγοράς». 

             Παράλληλα, η ακραία αύξηση της φορολογίας και η επιβολή νέων φορολογικών υποχρεώσεων επιφέρει όχι μόνο την αύξηση ρεκόρ του Δ.Τ.Κ. παράλληλα με την ύφεση (μείγμα που εμφανίστηκε παγκοσμίως μόνο στην Γερμανία του μεσοπολέμου και προκάλεσε την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία), αλλά δημιουργεί ένα εκρηκτικό κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό μείγμα.

            Δεν θα κάνω αναφορά σε παράνομες και αντισυνταγματικές ενέργειες της κυβέρνησης. Εχουν ήδη αναλυθεί από εμένα και από άλλους σε σειρά δημοσιεύσεων. Το κύριο ζήτημα είναι η πορεία της χώρας και των ανθρώπων, η πορεία της κοινωνίας και του λαού αυτού.

            Δεν γνωρίζω, εάν οι ακολουθούμενες πολιτικές ανήκουν στην ίδια την κυβέρνηση ή υπαγορεύτηκαν στον υπουργό Οικονομικών από άλλα κέντρα. Δεν με αφορά, εάν είναι απλώς ανίκανος, ή ακολουθεί εντολές, υποδείξεις ή συμβουλές άλλων. Το αποτέλεσμα είναι αυτό που προβληματίζει, καθώς οδηγεί ένα λαό στην πλήρη εξαθλίωση και υποδούλωση.

            Μετά την τεράστια αύξηση της φορολογίας, που ανέβασε το κόστος ζωής και παραγωγής στα ύψη και τις μειώσεις μισθών και συντάξεων, τα αποτελέσματα (τα οποία όπως γράφτηκε ελέγχονται και ως ανακριβή) είναι πράγματι πενιχρά. Ο οποιοσδήποτε άνθρωπος με την στοιχειώδη λογική θα μπορούσε να εννοήσει το αυτονόητο: Το χρήμα και η παραγωγή της χώρας είναι μεγέθη συγκεκριμένα και τα ακολουθεί η φορολογία κατανάλωσης και εισοδημάτων – κερδών. Εάν μία οικονομία είναι ελλειμματική ή υφεσιακή ακόμα και ολωτικές φορολογήσεις δεν θα έχουν παρά πενιχρά αποτελέσματα.

Βέβαια, το κύριο πρόβλημα της χώρας δεν είναι η φορολογία ή η φοροαποφυγή, όπως διατείνεται η κυβέρνηση (άλλωστε και το χρήμα που προκύπτει από αυτή φορολογείται πολλαπλά σε κάθε κατανάλωση ή ανάλωσή του) αλλά η έλλειψη παραγωγικής υπόστασης της οικονομίας.

Η παραγωγική υπόσταση της οικονομίας, η «πραγματική οικονομία», όχι μόνο έχει αφεθεί στην τύχη της, αλλά τελικά παρεμποδίζεται ή καθίσταται ανώφελη και καταστροφική από τα μέτρα της κυβέρνησης.

Πέρα από το τεράστιο έλλειμμα εισαγωγών – εξαγωγών, η κατανάλωση και οι μεγάλοι πυλώνες της οικονομίας έχουν εκχωρηθεί, παραδοθεί ή πωληθεί έναντι αστείου ανταλλάγματος σε ξένα εταιρικά μορφώματα. Αυτό σημαίνει ότι ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού παραγόμενου, του ελληνικού ΑΕΠ ανήκει σε ξένους και εξέρχεται υπό την μορφή μερισμάτων από την χώρα και την οικονομία της.

Πολλαπλή και ζοφερή η υποτέλεια της χώρας.

Η κυβέρνηση σε μία απέλπιδα πολιτική να δείξει έργο και θυμίζοντας τις «κυβερνήσεις Κουίσλινγκ» της μετεμφυλιακής Ελλάδας, ζητεί και άλλες «επενδύσεις» από διεθνείς οικονομικούς παράγοντες. Ζητεί δηλαδή  – κατά παραδοχή της πλήρους αδυναμίας και ανικανότητάς της να χαράξει ουσιαστικές πολιτικές – και άλλες εξαρτήσεις και άλλες υποτέλειες και άλλο ξεπούλημα της χώρας και των ανθρώπων της. Αναρωτιέμαι, η παράνομη εξαγορά του Ο.Τ.Ε. τι είδους επένδυση έφερε στην χώρα; Ήλθαν μήπως νέες τεχνολογίες που αγνοούσαμε ; άλλαξε ο Ο.Τ.Ε. προς το καλύτερο  ή μήπως ήλθαν οι Γερμανοί να εισοδεύουν τεράστια κέρδη από τις βιοτικές ανάγκες επικοινωνίας των Ελλήνων και να ελέγχουν τις τηλεπικοινωνίες; Τέτοιες «επενδύσεις» δεν τις θέλουμε, δεν τις χρειαζόμαστε. Ανήκουν στα αίτια της καταστροφής της χώρας και των Ελλήνων.

Παράλληλα και σύμφωνα με σαφείς πληροφορίες, εταιρείες ευρωπαϊκών χωρών που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα δεν καταβάλλουν προ πολλού ετσιθελικά και αυθαίρετα ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις τους προς ΔΕΚΟ… . Αυτοί οι είναι οι αποικιοκράτες «επενδυτές» !!!.  

Ούτε βέβαια άκουσα από την κυβέρνηση να ασκούνται διώξεις και αγωγές τόσο για τις ύποπτες αγοραπωλησίες, όσο και για τις συμβουλές οικονομικού χαρακτήρα που οδήγησαν στο αδιέξοδο. Διότι κάποιοι πολιτικοί και ξένοι οίκοι είχαν την ευθύνη για τα αδιέξοδα, που θα παρουσιάζονταν στις πληρωμές των δανείων και δεν συμβούλευσαν κάτι διαφορετικό σε σχέση με το timing της αποπληρωμής των ομολόγων. Είναι σαφής η ευθύνη τους, είναι τεράστια η ζημία που έχουν προκαλέσει και πρέπει να ζητηθούν αποζημιώσεις. Αντι αυτών, όχι μόνο τηρείται σιγή ιχθύος, αλλά οι ίδιοι οίκοι εξακολουθούν να συμβουλεύουν έναντι αδράς αμοιβής την ελληνική κυβέρνηση και να την κατευθύνουν στην πλήρη εξαθλίωση και εκποίηση της Ελλάδας και των Ελλήνων.

Πρέπει όλοι να κατανοήσουμε πως όλες αυτές οι πολιτικές του καπιταλισμού, της Ε.Ε., του διεθνούς διευθυντηρίου και τις οποίες πιστά ακολούθησαν οι κυβερνήσεις της χώρας, είναι αυτές που έφεραν και φέρνουν την καταστροφή. Ο καπιταλισμός εφαρμόζεται στο ελληνικό κράτος από την γέννησή του και είναι αυτός αποκλειστικά υπεύθυνος που μία πλουσιότατη σε πλουτοπαραγωγικές πηγές χώρα βρίσκεται διαρκώς σε κατάσταση οικονομικής αδυναμίας και καταστροφής. Ακολουθώντας τον καπιταλισμό και την νεοφιλελεύθερη εκδοχή του είναι βέβαιος ο όλεθρος και ο αφανισμός της Ελλάδας και των Ελλήνων.

Στην ίδια λογική και πορεία υπάλληλοι πολυεθνικών και στελέχη της καταστροφικής διακυβέρνησης Σημίτη βρίσκονται στα ηνία της χώρας. Ο Σημίτης κυβερνά ακόμα … .

Ως μάγος με φτηνά τρυκ, ο υπουργός Οικονομίας σέρνει την χώρα, όχι μόνο στην πλήρη ύφεση, στην έξοδο κεφαλαίων, αλλά και ικανότατων νέων ανθρώπων στο εξωτερικό … αλλά και στην πλήρη διάλυση. Επαυσε να αποδίδει τον επιστρεπτέο Φ.Π.Α. στις επιχειρήσεις, έπαυσε τις πληρωμές προς όλους τους εργολάβους και προμηθευτές του ελληνικού δημοσίου, «δεν δίνει σε κανένα δεκάρα» για να αποπληρώσει τοκογλυφικά ομόλογα και να δείξει πως η πορεία του δημόσιου χρέους είναι θετική. Εάν οι ανωτέρω ήταν ενέργειες και πολιτικές μιας επαναστατικής ή ριζοσπαστικής κυβέρνησης θα είχαν την αποδοχή της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Δυστυχώς είναι πρακτικές και τρυκ επικοινωνιακού καθησυχαστικού χαρακτήρα και βραχύχρονες παρατάσεις, ώστε να ξεφορτωθούν οι κάτοχοι τους τα ελληνικά ομόλογα και να τα φορτώσουν στην Ε.Κ.Τ. .  Η μη καταβολή ληξιπρόθεσμων και απαιτητών οφειλών είναι το προοίμιο της πτώχευσης. Αργά ή γρήγορα τα τρυκ θα αποκαλυφθούν και οι δείκτες και εισπράξεις του δημοσίου θα επανέλθουν στην κανονική «αρνητική» μορφή και μάλιστα επιβεβαρυμένη με το κόστος της επιπλέον λαθρεμπορίας και της αποφυγής καταβολής Φ.Π.Α. .

Από τις πολιτικές αυτές της παράνομης μη επιστροφής ή καταβολής ληξιπρόθεσμων οφειλών του δημοσίου, ήδη στον κατασκευαστικό, τον βιομηχανικό και τον εμπορικό τομέα κλυδωνίζονται μεγάλες επιχειρήσεις και βρίσκονται ένα βήμα από την καταστροφή. Αντίστοιχα, μεγάλες ξένες κατασκευαστικές επιχειρήσεις που λειτουργούν με προνόμια στην χώρα, έχουν εγκαταλείψει τα έργα που εκτελούν. Ολοι ετοιμάζονται να στραφούν με αγωγές αποζημίωσης και διαφυγόντων κερδών εις βάρος του ελληνικού δημοσίου και επειδή οι αγωγές αυτές θα είναι βάσιμες είναι βέβαιο ότι οι οφειλές του δημοσίου και τα ελλείμματα θα πολλαπλασιαστούν.

Οι πολιτικές λοιπόν αυτές οδηγούν στην πλήρη διάλυση του ελληνικού κράτους, οδηγούν στο οριστικό τέλος του και όσο τις ακολουθεί η κυβέρνηση μας καταστρέφει και μας καταχρεώνει όλους.

 

Ποιοι καταστρέφουν λοιπόν την Ελλάδα, ποιοι σκοτώνουν τους Ελληνες και με ποιες πολιτικές;

Την ίδια ώρα η κυβέρνηση των «άξιων και των ικανών», των αριστοκρατών τιτλούχων κούφιας και πληρωμένης αδρά και ταξικά γνώσης αποδεικνύεται κυβέρνηση κωφότητας, αναξιότητας και ανικανότητας. Ερχεται η ώρα αυτού του λαού, έρχεται η ώρα να πάρουμε τις τύχες της χώρας στα χέρια μας, καθώς μόνο αυτός ο λαός μπορεί να σώσει την πατρίδα του.

Την ίδια ώρα που επιβάλλονται σκληρά και απάνθρωπα μέτρα κατά της πλειοψηφίας των Ελλήνων, οι «επιχειρηματίες», οι κυρίως υπεύθυνοι για την κρίση ακονίζουν τα δόντια και τα μαχαίρια τους για μεγαλύτερα και πιο αισχρά ανέξοδα κέρδη. Τις ίδια ώρα που σκοτώνουν τους Ελληνες για μερικά ψωροευρώ αφήνουν ασύδοτο και ανέλεγκτο το λαθρεμπόριο καυσίμων με κόστος άνω των 5 δις ετησίως. Κανείς δεν αγγίζει τα καρτέλ γιατί είναι απλώς υπάλληλοί τους και τροφοδοτούνται από το ίδιο βρώμικο χρήμα, κανείς δεν αγγίζει τους λαθρέμπορους, κανείς δεν αγγίζει την μαφία της χώρας, γιατί η μαφία και η σαπίλα είναι παντού.

 Μέσα σε όλα αυτά, οι επιλογές του υπουργού Οικονομικών γεννούν οι ίδιες νέα χειρότερα αδιέξοδα και προβλήματα. Οι αγωγές π.χ. κατά του ελληνικού δημοσίου θα είναι η οριστική ταφόπλακα κάθε έννοιας κράτους και δημοσίου, καθώς θα πολλαπλασιάσουν τα ελλείμματα. 

Αυτός ο λαός δεν αξίζει τέτοιες πολιτικές και πολιτικούς. Ο Παπανδρέου δεν θα έχει παρά ελάχιστη χρονικά ευχέρεια να πράξει υπέρ του ελληνικού λαού και να λάβει αποφάσεις που είναι πραγματικά υπέρ του. Η αποπομπή του υπουργού Οικονομικών και η χάραξη μιας δημιουργικής πολιτικής ουσίας, όχι με τους αριστοκράτες του Παπανδρέου, αλλά με τον ίδιο τον φιμωμένο ελληνικό λαό, είναι η μοναδική λύση για την χώρα και την κοινωνία μας.

Τα υπόλοιπα ανήκουν κυριαρχικά στον ελληνικό λαό … .

Δημήτρης Καραμήτσας

http://dialogos-koinonia.forumotion.com/forum.htm

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΩΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ

Αθήνα, 14 Ιουλίου 2010

 

      ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΩΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ

Το ελληνικό πρόβλημα είναι σαφώς πρόβλημα πολυσύνθετο. Δεν μπορείς εύκολα να απομονώσεις κάποιον παράγοντα και να χρεώσεις σε αυτόν το πρόβλημα και τις συνέπειές του.

Υπάρχουν όμως κάποιοι βασικοί άξονες, οι οποίοι έπαιξαν και παίζουν πρωταρχικό ρόλο στην δημιουργία της προβληματικής κατάστασης. Το μεγαλύτερο βεβαίως πρόβλημα, που δημιουργεί και όλα τα υπόλοιπα τόσο σε επίπεδο συλλογικό και συνολικό, όσο και σε ατομικό – προσωπικό επίπεδο, είναι ο ίδιος ο καπιταλισμός. Θα πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά, να αναλογιστούμε και να συνειδητοποιήσουμε όλοι, ότι το ίδιο το κυρίαρχο σύστημα παραγωγικής και συνακόλουθα και κοινωνικής οργάνωσης με τους θεσμούς και τους κανόνες που έχει επιβάλλει για την λειτουργία και την διαιώνισή του, καταστρέφει γενιές Ελλήνων και την ίδια την χώρα. Η ίδια η κρίση που βιώνουμε, αλλά και σειρά παράπλευρων και παράλληλων κρίσεων δεν θα είχαν ποτέ υπάρξει, εάν η χώρα δεν ακολουθούσε πιστά και τυφλά τον καπιταλισμό και δη στις πιο ακραίες και απόλυτες μορφές του.

Τα ίδια τα προβλήματα του κράτους, της κοινωνίας, των ανθρώπων, είναι αποκλειστικά προβλήματα που ανακύπτουν μόνο στον καπιταλισμό και εξαιτίας του. Η έλλειψη πραγματικής δημοκρατίας, η έλλειψη κοινωνικού ελέγχου, η διαπλοκή, οι κλοπές και οι απιστίες, η κερδοσκοπία, η υποτέλεια της χώρας και των κατοίκων της σε ξένα κέντρα, η παραγωγική εκμηδένιση, η ανυπόφορη ζωή και οι χίλιες-δυο καχεξίες και αδικίες σε ατομικό και συλλογικό – κοινωνικό επίπεδο είναι αποτελέσματα του ίδιου του καπιταλισμού ως συστήματος.

Μήπως το ίδιο σύστημα δεν δημιούργησε και ευνόησε την αστυφιλία; Μήπως το ίδιο σύστημα και οι εντολές του και ως εντολές του διευθυντηρίου των Ε.Ο.Κ. και Ε.Ε. δεν είναι αυτά που προκάλεσαν την παραγωγική καταστροφή της χώρας, την παραγωγική και κοινωνική υποτέλεια, τα ελλείμματα κλπ.;

Μήπως το ίδιο το σύστημα δεν είναι αυτό που προκαλεί όλα τα προβλήματα στην παιδεία, στην υγεία, στην πολιτική;

Οσα στρεβλά συμβαίνουν είναι αποτέλεσμα του καπιταλισμού που ακολουθούμε και κανενός άλλου συστήματος.    

Σε ένα αμιγώς καπιταλιστικό σύστημα, που οδήγησε και οδηγεί την χώρα σε κατάρρευση με την λειτουργία και τις επιλογές του, κυρίαρχος και κεντρικός πυλώνας και ταυτόχρονα εξ υπαρχής υπαίτιος είναι ο τραπεζικός. Κυρίαρχος είναι συνακόλουθα και ο ρόλος του τραπεζικού τομέα στην συνολική και στην ειδική ελληνική κρίση.

Εχετε σκεφτεί ποτέ, έχετε αναρωτηθεί; γιατί να υπάρχει ο τραπεζικός τομέας που βιώνει εμπορευόμενος χρήμα;  Μήπως το χρήμα σε εθνική αντανάκλαση δεν είναι το καπιταλιστικό παραγόμενο όλων; Μήπως η εμπορία χρήματος δεν είναι ταυτόχρονα και εκμετάλλευση των ανθρώπων; Μήπως τελικά τον ρόλο του διακινητή του χρήματος ή όποιου άλλου ανάλογου μέσου συναλλαγής, θα έπρεπε να τον διαδραματίζει η ίδια η κοινωνία, αφού για το δικό της παραγόμενο και για την δική της αξία πρόκειται; Και μήπως θα ήταν χρησιμότερο, αυτή την «αξία» να την αντιλαμβανόμαστε απλά ως ατόφιο και ανεπηρέαστο από οτιδήποτε μέσο ανταλλαγής και συναλλαγής;

Οι τράπεζες στην Ελλάδα διαδραμάτισαν από την δημιουργία του Ελληνικού Κράτους ένα εντελώς αρνητικό για τον λαό της ρόλο, όπως και ο καπιταλισμός. Αποτέλεσαν τα άντρα της συντήρησης, τις κορωνίδες της εκμετάλλευσης, τους κύριους μηχανισμούς σκοτεινής αντιδημοκρατικής επιρροής και λειτουργίας σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο. Μια ματιά στην πραγματική ιστορία του τόπου θα φέρει στην επιφάνεια σειρά περιστατικών που καταδεικνύουν τον σκοτεινό ρόλο που έπαιξαν οι τραπεζικές εταιρείες στην χώρα εις βάρος του ελληνικού λαού κατά τα προηγούμενα χρόνια.

        Κατά τις τελευταίες δεκαετίες, οι τράπεζες, πέραν και πλέον όλων των άλλων προβληματικών συμπεριφορών τους, έπαιξαν και τον ρόλο του ανασχέτη της παραγωγικής ανάπτυξης της χώρας. Τα υψηλά επιτόκια, με τα οποία δάνειζαν το χρήμα στους Ελληνες, όχι μόνο καθιστούσαν την εργασία και τον κόπο τους υπόδουλο του τραπεζικού συστήματος, αλλά και οδήγησαν τις «ανταγωνιστικές» δυνατότητες των Ελλήνων στο ναδίρ. Την ίδια ώρα που ο Αγγλος, ο Γάλλος, ο Γερμανός δανείζονταν με ελάχιστα επιτόκια για να ανανεώσουν π.χ. τον εξοπλισμό τους, ο Ελληνας δανειζόταν με υπερτριπλάσια επιτόκια και δεν μπορούσε να τους ανταγωνιστεί.

Η ίδια η διαχείριση του χρήματος, (αλλά και των οφειλών) από τις τράπεζες γινόταν με αδιαφανείς προτιμησιακούς όρους. Αλλοι ευνοούνταν γιατί μετείχαν σε συγκεκριμένες δομές (φανερές και κρυφές), ενώ ταυτόχρονα άλλοι καταστρέφονταν. Σε άλλους δινόταν πλουσιοπάροχα το χρήμα και με καλούς όρους και σε άλλους «ανταγωνιστές» τους όχι ή δίνονταν ψιχία. Αντίστοιχα, άλλοι οφειλέτες γίνονταν ανεκτοί και άλλοι καταστρέφονταν … . Ο «ανταγωνισμός» , αυτή η καταστροφική αρχή του καπιταλισμού, περνούσε και περνά μέσα από τα γραφεία των ανώτατων στελεχών των τραπεζών και στρεβλώθηκε ακόμα και αυτός από την συμπεριφορά τους. 

Η λύση για τέτοια προβλήματα, που είναι εγγενή προβλήματα του καπιταλισμού δεν είναι απλή, δεν είναι η θέσπιση κανόνων «διαφάνειας» και ελεύθερης πρόσβασης στο «κεφάλαιο». Είναι σαφές ότι και στην περίπτωση αυτή ο «ισχυρός» θα έχει μεγαλύτερες δυνατότητες και μεγαλύτερες χρηματοδοτήσεις από τον αδύνατο, από αυτόν που ξεκινά τώρα. Ετσι η διαφορά θα αυξάνει με γεωμετρική πρόοδο και θα οδηγεί μαθηματικά, γρήγορα ή αργά, στην καταστροφή του αδυνάτου υπέρ του ισχυρού.

Αντίστοιχα, οι τράπεζες στο παιχνίδι τους αυτό φροντίζουν με την παραγωγή και διάθεση «προϊόντων» εξασφάλισής τους από τους κινδύνους να χρεώνουν και πάλι τις κοινωνίες και τους ανθρώπους. Στην λογική αυτή είναι ευρεία η συμμετοχή των τραπεζιτών στις υπόλοιπες δομές της καπιταλιστικής οικονομίας, όπως στις παραγωγικές επιχειρήσεις. Κάπως έτσι στην Ελλάδα, πουλήθηκε έναντι πινακίων φακής η τεράστια περιουσία της ΕΤΒΑ (περιουσία και ιδρώτας του ελληνικού λαού) σε ιδιωτική τράπεζα, Κάπως έτσι οι τράπεζες μετέχουν είτε ως μέτοχοι είτε ως δανειστές σε μεγάλες εταιρείες άλλων τομέων. Είναι συνεπώς ευνόητο ότι η τράπεζα του Χ θα ευνοήσει με κάθε τρόπο την επιχείρηση του ίδιου του Χ … . Η λύση λοιπόν δεν είναι η θέσπιση κανόνων λειτουργίας των τραπεζών ή η θέσπιση κανόνων διαφάνειας και ισοτιμίας στην διάθεση του χρήματος, γιατί οι έννοιες αυτές απουσιάζουν πλήρως από τον καπιταλισμό και την λειτουργία του και πάντοτε η «οικονομική ανάπτυξη» και ο «ανταγωνισμός» (όπως τις αντιλαμβάνεται ο καπιταλισμός) θα αποτελούν κύριες και κυρίαρχες αρχές του κοινωνικού και του νομικού συστήματος που επιβάλλει ο καπιταλισμός. Αλλωστε η πείρα δύο περίπου αιώνων καπιταλισμού έδειξε ότι πάντα υπάρχουν «λύσεις», που επιβάλουν οι καπιταλιστές και οι πολιτικοί που τους υπηρετούν.  Η λύση βρίσκεται σε μία άλλη, σε μία ανθρώπινη και κοινωνική αντίληψη της οικονομίας και του σκοπού της σε μία κοινωνία και σε ένα κράτος.

        Οι «ανταγωνιστικές» καπιταλιστικές ανάγκες και η σύμφυτη με τον καπιταλισμό κερδοσκοπία έπαιξαν για τις ελληνικές τράπεζες ένα καταλυτικό ρόλο στην σύγχρονη κρίση. Οι επενδύσεις σε «κερδοφόρα» δευτερογενή και τριτογενή τραπεζικά προϊόντα π.χ. στα «δομημένα ομόλογα» ήταν ένα σπορ που άνθησε σε όλο τον πλανήτη. Εφευρέτες των προϊόντων αυτών ήταν οι γνωστές μεγάλες «παγκόσμιες» τράπεζες, που ουσιαστικά ανήκουν σε μία μειοψηφία ελαχίστων προσώπων. Με το δέλεαρ της υπέρ-απόδοσης και της χειραγώγησης κάθε μορφής χρηματιστηρίου και συναλλαγματικής ισοτιμίας, μετέφεραν τις καχεξίες ελλειμματικών οικονομιών (τις οποίες ελέγχουν απόλυτα) στις άλλες τράπεζες και στις κοινωνίες που αυτές απομυζούν. Επρόκειτο και πρόκειται περί σχεδίου χρηματικής επικυριαρχίας, διαμοίρασης του χρέους και «ανταπόδοσης» του παραγωγικού χάντικαπ μεγάλων δυτικών οικονομιών. Οι οικονομικές «φούσκες» έπρεπε να σκάσουν στα χέρια άλλων, ως βόμβες … . Το σχέδιο, όπως θα θυμάστε όσοι διαβάζατε άρθρα μου, το είχα αποκαλύψει το 2007. Πολλούς μήνες πριν ξεκινήσει η εφαρμογή του … .

        Οι ελληνικές τράπεζες δεν ήταν αμέτοχες στο παιχνίδι αυτό που έστησαν οι παγκόσμιοι κερδοσκόποι. Οδηγήθηκαν σε κερδοσκοπικές επενδύσεις σε «αέρα», ο οποίος εξανεμίστηκε. Αυτές με την σειρά τους φόρτωσαν στους πελάτες τους το κόστος της διάθεσης των καταθέσεων των πολιτών σε επισφαλή προϊόντα «αέρα». Πέραν τούτου όμως, τα 28 δις που δόθηκαν στις τράπεζες από το υστέρημα του Ελληνα φορολογούμενου μέσα στο τελευταίο 1,5 έτος αποτελούν μία περίτρανη απόδειξη της εκ νέου καταχρέωσης της κοινωνίας υπέρ των τραπεζών. Το γεγονός ότι τίποτα δεν δόθηκε σε άλλους τομείς της οικονομίας, αποδεικνύει ότι το «πρόβλημα» το είχαν οι τράπεζες. Ο τρόπος που δόθηκαν τα χρήματα αποδεικνύει και την υποτέλεια των κυβερνήσεων στον τραπεζικό τομέα. Τα 28 δις βεβαίως είναι χρήματα των πολιτών, του λαού και αντίστοιχα του κρατικού προϋπολογισμού. Η απουσία των χρημάτων αυτών από τα ταμειακά διαθέσιμα του δημοσίου διόγκωσε το δημόσιο χρέος  και οδήγησε κατ’ απόλυτη λογική ακολουθία και στην αδυναμία πληρωμής που έφερε τα αντιανθρώπινα μέτρα της κυβέρνησης. Ο λαός της χώρας καλείται και πάλι να πληρώσει τον λογαριασμό των τραπεζιτών με ανθρωποθυσίες. Ποιος προκάλεσε λοιπόν σε μεγάλο βαθμό το οικονομικό και κοινωνικό αδιέξοδο;

        Όμως παρά τα 28 δις, παρά τα επιπλέον 50 δις της χρηματοδότησης από την Ε.Κ.Τ. και τα 10 επόμενα δις Ευρώ του πακέτου Δ.Ν.Τ. και Ε.Ε., τα πράγματα δείχνουν αδιέξοδα για τις ελληνικές τράπεζες. Οι συζητήσεις για τις συγχωνεύσεις τραπεζών ή οι συνεχείς αναφορές στην εγγύηση των καταθέσεων σε όσες τράπεζες πιθανόν κλείσουν, καταδεικνύει τις σκέψεις της αβεβαιότητας για το μέλλον.

        Ένα πιθανό σενάριο που θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς είναι αυτό των μεγάλων συγχωνεύσεων. Ποιο θα είναι όμως το αποτέλεσμα; Ούτως ή άλλως το πρόβλημα των ελληνικών τραπεζών δεν είναι ο μεταξύ τους ανταγωνισμός. Η έλλειψή του αποτελεί πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας. Οι συγχωνεύσεις απλώς θα επιτείνουν την «αγωνία» και θα επιφέρουν μεγαλύτερα πλήγματα στην ελληνική κοινωνία, καθώς οι ελεγχόμενες κυβερνήσεις θα «σπεύσουν» να ενισχύσουν με νέο δημόσιο χρήμα τις τράπεζες με τα συγχωνευμένα προβλήματα.   

        Ένα άλλο σενάριο θα μπορούσε να είναι η πτώχευση μερικών τραπεζών από τον Σεπτέμβριο και μετά. Η ίδια η γενική καθίζηση της οικονομίας δημιουργεί εξαιρετικά δραματικές συνθήκες στην λειτουργία τους με μία σειρά από αδυναμίες που ξεκινούν από τις αναλήψεις ιδιωτών, την επενδυτική αδιαφορία, την αύξηση των καταγγελιών δανείων και των ακάλυπτων επιταγών στα πλαφόν και καταλήγει στις αθρόες μεταναστεύσεις κεφαλαίων. Οι τράπεζες στέγνωσαν την «αγορά» και τώρα στεγνώνουν και οι ίδιες … .

        Ένα πιθανό σενάριο για το επόμενο στάδιο και σε μία πτωχευμένη χώρα είναι η μαζική εξαγορά του τραπεζικού τομέα, από ομίλους του εξωτερικού με διαγραμμένες τις οφειλές και υποχρεώσεις τους λόγω πτώχευσης ή ειδικής νομικής κατάστασης που θα εφευρεθεί για να μετονομαστεί η πτώχευση με ένα πιο εύηχο όρο. 

        Όπως δείχνουν τα πράγματα οι ανωτέρω λογικές είναι οι κυρίαρχες στην ελληνική κυβέρνηση. Οδηγούν όμως όλες στην διαιώνιση και επαύξηση των προσωπικών, κοινωνικών και εθνικών αδιεξόδων.

Οι λογικές του ξεπουλήματος της χώρας και των ανθρώπων της, οι λογικές της πλήρους κυριαρχίας ξένων συμφερόντων και της εκμετάλλευσης από τους ισχυρούς του καπιταλισμού, όχι μόνο προκάλεσαν τα σημερινά τεράστια προβλήματα, αλλά θα προκαλέσουν ακόμα χειρότερα στους Ελληνες.  Η λογική της διαιώνισης του καπιταλισμού και της διαιώνισης της λειτουργίας των τραπεζών θα είναι περαιτέρω, ίσως ολοκληρωτικά καταστροφική για την Ελλάδα. Ούτε βέβαια είναι αρκετή η τιμωρία των «ενόχων». Αλλωστε, σε ένα δικαιικό σύστημα που παράγει κανόνες υπέρ των ισχυρών, ούτε αυτή είναι βέβαιη ή προδεδομένη σε οποιαδήποτε εξέλιξη. Η χώρα δεν χρειάζεται άλλες μαύρες τρύπες κερδοσκοπίας, που θα την καταπίνουν μαζί με τους κατοίκους της. Εάν η χώρα βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση είναι απότοκο της λειτουργίας του καπιταλιστικού συστήματος και των κύριων πυλώνων του: των τραπεζών που είναι κύρια υπεύθυνες για το απάνθρωπο παρόν και χάος.

Η χώρα χρειάζεται άλλες  θεσμικές λύσεις που θα κινούνται στην σφαίρα της αυτάρκειας χωρίς την μεσολάβηση κερδοσκοπιών.  

        Για όσους δεν μπορούν να το φανταστούν είναι δυνατή και η οικονομία χωρίς χρήμα και πολύ περισσότερο η οικονομία χωρίς τράπεζες. Γιατί δηλαδή πάνω σε ένα μέσο (χρήμα) που ανήκει σε όλους να υφίσταται η μεσολάβηση κερδοσκόπων και να μην αποτελεί αυτό ένα μέσο που ανήκει και διανέμεται μέσα από δημόσιους πραγματικά δημοκρατικά λειτουργούντες μηχανισμούς;

Ακόμα και σε ένα καπιταλιστικό περιβάλλον, η απουσία τόκων θα εκτόξευε την «ανταγωνιστικότητα» της ελληνικής οικονομίας.

        Όμως το κυρίαρχο και τελικό ζητούμενο δεν είναι η διαιώνιση του φαύλου συστήματος. Καθώς το χρήμα αντιπροσωπεύει στην πραγματικότητα ανθρωποώρες, δηλαδή ανθρώπινη ζωή, δεν είναι δυνατόν να κινούμαστε σε αυτές τις σφαίρες και λογικές. Το χρήμα δεν είναι αγαθό προς ανάλωση, αλλά μια απλή αντιστοιχία που μπορεί να καταστεί άχρηστη, εάν η οικονομία των αγαθών, η οικονομία των βιοτικών αναγκών κυριαρχήσει. Σκεφτείτε μόνο πόσα εκατομμύρια άνθρωποι αναλώνονται σε όλο τον πλανήτη γύρω από το χρήμα και θα λάβετε ως αντίληψη και γνώση ένα ακόμα κομμάτι της ζοφερής απάνθρωπης πραγματικότητας του καπιταλισμού. Φανταστείτε πως θα ήταν η ζωή όλων, εάν αυτοί οι άνθρωποι αξιοποιούνταν παραγωγικά στις κοινωνίες τους. Το κτίσιμο μιας κοινωνίας των αγαθών, μιας κοινωνίας των αναγκών των ίσων ανθρώπων είναι η μοναδική πραγματική λύση.

        Τα αδιέξοδα που προκάλεσε και προκαλεί στην ελληνική κοινωνία ο τραπεζικός τομέας και η πολιτική των κυβερνήσεων που οδηγεί στο ολοκληρωτικό ξεπούλημα της χώρας και των ανθρώπων της ξεπερνιούνται μόνο με ευρηματικές λύσεις, που θα δημιουργούν ένα πεδίο κοινωνικής οικονομίας. Είναι το μοναδικό στάδιο για να υπάρξει μέλλον.

        Εάν δεν το καταλάβατε, η πρώτη πρόταση και διέξοδος για το άμεσο παρόν είναι η δημιουργία ειδικών χρηματοδοτικών ταμείων, πλήρως κοινωνικοποιημένων, τα οποία θα υποκαταστήσουν τις τράπεζες. Τα υπόλοιπα και τα μετέπειτα είναι κομμάτι της συλλογικής κοινωνικής πορείας της χώρας σε μία πορεία αυτάρκειας αγαθών για όλους.

 

 

Δημήτρης Καραμήτσας

http://dialogos-koinonia.forumotion.com/forum.htm

 

 

 

Ιουνίου 3, 2010

ΜΟΝΟ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΕΣ ΛΥΣΕΙΣ ΘΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΝ ΤΗΝ ΦΑΥΛΟΤΗΤΑ & ΤΗΝ ΣΑΠΙΛΑ

ΜΟΝΟ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΕΣ ΛΥΣΕΙΣ ΘΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΝ ΤΗΝ ΦΑΥΛΟΤΗΤΑ & ΤΗΝ ΣΑΠΙΛΑ

  Οδεύουμε ολοταχώς προς την «πτώχευση», είτε αυτή εκφραστεί με δήλωση στάσης – αδυναμίας πληρωμών, είτε με αίτημα αναδιάρθρωσης του χρέους, είτε με αίτημα επαναπροσδιορισμού και μείωσής του.

Οδεύουμε ολοταχώς στην εγκατάλειψη του Ευρώ και στην επανέκδοση ελληνικού νομίσματος.

Η Ευρωπαϊκή Ενωση (γερμανιστί Reich – «ραϊχ»), αυτός ο κίβδηλος θεσμός, εκφράστηκε ανοικτά δια της ηγεμόνος γερμανίδας καγκελαρίου : « όποιος δεν μπορεί ας πτωχεύσει …». Αυτό είναι και το πραγματικό περιεχόμενο της Ε.Ε., η ουσία της : δεν υπάρχει καμία αλληλεγγύη, καθώς δημιουργήθηκε και λειτουργεί ως μηχανισμός παραγωγής κερδών για τα ισχυρά κράτη και τους εκεί δραστηριοποιούμενους επιχειρηματίες. Ουσιαστικά τα ίδια τα ισχυρά κράτη και οι λαοί τους είναι υποχείρια αυτών των διεθνών επιχειρηματιών. Οι ανά τον κόσμο υποθέσεις «διαφθοράς» κυβερνήσεων, οι οποίες έρχονται από καιρόν εις καιρού στο φως, αποδεικνύουν και για τους πλέον δύσπιστους την κατάντια του πλανήτη που βρίσκεται έρμαιος στα χέρια μιας οικονομικής ολιγαρχίας. Αρκούν ελάχιστες αποκαλύψεις για να καταδειχθεί ότι οι «έντιμοι» πολιτικοί, είναι τελικά πιόνια του ίδιου συστήματος εξουσίας και πολύπλευρης κλοπής των λαών του πλανήτη. Η συνολική καταλήστευση των πόρων του πλανήτη από το ίδιο σύστημα και την ίδια ολιγαρχία του πλούτου, εμβαπτισμένη με ονόματα όπως «πρόοδος» και  «ανάπτυξη» δεν έχει μόνο υποθηκεύσει το παρόν των ζώντων σήμερα ανθρώπων, αλλά και αυτών που θα έλθουν (αν έλθουν) στο μέλλον.

Στην Ελλάδα του χρέους, της φτώχειας και της διαφθοράς, στην Ελλάδα της γενικευμένης σήψης τα πράγματα ακολουθούν ακραίες καταστροφικές οδούς.

Στην πραγματικότητα κανείς στην χώρα αυτή δεν πιστεύει ότι οι παιδικές πολιτικές επιλογές του υπουργού οικονομικών – που αμφιβάλλω εάν έχει εργαστεί πουθενά στην ζωή του ώστε να είναι μέτοχος της κοινωνικής πραγματικότητας μέσα από βιωματικές συνθήκες – μπορούν να δώσουν πραγματικές λύσεις και διεξόδους. Πρόκειται στην καλύτερη περίπτωση για πολιτικές οικονομίστικες, στενής οπτικής και αρνητικής προοπτικής. Πρόκειται για πολιτικές εξυπηρέτησης των δανείων και των δανειστών μέσα από την επίταση της αφαίμαξη των Ελλήνων και με την εξακολούθηση του ίδιου παγιωμένου μοντέλου κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης.

Εχω γράψει επανειλημμένα για την διαφθορά και το κόστος της. Όμως δεν πρέπει να μείνουμε μόνο στην θεώρησή της, αποκομμένης από το σύστημα στο οποίο λειτουργεί και το οποίο εξυπηρετεί. Η συγκεκριμένη διαφθορά είναι εγγενής σε αυτό το σύστημα του καπιταλιστικού νεοφιλελευθερισμού. Υπάρχει παντού, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του καπιταλιστικού πλανήτη και όποιος το αρνείται είτε εθελοτυφλεί είτε ζει μακριά από την πραγματικότητα και την αλήθεια. Η γενίκευση της διαφθοράς δεν αθωώνει βέβαια κανένα, ούτε απαλλάσσει τα θύματά της από το κόστος της, γιατί η διαφθορά έχει συγκεκριμένα θύματα που πληρώνουν πολύπλευρα το κόστος της. Τα θύματα αυτά είναι οι λαοί του πλανήτη, οι απλοί άνθρωποι που δεν μετέχουν εξουσιαστικά στο σύστημα, είναι οι συντριπτικές πλειοψηφίες του πλανήτη που καλούνται να πληρώσουν με την ζωή τους την ίδια το κόστος της διαφθοράς, πέρα από όσα ζοφερά το ίδιο το σύστημα των καπιταλιστών τους προκαλεί. Καθώς η ζωή τους μετριέται σε ώρες εργασίας και οι ώρες εργασίας σε χρήμα, οι απλοί εργαζόμενοι πολίτες είναι τα θύματα και του καπιταλισμού και της διαφθοράς του. Ουσιαστικά ο καπιταλισμός και η διαφθορά του μας στοιχίζουν ένα τεράστιο ποσοτικό και ποιοτικό κομμάτι της ζωής μας. Οπου υπάρχουν θύματα υπάρχουν και θήτες. Το κόστος της διαφθοράς δεν είναι κάτι που χάνεται και εξανεμίζεται, το κόστος της διαφθοράς είναι στην πραγματικότητα ένα μέγεθος χρηματικό, ένα μέγεθος αγώνων και ζωής που μεταβαίνει από τον απλό λαό στο διαφθορείο και στους διεφθαρμένους.

Η συζήτηση και τα φώτα της δημοσιότητας στην χώρα μας έχουν πέσει – ακούσια ή εκούσια ας το κρίνετε μόνοι σας – στους πολιτικούς και στην δική τους διαφθορά. Ως να είναι αυτοί οι μοναδικοί διεφθαρμένοι και οι μοναδικοί αποδέκτες των καρπών της. Όμως δεν είναι οι μόνοι, η διαφθορά έχει έναν άλλο βασικό συντελεστή, ένα πρωταίτιο που ξεχνούν πάγια τα Μ.Μ.Ε. και οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Πρόκειται για τους «επιχειρηματίες», τους «επενδυτές», τα «αφεντικά» εν γένει του φαύλου και απάνθρωπου συστήματος. Αυτοί βρίσκονται σε γενικό και διατεταγμένο απυρόβλητο. Σκεφτείτε ποιος διέφθειρε πολιτικούς και δημοσίους υπαλλήλους, ποιος αποκόμισε την μερίδα του λέοντος από τα σιχαμερά λάφυρα της διαφθοράς, ακόμα και ποιος επέλεξε αυτούς τους πολιτικούς και δημοσίους υπαλλήλους για να τους ενισχύσει και να τους προωθήσει ώστε να διαβρώσουν διεφθαρμένα το σύνολο του συστήματος. Αυτοί, οι «επιχειρηματίες» και οι «επενδυτές» είναι η μήτρα της διαφθοράς, είναι αυτή που την προκαλούν, που την χειρίζονται και αυτοί συνάμα που αποκόμισαν και αποκομίζουν τα βρώμικα κέρδη της.

Πέρα από τις ποινικές ευθύνες, που φρόντισαν να αποκρύψουν και να εκμηδενίσουν με τις διαδικασίες ποινικής παραγραφής, οποιοδήποτε σοβαρό και μη διεφθαρμένο κράτος θα είχε αναζητήσει τους καρπούς της διαφθοράς, τα κλεμμένα χρήματα, ασκώντας εκατοντάδες αγωγές κατά των διεφθαρμένων πολιτικών και επιχειρηματιών και επανεξετάζοντας και αναθεωρώντας συμβάσεις. Επικεντρώνουν στην ποινική ευθύνη για να μας εξοργίσουν και να μας απογοητεύσουν, για να δημιουργήσουν εκτονώσεις για τα άγη και τα άλγη μέσα από την δημιουργία «αποδιοπομπαίων τράγων». Ετσι οι νέοι που θα επιλέξουν για να έλθουν μέσα από την «αυτοκάθαρση» θα φαντάζουν στα μάτια του λαού καθαροί και φερέλπιδες, ενώ θα είναι το ίδιο λεροί και επικίνδυνοι, Αυτά ενώ την ίδια ώρα «ξεχνούν» ακόμα και την αυτονόητη υποχρέωση άσκησης αγωγών για την επιστροφή των κλεμμένων, αυτών που ταξιδεύουν σε διάφορες τράπεζες και θυρίδες ανά τον πλανήτη. Τίποτα δεν εμποδίζει νομικά την κίνηση για την επιστροφή των κλοπιμαίων στον ελληνικό λαό.

Εξελίσσοντας και ολοκληρώνοντας το ειδεχθές έγκλημα του διαφθορείου της ολιγαρχίας του πλούτου, η κυβέρνηση έρχεται να δηλώσει πίστη στο ίδιο αποτυχημένο και διεφθαρμένο σύστημα και μοντέλο και να το ενισχύσει περαιτέρω. Ερχεται να ενισχύσει περαιτέρω τους ίδιους τους διαφθορείς, νομικά, ηθικά, πολιτικά και με χρήματα, κόπους και την ίδια την ζωή του ελληνικού λαού. Χαμηλότερα μεροκάματα και μηνιάτικα, λιγότερα δικαιώματα, μεγαλύτερη εξάρτιση για τα θύματα πολίτες – περισσότερες «ευκαιρίες», κέρδη και ισχύς για τους διαφθορείς «επιχειρηματίες».

Με τους ίδιους στην βάση και φιλοσοφία μηχανισμούς, η χώρα ξεπουλιέται και παραδίδεται στους ημεδαπούς και αλλοδαπούς «επιχειρηματίες» προβάλλοντας το ψευδοϊδεολόγημα της ανάπτυξης.

Ποια «ανάπτυξη» έφεραν αυτοί τόσα χρόνια για να την φέρουν τώρα;

Πως μπορεί ένας ολόκληρος λαός να τυραννιέται από δαύτους και να τους δίνει το δικαίωμα, την πρωτοβουλία να δράσουν, να επιλέξουν αυτοί αν, πότε, τι και με ποιους όρους θα «επενδύσουν»;  

Το μόνο που κομίζουν είναι αποθρασυνόμενη κερδοσκοπία, κλοπές και εξαρτίσεις. Κανένα καπιταλιστικό σύστημα, καμία θεσμική δικλείδα δεν πρόκειται να τους σταματήσει, καθώς όλα αυτά τα γεννήματα και οι κανόνες του καπιταλισμού είναι φτιαγμένα από τους ίδιους και στα μέτρα τους.

Κατέστρεψαν μια ολόκληρη χώρα, καταδίκασαν επί γενιές αυτό τον λαό και τώρα έρχονται να επιλέξουν, να αγοράσουν δωρεάν, να μοιράσουν ξανά τους Ελληνες και το βιός τους σε ένα ακόμα ευρύτερο και ελεύθερο πλιάτσικο.

Οι εγκληματίες αυτοί, όχι μόνο κυκλοφορούν ελεύθεροι και ανενόχλητοι, αλλά και προβάλλονται ως η μοναδική λύση: ενισχυμένοι και θρασείς, ως να μην ήταν αυτοί που κατέκλεψαν και διέφθειραν, ως να μην ήταν αυτοί που φίμωσαν τους άξιους και πριμοδότησαν τους φαύλους και τους μέτριους για να δρουν και να κλέπτουν ελεύθερα και ανενόχλητα.

Η σήψη είναι γενική, είναι παντού και διαπέρασε κάθετα και οριζόντια το σώμα της ελληνικής κοινωνίας. Την επέβαλλαν ως θεσμό ατομικής επιτυχίας, ως τον μοναδικό θεσμό που λειτουργούσε στην Ελλάδα για πολλά – πολλά χρόνια.

Σε λίγο θα έλθουν ακόμα και να διαιρέσουν τον Ελληνικό λαό, να στρέψουν τους υποτακτικούς και τους λακέδες τους κατά των ελευθερόφρονων Ελλήνων. Ένα κομμάτι υποτακτικών, αυτοί της πολιτικής έχουν ξεκινήσει το έργο αυτό εδώ και καιρό και το έργο θα ολοκληρωθεί με νομική βία, με εγκληματικούς πειθαναγκασμούς, ακόμα και με αίμα.

Εάν εξακολουθήσει να υφίσταται όλη αυτή η φαυλοκρατία και η σαπίλα, εάν εξακολουθήσει να υφίσταται και να εξουσιάζει, διακυβεύεται ακόμα και η ύπαρξη αυτής της χώρας.

Η χώρα μας για να συνεχίσει να υπάρχει χρειάζεται μια ολική επαναφορά, την υπέρβαση ενός μηδενισμού κάθε τίτλου και εξουσίας, χρειάζεται ένα πραγματικά νέο ξεκίνημα όπου θα έχει μηδενιστεί κάθε έννοια συστήματος και εξουσίας. Χρειάζεται νέες βάσεις και θεμέλια και όχι αναπαλαιώσεις και ψέματα περί καθάρσεως των σάπιων υλικών του συστήματός της. Το σύστημα που χτίστηκε από την γένεση του νεοελληνικού κράτους ήταν από την βάση σαθρό και σάπιο, από τους ξένους βασιλείς και τους ξενόδουλους πολιτικούς μέχρι τους τσιφλικάδες, τις ελίτ, τους βιομηχάνους και τους «επιχειρηματίες».

Για να ανασάνει αυτή η χώρα, για να ανατείλει ξανά ο ήλιος, για να ξαναδούμε τον άλλο στα μάτια και να χαμογελάσουμε, οφείλουμε μιας και δια παντός να ξεθεμελιώσουμε το σάπιο αυτό σύστημα που έχει καταλάβει την χώρα μας από άκρη σε άκρη και την μετέτρεψε σε βούρκο σιχασιάς.

Πιστεύει άραγε ενδόμυχα κανείς από τους Ελληνες ότι το σύστημα αυτό δεν είναι σάπιο και σαθρό; Πιστεύει κανείς πως μπορούμε να οικοδομήσουμε το παραμικρό πάνω σε αυτή την σαπίλα ;

Ό,τι και να χτίσουμε, όσα και να «επενδύσουμε» πάνω στους θεσμούς αυτής της αθλιότητας θα τα καταπιεί η βρωμιά του βούρκου τους.

Για να ξανανασάνουμε σύντροφοι και αδελφοί Ελληνες, για να χτίσουμε μια πραγματική Ελλάδα και να την αφήσουμε στα παιδιά μας περήφανοι για όσα πράξαμε, οφείλουμε να δεθούμε χέρι – χέρι για να γκρεμίσουμε το ετοιμόρροπο οικοδόμημα. Να αρχίσουμε να χτίζουμε την δική μας Ελλάδα, την Ελλάδα του ήλιου, της βαθειάς καθαρής ανάσας, την Ελλάδα της φιλικής ματιάς, την Ελλάδα της ελευθερίας.

Χρειαζόμαστε μια ειρηνική επανάσταση, μια επανάσταση συντριπτικής ομοθυμίας για να τελειώσουμε ολοκληρωτικά με το φαύλο σύστημα και να χτίσουμε την Ελλάδα της ισότητας, την Ελλάδα των ίσων ευκαιριών, των ίσων ανθρώπων, την Ελλάδα που νοιάζεται για τον πόνο του άλλου, την Ελλάδα που δημιουργεί για όλους τους Ελληνες.

Η φιλοσοφία, ο τρόπος, οι αρχές, οι πρακτικές υπάρχουν, στην πραγματικότητα όλα αυτά είναι μέσα μας: γνωρίζουμε τι πρέπει να κάνουμε, γνωρίζουμε τι λείπει και τι φταίει.

Μέσα σε μισή ώρα μπορώ να σας κάνω να το συνειδητοποιήσετε.

Στην πραγματικότητα η οργάνωση της νέας Ελλάδας είναι απότοκο της ίδιου του ανθρώπου και της φύσης. Είναι η Ελλάδα των ίσων ελεύθερων ανθρώπων.

Το πως θα ζήσουμε μια πραγματική ζωή, το πώς θα την χαρούμε πραγματικά, ως άνθρωποι και όχι ως αμίλητα γκρίζα γρανάζια ενός συστήματος που μας αναλώνει και μας μαστιγώνει με φόβους, ανησυχίες, κινδύνους και στενοχώριες, με ζόφους, βαρυγκώμιες, προβλήματα και κακοκεφιά, σας το έχω γράψει και αναλύσει.

Μένει απλά μια μαγιά ανθρώπων να το πάρει απόφαση και να αρχίσει να προετοιμάζει το κοινό μέλλον, το μόνο μέλλον αυτής της χώρας. Ας μην αφήσουμε την σεμνότητά μας να μας κάνει διστακτικούς, τώρα είναι η κρίσιμη ώρα, τώρα τα μεταβάλλουν όλα με την βία και τώρα ή ποτέ είναι η ώρα της δράσης μας. 

Δημήτρης Καραμήτσας

Μαΐου 13, 2010

ΕΠΙΔΟΤΗΣΕΙΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΩΝ:Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ & ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΟΥΣΙΑΣ

ΕΠΙΔΟΤΗΣΕΙΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΩΝ:

Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ και ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΟΥΣΙΑΣ

 Το ζήτημα των επιδοτήσεων επενδύσεων αποτελεί ένα ακόμα μαύρο σημείο της ελληνικής πραγματικότητας, του αυτοαποκαλούμενου «πολιτικού κόσμου» και της δημόσιας διοίκησης. Αποτελεί όμως επίσης ένα ακόμα μελανό και σκανδαλώδες σημείο της πολιτικής του κρατικοδίαιτου καπιταλισμού.

 Α. Τι είναι οι επιδοτήσεις επενδύσεων και πώς λειτουργούν: 

 Οι επιδοτήσεις επενδύσεων είναι οι δωρεάν οικονομικές ενισχύσεις που δίδονται από το κράτος και τους αντίστοιχους φορείς σε ιδιώτες, προκειμένου αυτοί να ενισχυθούν στην προσπάθειά τους για την δημιουργία επιλέξιμων «επενδύσεων».

Οι διαπιστώσεις είναι αυτόθροες : Οι επιδοτήσεις επενδύσεων αποτελούν χρήματα όλου του ελληνικού λαού, όλων των φορολογούμενων πολιτών που δίδονται εντελώς δωρεάν σε κάποιους.

Απαντες οι Ελληνες γνωρίζουν (τουλάχιστον όσοι έχουν επαφή με το ζήτημα) το όργιο διαφθοράς και διασπάθισης δημοσίου χρήματος που λαμβάνει επί δεκαετίες χώρα στο θέμα των επιδοτήσεων επενδύσεων. Η διαφθορά είναι ενεργή σε όλα τα στάδια της επιδότησης. Από το ποια δράση και ποίου θα επιλεχθεί μέχρι την εκταμίευση. Επειδή πρόκειται για τεράστια ποσά και για δημόσιο χρήμα, δηλ. χρήμα όλων μας, το ζήτημα μας αφορά πραγματικά και ουσιαστικά. Απέραντο και βδελυρό το όργιο και όσα έχουν αναφερθεί καλύπτουν το σύνολο του φάσματος μιας «επένδυσης».

–          Κατά την επιλογή της επιδοτούμενης επένδυσης: επιλογή (ακόμα και συγκρότηση του κύκλου των επιλέξιμων προτάσεων) με βάση την ισχύ του επενδυτή, τις κομματικές φιλίες και το λάδωμα των αρμοδίων.

–          Κατά την υλοποίηση και τον έλεγχό της : υπερτιμολογήσεις κατά την υλοποίηση της «επένδυσης» και λάδωμα των ελεγκτών για τις εγκρίσεις, ώστε αυτή να την χρεωθεί ο «επιδοτών» ελληνικός λαός στο σύνολό της.

–          Κατά την εκταμίευση: καθυστερήσεις  εκταμίευσης και επιλογές και πάλι με βάση την ισχύ του επενδυτή, τις κομματικές φιλίες και το λάδωμα των αρμοδίων.

Αυτά είναι τα βασικά χαρακτηριστικά καθώς το όργιο της διαφθοράς έχει δεκάδες επιμέρους εκφάνσεις και δράσεις, οι οποίες όλες στρέφονται ενάντια στον ελληνικό λαό και τα συμφέροντά του και αποτελούν πραγματικές κλοπές του δημοσίου χρήματος.

Στατιστικά, λίγα χρόνια μετά την εκταμίευση της επιδότησης, οι μισές περίπου επιδοτηθείσες «επενδύσεις» κλείνουν ή λειτουργούν εικονικά (λόγω των ορισμών του νόμου) ή, τέλος, μεταναστεύουν. Τα χρήματα του ελληνικού λαού ενθυλακώνονται στις τσέπες του κυκλώματος των επιδοτήσεων, οι οποίοι κυριολεκτικά «πίνουν στην υγειά του κορόιδου (ελληνικού λαού)».  

 

Β. Η πολιτική θεώρηση των επιδοτήσεων επενδύσεων

 Αφήνω έξω από την κριτική όλα τα «υποτίθεται» του συστήματος και στοχεύω στο κέντρο και στην ουσία. Οι επιδοτήσεις επενδύσεων λειτουργούν στο καπιταλιστικό σύστημα ως ενίσχυση κάποιων προσώπων με χρήματα του κοινού ταμείου μιας κοινωνίας και ενός κράτους, ώστε αυτοί να καταστούν προνομιακά ισχυροί. Οι επιδοτήσεις επενδύσεων αποτελούν αναδιανομή του εισοδήματος εις βάρος των πολλών και υπέρ λίγων και μια από τις βασικές εκφάνσεις του λεγόμενου «κρατικοδίαιτου καπιταλισμού».

Αδιαφανείς, αντιδημοκρατικές, βρώμικες και ζημιογόνες είναι οι επιδοτήσεις επενδύσεων, όπως λειτουργούν στο καπιταλιστικό σύστημα και ακόμα πιο λερές και βδελυρές είναι στην Ελλάδα.

 

Γ. Πολιτική πρόταση: Να επιδοτηθεί με συγκεκριμένους όρους ισότητας το σύνολο των Ελλήνων για να φτάσουμε σε μία πραγματική κοινωνική οικονομία. 

 Οι επιδοτήσεις επενδύσεων ως έχουν, πέρα από τα εσωτερικά και λειτουργικά τους ελαττώματα, αποτελούν και ένα μέσο συντήρησης και αύξησης των αντιθέσεων ισχύος μεταξύ των πολλών αδύναμων και των λίγων ισχυρών της οικονομίας και της κοινωνίας.

Είναι σαφές ότι τις δομές και τις υποδομές να προχωρήσουν σε «επενδύσεις» και σε αντίστοιχες επιδοτήσεις έχουν μόνο οι ισχυροί του χρήματος.

Καθώς η δημόσια διοίκηση στην Ελλάδα, από τον καιρό του Οθωνα μέχρι σήμερα, λειτουργεί μόνο κατασταλτικά και ελεγκτικά, είναι σαφές ότι την δυνατότητα σοβαρών μελετών και προτάσεων (πέραν των λοιπών δυνατοτήτων της παράνομης παθογένειας που προαναφέρθηκαν) την έχουν μόνο οι ισχυροί του χρήματος και τα εταιρικά τους μορφώματα. Είναι πρακτικά αδύνατο να φθάσουν στην μελέτη και την λήψη επιδοτήσεων για σοβαρές επενδύσεις άλλοι Ελληνες πολίτες. Παραβιάζεται συνεπώς στην ουσία της και η συνταγματική αρχή της ισότητας και μην ξεχνάμε ότι οι επιδοτήσεις αποτελούν χρήματα όλων των πολιτών.  

Μια ριζική αλλαγή, μια ριζοσπαστική αναθεώρηση της πολιτικής των επιδοτήσεων μπορεί να επιφέρει μια πραγματική παραγωγική και κοινωνική επανάσταση στην χώρα, να εγκαθιδρύσει όρους ισότητας μεταξύ των πολιτών, να καταπολεμήσει την ανεργία, να συνθέσει μια πραγματική κοινωνική οικονομία, να μειώσει τις αντιθέσεις, ακόμα και να προχωρήσει στην αναθεώρηση του ρόλου και του χαρακτήρα της δημόσιας διοίκησης στην χώρα.

Η πρόταση είναι απλή, καθώς κινείται στην βάση της αρχής της ισότητας και σέβεται τον άνθρωπο και την προέλευση των χρημάτων από το κοινό, δημόσιο ταμείο:

α.        Οι επιδοτήσεις πρέπει να υπολογίζονται και να δίνονται σε ατομική βάση, δηλ. σύμφωνα με τον αριθμό των μετεχόντων ενεργά και ισότιμα σε μία επένδυση (αρχή της ισότητας). Προσδιοριστικό δηλ. του ύψους της  επιδότησης οφείλει να είναι το ατομικό στοιχείο, π.χ. 10.000 Ευρώ ανά ενεργά συμμέτοχο στην πρόταση.    

β.         Τα πρόσωπα που θα εργαστούν κατά κύριο επάγγελμα και απασχόληση στην προτεινόμενη επένδυση λαμβάνουν πολλαπλάσια προσωπική επιδότηση. 

γ.         Κανείς δεν μπορεί να λάβει επιδότηση πάνω από μία φορά. 2η επιδότηση επιτρέπεται μόνο για ειδικούς λόγους και μόνο με απόφαση της αρμόδιας τοπικής ανεξάρτητης αρχής (ή του τοπικού Ο.Τ.Α.) που συγκεκντρώνει τα 2/3 των μελών του οικείου συμβουλίου.

Αυτοί είναι οι βασικοί άξονες μιας δίκαιης, δημοκρατικής και ουσιαστικής λύσης που θέτει την κοινωνία σε κίνηση, ενισχύει ουσιαστικά την πρωτοβουλία των ανθρώπων και την παραγωγικότητα και οδηγεί στην συλλογική και ατομική κοινωνική χειραφέτηση. Τα οφέλη για το σύνολο της κοινωνίας θα είναι πολλά και ουσιαστικά και με χιλιάδες θετικές εκφάνσεις.

Τα ανωτέρω συνδυασμένα με ένα νομικό πλαίσιο αυτοδιαχείρισης και τον άμεσο δημοκρατικό κοινωνικό έλεγχο – συνδρομή μπορούν να οδηγήσουν σε ελάχιστο χρόνο σε θεαματικά θετικά αποτελέσματα για την ελληνική κοινωνία και τους Ελληνες.

Παραμένει το ζήτημα των μελετών, που δημιουργεί απαγορευτικούς όρους και συνθήκες για τους πολλούς. Εδώ τίθεται σαφές το θέμα της δημόσιας διοίκησης και του ρόλου της. 

Για να προβούμε επιτέλους στην ουσιαστικά αλλαγή του χαρακτήρα, του ρόλου και της κατεύθυνσης της δημόσιας διοίκησης,οι το δημόσιο και οι υπηρεσίες του οφείλουν :

– Να προ-χωροθετήσουν τον τόπο στον οποίο επιτρέπονται  επενδύσεις (ανάλογα με το είδος.)

– Να εκπονήσουν σχέδια και μελέτες για την εγκατάσταση, οργάνωση και λειτουργία κάθε είδους επένδυσης.

– Να εκπονήσουν παράλληλα με τις μελέτες και αντίστοιχα κοστολόγια υλικών και υπηρεσιών για κάθε επένδυση.

– Να λειτουργούν συμβουλευτικά σε κάθε πρόταση, προτείνοντας πάντα τυχόν τροποποιήσεις.

 

Τέλος, για την ουσιαστική εμπέδωση της δημοκρατίας και την επιτυχία κάθε εγχειρήματος αναγκαία είναι και η κοινωνική συμμετοχή και πρόταση στα ανωτέρω. Μέσα λοιπόν από ευρύτερες δημοκρατικά εκλεγμένες ανεξάρτητες αρχές θα μπορεί να υπάρχει όχι μόνο ο δημόσιος ανοικτός έλεγχος όλων των ανωτέρω πράξεων και προτάσεων (εννοώ βεβαίως και του δημοσίου), αλλά ακόμα και η παραγωγική πρόταση επενδύσεων ως έκφραση των κοινωνικών και παραγωγικών αναγκών σε κάθε περιοχή και η ουσιαστική εγκριτική λειτουργία των προτάσεων, ως και η γενικότερη κίνηση και αρμοδιότητα επί του θέματος.

Είναι σαφές ότι οι ρεμούλες και οι διασπαθίσεις του δημοσίου χρήματος όλων μας πρέπει να σταματήσουν. Οι αισχρές και ζημιογόνες πολιτικές που ακολουθήθηκαν πρέπει οριστικά να σταματήσουν.  

            Με απλές, αλλά ουσιαστικές και δίκαιες ριζοσπαστικές αποφάσεις και λειτουργία των θεσμών σύμφωνα με τις θεμελιώδεις αρχές του Συντάγματος μπορούμε να προχωρήσουμε στο μέλλον, σε ένα μέλλον που θα ανήκει σε όλους.

Διαφορετικά καμία επιδότηση να μην δοθεί και σε κανένα και ας χρησιμοποιηθούν τα δισεκατομμύρια της διαφθοράς και της ανισότητας υπέρ της παιδείας και της υγείας του ελληνικού λαού, άλλωστε το θέμα αφορά χρήματα από το υστέρημα του ίδιου του ελληνικού λαού … . 

Η συζήτηση για το θέμα στο http://dialogos-koinonia.forumotion.com/forum.htm

 

Με φιλικούς χαιρετισμούς

Δημήτρης Καραμήτσας

Μαΐου 4, 2010

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΟΣΤΙΖΕΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΚΑΙ 2 ΤΡΙΣ ΕΥΡΩ

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΟΣΤΙΖΕΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΚΑΙ 2 ΤΡΙΣ ΕΥΡΩ.

Είναι δεδομένο ότι ο καπιταλισμός, όπως και κάθε κοινωνικό σύστημα, έχει ως σκοπό την διατήρηση και την αναπαραγωγή του. Είναι επίσης δεδομένο ότι ο καπιταλισμός στηρίζεται στην αξιακή εκμετάλλευση ανθρώπων και πραγμάτων και ακολουθεί την αυτή τακτική των προηγουμένων συστημάτων κοινωνικής οργάνωσης (των οποίων αποτελεί απλή εξέλιξη και όχι επαναστατική ανατροπή). Αντιμετωπίζει δηλ. τους ανθρώπους ως αναλώσιμα υλικά για την επίτευξη των σκοπών του, αντί για ελεύθερους και ίσους ανθρώπους.

