Διάλογος για την Κοινωνία

Ιουνίου 8, 2011

 ΝΑ ΕΚΔΟΘΕΙ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΜΟΝΑΔΑ (ΕΑΜ) ΤΩΡΑ !!!

Α. Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΑΡΝΗΤΕΣ ΤΗΣ ΛΥΣΗΣ 

Με προηγούμενο άρθρο κατέδειξα την πολύπλευρη αναγκαιότητα έκδοσης και κυκλοφορίας παράλληλου με το Ευρώ «νομίσματος» και την πολύπλευρη χρησιμότητά της (Η ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΕΟΣ , και σε άλλα μέσα στο διαδίκτυο).

Αναλύθηκαν με τρόπο λιτό και φραστικά απέριττο, ώστε να είναι ευρύτερα κατανοητοί) οι όροι έκδοσης, οι όροι λειτουργίας – κυκλοφορίας και η χρησιμότητα της έκδοσης ανταλλακτικής μονάδας. Η ανάλυση περιλάμβανε επίσης εκτίμηση των τυχόν αντιδράσεων από το εξωτερικό, αξιολόγησή τους και τρόπους απάντησης. Η εκτίμησή μου είναι ότι η κίνηση θα γίνει δεκτή ως λυτρωτική για τους ίδιους τους δανειστές μας και σε κάθε περίπτωση επίσημα δεν θα μπορούν να αντιδράσουν καθώς τότε θα καταδειχθεί ότι σκοπός τους είναι η εξαγορά της Ελλάδας, η υποδούλωση και όχι η «σωτηρία» της.

Το άρθρο στάλθηκε και στο προσωπικό e-mail του πρωθυπουργού, προκειμένου να ενημερωθεί, να ακολουθήσει την πρόταση και εν τέλει να ελεγχθούν οι προθέσεις του, η σκοπιμότητα των ενεργειών του εν γένει. 

Την επόμενη και την μεθεπόμενη ημέρα συγκεκριμένοι άνθρωποι σε συγκεκριμένα Μ.Μ.Ε. απάντησαν στην πρόταση !!! (προφανώς ενημερωμένοι από το πρωθυπουργικό γραφείο) και μάλιστα αρνητικά, με τον ισχυρισμό ότι θα μας διώξουν από το Ευρώ !!!.

Η πρώτη απάντησή μου ανήκει σε αυτούς : ΚΑΚΟ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΙΟΥ ΤΟΥΣ, ΕΑΝ ΜΑΣ ΔΙΩΞΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ.

Τόσο καιρό «στηρίζουν» με τοκογλυφικά δάνεια την Ελλάδα με σκοπό να μην διαταραχθεί η ισορροπία του Ευρώ. Τρέμουν το ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας από το Ευρώ καθώς άμεσα θα κλονιστούν και θα καταρρεύσουν οι συναλλαγματικές ισοτιμίες σε όλο τον πλανήτη, με αβέβαιο το μέγεθος της λογιστικής οικονομικής καταστροφής κάποιων ισχυρών. Δεν πρόκειται  να το κάνουν και, εάν το κάνουν, η Ελλάδα θα έχει άμεσα ελεύθερα συναλλαγματικά διαθέσιμα σε Ευρώ της τάξης των πολλών εκατοντάδων δισεκατομμυρίων Ευρώ: Τα Ευρώ που υπάρχουν στην χώρα και δεν θα μπορούν να κυκλοφορήσουν[1]. Με την επισήμανση ότι κανείς δεν μπορεί να σε εμποδίσει να χρησιμοποιείς και να αποδέχεσαι για τις συναλλαγές σου οποιοδήποτε νόμισμα οποιασδήποτε χώρας του πλανήτη, παραπέμπω στο αρχικό άρθρο για την ανάλυση των σεναρίων και τις απαντήσεις στις τυχόν αντιδράσεις. 