Η διατήρηση και η αναπαραγωγή του καπιταλισμού γίνεται μέσα από τους ανασχηματισμούς και μετασχηματισμούς του. Τα δομικά στοιχεία του καπιταλισμού το επιτρέπουν, καθώς ο καπιταλισμός είναι σύστημα εκμετάλλευσης των ανθρωπίνων βιοτικών αναγκών. Οι ανθρώπινες βιοτικές ανάγκες πάντοτε υπάρχουν και θα υπάρχουν και ο καπιταλιστής ενδιαφέρεται μόνο για την αξιακή εκμετάλλευσή τους και όχι για τον άνθρωπο και την ανθρωπότητα. Ο άνθρωπος και η ανθρωπότητα είναι για τον καπιταλισμό ένας  συντελεστής του οικοδομήματος του κέρδους, ένας στατιστικός δείκτης και ένα χρησιμοποιούμενο μέσο και υποχείριο και είναι χαρακτηριστική η απάνθρωπη αδιαφορία των καπιταλιστών για τους ανθρώπους, όταν αυτοί τίθενται στην ζυγαριά με τα κέρδη.

Όταν ακούτε ένα καπιταλιστή να ενδιαφέρεται για τους ανθρώπους, για την φύση, για την ποιότητα ζωής είναι σαφές ότι αυτό δεν το πράττει απλά και ανθρώπινα, αλλά ότι πάντα πίσω από την σκέψη του βρίσκεται ένας ρεφορμισμός του καπιταλισμού που αποσκοπεί στα κέρδη.

Τα ίδια πράγματα συμβαίνουν και στην χώρα μας και το πρώτο πράγμα που θα έπρεπε να έχουμε εννοήσει, είναι ότι στην χώρα μας, από τον καιρό του Οθωνα μέχρι σήμερα εφαρμόζουμε το αυτό σύστημα: τον καπιταλισμό. Για μία σειρά από λόγους που ανάγονται στην φύση του καπιταλισμού και την κουλτούρα του Ελληνα, όσα βιώνουμε σήμερα είναι αποτελέσματα του καπιταλισμού: της δομικής συστατικής αδιαφορίας του για τους ανθρώπους ως οντότητες, για τις κοινωνίες τους και την λειτουργία τους. Ο καπιταλισμός ενδιαφέρεται ως σύστημα μόνο για ισχύ και ατομικά κέρδη. 

Ακόμα και εάν δεν μας ταιριάζει ως λαό και κουλτούρα κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι ο καπιταλισμός είναι η αιτία των δεινών της χώρας και των Ελλήνων. Εάν λοιπόν ψάχνουμε να βρούμε διεξόδους και λύσεις θα είναι μάταιο, καταστροφικό και εν τέλει βλακώδες να τις αναζητούμε μέσα στον καπιταλισμό και την λειτουργία του.

Είναι πλέον αποδεδειγμένο ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ όχι μόνο δεν θίγει, αλλά και ενισχύει την λειτουργία του καπιταλισμού στην χώρα με τις επιλογές της και ουσιαστικά ενισχύει τον μετασχηματισμό του σε ένα ακόμα πιο ακραίο σύστημα εκμετάλλευσης. Αισθάνομαι εγώ και εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνες πραγματικά εξαπατημένοι από την κυβέρνηση Παπανδρέου, που μιλούσε για αναδιανομή του πλούτου και συστημική αλλαγή και ήλθε να μετασχηματίσει την στυγνότητα του καπιταλισμού σε ένα ακόμα πιο ζοφερό, άγριο και καταπιεστικό καπιταλιστικό σύστημα/οικοδόμημα. Είναι επίσης μαθηματικά βέβαιο ότι η κυβέρνηση αυτή θα στραφεί προς τους ίδιους ανθρώπους και συμφέροντα και θα τους ενισχύσει από το υστέρημα που εκβιαστικά και τρομοκρατικά στερεί από τους Ελληνες, προκειμένου να «ανασυγκροτήσουν» την χώρα. Όμως η Ελλάδα και κάθε χώρα σε κάθε χρονική και ιστορική περίοδο είναι οι άνθρωποι που ζουν σε αυτή. Εάν δεν υπήρχαν οι άνθρωποι να τον δημιουργήσουν δεν θα υπήρχε ο Παρθενώνας, ούτε κανένας πολιτισμός, ούτε καμία χώρα, κανένα κράτος. Στους ανθρώπους αυτούς λοιπόν, στους Ελληνες και στις Ελληνίδες, η κυβέρνηση επιβάλλει εξουσιαστικά, να γίνουν ακόμα πιο πολύ υποζύγια, να εξανδραποδιστούν περαιτέρω, όχι βεβαίως για το «καλό της χώρας», αφού οι ίδιοι οι Ελληνες και οι Ελληνίδες είναι η χώρα τους, αλλά για το «καλό των καπιταλιστών», «επενδυτών» και «επιχειρηματιών».

Αυτά περικλείουν ως περιεχόμενο και σηματοδοτούν τα ιδεολογήματα περί «ανάπτυξης» , «ανταγωνιστικότητας», «προόδου»  και «ελεύθερης αγοράς» που μηρυκάζουν διαρκώς σε όλη την κοινωνία οι καπιταλιστές και τα κυβερνητικά και μη παπαγαλάκια τους. Όλες οι ανωτέρω έννοιες συνοδεύονται εννοιολογικά και ακολουθούνται από την έννοια «καπιταλισμός». Όταν δηλ. μιλάνε για «ανάπτυξη» εννοούν καπιταλιστική ανάπτυξη, καπιταλιστική «πρόοδο» κ.ο.κ. .

Εάν λοιπόν σκεφτούμε ότι και πάλι μέσο των πολιτικών αυτών είναι ο άνθρωπος, ο άνθρωπος υποζύγιο, ανδράποδο και υποχείριο, είναι εύκολο να αντιληφθούμε ότι όλες αυτές οι έννοιες στρέφονται εναντίον μας και για αυτό τον λόγο στρέφονται εναντίον του λαού αυτής της χώρας και οι αντίστοιχες κυβερνητικές πολιτικές, που τις προβάλλουν ως μονόδρομο και ως εθνική ανάγκη.

Ούτε μονόδρομος είναι βέβαια, ούτε εθνική ανάγκη, είναι μόνο καπιταλιστικός μονόδρομος και καπιταλιστική ανάγκη, ανάγκη διατήρησης και επέκτασης του καπιταλισμού, ανάγκη δική τους και όχι του ελληνικού λαού. Πρόκειται αποκλειστικά για καπιταλιστική ανάγκη και καπιταλιστικό μονόδρομο και όχι για ανθρώπινη ανάγκη ή κοινωνικό μονόδρομο. Αυτό εννοούν, απλά δεν το λένε. Υπάρχουν λύσεις, εύκολες, απλές και απτές, που μπορούν να εξασφαλίσουν στους Ελληνες και την παραγωγική αυτάρκεια της κοινωνικής οικονομίας και την ισότητα και την πραγματική πρόοδο, προκοπή και ανάπτυξη και να απελευθερώσουν την χώρα από τα δουλικά δεσμά.

Απλά αυτοί οι πολιτικοί είναι υπηρέτες και συντελεστές ενός συστήματος εκμετάλλευσης που θεωρεί τους ανθρώπους αντικείμενα εκμετάλλευσης και τους κατατάσσει στην ίδια κατηγορία (αν όχι σε κατώτερη) με τα υποζύγια και τις μηχανές.    

ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ

Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα ειδεχθέστατο έγκλημα, ένα έγκλημα κατά των Ελλήνων, ένα έγκλημα κατά των ανθρώπων. Ένα έγκλημα που τελέστηκε με σειρά πράξεων και σε βάθος χρόνου κατά του Ελληνικού λαού. Μια σειρά καπιταλιστικών κακουργημάτων που τέλεσαν οι καπιταλιστές (ημεδαποί και αλλοδαποί) και οι πολιτικοί υφιστάμενοί τους. Με βάση τα δικά τους στατιστικά στοιχεία και την ανάλυση της πραγματικότητας, οι καπιταλιστές έχουν κλέψει από τους Ελληνες πάνω από 2 τρις Ευρώ. Μας έχουν κλέψει την ζωή και το μέλλον μας.

Ας δούμε μερικούς από τους κύριους συντελεστές των ακαταδίωκτων συστημικών κακουργημάτων της τελευταίας εικοσαετίας:

 

α.         Δημόσια έργα και προμήθειες :

–           Θεσμοθετημένη «μίζα» υπέρ κεντρικής πολιτικής σκηνής ύψους 6-7% επί των προϋπολογισμών των μεγάλων έργων και προμηθειών. Αντίστοιχο συνολικό κόστος για τους Ο.Τ.Α. και τις Δ.Ε.Κ.Ο.

–           Μίζα ανώτερου υπαλληλικού προσωπικού μέσου ύψους 5% .

–           Αισχροκερδείς υπερχρεώσεις υλικών, «μελετών» και υπηρεσιών, πιστοποιήσεις για έργα, υλικά και εργασίες που δεν υπήρχαν.

Αποτέλεσμα : κόστος για τον ελληνικό λαό μέσω του προϋπολογισμού σε έργα και προμήθειες τριπλάσιο από χώρες όπως οι Η.Π.Α. , η Μ. Βρετανία, η Γερμανία.

Εκτιμούμενο σύνολο θεσμικώς καλυμμένης και ακαταδίωκτης κλοπής την τελευταία εικοσαετία με βάση τους προϋπολογισμούς κατ’ ελάχιστο 300 δις Ευρώ.

 

β.    Ιδιωτικά έργα και ιδιωτικές προμήθειες και αγορές

Αισχροκερδείς υπερχρεώσεις παντού: στις κατασκευές, στα σουπερμάρκετ, στις υπηρεσίες, στα καύσιμα, σε όλο το φάσμα της ζωής και της οικονομίας.

Μόνο στα καύσιμα με την λεγόμενη απελευθέρωση (έτσι κ. Ανδριανόπουλε …) έχει επέλθει αδικαιολόγητη αισχροκερδής ζημία στον ελληνικό λαό, συντηρητικά υπολογιζόμενη κατά την τελευταία εικοσαετία στο ποσό των 75 δις Ευρώ με βάση την ετήσια κατανάλωση.       

            Οι χώρες που αποκαλούνται PIIGS (Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ιταλία, Ελλάδα, Ισπανία) δεν είναι τυχαίο ότι είναι οι ίδιες που έχουν τις υψηλότερες πανευρωπαϊκά τιμές στα ράφια του σουπερμάρκετ. Ισως και αυτή να είναι μία από τις βασικές αιτίες της καπιταλιστικής τους καχεξίας, αισχροκέρδεια που παγίως έχουν οι πολυεθνικές και εξαγωγή των ποσών εκτός της χώρας. Με τις συντηρητικότερες των εκτιμήσεων και με βάση τα ετήσια έξοδα των νοικοκυριών για τέτοια προϊόντα το κόστος της αισχροκέρδειας ανέρχεται σε ποσό ανώτερω των 100δις Ευρώ. Εάν υπολογίσουμε και την εσωτερική αισχροκέρδεια το σύνολο ξεπερνά τα 200 δις Ευρώ.

            Στην οικοδομή η αισχροκέρδεια είναι ένα πάγιο φαινόμενο που υπερδιπλασιάζει το κόστος κατασκευής. Μόνο στον τομέα αυτό το κόστος της εικοσαετούς αισχροκέρδειας στην χώρα μας προσεγγίζει τα 40 δις Ευρώ.

γ.         Τράπεζες 

            Το αισχροκερδώς πωλούμενο χρήμα, υπό την ψευδο-αιτιολογία της επισφάλειας, (το ακριβό χρήμα προκαλεί την επισφάλεια λόγο της καχεξίας που επιβάλλει) έχουν προκαλέσει επιβάρυνση υπολογιζόμενης τάξεως 700 δις στην ελληνική οικονομία.

 

δ.         Χρηματιστήριο

            Οι ζημιές από τα χρηματιστηριακά παιχνίδια και τις χρεοκοπίες εισηγμένων ακρίτως επιχειρήσεων είναι ανυπολόγιστες. Οι συντηρητικότερες των βάσιμων εκτιμήσεων κάνουν λόγο για ζημία άνω των 250 δις Ευρώ.

ε.         Κονδύλια Ε.Ο.Κ. & Ε.Ε.

            Το αντίτιμο της εθνικής υποτέλειας, της εκμετάλλευσης και των παραγωγικών ελλειμμάτων σκορπίστηκε στους πέντε ανέμους. Πάνω από 50% των ευρωπαϊκών κονδυλίων και τουλάχιστον ποσό 50δις Ευρώ διανεμήθηκε μεταξύ πολιτικών και «επιχειρηματιών» και ενθυλακώθηκε από αυτούς με επιχορηγήσεις με προγράμματα «επιμόρφωσης» που γίνονταν στα χαρτιά και μία σειρά εικονικών και άχρηστων «μελετών» και «ερευνών».

            Δεν θα υπεισέλθω σε άλλους τομείς της «οικονομίας του καπιταλισμού» και της αισχροκέρδειας. Με τις συντηρητικότερες των εκτιμήσεων το κόστος του καπιταλισμού για τους Ελληνες πολίτες προσεγγίζει την τελευταία εικοσαετία τα 2 τρις Ευρώ. Από το ποσό αυτό τουλάχιστον το ½ βρίσκεται εκτός της χώρας. Βαρύς ο φόρος της υποτέλειας, βαρύ το τίμημα του «καπιταλισμού» … .

            Το ζήτημα βεβαίως δεν αφορά τα χρήματα, που στην καλύτερη περίπτωση είναι άχρηστα χαρτιά, αλλά το κόστος στην ζωή των Ελλήνων και την ζοφερή πραγματικότητα που βιώνουν και θα βιώσουν.

Οι Ελληνες «πολιτικοί», αυτοί οι κατά πλειοψηφία τυχοδιώκτες, υπηρέτες, οι κατά πλειοψηφία εθνικοί μειοδότες και μετριότητες, όφειλαν να έχουν εμποδίσει την λεηλασία της χώρας και να έχουν σκεφτεί (εάν μπορούν) και προτείνει ουσιαστικές λύσεις για μία πορεία πραγματικής προκοπής, πραγματικής ζωής του λαού, της κοινωνίας και της χώρας. Μόνο το κόστος της ανεξέλεγκτης καπιταλιστικής αισχροκέρδειας για τον ελληνικό λαό (την οποία όφειλαν να ελέγξουν με απλούστατες αυτονόητες ρυθμίσεις) είναι τεράστιο και δυσβάστακτο.  Ολοι οι φανφαρόνοι της πολιτικής, αυτοί που επαίρονται πως αποτελούν τον «πολιτικό κόσμο» της χώρας, θα πρέπει στην καλύτερη για αυτούς περίπτωση να επιστρέψουν στις οικίες τους. Δεν χρειαζόμαστε άλλο τις άθλιες «υπηρεσίες» τους.

Μαζί μπορούμε να οικοδομήσουμε μια πραγματική δημοκρατία, μαζί μπορούμε να προχωρήσουμε στην πραγματική αυτάρκεια, στην κοινωνία της ισότητας, στην κοινωνία των ανθρώπων και όχι των καπιταλιστών. Οφείλουμε να το πράξουμε για τους εαυτούς μας και τις γενιές που έρχονται.

Οι επόμενες κινήσεις των υπηρετών των καπιταλιστών θα είναι να επιβάλλουν στον λαό την χρηματοδότηση των καπιταλιστών με σκοπό την «ανάπτυξη» και το ξεπούλημα της περιουσίας του ελληνικού λαού. Θα είναι η ολοκλήρωση ενός ακόμα μετασχηματισμού του συστήματος. Ο άμεσος στόχος θα πρέπει να είναι να τους εμποδίσουμε. Ο άμεσος στόχος θα πρέπει να είναι το χτίσιμο της πραγματικής κοινωνικής οικονομίας των ίσων ανθρώπων, της αυτάρκειας της χώρας, της εθνικής, κοινωνικής και ατομικής ανεξαρτησίας. Ο στόχος της πραγματικής προκοπής και προόδου, ο στόχος της πραγματικής ζωής.

Απομένει μόνο να καταλάβουμε ποιος είναι ο σκοπός της ίδιας της ζωής μας για να την κάνουμε πραγματικά καλύτερη.

Απρίλιος 30, 2010

INKA προς ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ: ΜΕΙΩΣΤΕ ΤΩΡΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΤΙΜΕΣ ΚΑΤΑ 30%

 

                     ΜΕΙΩΣΤΕ ΤΩΡΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΤΙΜΕΣ ΚΑΤΑ 30%

 Σε λίγες ημέρες τα σκληρότερα οικονομικά αντιλαϊκά μέτρα που βίωσε μεταπολεμικά η χώρα θα είναι μια ζοφερή πραγματικότητα.

Επειδή τα μέτρα που ανακοινώθηκαν θίγουν βάναυσα την σφαίρα των βιοτικών αναγκών του λαού της χώρας μας.

Επειδή τα μέτρα οδηγούν στην καταστροφή του κοινωνικού ιστού και στην υφεσιακή καθίζηση της οικονομίας.

Επειδή η πολιτική της οικονομίας χωρίς χρήμα ή με λιγότερο χρήμα μπορεί να δώσει διεξόδους μόνο εάν ικανοποιούν τις ανθρώπινες ανάγκες τους οι πολίτες. 

Επειδή τα μέτρα ως έχουν αποτελούν λαιμητόμο για όλους τους Ελληνες.

Επειδή αντιλαμβανόμαστε ότι με τα μέτρα αυτά πληρώνει και πάλι ο λαός τις ασύδοτες αισχροκέρδειες των «επενδυτών» και «επιχειρηματιών» και την απίστευτη ανικανότητα του «πολιτικού κόσμου» (για να μην κάνουμε λόγο για σκάνδαλα – κλοπές του δημοσίου χρήματος).

Επειδή υπολογίσαμε ότι τα μέτρα που ανακοινώθηκαν ότι θα ληφθούν, προκαλούν κατ’ ελάχιστο και σύμφωνα με την δική μας εκτίμηση μείωση 30% στα κόστη παραγωγής και υπηρεσιών 

και προκειμένου να υπάρξει κοινωνική δικαιοσύνη, σεβασμός της αξίας των ανθρώπων και της προσωπικότητάς τους που θίγεται άμεσα και βάναυσα, αλλά και να μην μετατραπούν τα μέτρα σε μονομερές όργιο κερδοσκοπίας των κύρια υπεύθυνων για την κρίση, δηλ. της οικονομικής ολιγαρχίας και εις βάρος και πάλι του ελληνικού λαού.

 ΖΗΤΟΥΜΕ & ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ως πολίτες αυτής της χώρας, ΟΠΩΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΥΤΗ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ ΤΩΝ ΜΕΤΡΩΝ (που δεν θα έπρεπε ποτέ να είχατε λάβει)

ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΕ ΑΜΕΣΗ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΗ ΜΕΙΩΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΤΙΜΩΝ ΤΩΝ ΑΓΑΘΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΚΑΤΑ ΠΟΣΟΣΤΟ 30%

 ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ & ΤΟ ΟΦΕΙΛΕΤΕ ΗΘΙΚΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΑ & ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΕΤΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΟΥ ΤΗΝ ΖΩΗ.

 Μην επικαλεστείτε πάλι την «ελεύθερη αγορά» για να μην λάβετε το μέτρο: Η ίδια η «ελεύθερη αγορά» επιβάλλει την μη παρέμβαση του κράτους στον καθορισμό της αμοιβής των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα. Αφού «παρεμβαίνετε» λοιπόν στις αποδοχές των εργαζομένων, οφείλετε να παρέμβετε και στις τιμές των αγαθών και των υπηρεσιών, καθώς το νομοθετικό πλαίσιο και η κατάσταση «έκτακτης ανάγκης» που επικαλείστε καθιστούν νόμιμη και πολιτικά επιβεβλημένη την υλοποίηση του αιτήματός μας. 

ΠΑΡΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΕΝΑ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Απρίλιος 21, 2010

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΕΝΕΧΥΡΟΔΑΝΕΙΣΤΗΡΙΟ : ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΞΕΦΥΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΑΦΥΡΑΓΩΓΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΕΝΕΧΥΡΟΔΑΝΕΙΣΤΗΡΙΟ : ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΞΕΦΥΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΑΦΥΡΑΓΩΓΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Α.       Κάποτε έγγραφα για το παγκόσμιο σύστημα, στο οποίο κυριάρχησαν οι «αγορές» . Το πώς η «οικονομία», αντί να είναι ενταγμένη στην ρύθμιση της κοινωνικής συμβίωσης, βρίσκεται έξω από αυτή και δρα αυθαίρετα επιβάλλοντας ιδεολογήματα όπως αυτό της «ελεύθερης αγοράς». Τώρα τα βρίσκουμε μπροστά μας.

Θα προχωρήσω ακόμα πιο πέρα και θα ζητήσω πράξεις ηρωισμού από την κυβέρνηση.

Σαφώς η άμεση χρεοκοπία μπορεί να είναι μία λύση, αλλά μόνο εφόσον μπορεί να οδηγήσει στην επαναδιαπραγμάτευση του ποσού του χρέους, όμως τίποτα από όλα αυτά δεν μπορεί να εγγυηθεί την πορεία στο μέλλον, αφού εμμένουμε στον καπιταλισμό και τον ενισχύουμε. Υπάρχουν όμως μερικές λύσεις και όροι που μπορούν να λειτουργήσουν ουσιαστικά και πέρα από τα λεκτικά πυροτεχνήματα της «χρεοκοπίας». 

Αντιλαμβάνομαι την πνευματική αδυναμία του πολιτικού και οικονομικού κόσμου να δώσει λύσεις. Είναι βέβαιο ότι δεν έχουν λύσεις, αλλά είναι πνευματικά και πολιτικά εξαρτήματα του συστήματος και μάλιστα ιεραρχικά κατώτερα στην παγκόσμια πυραμίδα.

Υπάρχει μία συλλογιστική πορείας αντίδρασης, η οποία απαιτεί γενναιότητα και δεν εντάσσεται άμεσα σε όσα έχω προβάλλει ως κοσμοθεωρία και ως φιλοσοφική και πολιτική θέση. Είναι μια πολιτική συλλογιστική.

Πέρα από την εσωστρεφή προβληματική που μονοπωλεί την σκέψη των ηγετών του τόπου, υπάρχει μία άλλη λογική που αναφέρεται στην λογική και στις επιδιώξεις των «αντιπάλων» και στην κίνηση με βάση τις δικές τους αδυναμίες και τις αδυναμίες του συστήματος.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πίσω από τα γρανάζια του παγκόσμιου τρομοκρατικού συστήματος της αγοράς βρίσκονται άνθρωποι. Αυτοί στην παγκόσμια πυραμίδα του καπιταλισμού λογίζονται ως πιόνια και γρανάζια σε κομβικές όμως θέσεις. Ποιός είναι ο λειτουργικός σκοπός τους ; Το κέρδος.

Στην κερδοφορία των πράξεών τους όμως, στηρίζουν οι πιο πάνω την θέση τους στην πυραμίδα. Εννοώ σαφώς ότι, εάν αποτύχουν θα «γκρεμιστούν» με αποτέλεσμα όχι μόνο οι βιοτικές τους ανάγκες (φυσικές και τεχνητές) να διακυβεύονται, αλλά και η προσωπική τους ελευθερία, ακόμα και η ίδια τους η ζωή. Πίσω από αυτούς βρίσκονται εκατομμύρια «επενδυτές» που ποντάρουν τις δικές τους βιοτικές ανάγκες συνδεδεμένες με το κέρδος, αυτό που σημαίνει την ζημία άλλων (εν προκειμένω των Ελλήνων πολιτών). Πάνω από όλους τους προηγούμενους βρίσκονται οι υπερδιαχειριστές των οικονομικών των αφεντικών του πλανήτη και ακόμα πιο πάνω οι κύριοι του πλανήτη (σε καμία περίπτωση δεν εννοώ τους πολιτικούς που είναι απλά ανδρείκελα).

Ολοι αυτοί λειτουργούν με στόχο το κέρδος … αυτό που προέρχεται από την εκμετάλλευση του πλανήτη και των ανθρώπων του.

Κατά συνέπεια τα αδύνατα σημεία τους βρίσκονται σε αυτό που επιδιώκουν και σε αυτό που είναι και στο οποίο στηρίζουν τις βιοτικές τους ανάγκες (ιδίως τις τεχνητές).

Για να διασφαλιστεί το «κέρδος» τους έχουν θεσπίσει μία σειρά από κανόνες, από νόμους, οι οποίοι κινούνται όλοι στην ίδια λογική. Πτωχεύσεις, κατασχέσεις, επιθετικές πολιτικές που συνδυάζονται με την ουσιαστική υποδούλωση ενός κράτους και ενός λαού, αλλά και την – τη ευκαιρία των οφειλών – περαιτέρω κερδοφορία και εξαγορά όλων των ανωτέρω δομών και υποδομών είναι το νομικό πλαίσιο που έχουν επινοήσει και επιβάλλει. Πρόκειται στην καλύτερη για αυτό περίπτωση για την λειτουργία ενός παγκόσμιου ενεχυροδανειστηρίου.

Στην δική μας περίπτωση, ο στόχος του «ενεχυροδανειστηρίου» είναι να αποκομίσει σημαντικά ενέχυρα, ώστε να εξασφαλιστεί το χρέος και να αποκομιστούν μεγαλύτερα και παγιότερα οφέλη, ακόμα μεγαλύτερα και περισσότερα από αυτά που έχει ήδη. «Ποντάρει» μάλιστα το σύστημα στην αδυναμία μας να πληρώσουμε και την ενισχύει προκειμένου να λάβει περισσότερα ενέχυρα (λάφυρα τα έλεγαν σε αλλοτινές εποχές) και σε καλύτερες τιμές.

Μέχρι σήμερα, οι όποιες κινήσεις της ελληνικής κυβέρνησης, οι όποιοι τακτικοί ελιγμοί, δεν λειτούργησαν και δεν απέφεραν τίποτα ουσιαστικό διότι απευθύνθηκαν σε λάθος ανθρώπους και με λάθος περιεχόμενο, κινούμενες στην λογική του πειθήνιου οφειλέτη, που επιθυμεί να αποπληρώσει το χρέος του για να μην υποστεί τις νομικές συνέπειες. Ρίξαμε δηλαδή νερό στο μύλο των «ενεχυροδανειστών», οι οποίοι πραγματικά γελούν και κοροϊδεύουν, ιδίως όταν βλέπουν απέναντί τους τέτοιους – κατά την δήλωση Σαρκάρ – «μαλάκες».

Β.        Τι σημαίνει «γενναιότητα» , αλλά και στρατηγική εξυπνάδα στην περίπτωσή μας:

α. – Η ακύρωση της δυνατότητας ύπαρξης ενεχύρου.

Καθώς ο ελληνικός λαός και κάθε ένας από εμάς ξεχωριστά δεν οφείλει τίποτα σε αυτούς, ώστε να μπορούν να του κατασχέσουν την περιουσία (οφείλει μόνο το «κράτος«). Η πρώτη εύλογη κίνηση θα ήταν η «κοινωνικοποίηση» της υπάρχουσας περιουσίας του κράτους μέσω της μεταβίβασης των μετοχών σε όλο τον ελληνικό λαό και με τέτοιο νομικό καθεστώς, ώστε να μην μπορεί αυτός ο λαός να πωλήσει τις μετοχές του ελεύθερα.

Αυτό θα αποτελούσε τυπικά ιδιωτικοποίηση και ουσιαστικά κοινωνικοποίηση της κρατικής περιουσίας, δηλ. του «ενεχύρου». Τέτοια μοντέλα κατά την πρακτική και λειτουργική τους διάσταση έχω συνθέσει και προτείνει λεπτομερώς στο παρελθόν. Μια ΔΕΗ με μετόχους 10.000.000 Ελληνες δεν θα μπορούσε να αποτελέσει «λάφυρο και ενέχυρο» , ένα λιμάνι με κυρίους τους κατοίκους του δήμου το ίδιο, ένα δημόσιο ακίνητο με αντίστοιχους κυρίους … .

Η αποψίλωση του δημοσίου από οποιαδήποτε περιουσία είναι σαφές ότι θα οδηγήσει σε απόγνωση τους δανειστές και ταυτόχρονα θα είναι σύμφωνη με τις αρχές περί ιδιωτικοποίησης των πάντων, καθώς οι «μέτοχοι» θα είναι ιδιώτες που δεν οφείλουν τίποτα στους δανειστές. Βλέπετε, επειδή τα μεγάλα κράτη είναι οι μεγαλύτεροι οφειλέτες του συστήματος οικονομικής εξουσίας, έχουν φροντίσει ώστε θεσμός κρατικής καταδολίευσης δανειστών να μην υφίσταται.  

β. – Η ανησυχία σε προσωπικό επίπεδο.

Είναι κάτι που αυτόθροα θα επέλθει με την «ιδιωτικοποίηση – κοινωνικοποίηση» των ενεχύρων. Αν και γρανάζια, οι διαχειριστές του καπιπταλισμού είναι και άνθρωποι και πάνω από όλα εγωκεντρικοί. Ο εαυτός τους είναι το βασικό κίνητρο της αισχρής λογικής και πορείας τους. Επειδή στον καπιταλισμό, οι λειτουργίες της πυραμίδας συνδέονται με νευρώνες και προκαλούν αντανακλαστικά φαινόμενα είναι βέβαιο ότι η δική τους φοβία για την μη εξυπηρέτηση και κάλυψη του χρέους θα επεκταθεί και θα διογκωθεί, τουλάχιστον προς τα κάτω, σε αυτούς τους στυλοβάτες της πυραμίδας που όμοια έχουν επενδύσει τους «κόπους» τους στην κερδώα εκμετάλλευση των Ελλήνων. Για αυτό στην παρούσα λογική κόπτονται για την «εμπιστοσύνη των αγορών» φανερώνοντας ταυτόχρονα τις φοβίες τους, δηλ. τα αδύνατα σημεία τους. Η αντίστροφή φοβία θα λειτουργήσει και σε όσους εγγυώνται το ελληνικό χρέος.  Κάποιοι από όλους αυτούς θα χάσουν τις θέσεις τους ή τουλάχιστον θα κινδυνεύσουν έντονα να εκπαραθυρωθούν για τις αποτυχημένες υποδείξεις και τακτικές αισχροκέρδειας.

γ. – Εάν σκάσει η «φούσκα» τα χρήματά σας θα γίνουν αέρας και ατμός.

Είναι το επόμενο στάδιο της λογικής. Μιας λογικής που δεν έχει μέχρι σήμερα η κυβέρνηση καθώς φροντίζει μέσω της άγριας φορολόγησης των Ελλήνων να συγκεντρώσει τα χρήματα για να τα δώσει στα αφεντικά του πλανήτη. Το ίδιο ισχύει και για τους ανθρώπους, στους οποίους θέλει να επιβάλλει συνθήκες ακόμα μεγαλύτερης εκμετάλλευσης από τους καρχαρίες λαφυραγωγούς δανειστές. Ουσιαστικά, η χώρα προσφέρεται σε λαφυραγωγία και τα λάφυρα, ως γνωστόν, μεταφέρονται στους τόπους των λαφυραγωγών αφήνοντας πίσω φτώχεια και στερήσεις. Είναι επιτακτική λοιπόν ανάγκη να αποτύχει το πρόγραμμα Παπανδρέου – Παπακωνσταντίνου, να μην συγκεντρωθούν τα λάφυρα … . Αντίθετα, μια λογική μηδενικής φορολόγησης των χαμηλόμισθων, υπό το πρόσχημα της κινητοποίησης των παραγωγικών δυνάμεων της «αγοράς», εντάσσεται στην λογική περιουσιακής αποψίλωσης του κράτους, ήτοι στην απουσία λαφύρων και οδηγεί μετά βεβαιότητας στην τρίτη φάση:  αυτή της επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους της «φούσκας».

Μπροστά στην ακύρωση των ιδίων των διαχειριστών, στην εξάτμιση των κεφαλαίων και στις ανέγγυες μη λαφυραγωγούς πιστώσεις, είναι βέβαιο ότι προτιμητέα θα είναι για αυτούς η επαναδιαπραγμάτευση, η μείωση, η επιμήκυνση της αποπληρωμής. Θα είναι μία σωτηρία για όλους ή έστω για τους περισσότερους.

Βέβαια οι αντανακλάσεις των ανωτέρω σε τομείς της μη πραγματικής, της εικονικής ελληνικής οικονομίας (όπως π.χ. στον τραπεζικό τομέα) θα είναι ιδιαίτερα αρνητικές, αλλά η ίδια η εικονική «λογιστική» οικονομία είναι το βασικότερο πρόβλημα της Ελλάδας και των Ελλήνων.

δ.- Γενναίες λύσεις και με την Τουρκία.

Ως αντίδραση, η Τουρκία μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως το προσφορότερο μέσο για να λάβουν τελικά τα λάφυρα οι λαφυραγωγοί (και μάλιστα και από τους δύο λαούς) με την διενέργεια ενός πολέμου, που και θα ακυρώσει τα ανωτέρω και θα τους προσφέρει λαφυραγωγία ακόμα και από την κατάληψη και κατοχή τμημάτων του ελληνικού κράτους. Ακόμα και για παραδειγματισμό άλλων ατίθασων και μη πειθήνιων λαών … .

Ομως και στο πλαίσιο αυτό υπάρχουν λύσεις, που μπορούν να αποδώσουν ακόμα περισσότερα και να σπείρουν τελικά την σύγχυση μέσα στις τάξεις των «αντιπάλων». Στην διασφάλιση του ρόλου της Τουρκίας, πέρα από το πλαίσιο συμμαχιών και στήριξης, που οφείλει – έστω τώρα – να διαμορφώσει η Ελλάδα στηριζόμενη σε παραδοσιακούς και μη αντιπάλους των ενεχυροδανειστών και στην γεωστρατηγική της θέση, είναι βέβαιο ότι οι λύσεις πρέπει να αναζητηθούν μέσα από την διμερή συνεννόηση με την Τουρκία και την έμπρακτη ακύρωση και της δυνατότητας πολεμικής σύρραξης. Μην ξεχνάμε ότι το Τουρκικό χρέος προς τους ίδιους ενεχυροδανειστές είναι ακόμα μεγαλύτερο από το ελληνικό.

Κρίσιμο στην λογική αυτή είναι και μπορεί να αποδειχθεί το Αιγαίο και η Ανατολική Μεσόγειος, κατά κυριολεξία το περιεχόμενό του. Είναι σαφές ότι θα γινόταν εύκολα δεκτή από την Τουρκία μία πρόταση συνεκμετάλλευσης των πετρελαίων του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου, σε περιοχές οι οποίες βρίσκονται αδιαμφισβήτητα στα διεθνή ύδατα και οι οποίες μπορούν να μετατραπούν σε ζώνες αποκλειστικής οικονομικής εκμετάλλευσης κατά το διεθνές δίκαιο της θάλασσας. Εάν τα εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα βρίσκονται στην ζώνη μεταξύ των 6 και 12 μιλίων από τα ελληνικά νησιά του Αιγαίου τότε η Τουρκία θα έχει ένα σημαντικά μικρότερο ποσοστό επί των κερδών από ό,τι η Ελλάδα. 

Επειδή δε στο διεθνές δίκαιο ισχύει ο όρος της αμοιβαιότητας η Τουρκία θα πρέπει να εισφέρει στην κοινή προσπάθεια με την συνεκμετάλλευση κοιτασμάτων που βρίσκονται σε περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου που ελέγχει και με την παραχώρηση οικονομικών ανταλλαγμάτων, όπως ελεύθερες ζώνες στο λιμάνι της Σμύρνης και της Κωνσταντινούπολης, καθεστώς ελεύθερης ατελούς διέλευσης ελληνικών πλοίων από τα στενά του Βοσπόρου κλπ.

Πρέπει να διαφυλαχθεί η ισορροπία για να μην νοιώθει και να μην είναι κανένας λαός δυσαρεστημένος και ταυτόχρονα να ακυρωθεί τοις πράγμασι η απόσταση και οι διαθέσεις των πολεμοκάπηλων και όσων τους κατευθύνουν.

Είναι σαφές ότι την διαχείριση των κοιτασμάτων αναγκαστικά και δυστυχώς εις βάρος των λαών, πρέπει να την έχουν εταιρείες των «δανειστών» και το όλο εγχείρημα θα πρέπει να το χρηματοδοτήσουν τράπεζες των ιδίων. Απλά τα κράτη θα εισπράττουν τα ποσοστά από τα κέρδη μέσω φορέων (που ακόμα και αυτοί μπορούν να λογίζονται «ιδιωτικοί» κατά την ανωτέρω κοινωνική έννοια). Αυτό θα ερεθίσει την τάση των ενεχυροδανειστών για κερδοσκοπία, θα τους κάνει να πιστέψουν ότι μπορούν να λάβουν και μέρος των παλαιών οφειλών και θα ενσπείρει μεταξύ τους διχογνωμίες ως προς την τύχη της Ελλάδας, που θα ακυρώσουν και θα ματαιώσουν τα σχέδια καταστροφής τηςΘα τους δώσουμε τα «λάφυρα» που εμείς επιθυμούμε.

Είναι λοιπόν σημαντικό να κινηθούμε με την Τουρκία, καθώς οι υπάρχουσες κυρίαρχες πολιτικές τάσεις στον τουρκικό λαό το ευνοούν. 

Ολα αυτά ενώ στην χώρα μας θα χτίζουμε μια πραγματική κοινωνική οικονομία, όπως αυτή που με ακρίβεια έχω προτείνει, η οποία θα ανήκει στην κοινωνία και θα εξυπηρετεί μοναδικά και άμεσα τον άνθρωπο.

Είναι σαφές ότι μετά ταύτα οι παρεμβάσεις των οργανισμών παγκόσμιας καταπίεσης, όπως το Δ.Ν.Τ., θα είναι απλά «φιλολογικές» και οι επισκέψεις τους στην ουσία «τουριστικές».

Μαρτίου 17, 2010

ΑΡΙΣΤΑ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ – ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

                                                              ΑΡΙΣΤΑ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ – ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ
Απορείτε με τον τίτλο ; 

Α.      Απορείτε πως ένας άνθρωπος που μιλάει, αναλύει και γράφει τόσα χρόνια για αναγκαιότητες αντίθετες με όσα εκφράζουν και επιβάλλουν τα πρόσφατα οικονομικά μέτρα, γράφει ένα τίτλο με τον οποίο κρίνει ως άριστα τα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης;

Θα σας εξηγήσω τους  λόγους για τους οποίους χρησιμοποίησα τον τίτλο και σύντομα θα καταλάβετε ότι είναι απόλυτα συνεπής και με τις φιλοσοφικές μου απόψεις και με τις πολιτικές μου θέσεις. Λίγη υπομονή και λίγο διάβασμα και θα καταλάβετε ότι δεν είμαι υμνητής καμίας κυβέρνησης και καμίας βάρβαρης πολιτικής.

Β. Σίγουρα τα μέτρα είναι καταστροφικά και «βάρβαρα» και με τρόπο βίαιο συντελούν στην καταστροφή της χώρας αυτής, όπως την βιώσαμε και την γνωρίσαμε.

Ξεχάστε την Ελλάδα που γνωρίζατε και την ζωή που βιώσατε κα μην ελπίζετε ότι τα μέτρα είναι «έκτακτα». Είναι πάγια, μόνιμα, διαρκή και δεν είναι πρωτοφανή ή πρωτόφαντα στο παγκόσμιο περιβάλλον.

Πάγια και συστηματικά και σε κάθε τύπου εξουσία και εκμετάλλευση, όταν οι ανθρώπινες, οι λαϊκές, οι εργατικές κατακτήσεις,  ενοχλούν ή παρεμποδίζουν τα ακόρεστα πάθη για υπερκέρδη, τότε χρησιμοποιούνται παγίως κάθε λογίς πιέσεις και τακτικές – στην περίπτωση της Ελλάδας και μέχρι σήμερα μόνο οικονομικές – και χρησιμοποιούνται ή δημιουργούνται μειονεξίες και ανάγκες για να τύχουν εκμετάλλευσης. Ολος ο «τρίτος κόσμος» δοκίμασε, δοκιμάζει και δοκιμάζεται από αυτές τις τακτικές της λεηλασίας, της νεοαποικιοκρατίας, της υποταγής και εκμετάλλευσης. Τα μέτρα λοιπόν θεσπίστηκαν παγίως για να «ικανοποιήσουν» τις διαρκείς ανάγκες αυτές για περαιτέρω υπερκέρδη και ευκολότερες και φθηνότερες λεηλασίες.

Χρήσιμοι σε όλες αυτές τις επιλογές είναι πάντοτε ηγέτες μέτριοι ανοϊκοί ή προδότες (οι τελευταίοι ευδοκιμούν στην Ελλάδα) και μια ματιά  στους ηγέτες της Ελλάδας την τελευταία εικοσαετία θα δείξει εκατοντάδες τέτοιους. Ως Ελληνας που τα ίδια αυτά χρόνια και ακόμα περισσότερα, ποτέ δεν συναίνεσα στην καταστροφή του τόπου και των ανθρώπων του μπορώ και πάλι να διαμαρτύρομαι, δυστυχώς δικαιωμένος, για την καταστροφική αθλιότητα των πολιτικών επιλογών σε κάθε επίπεδο … .

Για τον Γ. Παπανδρέου έλαχε ακόμα ένας σταυρός, όμως αυτή την φορά δεν έχει δικαιολογίες και κανείς δεν πρόκειται να του αποδώσει ελαφρυντικά, ιδίως όταν τα ζητήματα ήταν ορατά σε όλους. Δεν θα κάνω λόγο για δημαγωγίες και απάτες και όσα άλλα γράφονται από άλλους, απλά θα υπενθυμίσω προς όλους ότι οι επιλογές μας είναι αυτές που μας χαρακτηρίζουν … .

Γ.       Για την αστική  – καπιταλιστική λογική, αυτό που αποκαλούμε «κοινή λογική» ή «αστικό αυτονόητο» τα μέτρα είναι πραγματικά άθλια. Το ίδιο άθλια και καταστροφικά είναι τα μέτρα για τους ανθρώπους, εμάς που βιώνουμε σε αυτή την χώρα στο συγκεκριμένο χρόνο, η ζωή μας θα περάσει και θα αναλωθεί πολύ δύσκολα και χωρίς πολλές χαρές. Πολύ πιο δύσκολα θα είναι τα πράγματα για όσους δεν μπορούν να μετάσχουν ενεργά στο παραγωγικό γίγνεσθαι, τους απόμαχους και τα μεγάλα και πολυπληθή κοινωνικά κλάσματα, που γεννά η φρικαλέα πυραμίδα του καπιταλισμού.

Υπό την αυτή οπτική και θεώρηση τα μέτρα πάσχουν από έλλειψη φαιάς ουσίας και απανθρωπιά κατά την σύλληψή τους.

Την ίδια ώρα που μειώνονται τα οικονομικά διαθέσιμα, οι αποδοχές και οι απολαβές με άλλα μέτρα (αυτά της άγριας φορολόγησης) αυξάνεται το κόστος και, αντίστοιχα, οι τιμές βασικών βιοτικών αγαθών και υπηρεσιών. Βάλλεται δηλ. διττά το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων, αφού αυτό στη νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική Ελλάδα είναι άμεσα εξαρτημένο από το χρήμα.           

Ανέμπνευστα επίσης είναι τα μέτρα, πιστά στη νεοφιλελεύθερη συνταγή και στις εντολές των Ευρωπαίων πραιτόρων. Τριτοκοσμικό προτεκτοράτο κατάντησε η χώρα, στο πλαίσιο της οικονομικής νεοαποικιοκρατίας και ο πρόεδρος της «σοσιαλιστικής» διεθνούς, που διακήρυττε και επέμενε στα εντελώς αντίθετα, έγινε γρήγορα και αμαχητί πιστό φερέφωνο των ταγών του νεοφιλελευθερισμού και των αιμοβόρων αντιανθρώπινων διατάξεων της συνθήκης της Λισσαβόνας (την οποία, παρεμπιπτόντως υπερψήφισε).

Εάν το πρόβλημα ήταν το υψηλό επιτόκιο δανεισμού από την μία και η αδυναμία εκ μέρους του Δημοσίου να καταβάλλει τους μισθούς και τις συντάξεις υπήρχαν και άλλες λύσεις, όπως η πληρωμή του μισού μισθού στους δημόσιους υπαλλήλους (ή της σύνταξης αντίστοιχα) σε χρήμα και η καταβολή του υπολοίπου με την έκδοση κρατικού ομολόγου ή άλλου αξιογράφου.

Το ομόλογο ή το όποιο αξιόγραφο θα μπορούσε να έχει για τους δικαιούχους επιτόκιο υψηλότερο από το τραπεζικό επιτόκιο καταθέσεων και για την χώρα επιτόκιο οπωσδήποτε χαμηλότερο από το επιβαλλόμενο από την διεθνή καπιταλιστική συμμορία των ληστών και λεηλατών. Η έκδοση του αξιογράφου θα μπορούσε να συνοδευτεί και με άλλα επικουρικά μέτρα, όπως το πάγωμα των οφειλών των δικαιούχων προς τις τράπεζες, την επιβολή ενοικιοστασίου κ.α. με την κρατική εγγύηση.

          Οσο για το πρόβλημα ρευστότητας θα μπορούσε να λυθεί άμεσα σε εσωτερικό επίπεδο με την κοινωνική συμμετοχή και συναίνεση, αυτό με το οποίο μπορεί να μην συμφωνώ απόλυτα (ως άκρως συντηρητικό) και ονομάζεται «κοινωνικό συμβόλαιο». Τουλάχιστον με τον τρόπο αυτό προάγεται η δημοκρατία και απαιτείται ο ευρύτερος έλεγχος των πράξεων εκ μέρους του κοινωνικού σώματος (ενώ τώρα ο έλεγχος ασκείται από ένα φαυλότατο πολιτικό και δικαστικό σύστημα και κατεστημένο). Μέσα από τέτοιες διαδικασίες θα μπορούσαν να βρεθούν και να εξοικονομηθούν άμεσα μεγάλα χρηματικά ποσά. Τα μέτρα όμως απλώς ανακοινώθηκαν, μονομερώς και με την αυθαιρεσία της εξουσίας που λίγες ημέρες πριν προσποιείτο και παραπλανούσε επισήμως ότι δεν θα ληφθούν …, ενώ προετοίμαζε με σκόπιμες, δόλιες διαρροές στο τύπο. 

Τα πιο πάνω βεβαίως είναι λύσεις για όσους διαθέτουν ανοικτά και εφευρετικά μυαλά και αγωνιούν για το μέλλον των ανθρώπων  … .

Δ.      Εχω τονίσει πολλές φορές ότι το παραγόμενο μίας χώρας είναι συγκεκριμένο και κάθε φορά ορισμένο ή οριστό. Από το δικό μας παραγόμενο, από την «πίτα της Ελλάδας» τεράστια κομμάτια δεν μένουν για τους κατοίκους της, αλλά φεύγουν στο εξωτερικό, είτε με τα ελλείμματα των ισοζυγίων εισαγωγών – εξαγωγών (απότοκο της υποπαραγωγικότητας και της αντιπαραγωγικής διάρθρωσης της οικονομίας), είτε με την κατοχή μεγάλων κερδοφόρων επιχειρήσεων από ξένα κεφάλαια.

Το άλλο μεγάλο κομμάτι που φεύγει από την χώρα και στερείται από τους παραγωγούς κατοίκους της είναι αυτό του κόστους δανεισμού. Τώρα ετοιμάζεται, συγκεντρώνεται ένα τεράστιο κομμάτι από παραγόμενο προϊόν για να πληρωθούν οι δανειστές … . Το βέβαιο είναι ότι καθώς για την παραγωγική Ελλάδα απομένουν τα ψίχουλα, όσα προλαβαίνουμε να παίρνουμε μέσα σε καθεστώς άγριου «ελεύθερου ανταγωνισμού» από τους αχόρταγους ισχυρούς και τους κύνες τους, σε σύντομο χρονικό διάστημα θα χρειαστούν και νέα «μέτρα», ώσπου σύντομα τίποτα δεν θα αποδίδει, τα πάντα θα είναι έρημα και τα «μέτρα» ανίκανα όχι μόνο να εφαρμοστούν, αλλά και να διατυπωθούν από το κατεστημένο της εξουσίας και το πολιτικό αυτό σύστημα.   

          Αυτή είναι σε γενικές γραμμές η οπτική των μέτρων, τα οποία δεν συνοδεύονται από «ανάπτυξη», από αύξηση του παραγόμενου προϊόντος, από μεγέθυνση της «πίτας» για όλους. Παρεκτός και εάν ανάπτυξη για αυτούς που τα επέβαλλαν είναι το περαιτέρω ξεπούλημα της χώρας σε «επενδυτές» του εξωτερικού και η «επιχειρηματικότητα» όπως την βιώνουμε.

Το ένα δυστύχημα είναι ότι οι «ψευδοσοσιαλιστές» της κυβέρνησης δείχνουν αυτό να εννοούν και να αντιλαμβάνονται ως ορθή πολιτική. Το άλλο δυστύχημα είναι ότι αντιλαμβάνονται στην οικονομία αποκλειστικά ως χρήμα και προσδίδουν στα αγαθά μόνο χρηματικές αξίες. Το έσχατο είναι ότι έχουν ελάχιστη σχέση με τον σοσιαλισμό και οι περισσότεροι δεν είναι τίποτε άλλο από μία ομάδα με μικροαστικές και όχι λαϊκές αντιλήψεις και την θέληση να μετατραπούν σε μεγαλοαστούς. Συγκεντρώνουν δηλαδή τα χείριστα ταξικά χαρακτηριστικά της καπιταλιστικής κοινωνίας και απομένουν οι πραγματικοί καπιταλιστές οι οποίοι και τους καθοδηγούν μέσω του ημεδαπού διευθυντηρίου.     

          Εργάστηκα πολύ για να δώσω στην χώρα το «Ελληνικό μοντέλο», που είναι και κοινωνιστικό και δημοκρατικό και τελεσφόρο και προπάντων ανθρώπινο. Το πήραν, το έκαναν προεκλογική σημαία και τώρα στρέφονται στους «επενδυτάς», ενώ το μοντέλο άλλα περιέχει, αναλύει και υποδεικνύει.

Τώρα ως κυβέρνηση, ακολουθούν πιστά και ευλαβικά το άλλο μοντέλο, αυτό της νεοφιλελεύθερης ζούγκλας και του ξεπουλήματος – λεηλασίας, αυτό της λεγόμενης ιδιωτικής πρωτοβουλίας, το αποδεδειγμένα και επί μακρόν, παγίως αποτυχημένο και ζημιογόνο. Ζητούν και ορίζουν: λιγότερο κράτος, περισσότερα ξεπουλήματα και ξένες επενδύσεις, ιδιωτικοποιήσεις, επιχειρηματικότητες και άλλες συναφείς καταστροφικές κοινωνικά εκμεταλλευτικές πρακτικές και συνεχίζουν να δηλητηριάζουν τον τόπο αυτό και τους ανθρώπους του με τις ίδιες δοξασίες και αθλιότητες.

Ε.      Γιατί λοιπόν γράφω στον τίτλο ότι τα μέτρα είναι «Αριστα»;

1.       Διότι μέσα από αυτή την κοσμοχαλασιά θα ανατραπεί άρδην το κοινωνικοπολιτικό και οικονομικό καθεστώς της χώρας.

Διότι οι βιοτικές ανάγκες θα στρέψουν τους ανθρώπους αναγκαστικά σε πιο παραγωγικές λύσεις από το να είναι μεταπράτες και πάροχοι άχρηστων βιοτικά υπηρεσιών. Η διόγκωση της «αγοράς»  που ταλανίζει αυτή την χώρα και η κατασπατάληση ανθρωπίνων και χρηματικών πόρων θα σιγάσει και θα μεταστραφεί αναγκαστικά σε μία οικονομία των αγαθών και των ανθρώπων.

Τα βιοτικά αδιέξοδα των ανθρώπων θα φέρουν τις λύσεις που είναι αναγκαίες για να σοβαρευτούμε, να εξορθολογικοποιηθούμε, να εξανθρωπιστούμε. Είναι ευνόητο ότι οι ίδιες αναγκαίες βιοτικά τάσεις θα συμβάλλουν στην δημιουργία μιας οικονομίας με πολύ μικρότερη ανάγκη σε ανάλωση χρήματος. Ξεχάστε λοιπόν για τις επόμενες δύο δεκαετίες την διάρθρωση της κοινωνίας και της οικονομίας που γνωρίζατε και ετοιμαστείτε να αλλάξουμε ζωή και συνήθειες.

          Το πρόβλημα είναι ότι η κυβέρνηση εμφορείται από τις αρχές της ζούγκλας του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, έτσι το πιθανότερο είναι στην θέση αυτής της ζούγκλας να έλθει μία άλλη περισσότερο άγρια. Αλλωστε ο κανιβαλισμός είναι αρχή και σκοπός του νεοφιλελεύθερου συστήματος και της θεωρίας του. Σκεφτείτε συνεπώς τα αποτελέσματα της εφαρμογής του σε ένα περιβάλλον όπως το σημερινό, όπου οι πόροι στερεύουν οι η «πίτα» της οικονομίας μειώνεται.

          Υπάρχει όμως ελπίδα, την έχω καταδείξει και θα αγωνιστώ για αυτή ενεργά. Όπως ενεργά θα αγωνιστώ για να σταματήσω τον κανιβαλισμό τους που θέλει τους ανθρώπους αδύναμους και εξαρτημένους από την στέρηση των βιοτικών τους αναγκών. Γιατί τους τοποθετώ στους κοινωνικούς κανίβαλους; γιατί έχουν δείξει σαφή δείγματα, όπως αυτό της πλήρους ιδιωτικοποίησης τομέων της οικονομίας (βλ. ενέργεια). 

Όπως και να έχουν τα πράγματα, ο μετασχηματισμός είναι δεδομένος και ακόμα και εάν επικρατήσει ο κανιβαλισμός τους, θα ενισχυθεί μέσα από την βιοτική διαδικασία η ανθρωπιά στην κοινωνία. Θα ξαναέλθουν μέσα από τους διαχωρισμούς της «κοσμοχαλασιάς» ανθρώπινα συναισθήματα και συνεκτικές κοινωνικές συνήθειες.

          Αυτή θα είναι η μία «άριστη» πλευρά των μέτρων της κυβέρνησης.

2.       Στο τέλος του μήνα το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (Δ.Ν.Τ.) θα είναι παρόν και ενεργό … .

Πέρα από όσα συνειδητοποιήσατε τον τελευταίο μήνα για την αθλιότητα που λέγεται «Ενωμένη Ευρώπη», τους συμμάχους» και άλλα που αποδείχθηκαν ευτράπελα μυθεύματα, θα γνωρίσετε και θα γνωρίσουμε και μία άλλη αθλιότητα. Πέρα από τις πολιτικές διαφοροποιήσεις που θα προκύψουν από όλα τα πιο πάνω, είναι βέβαιο πως η άθλια Ε.Ε. και το διευθυντήριο της υπό σύσταση αυτοκρατορίας θα κλυδωνιστούν σε κάθε επίπεδο και είναι πολύ πιθανό εμείς και άλλοι λαοί που όλους μας απομυζούν συστηματικά, να αποτελέσουμε τις αφορμές για τις διαλυτικές της τάσεις. Όχι ότι ο κόσμος θα είναι πολύ καλύτερος, αλλά ένας λιγότερος παγκόσμιος δυνάστης είναι πάντοτε εξέλιξη προτιμότερη.

Είναι σαφές γιατί φωνασκούν και εκνευρίζονται οι συντηρητικές φωνές της Γερμανίας του Δ’ Ράιχ με την Ελλάδα και τους Έλληνες, αφού μια επαρχία της αυτοκρατορίας δεν εξεγείρεται βέβαια, αλλά προσχωρεί σε άλλες σφαίρες εξουσίας. Το ίδιο σαφές για τους σκοπούς τους είναι το άγρια υβριστικό μήνυμα της Bild : ξεπουλήστε τα όλα, ξεπουλήστε και                              την Ακρόπολη.  

          H έλευση του Δ.Ν.Τ. στην Ελλάδα θα σημάνει ισχυρότατο κλονισμό του πολιτικού και κοινωνικού εκτρώματος που αποκαλείται «Ευρωπαϊκή Ενωση». Το ό,τι επιχαίρει ένα άλλο «έκτρωμα» , όπως οι Η.Π.Α. μπορεί να έχει την σημασία του ως προς τα κίνητρα της κυβέρνησης, αλλά εμείς ας μείνουμε στην ουσία.

          Ουδεν κακόν αμιγές καλού, έλεγαν οι αρχαίοι Ελληνες και πάντοτε οι μετακινήσεις των δυνάμεων βάλλουν κατά της ισορροπίας του κατεστημένου συστήματος.

          Επειδή οι ευρωπαίοι ηγητορίσκοι και πραίτορες (πριν ελαχίστων) σκοπούν σε αυτές τις καταστροφικές επιλογές και είναι συνδιαμορφωτές και υπηρέτες τους δεν θέλω να καταλάβουν τι πρέπει να κάνουν για να σταματήσουν αυτή την πορεία.

Εάν για την λειτουργία των θεσμών της συνθήκης της Λισσαβόνας, όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα είναι ένα λειτουργικό κοινωνικό και πολιτικό πείραμα, δεν ισχύει το ίδιο για τους αντίστοιχους θεσμούς της διεθνούς υποδούλωσης και αποικιοκρατίας και μην λησμονούμε ότι η συνθήκη της Λισσαβόνας ανήκει λειτουργικά και τεχνικά στο ίδιο πλαίσιο θεσμών και νομικών κειμένων. Είναι σαφές λοιπόν ότι επιδιώκουν και νέες λεηλασίες ανθρώπων και κρατών, όπως επί αιώνες πράττουν και σε αυτές στηρίζουν τον «πλούτο» τους. Για τον λόγο αυτό, σε ένα λαό στερημένο και λεηλατούμενο, που στατιστικά γνωρίζουν ότι διαβιεί κάτω από τα ευρωπαϊκά επίπεδα της φτώχιας, έρχονται να επιβάλλουν μεγαλύτερη φτώχια και περισσότερες ακόμα στερήσεις. Αρκεί κανείς να σκεφτεί τι έκλεψαν οι βάρβαροι από την μεγαλύτερη λεηλασία της ιστορίας, όταν το 1204 κατάφεραν καταλάβουν την Κωνσταντινούπολη. Μακρά η παράδοση και σαφείς οι προθέσεις τους. Ας το εννοήσουμε λοιπόν έστω τώρα ότι η Ε.Ε. φτιάχθηκε με γνώμονα τις «αγορές» και οι θεσμοί της είναι όλοι προσανατολισμένοι στην επικράτηση των ισχυρών της Ευρώπης, ανθρώπων και κρατών έναντι των αντίστοιχων αδυνάμων. 

Αφήνω λοιπόν τον λεηλατούμενο ευρωπαϊκό νότο να το εκφράσει με εξεγέρσεις γιατί άλλες λύσεις μεταξύ των εξεγέρσεων και της πλήρους υποδούλωσης δεν έχουν οι λαοί του νότου.

Ας διαλέξουμε.  

ΣΤ.    Αρίστευσε λοιπόν η κυβέρνηση με τα μέτρα, έδωσε και δίνει διεξόδους και κινεί της ιστορία του τόπου, ίσως και του πλανήτη. Όχι βέβαια σκόπιμα, καλόβολα ή με σοσιαλιστική και δημοκρατική διάθεση και στόχο, αλλά μέσα στην βαλτωμένη θολούρα του «είναι» είναι βέβαιο ότι η κίνηση και η ανατάραξη έρχεται να συμβάλλει για μία ακόμα φορά στην αντανακλαστική αναπόφευκτη υγιή ανθρώπινη αντίδραση που επιβάλλουν τα αιώνια και μόνιμα ανθρώπινα χαρακτηριστικά: οι βιοτικές ανθρώπινες ανάγκες.         

          Μην στέκεστε λοιπόν για μία ακόμα φορά αποσβολωμένοι και πειθήνιοι στις πρακτικές και τακτικές τους. Δεν είναι μόνο το σύνθημα «η Ελλάδα δεν ανήκει στους Ελληνες» που πρέπει να σκεφτόμαστε, αλλά και το ότι «η Ελλάδα είναι  – σε κάθε ιστορική στιγμή – οι Ελληνες».

Για συζήτηση: http://dialogos-koinonia.forumotion.com/forum-f4/topic-t162.htm#3160

Δεκέμβριος 1, 2009

Είπα να μην ξαναγράψω, να μην ξαναδώσω έτοιμη τροφή.

Γράφω όμως για τα αδέλφια μου τους συνέλληνες και όχι για την εξουσία και όσους αισθάνονται απλοί διαχειριστές της.

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΜΟΝΑΔΙΚΕΣ ΛΥΣΕΙΣ

 Ξαναγράφω για να επαναφέρω τα πράγματα στην πολιτική και πρακτική θεώρηση που μπορεί να προσφέρει σε αυτό τον λαό την πραγματική ζωή, την πραγματική χειραφέτηση και ελευθερία, την πραγματική δημοκρατία.

Η «Οικονομία» δεν τίποτε άλλο παρά η κοινωνική διεργασία παραγωγής αγαθών για τον άνθρωπο.

Δεν είναι ούτε τα χρήματα, ούτε οι εξαρτήσεις, ούτε τα δάνεια και τα επιτόκια, ούτε οι χρηματικές αξίες και υπεραξίες, ούτε η δουλεία λαών και ανθρώπων, ούτε οι πόλεμοι.

Εχω κουραστεί να ακούω από τους ηλίθιους αυτού του πλανήτη βλακώδεις σαχλαμάρες για την οικονομία, αποτυχημένα καταπιεστικά συστήματα που λογίζουν τον άνθρωπο ως εξάρτημα μηχανισμών και μηχανών παραγωγής, που τον αφήνουν έξω από τους σχεδιασμούς ή τον θεωρούν ενοχλητική συνθήκη … .

Σιχαίνομαι και υποτιμώ αφάνταστα τους οικονομολόγους που δεν μπορούν να σκεφτούν τον πιο πάνω ορισμό και σκέφτονται μόνο αριθμούς, κέρδη και ελλείμματα. Φέρτε μου ένα βιβλίο σύγχρονης οικονομίας που να ξεκινά και να τελειώνει με τον άνθρωπο, με τον σκοπό να εξυπηρετηθούν οι ανάγκες των ανθρώπων και των κοινωνιών, και όχι γραμμένα για να παράγουν μηχανισμούς, εξαρτήσεις, δουλείες, εκμεταλλεύσεις και κέρδη.

Αυτή είναι η δυστυχία της ανθρωπότητας, έχει καταντήσει χρηματική αξία και σύνολο νομισμάτων, όχι έμβιων όντων, όχι ανθρώπων.

Η χώρα μας, χειρότερη από τριτοκοσμική σε μία σειρά από κοινωνικές διαδικασίες βρίσκεται βαθειά ενταγμένη στο πλαίσιο της εκμετάλλευσης της ίδιας και των ανθρώπων της, από τις διεθνείς και ντόπιες οικονομικές ολιγαρχίες. Εκ των εκμεταλλεύσιμων ουραγών στην νεοαυτοκρατορία της Ευρώπης, σε στάδιο προχωρημένης κοινωνικής αποσύνθεσης, ακολουθεί πιστά εδώ και χρόνια τις εντολές του διεθνούς διευθυντηρίου, ακολουθεί τον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό, βουλιάζοντας μέχρι να απαξιωθεί τελείως και να αγοραστεί με ακόμα καλύτερους όρους από τα αφεντικά του πλανήτη.

Είναι δεδομένη και αποδεικνύεται τοις πράγμασι η πλήρης αποτυχία των νεοφιλελεύθερων καταστροφικών για τους ανθρώπους και τις κοινωνίες τους πολιτικών και επιλογών. Ολος ο πλανήτης την βιώνει και παραταύτα οι ανίκανοι ξεπουλημένοι υπάλληλοι που συγκροτούν την πολιτική ηγεσία του συνεχίζουν ακάθεκτοι στην εξαθλίωση και των θάνατο των ανθρώπων. Είναι πραγματική χειροπιαστή απόδειξη της τρισάθλιας οντότητας των αφεντικών του πλανήτη, το γεγονός ότι πα΄ρα την τεράστια τεχνολογική πρόοδο της ανθρωπότητας, πολλαπλασιάζονται συνεχώς οι άνθρωποι που πεθαίνουν από την πείνα, από την έλλειψη νερού και απλές ασθένειες. Κανείς δεν ασχολείται με αυτούς και ο υπερπληθυσμός της γης, η διέξοδος του ανθρώπου μπροστά στον ατομικό του θάνατο δεν ακυρώνει όσα πιο πάνω γράφω αλλά τα ενισχύει … περισσότερη εξαθλίωση = μεγαλύτερες απολυταρχίες και αυτοκρατορίες. Όλα μπορούν να προγραμματιστούν και δεν είναι ο υπερπληθυσμός αποτέλεσμα της βελτίωσης των συνθηκών ζωής, αλλά της αύξησης της προσωπικής αβεβαιότητας που προκαλεί την ανάγκη διαιώνισης του DNA μας. Εάν ίσχυε το αντίθετο, θα ήταν τα κράτη του «δυτικού» κόσμου αυτά που θα αντιμετώπιζαν ζήτημα υπερπληθυσμού.

          Η λεγόμενη αριστερά, αυτή της παλιάς μορφής, όχι μόνο ηττήθηκε, αλλά συμβιβάστηκε και ταυτίστηκε πλήρως με τα «αφεντικά» της. Στην καλύτερη για αυτή περίπτωση, αντί να μιλάει για οράματα, προβάλλει αντιρρήσεις, στήνει οδοφράγματα και δημιουργεί αναχώματα για να καλύψει την πλήρη οπισθοχώρησή της. Η «αριστερά», το όπλο των κοινωνιών και των ανθρώπων κατάντησε είτε αρωγός του καπιταλισμού είτε γραφικότητα και δυστυχώς δεν έχει πια οράματα και εφαρμόσιμα μοντέλα (κάπου εδώ έρχονται τα δικά μου λιθαράκια να ανατρέψουν την πορεία της).     

          Η ελληνική οικονομία έχει τα προβλήματά της, όντας προσανατολισμένη σε δομές, τακτικές και λύσεις που εισάγονται άκριτα από ξένα μοντέλα και αφορούν άλλες δομές, ζητήματα και συνθήκες. Ουσιαστικά μάλιστα, εισάγονται κατά τρόπο βίαιο και εξουσιαστικό, ως «μάννα εξ ουρανού» του «πολιτισμένου και προηγμένου κόσμου», απέναντι στους αμόρφωτους «ραγιάδες», στερώντας τους την έκφραση, την συμμετοχή, την έρευνα, την συνδιαμόρφωση με βάση τα ελληνικά δεδομένα. Τα μοντέλα αυτά, όσοι υποφέρουν από ραγιαδισμό τα αποδέχονται ως θέσφατα και τα επικοινωνούν με επιβολή λόγω και έργω στους υπόλοιπους. Ως ραγιάδες τα εφαρμόζουν με την ανατολίτικη υπερβολή και υπέρθεση. Στην βάση των θεμάτων αυτών βρίσκεται μια από τις βαθύτερες αιτίες του ελληνικού προβλήματος. Σε κάποιους αρκετούς δεν δόθηκε ποτέ η δυνατότητα να πιστέψουν στον εαυτό τους, στην χώρα τους, στην κοινωνία τους και να δημιουργήσουν. Ο,τι ξεπετάγεται και κινείται αυτόνομα και ενεργά προς την κατεύθυνση της ανατροπής των κατεστημένων πολεμιέται και ή συνθηκολογεί ή περιθωριοποιείται.   

 

ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ

 

Α. ΑΓΟΡΑΚΕΝΤΡΙΣΜΟΣ

          Γράφοντας στην αρχή της οικονομικής κρίσης για την «πραγματική οικονομία» δεν εννοούσα την «αγορά», αλλά, όπως ξεκαθάρισα καθώς η έννοια γινόταν μιμικά του συρμού, την πραγματική παραγωγική διάσταση της οικονομίας.

          Ένα κύριο διαρθρωτικό πρόβλημα της οικονομίας της χώρας είναι ότι επί δεκαετίες κατευθύνει τους ανθρώπους στο εμπόριο και την παροχή υπηρεσιών, δηλ. σε ουσιαστικά μη παραγωγικές δραστηριότητες. Την ίδια στιγμή, αντί η παράγουσα μειοψηφία να τυγχάνει απολύτου σεβασμού και αρωγής, έχει καταστεί έρμαιο διωγμών από το σύνολο του κρατικού και ιδιωτικού μηχανισμού.

Διαθέτοντας τους ανθρώπους της, δηλ, την ουσιαστική της βάση, η κοινωνία μας στο εμπόριο και στην παροχή υπηρεσιών, απέκτησε ένα τεράστιο παραγωγικό έλλειμμα, που μεταφράζεται σε τεράστιο έλλειμμα του ισοζυγίου εισαγωγών/ εξαγωγών, σε υψηλές τιμές προϊόντων, σε εξάρτηση από τον υψηλότοκο τραπεζικό δανεισμό (αυτός καταστρέφει κάθε δυνατότητα «ανταγωνισμού»), σε εξάρτηση από το εξωτερικό, σε δημοσιονομική καχεξία και σε δεκάδες άλλες ζοφερές συνέπειες που βιώνουμε. Από την άλλη πλευρά, ένα τεράστιο δυναμικό που έχει κατευθυνθεί προς το εμπόριο και την παροχή υπηρεσιών βιώνει τις καταστροφικές συνέπειες του επαγγελματικού πληθωρισμού[1], παράλληλα με την ολομέτωπη επίθεση των πολυεθνικών και των ημεδαπών «κολοσσών».

          Ολος αυτός ο ενεργός οικονομικά πληθυσμός ανθρώπων, ζει από τις σάρκες των ελάχιστων παραγωγών ή πουλώντας εισαγόμενα αγαθά ή συμβάλλοντας στην μετανάστευση των χρηματικών κεφαλαίων. Ο υπερπληθωρισμός της αγοράς στερεί την χώρα από ανθρώπινο δυναμικό με ουσιαστικά δημιουργική – παραγωγική ενασχόληση, με ό,τι αρνητικό τούτο συνεπάγεται. Όταν από τους 1.000 νέους ανθρώπους (που αποτελούν την πραγματική ισχύ και δυναμική της κοινωνίας και της χώρας μας) εργάζονται οι 500 και από τους 500 αυτούς οι 420 παρέχουν υπηρεσίες (τις περισσότερες φορές μηδενικής ουσιαστικής κοινωνικής και παραγωγικής αξίας) τι απομένει ;  Μπορούν οι 80 που απομένουν να παράγουν κα να καλύψουν τις ανάγκες τους συνόλου;    (σ.σ οι πιο πάνω αριθμοί δεν είναι τυχαίοι).

Όταν ακούω τις κυβερνήσεις να μιλούν για ενίσχυση της αγοράς (δηλ. ενός παθογενούς φαινομένου που έχει αλλά και προκαλεί τεράστιες ζημίες) σκέπτομαι ότι ρίχνουν τα χρήματα του φορολογούμενου πολίτη μέσα σε ένα βάλτο, σε ένα πηγάδι χωρίς πυθμένα. Αλήθεια είναι δυνατόν να ενισχύουμε περαιτέρω κάτι ζημιογόνο για να συνεχίσει την ζημιογόνο δράση του;

Όταν, επίσης, ακούω τις κυβερνήσεις να μιλούν για την «δήθεν» απελευθέρωση» της αγοράς σε κάποια επαγγέλματα και μάλιστα ως την κύρια διαρθρωτική λύση των προβλημάτων της οικονομίας, το μόνο που σκέπτομαι είναι εάν αυτοί που το εκφράζουν είναι παντελώς ηλίθιοι ή προδότες της χώρας τους. Σε μία αγορά που πάσχει από υπερπληθωρισμό (π.χ, δικηγόρων, γιατρών, μηχανικών, ταξιτζήδων κλπ.) αυτοί θεωρούν λύση το να φέρουν και άλλους, είτε αλλοδαπούς είτε ημεδαπούς !!!. Κύριοι σοβαρευτείτε, αλλιώς πηγαίνετε στα σπίτια σας. Υπάρχει υπερπληθωρισμός κα αυτόν πρέπει να αντιμετωπίσετε αξιοποιώντας το δυναμικό της χώρας. Ο υπερ-υπερπληθωρισμός που σχεδιάζετε θα καταστρέψει περαιτέρω και άλλους Ελληνες και θα κάνει ακόμα πιο ανορθόδοξη και καταστροφική την απαράδεκτη πραγματικότητα της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας.

 

Β. ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ

 

          Στην χώρα αυτή, υπακούοντας πλήρως στα ύπουλα και ολιγαρχικά κελεύσματα του νεοφιλελευθερισμού και του καπιταλισμού, έχουμε αφήσει την πορεία της οικονομίας στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Εννοώ ότι αυτοί, μια εν δυνάμει ολιγαρχία, επιλέγουν, αν, πότε, που, με ποιους όρους  και σε τι θα αναπτύξουν κάποια παραγωγική ή άλλη δραστηριότητα.

Ερωτώ : είναι δυνατόν μία χώρα 11.000.000 κατοίκων να αφήνει την παραγωγική διάσταση της οικονομία της στα χέρια και την βούληση ελαχίστων ; είναι δυνατόν έτσι άναρχα και χωρίς κατεύθυνση ή κοινωνική συμμετοχή να κτιστεί τίποτε άλλο, από αυτό το καταστροφικό και ζοφερό παρόν που βιώνουμε επί δεκαετίες. Είναι δυνατόν ένας ολόκληρος λαός να επικρέμεται από την βούληση του κάθε κερδοσκοπικά σκεπτόμενου «μεγιστάνα» για να αποκτήσει παραγωγική διάσταση η οικονομία του.

Μόνο και μόνο αντικρίζοντας το αποτέλεσμα αντιλαμβάνεται κανείς ότι όλα αυτά είναι τεράστια κεφαλαιώδη σφάλματα, που όχι μόνο δεν ταιριάζουν στην κουλτούρα και την ιδιοσυγκρασία του λαού μας, αλλά είναι και εντελώς ανορθολογικά κρινόμενα σύμφωνα με τις ανάγκες της κοινωνίας μας και την διάρθρωση του τόπου μας. Κανείς δεν μπορεί να οδηγεί την χώρα και την κοινωνία της στην καταστροφή και την εξάρτηση. Πόσο π.χ, θα αντέχουν οι αγελαδοτρόφοι να κάνουν αυτό το επάγγελμα κλεπτόμενοι συστηματικά από τους βιομηχάνους του γάλακτος; γιατί και με ποιο κόστος (οικονομικό, παραγωγικό, περιβαλλοντικό) μεταφέρεται το γάλα από την Θράκη στην Κρήτη ;

Η εναπόθεση της οικονομικής πρωτοβουλίας και του σχεδιασμού της παραγωγής στους ελάχιστους ισχυρούς ή φιλόδοξους ιδιώτες (έτσι και αλλιώς μόνο ελάχιστοι χωρούν στην λογική της νεοφιλελεύθερης οικονομίας) κάνει την κοινωνία μας, τους ανθρώπους που την συναποτελούν, ολοένα και περισσότερο εξαρτημένους, τους εξανδραποδίζει αντί να τους χειραφετεί και στο πλαίσιο του παραγωγικού γίγνεσθαι καταστρέφει και αποκλείει κάθε παραγωγική πρωτοβουλία.    

          Σε κάθε περίπτωση η «ιδιωτική πρωτοβουλία» αποδείχθηκε, όπως ήταν αναμενόμενο, πολύ λίγη πνευματικά, πολύ ατομικιστική, πολύ καταστροφική για το συνολικό κοινωνικό και ανθρώπινο βιοτικό συμφέρον.

 

Γ. ΕΣΦΑΛΜΕΝΕΣ ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ & ΕΠΙΛΟΓΕΣ

 

Όλα όσα θίγονται στο κείμενό μου, δεν πραγματοποιήθηκαν χωρίς την απουσία της κρατικής πολιτικής επιλογής. Παντού υπήρξε η πολιτική επιλογή ή η αδράνεια του κράτους.

Όμως υπάρχουν συγκεκριμένες κορυφαία εσφαλμένες πολιτικές κρατικές επιλογές. Ουσιαστικά πρόκειται για ένα μετασχηματισμό της οικονομίας και του κοινωνικού δυναμικού προς άθλιες, καταστροφικές επιλογές, που ενίσχυαν τους λίγους και μόνο ευκαιριακά βόλευαν κάποιους περισσότερους . Πέραν όσων αλλού αναφέρονται θα αναφερθώ σε τρείς ειδικότερες εκφάνσεις της παθογένειας:

α.- στην δέσμευση και διάθεση κεφαλαίων σε μη παραγωγικές δραστηριότητες  

β.- στην καταστροφή κρίσιμων παραγωγικών μονάδων

γ.- στο ξεπούλημα – ιδιωτικοποίηση – στρατηγικών μονάδων της χώρας

 

Δέσμευση και διάθεση κεφαλαίων σε μη παραγωγικές δραστηριότητες    

Το κράτος μας, πέρα από την κατασπατάληση ίδιων και ευρωπαϊκών πόρων σε μία σειρά από δραστηριότητες που αφορούσαν την «αγορά» (εμπόριο και υπηρεσίες) και ιδίως με απατηλές (κυριολεκτώ για τις χιλιάδες απάτες που έγιναν), αλλά και άχρηστες κατά το αποτέλεσμα δήθεν ενημερώσεις και μετεκπαιδεύσεις, προέβη και σε καταστροφικές επιλογές ως προς την διάθεση των ίδιων πόρων.

Οι πολιτικές επιλογές των κυβερνήσεων κατά τις προηγούμενες δεκαετίες, είτε ήταν αποτέλεσμα εσφαλμένης εκτίμησης, είτε αποτέλεσμα άθλιων εξαρτήσεων ήταν και αποδείχθηκαν καταστροφικές.

Το ιδεολόγημα «δρόμοι = ανάπτυξη» και οι «ολυμπιακοί αγώνες» ποιο ουσιαστικό παραγωγικό αποτέλεσμα είχαν; Μήπως είχαν το κράτος των εργολάβων; Μήπως ευνόησαν μόνο αυτούς και μια σειρά εμπλεκόμενων οργάνων του δημοσίου; Μήπως δέσμευσαν σε αντίστοιχα επαγγέλματα χιλιάδες Ελληνες που σήμερα κατά πλειονότητα είναι άνεργοι ή στυγνά εκμεταλλευόμενοι; Αλήθεια πόσες απέμειναν από τις δεκάδες εταιρείες του κλάδου; Ποια είναι η εικόνα της χώρας σήμερα; Μήπως παράλληλα ευνοήθηκαν ενεργοβόρες και ρυπογόνες μορφές μεταφοράς ; Τι πετύχαμε στην ουσία από κάθε άποψη ; να έχουμε κάποιους ακριβούς (κατασκευαστικά και καταναλωτικά) δρόμους για να βολτάρουν ανά την άδεια χώρα πολυτελή Ι.Χ. ;

Πρώτα έπρεπε να φτιαχθούν οι παραγωγικές μονάδες, αυτές που θα αποτελούσαν την ουσιαστική, την πραγματική οικονομία και εν συνεχεία θα έπρεπε να βελτιωθούν οι δρόμοι ή να φτιαχτούν άλλες μεταφορικές υποδομές με το βλέμμα στο μέλλον (π.χ. ηλεκτρικά τραίνα).

Επιλέξαμε να κατασπαταλήσουμε τεράστιους πόρους για να κάνουμε τους ανθρώπους, το ανθρώπινο δουλεμπόριο της βαρβαρότητας και του κανιβαλισμού της ολιγαρχίας πιο ευχερές. Τριτοκοσμικές ήταν οι επιλογές που επέβαλλε το αλλοδαπό και ημεδαπό κομπραδόρικο κεφάλαιο, ευθέως αντίστοιχες με αυτές που ακολουθούνται σε όλες τις δύσμοιρες χώρες και λαούς του τρίτου κόσμου.

Απογύμνωσαν παραγωγικά την χώρα, απαξίωσαν και απαξιώνουν το συστατικό της κοινωνίας μας : τους ανθρώπους της. Τους αναγκάζουν να γίνονται κούριερς, μεταφορείς τροφίμων, υπάλληλοι σουπερμάρκετ, άνεργοι ουσία και δυνάμει, εγκαταλείποντας κάθε παραγωγική δραστηριότητα και σκέψη. Αποθαρρύνουν και εξαρτούν, απαξιώνουν και εξαγοράζουν κάποιοι … .    

          Η συνέχιση της καταστροφικής πολιτικής αυτής τείνει να εδραιωθεί με το Ε.Σ.Π.Α. , στο οποίο σχεδιάζεται οι τελευταίοι κοινοτικοί πόροι να διατεθούν σε σειρά από ατομικές, ασήμαντες καταναλωτικές αστειότητες της αγοράς και όχι σε ισχυρές και αναγκαίες παραγωγικές δομές και δράσεις.

 

Καταστροφή κρίσιμων παραγωγικών μονάδων

 

Σαν να μην ήταν αρκετή η έλλειψη παραγωγικών μονάδων στην χώρα, καταστρέψαμε και κλείσαμε ως κράτος μία σειρά από υπάρχουσες, οι οποίες αν μη τι άλλο ήταν ουσιωδώς χρήσιμες για τον τόπο. Ας απαντήσουν οι άθλιοι ανεγκέφαλοι : νοείται χώρα με προνομιακή λόγω φύσης αγροτική παραγωγή και να μην έχει π.χ. εργοστάσιο παραγωγής λιπασμάτων ; ή εργοστάσιο παραγωγής αγροτικών εργαλείων ; νοείται χώρα βαμβακοπαραγωγός και να μην έχει πλέον εργοστάσιο παραγωγής υφασμάτων ;

Εχουμε εξευτελίσει προς όφελος ελαχίστων την παραγωγική διάσταση της χώρας, έχουμε εξευτελίσει κάθε έννοια ανάγκης και λογικής.

Αφήσαμε με χίλιους δυό τρόπους μία οικονομική νομενκλατούρα να ελέγχει με την πίεσή της τα πάντα στην χώρα, από το τι θα παραχθεί (βλ. επιδοτήσεις και επιλογές), πόσο αξιολογείται ο μόχθος και ο ιδρώτας του παραγωγού, πόσο κοστίζει στον άνθρωπο το κάθετί; Πόσο κοστίζει η ίδια του η ύπαρξη και ζωή.

Αυτές οι επιλογές δεν αξιώνουν κανένα, δεν χειραφετούν τους ανθρώπους και τις κοινωνίες, δεν οδηγούν στις πραγματικές δημοκρατίες, οδηγούν ξανά στον μεσαίωνα.

   

Ξεπούλημα – ιδιωτικοποίηση – στρατηγικών μονάδων της χώρας

Το σύγχρονο νεοελληνικό αίσχος ολοκληρώθηκε με την κατοχή της χώρας. Όταν μία σε μία χώρα ανήκουν σε τρίτους, από τρίτες χώρες ή ελέγχονται, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, οι δρόμοι, οι επικοινωνίες, το νερό που πίνουν οι άνθρωποι, ο στρατός της σύντομα και η ενέργεια, τι άλλο μένει για να θεωρηθεί υπόδουλη;

Η Ελλάδα μας είναι μια χώρα υπόδουλη, εάν δεν το έχετε καταλάβει, εμείς οι ίδιοι είμαστε υπόδουλοι. Δεν υπάρχει κανένα αυτεξούσιο του ανθρώπου, του πολίτη, αυτού του λαού και της κοινωνίας του. Βιώνουμε μια ψευδαίσθηση ελευθερίας επειδή μόνο κυκλοφορούμε ακόμα σχετικά ελεύθερα. Οφείλουμε πρώτιστα να απελευθερώσουμε την χώρα μας, να απελευθερώσουμε τους εαυτούς μας και τα παιδιά μας.

Ξένοι χρυσοθήρες παίρνουν τον «χρυσό» της χώρας και των ανθρώπων της και μας αφήνουν τις πέτρες.

Πάρτε μία προς μία τις ξένες εταιρείες που κατέχουν την χώρα μας, μελετήστε τα κέρδη τους για να καταλάβετε πόσο πολύτιμο ελληνικό χρήμα, που στην πραγματικότητα είναι ο μόχθος, η ζωή, οι εργατοώρες από την ζωή εκατομμυρίων Ελλήνων, μεταναστεύει στα ταμεία τους στο εξωτερικό. Σκεφτείτε ποιες δυνατότητες χάνονται για την Ελλάδα, την κοινωνία και τον λαό της, από την αιματηρή αυτή μετανάστευση.    

 

Δ. ΚΕΦΑΛΑΙΑΚΗ ΕΞΑΡΤΗΣΗ

 

          Το ζήτημα της κεφαλαιακής εξάρτησης της χώρας είναι πολύπλευρο και αλληλένδετο με τις παραγωγικές καχεξίες της. Όταν η οικονομία δεν έχει παραγωγική διάσταση, όταν το χρήμα μεταναστεύει, είναι πιο «δυσεύρετο» και πιο ακριβό. Το διεθνές και το ημεδαπό κεφάλαιο, ιδίως το πανίσχυρο τραπεζικό έχει φροντίσει να επινοήσει μια σειρά από πολιτικές (ίδε νεοφιλελευθερισμό) που το ευνοούν, το κάνουν αναγκαίο και του δημιουργούν υπερκέρδη και συνολική εξάρτηση των κρατών και των ανθρώπων από αυτό. Συνοδευόμενο από μικρόνοη οικονομολογίστικη υποτέλεια και ευκαιριακή απρονοησία πείθει τους ανθρώπους για τον «επιστημονικό ορθολογισμό» των επιλογών του. Το ζητούμενο είναι να οδηγήσει τους πάντες στο τραπεζικό γκισέ , στον δανεισμό.

Αλήθεια με ποια ανθρώπινα μέτρα επιλέγεται ως λύση η «λιτότητα» ; σκεφτήκατε ποτέ, ερεύνησε κανένας από πού προέρχεται η επιλογή και που οδηγεί τους ανθρώπους; Μήπως απέδωσε ουσιαστικά σε κάποια οικονομία ; ή την έκανε περισσότερο εξαρτημένη και φθίνουσα ; Είναι ένα καλοσχεδιασμένο σχέδιο που περιλαμβάνει και τον κρατικό μηχανισμό και τις επιλογές του.

          Ως προς την άμεση εικόνα της ελληνικής οικονομίας έχω να επισημάνω ότι, η «έλλειψη ανταγωνιστικότητας» που καλοσχεδιασμένα προβάλλουν τα γνωστά κέντρα αποφάσεων δεν έχει να κάνει στο ελάχιστο με τους μισθούς των κοπιωδώς εργαζόμενων ανθρώπων, αλλά (πέρα από όλες τις άλλες καχεξίες) είναι κυρίως αποτέλεσμα του ακριβού χρήματος: των υψηλότατων τόκων. Πως να «ανταγωνιστεί» ο ημεδαπός τον ξένο, όταν το κόστος του χρήματος που επενδύει είναι τριπλάσιο, πώς να εκσυγχρονιστεί; Πώς να αντισταθεί ο καταχρεωμένος παραγωγός στον εκβιασμό του εμπόρου που ανακινεί μπροστά στα μάτια του το μάτσο με τα δυσεύρετα Ευρώ … Και γιατί, ως καλός καιροσκόπος, επιχειρηματίας να μην διαθέσει τα κέρδη του σε πιο επικερδείς και ασφαλείς τραπεζικές δραστηριότητες.

          Το κρίσιμο στοιχείο είναι το ακριβό χρήμα, αυτό είναι η κύρια ειδοποιός διαφορά στο ζήτημα της «ανταγωνιστικότητας» σε σχέση με τις υπόλοιπες ευρωπαïκές ή τρίτες χώρες. Αυτό καταστρέφει τις όποιες δυνατότητες και μετακινεί την κερδοφορία από την παραγωγική οικονομία στις τράπεζες (σ.σ. το γεγονός ότι οι ελληνικές τράπεζες έχουν τριπλάσια κερδοφορία σε σχέση με τις ευρωπαϊκές για το ίδιο διατιθέμενο κεφάλαιο, το αποδεικνύει).        

 

Ε. ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΔΥΝΑΜΙΚΟ – ΠΑΙΔΕΙΑ

 

          Το μοναδικό στοιχείο που συγκροτεί μια ανθρώπινη κοινωνία είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι. Από αυτούς και μόνο εξαρτάται η σύσταση, ο χαρακτήρας και η πορεία της. Ο,τιδήποτε άλλο πέρα από τους ανθρώπους είναι κίβδηλο, εξωγενές και δευτερεύον.

          Επειδή η οικονομία είναι αποκλειστικά μια κοινωνική διεργασία, το κυρίαρχο στοιχείο της δεν είναι το χρήμα, όπως πεπλανημένα πιστεύουν πολλοί (ιδίως όταν δεν υπάρχει ή δημιουργεί ουσιώδη προσκόμματα και προβλήματα) , αλλά οι άνθρωποι και οι δράση τους. Αλλωστε ουσιαστικά και εκ φύσεως οι άνθρωποι ενδιαφέρονται για την απόλαυση αγαθών και όχι για την κατοχή χρήματος (δηλ. χαρτιού).  

          Το ανθρώπινο δυναμικό της χώρας, που θα αποτελούσε ένα κυρίαρχα δυναμικό και τον ουσιαστικότερο παράγοντα της οικονομίας, μέσα από μία σειρά διεργασιών έχει οδηγηθεί στην απαξίωση.

          Με ένα εκπαιδευτικό σύστημα που είναι προσανατολισμένο στο να παράγει πειθήνιους «τεχνοκράτες» εργαζόμενους (σύνδεση εκπαίδευσης – επιχειρήσεων το αποκαλούν) και ένα οικονομικό σύστημα που έχει ως στόχο την ολοένα μεγαλύτερη εξάρτηση και εκμετάλλευση των ανθρώπων, το ανθρώπινο δυναμικό της χώρας έχει απαξιωθεί και έχει οδηγηθεί στην παραγωγική απροθυμία και «ανορεξία». Είτε αταβιστικά αρνείται να μετάσχει στην ανουσιότητα, είτε αντιλαμβάνεται και πληρώνει όλες τις καχεξίες του συστήματος και της σκοπιμότητας εκμετάλλευσης και κερδοσκοπίας (ανεργία). Σαν να μην ήταν αρκετά όλα τα ανωτέρω (τα οποία ενεργά συμβάλλουν στην ανθρώπινη απαξίωση και πολλά άλλα που προκύπτουν από την σφαιρική σκέψη), το σύστημα της παιδείας, που δεν στρέφεται στην πραγματική γνώση και στην διαμόρφωση ελεύθερα σκεπτόμενων ανθρώπων, έρχεται να απαξιώσει περαιτέρω το ανθρώπινο δυναμικό της χώρας.

          Για το αποτέλεσμα αυτό κρίσιμες δεν είναι μόνο οι επιλογές του συστήματος, αλλά και η πλήρης αθλιότητα του καθηγητικού κατεστημένου, μίας αυτοαναπαραγόμενης αντιπαραγωγικής ελιτίστικης μεγαλοαστικής αθλιότητας.

Το σύστημα αυτό καταστρέφει το κρισιμότερο στοιχείο της ελληνικής κοινωνίας, τη νεολαία της. Διδάσκει και επιβάλλει την υποτέλεια, την εξάρτηση, την ελεγχόμενη σκέψη, την αντιπαραγωγικότητα του νου και της δράσης: εάν ανταποκρίνεσαι σε αυτούς τους όρους προοδεύεις, εάν δεν σκύβεις το κεφάλι (ή γενικώς), εάν στοχάζεσαι, εάν αμφισβητείς τα παραδεδεγμένα του καθηγητή, εάν παράγεις καινούργια πράγματα είσαι χαμένος … .Το κυριότερο όμως είναι ότι υπάρχουν και καταστροφικές κατευθύνσεις, ελλείψεις και καταστροφικοί αναχρονισμοί που επιβάλλει η αναξιότητα του καθηγητικού κατεστημένου και η άγρια ταξική κατεύθυνση της παιδείας και της κοινωνίας που ελέγχεται από κάστες. Η φυσική, η χημεία, τα μαθηματικά π.χ. είναι τεράστιες επιστήμες με χιλιάδες σύγχρονε εφαρμογές και αντίστοιχες ειδικότητες. Το εκπαιδευτικό όμως σύστημα στην Ελλάδα «επιμένει» στο να καταστρέφει ένα σημαντικό ενεργό κομμάτι της νεολαίας, παράγοντας φυσικούς, χημικούς, μαθηματικούς δηλ. υποψήφιους καθηγητές που επιδιώκουν διορισμό και διαγκωνίζονται για κάποια φροντιστήρια … . Ένα σοβαρό παραγωγικό κομμάτι της νεολαίας ακυρώνεται ουσιαστικά εξαιτίας του συστήματος της παιδείας. Μαζί με αυτό μειώνονται ή καταστρέφονται οι παραγωγικές κοινωνικές δυνατότητες. 

 

Βεβαίως οι καχεξίες, τα προβλήματα και οι αιτίες τους δεν ολοκληρώνονται στο πιο πάνω κείμενο. Απλά προβάλλονται κάποια ζητήματα που ελάχιστοι έχουν μέχρι σήμερα συλλάβει, αλλά είναι κύρια, ουσιώδη και έχουν αποφασιστική σημασία για το μέλλον.

Από όσα θα γραφτούν πιο κάτω για τις λύσεις, μπορείτε εύκολα να αντιληφθείτε μια σειρά από καχεξίες και προβλήματα, από πράγματα που συμβαίνουν και δεν συμβαίνουν … .

 

ΟΙ ΛΥΣΕΙΣ

 

Α. Τις λύσεις τις έχω ξαναδώσει σε άλλα κείμενά μου και αναγκαία θα παραπέμψω σε κάποια από αυτά. Οφείλω όμως κάποια να τα ξαναθέσω. Τα κείμενα των παραπομπών οφείλουν να διαβαστούν ξανά, από όποιον έχει το πάθος να εννοήσει και να κατανοήσει και να ληφθούν σοβαρά υπ΄ όψη από όποιον πραγματικά οραματίζεται και έχει σκοπό να προσφέρει πρακτικά και ουσιαστικά στην χώρα.

Β. Καθώς έχω θέσει το φιλοσοφικό πλαίσιο, την θεωρία των βιοτικών αναγκών  πρέπει να επισημάνω κάτι που είναι αυτονόητο, αλλά το χάσαμε ως όντα μέσα στους αιώνες της στρεβλής πορείας: ο άνθρωπος από την φύση του έχει βιοτικές βιολογικές ανάγκες. Η εξυπηρέτηση των αναγκών του είναι το πρωταρχικό στοιχείο της ζωής του, μα και ταυτόχρονα αυτό που τον δεσμεύει ως ον και τον καθιστά αντικείμενο εκμετάλλευσης και εξάρτησης.

Η χειραφέτηση του ανθρώπου, η ισότητα, η πραγματική δημοκρατία, η απελευθέρωσή του και η πραγματική πρόοδος του ανθρώπινου είδους εξαρτάται άμεσα και είναι απόρροια της ικανοποίησης των βιοτικών του αναγκών και του τρόπου και χρόνου ζωής και σκέψης που σπαταλά για αυτές.

Οι κοινωνίες δημιουργήθηκαν για την ευχερέστερη και πληρέστερη κάλυψη των βιοτικών αναγκών των ανθρώπων και η εξυπηρέτησή τους, ως κοινό δεδομένο για όλους και με τον λιγότερο επαχθή για την ζωή του ανθρώπου τρόπο είναι το ουσιαστικό ζητούμενο μιας κοινωνίας που θέλει να προχωρήσει στην απελευθέρωση των ανθρώπων από την ανάλωσή της ζωής τους στον αγώνα για την κάλυψη των πρωταρχικών βιολογικών, ζωωδών τους αναγκών. Αυτός είναι ο στόχος μιας οικονομίας και μιας κοινωνίας ευρύτερα : να καταφέρει να παράγει (ως οικονομία) τα αγαθά που χρειάζονται οι άνθρωποι με την ελάχιστη δυνατή ανθρώπινη ανάλωση και με απόλυτη την ισότητα σε όλες τις διαδικασίες, να καταφέρνει και πολιτικά να εγγυάται σε όλους ότι η θα απολαύσουν αυτά τα αγαθά με μόνο κριτήριο την συμμετοχή τους στο παραγωγικό γίγνεσθαι.

Ο άνθρωπος ενδιαφέρεται μόνο για να απολαμβάνει αγαθά (όχι για να κατέχει άχρηστες εικονικές χρηματικές αξίες), αυτός είναι ο βαθύτερος και πραγματικός σκοπός της δράσης του και καθετί άλλο είναι στρεβλό και ενάντιο στην φύση του.

Ο άνθρωπος δεν είναι ανταγωνιστικό ζώο, γίνεται ανταγωνιστικός όταν τα αγαθά δεν επαρκούν ή όταν ο ανταγωνισμός είναι αναγκαίος για την κάλυψη των αναγκών του (πραγματικών ή στρεβλά ενταχθέντων στο μυαλό του). Κατ’ ουσίαν όμως και οι στρεβλές διδαχές εκκινούν από την ανθρώπινη φύση, δηλ, από την ανάγκη κάλυψης βιοτικών αναγκών. Όλα εκεί καταλήγουν: στην φύση μας και όλα εξαρτώνται από την κάλυψη ή μη των βιοτικών μας αναγκών, ακόμα και από τον κίνδυνο να τις χάσουμε λειτουργώντας μέσα σε ένα κοινωνικό σύστημα.

 

Γ.      Γιατί τα γράφω όλα αυτά σε μία θεώρηση της ελληνικής οικονομίας;

Τα γράφω για να κατανοήσουμε (όσοι έχουμε τα πνευματικά εφόδια, αλλά και για να τα αποκτήσουμε περισσότεροι) ότι οι κατευθύνσεις των πραγματικών και ουσιαστικών λύσεων για την ελληνική οικονομία πρέπει να στρέφονται προς τους στόχους μιας πραγματικής κοινωνικής παραγωγικής οικονομίας που αποσκοπεί στην παραγωγή αγαθών, τα οποία όλοι θα έχουν το δικαίωμα να απολαύσουν. Οι λύσεις πρέπει να στρέφονται προς την παραγωγή αγαθών (ευνόητα και υπηρεσιών) προς ανθρώπινη ανάλωση και όχι αγαθών ως χρηματικές αξίες.

Η διαμόρφωση μιας τέτοιας παραγωγικής βάσης, μιας βάσης παραγωγής αγαθών από όλους για όλους δεν μπορεί να εξαρτάται από ολιγαρχίες, δεν μπορούν οι παραγωγικές μονάδες και τα αγαθά να ανήκουν σε λίγους, σε ατομικότητες, αλλά μόνο σε συλλογικότητες και οι συλλογικότητες αποκτούν ουσιαστική, πραγματική σημασία στην κοινωνική λειτουργία μόνο όταν υπάρχουν οι πιο πάνω παραδοχές και όροι. Αυτοί οι ίδιοι οδηγούν στην πραγματική δημοκρατία, γιατί η τελευταία δεν μπορεί να υπάρξει και να είναι λειτουργικά επιτυχημένη, εάν δεν συντρέχουν οι όροι της πραγματικής κοινωνικής χειραφέτισης και της ισότητας, της ασφάλειας της κάλυψης των βιοτικών αναγκών και της κοινής πορείας παραγωγής και χρήσης τους.

Κάπως έτσι έχω θέσει τους πολιτικούς αλλά και πραγματικά πρακτικούς στόχους και τα μέσα εφαρμογής τους και στην σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, με την πλήρη κατάρρευση και αποτυχία του νεοφιλελευθερισμού και των ολιγαρχιών ευτυχώς δεν υπάρχει καμία άλλη λύση, από το να ακολουθηθούν πιστά τα κατωτέρω.

 

Δ.      Η πρώτη κατευθυντήριος είναι να στρέψουμε τους ανθρώπους της κοινωνίας μας προς την πραγματική οικονομία την πραγματική παραγωγή. Σπαταλάμε τεράστιες κοινωνικές δυνάμεις και ζωές ολόκληρες σε ανούσιες υπηρεσίες και στον ανταγωνισμό, αλλά κυρίως: δεν σεβόμαστε τον παραγωγό και τον εκμηδενίζουμε (ακόμα και ως κοινωνική πλειοψηφία παράσιτων και επικουρικών επαγγελμάτων). Η εικόνα αυτή της πραγματικής οικονομίας πρέπει να αντιστραφεί.

 

Οφείλουμε και πρέπει:

 

1.       Να μετρήσουμε τις ανάγκες μας ως άνθρωποι που βιώνουμε σε αυτή την χώρα. Να ξέρουμε τι χρειαζόμαστε και σε ποιες ποσότητες. Παράλληλα να αποφασίσουμε για τις μη βιοτικές ανάγκες ποιες και μέχρι ποιο βαθμό θεωρούνται αναγκαία ικανοποιήσιμες. 

 

2        Να εξετάσουμε και να μελετήσουμε σε βάθος τις πραγματικές δυνατότητες του τόπου μας. Πάρα πολλές τις γνωρίζουμε, όπως γνωρίζουμε ότι ο τόπος μας έχει τεράστιες πολλές φορές ταυτόχρονα και προνομιακές παραγωγικές δυνατότητες. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να τις προστατεύσουμε και να τις ενισχύσουμε με γνώση και προβολή.

 

3.       Να στραφούμε στην ποιότητα του παραγόμενου, διότι στην ποσότητα και υστερούμε και δεν μας είναι τις περισσότερες φορές αναγκαία. Όπως έχω ξαναγράψει να εννοήσουμε, συγκροτήσουμε και προβάλλουμε την χρηστική «ιδιοαξία» του ελληνικού προϊόντος.

 

4.       Να καταστρώσουμε και να υλοποιήσουμε τα παραγωγικά σχέδια με γνώμονα την αειφορία (συνεπάγεται και την προστασία της ζωοδότριας φύσης) και την ποιοτική και ουσιαστική πρωτοπορία, ελαχιστοποιώντας κάθε παράπλευρο κόστος, αλλά και ενισχύοντας με αντίστοιχες παραγωγικές διαδικασίες το σκοπούμενο.

Για παράδειγμα στο πλαίσιο της ανάγκης για βιολογική γεωργία (κατ’ εμέ ο στόχος είναι η καθολική βιολογική καλλιέργεια) δεν μπορούμε να μην έχουμε ένα εργοστάσιο παρασκευής βιολογικών λιπασμάτων ή των αναγκαίων για την καλλιέργεια αυτή υλικών και μηχανημάτων. Μιλώντας για «πράσινη ενέργεια» δεν μπορούμε να μην κατασκευάζουμε ούτε καν βίδες ή καλωδιώσεις, τα περισσότερα ή και όλα τα απαραίτητα υλικά, πρέπει να θέσουμε ως στόχο να κατασκευάζονται στην Ελλάδα για να υπάρχει εθνική αυτονομία, παραμονή και επανεπένδυση των όποιων κεφαλαίων στην  χώρα και ελαχιστοποίηση του κεφαλαίου που μεταναστεύει ήτοι συνολική μέγιστη κοινωνική ωφέλεια.

Δεν μπορούμε να μιλάμε για τίποτα από όλα αυτά εάν δεν έχουμε αυτό τον σχεδιασμό και αυτές τις πολιτικές, τίποτα δεν θα αποφέρουν στην χώρα, στην κοινωνία, στον άνθρωπο, παρά ακόμα μεγαλύτερη εξάρτηση.

 

5. Που θα ανήκει η πραγματική κοινωνική οικονομία;

 

          Αυτό είναι το ουσιαστικό πολιτικό στοιχείο, το αποφασιστικό κριτήριο για μία χειραφετημένη κοινωνία, για χειραφετημένους ανθρώπους, η οδός για την πραγματική κοινωνία, την πραγματική δημοκρατία.

Είναι βέβαιο ότι η εύκολη λύση είναι να συνεχίσουμε να εκχωρούμε την πρωτοβουλία, την επιλογή και την υλοποίηση όλων των σχεδίων και των σχεδιασμών του κράτους στους ιδιώτες. Είναι εξίσου βέβαιο ότι η λύση αυτή δεν εγγυάται στο ελάχιστο ούτε την υλοποίηση, ούτε το αποτέλεσμα. Αυτό που εγγυώνται τέτοιες λύσεις είναι μόνο η συνέχιση και η επαύξηση της εξάρτησης των ανθρώπων και των κοινωνιών από συγκεκριμένες ολιγαρχίες, από συγκεκριμένους ισχυρούς και τις εταιρείες τους. Δεν αποτελεί κοινωνική πρόοδο η συνέχιση και η επαύξηση της ισχύος αυτών των ανθρώπων και μορφωμάτων, δεν συμβάλει στην ατομική χειραφέτηση των ανθρώπων και στην συλλογική χειραφέτιση των οργανωμένων σε κράτη κοινωνιών. Δεν είναι ζητούμενο καμίας ανάπτυξης και πραγματικής προόδου η δημιουργία περισσότερων θέσεων εξαρτημένης εργασίας, ήτοι περισσότερων θέσεων μισθωτής δουλείας.

Στόχος είναι η ανθρώπινη και η συλλογική αυτονομία, ο αυτοκαθορισμός μέσα σε ένα πλαίσιο κοινωνικής ελευθερίας και ασφάλειας και αυτό επιτυγχάνεται μόνο με την λύση της κρατικής ψιλής κυριότητας, της συλλογικής αυτοδιοίκησης και της κοινωνικής αυτοδιαχείρισης.

Το ελληνικό κράτος οφείλει να μην διαθέσει κανένα ποσό στην «αγορά», κανένα επίδομα φτώχειας που εξανεμίζεται στο ψιλικατζίδικο της γειτονιάς ή με μια επίσκεψη στο σουπερμάρκετ. Δεν μπορούμε να διατηρούμε με φρούδες ελπίδες την συνολική παθογένεια που λέγεται «αγορά», δεν μπορούμε να διατηρούμε τους ανθρώπους αιχμάλωτους επιδομάτων και απλής συντήρησης.

Οφείλουμε να τους ενεργοποιήσουμε εκεί που πρέπει : στην παραγωγή, στην διαδικασία της δικής τους και της κοινωνικής αυτονομίας.

Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ο άνθρωπος που παράγει σε καθεστώς προσωπικής και κοινωνικής ελευθερίας.

Με τα δισεκατομμύρια που πηγαίνουν στην τόνωση μιας αγοράς με τα μέγιστα δικά της προβλήματα και με τα διαρθρωτικά προβλήματα που προκαλεί στην ελληνική παραγωγή και οικονομία θα μπορούσαμε να κάνουμε πολλά πράγματα. Σίγουρα ένα εργοστάσιο βιολογικών λιπασμάτων, ένα εργοστάσιο παραγωγής καλωδιώσεων (υπάρχουν έτοιμα να κλείσουν), ένα εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικών αυτοκινήτων, ένα εργοστάσιο παραγωγής υλικών για ανεμογεννήτριες, για φωτοβολταϊκά, κέντρα μελέτης και διάσωσης ενδημικής χλωρίδας και πανίδας, κέντρα διάσωσης παραδοσιακών τεχνικών, κέντρα γνώσης και πολλά,  πάρα πολλά πράγματα.

Τώρα ετοιμαζόμαστε να τα ρίξουμε στο απύθμενο πηγάδι της αγοράς για να πωληθούν προϊόντα που παράγονται αλλού, από άλλους … .

Αυτά τα εργοστάσια, αυτά τα εγχειρήματα, η ίδια η «πράσινη ενέργεια», ο,τιδήποτε φτιαχθεί και πρέπει να φτιαχθεί, μπορεί να ανήκει κατά ψιλή κυριότητα στο ελληνικό κράτος, όμως πρέπει να διοικείται από τους ίδιους τους εργαζόμενους και τις τοπικές κοινωνίες που δημοκρατικά εκλέγουν, συμβουλεύουν και  και ελέγχουν. Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι θα πρέπει να αποκομίζουν από την εργασία τους τα κέρδη, τα προς το ζειν … . Σε αυτούς πρέπει να ανήκει η προσπάθεια και στην κοινωνία. Δεν χρειαζόμαστε την υπ’ αριθμ. 156 μονάδα του κυρίου Χ,  της εταιρείας Ψ. Χρειαζόμαστε, μπορούμε και πρέπει να καλέσουμε ανά αναγκαίες ειδικότητες 100 ανθρώπους να εργαστούν και να απολαύσουν αυτοί και η κοινωνία το αποτέλεσμα της εργασίας τους.

Μόνο έτσι απελευθερώνουμε ουσιαστικά τους ανθρώπους και τις κοινωνίες τους, μόνο έτσι μπορούμε να οδηγηθούμε σε σοσιαλιστικό κοινωνικό μετασχηματισμό, σε πραγματικές συνθήκες δημοκρατίας και ανθρώπινης ελευθερίας για να καταλήξουμε στην κοινωνία των βιοτικών αναγκών, σε μια άλλη πορεία της ανθρωπότητας. Το σημείο είναι κρίσιμο και κομβικό, η δυνατότητα να αποκτήσει η κοινωνία παραγωγικές μονάδες είναι στην πραγματικότητα πιο εύκολη από ποτέ, όπως και πλατειά γνώση.

 

6. Η γνώση, το πλάτεμα της γνώσης ως κοινωνικός προορισμός και αναγκαιότητα.

 

          Αυτό που είναι κρίσιμο και κομβικό για την κοινωνική πορεία και προσπάθεια είναι η ίδια η γνώση και η παραγωγή της, η συνεχής παραγωγή ελεύθερα προσβάσιμης γνώσης που να ανήκει στην κοινωνία.

Πέρα από το εκπαιδευτικό σύστημα και τη φιλοσοφία του, που είναι απαραίτητη και αδήριτη ανάγκη να αλλάξει (και αλλάζει χωρίς κόστη υποδομών), είναι αναγκαίο να δημιουργήσουμε γνώση. Χρηματικές δυνάμεις μπορεί να μην διαθέτουμε επαρκείς, αλλά στην οικονομία χωρίς χρήμα χρήσιμες και κύριες είναι οι πνευματικές δυνάμεις και το αντάλλαγμα για την παροχή τους δεν χρειάζεται να είναι άμεσα χρηματικό.

Εχω περιγράψει επαρκέστατα την διαδικασία συνεχούς παραγωγής κοινωνικά ελεύθερης γνώσης μέσα από τα Πανεπιστήμια. Το σχέδιο οφείλει να υλοποιηθεί για να αποκτήσουμε γνωσιακό βάθος, συλλογικότητα και ερευνητικό υπόβαθρο και επίπεδο. Δεν υπάρχουν άλλοι τρόποι και απορώ με την μη υλοποίηση του.

 

7.       Θεωρώ πραγματικά αυτοκαταστροφικό να προσπαθούμε να συντηρήσουμε και να αναπαράγουμε με αιματηρά μάλιστα κοινωνικά έξοδα την σημερινή εικόνα της ελληνικής οικονομίας, την ζημιογόνα κοινωνικά και εκ των βάθρων της «αγορά», την εκμετάλλευση της εργασίας και της ανεργίας, το απαρτχάϊντ κατά της νεολαίας, αλλά και όσων μένουν άνεργοι μετά τα πενήντα.

Εχουμε αχρηστεύσει τυπικά και ουσιαστικά το μεγαλύτερο ενεργό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας και δυστυχώς συνεχίζουμε στα καθιερωμένα κλισέ και μοτίβα του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού. Συντηρούμε τις καχεξίες, δίνοντας ολοένα και μεγαλύτερα κομμάτια από την ζωή και την πατρίδα μας στις εξαρτήσεις και τις ολιγαρχίες.

Οι επόμενες γενιές, αν καταφέρουν να υπάρξουν, θα φτύσουν με σιχασιά την αθλιότητά μας. Κανείς δεν έχει κανένα δικαίωμα να στερεί τους ανθρώπους από τις βιοτικές τους ανάγκες, κανείς δεν έχει κανένα δικαίωμα να τις εκμεταλλεύεται.

500 επιδόματα ανεργίας Χ 5 χρόνια είναι 21.000.000 Ευρώ, με αυτά μπορείς να χτίσεις κάτι παραγωγικό και να δημιουργήσεις ένα παραγωγικό κοινωνικό ιστό που θα καλύψει αυτούς τους ανθρώπους και την κοινωνία για το υπόλοιπο του βίου τους και για πολλές δεκαετίες, χωρίς άλλο κοινωνικό ή χρηματικό κόστος. Φτάνει πια η ανεγκέφαλη καταστροφή, η ζούγκλα και η βαρβαρότητα, υπάρχουν λύσεις και οφείλουμε να τις εφαρμόσουμε, να παλέψουμε  για το παρόν και το μέλλον μας.

          Για μένα προσωπικά το θέμα κλείνει και αρχίζει ο ενεργός αγώνας, οι δεκάδες χιλιάδες Ελληνίδες και Ελληνες που το κατανοούν σήμερα, σύντομα θα γίνουν εκατομμύρια.

          Καλώ την κυβέρνηση να προχωρήσει, εάν δεν το πράξει, σύντομα θα το πράξουμε εμείς.     

 

 

 

 

 

Χρήσιμα λίνκς για κάποια κείμενα (Ctrl + Κλικ)

1. ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

2. ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

3.ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΧΩΡΙΣ ΧΡΗΜΑ

4. Η “ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ” ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ

5. ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΒΙΟΤΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ & Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

6. ΓΙΑ ΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ, ΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΧΩΡΙΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΚΕΡΔΟΣ

7. ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΚΛΑΜΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ «ΜΙΚΡΟΜΕΣΑΙΟΥΣ»

8. ΤΟ ΠΛΑΤΕΜΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ΩΣ ΜΟΧΛΟΣ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗΝ ΙΣΟΤΗΤΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ & ΣΤΟΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ

9. ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ, ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ & ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

10. ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ: ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

11. ΑΓΡΟΤΕΣ & ΤΟ ΝΕΟ ΑΓΡΟΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ: ΠΡΟΤΑΣΗ

12. ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΔΕΝ ΤΡΕΛΑΘΗΚΑΝ

13. Γιατί γράφτηκε το ΠΑΣΟΚ του ΑΝΘΡΩΠΟΥ; τι είναι ; τι επιδιώκει;

14. ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΠΑΣΟΚ, ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ

 


[1] Η λεγόμενη «απελευθέρωση» των κλειστών επαγγελμάτων, είναι μία πολιτική επιλογή που θα καταστρέψει ό,τι υφίσταται στην Ελλάδα, στους τομείς αυτούς. Είναι μία ακόμα απάτη του μεγάλου διεθνούς και ημεδαπού κεφαλαίου για να φέρει το ντάμπινγκ στην εργασία, την εξαθλίωση και μεγαλύτερα υπερκέρδη στους λίγους και ισχυρούς.

Οκτώβριος 23, 2009

«STAGERS» ΕΝΑΝΤΙΟΝ «G700». ΜΙΑ ΔΙΚΑΙΗ ΠΡΟΤΑΣΗ

Το πρόβλημα των εργαζόμενων με το πρόγραμμα STAGE στο Δημόσιο είναι πολυσύνθετο, αλλά ζητεί μια δίκαιη λύση.

Σε αυτή την λύση θα επιχειρήσω να συμβάλλω με την πρότασή μου.

 

Α. Πρώτα από όλα θα πρέπει να επισημανθεί ότι η κατάργηση των προγραμμάτων STAGE, των προγραμμάτων της αθλιότητας, της εξάρτησης, της ομηρίας και της δουλείας, είναι μια απόλυτα ορθή και γενναία απόφαση της κυβέρνησης. Να καταργηθούν και να μην επανέλθουν ποτέ τα Stage και αντίστοιχοι «θεσμοί», σύγχρονης εργασιακής δουλείας.

 

Όμως παρά την κατάργησή των Stage, το πρόβλημα παραμένει, είναι πρόβλημα ουσίας, πρόβλημα κοινωνικό, που αφορά χιλιάδες νέους ανθρώπους, είτε αυτοί εργάστηκαν με το πρόγραμμα Stage, είτε όχι.

 

Β.     Ας ξεκαθαρίσουμε όμως τα πράγματα για το πρόγραμμα STAGE και όσους εργάστηκαν με αυτό, χωρίς να αποκρύπτουμε, να σκεπάζουμε ή να «στρογγυλεύουμε» τις αλήθειες με λέξεις.

 

Ποιες είναι οι αλήθειες:

 

1. Το πρόγραμμα Stage, αποτέλεσε ένα πρόγραμμα σύγχρονης δουλείας και όχι πρόγραμμα μαθησιακής πρακτικής εξάσκησης. Οι εργαζόμενοι με το Stage, εργάζονταν καλύπτοντας μόνιμες οργανικές ανάγκες του Δημοσίου, ως κανονικοί δημόσιοι υπάλληλοι, με αστεία, δουλική αμοιβή και χωρίς καν ασφάλιση.

 

2. Στον αντίποδα, οι εργαζόμενοι με το πρόγραμμα Stage, γνώριζαν εκ των προτέρων τις συνθήκες και τους όρους εργασίας και, κυρίως, η επιλογή τους στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, έγινε με κομματικά κριτήρια και με βάση κομματικές γνωριμίες. «Ρουσφέτια» ήταν τα Stage και να μην κρυβόμαστε από την αλήθεια.

 

Γ. Όλα αυτά δεν θα αποτελούσαν τόσο μεγάλο ουσιαστικό πρόβλημα, εάν απέναντι στους “Stagers”, στους εργαζόμενους  με το πρόγραμμα Stage, δεν υπήρχε μια στρατιά χιλιάδων νέων, η «γενιά των 700 Ευρώ» που, είτε δεν είχαν «μπάρμπα στην Κορώνη», είτε από καθαρή περιφάνεια και με απόλυτη τήρηση της νομιμότητας και της αξιοκρατίας δεν θέλησαν να μπουν από τα κομματικά παράθυρα στα προγράμματα Stage, αλλά αγωνιζόντουσαν είτε στους διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ, είτε αλλού, να βρουν εργασία.

Αυτούς δεν μπορούμε να τους αδικήσουμε απέναντι σε όσους εργάστηκαν με το Stage, πριμοδοτώντας τους τελευταίους με «μόρια» στους διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ.  

Θα ήταν λοιπόν ένα ακόμα έγκλημα, ένα ακόμα ανοσιούργημα,  να πριμοδοτηθούν οι εργασθέντες με το Stage, έναντι των υπόλοιπων νέων.  

 

Δ.     Η λύση φαντάζει δύσκολη και το πρόβλημα μοιάζει αδιέξοδο, όμως υπάρχουν λύσεις που αποδίδουν δικαιοσύνη και συνθέτουν την «χρυσή τομή».

Η μία λύση είναι να μην μετρήσει καθόλου η εργασιακή εμπειρία, ούτε το Stage, ούτε τίποτε άλλο, στους διαγωνισμούς του Α.Σ.Ε.Π.  Σολομώντεια, απλή και δίκαιη. Η λύση όμως αυτή αδικεί όσους προσπάθησαν, όσους εργάστηκαν έναντι όσων παρέμεναν αδρανείς άνεργοι.

Η άλλη λύση, (η προτιμότερη, ορθότερη και δικαιότερη) κατά την γνώμη μου, είναι να μετρήσει ίσα και χωρίς καμία ειδική εύνοια ή πριμοδότηση, η προϋπηρεσία των υποψηφίων για το Δημόσιο, είτε πρόκειται για Stage είτε για εργασία εκτός Stage, ακόμα και σε άσχετο εργασιακό αντικείμενο (γιατί χιλιάδες νέοι αναγκάζονται να εργαστούν και σε άλλο αντικείμενο από αυτό της ειδίκευσής τους για να επιβιώσουν).

 

Με τον τρόπο αυτό, ούτε οι “Stagers” θα αδικηθούν, αλλά ούτε και τα παιδιά εκείνα, που παρά τις αντιξοότητες δεν επισκέφτηκαν το κομματικό γραφείο, αλλά προσπάθησαν με την αξία τους να εργαστούν σε οποιαδήποτε εργασία, για να επιβιώσουν.

Αυτή την γενιά, την γενιά των «700 Ευρώ» δεν μπορούμε να την αγνοήσουμε και να την θέσουμε στην γωνία, αλλά θα πρέπει να στηρίξουμε την ανάγκη της και να επιβραβεύσουμε το θάρρος της, την εργατικότητα και τη νομιμότητά της (για να αποτελέσει και παράδειγμα για το μέλλον, ακόμα και για όσους χρησιμοποιούν μη νόμιμα μέσα για να εξεύρουν εργασία στο Δημόσιο).

Θα πρότεινα, μάλιστα, τελειώνοντας την πρότασή μου και επειδή ο ιδιωτικός τομέας είναι άγριος και ζοφερός,  για τους υποψήφιους αυτής της κατηγορίας (G700) να αναγνωριστεί ως πλασματικός χρόνος εργασίας, ο χρόνος κατά τον οποίο λάμβαναν επίδομα ανεργίας και οι 9 μήνες εργασίας να λογιστούν ως ολόκληρο έτος. Αυτό ισορροπεί το προνόμιο των «Stagers», οι οποίοι με τις γνωστές ανανεώσεις συμβάσεων εργάζονταν διαρκώς. (Αλλωστε οι φτωχότερες οικογένειες δεν μπορούσαν να στηρίξουν ένα νέο για να εργάζεται με τον μισθό του Stage …).

Αυτή είναι η πρότασή μου και θαρρώ ότι είναι η δικαιότερη δυνατή λύση για όλους.

Οκτώβριος 21, 2009

Η «ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ» ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ

Ο καπιταλισμός έχει κατηγορηθεί ως το σύστημα που «εκμεταλλεύεται» την φύση δι’ ίδιον όφελος.

Η θεώρηση αυτή είναι κατά την γνώμη μου λάθος.

Και ο απλός άνθρωπος «εκμεταλλεύεται» την φύση δι’ ίδιον όφελος.

Στην πραγματικότητα, ο άνθρωπος είναι κομμάτι της φύσης, είναι μέρος της και δεν μπορεί αυτό να αποτελεί στοιχείο οποιασδήποτε έννοιας «εκμετάλλευσης». Ο άνθρωπος ζει μέσα στην φύση, όπως κάθε ζωικό είδος. Εκτός εάν κάποιοι θεωρούν εκμετάλλευση το γεγονός ότι αναπνέουμε οξυγόνο, τρεφόμαστε με φυτά και κρέας, αφοδεύουμε κλπ… δηλ. κάνουμε ό,τι κάνουν όλα τα άλλα θηλαστικά και είδη ζωής εν γένει στην φύση. Είναι δεδομένο ότι οι πιο πάνω λειτουργίες αποτελούν εξυπηρέτηση της φύσης, αφού πλαστήκαμε ώστε να έχουμε αυτές τις βιοτικές ανάγκες.

Ο καπιταλισμός κάνει στην πραγματικότητα κάτι άλλο: εκμεταλλεύεται τις ανθρώπινες ανάγκες παράγοντας «αξίες» και «υπεραξίες» και βλέπει τα αγαθά υπό την θεώρηση αυτή και μόνο. Στην τύφλωση αυτή της «αξιακής» θεώρησης των πάντων, καταπατά ή αδιαφορεί για τα δεδομένα της φύσης και δεν εννοεί τις αυθύπαρκτες φυσικές αξίες, διότι αυτές δεν υπάρχουν για αυτόν.

Για τον καπιταλισμό είμαστε εργατοώρες, αποδοτικότητα, κόστος εργασίας, κέρδος, καταναλωτές, αξίες, πελάτες και χίλια δύο άλλα που ακούτε από τους εκφραστές του και έχουν όλα «αξιακό» περιεχόμενο και θεώρηση.

Ανθρωποι πάντως με την βιολογική έννοια και κομμάτια της φύσης δεν είμαστε για αυτούς. Ισως να είμαστε κομμάτια του καπιταλιστικού συστήματος, εξαρτήματα και γρανάζια, υποζύγια και σφάγια, όμως ανθρώπινα όντα με την πραγματική έννοια του όρου, δεν είμαστε.

Ο καπιταλισμός λοιπόν «αξιοποιεί» την φύση (με όλα τα είδη που βιώνουν σε αυτή) με ένα όφελος, που διανέμεται αντίστοιχα με την μορφή της πυραμίδας  που ο ίδιος πάντοτε έχει. Αυτό κάνει: μόνο «αξιοποιεί», δηλ. λογίζει τα πάντα ως «αξίες» με οικονομικό περιεχόμενο ή αντίκρυσμα. Αντίστοιχα, ο καπιταλισμός κατανέμει τις  ζημίες από την αξιοποίηση στην πυραμίδα του κατά τρόπο αντιστρόφως ανάλογο από τον τρόπο με τον οποίο κατανέμει το «όφελος».

Την επιβάρυνση, τις ζημίες της «αξιοποίησης» τις πληρώνουν περισσότερο και πάντα όσοι πολλοί βρίσκονται στην βάση της πυραμίδας. Οι ευρισκόμενοι στην ανώτερη βαθμίδα της πυραμίδας έχουν τους τρόπους να αποφεύγουν την «εγκληματική μπόχα», που οι ίδιοι προκαλούν «αξιοποιώντας» την φύση. Όταν μάλιστα οι συνεκτικοί αρμοί της πυραμίδας : η εξουσία και οι νόμοι της, λειτουργούν για να «τιμωρήσουν» κάποιες ακρότητες, που προκύπτουν από την αδιαφορία της «αξιοποίησης» (δεν αναφέρομαι καθόλου στο παρόν στον μηχανισμό δημιουργίας των νόμων και στην επάρκεια τους, ούτε καν στον σκοπό τους, διότι οι νόμοι π.χ. απλώς μπορούν να ρυθμίζουν τους κανόνες μεταξύ των «αξιοποιούντων» και τίποτα περισσότερο ), όταν π.χ. κάποιος καταλαμβάνεται να ρίχνει τοξικά απόβλητα στα ποτάμια για να μην χρεωθεί το κόστος άλλης επεξεργασίας τους, τότε και πάλι μετακυλύουν το κόστος λειτουργίας των κανόνων, των θεσμών στην κοινωνία της πυραμίδας, ανεβάζοντας τις «αξίες» και τις «υπεραξίες» στην διαδικασία «αξιοποίησης» που αυτοί κάνουν. Μάλιστα, η ανάγκη, η βιοτική ανάγκη αποφυγής των συνεπειών από τις ζημιές, κάνει τους ανθρώπους ολοένα και περισσότερο εξαρτώμενους από το σύστημα: π.χ. θέτω τον εαυτό μου ως αντικείμενο εξάρτησης και περαιτέρω εκμετάλλευσης για να πάρω ένα σπίτι σε περιοχή με καλύτερες συνθήκες από πλευράς μόλυνσης για να μεγαλώσουν σε καλύτερο περιβάλλον τα παιδιά μου κλπ. .

Εχω γράψει ότι πρέπει να καταργήσουμε τις «αξίες» και τις «υπεραξίες» πάνω στα αγαθά και να συνδέσουμε τα αγαθά απευθείας με τον άνθρωπο. Αυτό είναι ένα από τα κεντρικά ζητούμενα της κοσμοθεωρίας μου, της θεωρίας των βιοτικών αναγκών. Η ανάλυση της παραπάνω παραγράφου μπορεί να αποτελέσει για κάποιους σοβαρό ερέθισμα για να εννοήσουν το τι συμβαίνει και οπωσδήποτε εξηγεί πολλά από αυτά που συμβαίνουν γύρω τους. Για εμένα θέτει κάτι περισσότερο, την αναγκαιότητα κατάργησης του καπιταλισμού και όλων των «αξιοποιητικών» συστημάτων που προηγούνται χρονικά αυτού και πιθανόν να τον συνεχίσουν ή να τον αντικαταστήσουν.  

       Είπαμε και είδαμε, ότι ο καπιταλιστής κατά την διαδικασία «αξιοποίησης» της φύσης και των όντων της, αδιαφορεί στην πραγματικότητα για αυτή και ενδιαφέρεται μόνο για τις «αξίες» και «υπεραξίες» που μπορεί να παράγει από αυτή. Ο καπιταλιστής και ο καπιταλισμός γνωρίζει μόνο δύο έννοιες (οι οποίες στηρίζονται άμεσα στις «αξίες» του και προέρχονται από αυτές) είναι οι έννοιες του «κέρδους» το + και το αρνητικό αντιστοιχό της η έννοια της «ζημίας», το – .

       Οι δύο αυτές έννοιες μεταφράζονται στον εγκέφαλο του καπιταλιστή πάντοτε σε «αξίες», διότι αυτές και μόνο διατρέχουν το σύστημα λειτουργίας του.

       Ο γνωστός σε όλους πραγματικός σκοπός του καπιταλιστή είναι να μεγιστοποιήσει την συσσώρευση και νόσφιση «αξιών», δηλ. το κέρδος, να συγκεντρώσει συνεπώς για το εαυτό του όσο το δυνατόν περισσότερες «αξίες» από την κοινωνία (ο καπιταλιστής ποτέ δεν παράγει κάτι που δεν έχει «αξία»). Για να το πράξει αυτό αναγκαίο είναι να ελαχιστοποιήσει τις «ζημίες». Η κύρια μέθοδος του καπιταλισμού λέει η κλασσική του σχολή, πως είναι να αποφεύγει την παραγωγή ζημιών. Εγώ θα έλεγα κάτι άλλο : ότι η κύρια μέθοδός του αποδέχεται τις ζημιές ως αναγκαίο επακόλουθο της λειτουργίας του για να υπάρξει κέρδος (η ύπαρξη κέρδους προϋποθέτει την ύπαρξη ζημιών) και συνεπώς η κύρια μέθοδός του είναι να φορτώνει τις ζημίες σε άλλους και πρώτος και ανήμπορος να αντιδράσει στην πυραμίδα του, είναι το έδαφος που την στηρίζει : η ίδια η φύση πέραν του ανθρώπου (ο καπιταλισμός στηρίζεται στην φύση και για να «αξιοποιήσει» τις βιοτικές ανάγκες). Μετά την φύση έπονται τα υπόλοιπα, τα ανθρώπινα σκαλοπάτια της … .