Εντυπωσιάζει μάλιστα η απλοϊκότητα και η ρηχότητα της σκέψης τους !!!. Είναι ανάλογη του βάθους και του επιπέδου της κυβερνώσας την χώρα συντεχνίας, αλλά και της πλειονότητας των οικονομολόγων που δεν διδάχθηκαν κοινωνική οικονομία, αλλά μόνο οικονομία του καπιταλιστικού συστήματος. Ακόμα και στον καπιταλισμό, μία κοινωνία, ένα κράτος και μία οικονομία που δεν μπορεί να λειτουργήσει με το χρήμα που διαθέτει το βρίσκει με κάθε τρόπο, αλλιώς καταστρέφεται ολοκληρωτικά από την ύφεση και τον στασιμοπληθωρισμό[2]

Β.      Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΜΟΝΑΔΑ (ΕΑΜ) και Ο ΕΠΙΜΕΡΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ

Στο δεύτερο μέρος του άρθρου θα μπω στην λογική του σχεδιασμού της ανταλλακτικής μονάδας για να αρχίσει να μπαίνει από την φαντασία στο μυαλό μας, ως φαντασιακή θεσμική οντότητα.

Ο τίτλος της (αν και δεν θα τα χαλάσουμε σε κάτι πιο εύηχο «προτείνω να είναι ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΜΟΝΑΔΑ » ή «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΜΟΝΑΔΑ» (ΕΑΜ)[3]. Θα έχει εικόνα και τύπο αντίστοιχο με τα συνηθισμένα νομίσματα. Πάνω της θα είναι γραμμένο «ΑΝΤΑΛΛΑΣΣΕΤΑΙ ΜΕ ΑΓΑΘΑ ΚΑΙ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΑΞΙΑΣ ΕΝΟΣ (1) ΕΥΡΩ» (σ.σ. ή ανάλογα με την αξία κάθε τίτλου) και «ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ».   

Όπως έχω εκθέσει θα κυκλοφορεί παράλληλα με το Ευρώ, το οποίο θα παραμείνει το επίσημο νόμισμα της χώρας και η βάση της συναλλαγματικής ισοτιμίας και των αντίστοιχων συνδιαλλαγών. Κατά συνέπεια η χώρα δεν αλλάζει επίσημο νόμισμα, δεν φεύγει από το Ευρώ (για να μην τρομοκρατούνται ή τρομοκρατούν κάποιοι). Ούτε βεβαίως μπορούν να μαζέψουν τα ελληνικά Ευρώ ή να τα ακυρώσουν καθώς η χώρα αντάλλαξε με Ευρώ τις δραχμές της, κατά της καταστροφική[4] είσοδό της στο ενιαίο νόμισμα.

Όπως έχω αναλύσει  η ανταλλακτική μονάδα ακολουθεί την ισοτιμία και την αξία του Ευρώ, όπως φαίνεται ανωτέρω.

Η πρόταση αποτελεί απάντηση σε πολλές ανάγκες της χώρας και κυρίως των ανθρώπων των πολιτών. Με την εκροή του ισοζυγίου εξαγωγών/εισαγωγών είναι βέβαιο ότι σε μερικά χρόνια η ελληνική κοινωνία και η ελληνική οικονομία θα έχει στραγγίξει από Ευρώ. Είναι το σύστημα της παγκόσμιας «χρεοκρατίας» και της ελληνικής παραγωγικής υστέρησης, στην οποία μας έφεραν οι καταστροφικές τακτικές, πολιτικές και επιλογές των κυβερνήσεων και της ντόπιας πλουτοκρατίας. Τα δανεικά θα είναι τότε ακόμα πιο ακριβά και πιο δύσκολα και παρότι έχω προτείνει καθαρές ριζοσπαστικές λύσεις («Οικονομία Δίχως Χρήμα», «Μείωση της χρήσης χρήματος» κ.α.) δεν είμαι βέβαιος ότι το σημερινό ελληνικό γίγνεσθαι μπορεί να τις κατανοήσει.