       Αντιλαμβανόμενος πολύ νωρίς ο καπιταλιστής, ότι η διάθεση των ζημιών είναι μια διαδικασία που μπορεί να οδηγήσει σε αντιδράσεις ή σε αναγκαστική απόρριψή του από τις κοινωνίες του πλανήτη, άρχισε να σκέπτεται κάτι εντελώς διαφορετικό: την «αξιοποίηση» των ζημιών και την θεώρησή τους ως «κέρδος» για τον ίδιο (ένα πρόσφατο κορυφαίο παράδειγμα είναι η «αξιοποίηση» των επισφαλειών των στεγαστικών δανείων στις Η.Π.Α. και αλλού με την έκδοση των περίφημων «τοξικών ομολόγων»). Το σχέδιό του προχώρησε εδώ και πολλές δεκαετίες στο στάδιο της εκμετάλλευσης της αντίδρασης για όσα ο καπιταλισμός προκαλεί, της «αξιοποίησής» της (κάπως έτσι ελέγχθηκε η πολιτική πορεία μεγάλου μέρους της «αριστεράς». Επειδή δε, αυτό που «αξιοποιεί» ο καπιταλισμός είναι η εκμετάλλευση των βιοτικών αναγκών των ανθρώπων, φρόντισε ώστε οι «ζημίες» που αυτός εναπόθεσε στην φύση, να συνδυαστούν με ανθρώπινες βιοτικές ανάγκες, ώστε να ξεκινήσει ένα νέος κύκλος «αξιοποίησης» αυτών των ζημιών. Η λογική του καπιταλιστή που ασχολείται με την αξιοποίηση των ζημιών είναι να εκμεταλλευτεί την λύση τους. Όχι όμως μόνο αυτό, η λογική πολλών πλέον είναι να προκαλέσουν το πρόβλημα ή να το αναδείξουν, προκειμένου να εκμεταλλευτούν στην συνέχεια την λύση του (δείτε π.χ. μονάδες επεξεργασίας βιομηχανικών λυμάτων, ιό Η1Ν1 κ.α.). Πάντα η κατεύθυνση αυτών των διαδικασιών είναι το «ον» άνθρωπος και οι βιοτικές ανάγκες του και πάντα το κόστος ή η περαιτέρω «ζημία» αυτή που δημιουργεί (κατ’ αντιστοιχία το «κέρδος» για τον καπιταλιστή) χρεώνεται με τον κανόνα της ανάστροφης πυραμίδας. Μεγαλύτερες «ζημίες» για τους ευρισκόμενους στην βάση, λιγότερες για τους πιο πάνω κ.ο.κ. . Ετσι, η «αναδιανομή αξιακής τροφής» προς την βάση της πυραμίδας (ήτοι για τον καπιταλιστικό κόσμο «αξιών») που πολλές φορές θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως σκουπίδια των ανώτερων στρωμάτων και επιπέδων της πυραμίδας, που πετιούνται και πέφτουν προς τα χαμηλά, ματαιώνεται και αυτή με σκοπό να διατεθούν οι «αξίες», υπέρ της λύσης των προβλημάτων. Οι «αξίες» φυσικά διατίθενται προς τους καπιταλιστές και ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται. Τα κατώτερα επίπεδα της πυραμίδας έρχονται να πληρώσουν το κόστος και να επιλέξουν μεταξύ βιοτικών αναγκών. Η πρόταξη του ιδεολογήματος της προστασίας της φύσης και κατά συνέπεια και της ζωής των ιδίων και των επόμενων γενεών, καθιστά την επιλογή ή την υποταγή τους εύκολη. Όπως εύκολη καθιστά την επιχορήγηση των καπιταλιστών σε «αξίες» από την κοινωνία, προκειμένου να εκτελεστούν τα έργα «αξιοποίησης» των ζημιών. Ετσι οι καπιταλιστές που προκάλεσαν το πρόβλημα, βγαίνουν ακόμα πιο ισχυροί και κερδισμένοι από την διαδικασία «αξιοποίησης» των ζημιών τους. Τα δε νέα προβλήματα – «ζημίες», όπως αυτό της διάθεσης των συσσωρευτών ενέργειας στην «πράσινη ανάπτυξη» ή των αποτελεσμάτων της παραγωγής βιοκαυσίμων στην φύση, θα έλθει και πάλι ο καπιταλιστής να τα κάνει «κέρδος» για αυτόν και «ζημία» για την κοινωνία. Αέναη η φαυλότητα της καπιταλιστικής «αειφορίας», μέχρι να εξαντληθεί η πραγματική αξία του πλανήτη ως ζωοδότη.    

       Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με την λεγόμενη «πράσινη ανάπτυξη», η ίδια επακριβώς θεώρηση και διαδικασία. Στην πραγματικότητα μια δίκαιη κοινωνία θα είχε απορρίψει και τιμωρήσει όσους προκάλεσαν αυτές τις «ζημίες», θα τους είχε ξαποστείλει στο «πυρ το εξώτερον». Σήμερα και για μία ακόμα φορά, έρχεται να τους επιτρέψει να «αξιοποιήσουν» αυτοί εις βάρος της κοινωνίας τις «ζημίες» που η δράση τους προκαλεί και προκάλεσε και να χρεώσουν το κόστος στην βάση της καπιταλιστικής πυραμίδας. Στο σημερινό περιβάλλον κάτι τέτοιο θα ξεσήκωνε σε άγριους πολέμους με αβέβαιο τέλος.

Εάν όμως, ο σοσιαλισμός είναι ο καπιταλισμός της αντεστραμμένης πυραμίδας (κατά τις αρχές του, που δεν απορρίπτουν τον καπιταλισμό ως μέθοδο λειτουργίας της οικονομίας και κυρίως της παραγωγικής διαδικασίας, αλλά επιδιώκουν να θέσουν τα παραγωγικά οφέλη του στην υπηρεσία ίσων ανθρώπων) θα έπρεπε να δει κάτι άλλο, κάτι διαφορετικό από την υποταγή στις επιδιώξεις και τις «αξιοποιήσεις» των καπιταλιστών. Θα έπρεπε να δει και να προβάλει τον τρόπο, την πρακτική μέθοδο σύμφωνα με την οποία, η όποια «αξιοποίηση» των ζημιών, θα ανήκει στην κοινωνία και όχι στα ανώτερα στρώματα της πυραμίδας του καπιταλισμού. Πως δηλαδή θα απλωθεί ευθύς εξαρχής η «αξιοποίηση» των ζημιών, ώστε αυτή να ανήκει στην βάση της πυραμίδας (ώστε να μπορούμε να μιλάμε για την λογική της αντεστραμμένης πυραμίδας, ήτοι για σοσιαλισμό).

       Βεβαίως, η λύση της αντεστραμμένης πυραμίδας, δεν είναι λύση που ταιριάζει αρμονικά με το παραγωγικό σύστημα του καπιταλισμού και για αυτό δεν λειτούργησε ο σοσιαλισμός (ιδίως όταν έπαυσε να αποτελεί διαδικασία εξέλιξης και παγιώθηκε ως «δικτατορία του προλεταριάτου»), αφού είχε και πάλι «αξιακή» θεώρηση της οικονομίας, της παραγωγής, των αγαθών. Μπορεί όμως να οδηγήσει σε ανακατατάξεις ικανές να μας κάνουν να καταλάβουμε τις βιοτικές μας αλήθειες, τον βιοτικό μας νόμο. Δεν ξέρω πόσοι μπορούν να το υποστηρίξουν, αλλά θα το δηλώσω ότι ο πολιτικός σοσιαλισμός θα παύσει να υπάρχει όταν καταργηθεί και ο πολιτικός καπιταλισμός. Η βαθειά μελέτη των στοχαστών του 19ου αιώνα και του ίδιου του Μάρξ, το εκφράζει καθαρά: η σοσιαλιστική κοινωνία δεν είναι τελικός στόχος αλλά  μεταβατική μορφή προς την αταξική κοινωνία και, εάν αυτοί την αποκάλεσαν έτσι και δεν μπόρεσαν να την περιγράψουν ολοκληρωμένα είναι απλό να σκεφτούμε πλέον, με εργαλείο την θεωρία των βιοτικών αναγκών, ότι η ταξικότητα της κοινωνίας γεννιέται πάντα από την παρεμβολή κανόνων και ιδεοληψιών που παρεμποδίζουν την απόλαυση των βιοτικών αναγκών από όλους.

Η «αταξική» κοινωνία είναι η κοινωνία των βιοτικών αναγκών, αυτή που περιγράφω, ορίζω και αναζητώ.   

     Ας σκεφτούμε λοιπόν οι ίδιοι, πώς θα ξαναθέσουμε τον σοσιαλισμό σε κίνηση, πως θα καταφέρουμε να κινήσουμε την κοινωνία προς τον σκοπό της εξυπηρέτησης των αναγκών της ζωής του ανθρώπου.

       Η «πράσινη ανάπτυξη» προσφέρει ένα πεδίο, όπου μπορούν να τεθούν τα δεδομένα για το μέλλον, αρκεί να μην την προσφέρουμε ως «αξιακό» κέρδος στους καπιταλιστές.

           

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΧΩΡΙΣ ΧΡΗΜΑ

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΧΩΡΙΣ ΧΡΗΜΑ

 

Α. Θα ξενίζει πολλούς ο τίτλος και θα αναρωτηθούν με αρνητική θέση, εάν είναι δυνατόν να υπάρξει οικονομία χωρίς χρήμα. Πέρα από την ιστορική γνώση, όσοι γνωρίζουν τον ορισμό του χρήματος, αυτόν που γράφεται στα βιβλία και ορίζεται στους νόμους θα μπορούν εύκολα να το κατανοήσουν και οι υπόλοιποι, μετά την ανάγνωση του κειμένου, θα μπορούν εύκολα πλέον να το συλλάβουν και να το αντιληφθούν πως  ΝΑΙ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΗ ΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΧΩΡΙΣ ΧΡΗΜΑ και αυτή όχι μόνο μπορεί να είναι μία σύγχρονη οικονομία προόδου, αλλά και είναι επιτακτική ανάγκη να υπάρξει, για να απελευθερωθούν οι άνθρωποι και οι κοινωνίες και να βαδίσουν με ελευθερία στο μέλλον.

 

Β. Με ένα περιεκτικό γενικό ορισμό μπορούμε να ορίσουμε την οικονομία ως το σύνολο της ανθρώπινης δραστηριότητας που αποσκοπεί στην παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών για την κάλυψη βιοτικών αναγκών, πραγματικών και τεχνητών, ουσιωδών και μη.

Είναι σαφές ότι η ανθρώπινη δραστηριότητα δεν είναι αυτόνομη και αποκομμένη, αλλά πάντοτε αναπτύσσεται μέσα στα πλαίσια της κοινωνίας. Αλλωστε οι άνθρωποι ενώθηκαν και οργανώθηκαν σε κοινωνίες για να αντιμετωπίσουν κατά τρόπο ευκολότερο τις ίδιες αυτές βιοτικές ανάγκες, το ίδιο τον αγώνα της επιβίωσης. Η οικονομία λοιπόν έχει πάντοτε και ως στόχο και τελικό προορισμό της τον άνθρωπο και δεν υπάρχει οικονομία, δεν νοείται έξω από τον άνθρωπο και τις ανάγκες του.

 

Γ.       Στην πορεία του ανθρώπου στον πλανήτη, οι βιοτικές ανάγκες και η διαχείρισή τους, δηλ. η οικονομία έγιναν το μέσο, η αιτία και η αφορμή για να δυστυχήσουν και να πεθάνουν αμέτρητες γενιές ανθρώπων και να ευημερήσουν και να αναπτυχθούν άλλες. Τούτο όμως το έχω ήδη αναλύσει και δεν θα επεκταθώ.

Το χρήμα ήλθε στην ανθρώπινη ιστορία και πρακτική ως μέσο για να συμβολίσει και να ενσωματώσει την ανταλλαγή των αξιών που κάθε κοινωνία έδινε στα παράγωγα της οικονομίας της. Ουσιαστικά και στην πραγματικότητα, το χρήμα στην σύντομη αναλογικά ιστορία του στον πλανήτη, ενσωματώνει την εκάστοτε οριζόμενη αξία των παραγώγων της ανθρώπινης δραστηριότητας και έχει μόνο ανταλλακτική και όχι πραγματική βιοτική αξία (π.χ. δεν τρώγεται, δεν προστατεύει από το κρύο ή την φωτιά).

Στην πραγματικότητα η οικονομία βασίζεται ακόμα στην ανταλλακτική αξία των αγαθών και των υπηρεσιών (τούτο είναι απότοκο της βιοτικής αξίας των αγαθών που η ανθρώπινη φύση ορίζει ως ανάγκη της και του τρόπου που η κάθε κοινωνία ανθρώπων τα αντιλαμβάνεται και τα θεωρεί). Το χρήμα είναι απλά ο βασικός σήμερα  συμβολισμός της αξίας των αγαθών.

Κατά συνέπεια και στην πραγματικότητα η οικονομία, η κάλυψη των όποιων αναγκών, μπορεί να υφίσταται χωρίς την ανάγκη της ύπαρξης του χρήματος, όπως υπήρξε και λειτούργησε χιλιάδες χρόνια τώρα.

 

Δ. Ας έλθουμε όμως στο σήμερα. Είναι βέβαιο πως ο καπιταλισμός συνδέεται άμεσα και εξαρτάται από το χρήμα και την ανταλλακτική του αξία σε αγαθά και υπηρεσίες. Δεν είναι όμως μόνο ο καπιταλισμός το σύστημα οικονομικής οργάνωσης που στηρίχτηκε στο χρήμα. Το χρήμα έχει μακρύτερη ιστορία στις ανθρώπινες κοινωνίες και στήριξε και άλλες μορφές οργάνωσης της οικονομίας, με εντελώς διάφορες πολιτικές, κοινωνικές και παραγωγικές δομές και διαδικασίες. Απλά στον καπιταλισμό, η παραγωγή και η συσσώρευσή του χρήματος έπαιξαν και παίζουν ένα κυρίαρχο συμβολικό στην πραγματικότητα ρόλο, ο οποίος είναι όμως ουσιαστικός στην οργάνωση και λειτουργία των δομών του. Στην πραγματικότητα ο καπιταλισμός δεν υπήρξε αποτέλεσμα του χρήματος, ούτε αυτός το γέννησε, απλά το χρησιμοποίησε και χρησιμοποιεί άριστα ως μέσο έκφρασης και επιβολής της ισχύος των κατόχων του, αφού το μέσο αυτό ανταλλάσσεται με αγαθά που παράγουν άνθρωποι και υπηρεσίες που προσφέρουν. Είναι κλασσική και αξεπέραστη η μαρξιστική ανάλυση στην λειτουργία και τον ρόλο του κεφαλαίου στον καπιταλισμό και είναι τόσο επιστημονική, όσο και στην πραγματικότητα εμπειρική. Είναι τέτοια η πλύση εγκεφάλου που καλλιέργησαν και καλλιεργούν οι κεφαλαιούχοι για την ισχύ του χρήματος, ώστε όχι μόνο διαμορφώθηκε η κουλτούρα του χρήματος, αλλά και μύθοι, που οδηγούν την κοινωνία μακριά από την αλήθεια και δημιουργούν εικονικές πραγματικότητες και μαζικά εσφαλμένες εντυπώσεις, όπως αυτή της ταύτισης της οικονομίας με το χρήμα.  

 

Ε. Στην μακραίωνη ιστορία του το χρήμα, οριζόταν το ίδιο από την αξία που έδιναν οι κοινωνίες στα λεγόμενα πολύτιμα μέταλλα που το απάρτιζαν και από τα οποία κατασκευαζόταν. Το χρήμα ενσωμάτωνε το ίδιο την αξία που προσέδιδε η κοινωνία στον υλικό που το απάρτιζε και που εν ολίγοις συμβόλιζε την αμετάβλητη αιωνιότητα των πολύτιμων μετάλλων (κυρίως του χρυσού και δευτερευόντως του άργυρου) έναντι των βρωτών, των ανθρώπων. Η απόκτηση των μετάλλων αυτών έγινε σκοπός και αυτοσκοπός, ζητούμενο των κοινωνιών και των ανθρώπων, αιτία λεηλασιών και πολέμων. Ποτέ όμως το χρήμα δεν αποτέλεσε τον πραγματικό σκοπό των ανθρώπων, ο πραγματικός σκοπός και στόχος ήταν τα αγαθά και η κοινωνική και πλανητική εξουσία – ισχύς που εξασφάλιζε ή σηματοδοτούσε η κατοχή τους. Αυτή είναι στην πραγματικότητα εξουσία επί των ανθρώπων, καθώς κανένα άλλο έμβιο όν στον πλανήτη δεν προσδίδει κάποια αξία στο χρήμα. Αυτό αποκαλύπτει και πάλι τον τεχνητό χαρακτήρα και φύση του.

Στις ισορροπίες αυτές κινήθηκε η ανθρωπότητα μέχρι την στιγμή που ο καπιταλισμός ξεπέρασε τα πολύτιμα μέταλλα. Μέχρι που αυτά δεν επαρκούσαν για να εκφράσουν την αξία που συμβόλιζαν τα παραγόμενα. Βέβαια, μέσα σε ένα πλαίσιο τεχνητών αξιών και αντιστοιχιών του χρήματος, των αγαθών και των υπηρεσιών, κανείς δεν μπορεί να μας βεβαιώσει ότι τούτο δεν ήταν μια εσκεμμένη ενέργεια των μεγαλύτερων κεφαλαιούχων του κόσμου για να εγκαταλειφθεί ο κανόνας του χρυσού (δηλ. η αντιστοίχηση του εκδιδόμενου χρήματος σε υπαρκτό χρυσό). Είτε ο παγκόσμιος χρυσός αποτελούσε σύνολο πεπερασμένο και ανεπαρκές για να εκφράσει τις πληθωρίζουσες αξίες και αγαθά, είτε απλά η κρίση των τελών του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα ήταν ένα έξυπνο τέχνασμα για να προσπεραστούν συνθήκες και όροι και να ενσωματωθούν σε κάποιους χρηματικές αξίες, εκφραζόμενες απλά σε χρήμα, τούτο δεν έχει ουσιαστική αξία, καθώς η αξία του χρήματός είναι πάντα τεχνητή και ξεπεράστηκε τοις πράγμασι, διαμορφώνοντας μια καινούργια πραγματικότητα. Δεν είναι βέβαια ιστορικά αμελητέο το γεγονός ότι η εγκατάλειψη του κανόνα του χρυσού και η αθρόα έκδοση χρήματος προκάλεσε δύο τεράστιους πολέμους και εκατοντάδες περιφερειακούς. Η ίδια η αμφισβήτηση της αξίας του χρήματος για τον άνθρωπο, προκάλεσε όχι μόνο αιώνιο σκεπτικισμό, αλλά και κοινωνικές αναταράξεις και επαναστάσεις [1]. Σας έδωσα ήδη τις αφορμές για πολλή σκέψη όμως ο σκοπός μου δεν είναι να μείνω στις αναλύσεις αυτού του είδους και η περαιτέρω ανάλυση, συνοδευόμενη από παραδειγματολογία θα αφήσει την ουσία να χαθεί.

         

ΣΤ.     Η ελεύθερη έκδοση χρήματος από τα κράτη αποτέλεσε πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που έδωσε ιδιοαξία στο χρήμα και το κατέστησε το ίδιο εμπορεύσιμο είδος. Στον βδελυρό κανόνα του τόκου προστέθηκε και ο κανόνας των ισοτιμιών, που προστατεύεται και επιβάλλεται ακόμα και με τα όπλα.

          Στο πλαίσιο αυτό οι κεφαλαιοκράτες του κόσμου θα έπρεπε να ελέγξουν και να εκμεταλλευτούν όχι μόνο την αξία του χρήματος, αλλά και την παραγωγική διάρθρωση κάθε οργανωμένης σε κράτος κοινωνίας και την αξία των προϊόντων που αυτή παρήγαγε. Καθώς οι λαοί κρατιούνται στο σκοτάδι και οι λακέδες τους «επιστήμονες» συνηγορούν στις επιδιώξεις τους, οι κεφαλαιούχοι κατάφεραν και τούτο πολυποίκιλα και χωρίς κανείς να καταλάβει το παιχνίδι τους. Το τελευταίο, το έσχατο στάδιο ολοκλήρωσης και ολοκληρωτισμού αυτό, είναι η οικονομική παγκοσμιοποίηση που βιώνουμε. Το ότι όλα τα αγαθά έχουν πλέον «χρηματιστηριακή» αξία, που δεν ορίζεται στο ελάχιστο από τις κοινωνίες,  αποτελεί το έσχατο στάδιο του κεφαλαιοκρατισμού (καπιταλισμού).

          Με τον τρόπο αυτό, το ελεύθερα εκδιδόμενο χρήμα πέρα από την ιδιοαξία του, έγινε και το μοναδικό μέσο μέτρησης, ολόκληρου του πλανήτη μας και των ίδιων των ανθρώπινων ζωών και μάλιστα κατά τρόπο απόλυτο, κυριαρχικό και βίαιο, που ούτε πλέον η φαντασία των ανθρώπων δεν μπορεί να αμφισβητήσει. Η «κεφαλαιοποίηση» των πάντων αποτελεί το έσχατο θεωρητικό στάδιο του καπιταλισμού και εκφράζεται σε οποιαδήποτε ανθρώπινη δραστηριότητα μπορεί να σκεφτεί κανείς.

          Οποιος ή όποιοι αμφισβητούν την κεφαλαιοποίηση των πάντων πολεμιούνται αλύπητα και απαξιώνονται με χίλιους δυο τρόπους, κατηγορούμενοι ακόμα και πως δεν ανήκουν στον κόσμο αυτό. Δείτε π.χ. τους «Ταλιμπάν» και τις δικές τους «αξίες», που ανήκουν στο «παρελθόν» … .

          Οι επόμενοι πόλεμοι, όπως και όλοι οι προηγούμενοι της καπιταλιστικής εποχής θα είναι «πόλεμοι για την αξία του χρήματος». Καθώς ο οιοσδήποτε μπορεί να εκδίδει όσο χρήμα θέλει και να του προσδίδει όποια αξία θέλει, οι μηχανισμοί συντήρησης – εξισορρόπησης των κεφαλαιούχων έρχονται να επιβάλλουν μια σειρά από κανόνες ή ωμή ζωώδη βία για να διατηρήσουν μόνο αυτοί τούτο το δικαίωμα. Στην πραγματικότητα ο καπιταλισμός θα φτάσει σύντομα στο επίπεδο που το μόνο πραγματικά εμπορεύσιμο και άξιο λόγου αγαθό στον πλανήτη θα είναι μόνο το χρήμα. Η πρόσφατη οικονομική κρίση ήταν η πρώτη απόπειρα. Ο παραλογισμός αυτός είναι κορυφαίος και τελικός, η παράνοια που ενσωματώνει θα είναι και το τέλος του κυματοειδούς καπιταλισμού, που θα ξαναγίνει (ήδη γίνεται) εξουσιαστικός ολοκληρωτισμός.

 

Ζ. Ας έλθουμε όμως στο ουσιώδες πρακτικά κομμάτι: στην χρήση του χρήματος.

Είναι σαφές ότι οι κεφαλαιούχοι δεν εννοούν το χρήμα που κατέχουν και εκδίδουν ως αγαθό αυτό καθεαυτό. Το χρήμα στα θησαυροφυλάκιά τους θα ήταν άχρηστο και πραγματικό βάρος. Το χρήμα έχει αξία μόνο όταν χρησιμοποιείται και χρησιμοποιείται για να γεννά τόκους και υπεραξίες (ακόμα και υπεραξίες ισοτιμίας) για να γεννά συνεχή έλεγχο και να ελέγχει τις αξίες των αγαθών, ελέγχοντας έτσι και τους ανθρώπους. Τούτο δεν προκαλείται από μόνο, ως ανάγκη των ανθρώπων, των κοινωνιών, των λαών. Προκαλείται σκόπιμα για να υπάρχει συνεχώς από τους λαούς η ανάγκη εξάρτησης από το χρήμα, δηλ. από αυτούς που το κατέχουν και ορίζουν την κίνησή του. Η κατοχή και ορισμός της κίνησης του χρήματος γεννά όλα τα τεχνητά γεννήματά του: τους τόκους, τις αν-ισοτιμίες, τις εξαρτήσεις.

Πραγματικά θα ήταν δυστυχείς και αδύναμοι οι κάτοχοι του χρήματος, εάν δεν μπορούσαν να το χρησιμοποιήσουν για τους σκοπούς αυτούς. Φροντίζουν λοιπόν να επιβάλλουν με ένα σωρό τρόπους την ανάγκη του χρήματος και να την επεκτείνουν για να διαιωνίζεται και να επαυξάνεται η ισχύς τους και να μεγαλώνει η εξάρτηση των λαών από αυτούς και η κλοπή τους, η λεηλασία και η καταλήστευση έναντι αυτών (π.χ. δείτε την κλοπή του ελληνικού λαού από τα ξένα funds στο «σκάνδαλο του χρηματιστηρίου» της προηγούμενης δεκαετίας). Αυξάνοντας τις τιμές, πληθωρίζουν τις αξίες των αγαθών και δημιουργούν ανάγκες δανεισμού, επιβάλλοντας ταυτόχρονα μέτρα «νομισματικής ισορροπίας» και σταθερότητας ισολογισμών. Δημιουργούν δηλ. και επιβάλλουν κατά το ειωθώς σε αυτούς, ανάγκες δανεισμού των δύστυχων κρατών και των ανθρώπων, ορίζοντας η ίδιοι το αντάλλαγμα για το χάρτινο ή εικονικό και χωρίς πραγματική αξία χρήμα. Σκοπός τους είναι να πουλάνε χρήμα με κέρδος και για να πουλήσεις χρήμα ή προϊόντα του πρέπει να δημιουργήσεις και την ανάγκη αγοράς του.  Η τυφλότητα και η ανοησία της ανθρωπότητας να υποτάσσεται σε κάτι που είναι αέρας κοπανιστός είναι πραγματικά επιβεβαίωση της αυτοκαταστροφικής βλακείας που κυριαρχεί στο ανθρώπινο είδος και επιβεβαίωση της στυγνής εκμετάλλευσης των βιοτικών του αναγκών. Ζούμε στην ζούγκλα ακόμα και υπακούουμε ακόμα στους νόμους της, δεν έχουμε ξεφύγει από αυτή … . Για να επενδύσουν δε στην ζούγκλα που τους βολεύει, στην βαρβαρότητα και στην αθλιότητα, οι κεφαλαιούχοι του σύγχρονου κόσμου προστατεύουν το χρήμα τους και επιβάλλουν την θέληση και τις αξίες τους, μέσα από παγκόσμιους μηχανισμούς: Ο.Ο.Σ.Α., Δ.Ν.Τ., Παγκόσμια Τράπεζα κλπ… δεν είναι τίποτε άλλο από την συμφωνία των ισχυρών στην δική τους ισορροπία και τον μηχανισμό επιβολής των κανόνων τους και της ανάγκης δανεισμού των λαών και των ανθρώπων (αναλύστε από κάθε άποψη την δράση τους και θα το αντιληφθείτε σε ό,τι εξετάσετε). 

 

Η.      Είναι σαφές πως όσο οι κοινωνίες και οι άνθρωποι που τις απαρτίζουν εξακολουθούν να υπακούουν στην ανάγκη του μέσου – χρήματος θα βρίσκονται δέσμιοι στην ζούγκλα των κεφαλαιοκρατών που ελέγχουν τα πάντα: και το κεφάλαιο και την χρήση του και την παραγωγή και την αξία των παραγόμενων. Και δεν θα βρίσκονται στην ίδια κατάσταση, αλλά ολοένα θα πηγαίνουν πιο βαθειά σε μεγαλύτερες εξαρτήσεις, ακολουθώντας την κυματοειδή πορεία του καπιταλισμού. Μόνο προσωρινά, όταν η αθλιότητά τους θα φτάνει σε τόσο μεγάλο βαθμό που θα παρέχει στους ισχυρούς παραγωγικές ευκαιρίες και ανισορροπίες κερδοσκοπίας και στυγνής εκμετάλλευσης, θα χρησιμοποιούνται και  θα σηκώνουν για λίγο παραγωγικά κεφάλι (η παραγωγή αυτή θα ανήκει ως επένδυση στους λίγους και «ισχυρούς» και θα ελέγχεται άμεσα από αυτούς – επενδύσεις δεν θέλατε), για να καταπέσουν και πάλι στην πληθωριστική απαξία και στην ανάγκη δανεισμού. Αυτός είναι ο καπιταλισμός και οι κεφαλαιούχοι που τον ορίζουν, είναι κυματοειδής, και όχι γραμμικός, ούτε κυκλικός και τόσο αναπάντεχα ηλίθιος και αυτιστικός. Δυστυχώς, ζούμε στο πλαίσιο της παγκόσμιας ηλιθιότητας και της εξουσίας της ψυχασθένειας στον πλανήτη.

 

Θ.      Στην πραγματικότητα, όπως έχω εξηγήσει, ο άνθρωπος δεν χρειάζεται καθόλου το χρήμα για να επιβιώσει ή για να περάσει καλά. Η βιολογική ταυτότητα του ανθρώπου δεν γνωρίζει το χρήμα σαν ανάγκη της. Η κάλυψη του συνόλου των βιοτικών αναγκών είναι το μοναδικό ζητούμενο για το ανθρώπινο είδος. Ετσι και η οικονομία, δεν χρειάζεται το χρήμα για να υπάρξει και να λειτουργήσει, για να επιτελέσει τον σκοπό της. Αταβιστικά και χωρίς να ξέρουν γιατί, οι πολιτικοί που προτείνουν σε δύσκολες περιόδους λιτότητα προσπαθούν να περιορίσουν το χρέος των κρατών, λειτουργώντας όμως με τα αυτά καπιταλιστικά κριτήρια και με την αξία των αγαθών αντικατοπτρισμένη σε χρήμα. Ετσι το μόνο που καταφέρνουν να παράγουν είναι στερήσεις και δυστυχία, προκειμένου να αποπληρώσουν τα δανεικά στους καπιταλιστές και να δανειστούν εκ νέου, αλλά και αύξηση της πραγματικής αξίας του χρήματος σε σχέση με τα αγαθά. Ετσι εξηγείται γιατί στον καπιταλισμό υπάρχει η ακολουθία ύφεσης – πληθωρισμού. Είναι σαφές ότι οι πολιτικές λιτότητας, επειδή ανεβάζουν την αξία του χρήματος δεν οδηγούν πουθενά, αλλά σε νέα χειρότερα αδιέξοδα.

Η μία θεώρηση της λύσης για το πρόβλημα είναι να πάρουμε ως λαοί δανεικά και να μην τα αποπληρώσουμε. Η λύση χωλαίνει στην θεωρητική της βάση, διότι δεν αντικαθιστά, δεν καταργεί την αξία του χρήματος (το αντίθετο) και στην πρακτική της βάση, καθώς η εμπειρία δείχνει ότι οι καπιταλιστές και τα κράτη όργανά τους έχουν βρει μια σειρά από ζωώδεις τρόπους για να επιβάλουν την θέλησή τους (πόλεμοι, εμπάργκο, στερήσεις, ασθένειες, κακουχίες, δολοφονίες, εμφύλιοι, ανατροπές …).

           Η άλλη λύση, ίσως η μοναδική για την ανθρωπότητα, είναι αυτή που έχω προτείνει, η λύση που έχει να κάνει με την κατανόηση του ανθρωπίνου είδους και την εξυπηρέτηση των βιοτικών του αναγκών, η κατάργηση των επίπλαστων αξιών και υπεραξιών και η πραγματιστική καθιέρωση της χρήσης – απόλαυσης των βιοτικών αναγκών.  Αυτό στην οικονομία μιας κοινωνίας, καθώς γνωρίζουμε τον μοναδικό βέβαιο σκοπό του δανειστή: το κέρδος, έχει το ουσιαστικό και χειροπιαστό της αποτέλεσμα. 

          Δεν προτείνω βέβαια την επαναφορά της ανταλλακτικής οικονομίας, γιατί είναι και αυτή μια οικονομία των αξιών και των υπεραξιών., είναι μια οικονομία που περιέχει την πλαστότητα, την πλαστογραφία πραγματικών, των γνήσιων βιοτικών αναγκών, της εξουσιαστικής επιβολής και της εκμετάλλευσης των βιοτικών αναγκών (ακόμα και την δημιουργία τεχνητών αναγκών και αξιών). Προτείνω την κοινωνική οικονομία των βιοτικών αναγκών όπως την έχω αναλύσει και εκθέσει. Προτείνω σχηματικά την εργασία για την κάλυψή τους και το αυτονόητο, αυτόθροο δικαίωμα του κοινωνού – ανθρώπου, κάθε ανθρώπου στην βεβαιότητα της κάλυψής τους, Αυτή είναι η οικονομία του ανθρώπου, η οικονομία της ουσίας και της ανθρώπινης απελευθέρωσης, της πραγματικής προόδου του ανθρώπινου είδους.  

 

Η.      Ο ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΜΙΑΣ «ΕΞΥΠΝΗΣ» ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

 

Πας μακριά στο μέλλον θα μου πουν κάποιοι και θα έχουν δίκιο, ανεξάρτητα του ότι το μέλλον αυτό μπορεί να προκύψει ως αναγκαιότητα πολύ σύντομα μετά το τελικό στάδιο του καπιταλισμού.

          Μπορούμε όμως από τώρα ως κοινωνία, να σχεδιάζουμε μια «έξυπνη» οικονομία, σιωπηλής, αλλά ολοένα και μεγαλύτερης απεξάρτησης από την χρήση κεφαλαίων, που δεν θα μας καθιστά πελάτες των κεφαλαιούχων, που θα έχει μικρότερες ανάγκες από τον πολύπλευρα επιβαλλόμενο δανεισμό κάθε είδους και την χρήση του χρήματος (διότι δανεισμός είναι και η παραγωγική ανεπάρκεια). Σε κάθε κίνησή μας θα πρέπει να προσπαθούμε να εξοικονομίσουμε πόρους, να ψάχνουμε για τις τακτικές με τις οποίες μπορούμε να το καταφέρουμε, να οργανώνουμε τα πράγματα κατά τρόπο ευρηματικό, βρίσκοντας και λύσεις που στηρίζουν την εγχώρια παραγωγή και παραγωγικότητα ή σχεδιάζοντας και επιλέγοντάς τις. Αυτό θα έχει πολύπλευρες θετικές συνέπειες (π.χ. ανταγωνιστικότητα προϊόντων).

Στην τακτική αυτή, περά από την συνειδητοποίηση του λαού μας με την διδαχή του, δύο είναι οι βασικοί άξονες:

– Η πολύπλευρη παραγωγική επάρκεια και αυτάρκεια, ιδίως των πραγματικών βασικών βιοτικών αναγκών και

– Η μείωση της χρήσης του χρήματος, χωρίς τούτο να προκαλεί στους ανθρώπους ελλείμματα και στερήσεις βιοτικών αναγκών και αγαθών.

 

Την πρώτη την έχω αναλύσει ήδη και περιλαμβάνει μια σειρά από πολιτικές παραγωγικής αυτάρκειας της χώρας, σχεδιασμού της παραγωγής και των διαδικασιών της, παραγωγικής τομής – αναδιάταξης του προσανατολισμού των ανθρώπων στην παραγωγή. Ολες οι λύσεις ξεκινούν από την θεωρία των βιοτικών αναγκών: την συνειδητοποίησή τους και το δικαίωμα όλων στην απόλαυσή τους. Το δικαίωμα αυτό, αυτονόητο δικαίωμα ενός ανθρώπου που μετέχει σε μία κοινωνία που έχει ξεφύγει από την βαρβαρότητα της ζούγκλας, συναρτάται με την παραγωγική εργασία και απεξαρτάται από την χρήση χρήματος. Μια απλή λύση, μια μηχανή που διανέμει είδη (π.χ. μήλα ή ψωμί που παράγεται από Ελληνες) με την χρήση απλά μιας κάρτας που κατέχει κάθε εργαζόμενος άνθρωπος και θεσπίζονται ως βιοτική ανάγκη που έχουν δικαίωμα ίσης ελεύθερης κοινωνικής απόλαυσης όλοι, όχι μόνο απεξαρτά κάποιους ανθρώπους από την παροχή των σχετικών υπηρεσιών και τους τοποθετεί στην παραγωγή (όπερ σημαίνει μεγαλύτερες παραγωγικές δυνατότητες και λιγότερο χρόνο εργασία ςγια όλους),  αλλά και περιορίζει την ανάγκη χρήσης χρήματος. Απεξαρτά την κοινωνία από τον επαίσχυντο φόρο υποτέλειας στους κατόχους του χρήματος.

Εχω αναλύσει σε πολλά κείμενά μου τις επιμέρους συνθήκες και λειτουργίες του συστήματος κοινωνικής οικονομίας των βιοτικών αναγκών και πως η ανθρώπινη δραστηριότητα και τα αποτελέσματά της ανήκουν στις κοινωνίες, σε όλους και όχι σε ελάχιστους. Ας αρχίσουμε να θέτουμε τις βάσεις για μία τέτοια οικονομία, ας αρχίσουμε να θεωρούμε κάποια αγαθά βιοτικές ανάγκες τις οποίες πρέπει να απολαμβάνουν όλοι, χωρίς οικονομικό αντάλλαγμα. Θα είναι ένα καλό ξεκίνημα.  

 

 –       Η μείωση της χρήσης του χρήματος είναι ένας επίσης βασικός όρος. Ο πληθωρισμός που είναι στην πραγματικότητα η υπερβολική χρήση – ανάγκη χρήματος σε σχέση με τα αγαθά στα οποία αντιστοιχεί, είναι μια τακτική που χρησιμοποιεί συνεχώς το κεφάλαιο για να επεκτείνει την ισχύ του απέναντι στους απλούς ανθρώπους και να πουλάει περισσότερο και ακριβότερο χρήμα. Εάν η απαράδεκτη κοινωνικά «ελευθερία της αγοράς», η συνεχής κλοπή τιθασσευόταν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, εάν επερχόταν μία ισορροπία αξιών θεσπισμένη από την κοινωνία, είναι βέβαιο ότι η χρήση ολοένα και περισσότερου χρήματος, που προβάλει σήμερα ως ανάγκη για την κάλυψη βιοτικών αναγκών, θα πάγωνε και θα μπορούσε να μειωθεί. Η μείωση της χρηματικής αξίας των αγαθών και ο κοινωνικός ελεγχός της, θα προκαλούσε αυτονόητα, στους ανθρώπους και στο κράτος μικρότερες ανάγκες χρήσης χρήματος για οτιδήποτε, κατά συνέπεια και δανεισμού.  Είναι σαφές ότι οι θεωρίες περί ύφεσης, που σκόπιμα έχουν καλλιεργήσει οι κεφαλαιούχοι και σκόπιμα έχουν προκαλέσει τα σχετικά παραδείγματα, με ελεγχόμενα στημένα πειράματα στον εαυτό τους ή σε  θύματά τους που διοικούνται από ξεπουλημένους σε αυτούς, δεν πείθουν, αλλά χρησιμοποιούνται σκόπιμα για να σηματοδοτήσουν την ανάγκη χρήσης (δανεικού) χρήματος. Είναι σαφές ότι οι θεωρίες περί ύφεσης αφορούν μόνο το πλαίσιο λειτουργίας του δικού τους καπιταλισμού και θίγουν μόνο τα συμφέροντά τους και όχι τα συμφέροντα των λαών. Η οικονομία μιας κοινωνίας στην πραγματικότητα δεν πρέπει να εξαρτάται από το χρήμα και μπορεί να υπάρξει οικονομία χωρίς αυτό.

          Μια οικονομία που παράγει αγαθά και τα μοιράζει σε όλους … αυτός είναι ο σκοπός μιας κοινωνίας, για αυτό δημιουργήθηκε και προς αυτό πρέπει να πορευθεί !!!.

 


[1] Αξίζει όμως να επισημάνω ότι η λογικη του Κεϋνσιανισμού για το χρήμα και την χρήση του, θα έπρεπε να έχει μόνο συγκεκριμένη χρονική διάρκεια.

ΝΕΟ ΙΝΚΑ : 2ο ΔΕΛΤΙΟΥ ΤΥΠΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ ΘΕΡΜΑΝΣΗΣ

 

Τετάρτη 14.10. 2009

 

Δελτίο Τύπου

Θέμα :Πετρέλαιο Θέρμανσης

 Με το, από 13/10/2009, δελτίο τύπου θίξαμε το ζήτημα της τιμής του πετρελαίου θέρμανσης, αναλύσαμε και αποδείξαμε γιατί η τιμή του δεν πρέπει να είναι ανώτερη των 0,50 Ευρώ ανά λίτρο.

Θέσαμε το όριο της αισχροκέρδειας στα 0,52 Ευρώ ανά λίτρο.

 Εν τω μεταξύ, ο υφυπουργός κ. Μανιάτης πραγματοποιούσε συνάντηση με φορείς της αγοράς. Το αποτέλεσμα που ανακοινώθηκε είναι ότι οι τιμές θα κυμανθούν μεταξύ 0,52 και 0,58 Ευρώ το λίτρο. Δηλαδή πάνω από το όριο της αισχροκέρδειας και πολύ πάνω από την μέγιστη εύλογη τιμή.

 Αυτές τις τιμές δεν θα τις δεχτούμε, αυτές τις τιμές θα τις χτυπήσουμε και θα τις προσβάλλουμε.

Η κοινωνία θα αυτοπροστατευτεί με μηνύσεις και με αγωγές (ακόμα και με μποϋκοτάζ εάν χρειαστεί).

 Εμείς θα προστατεύσουμε και το ατομικό συμφέρον του πολίτη και το δημόσιο συμφέρον. Γιατί είναι θέμα και δημοσίου συμφέροντος, έντονα και άμεσα είναι θέμα του φορολογούμενου πολίτη και του κράτους του.

 Αναρωτιόμαστε:

Πόσα χρήματα παραπάνω θα πληρώσουν οι φορολογούμενοι πολίτες ;

Πόσα εκατομμύρια λίτρα θα βάλει το δημόσιο : νοσοκομεία, σχολεία, παιδικοί σταθμοί, γήπεδα, γυμναστήρια, υπουργεία, υπηρεσίες, δήμοι, νομαρχίες κλπ … .

Βγάλτε τον λογαριασμό της αισχροκέρδειας που τον πληρώνουμε όλοι !!!.

 Δεν θα το επιτρέψουμε σε κανένα, εμείς οι ίδιοι οι πολίτες θα προστατεύσουμε το κράτος μας.

 Παρεμπιπτόντως : Οι ενώσεις καταναλωτών πρέπει να έχουν οπωσδήποτε θέση σε τέτοιες επαφές και συναντήσεις. Εάν θέλει η νέα κυβέρνηση να αξιώσει το καταναλωτικό κίνημα, που είναι κίνημα της κοινωνίας της ίδιας, οφείλει να καλεί σε κάθε τέτοια συνάντηση τους φορείς της κοινωνίας των πολιτών και τουλάχιστον τις μεγάλες οργανώσεις και κοινούς εκπροσώπους των μικρότερων. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι η νέα κυβέρνηση δεν θα ακολουθήσει την πεπατημένη της προηγούμενης και θα ανοίξει την πόρτα της κοινωνίας σε τέτοιες επαφές, αυτό επιβάλλει κατ’ ελάχιστο η συμμετοχική δημοκρατία. Το ζητούμε άμεσα.

 ΟΔΗΓΙΕΣ : ΑΣ ΛΑΒΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΜΑΣ

Εμείς οι ίδιοι οι πολίτες καταναλωτές οφείλουμε να αυτοπροστατευτούμε στις συναλλαγές μας.

Ας κατέβουμε επιτέλους στην δεξαμενή πετρελαίου, δύο και περισσότεροι ένοικοι μαζί.

Ας πάρουμε ένα μέτρο και ας μετρήσουμε τις εξωτερικές διαστάσεις της δεξαμενής.

Γράφουμε σε ένα χαρτί τις διαστάσεις αυτές: Μήκος Χ Υψος Χ Πλάτος. (π.χ. Μ 1,20 Χ Υ 1,10 Χ Β 0,80) Ο πολλαπλασιασμός αυτών των τριών μετρήσεων μας δίνει την χωρητικότητα της δεξαμενής μας: πόσα λίτρα μπορεί να χωρέσει ( στο παράδειγμα  = 1,056 δηλ. 1.056 λίτρα):

Παίρνουμε μία στεγνή ίσια ξύλινη βέργα ή μια σιδερένια και την βάζουμε μέσα στην δεξαμενή κάθετα (ίσια) και μέχρι να ακουμπήσει στον πυθμένα (πάτο) της δεξαμενής, προσέχοντας να μην προκαλέσουμε κυματισμό (αλλιώς την σκουπίζουμε και το ξανακάνουμε). Μετράμε με το μέτρο πόσα εκατοστά είναι βρεγμένη. Γράφουμε την μέτρηση. Ξανακάνουμε τον πολλαπλασιασμό Μήκος Χ Υψος Χ Πλάτος, βάζοντας στην θέση του ύψους την μέτρηση που βρήκαμε με την βέργα (στο παράδειγμα Μ 1,20 Χ Υ 1,10 Χ Π 0,80 βάζουμε Μ 1,20 Χ Υ 0,20 Χ Π 0,80). Το αποτέλεσμα του πολλαπλασιασμού είναι τα λίτρα πετρελαίου που έχει μέσα η δεξαμενή μας (στο παράδειγμα 0,192 ήτοι 192 λίτρα).

Είναι καλύτερο να γράψουμε σε ένα χαρτί το αποτέλεσμα.

 Στην συνέχεια συντάσσουμε ή συμπληρώνουμε το εξής έγγραφο:

 ΕΓΓΡΑΦΟ ΜΕΤΡΗΣΗΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ – ΠΑΡΑΛΑΒΗΣ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ ΘΕΡΜΑΝΣΗΣ

 

Στ … σήμερα  …./…/200. εμείς οι ( ή ο) …. ………………………………………… . ………………………………………………………………….…. (ονοματεπώνυμο) κάτοικοι της πολυκατοικίας που βρίσκεται στ……………………………, οδός ……………….., αρ. .. , προβήκαμε σε μέτρηση του όγκου της δεξαμενής πετρελαίου.

Ευρέθηκε ότι η δεξαμενή έχει διαστάσεις  : Μήκος …… , Υψος ……., Πλάτος ………, ήτοι συνολική χωρητικότητα ………. λίτρα.

Εν συνεχεία, προχωρήσαμε στην μέτρηση του περιεχομένου της με ίσια ράβδο και βρέθηκε ότι το περιεχόμενο της ήταν  …..… εκατοστά , δηλ. λίτρα  …..….. .

Την ………………, προσήλθε ο …………………………………………………, κάτοικος ………………………….………….., υπάλληλος της επιχείρησης …………………………………………. με το υπ’ αριθμ. κυκλοφορίας …………….. βυτίο (μάρκα ……………., τύπος ……….. ) προκειμένου να προβούμε σε προμήθεια πετρελαίου θέρμανσης  ………….  λίτρων.

Προχωρήσαμε σε μέτρηση του περιεχομένου και των διαστάσεων της δεξαμενής ενώπιον του και βρέθηκε ότι το περιεχόμενο αυτής είναι ……….. λίτρα.

Στην συνέχεια ελέγξαμε τον μετρητή της αντλίας του βυτίου, ο οποίος είχε την ένδειξη ……………… (αριθμός).

Ακολούθησε η μεταφορά του πετρελαίου στην δεξαμενή.

Το πετρέλαιο είχε χρώμα …………………. . (το κανονικό πετρέλαιο θέρμανσης έχει χρώμα κόκκινο διαυγές)

Ελέγξαμε τον μετρητή της αντλίας του βυτίου,  ο οποίος είχε ένδειξη …………… .

Στην συνέχεια ενώπιον του μετρήσαμε το περιεχόμενο της δεξαμενής με την ίδια ράβδο και βρέθηκε ότι αυτή είχε περιεχόμενο ………………. λίτρα (Μήκος …….. Χ Υψος ……. Χ Πλάτος ………). Στις διαστάσεις μήκος και πλάτος χρησιμοποιήσαμε τις ήδη ευρεθείσες διαστάσεις και το ύψος της ράβδου που ήταν βρεγμένο ήταν ………. εκατοστά.      

Ο αριθμός αυτός συμφωνεί με τα λίτρα που παραγγείλαμε  ΝΑΙ            ΟΧΙ

Εάν όχι, η διαφορά είναι …………….. λίτρα (+ ή -)

Ο αριθμός αυτός συμφωνεί με την ένδειξη στην αντλία        ΝΑΙ           ΟΧΙ

Εάν όχι, η διαφορά είναι ……………. (+ ή -)

 

                                                                 …………………. (τόπος) …/…/……

 

 Ο διενεργήσας την παράδοση                                     Για την πολυκατοικία                                            

  

Υπογράφουν και οι δύο και κρατάμε το έγγραφο.

Εάν υπάρχουν διαφορές επικοινωνούμε με τον Δήμο ή τη Νομαρχία της περιοχής μας και ζητούμε να έλθουν αρμόδιοι υπάλληλοι και δεν πληρώνουμε ποτέ παραπάνω λίτρα.

Το έγγραφο αυτό αποτελεί απόδειξη για όλα και το δημοσιεύουμε ως συνημμένο.

Eάν ο υπολογισμός κέρδους και κόστους άντλησης μέχρι την έξοδο από το διυλιστήριο  είναι 0,37 ευρώ, πόσο θέλει πια η αγορά για να κερδίσει;

 Κάνουμε πράξη και θωρακίζουμε την προστασία του καταναλωτή.

Θα παρέμβουμε δυναμικά με όλα τα νόμιμα μέσα για να αποτρέψουμε την αισχροκέρδεια εις βάρος όλων μας.

 

ΝΕΟ ΙΝΚΑ : ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ ΘΕΡΜΑΝΣΗΣ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

Αθήνα  13.10.2009 

 

ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ ΘΕΡΜΑΝΣΗΣ : ΑΙΣΧΡΟΚΕΡΔΕΙΑ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΤΙΜΗ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 0,52 ΤΟ ΛΙΤΡΟ

                              ΣΤΑ 0,50 ΛΕΠΤΑ Η ΕΥΛΟΓΗ ΤΙΜΗ

 

Πέρυσι τέτοια εποχή, δηλ. στα μέσα Οκτωβρίου 2008, η τιμή πώλησης του πετρελαίου θέρμανσης από τα Ελληνικά Διυλιστήρια ήταν 480 και πλέον Ευρώ ο τόνος (0,48 το λίτρο)[1].

Την ίδια εποχή (μέσα Οκτωβρίου 2008) οι εμπορικές εταιρείες πωλούσαν και παρέδιδαν στον καταναλωτή το πετρέλαιο θέρμανσης προς 680 Ευρώ τον τόνο (0,68 το λίτρο)[2].

Υπήρχε δηλαδή προσαύξηση τιμής στο εμπόριο της τάξης του 40%.

 

Φέτος η τιμή πώλησης του πετρελαίου θέρμανσης από τα ΕΛΠΕ είναι 355 Ευρώ ο τόνος (0,35 το λίτρο)[3].

 

Σε ποια τιμή πρέπει λοιπόν να πωλείται και να παραδίδεται στον καταναλωτή το πετρέλαιο θέρμανσης;

 

Το αποτέλεσμα προκύπτει από μία απλή μαθηματική πράξη : 355 Ευρώ ο τόνος  + 40 % = 497 Ευρώ ο τόνος ή 0,497 το λίτρο.

 

Οτιδήποτε συνεπώς πάνω από τα 0,50 ή έστω τα 0,52 λεπτά θα θεωρηθεί ότι αποτελεί ΑΙΣΧΡΟΚΕΡΔΕΙΑ.

 

Όταν ο Γ.Γ. της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας βγαίνει και προβλέπει τιμή πετρελαίου θέρμανσης γύρω στα 0,65 λεπτά το λίτρο, που στηρίζεται και ποιον αλήθεια ρόλο επιτελεί ;

Δεν θυμόμαστε να έχει προβεί σε αντίστοιχες ενέργειες για άλλα αγαθά στο παρελθόν.

Όταν διάφοροι παράγοντες της αγοράς  βγαίνουν κατόπιν και υποστηρίζουν τα αυτά, γιατί προβοκάρουν στους καταναλωτές υψηλότατες, αδικαιολόγητες και αισχροκερδείς τιμές; Είναι σαφές ότι θέλουν να ανεβάσουν τα κέρδη τους εις βάρος των πολιτών, εις βάρος των καταναλωτών ;

 

Πέρυσι, βρεθήκαμε στην δυσάρεστη θέση να καταθέσουμε μηνυτήρια αναφορά κατά παντός υπευθύνου συμπολίτη μας για τις αισχροκερδείς τιμές των πετρελαιοειδών. Από την κατάθεση της μηνυτήριας αναφοράς και μετά οι τιμές των καυσίμων άρχισαν να πέφτουν.

Φέτος, δεν θα θέλαμε να βρεθούμε στην ίδια δυσάρεστη θέση, αλλά εάν μας αναγκάσουν σίγουρα θα το κάνουμε.

Να γνωρίζουν ότι παρακολουθούμε καθημερινά την διεθνή και ημεδαπή εμπορική δραστηριότητα. Να γνωρίζουν ότι καταγράφουμε και ότι έχουμε αναλύσει με μαθηματικά μοντέλα όλα τα επιμέρους στοιχεία των τιμών.

Σήμερα δεν κάνουμε λόγο ούτε για την γενική αισχροκέρδεια στον κλάδο, ούτε για τα καρτέλ που δρουν, ούτε για τις υπόλοιπες καχεξίες της «αγοράς», ούτε για το γεγονός ότι έχουμε πάγια το ακριβότερο πετρέλαιο σε όλη την Ευρώπη.

Σήμερα μιλάμε για κάτι πολύ πιο συγκεκριμένο και απτό.

 

 

Για περισσότερες πληροφορίες παρακαλώ επικοινωνήστε με τον νομικό μας σύμβουλο Δημήτρη Καραμήτσα 6936000836. 

 

 


[1] Πηγή ΕΛ.ΠΕ.

[2] Πηγή ΕΚΟ. Τιμή παραδοτέου πετρελαίου και μάλιστα ενισχυμένου με καταλύτη.

[3] Πηγή ΕΛ.ΠΕ.

ΝΕΟ ΙΝΚΑ: ΚΕΙΜΕΝΟ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ & ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΩΝ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΡΙΒΕΙΑ & ΤΗΝ ΑΙΣΧΡΟΚΕΡΔΕΙΑ

ΚΕΙΜΕΝΟ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ & ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΩΝ  ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΡΙΒΕΙΑ & ΤΗΝ ΑΙΣΧΡΟΚΕΡΔΕΙΑ

 

Κάθε καλόπιστος πολίτης αυτής της χώρας θα περίμενε ότι τα πολιτικά κόμματα έχουν άμεση, συνεχή και διαρκή επαφή με τις ενώσεις καταναλωτών (τουλάχιστον όλες τις μεγάλες) προκειμένου να ανταλλάξουν απόψεις και να συζητήσουν προτάσεις για τα ζητήματα και τα άμεσα προβλήματα που αφορούν τους καταναλωτές, δηλ. το σύνολο των πολιτών της χώρας.

Οποιος πίστευε ή πιστεύει κάτι τέτοιο ήλθε η ώρα να διαψευστεί … .

Ισως τα πολιτικά κόμματα και τα πρόσωπα που τα στελεχώνουν να είχαν εννοήσει τις ενώσεις καταναλωτών ως φερέφωνά τους ή ως εξαρτώμενα της εκάστοτε κυβέρνησης.

Εμείς, ως η πολυαριθμότερη ένωση καταναλωτών της χώρας, η αρχαιότερη και μεγαλύτερη σε εμπειρίες – άμεση συνέχεια του σωματείου ΙΝ.ΚΑ. – του πρώτου σωματείου που ασχολήθηκε στην χώρα με τα ζητήματα των καταναλωτών διεκδικήσαμε και διεκδικούμε έναν άλλο, ένα  πραγματικό κινηματικό ρόλο με την συνεχή ανάδειξη θεμάτων και την κατάθεση προτάσεων – λύσεων για την κοινωνία μας.

Την οργάνωσή μας, με τα δεκάδες χιλιάδες εγγεγραμμένα μέλη, με τους χιλιάδες ανθρώπους που βρίσκονται ενεργά δίπλα της και τα εκατομμύρια των Ελλήνων που εκφράζονται μέσα από τους αγώνες της, δεν την κάλεσαν ούτε οι πολιτικοί αρχηγοί, ούτε τα πολιτικά κόμματα για να συζητήσουν τα καίρια ζητήματα που απασχολούν την ελληνική κοινωνία.

Όπως είδαμε μάλιστα κατά την τελευταία περίοδο ούτε με άλλες ενώσεις καταναλωτών υπήρξαν συναντήσεις (εκτός εάν κρατούνται εκατέρωθεν μυστικές).  

Αντί αυτού, του εύλογου και κοινωνικά αναγκαίου και χρήσιμου, παρακολουθήσαμε και παρακολουθούμε μία σειρά συνεχών συναντήσεων των αρχηγών των κομμάτων και των επιτελείων τους με «εκπροσώπους της αγοράς». Βέβαια στο κοινωνικό πεδίο είναι θεμιτή και αναγκαία και η συνάντηση με οργανώσεις της «αγοράς» και η ακρόαση των αιτημάτων του – ακόμα και εάν αυτές αποτελούν στην πραγματικότητα επαγγελματικές συντεχνίες – αλλά ακόμα περισσότερο αναγκαία και σίγουρα επιβεβλημένη είναι η συνάντηση και η επαφή με την οργανωμένη κοινωνία των πολιτών – καταναλωτών και η δική της ακρόαση. Η ακρόαση των θέσεων, των αναγκών και των αιτημάτων της κοινωνικής πλειοψηφίας μέσα από την (έστω κοινή) επαφή με τις ενώσεις καταναλωτών δεν υπήρξε.  

Αρκετά χρόνια τώρα και από όλα τα πολιτικά κόμματα ακούμε τα πιο θερμά  λόγια για την «κοινωνία των πολιτών», την κοινωνική αυτό-οργάνωση  και την συμμετοχική δημοκρατία. Δυστυχώς αποδεικνύονται λόγια κενά ουσίας και ασυνεπή πολιτικά τσιτάτα.

Εις μάτην αναμέναμε να ενδιαφερθούν τα πολιτικά κόμματα για να ακούσουν τις απόψεις, τις θέσεις, τις προτάσεις της οργανωμένης πλειοψηφίας των πολιτών καταναλωτών, αυτά και οι αρχηγοί τους προτίμησαν τις συνεχείς συναντήσεις με τους εκπροσώπους της κοινωνικής μειοψηφίας της αγοράς. Και βέβαια, οι τελευταίοι, «οι εκπρόσωποι της αγοράς»  έθεσαν και θέτουν και πάλι τα αιτήματα για ενίσχυσή τους, για περαιτέρω ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας, για αύξηση των κερδών τους … .Ομως όλα αυτά συναποτελούν ένα βαρύ λογαριασμό για την κοινωνία.  Εμείς θα κληθούμε να πληρώσουμε για την όποια υλοποίηση των όποιων αιτημάτων της «αγοράς» και δεν ακούσαμε τίποτα εδώ και ημέρες για την ακρίβεια που κάνει την χώρα μας την ακριβότερη της Ευρώπης, την αισχροκέρδεια, την κάκιστη επικίνδυνη ποιότητα αγαθών και υπηρεσιών, την εκμετάλλευση της ανάγκης των πολιτών – καταναλωτών, για την δίκαιη αμοιβή, για αξιοπρεπή εργασία. Δεν ακούσαμε τίποτα που να εξυπηρετεί άμεσα τις βιοτικές ανάγκες των ανθρώπων που συγκροτούν την ελληνική κοινωνία, ούτε ακούσαμε να πιέζονται οι εκπρόσωποι της αγοράς για όλα αυτά και δεκάδες άλλα άμεσα ζητήματα συμπεριφοράς τους, που προκαλούν το κοινό αίσθημα και ζημιώνουν την κοινωνία μας, όντας πραγματικά καθημερινά προβλήματα αυτής της κοινωνίας και αυτής της χώρας.

Τα θέματα αυτά είναι σχεδόν παντελώς απόντα ακόμα και από την προεκλογική ατζέντα των πολιτικών, λες και δεν αποτελούν κορυφαία, φλέγοντα και άμεσα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας.

 

Βέβαια όλη αυτή η συμπεριφορά των πολιτικών κομμάτων, ελπίζουμε να μην έχει την σημειολογία της, ελπίζουμε να μην εννοείται από όλα αυτά ότι μόνο για την «αγορά», την οργανωμένη αυτή μειοψηφία, υφίσταται το ενδιαφέρον των πολιτικών προσώπων. Ελπίζουμε να είναι απλά μια παράλειψή τους (συνηθισμένους μας έχουν εμάς τους πολίτες σε συνεχείς παραλείψεις) και όχι έμπρακτη εκδήλωση μιας θεώρησης που θέλει την υπόλοιπη κοινωνία, την κοινωνική πλειοψηφία μια άμορφη μάζα χωρίς αξία και λόγο. Οσοι νομίζουν το τελευταίο σίγουρα θα βρεθούν σύντομα προ οδυνηρών εκπλήξεων. 

Όπως και να έχει το πράγμα μέχρι σήμερα οι πολιτικοί έχουν αγνοήσει και έχουν παραλείψει τα ανωτέρω και έστω και με τον τρόπο αυτό τους το υπενθυμίζουμε, μήπως τελικά και αποδειχθεί παράληψή τους το ότι δεν κάλεσαν τους εκπροσώπους των ενώσεων καταναλωτών σε κοινή συνάντηση για να καταθέσουν τα αιτήματα της «κοινωνίας των πολιτών» !!!.

Επειδή κύλησε επαρκής χρόνος και επειδή βρισκόμαστε μερικές ημέρες πριν τις εκλογές είναι ευνόητο ότι εμείς οφείλουμε να καταδείξουμε τις ανωτέρω ασυνέπειες και να θέσουμε ξανά μερικά από τα πλέον φλέγοντα  προβλήματα και ζητήματα που απασχολούν τους Ελληνες και τις Ελληνίδες μαζί με τις προτάσεις μας για την δίκαιη κοινωνικά επίλυσή τους, επικεντρώνοντας στο διαλυτικό για την κοινωνία και απαράδεκτο για τους ανθρώπους φαινόμενο της ακρίβειας και της αισχροκέρδειας.

 

ΑΚΡΙΒΕΙΑ – ΑΙΣΧΡΟΚΕΡΔΕΙΑ

 

          Η απαγόρευση και ο κολασμός της αισχροκέρδειας επιτακτική κοινωνική αναγκαιότητα και άμεση επιταγή της αρχής των μη παραβίασης των χρηστών ηθών και της απαγόρευσης της καταχρηστικής άσκησης δικαιώματος και ως τέτοια απαγορεύεται όχι μόνο από τον κοινό νόμο (άρθρα 179, 281 ΑΚ) αλλά και από το ίδιο το Σύνταγμα (25§3).

          Το Γερμανικό ακυρωτικό Δικαστήριο (και το Ολλανδικό), ο αντίστοιχος Αρειος Πάγος, έχουν κρίνει ότι όταν το κέρδος ξεπερνά σε ποσοστό το 50% πρόκειται για δικαιοπραξία αισχροκερδή, άρα απαγορευμένη και άκυρη.

Μετά από πολυετείς αγώνες μας και στο πλαίσιο μηνυτήριας αναφοράς μας για τις τιμές των καυσίμων, ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου με την υπ’ αριθμ. 4209/3-12-2008 γνωμοδότησή του δέχθηκε ότι δικαιοπραξία με κέρδος ανώτερο του 50% είναι αισχροκερδής .

Τα πολιτικά κόμματα τι θα πράξουν ; η κυβέρνηση που θα προκύψει από τις προσεχείς εκλογές δεσμεύεται να ακολουθήσει όσα κρίνει η δικαιοσύνη; θα ρυθμιστεί επιτέλους νομοθετικά το τι είναι απαγορευμένη αισχροκέρδεια για να προστατευτεί ο πολίτης  και η κοινωνία ;  

Θα ρυθμιστεί επιτέλους κατά τρόπο κοινωνικά δίκαιο η δραστηριότητα της «αγοράς», έστω με τον καθορισμό ακραίων ορίων και κανόνων υπεύθυνης κοινωνικά συμπεριφοράς; 

 

 

Εχουμε  προτείνει και ξαναπροτείνουμε:

 

α. Το νομοθετικό καθορισμό του περιεχομένου της αισχροκέρδειας στην αγορά, σε ποσοστό επιτρεπόμενου καθαρού κέρδους για κάθε τύπο δικαιοπραξίας και με ανώτατο όριο το πιο πάνω, το 50% (τούτο δεν αποτελεί διατίμηση και είναι συμβατό με τις υπάρχουσες διατάξεις του ημεδαπού και διεθνούς δικαίου ως απορρέον από την αρχή της απαγόρευσης της κατάχρησης δικαιώματος).

Πρέπει για λόγους κοινωνικής προστασίας να καθοριστεί με νόμο το ανώτατο ποσοστό καθαρού κέρδους σε κάθε δικαιοπραξία, πέραν του οποίου η δικαιοπραξία είναι άκυρη και ο διενεργών αυτή να διώκεται ποινικά, αστικά και διοικητικά. 

Δεν μπορεί να γίνεται κατάχρηση καμίας «ελευθερίας» κανενός, εις βάρος των άλλων, εις βάρος του κοινωνικού συνόλου και της ατομικής υπόστασης του ανθρώπου. 

 

β.       Ελάχιστη επιτρεπόμενη τιμή πώλησης του προϊόντος του μόχθου του κάθε παραγωγού. Τιμή τέτοια που να καλύπτει αντικειμενικά τις δαπάνες και τον κόπο του και να του δίνει την δυνατότητα να ζήσει και να συνεχίσει να παράγει.

Ο ορισμός της ανώτατης τελικής λιανικής τιμής του προϊόντος να γίνεται με βάση την ελάχιστη τιμή παραγωγού επί ένα συντελεστή κέρδους και να γνωστοποιείται σε όλους. Οι τιμές πέραν των ανωτέρω χαρακτηρίζονται αισχροκερδείς, απαγορεύονται  και επισύρουν κυρώσεις.     

 

γ. Ενοίκια

Κανένα ενοίκιο κατοικίας ή επαγγελματικής στέγης δεν μπορεί να είναι ετησίως ανώτερο από ποσοστό της αντικειμενικής αξίας του μισθίου. Το ποσοστό αυτό να το ορίζει ο νόμος.

Μίσθωμα μεγαλύτερο του ανωτέρω χαρακτηρίζεται αισχροκερδές και είναι άκυρο.

 

δ. Φ.Π.Α.

 

          Δεν μπορεί οι ανάγκες της ζωής να φορολογούνται το ίδιο με την πολυτέλεια και την επίδειξη πλούτου.

 

–        Ζητάμε κατάργηση του Φ.Π.Α. για τα αγαθά άμεσης βιοτικής ανάγκης (π.χ. ψωμί, γάλα).

–        Ζητάμε μείωση του Φ.Π.Α. για σειρά αγαθών που στηρίζουν τις άμεσες βιοτικές ανάγκες (π.χ. ελαιόλαδο, λαχανικά, φρούτα)

–        Ισοστάθμιση της απώλειας με αύξηση του Φ.Π.Α. στα είδη πολυτελείας (π.χ. αξεσουάρ, καλλυντικά, κοσμήματα).

 

ε. ΔΕΚΟ /παροχές κοινής ωφέλειας

 

Πάγωμα των αυξήσεων, μείωση της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος από την ΔΕΗ με τα εκατοντάδες εκατομμύρια κέρδη εις βάρος του ελληνικού λαού.

 

Καμία αύξηση δεν επιτρέπεται να είναι ανώτερη από τον επίσημο δείκτη τιμών καταναλωτή ή το ποσοστό αύξησης της Ε.Γ.Σ.Σ.Ε., εάν αυτό είναι μικρότερο του Δ.Τ.Κ. .

 

στ. Τράπεζες – δανεισμός.

 

Ανάμεσα στα δεκάδες θέματα και προτάσεις που έχουμε θέσει επιλέγουμε: 

Νομοθετική καθιέρωση της τραπεζικής αισχροκέρδειας.

Κανένα δάνειο που χορηγεί τράπεζα και με οιονδήποτε τρόπο δεν μπορεί να έχει συνολικό επιτόκιο μεγαλύτερο από το διπλάσιο του επιτοκίου χορηγήσεων της Ε.Κ.Τ. .

Το περιθώριο τραπεζικού κέρδους είναι μεγάλο και πέραν τούτου η σύμβαση χαρακτηρίζεται αισχροκερδής.

Να απαγορευθεί να ξεπερνούν οι κάθε είδους τόκοι το ποσό του κεφαλαίου με πρόβλεψη για περαιτέρω μείωση στο 50% του κεφαλαίου.

Να ρυθμιστούν τα δάνεια όσων δεν μπορούν να τα αποπληρώσουν, χωρίς να θίγεται στο ελάχιστο το ακατάσχετο του μισθού.

          Να παγώσουν τα χρέη και να υπάρξει πλήρης διαφάνεια στις τραπεζικές συναλλαγές και συμβάσεις.

          Να θεσπιστεί εθνικό πρότυπο σύμβασης δανείου  και πιστωτικής κάρτας που να περιέχει αυτό τους ελάχιστους νόμιμους όρους, για να καταργηθούν τα ψιλά γράμματα και οι ακατανόητοι και αισχροκερδείς συμβατικοί όροι που επιβάλλουν οι τράπεζες.

          Να περιοριστούν τα δικαιώματα μονομερούς καταγγελίας εκ μέρους των τραπεζών, να θεσπιστεί η δυνατότητα του δανειολήπτη για επαναδιαπραγμάτευση και επανακαθορισμό του τρόπου πληρωμής, να αλλάξει το ασφυκτικό για τους οφειλέτες νομικό πλαίσιο.

          Να καταργηθεί ο «Τειρεσίας» και σε κάθε περίπτωση και άμεσα να καταργηθεί σειρά από κατηγορίες που εντάσσονται σε αυτόν, καθώς και να απαγορευτεί η χρήση του από κάθε τραπεζικό υπάλληλο για να προστατευτούν τα προσωπικά δεδομένα των πολιτών.

 

ζ.       Μείωση των τιμών στα αγαθά, τις υπηρεσίες και την ενέργεια σε ίσο ποσοστό με την μείωση στις διεθνείς τιμές και στο κόστος παραγωγής.

          Οι τιμές στις πρώτες ύλες έπεσαν δραματικά, αλλά τα προϊόντα στα ράφια παραμένουν ψηλά και αυξάνονται συνεχώς.

Παρακολούθηση των ευρωπαϊκών τιμών, έλεγχος και ποινικός κολασμός για όσους πωλούν ακριβότερα.

 

η.       Θέσπιση ενδεικτικών προτεινόμενων δίκαιων τιμών από το κράτος για όλα τα αγαθά άμεσης κατανάλωσης που αφορούν και στηρίζουν άμεσα την ζωή των ανθρώπων.

Ας είναι οι τιμές που το κράτος θεωρεί δίκαιες και ικανές για την επιβίωση των ανθρώπων.

 

θ.       Έκδοση υπουργικής απόφασης ώστε να δημοσιεύονται υποχρεωτικά στο διαδίκτυο με ευθύνη των σούπερ-μάρκετς όλες τους οι τιμές, σε όλα τους τα προϊόντα, ώστε να μπορεί να διευκολυνθεί ο καταναλωτής στην ενημέρωση και την επιλογή του και να καθίσταται ευχερέστερος ο έλεγχος τιμών.

Για τις εταιρείες αυτό δεν είναι παρά μόνο το πάτημα ενός πλήκτρου στο κεντρικό τους λογιστήριο.

Για τους  πολίτες καταναλωτές είναι κέρδος πολλών ωρών και χρημάτων.

Για όσους πιστεύουν στον υγιή ανταγωνισμό είναι ένα βήμα διαφάνειας και ουσίας. 

           Εκπροσωπώντας και εκφράζοντας ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας υπενθυμίζουμε στα πολιτικά κόμματα τις αναγκαιότητες αυτές για την προστασία των ανθρώπων, των πολιτών της χώρας αυτής.Θελουμε να πιστεύουμε ότι θα διορθώσουν άμεσα τις παραλήψεις τους.

          Προς το παρόν και ανακοινώνοντας τα πιο πάνω, καλούμε τα Μ.Μ.Ε. να ενημερώσουν για τις θέσεις μας αυτές τους συμπολίτες μας.

          Καλούμε επίσης τους ελεύθερους ανθρώπους των bloggs να αναρτήσουν το πιο πάνω κείμενο και όπου το βλέπουν να το αναπαράγουν, μαζικά, ελεύθερα και αθρόα.

          Καλούμε επίσης τον υπέροχο ελληνικό λαό να κάνει μόνιμο αίτημά του τις πιο πάνω προτάσεις μας και να θέσει και τις δικές του ελεύθερα, χρησιμοποιώντας κάθε νόμιμο μέσο και τρόπο.

Οι άνθρωποι μπορούν και πρέπει να ορίζουν την κοινωνία τους και τις τύχες τους.

 

 

                                ΕΝΩΣΗ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ Ν. ΙΝΚΑ

Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΕΝΟΣ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΠΙΣΤΩΤΙΚΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ

Εχουμε όλοι σχεδόν εξετάσει, γράψει και προτείνει την ανάγκη ύπαρξης ενός κρατικού πιστωτικού οργανισμού. Η υλοποίηση της πρότασης είναι αναγκαία, όχι μόνο για την ενίσχυση της λειτουργίας του κράτους μας (ήτοι ουσιαστικά της κοινωνίας μας) και την επαύξηση των δυνατοτήτων μετασχηματισμού της κοινωνίας, αλλά ακόμα και κατά την αμιγώς διαχειριστική προσέγγιση της λειτουργίας μιας οικονομίας.

Είναι (μεταξύ άλλων) γνωστό ότι το ελληνικό κράτος είναι από τους χειρότερους κακοπληρωτές της «αγοράς». Στο πλαίσιο της διαφθοράς κατά την διαδικασία επιλογής του αναδόχου ενός έργου, η διαφθορά έρχεται να ανεβάσει το κόστος του για το κοινωνικό σύνολο, τόσο οικονομικά όσο και κατασκευαστικά, αφού δεν επιλέγεται πάντοτε ο καλύτερος.[1] . Στο αυτό πλαίσιο, κατά την εκτέλεση ενός έργου, η διαφθορά δεν έχει πλέον κανένα όριο, καθώς δεν υφίστανται και πολλοί άμεσα ενδιαφερόμενοι. Τα σπασμένα των ανατιμολογήσεων, των επιμετρήσεων και του εν γένει κόστους διαφθοράς τα πληρώνει ο ελληνικός λαός, ενώ παράλληλα τα ίδια χρήματα τα στερείται από άλλες κοινωνικές ανάγκες. Το τρίτο στάδιο είναι αυτό της πληρωμής : το δημόσιο όχι μόνο καθυστερεί επί έτη να καταβάλλει τις οφειλές του, αλλά πολλές φορές και με πολιτική διακρίσεων άλλους πληρώνει και άλλους τους αφήνει απλήρωτους να οδεύουν προς το άγνωστο … . Αυτό σημαίνει ότι το κράτος, δίνει συγκριτικά πλεονεκτήματα σε όποιους θέλει, ενώ ταυτόχρονα οδηγεί στον μαρασμό και στην καταστροφή άλλους.

Η πιο άμεση και συχνή πρακτική των συναλλασσομένων με το ελληνικό δημόσιο, όταν καθυστερούν οι πληρωμές είναι ο τραπεζικός δανεισμός. Πέρα από την αιτιολόγηση που έχει να κάνει με την κοινωνική αδιαφορία ή τις δηλώσεις που επιχαίρουν για τούτο (“αφού παίζει με την διαφθορά καλά να πάθει…»), η αντιμετώπιση του φαινομένου από ένα ευνομούμενο κράτος μόνο συνολική μπορεί να είναι. Θα πρέπει δηλ. να περιλαμβάνει και τα τρία στάδια καθώς η διατήρηση μόνο του ενός θα είναι αρκετή για να επιφέρει την ουσιαστική ακύρωση όλων των μέτρων σε όλα τα στάδια. Αλλωστε οι επινοήσεις της διαφθοράς είναι πραγματικά ιδιαίτερα έξυπνες.

Η ώθηση των συναλλασσόμενων με το δημόσιο στις τράπεζες, όχι μόνο αξαύνει πολύπλευρα την επικυριαρχία αυτών στην κοινωνία, αλλά ουσιαστικά «καθεστοποιεί» την διαφθορά, την εισάγει στο κόστος (το οποίο είναι και καθίσταται έτι περαιτέρω κοινωνικό), την προσθέτει στον Δ.Τ.Κ. και στην μείωση ορθολογικής ανταγωνιστικότητας σε σχέση με ξένες αντίστοιχες δραστηριότητες και εν τέλει οδηγεί σε καχεξία τις σχετικές κοινωνικές οικονομικές δραστηριότητες.

        Η ανακύκλωση του φαινομένου και η συνεχής επανάληψή του δημιουργεί ένα τεράστιο φαύλο κύκλο, που τελικά καθιστά ανίσχυρη την κοινωνία και την βλάπτει άμεσα, βάρβαρα, πολυποίκιλα και με τεράστιο συνολικό κόστος. Αναφέρω μόνο ένα απλό κύκλο συνεπειών, στον οποίο μπορείτε να επενδύσετε τις σκέψεις σας προσθέτοντας σε αυτόν εκατοντάδες συνέπειες.  Το κράτος δεν πληρώνει τον  συναλλασσόμενο με αυτόν, αυτός καταφεύγει σε δανεισμό και ουσιαστικά εργάζεται για τις τράπεζες, δεν μπορεί να πληρώσει φόρους και ασφαλιστικές εισφορές, το κράτος δεν λαμβάνει φόρους και τα ασφαλιστικά ταμεία δεν μπορούν να πληρώσουν συντάξεις, γίνονται κακοπληρωτές και δανείζονται και τα ίδια από τις τράπεζες, ο συναλλασσόμενος χρεοκοπεί και χρωστάει σε  όλη την κοινωνία … το κόστος της χρεοκοπίας έρχεται να πληρώσει πάλι η κοινωνία με μηχανισμούς στήριξης των συνεπειών της χρεοκοπίας , το κράτος και πάλι δανείζεται και χρεωστάει … .. Μερικοί κύκλοι αρκούν για να χρεοκοπήσει το σύστημα ολόκληρο και να μην υπάρχει δυνατότητα διόρθωσης (ποιοι κερδίζουν από την καχεξία προκύπτει άμεσα από τον κύκλο …: οι τραπεζίτες …, που δικαιολογούν και το υψηλό κόστος του δανεισμού ως τόκο και έχουν τελικό στόχο το κράτος …  ) .

        Είναι σαφές ότι οι κύκλοι αυτοί δεν σταματούν, ούτε με ευχολόγια του τύπου : να πληρώνει το κράτος άμεσα (πώς να πληρώνει ; δανειζόμενο; ), ούτε με μικρορυθμίσεις  ενταγμένες στους ανωτέρω κύκλους, γιατί και αυτές παρασύρονται από την δυναμική του.

Είναι σαφές ότι οι κύκλοι αυτοί σταματούν μόνο με τομές, μόνο με ριζοσπαστικές λύσεις που να τέμνουν την συνοχή του κύκλου.

Μελετώντας το σημερινό περιβάλλον κανόνων, η πρώτη διαπίστωση που έχει να κάνει κάποιος είναι ότι οι τράπεζες και τα λοιπά συμφέροντα που είναι άμεσα συνδεδεμένα με αυτές (στην ουσία συνταυτίζονται) έχουν διαμορφώσει ένα νομικό περιβάλλον που δυσχεραίνει την συγκέντρωση και διάθεση κεφαλαίων, από μηχανισμούς άλλου τύπου. Αντίστοιχα, στον δυτικό κόσμο οι τράπεζες νέμονται πλέον το δημόσιο χρήμα, αφού μόνο αυτές μπορούν να δανείζονται από τις κεντρικές τράπεζες. Το δεδομένο αυτό αν και όσο δεν μπορούμε να το μεταβάλλουμε, οφείλουμε να το εξετάσουμε προκειμένου να βρούμε τις εναλλακτικές λύσεις για να υπάρξουν οι τομές.

Διότι είναι ευνόητο από την ανάλυση του προβλήματος, ότι μία τομή στον κύκλο προϋποθέτει και έχει ως αναγκαίο όρο, αυτόν της χρηματοδότησης ή ρευστότητας ή της άρσης των συνεπειών από την έλλειψή της. Η τελευταία λύση (π.χ. κρατική εγγυητική) απλώς μεταθέτει το πρόβλημα στον λήπτη της εγγύησης και εν τέλει το ανακυκλώνει στο κράτος, αφού σε αυτό θα καταλήξει και η εγγυητική και ο λογαριασμός της. .

Μένει λοιπόν η εξασφάλιση ρευστότητας και μάλιστα με τους ευνοϊκούς όρους με τους οποίους κινούνται οι ιδιωτικές τράπεζες.

Πρώτα από όλα, μία τέτοια χρηματοδότηση πρέπει να έχει πίσω της ένα δεδομένο πιστωτικό μηχανισμό. Είναι ευνόητο ότι η χρηματοδότηση του κράτους δεν πρέπει να επιφέρει βάρη επιτοκίων στο ίδιο το κράτος, διότι αυτά μετακυλύονται άμεσα και έμμεσα στην κοινωνία.

Αρα ο μηχανισμός για πολλούς λόγους, πρακτικούς (π.χ. απευθείας δανεισμός από την ΕΚΤ με καλύτερους όρους) και νομικούς (π.χ. θεσμοθετημένος περιορισμός κρατικών μορφωμάτων – πρέπει να αλλάξει)  η μόνη μορφή που μπορεί άμεσα να έχει είναι του ΝΠΙΔ, δηλ. μηχανισμός με υποθετικά, τυπικά ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια.

Στο πλαίσιο του προβληματισμού αυτού και εάν δεν ξεπεραστεί το πρόβλημα της οιονεί απαγόρευσης της κρατικής επιχειρηματικότητας, είναι ευνόητο ότι μπορούν να αναζητηθούν άλλες λύσεις. Αναφέρω μερικές :

α)  Ο μηχανισμός αυτός θα μπορούσε να εμφανιστεί ότι ανήκει στα ασφαλιστικά ταμεία, τα οποία πρόσφατα το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο τα χαρακτήρισε επαγγελματικά (άρα ιδιωτικών συμφερόντων) και όχι κοινωνικά (με την σφραγίδα της αδρανούς συνενοχής της κυβέρνησης της Ν.Δ.). Είναι άλλωστε ένα μάθημα που θα πρέπει να μάθει κάθει συνεπής πολιτικός : πως να μεταστρέφει σε κέρδος και να εκμεταλλεύεται τις ακρότητες των ευρωϋπαλλήλων.

β)    Θα μπορούσε επίσης το δημόσιο να μοιράσει από μία ονομαστική μετοχή σε κάθε Ελληνα πολίτη (τότε το μόρφωμα θα ήταν και πραγματικά κοινωνικό και ταυτόχρονα ιδιωτικό με τα κριτήρια της Ε.Ε.) θεσπίζοντας νέες νομικές μορφές και έννοιες, ώστε να μπορεί η διοίκηση να ασκείται από το κράτος.

Λύσεις υπάρχουν αρκεί να υπάρχει βούληση για σκέψη … .

 

        Με το μόρφωμα αυτό ως όπλο, το κράτος θα μπορούσε να λαμβάνει χρήμα με ελάχιστα επιτόκια και να το χρησιμοποιεί για τις ανάγκες του και αντίστοιχα και αυτονόητα για τις ανάγκες της λειτουργίας της οικονομίας, χωρίς να είναι υποχρεωμένο να προβαίνει σε υψηλότοκους δανεισμούς και σε υποτέλειες. Με τον αναγκαίο αυτό τρόπο θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει την οικονομία, τις υποδομές και να δημιουργήσει πιο εύκολα τις βάσεις για μία πραγματικά κοινωνική παραγωγική οικονομία των πολλών και όχι των λίγων.

        Ο κύκλος της φαυλότητας θα διακοπτόταν και θα μπορούσαν και τα μέτρα για την καταπολέμηση της διαφθοράς να αποδώσουν ουσιαστικά, τέμνοντας και διαλύοντας την οχληρή και επιζήμια φαυλότητα.

        Στην «τράπεζα» αυτή, που δεν θα ήταν αμιγώς εμπορική (για να μην τα διαλύσουν όλα οι ισχυροί τραπεζίτες) θα μπορούσαμε να στηρίξουμε, όχι κέρδη των μετόχων από τα μερίσματά της (παρότι αναγκαστικά τούτος θα ήταν ο καταστατικός της σκοπός), αλλά κέρδη της συμμετόχου κοινωνίας, που θα ξεκινούσαν από την απομείωση του εξωτερικού χρέους της χώρας και θα έφταναν σε στάδια ουσιαστικής κοινωνικής οικονομίας και παραγωγικής ανάτασης της χώρας.

Οσο για τον κύκλο της φαυλότητας, αυτός θα γινόταν μία κακή ιστορική παρένθεση … .

        Είναι συνεπώς επιτακτική ανάγκη να προσανατολιστούμε σε ένα μηχανισμό τέτοιο που προσφέρει ρευστότητα στο κράτος και φθηνό χρήμα στην οικονομική δραστηριότητα του τόπου, αλλά και την ουσιαστική δυνατότητα να προχωρήσει αυτός ο τόπος σε ένα καλύτερο μέλλον.

 

 


[1] Στο σχέδιο κατά της διαφθοράς που έχουμε επεξεργαστεί ως ομάδα, υπάρχει ειδική παράγραφος για τους πλειστηριασμούς και εν γένει διαγωνισμούς που λύνει το πρόβλημα οριστικά.

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΣΥΝΌΛΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΥΠΟΣΥΝΌΛΩΝ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ : ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΥΠΟΣΥΝΟΛΟ

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΣΥΝΌΛΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΥΠΟΣΥΝΌΛΩΝ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΥΠΟΣΥΝΟΛΟ

 

Στην πραγματικότητα η οικονομία δεν αποτελεί τίποτε περισσότερο από ένα κοινωνικό μηχανισμό παραγωγής και προμήθειας αγαθών και υπηρεσιών, οι οποίοι αποσκοπούν στην εξυπηρέτηση των αναγκών του ανθρώπου. Το εάν οι ανάγκες αυτές είναι βιοτικής ή μη, πραγματικές ή επίπλαστες, άμεσες ή έμμεσες, ατομικές ή κοινωνικές και χίλιες δυό άλλες διακρίσεις δεν αλλάζει την ουσία του κεντρικού ορισμού.

Ως ελληνική λέξη είναι σαφώς ετυμολογική (οίκος και νομή ή νέμηση) και επιβεβαιώνει την άμεση σύνδεσή της με τις ανάγκες του ανθρώπου.

Σύμφωνα με τα ανωτέρω η οικονομία αναφέρεται πάντοτε στον άνθρωπο και τον οίκο του, τον τόπο στον οποίο βιώνει και μέχρι σήμερα στον πλανήτη γη. Για τον λόγο αυτό και κυρίως επειδή είναι ανθρώπινο δημιούργημα – δράση και αναφέρεται στον ανθρώπινο ον, είναι πεπερασμένη και μετρήσιμη. Δεν μπορεί να ξεπεράσει τα όρια μεγέθους που ορίζονται από το ανθρώπινο όν και τον τόπο του.

Μπορεί συνεπώς να περιληφθεί και να εννοηθεί σαν ένα σύνολο, σαν ένα κύκλος ο οποίο έχει και τελικά όρια και δυνατότητες, τελικές διαστάσεις. Μέσα στον κύκλο των τελικών διαστάσεων μπορούμε να ορίσουμε ένα άλλο κύκλο που αφορά την σημερινή εικόνα – θέση της παγκόσμιας οικονομίας.

Περαιτέρω και μέσα στα σύνολα αυτά μπορούν σχηματικά να οριστούν κύκλοι με σύνολα και υποσύνολα που αντιστοιχούν στην οικονομία κάθε χώρας, ομάδας χωρών, ανάλογα με το τι αφορά κάθε φορά η μέτρηση.

Για να υπάρχει πραγματική εικόνα οι κύκλοι όλοι αυτοί είναι ευνόητο ότι δεν μπορούν και δεν είναι ορθό να οριστούν με βάση οικονομικά μεγέθη μετρούμενα σε χρήμα, αλλά σε παραγόμενα αγαθά και υπηρεσίες. Όπως πρόσφατα με τις Η.Π.Α. και άλλα κράτη, έτσι ο οποιοσδήποτε μπορεί να εκδώσει 5κις εκατομμύρια νομισμάτων και αντίστοιχων νομισματικών μονάδων. Αυτό δεν σημαίνει ότι αλλάζουν τα όρια ή το πλαίσιο της οικονομίας, της αληθούς οικονομίας καθώς αυτή αναφέρεται στον άνθρωπο και δεν υπάρχει χωρίς αυτόν.

Με την πιο πάνω ορθολογική θεώρηση της οικονομίας, που οδηγεί στην κατανόηση της ανθρώπινης πραγματικότητας και την ανακάλυψη της ουσιαστικής γνώσης, καταρρίπτεται μία σειρά από δοξασίες και μυθεύματα για το τι είναι στην πραγματικότητα οικονομία και για την μέχρι σήμερα επένδυσή της με ένα μανδύα επιστημονικοφάνειας ή επιστημονικότητας. Στην πραγματικότητα η θεώρηση της οικονομίας που έχουμε σήμερα είτε ως απλοί πολίτες είτε ως οικονομολόγοι βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε εσφαλμένα δεδομένα, παραδοχές και θεωρήσεις, όπως αυτό της θεώρησης με βάση τα οικονομικά μεγέθη.

Τα ίδια σφάλματα στρεβλώνουν και καταστρέφουν την πορεία της ανθρωπότητας και δισεκατομμύρια ανθρώπινες ζωές στο πορεία των αιώνων που επικρατούν.

Το οικοδόμημα της οικονομίας δεν είναι τίποτε άλλο από ένας μηχανισμός που στήθηκε από τους ισχυρούς για την εκμετάλλευση των αδυνάμων και την διαιώνιση της ισχύος τους (το πώς και γιατί έγιναν αυτοί ισχυροί το έχω αναπτύξει σε άλλα κείμενά μου) και μην ξεχνάμε πως ακόμα και οι περισσότεροι πόλεμοι είχαν ως σκοπό την λαφυραγωγία («πλιάτσικο») και την επιβολή της ισχύος προς εκμετάλλευση.  

Ας ξεκινήσουμε λοιπον να στοχαζόμαστε και να σκεπτόμαστε παραδείγματα και αποδείξεις για την πιο πάνω θεώρηση της οικονομίας, αλλά και να αντιλαμβανόμαστε και να σχεδιάζουμε κάτι αναγκαίο και αντίστοιχο με την πραγματικότητα και τον πλανήτη μας: την οικονομία των αναγκών του ανθρώπου, που επαναφέρει τον ορθολογισμό στην διαχείριση της ανθρώπινης ύπαρξης και ζωής. .

Ας έλθουμε όμως στα δικά μας αμέσα και ημέτερα πράγματα. Η ελληνική οικονομία αποτελεί ως σύνολο ένα υποσύνολο ενταγμένο στο πλαίσιο ευρύτερων κύκλων, ο πιο άμεσος κύκλος είναι αυτός της Ευρωζώνης, εν συνεχεία της Ε.Ε. , της Ευρώπης κ.ο.κ. (αντίστοιχα θα μπορούσε να ειδωθεί ως υποσύνολο των Βαλκανίων, της Ανατολικής Μεσογείου κλπ.). Το υποσύνολο αυτό είναι βέβαιο ότι έχει μεγαλύτερες παραγωγικές δυνατότητες από τις σημερινές που δημιουργούν γύρω από τον κύκλο του σήμερα ένα κύκλο πολύ μεγαλύτερο. Απαντες όμως οι κύκλοι αυτοί, το ελληνικό υποσύνολο συμπιέζεται και καθορίζεται από το περίγραμμα του Ευρωπαϊκού κύκλου και των άλλων υποσυνόλων που τον απαρτίζουν. Στο πλαίσιο λειτουργίας της ελληνικής οικονομίας και με την στρεβλή θεώρηση και στόχο που είναι αμειγώς στόχος οικονομικών νομισματικών μεγεθών και όχι στόχος άμεσης ανθρώπινης επάρκειας και ευμάρειας, το ελληνικό υποσύνολο και τα όρια του κύκλου συμπιέζεται και καθορίζεται από τους ισχυρότερους κύκλους (όπως π.χ. της Γερμανίας και της Γαλλίας) οι οποίοι επηρεάζουν ουσιαστικότερα και αμεσότερα και προσδιορίζουν το σύνολο της Ευρωζώνης και τους κανόνες του. Ουσιαστικά ο δικός μας κύκλος είναι κατά την λειτουργία του ανοικτός ως προς τις έξωθεν παρεμβάσεις και εντολές καθώς οι κύκλοι αυτοί ορίζονται ανοικτοί για τις οικονομικές μονάδες της Ευρωζώνης οι οποίες ορίζουν και το νομικό πλαίσιο, στερείται περαιτέρω και της νομισματικής αυτονομίας, ενώ παράλληλα δεν μπορεί εύκολα να επεκταθεί προς τα όρια των δυνατοτήτων του, καθώς συμπιέζεται από τους ισχυρότερους κύκλους. Ετσι καθίσταται εξωτερικά διάτρητος και συμπιεζόμενος, μπορεί εύκολα να συρρικνωθεί και ετεροκαθορίζεται. Αντίστοιχα δεν μπορεί να αντιδράσει και με τον έξωθεν έλεγχο του νομίσματος καθίσταται για ένα ακόμα λόγο και αιτία αντικείμενο εκμετάλλευσης. Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα των ανωτέρω αναφέρω την διαφορά επιτοκίων δανεισμού των κρατών στο ενιαίο και με το αυτό νόμισμα σύνολο που λέγεται Ευρωζώνη, αλλά και το γεγονός ότι το ελληνικό κράτος δεν λαμβάνει τα χρήματα που του αναλογούν και του ανήκουν από την Ε.Κ.Τ., αλλά τα δανείζεται έναντι υψηλού επιτοκίου από εμπορικές τράπεζες. Οι ποσοστώσεις στην παραγωγή (δηλ. ο περιορισμός της παραγωγής σε ποσότητες μικρότερες από τις βιοτικές ανάγκες του λαού μας), οι επιδοτήσεις για συγκεκριμένες μόνο καλλιέργειες και δεκάδες άλλα μέτρα. Το ότι ο κύκλος και τα υποσύνολα αυτά καθορίζουν σαφείς σφαίρες επιρροής, εκμετάλλευσης και εν τέλει λαφυραγωγίας των ισχυρών είναι κατάδηλο, αυτό που μέλλει να αποδειχθεί είναι το πότε η όρια συμπύκνωσης και συρρίκνωσης θα λειτουργήσουν ανατρεπτικά στην πορεία των δυνάμεων.

Είναι σαφές ότι μέσα στο πλαίσιο αυτό των ελεγχόμενων υποσυνόλων (το αυτό επακριβώς έχει οριστεί για τις επιμέρους κοινωνίες και τα πρόσωπα) και της στρεβλής και αβάσιμης οικονομίας δεν πρόκειται να υπάρξει μέλλον τόσο ελληνικό όσο και παγκόσμιο καθώς τα όρια συμπύκνωσης και αντοχής πιέζονται και παραβιάζονται από ένα σύστημα με λάθος κανόνες και σκοπούς.

Η μόνη σαφής σήμερα λύση για τον τόπο μας είναι να αρχίσουμε να παράγουμε αγαθά προσανατολισμένοι στις βιοτικές μας ανάγκες. Να σχεδιάσουμε μια οικονομία χωρίς υπερπαραγωγές και ελλείμματα (τα τελευταία είναι άκρως εκμεταλλεύσιμα για τους τρίτους), η οποία θα αγνοεί τα σύνολα και τα υποσύνολα, αλλά θα είναι προσανατολισμένη (έστω και ως υποσύνολο) στην αυτάρκεια και ευμάρεια των ανθρώπων. Μόνο αυτή ως πραγματική οικονομία, ως ορθολογική οικονομία δύναται να επικρατήσει των κύκλων της οικονομίας των νομισματικών αξιών και να φέρει ακόμα και την ίδια την νομισματική και συνολική απεξάρτηση.

Ας σχεδιάσουμε λοιπόν μια οικονομία μετρώντας τις πραγματικές ανθρώπινες ανάγκες μας και καλύπτοντάς τις. Είναι το μόνο μέτρο που βασίζεται στον άνθρωπο και το μόνο μέσο για να ξεπεραστεί η αθλιότητα της εξάρτησης.

ΑΝΑΔΙΑΝΟΜΗ: ΑΙΣΧΡΟΚΕΡΔΕΙΑ & ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ

ΑΝΑΔΙΑΝΟΜΗ: ΑΙΣΧΡΟΚΕΡΔΕΙΑ & ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ

 

Α.      ΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ

Πέρυσι τον Σεπτέμβριο στην Δ.Ε.Θ. ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κέρδισε τις εντυπώσεις κάνοντας λόγο για αναδιανομή του παραγόμενου προϊόντος της χώρας (ως εισοδήματος). Πέραν του γεγονότος ότι η αναδιανομή αυτή είναι αναγκαία για το άπλωμα της κοινωνικής δυνατότητας πρόσβασης και χρήσης βιοτικών αγαθών και όσα θετικά αυτή συνεπάγεται για τους συμπολίτες και συγκοινωνούς μας, αλλά και για το σύνολο της κοινωνίας μας (και αφήνοντας κατά μέρος την κριτική μου που ξεκινά από την βούλησή μου ενδυνάμωση της προσπάθειας ενός ευρύτερου κοινωνικού μετασχηματισμού με σοσιαλιστική βάση) οι θέσεις του προέδρου του ΠΑΣΟΚ ήταν ιδιαίτερα θετικές, ουσιαστικά αναγκαίες και εν κατακλείδι κοινωνικά δίκαιες με δεδομένη την βίαιη και τεράστια μετακίνηση πόρων και αφαίμαξη της πλειοψηφίας της κοινωνίας υπέρ των οικονομικά ισχυρότερων.

Αλλωστε και στην πραγματικότητα το παραγόμενο μίας κοινωνίας οργανωμένης σε κράτος είναι πάντοτε συγκεκριμένο και ορισμένο. Εννοιες όπως αυτή του «κέρδους» σημαίνουν την μετακίνηση μέρους αυτού του παραγόμενου (ως οικονομικό αποτέλεσμα) από κάποιους σε κάποιον άλλο. Ετσι και ως παράδειγμα, τα κέρδη των τραπεζιτών  δεν έρχονται «ουρανόθεν», αλλά από το παραγόμενο των κατοίκων αυτού του τόπου, στους οποίους βεβαίως προκαλούν αντίστοιχη ζημία (η έννοια κέρδος έχει μαθηματικό πρόσημο και δεν είναι ουδέτερη). Συνεπώς το να δίδεται μέσα σε ένα σύνολο, όπως αυτό της ελληνικής οικονομίας – κοινωνίας, η δυνατότητα σε κάποιους να πραγματοποιούν κέρδη σημαίνει ότι αντίστοιχα σε κάποιους επιβάλλονται ζημίες. Αντίστοιχα, η ανεξέλεγκτη αισχροκερδής δράση των τραπεζιτών και σειράς άλλων «επιχειρηματιών» δημιούργησε ζημίες και ελλείμματα σε άλλους τομείς της οικονομίας (όπως τούτο κατάδηλα αποδεικνύεται από τους ατομικούς οικονομικούς δείκτες και τους δείκτες υποσυνόλων της οικονομίας).

 

Β.      Η ΑΙΣΡΟΚΕΡΔΕΙΑ   

Αφήνοντας νομοθετικά ελεύθερη και ασύδοτη την αισχροκέρδεια των ισχυρών, αλλά και απάντων των μετεχόντων στην αγορά (για να μην εισέλθω στην θεώρηση της νομοθετικής και άλλης ενίσχυσης ή ακόμα και επιβολής της) δημιουργούμε όχι μόνο πανίσχυρα πρόσωπα, αλλά και πανίσχυρα οικονομικά υποσύνολα, τα οποία πιέζουν τα υπόλοιπα και καταργούν κάθε έννοια οικονομικής και πολιτικής ισορροπίας (με τα αντίστοιχα αυτονόητα αποτελέσματα που βιώνουμε σε κάθε επίπεδο και έκφανση της κοινωνίας και της λειτουργίας της)[1].  Σε καθαρά ατομικό επίπεδο και όταν πρόκειται για την εξυπηρέτηση άμεσων βιοτικών αναγκών του ανθρώπου, η άφεση στην αισχροκέρδεια του μηχανισμού προμήθειας αυτών (της «αγοράς» δηλ.) δημιουργεί τεράστια και αδικαιολόγητα ελλείμματα και ζημίες στους ανθρώπους και στις κοινωνίες. Τα ελλείμματα αυτά δεν μεταφράζονται μόνο σε συνέπειες στο οικονομικό επίπεδο και πεδίο, αλλά στην ουσία επηρεάζουν το «ποιόν» των ανθρώπων και των κοινωνιών[2].

Πέρα λοιπόν από την εγκαθίδρυση και εφαρμογή ενός άλλου συστήματος οργάνωσης της κοινωνίας βασισμένου στις ανάγκες του ανθρώπου, θα πρέπει στο ζοφερό παρόν να καταπολεμηθεί η αισχροκέρδεια και τα μη στηριζόμενα σε τίποτα το πραγματικά ουσιώδες υπερκέρδη κάποιων, ώστε να καταπολεμηθούν οι ανισότητες και οι συνολικές ανισορροπίες και ελλείμματα που αυτή προκαλεί (όλα άγουν στην κοινωνική διάλυση και την πλήρη αποδημοκρατικοποίηση των κοινωνιών). Η καταπολέμηση της αισχροκέρδειας σημαίνει, σηματοδοτεί, προκαλεί μία πρώτη αναγκαία αναδιανομή των εισοδημάτων. Το μόνο ασφαλές και βέβαιο όπλο των κοινωνιών για τον σκοπό αυτό είναι η επιβολή νομοθετικών ρυθμίσεων. Είτε ατομικά, είτε ως νομικός, είτε μέσα από τις τάξεις του ΙΝ.ΚΑ. επί σειρά ετών γράφω, λέω και πιέζω για τη νομική συγκεκριμενοποίηση της έννοιας της αισχροκέρδειας (η έννοια παραμένει νομοθετικά αόριστη) και την επιβολή περαιτέρω απαγορεύσεων και ποινών για αυτή. Το 1ο μεγάλο κέρδος από την προσπάθεια αυτή (που ήταν και προσπάθεια πολλών συμμετόχων στην θέση αυτή) ήλθε στα τέλη του περασμένου έτους, όταν κατόπιν μηνύσεως του ΙΝ.ΚΑ. (Ν. ΙΝ.ΚΑ.) προκλήθηκε γνωμοδότηση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου στην οποία ορίστηκε ότι δικαιοπραξίες με ποσοστό κέρδους άνω του 50% είναι αισχροκερδείς (το ποσοστό αυτό είχαμε ορίσει ως στόχο λόγω της σχετικής νομολογίας του Γερμανικού Ακυρωτικού Δικαστηρίου). Στο πλαίσιο λοιπόν της αναδιανομής των εισοδημάτων και της προστασίας τους, είναι αναγκαία η ως άνω δράση και θέσπιση κανόνων που θα ορίζουν και θα παρεμποδίζουν την αισχροκέρδεια και ήδη έχει γίνει το πρώτο σημαντικό και ουσιαστικό βήμα.

Είναι σαφές ότι ο συγκεκριμένο ορισμός της έννοιας της αισχροκέρδειας με τον καθορισμό ανωτάτου επιτρεπτού ποσοστού κέρδους δεν προσκρούει σε καμία διάταξη με την οποία θεσπίζεται η (φιλελεύθερη και καταστροφική) έννοια της «ελευθερίας της αγοράς» και κυρίως δεν αποτελεί μέτρο διατίμησης, καθώς δεν ορίζει συγκεκριμένη ανώτατη τιμή. Αντίθετα και βασιζόμενός στην ευρύτατη έννοια της απαγόρευσης της καταχρηστικής άσκησης δικαιώματος (με βάση και θεμέλιο την οποία συγκροτήθηκαν όλα τα σύγχρονα δυτικά κράτη) ο ορισμός και η απαγόρευση της αισχροκέρδειας αποτελούν μέτρα, όχι μόνο αναγκαία για την συνοχή της κοινωνίας, αλλά και μη δυνάμενα να πολεμηθούν με νομικά ή πολιτικά μέσα. Θα μπορούσε δε να πειστεί ακόμα και ο τελευταίος οπαδός του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού ότι ακόμα και με τα δικά του καταστροφικά για τους ανθρώπους, τις κοινωνίες τους και τον πλανήτη, θέσφατα, ο σαφής ορισμός της αισχροκέρδειας ευνοεί και προάγει τον υγιή ανταγωνισμό μεταξύ των επιχειρήσεων (αλλως πως μια υγιής κατά τον σκοπό της επιχείρηση να ανταγωνιστεί αυτόν που αισχροκερδεί … 😉 .          

          Στο πλαίσιο αυτό έχει εκπονηθεί και είναι έτοιμο ένα ολοκληρωμένο σχέδιο, που προστατεύει και τον παραγωγό, αλλά και ολόκληρη την κοινωνία από το φαινόμενο της αισχροκέρδειας. Ως ολοκλήρωμα, το σχέδιο πάταξης της αισχροκέρδειας είναι έτοιμο και περιμένει εφαρμογή, έστω και πειραματική.

         

Γ.      Η ΦΟΡΟΛΟΓΗΣΗ   

Η πάταξη της αισχροκέρδειας είναι συνεπώς η μία βασική παράμετρος της αναδιανομής των εισοδημάτων . Η άλλη βασική παράμετρος είναι η φορολόγηση και οι δυνατότητες που παρέχει αυτή σε μία οργανωμένη σε κράτος κοινωνία.

          Η κυβέρνηση της Ν.Δ. στην Ελλάδα και αντίστοιχες κυβερνήσεις ανά τον κόσμο, είτε με βάση τα ιδεολογήματα του νεοφιλελευθερισμού, είτε με σχέσεις υποτέλειας και υπαλληλίας, είτε εκβιαζόμενες, είτε για χίλιους δυο άλλους ποταπούς λόγους, μεταχειρίστηκαν την φορολογία προκειμένου να αναδιανείμουν το παραγόμενο των κρατών τους υπέρ των ισχυρών. Η μείωση των φορολογικών συντελεστών στα υπερκέρδη, (η «αφορολόγητη αισχροκέρδεια», όπως την ονόμασα)  η κατάργηση φόρων που αφορούν τις μεγάλες περιουσίες, η συνέχιση ή θέσπιση νέων αφορολόγητων εισοδημάτων και δράσεων και αντίστοιχα η άγρια, άνιση (ακόμα και «ίση)  φορολόγηση των πιο αδύναμων επέφερε μία επιπλέον ανισοτική διάσταση εις βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας και δημιούργησε για τους ισχυρούς περαιτέρω δυνατότητες επιβολής επί της κοινωνίας και των ανθρώπων που την συναπαρτίζουν (ακόμα και με την πολλαπλή εκμετάλλευση των υπερκερδών τους έναντι των ανήμπορων ζημιούμενων). Η πορεία λοιπόν της επαναφοράς δια της αναδιανομής είναι αναγκαία, διότι άλλως θίγονται ουσιώδη δικαιώματα των ανθρώπων, η ίδια η συνοχή του κοινωνικού ιστού, ακόμα και η νομική και πολιτική έννοια της ισότητας των ανθρώπων.

          Η θέσπιση φορολογίας με ίσο συντελεστή για όλους, είναι ευνόητο και προκύπτει μέσα από κάθε μαθηματική πράξη, ότι απλώς έρχεται να φέρει έσοδα, χωρίς όμως να θίγει στο ελάχιστο το Status Quo στο οποίο χρονικά επιβάλλεται. Οι ίσοι συντελεστές φορολόγησης αποτελούν μία πράξη συντήρησης των δεδομένων και όχι αναδιανομής και μετατροπής τους. Εάν το αποτέλεσμα μιας φορολόγησης είναι το σύνολο μιας πρόσθεσης και η εφαρμογή της είναι το αποτέλεσμα μιας διαίρεσης (πχ. 1.000 : 1%) η εσωτερική σχέση των συντελεστών – αριθμών ουδόλως μετατρέπεται εάν εφαρμόσουμε για όλους τον αυτό διαιρέτη. Ετσι € 1.000.000 (ο πλούσιος) προς € 1.000 (ο φτωχός) = 1.000/1 . Μετά την φορολογία με 10 % (π.χ.) απομένει ο μεν πλούσιος με € 900.000, ο δε φτωχός με € 900, διατηρούμενης της σχέσης 1.000/1. Είναι σαφές ότι πρόκειται για συντήρηση και άκρως συντηρητική πολιτική και όχι για αναδιανομή.

          Θα πουν κάποιοι μικρόνοοι ότι το κράτος μπορεί να αξιοποιήσει τα 100.000 Ευρώ που παίρνει από τον πλούσιο υπέρ του φτωχού. Τούτο είναι παντελώς αβάσιμο στις ημέρες μας και υπό το υπάρχον πολιτικό και νομικό πλαίσιο. Ο πλούσιος, επικαλούμενος την αρχή της ισότητας (ακόμα και ερμηνεύοντας κατά το δοκούν την αρχή της αναλογίας) θα έλθει να διεκδικήσει και να λάβει το αντίστοιχο μερίδιο. Εάν δε πρόκειται για διάθεση χρημάτων για κάποια ανοικτή στους ιδιώτες επενδυτική προσπάθεια, θα έλθει ο ίδιος να καρπωθεί και να κερδοσκοπήσει από το αποτέλεσμα της επενδυτικής  δράσης. Ετσι ανακυκλώνεται το χρήμα, διατηρούνται τα ολιγαρχικά δεδομένα και συντηρείται το κοινωνικό κατεστημένο ανισότητας. Στοχαστείτε εάν μπορεί ο οιοσδήποτε «φτωχός» να «ανταγωνιστεί» (και δη με νόμιμα μέσα) σε κάθε ατομικό ή κοινωνικό επίπεδο τον πλούσιο του παραδείγματος. Στην πραγματικότητα δεν έχει παρά να ελάχιστες συγκριτικά δυνατότητες σε κάθε ατομικό και κοινωνικό πεδίο και επίπεδο. Αυτή είναι με σαφήνεια η έννοια της «συντήρησης» σε κάθε κοινωνικό επίπεδο και η εξάρτηση της χώρας από ολιγαρχίες που εδραιώνουν ολοένα την θέση τους και δημιουργούν καθεστώτα ανισότητας.

          Παράλληλα, είναι ευνόητο και κάτι άλλο, ότι ο φτωχός με τα 900 Ευρώ δεν μπορεί να καλύψει τις βιοτικές του ανάγκες και καθίσταται ανασφαλές, ανολοκλήρωτο, άνισο και πρόθυμο για εκμετάλλευση έρμαιο. Με πολίτες σε τέτοια δεινή θέση δεν χτίζονται κοινωνίες δημοκρατίες και πραγματικής ανθρώπινης προόδου, αλλά ολοκληρωτικά καθεστώτα.

Αντίθετα, ο πλούσιος με τις 900.000 Ευρώ όχι μόνο υπερκαλύπτει τις βιοτικές του ανάγκες, αλλά δημιουργεί και αποκτά ιδιαίτερα και εξαιρετικά χαρακτηριστικά που οδηγούν στην πλήρη κοινωνική ανισότητα και στις διακρίσεις (δείτε π.χ. τους δείκτες απόστασης μεταξύ πλουσίων και φτωχών).

          Το θέμα και τα αποτελέσματα, καθώς και οι άμεσες πρακτικές λύσεις έχουν ήδη αναλυθεί ευρύτερα και δεν θέλω να ξεστρατεύω από το συγκεκριμένο θέμα. Μία λύση αναδιανομής σε φορολογικό επίπεδο, η οποία θα ανατρέπει τα κοινωνικά δεδομένα και θα άγει προς την ισότητα, επιβάλλει την διαμόρφωση φορολογικών συντελεστών, ούτως ώστε να μην καταβάλλει φόρο όποιος λαμβάνει αμοιβές ή εν γένει έσοδα ίσα με τις βιοτικές του ανάγκες (το ποσό δύναται να οριστεί) και να φορολογούνται με αυξανόμενους συντελεστές τα πέραν των βιοτικών αναγκών εισοδήματα, ώστε ένα σημαντικό κομμάτι από το κέρδος που εξάγουν οι οικονομικά ισχυροί από την ίδια την κοινωνία στην οποία βιώνουν και την οποία εκμεταλλεύονται, να επιστρέφει σε αυτή για να εξισορροπούνται κάπως οι ανισότητες.

          Παράλληλα, μηχανισμοί τους οποίους έχω εξηγήσει και προτείνει, θα διασφαλίζουν την διάθεση της φορολογίας και θα φέρνουν το ολοένα και μεγαλύτερο πλάτεμα της οικονομικής βάσης. Π.χ. το πλάτεμα των συντελεστών της οικονομίας, η ενεργός κοινωνική συμμετοχή, το πλάτεμα της γνώσης καθιστούν μια κοινωνία ισχυρή απέναντι στον ωμό εκβιασμό του Χ οικονομικού παράγοντα ότι θα μεταφέρει τις επιχειρήσεις του σε άλλη χώρα ή θα τις κλείσει. Μια τέτοια κοινωνία θα είναι αρκετά ισχυρή και ικανή να τον αντικαταστήσει άμεσα με δράσεις βασισμένες στην γνώση και στην κοινωνική συμμετοχή και συναπόφαση.

          Βεβαίως, το μοντέλο αυτό, ακόμα και εάν είναι προτιμότερο από το μοντέλο της ίσης φορολογίας – συντήρησης, μπορεί κάλλιστα να άγει σε ένα φαύλο κύκλο, σε νέες συντηρήσεις, αφού δεν θίγει το μοντέλο πυραμίδας στην οργάνωση της κοινωνίας, δεν καταργεί τις ανισότητες, την ανισωτική οργάνωση των μηχανισμών της κοινωνίας, αλλά απλά μειώνει τις αποστάσεις, χωρίς να είναι βέβαιη η εις επ’ άπειρον διατηρησιμότητά του και η πρόοδος της μείωσης των αποστάσεων, ώστε να αχθούμε τελικά σε ισότητα.

          Μέσα από συνδυασμένες δράσεις, μέσα από το πλάτεμα σειράς διαδικασιών (έχω προτείνει νομίζω αρκετές), μέσα από τον σοσιαλισμό που αυτές περικλείουν (ακόμα και εάν φοβούμαστε να εκστομίσουμε την λέξη για να μην στοχοποιηθούμε από τις ολιγαρχίες) μπορούμε να αχθούμε στο μέλλον σε άλλες μορφές κοινωνικής οργάνωσης, που θα εννοήσουν ευκολότερα την σημασία των βιοτικών αναγκών και την ανάγκη απελευθέρωσης των ανθρώπων από τα άγχη της. Εκεί επάνω μπορούμε να δημιουργήσουμε πραγματική γνώση και επίγνωση (επιστήμη) και να χτίσουμε μια νέα ανθρωπότητα.

          Οπωσδήποτε, εν προκειμένω, είναι αναγκαία η αναδιανομή του παραγόμενου προϊόντος – πλούτου και η προστασία της, ως προστασία ακόμα και της κάλυψης των ανθρώπινων βιοτικών αναγκών και αυτή στο πεδίο που εξετάστηκε δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο με τις ανωτέρω παραμέτρους και φορολογικά μόνο με την κλιμακωτή και όχι ίση φορολόγηση των εν γένει εισοδημάτων (π.χ. των συνολικών ετήσιων κερδών από τις μεταβιβάσεις μετοχών).

         

          Τέλος, ποτέ να μην ξεχνάμε στις σκέψεις και στους στοχασμούς μας, ότι το χρήμα είναι τεχνητό μέσο και μέτρο που έχει αξία όσο αναφέρεται σε πραγματικά αγαθά και ανάγκες. Εάν έχεις 1.000.000 Ευρώ σε ένα έρημο νησί σου είναι πραγματικά άχρηστα (σκεφτείτε τον έρημο πλανήτη) ή εάν η τιμή ενός κιλού του ψωμιού (η τιμή διαφέρει από την πραγματική ανθρώπινη αξία) οριστεί στο 1.100.000 Ευρώ, τότε λιμοκτονείς και πεθαίνεις από την πείνα. Δεν πρέπει λοιπόν να παρασυρόμαστε στο παιχνίδι των αριθμητικών αξιών που ετεροκαθορίζονται, αλλά πρώτα από όλα να αναφερόμαστε και να μεριμνούμε για την αξία του ανθρώπου και την πραγματική αξία που έχουν τα αγαθά για αυτόν ως ανάγκη ανάλωσης. Ετσι ξεφεύγουμε και από την λογική και από την επικίνδυνη ουσία των επιδιώξεων όσων κατέχουν και εμπορεύονται το χρήμα. Τα υπόλοιπα, αν και τα έχω ήδη γράψει, τα αφήνω κενά για να προκαλέσω την αυτόνομη σκέψη.

          Προς το παρόν, ας δούμε την ανάγκη αναδιανομής και την άμεση κοινωνική αξία της.              

         

 


[1] Είναι βεβαίως ευνόητο και σαφές ότι ο καπιταλισμός ως σύστημα ανισοτήτων και ανισορροπιών ευνοεί και ουσιαστικά στηρίζεται και προκαλεί τις ανισότητες αυτές, ώστε να τις εκμεταλλευτεί, ακόμα και να εκμεταλλευτεί τις διορθώσεις τους.  

[2] Αυτό σας αφήνω να το αναλογιστείτε μόνοι σας.

Αύγουστος 1, 2009

Η ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΟΟΣΑ. Ο ΟΟΣΑ ΕΙΝΑΙ ΟΡΓΑΝΟ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΣΥΜΜΟΡΙΑΣ ΤΩΝ ΛΗΣΤΩΝ

Η ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΟΟΣΑ. Ο ΟΟΣΑ ΕΙΝΑΙ ΟΡΓΑΝΟ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΣΥΜΜΟΡΙΑΣ ΤΩΝ ΛΗΣΤΩΝ

Ο ΟΟΣΑ (Οργανισμός για την οικονομική συνεργασία και ανάπτυξη και με λατινικούς χαρακτήρες OECD) είναι ένας διεθνής οργανισμός με 34 κράτη τακτικά μέλη, που δημιουργήθηκε το 1961. Τα 24 ιδρυτικά μέλη (όλα του δυτικού μπλόκ) αυξήθηκαν σε 34, με την προσθήκη κρατών της αυτής πολιτικής και οικονομικής νοοτροπίας.

Ο ΟΟΣΑ είναι μετεξέλιξη του Οργανισμού Ευρωπαϊκής Οικονομικής Συνεργασίας, που δημιουργήθηκε το 1948 για να ρυθμίσει τα της «ανοικοδόμησης» της Ευρώπης, με βάση το σχέδιο Μάρσαλ. Ποιας Ευρώπης; Της κατεχόμενης δυτικής Ευρώπης. Πρώτος του γενικός γραμματέας ήταν ο R. Marjolin, στέλεχος της ναζιστικής κυβέρνησης του Πεταίν στο Βισύ της Γαλλίας. Σημερινός γ.γ. του ΟΟΣΑ (από το 2006) είναι ο Angel Gurría, μεξικανός, καταστροφέας της Μεξικανικής οικονομίας 20 χρόνια πριν (υπό τις εντολές του Δ.Ν.Τ.) , άνθρωπος του διεθνούς τραπεζικού κυκλώματος και υπουργός Οικονομίας της διαβόητης κυβέρνησης Zedillo.  

Σύμφωνα με τα αναγραφόμενα στο καταστατικό του ο ΟΟΣΑ είναι ο οργανισμός των αναπτυγμένων χωρών που υποστηρίζουν τις αρχές της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και της οικονομίας της ελεύθερης αγοράς. 

Είναι δηλαδή όργανο της παγκόσμιας διαστροφής του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού των αφεντικών του πλανήτη.

Ο ΟΟΣΑ λειτουργεί υπό καθεστώς ψευδοεπιστημονικότητας για να «πείσει» τους αδαείς και τους πρόθυμους, ότι η «ανάπτυξη» περνά μέσα από τα σχέδια του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού (η απελευθέρωση της κυκλοφορίας των κεφαλαίων και του εμπορίου είναι παλιά δική του πρόταση). Βέβαια, το τι είναι πραγματικά ανάπτυξη είναι ένα βασικό και πρωταρχικό ζήτημα προς συζήτηση.

Ο ΟΟΣΑ είναι ένας διεθνής προβοκάτορας του άγριου φασιστοναζιστικού καπιταλισμού, πράκτορας των συμφερόντων των αφεντικών του πλανήτη κατά των λαών του κόσμου. Αυτός δήθεν επισημαίνει τις δήθεν οικονομικές καχεξίες μιας χώρας και μετά ακολουθούν  άλλοι άθλιοι οργανισμοί, όπως το Δ.Ν.Τ. , η Παγκόσμια Τράπεζα, οι ιδιωτικές τράπεζες και οι ντόπιοι κομπραδόροι που έρχονται να δεσμεύσουν τους λαούς και τις κοινωνίες με δάνεια και επιλογές, που ευνοούν μόνο τους ίδιους και τα συμφέροντα τους. Ετσι, κανένας λαός που ακολούθησε τις οδηγίες του ΟΟΣΑ δεν έδρεψε παρά μόνο χρέη, κατοχή, εξάρτηση και δυστυχία. Εάν βρείτε έστω ένα λαό που μακροπρόθεσμα επέτυχε, τότε θα σκίσω τα γραπτά μου. Νότιος Αμερική, Αφρική, Ασία και Ευρώπη υπόδουλες όλες των αφεντικών του πλανήτη και των εντολών τους.

Εάν κάτι πρέπει στον ΟΟΣΑ και στα άλλα όργανα της παγκόσμιας δυστυχίας είναι μόνο κάψιμο.

Κάθε 1,5 με 2 χρόνια ο ΟΟΣΑ εκδίδει τις αθλιότητές του, που τις αποκαλεί Economic Surveys and Country Surveillance (Οικονομικές Ερευνες και Εποπτεία Χώρας !!!). Ο τίτλος είναι χαρακτηριστικός και αποκαλυπτικός του ρόλου του άθλιου οργάνου.

          Ο σκοπός είναι να επιβάλλει στα κράτη την πολιτική, που ευνοεί το μεγάλο κεφάλαιο και την εξάρτηση των κοινωνιών και των ανθρώπων από τα αφεντικά του πλανήτη, τους γνωστούς «πεφωτισμένους», οι οποίοι και συγκροτούν την λέσχη Μπίλντερμπεργκ. (αφεντικών και υπαλλήλων). Οι πρόθυμοι υπάλληλοι – κυβερνήτες των λαών έχουν έτσι το άλλοθι της επιστημονικοφάνειας για να επιβάλλουν στους λαούς, που σκόπιμα έχουν καταδικάσει σε άγνοια και έλλειψη κρίσης (και συστηματικά προβαίνουν σε πλύση εγκεφάλου) τις εντολές της διεθνούς κλοπής σε βάρος τους και υπέρ των μεγάλων συμφερόντων που έχουν πνίξει τον πλανήτη.

          Η πρόσφατη έκθεση του ΟΟΣΑ για την Ελλάδα δεν είναι ανοικτή στο κοινό, στους πολίτες  (ωραίος διεθνής οργανισμός !!! ), παρότι αυτοί χρηματοδοτούν την λειτουργία του. Είναι και αυτό απόδειξη του κλειστού φασιστικού κύκλου που τον διαφεντεύει. Οποιος ενδιαφέρεται πρέπει να την αγοράσει έναντι αντιτίμου 39 Ευρώ.

          Στην δημοσιευόμενη περίληψη βλέπει κανείς την προώθηση των αυτών επιζήμιων πολιτικών που μέλλει να καταστρέψουν τον πλανήτη. Οι βλάκες υπάλληλοι και τα αφεντικά τους μιλούν για ανταγωνιστικότητα σε ένα πλανήτη που θέλουν ένα και παγκοσμιοποιημένο. Μόνο και μόνο η θεμελιώδης αντίφαση αυτή φανερώνει τα βρώμικα, αλλοπρόσαλλα σχέδια των αφεντικών τους που θα έπρεπε να εγκλειστούν άμεσα σε ψυχιατρεία. Από τις λογικές του ΟΟΣΑ, την παραγωγή για τις οικονομικές αξίες και όχι για τις κοινωνίες, την ολοένα και μεγαλύτερη πίεση προς τις κοινωνίες τόσο εσωτερικά όσο και διεθνώς να βγάλουν η μία το μάτι της άλλης (με ποιο στόχο άραγε;) σε μία «ανάπτυξη» μεγεθών χωρίς ουσιώδη στόχο, είναι σαφές ότι έχουμε μία άθλια συγκάλυψη των πραγματικών στόχων, που είναι η μεταφορά κερδών και δικαιωμάτων από τις πλατιές ανθρώπινες κοινωνίες στα ψυχασθενή ζώα που κυβερνούν πραγματικά τον πλανήτη.

Ο ξεφτιλισμένος μηχανισμός ηλιθίων υπαλλήλων με διδακτορικά και διπλώματα χωρίζει την έκθεση σε τέσσερα κεφάλαια. Τα ουσιώδη είναι τα αναφερόμενα στην «ενίσχυση της δημοσιονομικής βιωσιμότητας» τα υπόλοιπα, αναφερόμενα στην «βελτίωση της αποτελεσματικότητας του συστήματος υγείας» και την «αύξηση των αποτελεσμάτων της εκπαίδευσης» αποτελούν απλά ευχολόγια που τείνουν στην διαπίστωση πως ό,τι είναι κοινό, δημόσιο είναι κακό, άχρηστο και «επικίνδυνο». Κριτική για την συμπεριφορά των τραπεζών κατά της ανάπτυξης λόγω της κλοπής των τεραστίων επιτοκίων δεν βλέπουμε και καταλαβαίνουμε έτσι ότι πρόκειται για όργανα της παγκόσμιας συμμορίας.  

Βεβαίως, εάν κανείς από δαύτους, τους καλοπληρωμένους λακέδες είχε την ελάχιστη συνείδηση (έστω και της δικής του κάστας) μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση, έπρεπε να έχει πάει στο σπίτι ή στας μονάς (αιωνίους ή μη). Είναι τεράστιο το θράσος τους να βγαίνουν και να μιλάνε ως «σοφοί» για τον χρόνο μετά από τα συνταρακτικά  οικονομικά γεγονότα που δεν πρόβλεψαν και να συνεχίζουν το ίδιο μονότονο οχληρό και άτεχνο βιολί για κάτι που δεν πρόβλεψαν και οι πολιτικές τους προκάλεσαν.

Από την στάση τους, πέρα από την γουρουνίσια συμπεριφορά τους και το γεμάτο κόπρανα κεφάλι τους, και επειδή κανείς τους δεν παραιτήθηκε καν (όπερ στατιστικά αποτελεί δεδομένο ότι θα έπρεπε να γίνει) αποδεικνύεται ότι την κρίση την προκάλεσαν αυτοί (δηλ. τα αφεντικά τους) για να αποτελέσει ευκαιρία για μεγαλύτερες κλοπές σε βάρος των ανθρώπων, των κοινωνιών, των λαών. Δεν ισχύει λοιπόν το «να κάνουμε την κρίση ευκαιρία», αλλά το «κάναμε την κρίση για να έχουμε την ευκαιρία και την ευχέρεια να σκοτώσουμε περισσότερο τους κοινούς ανθρώπους και τα δίκαιά τους».

          Προσωπικά την αθλιότητα – κατασκεύασμα των υπαλλήλων της παγκόσμιας συμμορίας δεν πρόκειται να την αγοράσω. Δεν έχω την όρεξη να αγοράζω άλλα σκουπίδια της παγκόσμιας συμμορίας και θα πρότεινα ανοικτά σε όλους να στείλουν στα σκουπίδια την συμμορία και τους απανταχού υπαλλήλους της.

         

 

Υ.Γ.1.  Το ΠΑΣΟΚ για μία ακόμα φορά αντί να ασκήσει κριτική στον ΟΟΣΑ, ασκεί, δια της πρώην υπαλλήλου του, κριτική στην κυβέρνηση της Ν.Δ., δεχόμενο ως θέσφατο τις αθλιότητες του ΟΟΣΑ. Τέτοια δουλικότητα; Τέτοια ταύτιση; Ελεος επιτέλους και βγάλτε εκείνο το «σοσιαλιστικό» από τον τίτλο, δεν ταιριάζει πια. Τέτοια έλλειψη επιχειρημάτων και πολιτικής σκέψης υπάρχει;  ή μήπως είναι η πλήρης ταύτιση η αιτία της στάσης;

Είναι δυνατόν να συμφωνείτε; Είναι δυνατόν να ληστεύουμε τον ελληνικό λαό που μοχθεί και παράγει για τα δίνουμε τα κλοπιμαία στην παγκόσμια συμμορία των ληστών και πως θα υπάρξει παραγωγική ανάταση της χώρας στραγγίζοντας την κοινωνία και την κατανάλωση; Στην αντίφαση να απαντήσουν οι ίδιοι, οι καπιταλιστοσυμμορίτες. Βεβαίως, οι υπάλληλοι του ΟΟΣΑ κόπτονται για να εξυπηρετούνται τα κρατικά δάνεια με τους υπέρογκους τόκους υπέρ των αφεντικών τους τραπεζιτών. Εμείς υπάρχει πιθανότητα να συμφωνούμε.

 

Υ.Γ.2           Στο βάθος της αλητοειδούς ληστείας υπάρχει το Δ.Ν.Τ. και ο ληστικός βίαιος εκβιασμός της κοινωνίας: ή τα δέχεστε μόνοι σας ή σας στέλνουμε στο Δ.Ν.Τ. για να κάνει τα ίδια !!!.

 

Με μια φωνή να υπερασπιστούμε τον κόπο, τον μόχθο και τα δίκαιά μας ως ανθρώπων, υπάρχει η άμεση απάντηση: άπλωμα της οικονομικής βάσης, κοινωνία της πλατιάς γνώσης, εργασία από όλους για όλους, για να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας και την κοινωνία μας από την διεθνή συμμορία των ληστών.  

Ιουλίου 27, 2009

ΠΡΙΝ ΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΠΡΩΤΑ ΟΙ «ΕΛΛΗΝΕΣ»

ΠΡΙΝ ΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΠΡΩΤΑ ΟΙ «ΕΛΛΗΝΕΣ»

 

Σήμερα κάπου, μια πωλήτρια άρχισε να μου μιλάει για τον καημό της οικονομικής κρίσης. Ηθελε να ζήσει … και όχι μόνο να δουλεύει με τον τρόπο που πλέον την αναγκάζουν να το κάνει.

Πετάχτηκε ένας «Ελληνας» και είπε: «οι ξένοι φταίνε, αυτοί μας παίρνουν τις δουλειές …» . Είπα πως φταίνε αυτοί οι «Ελληνες» που τους φέρνουν για να τους κάνουν την δουλειά, σαν δούλοι και να απαιτήσουν από εμάς να γίνουμε περισσότερο δούλοι τους ξανά.

Δεν με άκουσε, η πλύση εγκεφάλου από του ίδιους «Ελληνες», του είχε κλείσει τα αυτιά του νου … .  

 Θέλουμε δουλειές:  Χρόνια τώρα ακούμε αυτή την ανοησία. Χρόνια τώρα τα θύματα εκλιπαρούν για εκμετάλλευση. Η δουλειά, η σχέση μισθωτής εξαρτημένης εργασίας είναι εκμετάλλευση, αφού μέσω αυτής κάποιοι «συγκοινωνοί» άνθρωποι, εκμεταλλεύονται την δράση, την ενέργεια, την ζωή άλλων ανθρώπων κερδίζοντας από αυτή. Απλώνουν λοιπόν ικετευτικά τα θύματα τα χέρια και προσφέρουν τον εαυτό τους, την ζωή τους σε εκμετάλλευση. Όπως είναι φτιαγμένο το καπιταλιστικό φιλελεύθερο σύστημα παραγωγής – οικονομίας, η κάλυψη των βιοτικών αναγκών των πολλών είναι αντικείμενο αυτής της εκμετάλλευσης. Η εξάρτηση ξεκινά από την δέσμευση του χρόνου και της ζωής για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και φτάνει μέχρι προσωπικά και βαθύτερα ζητήματα και φοβίες. Εάν οι οπαδοί του συστήματος αυτού δικαιολογούνται από το ιδεολογικό ατομικιστικό τους σκοτάδι να επιδιώκουν την ανθρώπινη εξάρτηση και εκμετάλλευση ανθρώπου σε άνθρωπο,  δεν δικαιολογούνται καθόλου οι ιδεολογικά ταγμένοι προς τον σοσιαλισμό (σε όλες του τις μορφές) καθώς και σε οποιαδήποτε κοσμοθεωρία ισότητας και απελευθέρωσης του ανθρώπου να θέτουν ως στόχο την δημιουργία και ενίσχυση αυτής της μορφής την δουλεία. Θλίβομαι και οργίζομαι, όταν βλέπω ιδεολογικούς σχηματισμούς και κόμματα που θέλουν να λέγονται ανθρωπιστικά, απελευθερωτικά, σοσιαλιστικά να ζητούν «δουλειές» δηλ εξάρτηση και εκμετάλλευση για τους ανθρώπους.

Δεν θέλουμε συνεπώς δουλειές, θέλουμε ισότητα, απελευθέρωση, κάλυψη των βιοτικών αναγκών όλων και εργασία για τον στόχο αυτό, εργασία για την κοινωνία.

 Οι ξένοι μας παίρνουν τις δουλειές … : Χρόνια το ακούμε και αυτό … λες και οι δουλειές είναι τσαμπιά από σταφύλια και τις παίρνει όποιος προφτάσει ή μπορεί; Αυτός ο βάρβαρος κόσμος, αυτό το βάρβαρο σύστημα δημιουργεί σκόπιμα αόριστες έννοιες με πλαστό θεσμικό εννοιολογικό περιεχόμενο με σκοπό να τις χρησιμοποιεί για να ελέγχει τους ανθρώπους και να τους υποτάσσει υπό το πρόσχημά τους. Οι έννοιες αυτές δεν έχουν συνήθως συγκεκριμένο περιεχόμενο και προσδιορισμό, π.χ. «ανάπτυξη», «πρόοδος», «αύξηση μεγεθών» ή και εμφανίζουν μόνο μία πλευρά της αλήθειας : «κέρδος», «άνοδος», «επέκταση», κλπ. .  Η «δουλειά» είναι μία από τις έννοιες αυτές και το περιεχόμενό τους ποικίλλει από εποχή σε εποχή και από τόπο σε τόπο. Η δουλειά έχει ένα σταθερό αντίτιμο που αντιστοιχεί πάντοτε στην κάλυψη κάποιων βιοτικών αναγκών των ανθρώπων και συνοψίζεται στο εξής λογικό σχήμα : θα κάνεις ό,τι σε διατάσσω για να μπορέσεις να καλύψεις με το αντάλλαγμα κάποιες βιοτικές σου ανάγκες.

Πάντα υπάρχει ανθρώπινη υποχρέωση υποταγής και αντάλλαγμα που αφορά την κάλυψη βιοτικών αναγκών. Το ποιοτικό περιεχόμενο των ανωτέρω θεμελιωδών για την έννοια στοιχείων ποικίλει από εποχή σε εποχή, αλλά ποτέ δεν ξεφεύγει από το ανωτέρω μέτρο. Οι δουλειές λοιπόν δημιουργούνται από όσους ανθρώπους θέλουν να εκμεταλλευτούν άλλους ανθρώπους και δη την ανάγκη τους για κάλυψη βιοτικών αναγκών. Για τον λόγο αυτό κανένας άνθρωπος που έχει καλυμμένες άλλως πως τις βιοτικές του ανάγκες, δεν αναζητεί «δουλειά», δεν την έχει ανάγκη. Όταν σπάνια αυτό συμβαίνει είναι γιατί έχουν επικρατήσει μέσα του απόλυτα, ως ψυχολογική διαστροφή, τεχνητές βιοτικές ανάγκες που δημιουργεί το σύστημα και είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με την πυραμιδοειδή  δομή  του.  

Για τους εκμεταλλευόμενους την εργασία (μην τους ακούτε όταν λένε ότι προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο δουλειές … αυτό είναι ένα ψέμα στο οποίο δεν πιστεύουν και δικαιολογία για μία ψευδοσυνείδηση) το ζητούμενο είναι η μεγιστοποίηση της οικονομικής απολαβής από την εργασία όταν την έχουν ανάγκη και εν γένει από την δραστηριότητα που ασκούν. Κατά συνέπεια αυτό μόνο τους ενδιαφέρει, ακόμα και στις ελάχιστες θέσεις που επιζητούν ποιότητα.

Τις δουλειές βεβαίως τις ελέγχουν αυτοί και αυτοί αποφασίζουν. Δεν τις ελέγχουν οι δουλεύοντες, ημεδαποί ή αλλοδαποί. Την «αγορά εργασίας» (τι χυδαίος όρος αναφερόμενος σε ανθρώπους;) την ελέγχουν και την ορίζουν πρωταρχικά και κύρια οι εκμεταλλευτές της (τα «αφεντικά», όρος – εννοιολογικό παράγωγο της λέξης «αφέντης»). Οι ίδιοι στον καπιταλισμό και σε κάθε εξουσιαστικό σύστημα ορίζουν την ζήτηση και διαμορφώνουν την προσφορά. Επομένως δεν είναι οι αλλοδαποί που μας παίρνουν τις δουλειές, αλλά οι ημεδαποί αφέντες που τους τις δίνουν για να αποκομίζουν μεγαλύτερα ακόμα ανταλλάγματα από την εκμετάλλευση ανθρώπων. Δεν κάνω λόγο για ένα άλλο σύστημα, π.χ. για ένα σύστημα βιοτικής κοινωνικής οικονομίας, κάνω λόγο και αναφέρομαι στο υπάρχον σύστημα, του οποίοι οι ίδιοι ελέγχουν τις δομές και επιβάλλουν την λειτουργία του και τους κανόνες της: αυτοί επέτρεψαν την αθρόα προσέλευση μεταναστών και αυτοί την θέλησαν και την πριμοδότησαν για να αυξήσουν τα κέρδη και τα εν γένει ανταλλάγματά τους και αυτό συμβαίνει για πολλούς λόγους σε όλο τον πλανήτη. Οροι σύμφυτοι με τον καπιταλισμό, όπως κόστος εργασίας, κεφάλαιο εργασίας, ανταγωνισμός και ανταγωνιστικότητα έρχονται να αιτιολογήσουν με το απατηλό και κούφιο περιεχόμενο της καπιταλιστικής «επιστήμης» τις πράξεις των αφεντικών.

Κατ’ αντιδιαστολή, εάν (υποθετικά) κάποιοι δεν αναζητούσαν ποιο μεγάλη, ποιο προσοδοφόρο εκμετάλλευση ανθρώπων δεν θα προσελάμβαναν αλλοδαπούς ως νεόδουλους και αυτοί δεν θα είχαν κανένα λόγο, καμία βιοτική ανάγκη να καλύψουν ερχόμενοι στην χώρα μας ή παντού σε όλο τον κόσμο.

Δεν μας παίρνουν λοιπόν οι ξένοι τις δουλειές, άλλοι ορίζουν και άλλοι επιλέγουν: είναι τα αφεντικά αυτού του τόπου και αυτού του πλανήτη που επιδιώκουν μεγαλύτερα κέρδη, δηλ. μεγαλύτερη ανισότητα, μεταξύ των ανθρώπων στον πλανήτη και μεγαλύτερες δυνατότητες επιβολής και εκμετάλλευσης ανθρώπων. Το μόνο που κάνουν οι «ξένοι» είναι να προσφέρονται για μεγαλύτερη εκμετάλλευση, λόγω των συνθηκών που έχουν επιβάλλει στις κοινωνίες τους, τα ίδια τα «αφεντικά» που τους φέρνουν στον τόπο μας.  

 Το dumping της εργασίας και τα κοινωνικά του αποτελέσματα: Ο όρος προέρχεται από το εμπόριο και αφορά την πριμοδότηση προϊόντων για να εισέλθουν σε μία αγορά προκειμένου την κυριεύσουν μέσω «ανταγωνιστικών» χαρακτηριστικών, κυρίως της τιμής.. Τα αποτελέσματα είναι πολύπλευρα καταστροφικά για τις εκάστοτε εντόπιες παραγωγικές δομές και άμεσα για τις κοινωνίες. Σύντομα οι διενεργούντες το ντάμπινγκ κατακυριεύουν τις παραγωγικές δομές και τις κοινωνίες. Τα ντόπια προϊόντα χάνουν την οικονομική τους αξία και ορίζονται πλέον απόλυτα από τους κυρίαρχους μηχανισμούς.

Το ίδιο το συμβαίνει σε ένα άλλο εμπόριο, αυτό της δουλειάς – εργασίας, αφού και αυτό κατά τις αθλιότητες του καπιταλισμού είναι «εμπορεύσιμο» και οικονομικά μετρήσιμο μέρος  της καπιταλιστικής διαδικασίας. Ετσι οι κοινωνίες αφήνονται ολοκληρωτικά στα χέρια λίγων, στα χέρια των αφεντικών του πλανήτη που απολυταρχικά επιβάλουν τους δικούς τους κανόνες.

Τα ίδια ακριβώς συμβαίνουν και στο ντάμπινγκ της εργασίας. Εισάγονται με πριμοδότηση κέρδους ξένοι εργαζόμενοι – δούλοι για να απαξιωθούν οι ντόπιοι, να γίνουν περισσότερο εξαρτώμενα υποχείρια του συστήματος λόγω της ολοένα αυξανόμενης στέρησης της κάλυψης των βιοτικών τους αναγκών. Τα μέτρα νομοθετικής επιβολής που περιλαμβάνει το οπλοστάσιο των αφεντικών είναι ανάλογα της αντίδρασης και της αντίστασης που βρίσκουν. Αυτό π.χ. εκφράζει η απειλή ψήφισης νόμων από την Ε.Ε. που θα ορίζουν την αμοιβή του εργαζόμενου – δούλου ανάλογα με την χώρα προέλευσής του, η «απελευθέρωση» των εργοδοτών να χρησιμοποιούν τον δούλο- εργαζόμενο όσες ώρες θέλουν, να τον αμείβουν όσο θέλουν, να μετρούν τον εργάσιμο χρόνο όπως αυτοί θέλουν … . Ουσιαστικά φωτογραφίζουν και προετοιμάζουν ένα μέλλον που καθιστά πρόδηλα τα σχέδιά τους για επαναφορά της απολυταρχίας των ισχυρών.

Ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι στις κοινωνίες υποδοχής του ντάμπινγκ απαξιώνονται και γίνονται πιο αδύναμοι, στερούμενοι ολοένα και περισσότερες βιοτικές ανάγκες. Επειδή το κέντρο υφίσταται μόνο όταν υφίστανται άκρα και ορίζεται από την θέση αυτών. Η παρουσία εξαθλιωμένων δούλων θέτει ένα άκρο, που ορίζει με την σειρά της το μέσο επίπεδο αμοιβών και αντίστοιχα άσκησης βιοτικών δικαιωμάτων.

Ο παγκόσμιος ατομικιστικός απολυταρχικός ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός είναι η απόλυτη παραφροσύνη για την ανθρωπότητα και οδηγεί στην αυτοκαταστροφή του, όχι για να γεννηθεί ένα ανθρώπινο σύστημα, αλλά για να επανέλθει ο απόλυτος έλεγχος, η απόλυτη δουλεία των πολλών από τους ελάχιστους.

Σήμερα θαρρώ ότι μόνο η θεωρία των βιοτικών αναγκών, όχι μόνο αναλύει την ιστορία και την δράση των ανθρώπων καταδεικνύοντας την παράφρονα αθλιότητα και το ψέμα μέσα στο οποίο πνίγεται ο πλανήτης και οι άνθρωποι, αλλά, το κυριότερο, δίνει το μοντέλο μιας άλλης ουσιαστικής κοινωνίας και κοινωνικής οικονομίας για τον πλανήτη. 

           Ας  αφήσουμε λοιπόν κατά μέρος τις δοξασίες και τα ψεύδη που υποβάλλει το σύστημα. Μόνο η ολική ανατροπή του και το χτίσιμο μιας κοινωνίας ανθρώπων μπορεί να προσφέρει στο παρόν και στο μέλλον , όσο ζούμε μέσα στην ποταπότητα αυτού του άθλια βάρβαρου συστήματος θα είμαστε υποκείμενα των συνεπειών του και όσων προετοιμάζουν τα ψυχασθενή αφεντικά του.

 

Ιουλίου 15, 2009

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΒΙΟΤΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΚΑΙ Η ΦΥΣΗ

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΒΙΟΤΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΚΑΙ Η ΦΥΣΗ

 

Η θεωρία των βιοτικών αναγκών είναι θεωρία της φύσης. Διαλαμβάνει την φύση και τους νόμους της ως τους κεντρικούς νόμους που καθορίζουν και την ανθρώπινη ύπαρξη.

Για την θεωρία των βιοτικών αναγκών  ο άνθρωπος είναι ένα κομμάτι της φύσης και ορίζεται από τους φυσικούς νόμους . Ο άνθρωπος είναι μέρος της φύσης και για τον λόγο αυτό η έννοια περιβάλλον (αυτή δηλαδή που ουσιαστικά και ασυναίσθητα πολλές φορές διαχωρίζει τον άνθρωπο από την φύση) είναι άχρηστη και καταδεικνύει αρνητικούς βλακώδεις και εξωπραγματικούς διαχωρισμούς. Μιλάμε για το «περιβάλλον» και η έννοια καταδεικνύει την πεποίθηση ότι άλλη είναι η φύση του ανθρώπου, αυτή στην οποία βιώνει και ενεργεί και κάτι διαφορετικό και διακριτό είναι το «περιβάλλον». Η διάκριση αυτή είναι κλασσική στον άνθρωπο της πόλης και έχει άμεση σχέση με τις δομές του καπιταλισμού και της αγοράς του.

          Ας αφήσουμε όμως την βλακώδη παραφροσύνη του καπιταλισμού για να επιστρέψουμε στον βιοτισμό. Είναι ευνόητο ότι η φύση αποτελεί ένα αναπόσπαστο σύνολο ακόμα και ένα σύστημα νόμων και δυνάμεων. Κομμάτι της και εξαρτώμενο αυτής είναι ο άνθρωπος. Η επινόηση μηχανισμών που αφορούν την φύση δεν έφερε καμία νίκη στον άνθρωπο και μάλιστα οριστική … ο δρόμος είναι μακρύς. Στην πραγματικότητα ο άνθρωπος δεν μπορεί να νικήσει την φύση, απλά μπορεί να ελέγχει μερικές από τις συνέπειες της ενέργειας, που ενυπάρχει σε αυτή και να αξιοποιεί προς όφελός του άλλες. Αυτό δεν σημαίνει ότι διαχωρίζεται από τη φύση, ότι αποτελεί μία ετερότητα σε σχέση με αυτή. Η φύση πολυποίκιλα τον ελέγχει και τον καθορίζει καθώς  ως έμβιο ον υπακούει αδήριτα σε όλους τους φυσικούς νόμους της οντότητάς του. Η φύση είναι το μεγαλύτερο «κράτος» για τον άνθρωπο, είναι αυτή που καθορίζει την ζωή του μέσα από τους νόμους της. 

          Ας πάμε λοιπόν στο επόμενο στάδιο της κοινωνικής διάρθρωσης: την πολιτική για την φύση στο μέρος που ο άνθρωπος μπορεί να χαράξει τέτοιες πολιτικές.

          Η υπάρχουσα κατάσταση είναι γνωστή σε όλους και καθορίζεται από τις παραγωγικές λογικές του καπιταλισμού και των καπιταλιστών. Η φύση και ο άνθρωπος μαζί είναι για τους καπιταλιστές αντικείμενα προς εκμετάλλευση. Η λειτουργία και η ιδεολογία είναι σαφής και δεδομένη: εκμετάλλευση των πάντων, εκμετάλλευση ανθρώπου (και της φύσης του) από άνθρωπο. Ισως επειδή η φύση δεν έχει στόμα να μιλήσει άμεσα, επειδή δεν της αναγνωρίζονται δικαιώματα ούτε ικανότητα δικαίου και δεν έχει χέρια για να πνίξει άμεσα μερικούς, ούτε μπορεί να διαχωρίσει ανάμεσα σε καλούς και κακούς, κατέστη ιδιαίτερα πρόσφορη για εκμετάλλευση.

Εδώ η θεωρία των βιοτικών αναγκών μπορεί να προσφέρει την τομή της αλήθειας: Ο άνθρωπος μπορεί να μετέχει της φύσης αξιοποιώντας τις δυνατότητές, της εφόσον η χρήση αυτή γίνεται για την κάλυψη βιοτικών του αναγκών και μόνο. Τα υπόλοιπα είναι καταστροφικά, όπως καταστροφική πολύπλευρα είναι και η υπερεκμετάλλευση αυτής. Είναι καταστροφική η κατανάλωση οξυγόνου και φυσικών πόρων για να παράγονται βιομηχανικά σκουπίδια που δεν καλύπτουν βιοτικές ανάγκες. Είναι καταστροφική η ξύλευση των δασών για να παράγεται χαρτί ή η εκχέρσωσή τους για να παράγονται βιομηχανικά προϊόντα ή να δημιουργούνται τεράστιες ιδιοκτησίες. Η πολιτική θέση είναι σαφής: η φύση είμαστε όλοι μας, η φύση ανήκει σε όλους εξίσου. Κατά συνέπεια η φύση δεν μπορεί να ανήκει σε κανένα ατομικά ή να την εκμεταλλεύεται κανένας ατομικά.

Η πρακτική της πολιτικής οικονομίας του βιοτισμού είναι επίσης σαφής: παράγω τις βιοτικές μου ανάγκες και τις παράγω με τον τρόπο αυτό που δεν επιβαρύνει καθόλου την φύση σε οποιοδήποτε επίπεδο. Εάν δεν έχω ως ανθρωπότητα αυτές τις τεχνικές προσπαθώ να τις ανακαλύψω και μέχρι τότε δεν παράγω ή παράγω όσο λιγότερο μπορώ για να μπορέσω να κληροδοτήσω στις επόμενες γενιές ένα βιώσιμο πλανήτη. Οι παραπάνω τεχνικές και δεξιότητες δεν ανήκουν επίσης σε κανένα ξεχωριστά, αλλά, αφού αφορούν την φύση ανήκουν επίσης σε όλη την ανθρωπότητα.

Οι βλακοπαράφρονες του καπιταλισμού, τα ζώα των υψηλών βαθμίδων της άθλιας πυραμίδας, υποστηρίζουν ότι με την βιοτεχνολογία μπορούμε να ξεπεράσουμε την φύση. Αυτό που ουσιαστικά κάνουν είναι να επιταχύνουν ή να διαστρέφουν την εξέλιξη των οντοτήτων που συναπαρτίζουν την φύση. Δεν είμαι δαρβινιστής, αλλά είναι βέβαιο ότι μέσα στην γήινη σφαίρα λειτουργούν κανόνες εξέλιξης των ειδών, αλλά και των ίδιων των φυσικών δυνάμεων. Είναι επίσης βέβαιο ότι δεν μπορούμε να συλλάβουμε με τα αισθητήριά μας και την μέχρι σήμερα γνώση μας το σύνολο της λειτουργικής και οντολογικής υπόστασης του πλανήτη, ούτε καν τον μηχανισμό του, τις δυνάμεις τις και τις αιτίες δημιουργίας τους, πάρα μόνο αρκούμαστε σε χονδροειδείς διαπιστώσεις. Κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος ποια εξελικτική διαστροφή και εξέλιξη θα προκαλέσουν τα προϊόντα της βιοτεχνολογίας, ποια θα είναι η «αντίδραση» στο σύστημα δυνάμεων που ονομάζεται φύση. Μέλημα των παραγωγών βιοτεχνολογίας δεν είναι βέβαια η κάλυψη βιοτικών αναγκών των ανθρώπων, αυτό είναι το μέσο που τους οδηγεί στο κέρδος και στην κυριαρχία επ’ αυτών και την εκμετάλλευσή τους. Κανείς δεν γνωρίζει, εάν μετά από χρόνια καλλιέργειας μεταλλαγμένων φυτών δεν θα αναπτυχθούν «χαλύβδινα ανίκητα όντα», κανείς δεν γνωρίζει πως τα υπάρχοντα όντα συμβάλλουν στην διατήρηση της ζωής και στην συγκράτηση φυσικών δυνάμεων, κανείς δεν έχει συλλάβει καν την δύναμη της εντροπίας ή την δύναμη εξέλιξης των μεταλλαγμένων οντοτήτων. Κάποιοι έχουν μετατρέψει τον πλανήτη σε ένα τεράστιο και μη δυνάμενο να ελεγχθεί πείραμα, βλάκες του καπιταλισμού που δεν γνωρίζουν, δεν μπορούν να συλλάβουν, ούτε νοιάζονται για τις συνέπειες. Η παραφροσύνη τους πρέπει να ελεγχθεί και να εκμηδενιστεί μαζί με τους ίδιους. Ουσιαστικά εκμεταλλεύονται τις ανθρώπινες βιοτικές ανάγκες δημιουργώντας τεχνητές βιοτικές ανάγκες για να τις καλύψουν μέσα από την ματαιοδοξία της πυραμίδας και των ορισμών της.

          Δεν είμαι οπαδός του πρωτογονισμού, δεν είμαι πριμιτιβιστής, το αντίθετο, αλλά αυτό το αντίθετο ορίζεται από τον σεβασμό στην φύση, από την αντίληψη ότι είμαστε κομμάτια της και δεν μπορούμε να την παραδώσουμε προς εκμετάλλευση σε κανένα γιατί έτσι την χάνουμε και χάνουμε την ίδια την ζωή μας και κανείς δεν θα μας συγχωρήσει για αυτό.

          Ας διαφύγουμε λοιπόν από την βλακώδη καπιταλιστική λογική και ας χτίσουμε το μέλλον μας μέσα από την φύση μας.  

Ιουνίου 24, 2009

Η ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Η ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

ΛΑΪΚΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ Α-ΛΑ Ν.Δ. : ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΑΙΣΧΟΣ ΤΩΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΝ ΚΑΘΑΡΜΑΤΩΝ

 Α.    Ακουγα σήμερα τον Π. Δούκα της Ν.Δ. να εισάγει τον κατ’ αυτόν «λαϊκό καπιταλισμό», ως πρόγραμμα – πρόταση της Ν.Δ. στην κοινωνία για τα επόμενα χρόνια. 

Είπε ο πρώην υπουργός και βατοπεδιστής βουλευτής της Ν.Δ. ότι το σχέδιο είναι να μετοχοποιηθεί το σύνολο της περιουσίας του δημοσίου και να μοιραστούν οι μετοχές σε όλους τους Ελληνες. Αυτοί/εμείς θα μπορούμε, λέει, μετά από ένα χρονικό διάστημα να τις πουλήσουμε … . 

Πρότεινε δηλαδή, ο διαπιστωμένος πράκτορας του παγκοσμιοποιημένου υπερ-κεφαλαίου,  την μετοχοποίηση της δημόσιας, κοινής περιουσίας των Ελλήνων με την ενσωμάτωση σε αξιογραφικούς τίτλους,  του μέρους που αντιστοιχεί στον καθένα και την εφεξής δυνατότητα ατομικής διαπραγμάτευσης και μεταβίβασής της.

       Θεωρητικά, το σχέδιο Δούκα/Ν.Δ. θα μπορούσε να επιφέρει την άμεση υλοποίηση της κοινωνικής συνιδιοκτησίας πάνω στα κοινά δημόσια πράγματα. Υπό την έννοια αυτή θα μπορούσε να επιφέρει και την κοινωνική διοίκηση της δημόσιας περιουσίας.

       Η ανάλυση όμως της πρότασης καταδεικνύει και αποδεικνύει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο τους σκοπούς των σκοτεινότερων κέντρων αποφάσεων της δεξιάς στον πλανήτη. Ο Π. Δούκας είναι γνωστός «μέτοχος» των απόψεών της και χρόνια υπάλληλός της.

 

Β.    Πρώτα από όλα πρέπει να επισημανθεί η πάγια και πολυετής επίθεση του νεοφιλελευθερισμού (στην πραγματικότητα των «αφεντικών» του πλανήτη) στο κράτος και τις δομές του. Σκοπός του νεοφιλελευθερισμού ήταν και είναι ένα μικρότερο ή ελάχιστο κράτος, με παράλληλη μετάβαση των παραγωγικών και λειτουργικών δυνατοτήτων του στους ιδιώτες, ώστε να καταστούν αυτοί ξανά «το κράτος». Οι τελευταίοι σκοπούν με την τακτική αυτή στην περαιτέρω ιδιωτική επιχειρηματικοποίηση και ιδιοκτησία της κοινωνικής δραστηριότητας και στην πραγματικότητα της ίδιας της ζωής, της βίωσης του ανθρώπου και στην ατομική κερδοφορία.

       Όπως έχω εξηγήσει η κερδοφορία κάποιων σημαίνει ζημία κάποιων άλλων, αφού το παραγόμενο είναι πάντοτε μέγεθος πεπερασμένο και συγκεκριμένο.

       Η σκοπιμότητα αυτή λαμβάνει ως πρόταση την ακραία της μορφή, μέσα από αυτή την πρόταση ιδιωτικοποίησης / μετοχοποίησης του κράτους.

 

Γ.    Τι είναι το «κράτος»; Το «κράτος» είναι ένα πολιτειακό μόρφωμα που συγκροτεί μία ευρεία κοινωνική ανθρώπινη βάση σε ένα οργανωμένο σύνολο θεσμών που ρυθμίζουν με σειρά κανόνων την ανθρώπινη ζωή και την κοινωνική συμβίωση.

       Το «κράτος» ή «πολιτεία» αποτέλεσε στην ανθρώπινη ιστορία τον κορυφαίο από πλευράς ισχύος κοινωνικό θεσμό (αφού αποτελεί συνισταμένη της ισχύος πολλών). Ανάλογα με τα δομικά συστατικά του εκάστοτε πολιτεύματος (το πολίτευμα αποτελεί το λειτουργικό θεσμικό πλαίσιο-μηχανισμό του κράτους) το κράτος εξέφραζε, εκφράζει, λειτουργούσε και λειτουργεί σύμφωνα με την θέληση ενός ή περισσοτέρων ανθρώπων που βιώνουν σε ένα συγκεκριμένο κατά διαστάσεις κοινωνικό πλαίσιο. Η πολυποίκιλη διάσταση και διαφοροποίηση του λειτουργικού μηχανισμού και πλαισίου  του κράτους (: του πολιτεύματος) είναι τεράστια και εκτείνεται από τις μοναρχικές μονοκρατορίες έως τις πραγματικές δημοκρατίες ολικής κοινωνικής και πολιτικής ισότητας (όπου και όταν αυτές επέτυχαν να πραγματοποιηθούν).

 

Δ. Στην πραγματικότητα το κράτος ως θεσμική δυνατότητα επιβολής βούλησης υπάρχει πάντα και παντού, ακόμα και στην αταξική κοινωνία ή στο μη-κράτος του αναρχισμού. Η θέσμιση του μη-κράτους περικλείει η ίδια μία συνολική επιβολή βούλησης και μία σειρά μηχανισμών-θεσμών που το εξασφαλίζουν. Στην πραγματικότητα το κράτος είναι σύμφυτο συνεπαγόμενο της κοινωνικής συμβίωσης. Αρκεί να στεφτείτε ότι η ίδια η οικογένεια αποτελεί ένα «κράτος», ένα σύνολο θεσμών που ρυθμίζουν την συμβίωση σε αυτή. Το ίδιο σύνολο θεσμών είναι αναγκαίο και για τον ίδιο τον άνθρωπο, αποτελεί ικανοποίηση μιας σειράς κεφαλαιωδών βιοτικών του αναγκών και έκφρασή τους. Το «κράτος της οικογένειας» θεσμίζει την απαγόρευση στο μικρό παιδί να βγει γυμνό στο κρύο ή να μην φάει φαγητό διότι θα πεθάνει. Το ίδιο «κράτος» θεσμίζει την «απαγόρευση» του να καταναλώνει ένα μέλος όλη την τροφή και τα υπόλοιπα να λιμοκτονούν … . Είναι σαφές ότι η εξυπηρέτηση των βιοτικών αναγκών του ανθρώπου εκφράζεται μέσα από την διαμόρφωση- θέσμιση κανόνων που τις εξυπηρετούν. Ακόμα και ο μόνος άνθρωπος, ο μοναχικός λύκος της στέπας, θεσμίζει σύμφωνα με τις βιοτικές του ανάγκες, μέσα από το ίδιο το βιολογικό πλαίσιο του όντος που αποκαλείται άνθρωπος, το δικό του «κράτος», το δικό του θεσμικό πλαίσιο ζωής.

 

Ε.    Το ζήτημα και το ζητούμενο δεν αφορά λοιπόν το ίδιο το κράτος, καθώς αυτό είναι βιοτικό σύμφυτο, αλλά τον λειτουργικό μηχανισμό του, τον μηχανισμό που διαμορφώνει το θεσμικό πλαίσιο : το πολίτευμα. Το πολίτευμα είναι αυτό που μπορεί να εκφράζει και να καθορίζει το σύνολο των επιμέρους θεσμικών μηχανισμών, το εάν το κράτος θα αποτελεί έκφραση της βούλησης ενός, λίγων, περισσότερων ή όλων. Το ίδιο το πολίτευμα καθορίζει και τους μηχανισμούς προσδιορισμού, έκφρασης και υλοποίησης της βούλησης του κράτους, την ποιότητα και την ποσότητα της «βίας», η οποία είναι σύνδρομη του κράτους ως καθεστώτος βούλησης (στον βιοτισμό η βία εξαντλείται στην βίωση, στις ανάγκες της ζωής). Το κορυφαίο συνεπώς στοιχείο είναι αυτό του πολιτεύματος, ως του κεντρικού λειτουργικού μηχανισμού του κράτους.

       Το κράτος, ως θεσμικό σύνολο βιοτικής βούλησης, είναι μία βιοτική ανάγκη, κάτι το ουσιαστικά αναπόφευκτο. Το «πολίτευμα» είναι αυτό που καθορίζει την ζωή και την κοινωνική συμβίωση, αυτό ουσιαστικά δομεί και χρωματίζει το κράτος. Το ίδιο το «πολίτευμα» είναι αυτό που στην ουσία αφορά τους ανθρώπους και τις κοινωνίες τους, γιατί τόσο το «κράτος», όσο και το «πολίτευμα» δεν αποτελούν στην πραγματικότητα τίποτα, εξαφανίζονται και δεν έχουν καμία υπόσταση, ούτε καν εννοιολογική οντότητα, εάν δεν υφίστανται οι άνθρωποι και οι κοινωνίες τους. Οι αποστειρωμένες, δήθεν επιστημονικές, προσεγγίσεις των φαινομένων, η οντολογία τέτοιων θεσμών, η δήθεν επιστημοσύνη που φαινομενικά μόνο περικλείουν, είναι όχι μόνο ένα τεράστιο λάθος, αλλά και μια κραυγαλέα διαστροφή, που εξυπηρετεί τα κατεστημένα και τις εξουσίες, δημιουργεί «καθεστώτα» τα οποία διαστρέφουν το νόημα της ζωής και την ανθρώπινη αξία και οδηγούν την ανθρωπότητα στην μη-γνώση.

      

ΣΤ.    Ο βιοτισμός έρχεται να καταργήσει τις ψευδο-οντολογίες, τις τεχνητές διαμορφώσεις εννοιών που θεσμίζονται για να λειτουργούν ως δήθεν επιστημονικά και κοινωνικά «αυθύπαρκτα» και προδεδομένα με «μεταφυσική» ισχύ. Στον βιοτισμό όλα ξεκινούν από τα βιολογικά χαρακτηριστικά του όντος που λέγεται άνθρωπος και από την ίδια του την ζωή. Δεν δημιουργούμε νομικά και θεσμικά πλάσματα ως αυθύπαρκτες οντότητες. Το «κράτος» ταυτίζεται με την βιολογική φύση/ταυτότητα του ανθρώπου. Το «πολίτευμα» αποσκοπεί στην ίση έκφραση, κάλυψη και ικανοποίηση των βιοτικών αναγκών όλων των ανθρώπων που βιώνουν σε ένα τόπο και χρόνο και συγκροτούν μια κοινωνία.

       Η θεσμική ανισότητα δια μέσου του πολιτεύματος και του συνόλου των μηχανισμών του, είναι μία καθαρή διαστροφή, αφού δημιουργεί εκ των προτέρων και έξω από την φύση του ανθρώπου μία σειρά παραγόντων που μεταβάλουν την βιοτική ικανότητα του καθενός, στερούν από κάποιους και ενισχύουν σε κάποιους άλλους, την δυνατότητα κάλυψης των βιοτικών τους αναγκών ατομικών και ταυτόχρονα και κοινωνικών (αφού το δεύτερο στην κοινωνία των θεσμικών πυραμίδων καθορίζει σε μεγάλο βαθμό και οπωσδήποτε επηρεάζει το πρώτο). Πρέπει να εννοήσουμε ότι το παιδί του ανέργου δεν έχει την ίδια κάλυψη βιοτικών αναγκών (ατομικών και κοινωνικών) με το παιδί του ζάμπλουτου και αυτό είναι μία κραυγαλέα θεσμική ανισότητα. Την ίδια ώρα που ο ένας θα διασκεδάζει ή θα σπουδάζει σε ένα καλό εκπαιδευτικό ίδρυμα, ο άλλος θα του κάνει τον σερβιτόρο ή τον σωφέρ. Στην πραγματικότητα τα δύο αυτά παιδιά θα ζήσουν μια εντελώς διαφορετική ζωή, εάν το παιδί του ανέργου ζήσει και αυτό που θα κάνει λέγεται ζωή και όχι συνεχής αγώνας κάλυψης βιοτικών και σύμφυτων με αυτές αναγκών. Το θεσμικό πλαίσιο της κοινωνίας, το «πολίτευμα» της κοινωνίας ως έχει, δημιουργεί θεσμικές ανισότητες μεταξύ δύο ανθρώπων που φέρουν τα αυτά βιολογικά χαρακτηριστικά : είναι άνθρωποι.

 

Ζ.    Στον σύγχρονό μας πολιτευματικό μηχανισμό της έμμεσης ψευδο-δημοκρατίας αστικού τύπου, η οποία εκφράζει στην ουσία τον ισχύοντα μηχανισμό παραγωγής/ κάλυψης βιοτικών αναγκών:  τον καπιταλισμό, υφίσταται ένα πλαίσιο αγαθών, που είτε έχουν αφαιρεθεί από την εκμεταλλευτική προσέγγιση και την ατομική ιδιοκτησία είτε θεωρείται πως αποτελούν συλλογική κοινωνική (συν)ιδιοκτησία. Η εξέλιξη αυτή επήλθε περισσότερο ως συμβιβασμός μέσα από την σοσιαλιστική, αλλά και αστική (δεν τα διαχωρίζω διακριτά γιατί πολλές φορές ταυτίζονται και αλληλοπλέκονται αναπόσπαστα) διεκδίκηση της κοινωνικής ισότητας.

       Θεμέλιο αυτής της διεκδίκησης ήταν και παραμένει η αναγκαία συμμετοχή των ανθρώπων στους μηχανισμούς παραγωγής και πίσω από αυτή, ως κεντρικό στοιχείο, βρίσκεται η δυνατότητα περισσοτέρων να καλύπτουν τις βιοτικές τους ανάγκες. Η ανάπτυξη της τεχνολογίας πολλαπλασίασε την παραγωγή αγαθών και ο καπιταλισμός έπρεπε κάπου να τα διαθέσει μέσω του μηχανισμού της αγοράς. Αυτό αύξησε την βιοτική επάρκεια περισσοτέρων, οι οποίοι απεξαρτήθηκαν εν μέρει από την βιοτική εξάρτηση από την αριστοκρατία. Ως «πολλοί» απαίτησαν την δέσμευση μέρους των αγαθών και της κοινωνικής δραστηριότητας υπέρ του κοινωνικού συνόλου, ώστε να διασφαλιστεί η δυνατότητα όλων να καλύπτουν ένα μέρος των βιοτικών τους αναγκών. Στο επίπεδο της κατοχής αγαθών, τα λατιφούντια και τα τσιφλίκια μεταβλήθηκαν σε δημόσια κοινωνική ιδιοκτησία. Το ίδιο συνέβη και με μία σειρά από νέες ή παλαιές παραγωγικές δραστηριότητες. Ανάλογα με το συσχετισμό δυνάμεων και την προνοητικότητα απάντων οι άνθρωποι της αντίπερα κοινωνικής όχθης, αυτοί του υπέρ-έχειν, προέβησαν σε μία σειρά συμβάσεων και συνθηκών για να παγιώσουν θεσμικά μία κατάσταση που θα τους διασφάλιζε απέναντι στον συνεχή τους κατήφορο … .

 

Η.     Αφού το παιχνίδι της ιστορίας παίζεται όλο στις βιοτικές ανάγκες των ανθρώπων, κατάφεραν και να διασπάσουν την κοινωνία με την διάκριση δυνατότητας πρόσβασης στις βιοτικές ανάγκες και να υποσχεθούν περισσότερες για κάποιους, αλλά και να διαμορφώσουν μία οντολογική ψευδοεπιστημονική προσέγγιση των θεσμών και να παγιώσουν το δικαίωμα ιδιοκτησίας. Φωτογράφισαν θεσμικά τον κόσμο και προέβησαν σε επαναδιάταξη των θεσμικών δομών της πυραμίδας. Η πυραμίδα μπορεί να κόντυνε σε ύψος, αλλά παρέμεινε και δεν καταλύθηκε. Ο ίδιος ο μηχανισμός του καπιταλισμού τους προσέφερε μία παραγωγική κοινωνική πυραμίδα την οποία δεν άφησαν ανεκμετάλλευτη για να παγιώσουν την βιοτική εξάρτηση των ανθρώπων.

       Οι ίδιοι οι πεινασμένοι, ανήμποροι και άνισοι άνθρωποι, οι καταπιεσμένοι κολίγες και εργάτες ένοιωσαν ότι κάτι κέρδισαν και αρκέστηκαν στο να χορτάσουν την πείνα τους. Πέρασαν από το άδειο πιάτο στο γεμάτο και αποφάσισαν να «ξεκουραστούν» (βιοτική ανάγκη ανθρώπινη είναι και αυτή) αφού ο αγώνας απέναντι στα κτητικά καθάρματα δεν στοίχισε μόνο πολύ ενέργεια, αλλά και πολλές ζωές. Αρκέστηκαν λοιπόν οι κοινωνικές πλειοψηφίες σε όσα πήραν και αποφάσισαν να ζήσουν για να τα χαρούν.

 

Θ.   Με τον αυτό συσχετισμό δυνάμεων κύλησε η ανθρώπινη ιστορία τους τελευταίους αιώνες. Η κοινωνική ιδιοκτησία και ο μηχανισμός του πολιτεύματος εν γένει, έδωσε την δυνατότητα κοινής απόλαυσης κάποιων βασικών βιοτικών αγαθών.  Είναι όμως σαφές ότι η ανισότητα της φωτογραφίας, της κοινωνικής συνθήκης ή κοινωνικού συμβολαίου παρέμενε και παρέμεινε. Τα κτητικά καθάρματα, έχοντας εννοήσει την σημασία των βιοτικών αναγκών, όχι μόνο υπήρχαν, αλλά και εξακολούθησαν να ορίζουν νέες συμβατικές βιοτικές ανάγκες και κυρίως την σχετιζόμενη με αυτές θέση στην κοινωνία της πυραμίδας.

       Στο σύγχρονο γίγνεσθαι και αφού κατάφεραν να περάσουν και να επιβάλλουν ποικιλότροπα την ψευδαίσθηση ότι το κοινωνικό συμβόλαιο δυτικού τύπου είναι το καλύτερο δυνατό για όλους, ενέταξαν τους εκφραστές τους πολιτεύματος στην υπηρεσία τους και την εφευρετικότητα στην ιδιοκτησία τους. Οι αυτοματισμοί στην παραγωγή, αντί να καταλύσουν την πυραμίδα του παραγωγικού καπιταλισμού και να απελευθερώσουν τον άνθρωπο και τις κοινωνίες του, από την αναγκαιότητα της σπατάλης ζωής για την εργασία, αποτέλεσαν ιδιοκτησία των κτητικών καθαρμάτων (για αυτό έχω προτείνει θεσμούς κοινωνικής ιδιοκτησίας των εφευρέσεων).

       Η επαναφορά τους στην εξουσία άρχισε ξανά. Κατάφεραν τον πυραμιδικό κοινωνικό πολυμερισμό και διάσπαση, ξαναέφεραν την απολυταρχία των κεντρικών δομών (ως τεχνοκρατικά επαρκέστερων), επανέφεραν την απειλή της στέρησης των βιοτικών αναγκών και την συγκρισιμότητα σε σχέση με τους στερούμενους αυτές. Ο άνθρωπος έχασε την δομική παραγωγική του αξία και απλά εξυπηρετεί μηχανές που ανήκουν (υπό οιανδήποτε έννοια) σε άλλους. Σε κάθε τομέα της ζωής και της κοινωνικής δράσης καίνε και καταπατούν ακόμα και αυτό το κοινωνικό συμβόλαιο της παλαιάς φωτογραφίας.

 

Ι.     Η νέα τάξη πραγμάτων, που στην πραγματικότητα είναι η επαναφορά της παλαιάς βρίσκεται προ των πυλών. «Ιδιωτικοποιούν» τα πάντα για να τα κάνουν ξανά δικά τους, απαγορεύουν στην κοινωνική κρατική ιδιοκτησία να επεκταθεί στην κυριότητα και εκμετάλλευση νέων παραγωγικών δομών και μεθόδων, καταργούν τους κανόνες προστασίας της κάλυψης των βιοτικών αναγκών μέσα από την «ελεύθερη αγορά» (αυτή που τους ανήκει κυριαρχικά), λαμβάνουν ολοένα μεγαλύτερα μερίδια από το κοινωνικό παραγόμενο (και διαμέσου της «απελευθέρωσης αγορών και τιμών») και επιβάλλουν τον «ανταγωνισμό» ως θεωρία δημιουργώντας ξανά (νεό)δουλους ανθρώπους, που εργάζονται για αυτούς πιο πιστά και περισσότερο, για να μην αντικατασταθούν από άλλους και χάσουν την πρόσβαση στις βιοτικές ανάγκες. Οι τελευταίες  έχουν παύσει προ καιρού να αποτελούν στόχο της κοινωνικής συγκρότησης και της παραγωγικής της διαδικασίας. Ο,τι και να αναλύσει κανείς στις τακτικές τους αυτό βλέπει, αυτό διαπιστώνει. Σκοπός και σκοπιμότητά τους είναι η δική τους ισχύς, η επαναφορά τους στην κυριότητα του πλανήτη, στην κυριότητα και ανάλωση των ανθρώπων.

       Εμπόδιο στον στόχο τους αυτό αποτελεί η «κρατική» κοινωνική συνιδιοκτησία. Αποσκοπούν καθαρά στο να ξαναθέσουν υπό την ιδιοκτησία και τον έλεγχό τους, όσα διεκδίκησαν και τους πήραν οι κοινωνίες των ανθρώπων. Κατάφεραν να προβάλουν ως επιστημονικοφανές (άλλωστε αυτή ελέγχουν και το περιεχόμενο της γελοιότητας που αποκαλείται «επιστήμη» και –δήθεν- γνώση) κοινωνικό θέσφατο την ιδιωτικοποίηση των πάντων, ως πρόοδο που αυτή φέρνει τις καλύτερες ημέρες για τις κοινωνίες και τους ανθρώπους (ιδίως τους κοινωνικά αλλοτριωμένους ατομιστές που δημιούργησαν ως πρότυπα κοινωνικής επιτυχίας και υπερκάλυψης των βιοτικών αναγκών). Εργάστηκαν και εργάζονται πολύπλευρα για αυτό τον σκοπό με πλήρη επιθετικότητα σε κάθε επίπεδο, στο φως και στο σκοτάδι. Την ιδιωτικοποίηση των παραγωγικών δομών του κράτους την κατάφεραν πρόσφατα και την εξελίσουν ραγδαία και ταχύτατα.

 

Ι.Α.    Τώρα έρχονται να επιτεθούν στο σύνολο της εναπομείνασας κοινωνικής δημόσιας ιδιοκτησίας.

       Πετούν στον στερημένο και φοβικό άνθρωπο, αυτόν που στερείται ή προβλέπει ή φοβάται πως θα στερηθεί τις βιοτικές του ανάγκες, το δόλωμα της ατομικής υλοποίησης της κοινωνικής ιδιοκτησίας, «Να μοιραστούμε την περιουσία του κράτους», σου λένε και σκέφτεσαι ότι εκεί που δεν έχεις τίποτα κάτι θα αποκτήσεις !!!.

–      Αλήθεια ο πεινασμένος άνεργος και η στερημένη οικογένειά του πόσο καιρό θα είναι «μέτοχοι»;

–      Και ποιοι θα είναι αυτοί που θα αγοράσουν τις «μετοχές» τους;

–      Ποιοι θα είναι σύντομα ξανά κύριοι των πάντων, κύριοι και ιδιοκτήτες του πλανήτη ;     

      

       Σε όλα αυτά τα ερωτήματα δεν δίνει πραγματική και ουσιαστική απάντηση κανένα δεδομένο και υπάρχον πολιτικό μόρφωμα που στηρίζεται στον βανδαλιζόμενο κοινωνικό συμβόλαιο της «φωτογραφίας». Όταν η «νέα τάξη πραγμάτων» υφίσταται ως γεγονός και το έχει καταπατήσει, όλα τα υφιστάμενα και δημιουργηθέντα από το  «κοινωνικό συμβόλαιο» αυτό είναι ήδη ξεπερασμένα και ολοσχερώς ανεπαρκή (εάν ψάχνετε για τα αίτια της κατάρρευσης της σοσιαλδημοκρατίας βρήκατε απαντήσεις), αφου είναι πιστά αντίγραφα της, απότοκα και γεννήματά του.

Ούτε άμυνα χρειάζεται ή αρκεί.

Χρειάζεται συνολική κοινωνική πρόταση και αυτή την έχει μόνο ο βιοτικός κοινωνισμός, είναι η απάντηση της ζωής, είναι η απάντηση της αξίας του ανθρώπου απέναντι στην υποδούλωση και τον θάνατο που κατεργάζονται χρόνια τώρα τα κτητικά ψυχοπαθή καθάρματα. Είναι ο καθορισμός της κοινωνικής δραστηριότητας και της παραγωγικής διαδικασίας με μόνο στόχο την κάλυψη των βιοτικών αναγκών όλων των ανθρώπων.

 

       Οπου ακούτε «προτάσεις» σαν αυτές της Ν.Δ. μην τις αντικρούετε απλώς, αλλά ξεφωνίστε τους, φωνάξτε δυνατά μήπως ξυπνήσουν οι κοιμώμενοι της πυραμίδας.

 

 

Απρίλιος 1, 2009

Η ΑΚΡΑΙΑ ΤΑΞΙΚΗ & ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ Ν.Δ.

Η ΑΚΡΑΙΑ ΤΑΞΙΚΗ & ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ Ν.Δ.

 

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

 

       Η κυβέρνηση της Ν.Δ. έχει κατηγορηθεί από πολλούς ως δεξιά ταξική κυβέρνηση. Η συμπεριφορά της στην παρούσα φάση έρχεται, όχι μόνο να επιβεβαιώσει την πιο πάνω κατηγορία, αλλά να αποδείξει ότι πρόκειται για μια βαθύτατα ταξική και άκρατα συντηρητική κυβέρνηση.

        Οι επιλογές της Ν.Δ. στην οικονομική κρίση που διανύουμε καταδεικνύουν την πολιτική και ψυχική της ταύτιση με τις ολιγαρχίες και τα μεγάλα συμφέροντα.

 

        Σκληρή ταξικότητα και άγρια συντήρηση αποδεικνύουν οι κινήσεις της σε κάθε επίπεδο :

–        Πρώτα, να διασφαλισθούν οι τραπεζίτες με τεράστια χρηματικά ποσά με χρέωση του δημόσιου ταμείου , να καλυφθούν από κάθε άποψη τυχόν παραβάσεις τους.

–       Μετά, να διασφαλισθούν οι μεγαλοβιομήχανοι και τα συμφέροντά τους.

–       Κατόπιν, οι μεγαλέμποροι και οι μεγάλοι μεταπράτες ξένων συμφερόντων.

        Μετά, να επιβληθεί κρατική τρομοκρατία με σειρά νομοθετημάτων, που προβλέπουν στέρηση και άμβλυνση στοιχειωδών και θεμελιωδών δικαιωμάτων.

 

         Με τι συντηρούνται οι ανωτέρω και αυξάνουν τα κεκτημένα τους ;  

         Με την εκμετάλλευση των αναγκών της πλειοψηφίας, με περισσότερες θυσίες και επιβάρυνση των πολλών, των αδύναμων, των εξαρτώμενων, με εξαφάνιση και συρρίκνωση βασικών και αυτονόητων ανθρωπίνων δικαιωμάτων για τους πολλούς. Από αυτές τις πολιτικές άγονται τα οφέλη και η συντήρηση των ισχυρών πελατών και αφεντικών της Ν.Δ. .

 

         Η εντολή του οικονομικού ολιγαρχικού κατεστημένου προς τους πολιτικούς υπάλληλους και εκφραστές τους είναι σαφής: «πράττετε μόνο ό,τι εξυπηρετεί τα συμφέροντα μας (σ.σ. των ολιγαρχιών), όχι μόνο θα μας συντηρήσετε χρεώνοντας τον λογαριασμό στην κοινωνία, αλλά και θα επαυξήσετε την ισχύ και την εξουσία μας, τις διαφορές και τα χάσματα, θα θέσετε τους Ελληνες σε ακόμα μεγαλύτερες στερήσεις, ώστε να καταστούν τέλεια υποχείριά μας.»

        Αυτή είναι η «λογική» και φιλοσοφία της Ν.Δ. και της ολιγαρχίας που την ελέγχει, αυτές είναι οι τακτικές της πυραμίδας του καπιταλισμού και της συντήρησής του, όπως εκφράζεται από την ελληνική κυβέρνηση και το διεθνές διευθυντήριο: «να κάνουμε την κρίση ευκαιρία, για περισσότερα κέρδη εις βάρος των πολλών και κυρίως για περισσότερη εξουσία.»

      Συντήρηση και επαύξηση ισχύος των λίγων απέναντι στους πολλούς.

      Αθώοι χωρίς δίκη οι υπεύθυνοι και καταδίκη χωρίς δίκη των ανεύθυνων.

 

     Πρέπει όλοι να καταλάβουμε τους σκοπούς της κυβέρνησης της Ν.Δ. και τα συμφέροντα που συντηρεί και εξυπηρετεί.

 

      Μιλάμε για τεράστια προσπάθεια συντήρησης (και επαύξησης) της ισχύος του κατεστημένου της  ολιγαρχίας, όμοια σε ένταση με παθιασμένη ερωτική σχέση. Επειδή όμως μεταξύ πολιτικής και κεφαλαίου οι ερωτικές σχέσεις έχουν άλλο περιεχόμενο, είναι σαφές ότι οι εραστές αυτοί αλληλοστηρίζονται και αλληλοεκφράζονται. Μην ψάχνετε για τον παθητικό εραστή … . Ξέρουμε τον ενεργητικό … είναι αυτός ή καλύτερα αυτοί που έχουν …. ολόκληρη την κοινωνία, άσχετα εάν πρόκειται για κανονικό βάναυσο ομαδικό κοινωνικό βιασμό.

      Στο χέρι μας είναι, στο χέρι των πολλών, να αρνηθούμε τον μαζικό κοινωνικό βιασμό και να τσακίσουμε τους βιαστές και τον συρφετό που τους συνεπικουρεί κρατώντας τα ηνία και τους μηχανισμούς της εξουσίας στην υπηρεσία τους.

 

                                                    Ολοι αύριο στους δρόμους !!!.

Δεν θα το κάνουμε για καμία συνδικαλιστική ηγεσία, θα το κάνουμε για εμάς τους ίδιους, για να εκφράσουμε την αηδία μας απέναντι στην βαρβαρότητα των άπληστων χρυσοθήρων.  

Φεβρουαρίου 18, 2009

ΚΡΙΣΗ : ΟΔΗΓΙΕΣ ΚΑΙ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ

Προκειμένου να συμβάλλω στην ενημέρωση των εργαζομένων (και των όποιων εργοδοτών) για τα δικαιωματά τους, τον δύσκολο αυτό καιρό, συγκέντρωσα κάποια πορίσματα της νομολογίας (Αρειος Πάγος) που εξηγούν τι συμβαίνει στην περίπτωση που ο εργοδότης επιχειρεί μονομερώς να ανατρέψει, να τροποποιήσει την εργασιακή σύμβαση, καθώς και να την τρέψει σε σύμβαση μερικής απασχόλησης.

Θεωρώ χρήσιμη της ενημέρωση όλων και θέτω υπόψη σας και μέρος του διαλόγου που ακολούθησε. Στο τέλος βγήκαν και κάτι, συστημικές μεν, αλλά πιο δίκαιες προτάσεις (δεν θεωρώ βέβαια διατηρήσιμο τον καπιταλισμό, ούτε τις απολύσεις ως λύση).

Το αρχικό ερώτημα αφορούσε την μονομερή βλαπτική μεταβολή των όρων της συμβάσεως εργασίας εκ μέρους του εργοδότη.

 Δόθηκε η εξής απάντηση:

 1. Aπό τη διάταξη του άρθρου 7 του Ν. 2112/1920, κατά την οποία «πάσα μονομερής μεταβολή των όρων της υπαλληλικής συμβάσεως βλάπτουσα τον υπάλληλο θεωρείται ως καταγγελία ταύτης, δι’ ην ισχύουσιν αι διατάξεις του παρόντος νόμου» προκύπτει ότι:, η υπό του εργοδότου μονομερής και βλαπτική για τον εργαζόμενο μεταβολή των όρων της συμβάσεώς του δεν επιφέρει τη λύση αυτής, ούτε υποχρεώνει τον μισθωτό να αποχωρήσει από την εργασία του, αλλά παρέχει σ’ αυτόν το δικαίωμα

– είτε να αποδεχθεί τη μεταβολή και να παραμείνει στην εργασία του,

– είτε να θεωρήσει τη μεταβολή ως άτακτη καταγγελία της συμβάσεως από τον εργοδότη και αποχωρώντας από την εργασία του να αξιώσει την οφειλόμενη αποζημίωση,

– είτε να αποκρούσει τη μεταβολή και να συνεχίσει να προσφέρει την εργασία του υπό τους αρχικούς όρους αξιώνοντας την τήρηση αυτών, οπότε, αν ο εργοδότης αποκρούσει την παροχή εργασίας με τους όρους αυτούς, καθίσταται υπερήμερος και ο μισθωτός δικαιούται να απαιτήσει μισθούς υπερημερίας.

Προϋπόθεση για τα παραπάνω είναι η μονομερής ενέργεια εκ μέρους του εργοδότη, η οποία δεν συντρέχει όταν με τη σύμβαση εργασίας έχει συμφωνηθεί εκ των προτέρων ότι ο εργοδότης δικαιούται να προβεί μονομερώς σε μεταβολή των όρων της συμβάσεως και τα όρια αυτά της μεταβολής καθορίζονται επακριβώς, μέσα δε στα όρια αυτά ο εργοδότης προβαίνει στη μεταβολή των όρων της συμβάσεως, έστω και σε βάρος του εργαζομένου, διότι τότε πρόκειται όχι για μονομερή αλλά για συμφωνημένη μεταβολή, η οποία είναι νόμιμη, εφόσον δεν προσκρούει σε ειδική απαγορευτική διάταξη και εφόσον κατά την άσκηση του σχετικού διευθυντικού δικαιώματος του εργοδότη δεν γίνεται υπέρβαση των ορίων που θέτει η διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ (καταχρηστική συμπεριφορά εργοδότη).

Βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας αποτελεί και η υποχρέωση του υπαλλήλου για παροχή εργασίας για λιγότερο χρόνο από εκείνο που συμφωνήθηκε με αντίστοιχη μείωση των αποδοχών του και η άρνηση του εργοδότη να συνεχισθεί η υπερωριακή εργασία, όταν έχει συμφωνηθεί αυτή, εκ του λόγου ότι παρείχετο επί σειρά ετών σταθερώς, τακτικώς και μονίμως. Η καταγγελία της συμβάσεως εργασίας που γίνεται ένεκα της αρνήσεως του εργαζομένου να αποδεχθεί μονομερή σε βάρος του βλαπτική μεταβολή των συμβατικών όρων είναι καταχρηστική και ως εκ τούτου απαγορευμένη και άκυρη (άρθρα 174,180 ΑΚ) ΑΠ 798/2007.

2. Από τις διατάξεις των άρθρων 7 παρ. του ν. 2112/1920, 548, 652, και 656 του ΑΚ προκύπτει ότι, βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας υπάρχει όταν ο εργοδότης επιχειρεί δυσμενή για τον εργαζόμενο τροποποίηση των όρων αυτών, χωρίς τη συγκατάθεση του τελευταίου και χωρίς να έχει τέτοια ευχέρεια από τη σύμβαση ή το νόμο. Σε μια τέτοια περίπτωση ο εργαζόμενος έχει τις εξής εναλλακτικές δυνατότητες : α) να θεωρήσει τη μεταβολή αυτή ως άτακτη καταγγελία της συμβάσεώς του και να απαιτήσει την καταβολή της νόμιμης αποζημιώσεως, β) να αποδεχθεί ρητώς ή σιωπηρώς τη μεταβολή, οπότε συνάπτεται νέα σύμβαση τροποποιητική της αρχικής, η οποία είναι έγκυρη εφόσον δεν αντιβαίνει σε απαγορευτική διάταξη νόμου ή στα χρηστά ήθη. Και γ) να εμμείνει στην τήρηση των συμβατικών όρων, προσφέροντας τις υπηρεσίες του, σύμφωνα με τους πριν από τη μεταβολή όρους, οπότε η μη αποδοχή τους από τον εργοδότη τον καθιστά υπερήμερο δανειστή και επέρχονται οι συνέπειες του άρθρου 656 ΑΚ (καταβολή μισθών υπερημερίας). Αν ο εργαζόμενος συμμορφωθεί προς τους νέους όρους εργασίας, διατηρεί τα δικαιώματά του από τη σύμβαση μόνο αν στη συμμόρφωση αυτή προέβη με την επιφύλαξη των εν λόγω δικαιωμάτων του. Τέτοια δε επιφύλαξη συνιστά και η διαμαρτυρία του εργαζομένου να παράσχει την εργασία του με τους νέους όρους και η προσφυγή του στο δικαστήριο ζητώντας να υποχρεωθεί ο εργοδότης του να τον απασχολεί σύμφωνα με τους πριν από τη μεταβολή όρους, ακόμη δε και αποζημίωση για τη μονομερή από τον εργοδότη βλαπτική μεταβολή των όρων αυτών, όταν η συμπεριφορά του εργοδότη περιέχει και τα στοιχεία της αδικοπραξίας, όπως λ.χ. στην περίπτωση που η μεταβολή αυτή δεν αντίκειται μεν στη σύμβαση ή το νόμο αλλά η εκ μέρους του εργοδότη άσκηση του διευθυντικού δικαιώματος είναι καταχρηστική. (ΑΠ 1012/2008 κ.α.)

3. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 648, 652, 656, 281 Α.Κ. και 7 παρ. 1 του Ν. 2112/1920 συνάγεται ότι στον εργοδότη ανήκει το δικαίωμα να εξειδικεύει τις υποχρεώσεις του μισθωτού και ειδικότερα, να καθορίζει το είδος, τον τρόπο, το χρόνο και τις άλλες συνθήκες παροχής της εργασίας αυτού για την αρτιότερη οικονομοτεχνική οργάνωση της επιχειρήσεως προς επίτευξη των σκοπών της.

Όμως, κατά την ενάσκηση του διευθυντικού αυτού δικαιώματος, δεν επιτρέπεται να προκαλείται υλική ή ηθική βλάβη στο μισθωτό κατά παράβαση διατάξεως νόμου ή της ατομικής συμβάσεως εργασίας ή κατά καταχρηστική άσκηση του δικαιώματος, η οποία υπάρχει, όταν η μονομερής μεταβολή γίνεται από τον εργοδότη σύμφωνα με τους όρους της συμβάσεως ή του νόμου, αλλά καθ’ υπέρβαση των ορίων, που επιβάλλονται από την καλή πίστη ή τα χρηστά ήθη ή τον κοινωνικό ή οικονομικό σκοπό του δικαιώματος.

Στις ανωτέρω περιπτώσεις υπάρχει μονομερής βλαπτική μεταβολή των όρων της εργασίας, η οποία παρέχει στο μισθωτό, εφόσον δεν αποδέχεται τη μεταβολή αυτή, το δικαίωμα είτε να τη θεωρήσει ως άτακτη καταγγελία της συμβάσεως και να αξιώσει τη νόμιμη αποζημίωση είτε, εμμένοντας στη σύμβαση, να απαιτήσει από τον εργοδότη να αποδέχεται την προσφερόμενη εργασία υπό τους υφισταμένους όρους πριν από τη μεταβολή, καθιστώντας διαφορετικά αυτόν υπερήμερο περί την αποδοχή της εν λόγω εργασίας. Τέτοια μονομερής βλαπτική μεταβολή των όρων της εργασιακής συμβάσεως από τον εργοδότη είναι και η μείωση των αποδοχών συνεπεία της παροχής της εργασίας κατά τη διάρκεια της ημέρας και όχι κατά βάρδιες (ΑΠ 1296/2008).

 Επίσης, απαγορεύεται η καταχρηστική άσκηση του διευθυντικού δικαιώματος και είναι άκυροι οι όροι ατομικής σύμβασης εργασίας που περιέχουν την δυνατότητα του εργοδότη να ασκεί ακόμα και καταχρηστικά το διευθυντικό δικαίωμα

 4. Κατά το άρθρο 652 ΑΚ, ο εργοδότης έχει το διευθυντικό δικαίωμα να ρυθμίσει κάθε θέμα που ανάγεται στην οργάνωση και τη λειτουργία της επιχειρήσεώς του προκειμένου να επιτύχει τους εν γένει σκοπούς της, περιοριζόμενος μόνο από τους όρους της συμβάσεως, όπως αυτή ερμηνεύεται κατά την καλή πίστη και τα συναλλακτικά ήθη και από το νόμο.

Συνεπώς, κάθε τροποποίηση όρου της συμβάσεως εργασίας εκ μέρους του εργοδότη, η οποία δεν επιτρέπεται σ’ αυτόν από το νόμο ή τη σύμβαση, αποτελεί βλαπτική μεταβολή των όρων της συμβάσεως εις βάρος του εργαζομένου. Η μεταβολή όμως, αυτή δεν επιφέρει αυτοδικαίως τη λύση της συμβάσεως εργασίας ούτε υποχρεώνει τον εργαζόμενο να την αποδεχθεί ή να αποχωρήσει από την υπηρεσία του, αλλά εάν μεν η σύμβαση είναι αορίστου χρόνου, του παρέχει το δικαίωμα να θεωρήσει τη μεταβολή, κατά το άρθρο 7 του ν. 2112/1920 ως καταγγελία της συμβάσεως εκ μέρους του εργοδότη και να ζητήσει την προβλεπόμενη από το νόμο αποζημίωση, εάν δε η σύμβαση είναι ορισμένου χρόνου, οπότε δεν έχει εφαρμογή ο ν. 2112/1920 και ειδικότερα το άρθρο 7 αυτού, παρέχεται στον εργαζόμενο το δικαίωμα να καταγγείλει τη σύμβαση κατά το άρθρο 627 ΑΚ για σπουδαίο λόγο, τον οποίο συνιστά η παράβαση όρου της συμβάσεως και να ζητήσει από τον αθετήσαντα τους όρους της συμβάσεως εργοδότη την καταβολή αποζημιώσεως, συνισταμένης στους μισθούς του από της καταγγελίας μέχρι τη λήξη της συμβάσεως χρονικού διαστήματος. Εκτός τούτων ο εργαζόμενος, ανεξάρτητα αν συνδέεται με τον εργοδότη με σύμβαση αορίστου ή ορισμένου χρόνου, απέναντι στη μονομερή μεταβολή μπορεί να εμμείνει στην τήρηση των συμβατικών όρων προσφέροντας τις υπηρεσίες του σύμφωνα με τους πριν από τη μεταβολή όρους. Αν δε η εν λόγω μεταβολή συνεπάγεται και τη μείωση των αποδοχών, μπορεί ο εργαζόμενος να ζητήσει και την καταβολή των αποδοχών που ελάμβανε πριν από τη μεταβολή.
Εξάλλου, και η άσκηση του δικαιώματος μεταβολής των όρων εργασίας που παρέχει στον εργοδότη η σύμβαση, υπόκειται σε δικαστικό έλεγχο με βάση τη γενική ρήτρα της απαγορεύσεως της καταχρήσεως δικαιώματος και εφόσον κριθεί ότι η άσκηση του δικαιώματος υπερβαίνει προφανώς τα αντικειμενικά όρια που θέτει η διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ, τότε η μεταβολή αυτή θεωρείται μονομερής, οπότε ο εργαζόμενος έχει όλα τα δικαιώματα που η νομοθεσία του παρέχει σε κάθε περίπτωση μονομερούς βλαπτικής μεταβολής των όρων εργασίας. Δεν αποτελεί, όμως, μεταβολή των όρων της εργασιακής συμβάσεως, και κατά συνέπεια δεν μπορεί να γίνει λόγος περί βλαπτικής ή μη μεταβολής αυτών, η μετά τη λήξη της θητείας του εργαζομένου ως προϊσταμένου τμήματος ή υπηρεσίας της επιχειρήσεως, που η διάρκειά της καθορίστηκε συμβατικά, μη ανανέωση της θητείας αυτής για περαιτέρω χρόνο, καθόσον στην περίπτωση αυτή οι όροι εργασίας του εργαζομένου ως προϊσταμένου τμήματος ή υπηρεσίας έπαυσαν αυτοδικαίως με τη λήξη της θητείας του στην εν λόγω θέση. Δε νοείται δε μεταβολή ανύπαρκτων συμβατικών όρων εργασίας (ΑΠ 2086/2007).

 5. Από τη διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ συνάγεται ότι η καταχρηστική άσκηση του δικαιώματος συνιστά παράνομη συμπεριφορά αφού αντίκειται στην απαγόρευση της παραπάνω διατάξεως με την οποία σκοπείται η προστασία όχι μόνο του γενικότερου κοινωνικού αλλά και του προσωπικού συμφέροντος εκείνου κατά του οποίου ασκείται το δικαίωμα στο να μην υποστεί τις δυσμενείς συνέπειες της καταχρηστικής ασκήσεως. Επομένως, ενόψει των διατάξεων των άρθρων 57 και 59 του ίδιου Κώδικα, με τις οποίες εξειδικεύεται η προστασία της αξίας του ανθρώπου, παράνομη προσβολή υφίσταται η προσωπικότητα και από την καταχρηστική άσκηση ορισμένου δικαιώματος, εφόσον με αυτή πλήττεται το πρόσωπο του ανθρώπου σε οποιαδήποτε από τις συνιστώσες της αξίας του, στις οποίες περιλαμβάνεται και η πνευματική και σωματική εργασία (Ολ.ΑΠ 812/1980). Ειδικότερα, τέτοια προσβολή συντρέχει και όταν ο εργοδότης κατά κατάχρηση του διευθυντικού του δικαιώματος, υποβιβάζει τον εργαζόμενο, τοποθετώντας αυτόν σε θέση υποδεέστερη εκείνης που κατείχε προηγουμένως, με αποτέλεσμα να υφίσταται ηθική και επαγγελματική μείωση. Στην περίπτωση αυτή ο μισθωτός δικαιούται να ζητήσει χρηματική ικανοποίηση προς αποκατάσταση της ηθικής βλάβης που υπέστη, χωρίς να αποκλείεται και η αξίωση αποζημίωσης σύμφωνα με τις διατάξεις για τις αδικοπραξίες (ΑΠ 1695/2007, 95/2000, 15/1999, 715/1995).

 

makfor

ευχαριστω δημητρη , εχω ηδη στειλει με email ολο το υλικο που μου εδωσες

το δικο μου ερωτημα περυσι ηταν εαν ΑΦΟΥ υπογραψω την νεα συμβαση μπορω μετα να παω στο δικαστηριο καθως χωρις την υπογραφη μου και την υπογραφη τους ΑΠΟΤΕΛΕΙ ενα χαρτι χωρις αξια , εκει μου ειπαν οτι εαν την υπογραψω μετα δεν μπορω να κανω ΤΙΠΟΤΑ!!! ΑΡΑ ? δεν μπορω να κανω τιποτα οτι και να γινει!!!!

επισης το εχουν σχεδιασει ΟλΟΙ ΜΑΖΙΚΑ , μαλλον εχει πεσει συρμα μεσω του ΣΒΕ , φαντασου οτι στο χαρτι που μου δωσανε και πανω κατω ειναι ιδιο με το χαρτι που δωσαν στο φιλαρακι μου , ΑΠΟΥΣΙΑΖΕΙ καθε λογοτυπο της εταιρειας , ειναι ΕΝΑ ΛΕΥΚΟ χαρτι και η αναφορα που υπαρχει πανω στο χαρτι ειναι οτι ΕΓΩ ο ταδε αποδεχομαι τα κατωθι … μπλα μπλα μπλα !!! μαλιστα οταν ειπα στον δικηγορο στο ΧΧΧΧΧ εαν μπορω με ΤΟ ΧΑΡΤΙ αυτο να κανω καποια κινηση – καταγγελια μου ειπε οτι ΕΤΣΙ οπως ειναι ΟΧΙ απαιτεται υπογραφη και σφραγιδα της εταιρειας !!!! οποτε εαν τοτε με διωχναν που ηταν και ερωτημα μου , θα επερνα την πληρη αποζημιωση ΑΛΛΑ ΔΕΝ θα μπορουσα να πω – αποδειξω οτι η απολυση εγινε εξαιτιας του χαρτιου που μου δωσαν καθως δεν αποδεικνυοταν οτι ΜΟΥ ΤΟ ΔΩΣΑΝ ΑΥΤΟΙ!!! αυτο ειναι και το προβλημα των παιδιων σημερα ….

ευχαριστω ομως και παλι και θα σε ενημερωσω οπως και θα σε ενοχλησω στο τηλεφωνο εαν χρειαστουν επιπλεον βοηθεια 🙂

Απάντηση:

Το έγγραφο που σου δόθηκε από τον εργοδότη, αποτελεί δήλωση της βούλησής του και πρόταση τροποποίησης των όρων της σύμβασης εργασίας.

Εάν δεν το υπογράψει ο εργαζόμενος δεν τροποποιεί την σύμβαση. Μην ξεχνάμε όμως ότι η σύμβαση εργασίας (κατά τη νομολογία του ΑΠ) τροποποιείται και προφορικά, ακόμα και σιωπηρά !!! (δηλ. με την σιωπηρή επιβολή όρου από τον εργοδότη και την επίσης σιωπηρή αποδοχή του από τον εργαζόμενο).

Εάν δεν το υπογράψει ο εργαζόμενος (άρα δεν υπάρχει έγγραφη τροποποίηση της εργασιακής σχέσης) είναι καλό και μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμο, το να το αποτυπώσει με κάποιο μηχανικό μέσο, από το οποίο να προκύπτει η ημ/νια (για να συσχετιστεί με πιθανή μελλοντική απόλυσή του) και να το δείξει σε άλλους εργαζόμενους (να έχει μάρτυρες). Είναι γνωστό ότι οι εργοδότες σκόπιμα αποφεύγουν να δίνουν αυτή την δυνατότητα στους εργαζόμενους (καλά που υπάρχουν και τα κινητά με φωτογραφική μηχανή)

Εάν το υπογράψει ανεπιφύλακτα έχει πρόβλημα. Πρέπει μετά να αποδείξει ότι έγινε υπό το κράτος παράνομης πίεσης, απειλής κλπ.

Μπορεί να το υπογράψει με επιφυλάξεις, ή να γράψει ότι δεν το αποδέχεται ή τους λόγους της μη αποδοχής ή τι δέχεται και τι δεν δέχεται ή κάποια δική του αντιπρόταση. Παρόλο που υπάρχει υποχρέωση χορήγησης αντιγράφου οι εργοδότες συστηματικά αρνούνται για αυτό τον λόγο και πάλι είναι αναγκαία η αποτύπωση για να υπάρχει απόδειξη.

Δεν θέλω να εκφραστώ αρνητικά για τον συνάδελφο.

Αποδεικτικά μέσα είναι και οι μάρτυρες. Αρα είναι ισχυρή και η δια μαρτύρων απόδειξη της προέλευσης του εγγράφου. Η ίδια η αναφορά του εγγραφου σε όρους της εργασιακής σύμβασης, τα ρήματα που χρησιμοποιούνται (π.χ. αποδέχομαι) παραπέμπουν στην σύμβαση εργασίας, δηλ. στην δημιουργία του εγγράφου από τον εργοδότη, διότι ο περιπτεράς αποκλείεται να σου έδωσε να το υπογράψεις.

Θα έλεγα ότι η δημοσιοποίηση του θέματος μέσω βουλευτών στην Βουλή με ερώτηση, επείγουσα ερώτηση ή επερώτηση είναι μια καλή λύση για να ματαιωθούν σχέδια όπως αυτό.
Πάρτε το έγγραφο ή βγάλτε του φωτογραφία και πηγαίνετε αρκετοί από μερικές επιχειρήσεις σε κάποιους βουλευτές.

Υ.Γ. Να ξέρετε ότι οι εργοδότες έχουν την ευχέρεια δημιουργίας ψευδομαρτύρων μεταξύ των καταπιεσμένων λακέδων τους και εάν θέλουν να χρησιμοποιήσουν το έγγραφο μπορούν να θέσουν υπογραφή και σφραγίδα εκ των υστέρων.

 Μια καλή πρόφαση για να βρεις την ευκαιρία να το αποτυπώσεις είναι να ζητήσεις χρόνο για να το σκεφτείς, να το πάρεις μαζί σου κατά λάθος κάπου που σε ζητούν επειγόντως κλπ …. .

 

makfor

δημητρη αποδεκτα ολα , εαν τα γνωριζεις εκ των προτερων και εαν εχεις καποιον να σε υποστιρηξει – βοηθησει , στην δικη μου περιπτωση πηγαν στο ΧΧΧΧ ΜΕ ΤΟ ΧΑΡΤΙ ΠΟΥ ΜΟΥ ΔΩΣΑΝΕ αλλα οπως διαβασες παραπανω απλα μου κοψαν τα ποδια με το ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ !!!

απο την μια ομως εχεις τον πανικο που σου δημιουργει ενα τετοιο χαρτι , στην συνεχεια οταν κανεις αυτο που πιστευεις ακολουθει η απολυση και εκει σιγουρα χανεις τα αυγα και τα πασχαλια …

απο την αλλη ο φοβος της απολυσης ειναι σιγουρο οτι θα δυσκολεψει την αναζητηση μαρτυρων , το θεμα της φωτογραφιας του εντυπου σιγουρα ειναι κατι καλο , φοβαμαι ομως οτι θα το αντικρουσουν λεγοντας οτι ειναι κατασκευασμενο απο τον εργαζομενο !!! τα ξερεις τα κολπα τους καλυτερα απο μενα!!!

τελος πρεπει να εχεις την υπομονη ισως και τα απαιτουμενα χρηματα για να ξεκινησεις τις οποιες διαδικασιες οι οποιες θα ειναι και χρονοβορες και που πολυ καλα ξερουμε οτι θα βρουμε μπροστα μας ΔΙΚΗΓΟΡΟΥΣ και ΔΙΚΑΣΤΕΣ που με την παραμικρη αμφιβολια ή λοξυγκα θα δικαιωσουν τον εργοδοτη !!!

το θεμα ειναι οτι ολα αυτα θα επρεπε να τα ειχαν προβλεψει οι μαγκες του κινηματος που ειναι καλοι στα λογια αλλα αχρηστοι στις πραξεις.

τα εχω μεταβιβασει ολα οσα εγραψες και περιμενω ενημερωση !! ευχαριστω και παλι

Απάντηση

Να αλλάξεις δικηγόρο. Μου ακούγεται αδιανόητο δικηγόρος με σχέση με το εργατ. δίκαιο να λέει τέτοια πράγματα. Υπάρχουν αρκετοί δικηγόροι που αναλαμβάνουν υποθέσεις με εργολαβικό, χωρίς να πληρώνεις προκαταβολικά.

2. Σου εξήγησα ότι το να αμφισβητήσει ο εργοδότης πως το έγγραφο προέρχεται από αυτόν θα είναι ένας κακός χειρισμός από μέρους του. Τι εννοεί; ότι ο εργαζόμενος σχεδιάζει από μόνος του πως θα μειώσει τα δικαιώματά του; Αλλωστε μπορεί να αποδειχθεί και εκ των υστέρων ότι τα δικαιώματα και άλλων εργαζομένων μειώθηκαν κατά τον αυτό τρόπο, την αυτή περίοδο.

3. Για την προσωρινή προστασία του εργαζομένου υπάρχουν τα ασφαλιστικά μέτρα. Μπορούν να γίνουν και χωρίς απόλυση ή πρίν οτιδήποτε. Θα ήταν μια καλή περίπτωση τριπλας του εργαζομένου να πάει και να ζητήσει έννομη προστασία με τον τρόπο αυτό, λέγοντας ότι πιέζεται από τον εργοδότη να τροποποιήσει μειωτικά την σχέση εργασίας (σκεφτείτε το).

4. Τα προβλήματα της δικαιοσύνης είναι γνωστά και υπαρκτά.

5. Οι εργοδότες μπορούν να επικαλεστούν αδήριτες ανάγκες κλπ… .Εκεί υπάρχει θέμα απόδειξης. Ομως και σε κάθε περίπτωση μπορεί να αντιταχθεί ότι ο εργοδότης όφειλε να θέσει στις προτάσεις του, τις ρυθμίσεις αυτές υπό τον όρο της προσωρινότητας. Να πει δηλ. ότι αυτά σας τα προτείνω προσωρινά και μέχρι να επανέλθουν οι κανονικοί ρυθμοί, μετά θα επανέλθουμε στα προ της κρίσης εφαρμοζόμενα και συμφωνηθέντα ή ότι έπρεπε να δηλώσει κάποιο συγκεκριμένο οικονομικό στόχο λέγοντας ότι εάν τελικά τα κέρδη της εταιρείας είναι όπως πέρσυ π.χ Χ ποσό τότε οι τροποποιήσεις αίρονται ή δίνεται μπόνους στους εργαζόμενους.
Νομίζω ότι έδωσα κάποιες απαντήσεις.

makfor

δικηγορο δεν εχω , μαλλον δεν ειχα τωρα εχω εσενα ΧΑΧΑΧΑ ο δικηγορος οπως σου ειπα ηταν το ΧΧΧΧ , αφιερωσε αρκετο χρονο μαζι μου αλλα οπως ξερεις δεν δοθηκε λυση – οδηγια !!

οσο αφορα το θεμα των παιδιων που εχει προκυψει τωρα , δεν εχω κατι αλλο να προσθεσω

οποτε μιας και σε βρηκα , να κανω το επομενο ερωτημα που αφορα εμενα και την εταιρεια οπου βρισκομαι

οπως εχω γραψει αυτο το καιρο εργαζομαστε 1 μερα λιγοτερο την εβδομαδα , ισχυει για ολους και για την παραγωγη μπορει να παιζει και 2 μερες την εβδομαδα. για ολα αυτα δεν υπογραψαμε κανενα χαρτι , απλα μας ανακοινωθηκε. σε εμενα που δεν με πιανει το μετρο ως ΣΤΕΛΕΧΟ (χχαχαχαχαχα) το εφαρμοζω μονος μου για να μοιραζομαστε τις μερες με το συναδερφο και ετσι καθομαστε απο 2 και οχι απο 4. ΟΜΩΣ οταν μου ειπαν για το μετρο μου ζητησαν ή ακολουθει ο συναδερφος το 4ημερο ή ΑΠΟΛΥΕΤΑΙ , στο προφορικο φυσικα και απο τον οικονομικο Δ/ντη. πες τωρα τα λαθη που υπαρχουν και τι υποχρεωσεις θα ειχε ο εργοδοτης για να εφαρμοσει σωστα το μειωμενο ωραριο/εβδομαδα

(να μη σε ζαλιζω ομως , οποτε εχεις χρονο οκ ?)

STELLA

Mάκη καλημέρα. Το γεγονός οτι δεν υπογράψατε κανένα χαρτί (σύμβαση εργασίας με μειωμένο ωράριο για την επιθεώρηση εργασιας ) αποδεικνύει από μόνο του για μη νόμιμη ενέργεια. Για να γίνει αυτό δηλ. η μείωση ωρών εργασίας πρέπει να υπογραφεί σύμβαση μειωμένης εργασίας και να κατατεθεί εκ νέου πίνακας ωρων εργασίας στην επιθεώρηση εργασίας. Εγώ αυτά γνωρίζω λόγω ενασχόλησης με το θέμα. Ο Δημήτρης από την την σκοπιά του ισως έχει άλλη αντιμετώπιση του θέματος.

Απάντηση

Μείωση αποδοχών μου φαίνεται πως ανέφερε ο Μάκης αρχικά.
Η σύμβαση μερικής απασχόλησης πρέπει επί ποινή ακυρότητας να υποβληθεί εγγράφως στην Επιθεώρηση (+ τις διατυπώσεις του ΠΔ 156/1994).
Υπάρχει και για αυτά πλούσια νομολογία..

Θα βρω μια καλή και θα την βάλω.Επίσης θα ήθελα την άδεια να δημοσιεύσω κάποια κομμάτια από τους διαλόγους στο blog μου.

 makfor

πως τοτε το εφαρμοζουν σε δεκαδες επιχειρησεις ? γιατι δεν ειμαστε η μονη επιχειρηση που το κανει, μηπως πατανε καπου ή σε κατι που δεν γνωριζουμε ???

makfor

(απο μενα εχεις το ελευθερο δημητρη να μεταφερεις οτι ειπα , αν και δεν ειπα τιποτα χαχαχα)

 Απάντηση

Στο θέμα της σύμβασης μερικής απασχόλησης ο Αρειος Πάγος δεν έχει διαμορφώσει ακόμα σταθερή νομολογία. Ενώ υπάρχουν αποφάσεις σωστές και σοβαρές, υπάρχουν και αποφάσεις απαράδεκτες ερμηνευτικά και τελολογικά.

Ας δούμε πρώτα από όλα τις διατάξεις του νόμου όπως αναφέρονται και στην ΑΠ 199/2005 : Κατά το άρθρ. 38 παρ. 1 του ν.1892/1990, με έγγραφη ατομική συμφωνία ο εργοδότης και ο μισθωτός κατά τη σύσταση της σχετικής συμβάσεως εργασίας ή κατά τη διάρκειά της, μπορεί να συμφωνήσουν για ορισμένο ή αόριστο χρόνο διάρκεια ημερήσιας ή εβδομαδιαίας εργασίας μικρότερη της κανονικής (μερική απασχόληση), ενώ κατά την παρ. 3 του ιδίου άρθρου οι αποδοχές των μερικώς απασχολουμένων μισθωτών δεν μπορεί να είναι κατώτερες απ’αυτές που προβλέπονται από τις κείμενες κάθε φορά διατάξεις για τους απασχολουμένους κατά το κανονικό ωράριο για την ίδια εργασία συναδέλφους τους και αντιστοιχούν στις ώρες εργασίας της μερικής απασχόλησης. Στη συνέχεια η προμνησθείσα διάταξη αντικαταστάθηκε δια του άρθρ. 2 του ν.2639 της 1/2.9.1998 κατά την οποίαν «Κατά τη σύσταση της σύμβασης εργασίας ή κατά τη διάρκειά της ο εργοδότης και ο μισθωτός μπορεί με έγγραφη ατομική σύμβαση να συμφωνήσουν, για ορισμένο ή αόριστο χρόνο ημερήσια ή εβδομαδιαία ή δεκαπενθήμερη ή μηνιαία εργασία, η οποία θα είναι μικρότερης διάρκειας από την κανονική (μερική απασχόληση). Η συμφωνία εφόσον μέσα σε δεκαπέντε (15) ημέρες από την κατάρτισή της δεν γνωστοποιηθεί στην οικεία Επιθεώρηση Εργασίας, τεκμαίρεται ότι καλύπτει σχέση εργασίας με πλήρη απασχόληση. 2.Επίσης κατά τη σύσταση της σύμβασης εργασίας ή κατά τη διάρκειά της ο εργοδότης και ο μισθωτός μπορούν με έγγραφη ατομική σύμβαση να συμφωνήσουν κάθε μορφή απασχόλησης εκ περιτροπής ανά ημέρα, εβδομάδα ή μήνα. Η παρεχομένη από το άρθρο αυτό προστασία καλύπτει και τους απασχολούμενους με βάση τις συμφωνίες του προηγούμενου εδαφίου.. Οι συμφωνίες ή οι αποφάσεις της παραγράφου αυτής γνωστοποιούνται μέσα σε οκτώ (8) ημέρες από την κατάρτιση ή τη λήψη τους στην οικεία Επιθεώρηση Εργασίας», και στην παράγρ. 16 του ιδίου άρθρου ορίζεται «Μέσα σε διάστημα εννέα (9) μηνών, από τη δημοσίευση του παρόντος νόμου κάθε εργοδότης υποχρεούται να υποβάλει στην οικεία Επιθεώρηση Εργασίας συγκεντρωτική κατάσταση αναφορικά με τις υφιστάμενες συμβάσεις εργασίας μεταξύ αυτού και των εργαζομένων, που απασχολεί με μερική απασχόληση, στην οποία θα αναγράφεται η χρονολογία κατάρτισης των συμβάσεων αυτών και το ονοματεπώνυμο του απασχολούμενου. Σε περίπτωση παραλείψεως υποβολής της κατάστασης αυτής τεκμαίρεται ότι η σχετική σύμβαση καλύπτει σχέση εργασίας με πλήρη απασχόληση». Από τις ανωτέρω διατάξεις συνάγεται ότι για τη κατάρτιση της συμβάσεως μερικής απασχολήσεως απαιτείται κατά νόμο έγγραφος τύπος, ο οποίος είναι συστατικός, η μη τήρηση του οποίου συνεπάγεται την ακυρότητα του συγκεκριμένου όρου της συμβάσεως που αφορά τη μερική απασχόληση, η ακυρότητα δε αυτή είναι απόλυτη κατ’ άρθρο 159 Α.Κ. και λαμβάνεται υπ’ όψη αυτεπαγγέλτως.

Περαιτέρω ορθά θαρρώ έκρινε η ΑΠ 845/2003 (και άλλες) ότι:
Από τη διάταξη του άρθρου 7 του ν.2112/1920, κατά την οποία «πάσα μονομερής μεταβολή των όρων της υπαλληλικής συμβάσεως βλάπτουσα τον υπάλληλον θεωρείται ως καταγγελία ταύτης, δι’ ην ισχύουν οι διατάξεις του παρόντος νόμου» συνάγεται ότι η γενομένη από τον εργοδότη μονομερής και βλαπτική για τον εργαζόμενο μεταβολή των όρων της συμβάσεως του, δεν επιφέρει την λύση αυτής, αλλά παρέχει σε αυτόν το δικαίωμα, είτε να αποδεχθεί τη μεταβολή και να συνεχίσει να παρέχει την εργασία του υπό τους όρους αυτής, είτε να θεωρήσει την μεταβολή ως άτακτη καταγγελία της συμβάσεως και αποχωρώντας από την εργασία του, να ζητήσει την νόμιμη αποζημίωση, είτε να αποκρούσει την μεταβολή και να προσφέρει την εργασία του υπό τους αρχικούς όρους αξιώνοντας την τήρησή τους, οπότε αν ο εργοδότης εμμείνει στην μεταβολή και αποκρούσει την προσφερόμενη από τον εργαζόμενο παροχή των υπηρεσιών περιέρχεται σε υπερημερία και οφείλει τις γι’αυτήν αποδοχές, τις οποίες δεν δικαιούται ν’αξιώσει ο μισθωτός, από μόνο το γεγονός της ανωτέρω μεταβολής.
Εξάλλου, από τις διατάξεις των παρ. 1 και 3 του άρθρου 38 του ν. 1892/1990 (που έχει εφαρμογή ως είχε πρό της αντικαταστάσεώς του με το άρθρο 2 του ν. 2639/1998, λόγω του εν προκειμένω κρισίμου χρόνου) συνάγεται ότι είναι επιτρεπτή είτε κατά τη σύσταση της σχέσεως εργασίας, είτε κατά τη διάρκειά της η μεταξύ εργοδότη και μισθωτού συμφωνία για ημερήσια ή εβδομαδιαία απασχόληση του τελευταίου μικρότερη της κανονικής με αμοιβή αντίστοιχη στις ώρες εργασίας της μερικής απασχόλησης. Η συμφωνία αυτή πρέπει να γίνει εγγράφως. Αν δεν τηρηθεί ο έγγραφος τύπος η συμφωνία για μερική απασχόληση είναι άκυρη, η δε ακυρότητα δεν θεραπεύεται και αν ακόμη εκπληρωθεί η σύμβαση με επίγνωση της έλλειψης του απαιτουμένου τύπου, οπότε ο εργοδότης θεωρείται υπερήμερος ως προς την αποδοχή των υπηρεσιών του μισθωτού υπό καθεστώς πλήρους απασχολήσεως και οφείλει σε αυτόν τον για πλήρη απασχόληση μισθό. Συνεπώς η μεταβολή από τον εργοδότη των όρων της εργασιακής συμβάσεως, δια της μειώσεώς των ωρών της κανονικής ημερησίας εργασίας του και του αντικειμένου αυτής και καταβολή μειωμένου μισθού, έστω και με την συναίνεση του μισθωτού (πολύ δε περισσότερο χωρίς αυτή), χωρίς την τήρηση εγγράφου τύπου, δεν συνιστά έγκυρη σύμβαση μερικής απασχολήσεως και επομένως ο εργοδότης οφείλει το μισθό για την πλήρη απασχόληση (παραίτηση από την ελαχίστων νομίμων ορίων του οποίου δεν είναι έγκυρη), ακόμη και αν ο μισθωτός αποδέχθηκε μετά ταύτα την άτυπη μεταβολή και συνέχισε την παροχή της εργασίας του υπό τους όρους αυτής.

 

Απαράδεκτη θεωρώ την στροφή της νομολογίας που επιχειρήθηκε πρόσφατα με την ερμηνευτική εκδοχή της ΑΠ 640/2008. Εκθέτει στον κοινό νου τις κρίσεις του ανωτάτου δικαστηρίου και δεν έχει καμμία απολύτως βάση στο νόμο και την βούληση του νομοθέτη. Αναφέρει η απόφαση αυτή : Η εν λόγω ακυρότητα, η οποία, κατά το άρθρο 159 Α.Κ., είναι απόλυτη και λαμβάνεται υπόψη αυτεπαγγέλτως, δεν θεραπεύεται και αν ακόμη εκπληρωθεί η σύμβαση με επίγνωση της ελλείψεως του απαιτούμενου τύπου. Εξάλλου, λόγω της ακυρότητας της συμβάσεως μερικής απασχολήσεως θεωρείται ότι υπάρχει απλή σχέση εργασίας με μερική απασχόληση. Έτσι, εφαρμόζονται επ’ αυτής οι κανόνες περί άκυρης συμβάσεως εργασίας και ο μισθωτός αποκτά αξιώσεις με βάση τις διατάξεις περί αδικαιολογήτου πλουτισμού, ενώ ο εργοδότης, αρνούμενος να αποδεχθεί τις υπηρεσίες, που προσφέρει ο μισθωτός κατά τις υπόλοιπες εργάσιμες ώρες ή και ημέρες της πλήρους απασχολήσεως, δεν γίνεται υπερήμερος και δεν οφείλει αποδοχές υπερημερίας.

Δηλαδή, παρά την μη τήρηση του νόμιμου συστατικού τύπου που προβλέπει ο νόμος ο εργοδότης απαλλάσσεται από κάθε υποχρέωση καταβολής του μισθού. Ακυρώνεται δε και η σχέση εργασίας και ο εργαζόμενος δεν δικαιούται ούτε καν το νόμιμο μισθό του προσαυξημένο με τα επιδόματα !!!.

Ο «νόμος» θέλησε να προστατεύσει τον εργαζόμενο, το ασφαλιστικό σύστημα και την κοινωνία από την αυθαίρετη συμπεριφορά του κάθε εργοδότη να μην καταβάλλει τις ελάχιστες νόμιμες αποδοχές κα μετά να ισχυρίζεται ότι υπήρχε σύμβαση μερικής απασχόλησης. Όχι ότι το έγγραφο προστατεύει, διότι στην πραγματικότητα το συνήθως συμβαίνον είναι το αντίθετο. Να συνάπτεται σύμβαση μερικής απασχόλησης, αλλά να εργάζεται ο εργαζόμενος κανονικά 5ήμερο και 8ώρο. Αυτές οι ρυθμίσεις αποτελούν άθλιες αβάντες ενός αστείου συστήματος – κράτους προς την εργοδοσία. Σε κάθε περίπτωση, θα έπρεπε υποχρεωτικά να δηλώνονται επακριβώς ορισμένες οι ώρες και οι ημέρες εργασίας με ημερομηνία έναρξη και λήξη, ώστε να μπορεί να γίνει έλεγχος.

Στο νόμο ο έγγραφος τύπος ορίζεται συστατικός, δηλ. εάν δεν υπάρχει έγγραφο είναι άκυρος ο όρος και όχι η σύμβαση (ως εκλαμβάνει παραδόξως η ανωτέρω απόφαση του ΑΠ). Σκοπός του νομοθέτη δεν ήταν να ακυρώσει το σύνολο της σύμβασης εργασίας (αυτό θα ήταν κατ΄ ουσίαν ρύθμιση υπέρ του παρανόμου εργοδότη και κατά του εργαζομένου και του κοινωνικού συνόλου). Σκοπός ήταν να ακυρώσει μόνο τον όρο μερικής απασχόλησης και να θεωρήσει τεκμαρτώς ισχύουσα σύμβαση πλήρους απασχόλησης. Ητοι να τιμωρήσει τον κακό και παρανομούντα εργοδότη βάζοντάς τον να πληρώσει ολόκληρες τις αποδοχές. Τούτο ακόμα και εάν ο εργαζόμενος δεν εργάζεται, διότι το τεκμήριο του νόμου δεν αναφέρεται ως μαχητό και σαφώς αποτελεί ποινή εις βάρος του εργοδότη, ο οποίος οφείλει να καταβάλλει το σύνολο των αποδοχών τεκμαιρομένης της συμβάσεως ως πλήρους απασχόλησης. Ο νόμος έχει ως σκοπό να αποτρέψει και να τιμωρήσει τον κακό εργοδότη από την παραβίαση του νόμου και όχι τον μισθωτό, όπως εσφαλμένα καταλήγει η ανωτέρω απόφαση.
Περαιτέρω, η περίπτωση του Μάκη, αποτελεί παράλληλα και βλαπτική μονομερή μεταβολή της σύμβασης εργασίας, οι δε εργαζόμενοι έχουν τα εκ του νόμου και ανωτέρω αναφερθέντα δικαιώματα, ώστε να διεκδικήσουν τις αποδοχές τους και για την ημέρα κατά την οποία παρανόμως δεν εργάζονται.

makfor

κατι που ξεχασα να γραψω και ισως εχει την σημασια του , τις μερες που δεν εργαζομαστε τις χρεωνομαστε ως ΑΔΕΙΑ ΑΝΕΥ ΑΠΟΔΟΧΩΝ και μαλιστα κανουμε και σχετικη αιτηση!!!!!!!!

mitsos

ΧΧΧΧΧ, καλά όλα αυτά. Αλλά αν κάποιος κινηθεί δικαστικά, πόσος χρόνος θα χριαστεί για να δικαιωθεί; Και αν η επιχείρηση με το να δουλεύουν 5 μέρες οι εργαζόμενοι κλείσει τι γίνεται; Που θα απορροφηθούν οι εργαζόμενοι; Δεν υποστηρίζω ότι δεν θα πρέπει να διασφαλίζονται τα δικαιώματα των εργαζομένων. Λέω όμως, μήπως οι περιστάσεις είναι ειδικές και απαιτουν την συναίνεση όλων ώστε να ξεπεραστεί το πρόβλημα; Μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για μικρές επιχειρήσεις και όχι για το ελληνικό δημόσιο. Εκεί τα πράγματα είναί είναι πιο επικίνδυνα. Στην Γερμανία και Γαλλία γίνονται ειδικές συμφωνίες ώστε η επιχείρηση να μπορεσει να επιβιώσει. Ειδικά στην Γερμανία τα συνδικάτα είναι πανίσχυρα. Παρόλα αυτά οι εργαζόμενοι αποδέχονται μείωση του ωραρίου ώστε να μην βρεθούν άνεργοι εντελώς. Υποθέσεις κάνω βεβαίως. Δεν ξέρω πως είναι τα πράγματα εκεί που δουλεύει ο Μάκης, όμως χρειάζεται προσοχή.

STELLA

Μάκη δεν εργάζομαι σε ιδιωτική εταιρεία. Είμαι «ελευθερος επαγγαλματίας» και δυστυχώς τις περισσότερες φορές εξ ανάγκης με το μέρος των εργοδοτών.
Ετσι κι αλλιως μιλάμε για μεγάλες αδικίες……….

mitsos

Μάκη η εταιρία που δουλεύεις είναι μεγάλη; Πόσα άτομα απασχολεί και τι παράγει; Αν θέλεις απαντάς.

STELLA

Μάκη η άδεια ανευ αποδοχών σημαίνει με δική πρωτοβουλία απουσία από την εργασία και ανατρέπει όλα τα προηγούμενα.Με τα ένσημα τι γίνεται? Είναι και εκείνα λιγότερα. έτσι?

Οι μεγάλες εταιρείες πάντα ακολουθούν νομότυπες οδούς………

Απάντηση

@ Makfor: Αυτό σημαίνει ότι δεν επιχειρείται εγγράφως τροποποίηση της σύμβασης εργασίας, αλλά υπό το καθεστώς δήθεν άδειας άνευ αποδοχών με αίτηση του εργαζομένου.
Εδω θα μπορούσα να γράψω πολλά, αλλά δεν θα το κάνω. Είναι σαφές ότι το ανωτέρω καθεστώς δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Θέτει σε κίνδυνο την σχέση εργασίας εις βάρος του εργαζομένου (ο εργοδότης μπορεί να απολύσει κάποιον επειδή ζητάει συνέχεια άδειες). Στην πραγματικότητα πρόκειται για συμπεριφορά άκυρη και καταχρηστική, που εμπίπτει και στο πλαίσιο μονομερούς μεταβολής των όρων της σύμβασης εργασίας (ο σχετικός ισχυρισμός του εργοδότη περί αποδοχής της, δεν μπορεί κατά την γνώμη μου να σταθεί καθώς αυτός το εμφανίζει ήδη ως άδεια) και στο πλαίσιο της de facto και χωρίς τον έγγραφο συστατικό τύπο μετατροπή υφιστάμενης σύμβασης πλήρους απασχόλησης σε μερικής. Ο μισθωτός έχει συνεπώς αγώγιμες αξιώσεις.

Απάντηση

Νόμιμη δεν είναι, στην πραγματικότητα ούτε νομότυπη καθώς γίνεται καθολικά και διαρκώς, ήτοι μετατρέπει την σύμβαση σε μερικής απασχόλησης.

  Πόσος χρόνος θα χρειαστεί για να δικαιωθεί;
Εχω απαντήσει: Ασφαλιστικά μέτρα

– … μήπως οι περιστάσεις είναι ειδικές και απαιτούν την συναίνεση όλων ώστε να ξεπεραστεί το πρόβλημα … :

Και εδώ απάντηση ήδη και μάλιστα συστημικά. Δεν μπορούν οι εργαζόμενοι να πληρώνουν συνεχώς τις κρίσεις των εργοδοτών. Θα έβλεπα λοιπόν την λογική σου εφαρμοστέα υπό το κράτος μιας συμφωνίας που θα διασφάλιζε την δικαιοσύνη και θα έδινε ασφάλεια ώστε να κινηθεί και η «αγορά» σας. Ο εργοδότης ενδιαφέρεται να μην κλείσει (αυτό τουλάχιστον μπορώ να το συμμεριστώ). Βεβαίως ούτε τον καπιταλισμό θέλω να διατηρήσω, ούτε θεωρώ πως οι λύσεις αυτές είναι αποτελεσματικές για την κρίση. Ομως οφείλω να απαντήσω έστω και υπό αυτούς τους όρους.

 

Μια δίκαιη κοινωνική συμφωνία εργοδοτών – εργαζομένων θα περιελάμβανε τα ακόλουθα:
– Συμφωνία περί προσωρινότητας της ρύθμισης με βάση και όρια την διεθνή συγκυρία και την κερδοφορία της επιχείρησης. Μετά την λήξη της έκτακτης καταστάσεως ή την διαπίστωση κερδοφορίας επανερχόμαστε στα αρχικώς συμφωνηθέντα
– Υποχρέωση του εργοδότη να διανείμει τα πιθανά κέρδη στο τέλος του χρόνου στους εργαζόμενους (ώστε να αναπληρωθεί ο χαμένος μισθός), κρατώντας για τον εαυτό του μόνο ένα δίκαιο μισθό (αυτό περιλαμβάνει αναγκαστικά και το δικαίωμα ελέγχου εκ μέρους των εργαζομένων).

Με τον τρόπο αυτό επιτυγχάνεται και ασφάλεια – αναθέρμανση της αγοράς, καθώς μειώνεται ο φόβος της ανεργίας και της συνεπαγόμενης ανέχειας.
Μην μου πει κανείς ότι δεν διασφαλίζονται κεφάλαια για την ανάπτυξη της επιχείρησης.

Για αυτά ας φροντίσουν οι μέτοχοι (που έχουν ήδη συσσωρευμένα κέρδη) και το κράτος.
Δεν λέω επίσης να γίνουν οι εργαζόμενοι πλούσιοι (αν και θα έπρεπε) θα πάρουν αναδρομικά αυτό που αναπληρώνει τις χαμένες αποδοχές τους.

 

makfor

ειτε παιρνεις αδεια ειτε απολυεσαι , ηταν η κουβεντα !!! (οχι προς εμενα γιατι θα τους ελεγα απολυστεμε για να τους την σπασω)

πως μπορει τωρα καποιος να το αποδειξει ολο αυτο ? δεν μπορει!!!!

αντιθετα υπαρχουν εταιρειες που δωσανε νεες συμαβσεις ή ορισαν εγραφως οτι θα εργαζονται 1 ωρα λιγοτερο την μερα και θα πληρωνονται το αντιστοιχο ποσοστο λιγοτερο το μηνα.

Δημοσιευμένο 30 λεπτά πριν #

 

STELLA

Ο εργαζόμενος δέχεται τον τελευταίο καιρό απίστευτες πιέσεις για μείωση ωρων εργασίας με ταυτόχρονη μείωση αποδοχών και για να μην πέσει στα πηγάδι της ανεργίας τα δέχεται όλα.

Εχει και ακόμα χειρότερες καταστάσεις ……..Εργαζόμενοι που απολύθηκαν για να «συμβάλλουν στην βιωσιμότητα της επιχείρησης» εξακολουθούν να εργάζονται ανασφάλιστοι με την ελπίδα μετά την ανάκαμψη να επαναπροσληφθούν.
Εργασιακός μεσαίωνας ………

 

 

 

 

 

 

 

Φεβρουαρίου 10, 2009

ΞΕΘΕΜΕΛΙΩΣΤΕ ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ ΑΛΛΙΩΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΛΛΟΝ

Αγαπητές συντρόφισσες, αγαπητοί σύντροφοι

Σε αρκετούς από εσάς όσα γράφω μπορεί να φαίνονται από αβάσιμα έως ανεδαφικά. Προσωπικά νοιώθω ότι ημέρα με την ημέρα επιβεβαιώνομαι. Δεν κάνω άσκηση αυτοεπιβεβαίωσης, αλλά σας καλώ να σκεφτείτε.

Οι ανάγκες για ανθρώπινη εργασία συνεχώς μειώνονται λόγω της χρήσης μηχανικών αυτοματισμών και στον δυτικό κόσμο επειδή οι ολιγαρχίες του πλούτου μεταφέρουν την παραγωγή στον τρίτο κόσμο, όπου η ανθρώπινη αθλιότητα τους έρχεται πιο φθηνή και πιο κερδοφόρα.

Τι επωφελήθηκαν οι άνθρωποι από τον τεχνικό πολιτισμό που ανήκει στους λίγους; Ανεργία, ανταγωνισμό, κρίσεις, φτώχεια, απαξίωση και διάφορους εγκληματίες λακέδες να φωνάζουν ότι πρέπει να εργαζόμαστε, όπως οι τριτοκοσμικοί δούλοι – εργάτες των ολιγαρχών για να τους ανταγωνιστούμε. Αυτή η κρίση είναι συστημική και πρέπει να το καταλάβουμε. Αντί οι κοινωνίες των ανθρώπων να επωφεληθούν δίκαια από την ανάπτυξη της τεχνολογίας, υποδουλώνονται ολοένα και περισσότερο στις ολιγαρχίες των εξουσιομανών. Οι καπιταλιστές μετατρέπονται μέρα με την μέρα σε φεουδάρχες και αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερα δικαιώματα πάνω στους ανθρώπους.

Μπορεί κάποιος λακές του συστήματος, κάποιος πληρωμένος υπάλληλος να αντιτάξει κάτι πάνω σε αυτό;

Το ίδιο το σύστημα βασίζεται πάνω στην συνεχώς διογκούμενη παραγωγή και κερδοφορία και πάνω στον συνεχή δανεισμό και χρήση τραπεζικού «αέρα». Μέχρι πότε μπορεί η γη και οι κοινωνίες να αντέξουν αυτές τις λογικές ή καλύτερα τους παραλογισμούς των άθλιων ολιγαρχιών. Μεγαλύτερη παραγωγή και κέρδος για τους ολιγάρχες σημαίνει λιγότερος πλανήτης και μεγαλύτερη ζημία – απαξίωση των πολλών.

Η στήριξη των «επιχειρηματιών» με χρήματα της κοινωνίας, δεν πρόκειται να επιφέρει καμία βελτίωση στην λειτουργία των κοινωνιών. Αντίθετα, θα μεγαλώσει τις εξαρτήσεις και τις ανισότητες και το βλέπετε όλοι καθαρά από την εξέλιξη των εργασιακών σχέσεων.

Παράλληλα, η διάθεση ολοένα και μεγαλύτερων κεφαλαίων από την κοινωνία προς εξυπηρέτηση των «επιχειρηματιών» σημαίνει ολοένα και μικρότερες δυνατότητες για τις κοινωνίες και τα κράτη τους. Από την ανάπτυξη κοινωνικών παραγωγικών θεσμών, υποδομών, κοινωνικών αγαθών και υπηρεσιών και κοινωνικής στήριξης.

Τα κλάσματα των φτωχών, αδύναμων, ανασφαλών και συνεχώς ολοένα και πιο εξαρτώμενων από τις ορέξεις των ολιγαρχιών ανθρώπων συνεχώς διευρύνονται και εξελίσσονται σε κοινωνικές πλειοψηφίες. Μήπως σφάλλω ; μήπως δεν οδηγεί το εφαρμοζόμενο σύστημα στην κατάσταση αυτή;

Ακούω διάφορα μέτρα για την απασχόληση όπως η επιδότηση εισφορών νέων προσλαμβανομένων. Είναι κόστος για την κοινωνία, κέρδος για τους λίγους και σίγουρη απόλυση για τους εργαζόμενους μεγαλύτερης ηλικίας.

Ποιο πρόβλημα μπορούν να λύσουν τέτοια ημίμετρα, μήπως οι τάσεις του συστήματος για επικράτηση πάνω στις κοινωνίες και τους ανθρώπους θα παύσουν να υπάρχουν. Δημόσιες επενδύσεις λένε κάποιοι άλλοι και θέλουν δρόμους και γιοφύρια. Νέα κέρδη υπέρ των ολιγαρχιών της εργολαβίας, νέες καταπιεσμένες προσωρινές εργασιακές σχέσεις, νέα βάρη για τις κοινωνίες, που δανείζονται από τις τράπεζες με επαχθείς όρους χρήματα που ανήκουν σε τελική ανάλυση στα ίδια τα κράτη και τις ίδιες τις κοινωνίες.

Ανεμοι και θύελλες.

Κρατικοποίηση των θνήσκοντων προβληματικών, τραπεζών και εταιρειών εν γένει λένε κάποιοι άλλοι. Με ποιο στόχο;  αναρωτιέμαι εγώ. Εάν ο στόχος είναι η λειτουργία υπέρ των κοινωνιών, τότε συμφωνώ. Όμως, όσο υπάρχει απέναντι το κερδοσκοπικό κεφάλαιο, αργά ή γρήγορα αυτές οι επιχειρήσεις θα χειμάσουν, καθώς οι κερδοφόρες καταπιεστικές εταιρείες θα ανταγωνίζονται στο καπιταλιστικό περιβάλλον και θα κυριαρχήσουν ξανά. Εάν ο στόχος είναι η καπιταλιστική κερδοφόρος λειτουργία τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει στην καταπίεση των ανθρώπων και των κοινωνιών, αλλά η πιο πάνω πορεία θα εξακολουθήσει ασταμάτητα.

Και πάλι βέβαια το κόστος το πληρώνουν οι δανειζόμενες από την τραπεζική φαυλότητα κοινωνίες.

Εάν το σύστημα δεν αλλάξει, εάν οι στόχοι της κοινωνικής λειτουργίας δεν αλλάξουν, η πορεία της εξαθλίωσης των πολλών εις όφελος των λίγων άπληστων παρανοϊκών είναι προδιαγεγραμμένη.

Σύντροφοι, οφείλουμε να σηκώσουμε ψηλά το κεφάλι, να ορίσουμε και να διεκδικήσουμε την ουσία της ζωής, την ουσία του μέλλοντος.

Το τι πρέπει να απαιτούμε, το ποιόν κόσμο διεκδικούμε σας το έχω γράψει, σας το έχω προτείνει.

Οσο δεν το καταλαβαίνουμε και μπερδευόμαστε στα δίχτυα της παγκόσμιας ολιγαρχικής καπιταλιστικής αθλιότητας μένουμε πίσω, χάνουμε δυνάμεις και δυνατότητες.

Εάν δεν αποτινάξουμε από το μυαλό μας την καπιταλιστική αθλιότητα, εάν δεν καταργήσουμε τον καπιταλισμό και τις ολιγαρχίες του, φτιάχνοντας κοινωνίες ίσων ελεύθερων και εν τέλει λογικών ανθρώπων, μέλλον δεν πρόκειται να υπάρξει.

Οσοι αβασάνιστα μας αποκάλεσαν στο παρελθόν ή εξακολουθούν να μας αποκαλούν ρομαντικούς και ουτοπιστές πρέπει να καταλάβουν τον έλλογο άμεσο πραγματισμό μας. Δεν οδηγεί σε κανένα ανθρώπινο μέλλον αυτή η αθλιότητα του καπιταλισμού. Οσα γράφω και υποστηρίζω έπρεπε να έχουν ήδη υπάρξει !!!.

Εάν δεν το καταλάβουμε έγκαιρα δεν υπάρχει ανθρώπινο μέλλον.

Ας το καταλάβουμε και ας αποφασίσουμε να αγωνιστούμε για να ξεθεμελιώσουμε την ζούγκλα τους.

Ας αφήσουμε παράμερα τις όποιες επιμέρους αντιθέσεις, ας ξεχάσουμε τις σοσιαλδημοκρατικές ελαφρότητες. Η νίκη των ανθρώπων απαιτεί και χρειάζεται την ατομική και συστημική υπέρβαση, το καθαρό μυαλό για την πραγμάτωση των νέων στόχων..

Ας δούμε καθαρά τι μας επιφυλάσσουν για το μέλλον και ας δράσουμε για να φτιάξουμε τις κοινωνίες των ανθρώπων.

Φεβρουαρίου 5, 2009

ΤΡΙΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ

Είπα να μην γράψω «σεντόνι» σήμερα, να χαλαρώσουμε λίγο, με το δημοφιλές άθλημα της κριτικής 

 

*  Οταν το σύνολο μιας κοινωνίας φτάνει σε αδιέξοδο και ο ένας δείχνει τον άλλο ως φταίχτη είναι σαφές ότι φταίει το εφαρμοζόμενο σύστημα γιατί παράγει αδιέξοδα.

Εντάξει δεν περίμενα από τη Ν.Δ. να δώσει λύσεις (αν και ένας πολιτευτής της χθές έγραψε, και ήταν πιο σοσιαλιστής από τα περισσότερα μεγαλοστελέχη του ΠΑΣΟΚ – τον βλέπω για ελευθέρας και μεταγραφή στην Αλέκα), αλλά εάν δεν το καταλάβουν στο ΠΑΣΟΚ θα πάνε και αυτοί στον κάλαθο των αχρήστων.
Θα μου πείτε : τι σε νοιάζει ; αυτό δεν υπέδειξαν οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ στο νυν πρόεδρο; «Αλλαξε τα όλα» του είπαν αταβιστικά αλλά και αυθόρμητα.

Το πρόβλημα είναι ότι ο Παπανδρέου μιλάει και ο μηχανισμός ξύνεται, εκτός εάν μας δουλεύουν ομαδικά (διόλου απίθανο)
Ξέρετε όμως τι συμβαίνει κάποιοι μπορεί να έχουν διαμορφώσει επίκτητα σύνδρομα (για να μην πω πολιτικό DNA). Οπως τα παιδάκια παπαγαλίζουν μία μπούρδα χωρίς να καταλαβαίνουν καλά – καλά τι λένε (για να το συνδέσω και με το εκπαιδευτικό), κάποιοι άλλοι «δάσκαλοι», πολιτικής αυτή την φορά, μαθαίνουν σε μεγαλύτερους μαθητές μια άλλη παπαγαλία – διδαχή. Ετσι κάποιοι έχουν εγκλωβιστεί και δεν μπορούν να συλλάβουν τι συμβαίνει γύρω τους.
Φευ, ίσως να παρήλθε γρήγορα ο πολιτικός χρόνος τους και να έρχεται να σαρώσει τα ματαιόδοξα όνειρά τους.
Ομως η πραγματική τους καταστροφή θα είναι εάν προσπαθήσουν να αντισταθούν και να ανακόψουν την κοινωνική πλημμύρα … τότε δεν θα μπορούν να ελπίζουν ούτε στην υστεροφημία.
Οσοι δεν μπορούν να προσαρμοστούν με τις κοινωνικές ανάγκες, αλλά θέλουν να προσαρμόσουν τις ανάγκες της κοινωνίας στον εαυτό τους, καλύτερα θα είναι να αποσυρθούν μια ώρα νωρίτερα.
Για όσους το μυαλό και η αναζήτηση αρχίζει και τελειώνει στην νεοφιλελεύθερη παπαγαλία, υπάρχει στέγη: η οικία τους, αλλιώς υπάρχουν και οι αιώνιες πολιτικές μονές της ασημαντότητας.

 

Βέβαια πρώτο ζητούμενο για όλους είναι να ξεμπερδεύουμε με την Ν.Δ. είναι συλλογική αναγκαιότητα προστασίας της κοινωνίας και αυτοί που πρέπει να το κάνουν είναι όσοι νεοδημοκράτες διαθέτουν φιλότιμο (υπάρχουν και τέτοιοι) Ας το εκλάβουν ως εθνική ανάγκη, παρατράβηξε το ανέκδοτο. 

Το τι θα γίνει μετά; Εάν το ανέκδοτο είναι ίδιο, το πολύ -πολύ να επιταχυνθούν οι εξελίξεις, διότι οι κοινωνικές ανάγκες και η αγωνία δεν μπορούν να περιμένουν.  

Για αυτούς έγραψα τα πιο πάνω.

Λυπάμαι για την αριστερά, θα ήθελα οι ηγεσίες της να έχουν λύσεις … αλλά είναι και αυτές κομμάτι του κουκλοθέατρου. Μπαίνουν λένε την ατάκα τους, όσο επιτρέπει ο θεατρώνης και αποχωρούν. Είμαι βέβαιος, πως αντίθετα με τις ηγεσίες, οι αριστεροί πολίτες έχουν λύσεις και εάν δεν έχουν έτοιμες, έχουν πολύ ανοικτά και αδέσμευτα μυαλά.

Οι «οικολόγοι – πράσινοι» από την άλλη, είναι μια χαρά με τα προγράμματα, τις επιχορηγήσεις και τις επενδύσεις, πολύ καλοί επενδυτές οι άνθρωποι. Κλασικοί καπιταλιστές: επενδύουν στην ανάγκη …

Οσο για το καρατζαφέρειον καλαμπούρι που προβάλει τους μαϊντανούς του με ανεξήγητα προνόμια στις βιτρίνες των ΜΜΕ, καλό θα είναι να μας πουν σε ποιά τραπεζικά καφενεία του Ζαν-Μαρί πίνουν τον γαλλικό καφέ τους. Αντε και πολύ αναφέρθηκα σε δαύτους.

Το παγκόσμιο αδιέξοδο του καπιταλισμού έχει και τα πολιτικά του αδιέξοδα. Αλλωστε οι υπάλληλοι του συστήματος δεν μπορούν να λειτουργούν ανεξάρτητα από τις εντολές των μάνατζερς.

Λύσεις έχουμε, εμείς, οι λαοί, όχι αυτοί … .

Συμφωνείς Ορέστη ;   

     

* Σε ένα φίλο :

Αυτά σύντροφέ μου, είναι δυστυχώς για αλλοτινές εποχές, ο καπιταλισμός τα κονιορτοποίησε και τα ξεπέρασε.
Στην ουσία με αυτές τις προτάσεις ταϊζουμε και πάλι τα ζώα του καπιταλισμού και μένουμε στην ελπίδα ότι κάποια καλή νεραϊδα θα τα μεταμορφώσει σε καλούς ανθρώπους ή καλύτερα σε πρίγκιπες.
Αυτά ως γνωστό γίνονται μόνο στα παραμύθια της γιαγιάς.

 

Χθες που με επέπληξε ο Π*  (δεν άκουγα τι ακριβώς έλεγε αλλά κατάλαβα ότι με άκομψο ύφος μου έλεγε πως δεν ήθελε πολιτικές αναλύσεις) είχα ήδη αντιληφθεί το κοινωνικό αδιέξοδο της αλληλοφαγίας, μέσα από τις αντιθέσεις και αντιπαραθέσεις των προλαλησάντων εμού.
Για αυτό και «ετόλμησα» και θα καταλάβατε ότι οι δύο σχολιαστές και ο σοσιαλΝΔ δεν με διέκοψαν έκτοτε.
Η κοινωνική αγωνία που βιώνουμε ζητά διεξόδους και λύσεις.
Η σουηδική γυμναστική του ΠΑΣΟΚ θα ήταν καλή πριν από 30 – 40 χρόνια. Τώρα ο καπιταλισμός «ντοπάρισε» το σύστημα και την κοινωνία, όπως ντοπάρει τους αθλητές του για να κερδίσουν (η τραγική ομοιότητα έχει την ίδια βάση) και, όπως γνωρίζουμε, οι ντοπαρισμένοι οργανισμοί πεθαίνουν αιφνίδια και γρήγορα.
Τελικά, δεν είναι παραλληλισμός, αλλά είναι το ίδιο ακριβώς. Εχει την ίδια αιτία : Αγώνας, ανταγωνισμός, κέρδος, υπέρβαση των γήινων και ανθρωπίνων ορίων με τεχνητά μέσα με σκοπό μιά ανοησία :ένα πρωταθλητή, πολλούς χαμένους και ακόμα πιο πολλούς να πληρώνουν το εισιτήριο. Κάποιοι άλλοι, σε ένα ιδιότυπο χρηματιστήριο τζογάρουν κι όλας … .
Είδατε πως το σύστημα του καπιταλισμού διατρέχει και ορίζει με τον αυτό τρόπο τα πάντα ;
Και κάποιοι ψευδοσοσιαλιστές τύπου Ζακ Ρονγκ (το αντίστοιχο του Σολάνα) μας δουλεύουν, ζούνε από την ανοησία του καπιταλισμού και κυνηγάνε την ντόπα … . Η σοσιαλδημοκρατία κυνηγάει ματαίως την ντόπα του καπιταλισμού, λες και το υπόλοιπο φαινόμενο έχει κάτι να προσφέρει … .

 

Είδατε πως έδεσε η «σάλτσα» του συστήματος ;

*  Δεν υπάρχει απογοήτευση, υπάρχει μέλλον … απλά κάποιοι κοιμίζουν την κοινωνία με νανουρίσματα και κάποιοι άλλοι της ρίχνουν υπνωτικό (αυτή είναι η διαφορά των πολιτικών κομμάτων).
Το πρόβλημα είναι ότι αυτοί που τους βάζουν να το κάνουν, μάλλον την πάνε την κοινωνία για σφαγή και δεν θέλουν να αρχίσει τις απονενοημένες σπασμωδικές αντιδράσεις, γιατί θα κοστίσει περισσότερο η ακινητοποίηση.


Εχουμε έναν ωραίο αγώνα και ευτυχώς έχουμε βρει τα αντίδοτα … . Τα οποία δεν είναι οι κλωτσιές στο σύστημα. Απλά μπορούμε να ανοίξουμε την πόρτα και φύγουμε. Πάμε αλλού, φτιάχνουμε άλλο σύστημα, που δεν αρμέγει τους ανθρώπους.

 

 

 

Ιανουαρίου 22, 2009

«ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ

Είναι η τοποθέτησή μου εκ μέρους του ν. ΙΝΚΑ σε μία ημερίδα …

«ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ

 

Τι είναι και από που προέρχεται το «ψευδο-ιδεολόγημα».

 

Ο αποκαλούμενος «ελεύθερος ανταγωνισμός» και η «ελευθερία της αγοράς» αποτελούν εκφάνσεις και πυλώνες εφαρμογής των αρχών και πολιτικών του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού και αναγκαίους όρους της «παγκοσμιοποίησης» της οικονομίας.

 

Ο νεο-φιλελευθερισμός ως 2η ιστορικά έκφανση της αρχής laissez faire – laissez passer είναι σαφές πως δεν προέρχεται από τις κοινωνίες, ούτε έχει ως άμεσο στόχο την εξυπηρέτηση των ανθρώπων και των βιοτικών τους αναγκών. Ο νέο-φιλελευθερισμός ως θεωρία δεν προέρχεται από τους λαούς και τις κοινωνίες, δεν συνιστά πολιτικό κίνημα κοινωνικού χαρακτήρα και προέλευσης. Η προέλευσή του νέο-φιλελευθερισμού είναι σαφές πως εκπηγάζει από τις μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες και τις ελεγχόμενες συντηρητικές κυβερνήσεις των κρατών της έδρας τους. Ως περιεχόμενο και πρώτιστο κεντρικό στόχο έχει το να εξυπηρετήσει την διεύρυνση των δυνατοτήτων των κεφαλαιούχων να νέμονται, να ελέγχουν και να εκμεταλλεύονται κερδοσκοπικά ολοένα και μεγαλύτερο μέρος από τα αγαθά στον πλανήτη, ελέγχοντας έτσι και το παγκόσμιο περιβάλλον και γίγνεσθαι.

Ενταγμένος στο πλαίσιο του καπιταλισμού και του νέο-φιλελευθερισμού, είναι σαφές ότι ο «ελεύθερος ανταγωνισμός» έχει ως στόχο τον παραγωγικό και εμπορικό έλεγχο των αγαθών στον πλανήτη και την ρύθμιση των κερδών από τον έλεγχο και την εκμετάλλευσή τους. Κατά συνέπεια ούτε από τις κοινωνίες προέρχεται, ούτε τις ανάγκες τους ως ανάγκες ανθρώπων, επιδιώκει άμεσα να εξυπηρετήσει.

Ο ελεύθερος ανταγωνισμός έχει ως δεδομένο εφαρμογής του, την απάλειψη κάθε δυνατότητας προστασίας με τοπικό κρατικό χαρακτήρα και περιεχόμενο. Παράλληλα και ως ελευθερία αγορών και κίνησης κεφαλαίων, έχει ως στόχο και κατάφερε επίσης την διαμόρφωση ενός ιδιαίτερου μηχανισμού παραγωγής κανόνων έξω από τις δυνατότητες και τον έλεγχο κρατών και Πολιτειών. Εν ολίγοις, το διεθνές πολυεθνικό κεφάλαιο πέτυχε να διαμορφώνει μόνο του τους δικούς του κανόνες και θεσμούς (τους αποκληθέντες νόμους, κανόνες και θεσμούς της «αγοράς») έξω από το πεδίο νομικής κυριαρχικής ρύθμισης των κρατών. Δημιούργησε δηλαδή ένα ιδιότυπο οιονεί κρατικό μόρφωμα που λειτουργεί με τους δικούς του κανόνες και με ελάχιστη δυνατότητα κρατικής ρύθμισής του, ακόμα και για την προστασία κοινωνιών και ανθρώπων. Ετσι, υπό καθεστώς νομικής και πρακτικής αυτονομίας καταλήξαμε και στην επιβολή του κανόνα της απληστίας που χαρακτήρισε και προκάλεσε τα εν εξελίξει ζοφερά γεγονότα στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.

Περαιτέρω, το ιδεολόγημα επέβαλλε με σκόπιμες και ψευδεπίγραφες πολιτικές την ιδιωτικοποίηση κάθε τομέα της οικονομίας. Τα ορισθέντα ως δημόσια, κοινά αγαθά και υπηρεσίες ιδιωτικοποιήθηκαν και ιδιωτικοποιούνται με ταχύτατους ρυθμούς. Χάνουν τον δημόσιο ή κοινωνικό τους χαρακτήρα και μετατρέπονται σε αντικείμενα πλουτισμού της ίδια οικονομικής ολιγαρχίας, η οποία αναλαμβάνει την «αξιοποίησή» τους και θέτει την χρήση και την απόλαυσή τους υπό την αίρεση του κέρδους .  

  

Ποιο είναι όμως το οικονομικό λειτουργικό περιεχόμενο του «ελεύθερου ανταγωνισμού».

 

Είναι γνωστό και πρέπει να καταστεί αυτονόητο ότι ο ελεύθερος ανταγωνισμός σκοπεύει στην υπέρβαση κάθε κρατικού μορφώματος και κανόνος προστασίας των εσωτερικών αγορών, αλλά και των ίδιων των κοινωνικών παραγωγικών δομών (στην πραγματικότητα της σύστασης των ίδιων των κοινωνιών), προκειμένου να εισέλθει σε αυτές και να αποκτήσει μερίδιο αγοράς, επιβάλλοντας τα προϊόντα του ακόμα και την καταναλωτική κουλτούρα του σε κάθε επίπεδο. Ως θεωρία οικονομικού επεκτατισμού εξαρτά την δύναμή του από την δύναμη των κεφαλαίων και αυτό προσπαθεί να επιβάλλει. Για τον λόγο αυτό και αυτό-αποκαλείται «ελεύθερος», διότι το μόνο που υπάρχει κατά το θεώρημά του είναι η ισχύς των ελεύθερα κινουμένων κεφαλαίων και τούτο αποτελεί τον κεντρικό του στόχο. Σκοπεύοντας στις αγορές, ο σκοπός των «ανταγωνιζομένων επιχειρήσεων» δεν είναι άλλος από την επικράτηση στην αγορά για την δημιουργία μεγαλυτέρων δυνατοτήτων ελέγχου και κερδών. Η «επικράτηση» αυτή έχει ως αναγκαίο περιεχόμενο την ανταγωνιστική επικράτηση επί των λοιπών  επιχειρηματικών και παραγωγικών μορφωμάτων μορφωμάτων, με αποτέλεσμα το κλείσιμο ή την εξαγορά τους. Ο σκοπός συνεπώς των «ανταγωνιζόμενων» επιχειρήσεων είναι η επικράτηση στην αγορά και επικράτηση σημαίνει τον περιορισμό – ήττα των ανταγωνιστών.

Κατά συνέπεια το φαινόμενο της συγκέντρωσης ολοένα και μεγαλυτέρου μέρους και μεριδίου αγοράς σε ολοένα και λιγότερες επιχειρήσεις δεν είναι τυχαίο, αλλά ουσιαστικά είναι δομικό στοιχείο της θεωρίας του «ελεύθερου ανταγωνισμού» και στόχος μιας επιχείρησης που δρα στο πλαίσιο αυτό. Είναι ακολούθως αβάσιμο να υποστηρίζει κανείς ότι με το θεώρημα αυτό θα υπάρξουν πολλές επιχειρήσεις και ότι τελικά ο «ανταγωνισμός» τους θα αποβεί υπέρ του καταναλωτή λόγω αύξησης της ποιότητας και μείωσης των τιμών. Αυτό μπορεί να συμβεί μόνο ευκαιριακά και σε κάποια ελάχιστη φάση της λειτουργίας. Αργά ή γρήγορα κάποιος θα κυριαρχήσει, αφού για αυτό αγωνίζεται και σε αυτό αποσκοπεί. Αυτός τελικά και θα ορίσει το αντίτιμο, το κέρδος, όποιο και εάν τελικά είναι αυτό, για να κορέσει την ανάγκη του σε κερδοφορία (εάν τελικά αυτή μπορεί να κορεστεί). Παραδίδοντας όμως οικονομίες και κοινωνίες στις ορέξεις συγκεκριμένων ατομικοτήτων, συγκεκριμένων ατομικών κατακτητών, τι αλήθεια μπορούμε να περιμένουμε ως άνθρωποι και κοινωνίες ; να παρακαλούμε για οίκτο;

 Η λειτουργία του «ελεύθερου ανταγωνισμού» στο παγκόσμιο και στο ημεδαπό περιβάλλον αποδεικνύει τα ανωτέρω τοις πράγμασι και επιβεβαιώνει πρακτικά την θεωρητική του ανάλυση. Ολοένα και περισσότερα σε ολοένα και λιγότερους και αυτό δεν είναι απλά μια κατάσταση που επιβεβαιώνεται από την θεώρηση της «αγοράς» και μόνο, είναι μια πραγματικότητα που επιβεβαιώνεται από την ίδια την κατάσταση στις κοινωνίες. Τα χάσματα μεταξύ πλουσίων και φτωχών αυξάνουν και οι κοινωνίες κλασμάτων αποτελούν πλέον πραγματικό γεγονός. Είναι και αυτό ένα άμεσο συνεπαγόμενο του «ελευθέρου ανταγωνισμού», ο οποίος κάλλιστα θα μπορούσε να αποκληθεί ως οικονομική κεφαλαιοκρατική τρομοκρατία επί των κοινωνιών και των ανθρώπων.

  

Είναι βεβαίως σχεδόν πανεύκολο για μία μεγάλη πολυεθνική επιχείρηση να επικρατήσει σε μία αγορά έναντι των τοπικών ανταγωνιστών της, αφού υπερέχει όχι μόνο σε δομές, αλλά κυρίως ποσοτικές δυνατότητες, λόγω της ύπαρξης σε αυτή μεγάλων δυνατοτήτων χρήσης κεφαλαίων. Είναι συνεπώς καθαρό ψευδο-ιδεολόγημα το να θεωρούμε «ελεύθερο ανταγωνισμό» αυτόν μεταξύ μιας μεγάλης πολυεθνικής και ενός μικρού, μεσαίου ή μεγάλου τοπικού επιχειρηματικού μορφώματος. Όπως έχουμε επανειλημμένα τονίσει χαρακτηριστικά, δεν μπορεί να υπάρξει ανταγωνισμός και ισότητα αγώνα μεταξύ ενός Zastava 1.000 κ.ε. και μιας Ferrari 5.000 κ.ε. . Ο αγώνας είναι εκ των προτέρων άνισος και φτιάχτηκε για να είναι άνισος. Αυτά που υποστηρίζουν οι οπαδοί του θεωρήματος είναι πραγματικά θεωρήματα για γέλια. Ισες δυνατότητες δεν μπορούν να υπάρξουν και είναι κατάδηλο ότι το ψευδο-θεώρημα φτιάχθηκε για να εξυπηρετήσει τους ήδη ισχυρούς, να τους κάνει ισχυρότερους και να παγιώσει την ανεμπόδιστη κυριαρχία τους σε όλο τον πλανήτη. Οι τυχόν εξαιρέσεις όχι μόνο επιβεβαιώνουν την ύπαρξη κανόνα, αλλά και ανήκουν στην σφαίρα των διδακτικών μύθων, όπως οι μύθοι του Αισώπου. 

 

Η κοινωνική διάσταση του «ελεύθερου» ανταγωνισμού.

 

Είναι σαφές ότι ο ελεύθερος ανταγωνισμός έχει σαφή απήχηση και αντίκτυπο στην κοινωνία.

Θα επικεντρωθούμε σήμερα σε τρία κύρια στοιχεία, καθώς για τις συνολικές κοινωνιολογικές αναλύσεις μας, θα πρέπει να γραφτεί ολόκληρο βιβλίο

.

α.         Ο ελεύθερος ανταγωνισμός έχει ως περιεχόμενο και επιβάλλει σχαστικές κοινωνικά διδαχές και τάσεις. Ο εργαζόμενοι δύο ανταγωνιζόμενων επιχειρήσεων είναι αναγκαστικά αντίπαλοι, οι απαιτήσεις του ανταγωνισμού όχι μόνο τους εξοντώνουν στο πλαίσιο των εργασιακών σχέσεων (εργάζονται περισσότερο με λιγότερη αμοιβή), αλλά και τους καθιστούν άμεσα αντιπάλους μεταξύ τους. Στο ανταγωνιστικό πλαίσιο στόχος είναι να νικηθεί  και να κλείσει ο αντίπαλος, με αποτέλεσμα την απώλεια της εργασιακής θέσης για μία μεγάλη σειρά εργαζομένων. Είναι πρόδηλη η αντικοινωνικότητα και η αντιπαλότητα που αναπτύσσεται και αποτελεί κοινωνική διδαχή από το περιεχόμενο του ανταγωνισμού. Ο ίδιος ο ανταγωνισμός επιβάλει σε κάθε ανθρώπινη δράση και σχέση ένα επιθετικό και αντικοινωνικό περιεχόμενο. Περισσότερη δουλειά, μικρότερες αμοιβές, ατομισμός, αντιπαλότητα, χρήση διαβολών και αθέμιτων μέσων σε προσωπικό επίπεδο είναι μερικά μόνο από τα άμεσα αποτελέσματα που επιφέρει ως θεωρία και πράξη στον άνθρωπο και στην κοινωνική ζωή του. Δεν πρέπει κανείς να απορεί για την αιτία της σημερινής ποιότητας της ζωής του, για την αλλοτρίωση και την επιθετική αντίληψη περί ετεροτήτων. Είναι όλα αποτελέσματα του παράλογου αντικοινωνικού και αντιανθρώπινου συστήματος. 

 

β.         Ο ανταγωνισμός όμως και οι καπιταλιστικές δομές που στηρίζει και εξυπηρετεί επιβάλλουν την αντικειμενοποίηση του ανθρώπου. Ο άνθρωπος παύει να αποτελεί αξιακή οντότητα με ανθρώπινα χαρακτηριστικά, αλλά μετατρέπεται σε γρανάζι μιας μηχανής παραγωγής, στην οποία δοκιμάζεται καθημερινά η βιολογική και ψυχική αντοχή του. Ο ίδιος ο καπιταλισμός και ο ανταγωνισμός μετατρέπουν την ζωή του ανθρώπου σε ένα διαρκές κυνηγητό, σε μία απάνθρωπη διαδικασία παραγωγής, όπου δεν υπάρχει πραγματική ζωή. Ταυτόχρονα με την αποδόμηση των κοινωνικών και παραγωγικών ιστών ο άνθρωπος νοιώθει έρμαιο των καταστάσεων, καθώς οι θεωρίες του μοντέρνου και του μεταμοντέρνου διαδέχονται σε παρακμιακή πρόθεση η μία την άλλη. Η κρίση των αξιών, η κρίση αυτοπεποίθησης, η αρνητική ψυχική διάθεση των ανθρώπων, η ρευστοποίηση και αξιακή τιμολόγηση του ανθρώπου κατά το «έχειν», η συνολική απαξίωση της οντότητας του ανθρώπου, είναι μερικά μόνο από τα απότοκα τα λειτουργίας του «ελευθέρου ανταγωνισμού».

   

 Η θεωρία συνεπώς του ελεύθερου ανταγωνισμού είναι πραγματικά αντιανθρώπινη και αντικοινωνική. Η ίδια η ανταγωνιστική ανάλωση ανθρώπων, δυνάμεων και δυνατοτήτων δημιουργεί ένα μειωτικό αποτέλεσμα και μία τεράστια σπατάλη δυνάμεων και ανθρώπων για τον αλληλοανταγωνιζόμενο επί κέρδει πλανήτη. 

 

γ.         Βλέποντας τον πλανήτη ως παραγωγικό σύνολο, με την ρεαλιστική ματιά που θέλει την παραγωγή ως ένα πεπερασμένο και δυνάμενο να οριστεί σύνολο είναι εύκολο να διαπιστώσουμε την συνολική διάσταση των επιδιώξεων των «ελευθέρως ανταγωνιζομένων» επιχειρήσεων. Νευρώνα και δομικό στοιχείο του κοινωνικού μηχανισμού που αποκαλείται «αγορά» και αποσκοπεί στην επί κέρδει εκμετάλλευση – κάλυψη των βιοτικών ανθρωπίνων αναγκών, υλικών και ψυχικών, πραγματικά βιολογικών και επιπλάστων, αποτελεί η έννοια του κέρδους. Το κέρδος δεν είναι έννοια ουδέτερη, αλλά έννοια με χαρακτηριστικό το πρόσημο σύν (+). Το κέρδος επίσης δεν είναι έννοια μεταφυσική, δεν έρχεται από τον ουρανό και έξω από το γήινο γίγνεσθαι. Για να υπάρχει «συν» κάτι άλλο θα πρέπει να είναι «μείον» και επειδή όλα αυτά βρίσκονται στην γήινη σφαίρα, γήινα και κομμάτια της ανθρώπινης παραγωγικής σφαίρας είναι όλα. Στην ουσία, στην πραγματικότητα, το κέρδος κάποιων είναι ζημία κάποιων άλλων, Κάποιοι παίρνουν περισσότερα και κάποιοι λιγότερα από το παγκοσμίως παραγόμενο. Ο «ελεύθερος ανταγωνισμός» έρχεται να θεσμίσει την δυνατότητα κάποιων ισχυρών να κατέχουν ελεύθερα ολοένα και πιο διευρυμένα μερίδια από το παγκοσμίως παραγόμενο προϊόν, ορίζοντας οι ίδιοι, όχι μόνο την έννοια των βιοτικών αναγκών, αλλά και θεμελιακές αξίες, το τι είναι «καλό» και το τι είναι «κακό».

Αποτέλεσμα του κέρδους των λίγων είναι συνήθως η ζημία των πολλών και μην απορείτε για την διεύρυνση του αριθμού των φτωχών ή υποσιτιζόμενων του πλανήτη. Όλα είναι αποτέλεσμα των τακτικών του «ελευθέρου ανταγωνισμού» που δρα στο παγκοσμιοποιήμενο περιβάλλον, καταπιέζοντας, τρομοκρατώντας, απαξιώνοντας τοπικές παραγωγές για να επιβάλλει χωρίς κανένα κόλλημα, «ελεύθερα» τα προϊόντα του, αλλά και για να τις ελέγξει απόλυτα και σε κάθε επίπεδο: άνθρωπος, αξίες, εργασία, παραγωγικές δομές, κοινωνικές δομές, πολιτικές δομές.

Δεν θα αναφερθούμε εκτενώς στις πολιτικές ντάμπινγκ. Επιχαίρουν οι θιασώτες του «ελευθέρου ανταγωνισμού» για τις φθηνές τιμές που μπορούν να βρουν σε κάποια είδη. Κάποιος, έκανε λόγο για το παντελόνι τζην των πέντε Ευρώ που βρήκε σε κάποια πολυεθνική αλυσίδα. Επιχαίρει και νοιώθει δικαιωμένος, αλλά εάν συλλάβει σφαιρικά την πραγματικότητα θα εννοήσει ότι ο «ανταγωνισμός» είναι η πλήρης κοινωνική διαστροφή, είναι η θεωρία της κοινωνικής διάλυσης, η θεοποίηση της εκμετάλλευσης. Ακόμα και υπό την θεώρηση της επιτυχίας των προσδοκιών του, υπάρχουν πάντα χαμένοι, υπάρχουν πάντα άνθρωποι που χρεώνονται τον ανταγωνισμό. Δεν είναι μόνο όσοι χάνουν την μάχη του ανταγωνισμού. Ακόμα και στην πλευρά των νικητών τα θύματα αποτελούν ένα τεράστιο πλήθος.

Στο παράδειγμα του τζήν παντελονιού που πωλείται προς 5 Ευρώ σε μεγάλη πολυεθνική αλυσίδα και φέρεται ως παράδειγμα επιτυχίας του «ανταγωνισμού» πρέπει να σκεφτούμε:


– Οτι ο καλλιεργητής του βαμβακιού εργάστηκε χωρίς κέρδος, μπορεί και με ζημιά και σύντομα δεν θα μπορεί να καλύψει τις βιοτικές του ανάγκες, πιθανότατα θα γίνει φθηνός εργάτης μεταναστεύοντας στον τόπο του ή σε κάποιο άλλο μέρος του πλανήτη, όπου και πάλι θα εργαστεί σε συνθήκες χαμηλής αμοιβής. Σύντομα η γή του θα ανήκει σε κάποιους ισχυρούς.

 Οτι ο κατασκευαστής του πανιού επίσης δεν είχε κέρδος για την εργασία του και αυτός οδεύει προς την εξαφάνιση και σε λίγο θα γίνει εργάτης στην μεγάλη βιομηχανία που θα ιδρύσει ο «ανταγωνιστής» του κάτοχος κεφαλαίων.
 Οτι οι εργαζόμενοι όλων (και του τελικού προμηθευτή) επίσης εργάζονται με μηδενικές αμοιβές, που συχνά πυκνά συγκρίνονται ανταγωνιστικά με ήδη αλωμένες, καταστραμμένες οικονομίες.

– Οτι είναι αμφίβολης ποιότητας το παραγόμενο που προμηθεύεται ο καταναλωτής, ίσως και επικίνδυνο (σκεφτείτε π.χ. με τι χρώματα βάφεται …).
Μην ψάχνουμε συνεπώς στην μεταφυσική για την εξήγηση των φαινομένων των καιρών, για τις συμπεριφορές των ανθρώπων, ο ίδιος ο ανταγωνισμός προσφέρει στον καθένα τις εξηγήσεις.

Είναι σαφές συνεπώς ότι ο ανταγωνισμός, ακόμα και στην εξαίρεση από τον κανόνα της δημιουργίας ολιγοπωλίων και καρτέλ, είναι αντικοινωνικός και αντιανθρώπινος και υπό την ανωτέρω διάστασή του και αποτελεί μια καταπιεστική για τους ανθρώπους διαδικασία. Εάν θέλουμε να μιλάμε για κοινωνική τοξικότητα και διάβρωση, το προϊόν που αποκαλείται «ελεύθερου ανταγωνισμός» είναι η αιτία. Το μόνο που μένει να κάνουμε είναι να τον επιστρέψουμε ως αζήτητο και ανεπιθύμητο στους δημιουργούς του.  

 

Η πορεία του ελεύθερου ανταγωνισμού στην Ευρώπη

 

Με την θεσμική τοποθέτηση της συνθήκης του Μάαστριχτ, εφαρμόζεται στην Ε.Ε. από την 1/1/1993, ο «ελεύθερος ανταγωνισμός» ως μέθοδος λειτουργίας και ρύθμισης της αγοράς. Τα επιμέρους χαρακτηριστικά του που ήλθαν να αποκαθηλώσουν το εφαρμοσθέν επί δεκαετίες σύστημα κρατικής παρέμβασης στην λειτουργία της αγοράς, είναι σε όλους γνωστά και δεν υφίσταται ο χρόνος επιμέρους ανάλυσής τους, θα πρέπει όμως να επισημάνω ότι ως σύστημα ο ελεύθερος ανταγωνισμός δεν αναπτύσσει συνεκτικές και συνεργατικές για την κοινωνία τάσεις, αλλά a priori έχει ως περιεχόμενο σχαστικές κοινωνικά τάσεις, ανταγωνιστικού περιεχομένου. 

            Ο «ελεύθερος ανταγωνισμός», μετά από μία τουλάχιστον δεκαετία πλήρους εφαρμογής, δεν πείθει για τα αποτελέσματά του, τα οποία ιδίως στις μικρότερες χώρες μέλη, είναι συνολικά περισσότερο αρνητικά και έχουν προκαλέσει κοινωνική αναταραχή και αντιδράσεις.

            Είναι πρώτα από όλα σαφές, ότι στις μικρές χώρες το εύρος των αγορών είναι αντίστοιχα μικρό, γεγονός που δεν επιτρέπει την λειτουργία πολλών ανταγωνιζόμενων επιχειρήσεων και την δημιουργία συνθηκών υγιούς ανταγωνισμού. Δεν χωρούν πολλές επιχειρήσεις σε κάθε τομέα της οικονομίας και σύντομα δημιουργούνται ολιγοπώλια και εταιρείες leader σε κάθε τομέα. Αντίστοιχα, το φαινόμενο που έχει παρατηρηθεί, με βάση και την ελεύθερη κυκλοφορία των κεφαλαίων, είναι η δημιουργία και δράση πανευρωπαϊκών ομίλων που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ελέγχουν, φανερά ή κεκαλυμμένα, ολοένα και μεγαλύτερα τμήματα κάθε αγοράς. Τα μεγάλα οικονομικά και παραγωγικά μεγέθη υπερισχύουν και επικρατούν ανταγωνιστικά των μικρών, αλλά και αποτελούν αποτρεπτικό παράγοντα για κάθε νέα ανταγωνιστική επένδυση από τρίτους. Είναι επίσης σαφές ότι στις χώρες του μεγέθους της Ελλάδας, οι επιτροπές κεφαλαιαγοράς και ελέγχου των μονοπωλίων, είναι ιδιαίτερα σκεπτικές και επιφυλακτικές στην αντιμονοπωλιακή και αντιολιγοπωλιακή λειτουργία τους, καθώς τούτο θα επιφέρει εξάρθρωση και αποδόμηση των δεδομένων αγορών. Τούτο θα αποβεί και σε βάρος του καταναλωτή με την αυτονόητη απώλεια της επάρκειας των προϊόντων στην αγορά ή την μετακύληση του κόστους αναπροσαρμογής ή των προστίμων στον τελικό καταναλωτή.

            Είναι σαφές ότι οι ανωτέρω συνθήκες, πέραν του οικονομικού επεκτατισμού που είναι αντίθετος με την ευρωπαϊκή ιδέα, βλάπτουν εν τέλει τους καταναλωτές στις χώρες αυτές, καθώς καθίστανται δέσμιοι, των φαινομένων αυτών και της άτυπης – πλην υπαρκτής και δυσχερώς ελέγξιμης – δημιουργίας καρτέλς και ομάδων συμφερόντων, που καθορίζουν το επίπεδο και το περιεχόμενο του ανταγωνισμού σε στενά πλαίσια και προς το συμφέρον των ίδιων των εταιρειών.

            Αντίστοιχα, οι γιγαντισμοί των εταιρικών μορφωμάτων, δημιουργούν φαινόμενα διάβρωσης των πολιτικών κρατικών θεσμών και των δυνατοτήτων ενός μικρού κράτους να επέμβει δραστικά στην πάταξη ακόμα και εμφανών φαινομένων αισχροκέρδειας.

            Είναι σαφές και θα μπορούσαν πάνω σε αυτό να γραφτούν πάρα πολλά επιχειρήματα, ότι ο «ελεύθερος ανταγωνισμός» έχει ειδικά στις μικρές χώρες αποβεί αρνητικός για τους καταναλωτές, δημιουργεί σχαστικές κοινωνικά τάσεις και ανεπάρκεια των θεσμών ελέγχου του από τις πολιτικές δυνάμεις και τα κράτη.

            Η πρακτική αποδεικνύει και αυτή την αβασιμότητα και τον προσχηματικό χαρακτήρα των ψευδο-ιδεολογημάτων,

            Για να φέρω μερικά παραδείγματα, σε χώρες όπως η Ελλάδα δεν είναι δυνατή και βιώσιμη η δημιουργία και λειτουργία 10 ανταγωνιζομένων διυλιστηρίων πετρελαίου.

Αντίστοιχα, παρά την ύπαρξη 40 περίπου τραπεζών, οι αποκλίσεις και οι διακυμάνσεις των όρων δανεισμού ή κατάθεσης είναι από μηδενική ως συνολικά απειροελάχιστη.

            Τα αυτά ισχύουν σε παγκόσμιο επίπεδο κα ακόμα και σε μεγάλα κράτη οι πραγματικά κυρίαρχες εταιρείες σε κάθε τομέα είναι ελάχιστες. Τούτο αποτελεί άλλωστε και δικό τους στόχο, στόχο του ανταγωνισμού που προπαγανδίζουν και επιβάλλουν.

 

Ουσιαστικά κανένα από τα θεωρήματα του «ανταγωνισμού» δεν στέκει και δεν έχει πραγματικά κοινωνική διάσταση και τούτο είναι άμεσο αποτέλεσμα του κατασκευασμένου απολύτου ψεύδους που τα έχει προκαλέσει, γεννήσει και επιβάλλει. Εάν είναι δυνατόν να θεωρήσει κάποιος νοήμον άνθρωπος ότι ο ο πόλεμος, η μάχη, η επιθετική συμπεριφορά μεταξύ δύο ή περισσοτέρων εταιρειών θα κάνει τον κόσμο μας καλύτερο. Εν τέλει όποιος «επιβιώσει» θα επιβάλλει τους δικούς του κανόνες, αλλά το κόστος –ακόμα και κανένας να μην επιβιώσει από τον ανταγωνισμό – πάλι οι ίδιες οι κοινωνίες θα το πληρώσουν, εν είδει απωλειών σε ανθρώπους, δυνατότητες και με ολοένα αυξανόμενες εξαρτήσεις.

 

Ο ίδιος ο «ελεύθερος ανταγωνισμός» προσβλέπει στην επικράτηση λίγων και ισχυρών, προσβλέπει στην παγίωση του status qvo, ως αυτό είχε κατά την γέννηση του φαινομένου. Εάν κοιτάξει κανείς τον παγκόσμιο χάρτη των ισχυρών πολυεθνικών εταιρειών ως είχε στην δεκαετία του 1980, θα διαπιστώσει πως οι ίδιες πολυεθνικές εταιρείες υφίστανται κατά βάση στον παγκόσμιο χάρτη και μάλιστα κατά πολύ ενισχυμένες. Ο ίδιος ο «ελεύθερος ανταγωνισμός» και ο οικονομικός νέο-φιλελευθερισμός αδιαφορεί ουσιαστικά για την ύπαρξη και λειτουργία καρτέλ, καθώς οι ισχυροί της αγοράς που τον εμπνεύστηκαν και τον επέβαλλαν ενδιαφέρονται ουσιαστικά για τα κέρδη και μόνο και κέρδη έρχονται μόνο όταν υπάρχει μεγαλύτερος έλεγχος εκάστου τομέα της αγοράς από αυτούς τους ίδιους. Την πραγματικότητα – ζούγκλα που έχει επιβάλλει ο νεοφιλελευθερισμός δεν ενδιαφέρει το πόσα θα είναι τα λιοντάρια, αρκεί να υπάρχουν θηράματα ικανά να διασφαλίσουν κέρδη (την τροφή δηλαδή του συστήματος των λιονταριών). Στην κοινωνία ζούγκλα της αγοράς, η μόνη εσωτερική ιεράρχηση  αξιών έρχεται μόνο από τα κέρδη, την μόνη αξία που αναγνωρίζουν τα λιοντάρια της αγέλης και κανείς από αυτούς δεν θα διστάσει να θυματοποιήσει ολόκληρες κοινωνίες προκειμένου να βρει θηράματα και κέρδη. Στην πραγματικότητα τα καρτέλ υπάρχουν ανεξάρτητα από τον αριθμό των εμπλεκομένων επιχειρήσεων σε ένα τομέα της αγοράς. Οι ισχυροί, τα ισχυρά λιοντάρια ελέγχουν τους μηχανισμούς και την κίνηση, επιβάλλουν πρακτικές που ανέλεγκτα πλέον αποτελούν «κανόνες και νόμους της αγοράς» και στην πραγματικότητα αποτελούν έκφραση του δικαίου της αυθαιρεσίας της ισχύος τους.

            Μετά την πιο πάνω ανάλυσή μας είναι πλέον ευνόητο ότι η δημιουργία εναρμονισμένων πρακτικών και η συγκρότηση καρτέλ, αποτελεί δομικό στοιχείο του του νέο-φιλελευθερισμού, της «οικονομίας της αγοράς» και του «ελεύθερου» ανταγωνισμού. Όχι μόνο αποτελεί έκφανση της προσπάθειας περαιτέρω επέκτασης των ισχυρών του κεφαλαίου σε κάθε τομέα της οικονομίας (συγκέντρωση ισχύος), αλλά έρχεται να αποτελέσει και «αμυντική» τακτική των ήδη ισχυρών έναντι οτιδήποτε νέου και οποιασδήποτε νέας προσπάθειας. Η απαγόρευση επιδοτήσεων από τα κράτη σε επιχειρήσεις αποτελεί ακριβώς την νομική έκφραση στην Ε.Ε. της πλήρους επιβολής των ήδη ισχυρών. Ετσι παρεμποδίζεται οποιαδήποτε δυναμική δημιουργίας νέων επιχειρήσεων και στήριξής τους και αναγκάζονται μια σειρά από πρωτοπόρες προσπάθειες να εκφυλιστούν σε μεταπράτες των ολιγοπωλίων (οικονομία «φασόν»). Πέραν όμως τούτου, δεν πρέπει να παραβλέπουμε ότι τα ολιγοπώλια, λειτουργώντας σε ένα νομικό και ουσιαστικό πλαίσιο που τα ίδια καθορίζουν, δικαιολογούν άριστα τις εναρμονισμένες πρακτικές επικαλούμενα τις «συνθήκες» της αγοράς (π.χ. τόσο έχει το ρύζι διεθνώς …) άσχετα εάν τα ίδια διαμορφώνουν τις συνθήκες αυτές κατά κύριο λόγο. Μην λησμονούμε όμως και κάτι άλλο : εάν κάποιος προσπαθήσει να απονευρώσει την κερδοσκοπική αγορά, πουλώντας στο κόστος, δηλ. χωρίς κέρδος,  είναι πανεύκολο να κατηγορηθεί για «αθέμιτο ανταγωνισμό», αφού υπάρχουν σχετικές διατάξεις και πλούσια νομολογία.

            Τα ίδια τα καρτέλ των ισχυρών λοιπόν, επηρεάζοντας ως λόμπυ την πολιτική (θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε και το ρήμα «ελέγχοντας»), φροντίσουν πάντα για την διαιώνιση και επέκτασή τους, δημιουργώντας ένα δίχτυ προστασίας για την δραστηριότητά τους, για την θεσμική τους πλέον κατοχύρωση, ως αξόνων αναγκαίων για την ύπαρξη και την λειτουργία της οικονομίας. Ουσιαστικά, τα ισχυρά ολιγοπώλια έχουν κατορθώσει να ταυτίσουν την ύπαρξή τους με την εξυπηρέτηση βασικών βιοτικών αναγκών των ανθρώπων και να απειλούν ολόκληρες κοινωνίες με την στέρησή τους σε περίπτωση που αυτές αντιδρούν στις πρακτικές τους.       

 

            Τι πρέπει να γίνει; Τι προτείνουμε;

 

            Οπωσδήποτε τα φαινόμενα αυτά χρειάζονται πρώτα από όλα ρυθμιστική κοινωνική παρέμβαση, είναι σαφές και αποτελεί την δική μας πρόταση, η δημιουργία θεσμών ευρύτερου δημοκρατικού κοινωνικού ελέγχου στην πορεία της οικονομίας, ακόμα και της δυνατότητας του κράτους να θέτει όρια στην δράση των επιχειρήσεων για την προστασία των κοινωνιών και των παραγωγικών δομών, ιδίως, πρωτίστως και άμεσα ως προς τον καθορισμό των τιμών προϊόντων που καλύπτουν άμεσες βιοτικές ανάγκες του ανθρώπου, με τον ορισμό της αισχροκερδούς – καταχρηστικής δικαιοπραξίας σε κάθε σχετικό τομέα της οικονομίας, δηλαδή με τον καθορισμό ανωτάτου ορίου καθαρού κέρδους (αφού η διατίμηση δεν είναι επιτρεπτή), ώστε να ρυθμιστεί και προς το συμφέρον του πολίτη – καταναλωτή και μέσα σε εύλογα για το νομικό μας πολιτισμό πλαίσια, η λειτουργία της αγοράς που φαντάζει και είναι σήμερα ανεξέλεγκτη, δημιουργώντας ολοένα και περισσότερο νεόπτωχους και ανθρώπους που με δυσκολία καλύπτουν ένα επίπεδο στοιχειώδους αξιοπρεπούς διαβίωσης.

            Για όσους είναι πραγματικοί σοσιαλιστές και δημοκράτες, αλλά και για όσους έχουν σφαιρική κοινωνική συνείδηση και αντίληψη το να συζητάμε σήμερα για τον «ελεύθερο ανταγωνισμό» και τις μεθόδους εποπτείας της λειτουργίας του, είναι σαν να έχουμε να κάνουμε με ένα δολοφόνο και να προσπαθούμε να κάνουμε τα εγκλήματά του λιγότερο ειδεχθή.

            Υπάρχουν λύσεις και πολλοί από εμάς έχουμε προτείνει την στροφή προς μια κοινωνική οικονομία, μια οικονομία δημοκρατικής συλλογικότητας, όπου η ίδια η κοινωνία με άμεσους θεσμούς θα έχει τον 1ο λόγο στο γίγνεσθαι.

            Εχουμε προτείνει την στροφή προς μία κοινωνία, στην οποία κάθε άνθρωπος θα έχει εξασφαλισμένες τις βιοτικές του ανάγκες, όσες προκύπτουν από την βιολογική του οντότητα και όσες, πραγματικά δημοκρατικά, αποφασίζει η ίδια η κοινωνία πως πρέπει να καθίστανται κοινό κτήμα. Αυτές θα καθίστανται αντικείμενο της κοινωνικής και οικονομικής προσπάθειας. Αυτές θα αποτελούν τον οικονομικό κοινωνικό στόχο.

            Αυτή είναι η έννοια της δίκαιης κοινωνίας, αυτή της κοινωνίας που όλοι οι άνθρωποι απολαμβάνουν την εγγύηση της κάλυψης των βιοτικών τους αναγκών, όχι μόνο υλικών, αλλά και ψυχικών με πρώτιστη αυτή της ισότητας.

            Αυτή είναι η δική μας κοινωνία του αύριο και για αυτήν αξίζει να αγωνιστούμε προτείνοντας και στηρίζοντας θεσμούς πραγματικής δημοκρατίας και συλλογικής κοινωνικής οικονομίας.

            Εάν ποτέ αποφασίσετε την διοργάνωση μιας ημερίδας με θέμα την κοινωνία της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού ως πρόταση για το Ελληνικό και το παγκόσμιο γίγνεσθαι, θα είμαστε παρόντες για να σας αναλύσουμε με κάθε λεπτομέρεια, όχι μόνο το τι εννοούμε, αλλά και το πως μπορεί αυτή να πραγματωθεί. 

 

 

                                                                                      Για το ΙΝ.ΚΑ. (ν.ΙΝ.ΚΑ.)

                                                                                          Δημ. Καραμήτσας

                                                                                            

ΔΥΟ ΚΕΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ & ΤΗΝ ΑΓΟΡΑ

Αλλα δύο κείμενα παλαιότερα με συνάφεια και ουσία … .

Α. Οι βιοτικές ανάγκες του ανθρώπου και η παραγωγική ανεπάρκεια των αναγκαίων για την κάλυψή τους αγαθών, που έχει να κάνει με πολλούς παράγοντες, πραγματικούς (όπως π.χ. το κλίμα) και επίπλαστους (Αδυναμία παραγωγής λόγω καταλήστευσης των παραγωγικών πηγών), δημιούργησαν και δημιουργούν την ανάγκη προμήθειάς τους.

Αρα το πρώτο ζητούμενο για μία κοινότητα – κοινωνία είναι να διευρύνει όσο πιο πολύ μπορεί την παραγωγική της επάρκεια σε αγαθά που κρίνει ή βιολογικά αποτελούν βιοτικές ανάγκες. Ατό γίνεται με την εκμετάλλευση των σταθερών αμεταβλήτων συνθηκών και την προστασία από εξωγενείς λεηλασίες.

Β. Η ανάγκη προμήθειας/κάλυψης βιοτικών αγαθών/αναγκών δημιουργεί ένα έλλειμμα που πρέπει να καλυφθεί. Αυτή είναι η πρώτη ανάγκη, αφορά τον άνθρωπο ως οντότητα και ως μεγιστη αξία μιας κοινωνίας. Δεν πρέπει να είναι αντκείμενο κερδοφορίας και εκμετάλλευσης ο άνθρωπος και οι ανάγκες του.
Συνεπώς, η δίκαιη ανταλλαγή είναι η πρώτη λύση μεταξύ των κοινοτήτων / κοινωνιών. Πρώτη χρονικά και προτιμητέα πάντα, διότι δεν δημιουργεί υπεραξίες και ελλείμματα, διότι δεν εκμεταλλεύεται τις ανάγκες των άλλων ανθρώπων.

Γ. Η εξουσιαστική ατομικιστική λογική κάποιων, ώθησε και ωθεί στην εκμετάλλευση της κάλυψης των αναγκών των άλλων ανθρώπων με σκοπό την εκμετάλλευση. Ετσι δημιουργείται η «αγορά» που έχει ως κύριο χαρακτηριστικό της στοιχείο και σκοπό, όχι την κάλυψη των βιοτικών ανθρωπίνων αναγκών, αλλά το «κέρδος», την ατομικίστικη (ακόμα και στο σύνολο μιας κοινωνίας) εκμετάλλευση των αναγκών αυτών. Το «κέρδος» προκαλεί ενδοκοινωνικά και διακοινωνικά ελλείμματα και σειρά παγίωσης εξουσιαστικών σχέσεων και εξαρτήσεων. Πρόκειται για αντιανθρώπινη και αντικοινωνική συμπεριφορά που φθάνει μέχρι του σημείου να δημιουργεί τεχνητά ανάγκες και ελλείμματα για να τα εκμεταλλευτεί (σκεφτείτε τον κόσμο που ζούμε και θα το καταλάβετε) .

Δ. Ως άνθρωποι και κοινωνίες των ανθρώπων, οφείλουμε:

α. Στο σήμερα : να περιορίσουμε την εκμετάλλευση των ανθρωπίνων αναγκών, περιορίζοντας το στοιχείο «κέρδος» από αυτές και τις δυνατότητες δημιουργίας και ύπαρξης ελλειμμάτων και «αναγκών» από κερδοσκόπους και κινούμενοι προς την εξάλειψή τους.


β. Από σήμερα και για πάντα: Να θέσουμε ως μέγιστη αξία τον άνθρωπο, τον κάθε άνθρωπο. Να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε ένα περιβάλλον αυταρκούς κάλυψης των ανθρωπίνων βιοτικών αναγκών σε ενδοκοινωνικό και διακοινωνικό επίπεδο. Να εξαφανίσουμε την εξαρτησιακή λογική του οικονομικού κέρδους από την λειτουργία των κοινωνιών, εννοώντας ότι το κοινωνικό ανθρώπινο «κέρδος» – όφελος από την ανθρώπινη δραστηριότητα είναι κατά πολύ σημαντικότερο και μεγαλύτερο.

Ζητώ σχολιασμό και προσθήκες.

Υ.Γ. Αντιλαμβάνεστε θαρρώ ότι οι καπιταλιστές – εξουσιαστές άνθρωποι και κράτη κινούνται παγίως προς την απολύτως αντίθετη κατεύθυνση. Εξαθλιώνουν παραγωγικές δομές, αξίες, ανθρώπους, κοινωνίες και κράτη για να επεκτείνουν το δικό τους «κέρδος» και αντίστοιχα τις δικές τους εξουσίες.

Εμείς οι άνθρωποι έχουμε ένα ελάττωμα : ορίζουμε το γίγνεσθαι ως νομοτελειακό είναι. Δεν μπορούμε να σταθούμε έξω από την σφαίρα της γης και να παρατηρήσουμε την καταστροφική ματαιοδοξία κάποιων συμπεριφορών, την αστειότητα και την επικινδυνότητα της συμπεριφοράς μας.

Για την συγκεκριμένη κρίση του καπιταλισμού, ως επερχόμενο τότε, είχα γράψει εδώ και ένα χρόνο. Στάθηκα έξω από την σφαίρα του γίγνεσθαι και δεν χρειάστηκε πολύ για να το δω.

Οταν είδα το σχεδόν νεοφιλελεύθερο «70+1» μίλησα για «χθες», για κείμενο παρωχημένο και χτυπώντας φιλικά ένα βράδυ τον Μίμη στην πλάτη του είπα : σύντροφε θα πάμε σε προστατευτισμό σύντομα.

Ομως παρά τις αναλύσεις που έχω κάνει, μερικές έχουν δημοσιευτεί εδώ στους συντρόφους, δεν μπορώ να καταλήξω ακόμα για το εάν πρόκειται για δομική ατέλεια του καπιταλισμού ή για στημένο παιχνίδι ή εάν τελικά το παιχνίδι στήνεται τώρα πάνω στην ατέλεια. Οι καπιταλιστές ξέρουν καλά και τα τρία και έχουν ένα μόνο σκοπό πάνω στην γη : να εκμεταλλεύονται προς ίδιον όφελος τους άλλους ανθρώπους … earning is beautiful που έλεγαν οι ίδιοι κάποτε.

Τι με κάνει να πιστεύω ότι είναι αποτέλεσμα σφάλματος ; Η απληστία τους, που την έχω πλειστάκις αναλύσει και καταδείξει ακόμα και στο επίπεδο της διάστασης αξιών/προσδοκιών και παραγωγικών δυνατοτήτων του πλανήτη.

Τι με κάνει να πιστεύω ότι μπορεί να είναι στημένο; Πολλά πράγματα … .
Πρώτα απ΄ όλα η αστειότητα του επιχειρήματος ότι ευθύνονται μερικές χιλιάδες αμερικανοί που δεν ξεπλήρωσαν τα στεγαστικά τους δάνεια.
Οποιος πιστεύει ότι είναι αυτό που προβάλλουν οι τραπεζίτες, είναι παραπλανημένος ή εντελώς νεοφιλελεύθερος

.
Οχι σύντροφοι δεν καταρρέει έτσι ένας τεράστιος μηχανισμός. Οι τράπεζες έχουν μία σειρά από μεθόδους είτε βασισμένες στην διαχείριση του χρήματος είτε βασισμένες στο σύστημα εξασφάλισης πιστώσεων. Στην συγκεκριμένη περίπτωση οι υποθήκες στα ακίνητα και οι δυνατότητες κατάσχεσης εξασφαλίζουν τις τράπεζες …

Στον καπιταλισμό όλα είναι ελεγχόμενα και προβλεπτέα. Οχι μόνο χιλιάδες άνθρωποι με ειδικές γνώσεις ασχολούνται με αυτόν και την διαχείριση του χρήματος, αλλά και οι χρηματοπιστωτικές εταιρείες συγκροτούν μιά παγκόσμια κυβέρνηση που ελέγχει τους πάντες και τα πάντα. Επομένως η όποια ανωμαλία δεν ήταν της μίας ημέρας, αλλά επί μήνες και έτη υφίστατο ως πρόβλημα. Είδατε μήπως τα κατευθυνόμενα χρηματιστήρια να αντιδράσουν ; Είδατε τίποτα αποσχίσεις στεγαστικών κλάδων και δημιουργία εταιρειών που θα αναδεχθούν το πρόβλημα (ώστε να γλυτώσουν οι μητέρες τράπεζες και τα λοιπά προϊόντα τους);


Είδατε ενίσχυση της αγοράς ακινήτων από τις ίδιες τις τράπεζες για να ανέβουν οι αξίες των ακινήτων που σύντομα θα είχαν στα χέρια τους;
Τίποτα δεν είδατε και τίποτα δεν είδαμε … .
Το σκάφος βυθίστηκε αύτανδρο, χωρίς να κτυπήσει ούτε συναγερμός … και ακόμα και τα ευαίσθητα χρηματιστήρια δεν «άκουσαν» τίποτα.
Οταν ένα πλοίο βουλιάζει κατ’ αυτό τον τρόπο, όλοι υποθέτουμε ότι το ναυάγιο ήταν στημένο και ότι το έκαναν για να λάβουν την ασφαλιστική αποζημίωση.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση η ασφαλιστική αποζημίωση δεν είναι μόνο τα χρήματα της κοινωνίας, αλλά τα και τα χρήματα όσων αστών «επένδυσαν» στα πολυδιαφημισμένα «προϊόντα» τους και σήμερα δεν έχουν καμμία αξία.
Οι μετασχηματισμοί του καπιταλισμού είναι γνωστοί … .

Την ενδοκαπιταλιστική κριτική σχετικά με τον ρόλο των τραπεζών σε μία καπιταλιστική οικονομία και την διάσταση προσδοκιών χρηματαγορών και δυνατοτήτων – αξιών της παγκόσμιας παραγωγής, έχω γράψει εδώ και καιρό.
Η φούσκα έπρεπε να σκάσει και σκάει … . Με την διαφορά ότι οι τραπεζίτες εξακολουθούν να κρατούν τα κλειδιά και της πραγματικής οικονομίας, της παραγωγικής. Αυτό που θα γίνει τους επόμενους μήνες είναι η απαξίωση των μετοχών της πραγματικής οικονομίας και υποπτευόμαστε όλοι, ποιοί θα έχουν την δυνατότητα να αγοράσουν σε μηδενική τιμή τις μετοχές των εταιρειών παραγωγής … οι ίδιοι οι τραπεζίτες (σ.σ. μια ματιά σε τίποτα πρωτόκολλα των σοφών της Σιών, που ποτέ δεν τα έχω διαβάσει ίσως να άνοιγε πολλά μάτια για να κατανοήσουν τα αυτονόητα …).
Ποιά θα είναι η επόμενη ημέρα στον καπιταλιστικό κόσμο που έφτιαξαν ;
Λαοί και κοινωνίες εξαθλιωμένες, χωρίς δικαιώματα, χωρίς δύναμη, χωρίς εργασία. Η αστική τάξη και το πλέγμα δικαιωμάτων της εξαφανίζονται, μειώνονται δραματικά … οχλοποίηση … και εκχώρηση κάθε αξίας για την επιβίωση. Ελάχιστοι κρατούν τα κλειδιά του πλανήτη και αυτοκρατορίες γεννιούνται βασισμένες στο χρήμα και την ισχύ της εξουσίας που τους παρέχει η ανάγκη των άλλων ανθρώπων, των πολλών ανθρώπων. Μπαίνουμε σε μεσαίωνα, εάν δεν αντιδράσουμε σήμερα και οφείλουμε να το συνειδητοποιήσουμε.
Εχω προτείνει και σχεδιάσει μαζί σας μια δημοκρατική σοσιαλιστική κοινωνία και μια οικονομία βασισμένη στον άνθρωπο και τις βιοτικές ανάγκες του. Μια κοινωνία που δεν θα εκμεταλλεύεται τις ανάγκες αυτές, όπως κάνει η βαρβαρότητα του καπιταλισμού, αλλά θα τις εγγυάται και θα παράγει για αυτές.

Είναι η απάντησή μας, σε κάθε είδους βαρβαρότητα.
Για τους τραπεζίτες, αφεντικά και παρατρεχάμενους έχω μία μόνο πρόταση : Δίκη και, εάν αποδειχθεί ενοχή, Εκτέλεση.

Καμμία συναλλαγή με όσους σχεδίασαν και εκτέλεσαν το έγκλημα της απληστίας κατά του πλανήτη, κανένα έλεος σε αυτούς που έκλεψαν το τελευταίο ξεροκόμματο από το στόμα πεινασμένων παιδιών, σε αυτούς που καταδίκασαν σε θάνατο εκατομμύρια ανθρώπων από την έλλειψη φαρμάκων και την πείνα.

Δημιουργία θεσμών κοινωνικής οικονομίας με στόχο όχι το κέρδος, αλλά την ΖΩΗ.

ΑΚΡΙΒΕΙΑ

ΑΚΡΙΒΕΙΑ

Να άλλο ένα που ανέσυρα από το παρελθόν και εξηγεί την βαθύτερη φύση της ακρίβειας.

Οι αιτίες στα “πράγματα» του ανθρώπου και των κοινωνιών του, δεν εξηγούνται με ρασιοναλιστικά συμπεράσματα δογματικού τύπου όπως τα «ανέκαθεν». Τα αποτελέσματα, διότι αποτέλεσμα είναι οι αυξήσεις στις τιμές του πετρελαίου κλπ., δεν μπορούν να αναχθούν σε φυσιοκρατικά αίτια (έχω γράψει κάτι για τους νόμους και τους κανόνες).  Αυτά που θα θέλαμε να είναι νόμοι είναι συνήθως κανόνες … .

Προσωπικά, πολλούς μήνες πριν και πριν αρχίσουν να εκτυλίσσονται τα φαινόμενα κατάρρευσης (θα γίνουν χιονοστιβάδα) είχα κάνει τις προβλέψεις και τις αναλύσεις μου.

Αυτό που βρίσκεται στην βάση των αιτίων είναι μια ψυχολογική ανθρώπινη διαταραχή, ένα ελάττωμα γνωστό σε όλους που λέγεται απληστία.
Η απληστία που ταυτίζεται με την αδηφαγία και είναι απότοκο ψυχολογικών διαταραχών, έλλειψης παιδείας και ανοησίας, πλήρους αδυναμίας στοιχειώδους κατανόησης της φύσης του ανθρώπου και της λειτουργίας του πλανήτη. Τυφλώνει η απληστία τους ανθρώπους και τους καθιστά έρμαιά της. Η ίδια ως παράδειγμα πολλαπλασιάζεται και επιβάλλεται ως τρόπος ζωής. Καθίσταται μαζική τύφλωση και ολική βλακεία με ατομιστικά όμως χαρακτηριστικά. Ο καθένας σκέφτεται και ενεργεί με γνώμονα το δικό του στομάχι, το δικό του επίπεδο.

Εάν ο άνθρωπος μπορούσε να εννοήσει το νόημα της βιολογικής και φυσικής του ύπαρξης τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά για όλους και η ανθρώπινη ζωή θα είχε άλλο περιεχόμενο και αξία.
Η απληστία φτιάχνει γιγαντισμούς που λειώνουν στο πέρασμά τους ανθρώπους, που εξουσιάζουν και χρησιμοποιούν τον πλανήτη ολόκληρο για την ικανοποίηση μιας ματαιότητας με πεπερασμένο βιολογικά χαρακτήρα. Αλλά ακόμα και εάν νικούσαμε το θάνατο, τον πλανήτη που μας κουβαλά δύσκολα θα μπορούσαμε να τον «νικήσουμε» με τον όποιο γιγαντισμό μας. Η απληστία αυτή είναι ύβρις απέναντι στην ζωή, απέναντι στην ουσία και την ποιότητά της, απέναντι στην ίδια την ανθρώπινη φύση και στην συνέχεια του είδους προς το μέλλον.


Ζώντας σε ένα πεπερασμένο πλανήτη με πεπερασμένα μεγέθη είναι απλούστατο να καταλάβουμε τις μετρήσιμες δυνατότητες, στοιχεία και εν τέλει μεγέθη του.

Η απληστία, μέσα στην τύφλωσή της που ανέφερα πιο πάνω, παραβιάζει και αγνοεί τα πραγματικά μεγέθη και δημιουργεί εκτιμήσεις και προσδοκίες για να καλύψει την αδηφαγία της. Αξιώνει και απαξιώνει κατά το δοκούν, δημιουργεί δικά της μεγέθη και τρόπους μέτρησης, επιλέγει, βαπτίζει, χαρακτηρίζει και αποχαρακτηρίζει αξίες, συμπεριφορές και ανθρώπους, διαστρέφοντας την πραγματικότητα, αγνοώντας τις σταθερές του πλανήτη και του ανθρώπου. Υπάρχει «σταθερά» υπάρχει μέτρο ανθρώπινο και το έχω ξαναγράψει, είναι πρώτα από όλα η βιολογική σταθερά της ανάγκης κάλυψης των υλικών βιοτικών αναγκών και δίπλα σε αυτή υπάρχει η ανάγκη κάλυψης των ψυχικών – ψυχολογικών αναγκών. Οι σταθερές αυτές είναι συνυφασμένες με την φύση του ανθρώπου και κανείς δεν μπορεί να τις παραγνωρίσει καθώς παράγουν τους δικούς τους βασικούς κανόνες συμπεριφοράς (ο πεινασμένος κατά κανόνα θα αναζητήσει τροφή ακόμα και με την χρήση βίας, ο αδικημένος θα αναζητήσει με αντίστοιχο τρόπο το δίκιο του).
Η δημιουργία, μέτρηση και ιδιοκτησία πλεονάζοντος πλούτου στον πλανήτη, αποτέλεσε πάντοτε αποτέλεσμα της απληστίας κάποιων.
Μέχρι το new deal οι άπληστοι λειτουργούσαν με μεγέθη μετρήσιμα σε υλικά και η απληστία τους έκανε να ονειρεύονται θησαυρούς κρυμμένους στην γη της Επαγγελίας, σε ανύπαρκτα μέρη, Eldorados με χιλιάδες τόνους χρυσάφι … . Όμως όλα τα υλικά αυτά, αφού υπήρχαν πάνω στον πλανήτη όλα ήταν μετρήσιμα και πεπερασμένα. Επιδιώκοντας να ξεφύγει από το πεπερασμένο (αφού το όρισε και το αντιλήφθηκε ως οριστικό δεδομένο με την εξερεύνηση, χαρτογράφηση και εκμετάλλευση του συνόλου του πλανήτη) η απληστία έφθασε σε κομβικό σημείο πριν το new deal, οπότε ανακαλύφθηκε ότι τα σταθμά του πλανήτη είναι πεπερασμένα. Επανήλθε λοιπόν η απληστία, μετά από ένα σύντομο διάλειμμα επιστρατεύοντας μιαν άλλη τεχνική εξαπάτησης και τελικά αυταπάτης (αφού όλα ανακυκλώνονται σε τούτο εδώ τον κόσμο) που είχε πάντοτε στις πρακτικές της, την εκτιμητική αξιολόγηση.
Πλέον η αξία των υλικών αποτελούσε αποκλειστικά αντικείμενο εκτίμησης και όχι αντικείμενο ουσίας. Η απληστία δημιούργησε μεγέθη μη υπαρκτά στον πλανήτη, εικονικές αξίες μετρημένες σε χαρτιά, ομόλογα, χρήματα, αξιόγραφα, μετοχές, χρεόγραφα εν γένει. Πρόκειται για λογιστικές αξίες χωρίς πραγματικό αντίκρυσμα, για τα κομμάτια μιας απάτης χωρίς προηγούμενο. Χαρτιά αγοράζουν ανθρώπινες ψυχές και ζωές και χαρτιά τις αφαιρούν.
Στην πραγματικότητα, η αγωνία για εξουσία, η απληστία κάποιων ελαχίστων να είναι οι πλουσιότεροι, να είναι οι δυνατότεροι, να κατέχουν τον πλανήτη με όλα του τα «παραρτήματα», να κατέχουν και να κατευθύνουν ανθρώπους, οδήγησε στην σημερινή κατάσταση. Οδήγησε σε μία κατάσταση που η ψευδο-οικονομία των πνευματικά αρρώστων ελέγχει απόλυτα την ανθρώπινη ζωή, ύπαρξη και λειτουργία.


Δίδοντας στους χειριστές των χαρτιών και της εκτιμουμένων αξιών τα ηνία του πλανήτη καταλήξαμε στην τεράστια φούσκα της υπερεκτίμησης, της τεράστιας απόστασης που χωρίζει την υπερ-εκτίμηση από τις δυνατότητες του πλανήτη και των ανθρώπων του.

Όταν τούτο κατέστη αντιληπτό και για να σώσουν το παιχνίδι για μία ακόμα φορά υπέρ τους, οι άπληστοι καταπιεστές στρέφουν το ενδιαφέρον τους σε αιώνιες σταθερές, σε βασικά για την διαβίωση αγαθά και τα υπερεκτιμούν για να διασώσουν τα κέρδη τους !!!. Όμως τα αγαθά αυτά απευθύνονται σε ανθρώπους, εξυπηρετούν τις ανάγκες τους και γίνονται ολοένα και πιο δυσπρόσιτα για συνεχώς αυξανόμενο αριθμό ανθρώπων.
Ποιο θα είναι το μέλλον της ανθρωπότητας στον πλανήτη;
Η γνώμη μου είναι πως βρισκόμαστε σε κομβικό σημείο, και το έχω ξαναγράψει θα οδηγηθούμε είτε στην οχλοποίηση καταπιεσμένων ανθρώπων ή σε άλλες μορφές κοινωνικής και πολιτειακής οργάνωσης που θα σέβονται τους ανθρώπους και τον πλανήτη μας.

Το καθήκον όσων έχουν συλλάβει την ιδέα της κοινωνικής και ανθρώπινης προόδου, της απεξάρτησης από τις κοινωνίες της ζούγκλας είναι διττό, όχι μόνο οφείλουν να χτίσουν άμεσα τις λύσεις για την κοινωνική οργάνωση, αλλά και οφείλουν προς όφελος της ανθρωπότητας να ξεθεμελιώσουν τις κοινωνίες ζούγκλας που εγκαθίδρυσε η απληστία μιας ελάχιστης ψυχικά διαταραγμένης μειοψηφίας.

ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ 2

ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ

Ακόμα ένα παλαιότερο άρθρο για τον ανταγωνισμό …

Οι αιτίες στα “πράγματα» του ανθρώπου και των κοινωνιών του, δεν εξηγούνται με ρασιοναλιστικά συμπεράσματα δογματικού τύπου όπως τα «ανέκαθεν». Τα αποτελέσματα, διότι αποτέλεσμα είναι οι αυξήσεις στις τιμές του πετρελαίου κλπ., δεν μπορούν να αναχθούν σε φυσιοκρατικά αίτια (έχω γράψει κάτι για τους νόμους και τους κανόνες).  Αυτά που θα θέλαμε να είναι νόμοι είναι συνήθως κανόνες … .

Προσωπικά, πολλούς μήνες πριν και πριν αρχίσουν να εκτυλίσσονται τα φαινόμενα κατάρρευσης (θα γίνουν χιονοστιβάδα) είχα κάνει τις προβλέψεις και τις αναλύσεις μου.

Αυτό που βρίσκεται στην βάση των αιτίων είναι μια ψυχολογική ανθρώπινη διαταραχή, ένα ελάττωμα γνωστό σε όλους που λέγεται απληστία.
Η απληστία που ταυτίζεται με την αδηφαγία και είναι απότοκο ψυχολογικών διαταραχών, έλλειψης παιδείας και ανοησίας, πλήρους αδυναμίας στοιχειώδους κατανόησης της φύσης του ανθρώπου και της λειτουργίας του πλανήτη. Τυφλώνει η απληστία τους ανθρώπους και τους καθιστά έρμαιά της. Η ίδια ως παράδειγμα πολλαπλασιάζεται και επιβάλλεται ως τρόπος ζωής. Καθίσταται μαζική τύφλωση και ολική βλακεία με ατομιστικά όμως χαρακτηριστικά. Ο καθένας σκέφτεται και ενεργεί με γνώμονα το δικό του στομάχι, το δικό του επίπεδο.

Εάν ο άνθρωπος μπορούσε να εννοήσει το νόημα της βιολογικής και φυσικής του ύπαρξης τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά για όλους και η ανθρώπινη ζωή θα είχε άλλο περιεχόμενο και αξία.
Η απληστία φτιάχνει γιγαντισμούς που λειώνουν στο πέρασμά τους ανθρώπους, που εξουσιάζουν και χρησιμοποιούν τον πλανήτη ολόκληρο για την ικανοποίηση μιας ματαιότητας με πεπερασμένο βιολογικά χαρακτήρα. Αλλά ακόμα και εάν νικούσαμε το θάνατο, τον πλανήτη που μας κουβαλά δύσκολα θα μπορούσαμε να τον «νικήσουμε» με τον όποιο γιγαντισμό μας. Η απληστία αυτή είναι ύβρις απέναντι στην ζωή, απέναντι στην ουσία και την ποιότητά της, απέναντι στην ίδια την ανθρώπινη φύση και στην συνέχεια του είδους προς το μέλλον.


Ζώντας σε ένα πεπερασμένο πλανήτη με πεπερασμένα μεγέθη είναι απλούστατο να καταλάβουμε τις μετρήσιμες δυνατότητες, στοιχεία και εν τέλει μεγέθη του.

Η απληστία, μέσα στην τύφλωσή της που ανέφερα πιο πάνω, παραβιάζει και αγνοεί τα πραγματικά μεγέθη και δημιουργεί εκτιμήσεις και προσδοκίες για να καλύψει την αδηφαγία της. Αξιώνει και απαξιώνει κατά το δοκούν, δημιουργεί δικά της μεγέθη και τρόπους μέτρησης, επιλέγει, βαπτίζει, χαρακτηρίζει και αποχαρακτηρίζει αξίες, συμπεριφορές και ανθρώπους, διαστρέφοντας την πραγματικότητα, αγνοώντας τις σταθερές του πλανήτη και του ανθρώπου. Υπάρχει «σταθερά» υπάρχει μέτρο ανθρώπινο και το έχω ξαναγράψει, είναι πρώτα από όλα η βιολογική σταθερά της ανάγκης κάλυψης των υλικών βιοτικών αναγκών και δίπλα σε αυτή υπάρχει η ανάγκη κάλυψης των ψυχικών – ψυχολογικών αναγκών. Οι σταθερές αυτές είναι συνυφασμένες με την φύση του ανθρώπου και κανείς δεν μπορεί να τις παραγνωρίσει καθώς παράγουν τους δικούς τους βασικούς κανόνες συμπεριφοράς (ο πεινασμένος κατά κανόνα θα αναζητήσει τροφή ακόμα και με την χρήση βίας, ο αδικημένος θα αναζητήσει με αντίστοιχο τρόπο το δίκιο του).
Η δημιουργία, μέτρηση και ιδιοκτησία πλεονάζοντος πλούτου στον πλανήτη, αποτέλεσε πάντοτε αποτέλεσμα της απληστίας κάποιων.
Μέχρι το new deal οι άπληστοι λειτουργούσαν με μεγέθη μετρήσιμα σε υλικά και η απληστία τους έκανε να ονειρεύονται θησαυρούς κρυμμένους στην γη της Επαγγελίας, σε ανύπαρκτα μέρη, Eldorados με χιλιάδες τόνους χρυσάφι … . Όμως όλα τα υλικά αυτά, αφού υπήρχαν πάνω στον πλανήτη όλα ήταν μετρήσιμα και πεπερασμένα. Επιδιώκοντας να ξεφύγει από το πεπερασμένο (αφού το όρισε και το αντιλήφθηκε ως οριστικό δεδομένο με την εξερεύνηση, χαρτογράφηση και εκμετάλλευση του συνόλου του πλανήτη) η απληστία έφθασε σε κομβικό σημείο πριν το new deal, οπότε ανακαλύφθηκε ότι τα σταθμά του πλανήτη είναι πεπερασμένα. Επανήλθε λοιπόν η απληστία, μετά από ένα σύντομο διάλειμμα επιστρατεύοντας μιαν άλλη τεχνική εξαπάτησης και τελικά αυταπάτης (αφού όλα ανακυκλώνονται σε τούτο εδώ τον κόσμο) που είχε πάντοτε στις πρακτικές της, την εκτιμητική αξιολόγηση.
Πλέον η αξία των υλικών αποτελούσε αποκλειστικά αντικείμενο εκτίμησης και όχι αντικείμενο ουσίας. Η απληστία δημιούργησε μεγέθη μη υπαρκτά στον πλανήτη, εικονικές αξίες μετρημένες σε χαρτιά, ομόλογα, χρήματα, αξιόγραφα, μετοχές, χρεόγραφα εν γένει. Πρόκειται για λογιστικές αξίες χωρίς πραγματικό αντίκρυσμα, για τα κομμάτια μιας απάτης χωρίς προηγούμενο. Χαρτιά αγοράζουν ανθρώπινες ψυχές και ζωές και χαρτιά τις αφαιρούν.
Στην πραγματικότητα, η αγωνία για εξουσία, η απληστία κάποιων ελαχίστων να είναι οι πλουσιότεροι, να είναι οι δυνατότεροι, να κατέχουν τον πλανήτη με όλα του τα «παραρτήματα», να κατέχουν και να κατευθύνουν ανθρώπους, οδήγησε στην σημερινή κατάσταση. Οδήγησε σε μία κατάσταση που η ψευδο-οικονομία των πνευματικά αρρώστων ελέγχει απόλυτα την ανθρώπινη ζωή, ύπαρξη και λειτουργία.


Δίδοντας στους χειριστές των χαρτιών και της εκτιμουμένων αξιών τα ηνία του πλανήτη καταλήξαμε στην τεράστια φούσκα της υπερεκτίμησης, της τεράστιας απόστασης που χωρίζει την υπερ-εκτίμηση από τις δυνατότητες του πλανήτη και των ανθρώπων του.

Όταν τούτο κατέστη αντιληπτό και για να σώσουν το παιχνίδι για μία ακόμα φορά υπέρ τους, οι άπληστοι καταπιεστές στρέφουν το ενδιαφέρον τους σε αιώνιες σταθερές, σε βασικά για την διαβίωση αγαθά και τα υπερεκτιμούν για να διασώσουν τα κέρδη τους !!!. Όμως τα αγαθά αυτά απευθύνονται σε ανθρώπους, εξυπηρετούν τις ανάγκες τους και γίνονται ολοένα και πιο δυσπρόσιτα για συνεχώς αυξανόμενο αριθμό ανθρώπων.
Ποιο θα είναι το μέλλον της ανθρωπότητας στον πλανήτη;
Η γνώμη μου είναι πως βρισκόμαστε σε κομβικό σημείο, και το έχω ξαναγράψει θα οδηγηθούμε είτε στην οχλοποίηση καταπιεσμένων ανθρώπων ή σε άλλες μορφές κοινωνικής και πολιτειακής οργάνωσης που θα σέβονται τους ανθρώπους και τον πλανήτη μας.

Το καθήκον όσων έχουν συλλάβει την ιδέα της κοινωνικής και ανθρώπινης προόδου, της απεξάρτησης από τις κοινωνίες της ζούγκλας είναι διττό, όχι μόνο οφείλουν να χτίσουν άμεσα τις λύσεις για την κοινωνική οργάνωση, αλλά και οφείλουν προς όφελος της ανθρωπότητας να ξεθεμελιώσουν τις κοινωνίες ζούγκλας που εγκαθίδρυσε η απληστία μιας ελάχιστης ψυχικά διαταραγμένης μειοψηφίας.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.