Ας επανέλθουμε όμως στην αξία της λύσης κατά το μέρος που απηχεί θεμελιώδεις φιλοσοφικές αρχές της θεωρίας των βιοτικών αναγκών, τις αποδεικνύει και τις εφαρμόζει: Οι άνθρωποι, οι πολίτες αυτής της χώρας έχουν ανάγκη από αγαθά.Λίγο ενδιαφέρει τον εργαζόμενο, τον συνταξιούχο, τον ελεύθερο επαγγελματία, τον οποιοδήποτε απλό άνθρωπο η εκμετάλλευση του χρήματος μέσα από τοκογλυφικούς κερδοσκοπικούς μηχανισμούς. Αυτό που ενδιαφέρει τους ανθρώπους στην Ελλάδα και σε όλο τον πλανήτη είναι η προμήθεια αγαθών και η λήψη αναγκαίων υπηρεσιών. Οι άνθρωποι ενδιαφερόμαστε για την κάλυψη των βιοτικών αναγκών μας και λίγο μας ενδιαφέρει εάν αυτό στην οικονομία του καπιταλισμού γίνεται με Ευρώ, Δολάρια, Γιέν, Γουάν, Δραχμές ή με άλλα νομίσματα, τα οποία στην ουσία είναι απλά βαμβακόχαρτα ή άχρηστα ως αγαθά μέταλλα. 

Εάν συνεπώς ο μισθός του δημοσίου υπαλλήλου καταβάλλεται ο μισός σε Ευρώ και ο υπόλοιπος σε ανταλλακτικές μονάδες, με τις οποίες μπορεί να προμηθευτεί τα ίδια αγαθά, λίγο ή καθόλου δεν τον νοιάζει και αυτό δεν έχει καμία πραγματική συνέπεια στην ζωή του.  Αντίθετα, με την ρύθμιση αυτή, με την έκδοση ανταλλακτικής μονάδας, δεν θα υπάρξουν και δεν θα μπορούν να αιτιολογηθούν με φόβο και τρομοκρατία μειώσεις στον μισθό των υπαλλήλων και κανενός εργαζομένου.

Ουσιαστικά, η λύση που προτάθηκε, διπλασιάζει άμεσα την εσωτερική κυκλοφορία χρήματος, δημιουργεί συνθήκες παραγωγικής ανάταξης της οικονομίας[5], συνθήκες παραγωγικής ανταγωνιστικότητας και αυξάνει τα αποθέματα του κράτους σε Ευρώ, η ανάγκη χρήσης του οποίου υποδιπλασιάζεται. Σύντομα το κράτος θα μπορεί να αποπληρώνει τα χρέη του και να χρηματοδοτήσει την συλλογική κοινωνική παραγωγική δραστηριότητα. Αντί λοιπόν οι ανάγκες του κράτους σε Ευρώ για μισθούς, συντάξεις και προμήθειες να είναι Χ, θα είναι πλέον Χ/2 (τουλάχιστον).

Αντίστοιχα, θα υπάρχει και συναλλαγματική επάρκεια από το πλεόνασμα των Ευρώ, η οποία θα εμπλουτίζεται και θα ενισχύεται από τον τουρισμό και τις άλλες εξαγωγικές δραστηριότητες), ώστε η χώρα να μην οδηγηθεί σε εισαγωγική εμπορική απομόνωση. Ισως κάποιοι μεγαλοκεφαλαιούχοι να χρειαστεί να κάνουν θυσίες στην παρουσία τους στην “λίστα Forbes”[6] , αλλά ο λαός αυτής της χώρας θα έχει περισώσει πολλά, θα μπορεί να επιβιώσει και να ελπίζει δημιουργώντας ένα καλύτερο μέλλον.

Όπως και αρχικά προτάθηκε, η Ε.Α.Μ. δεν θα έχει συναλλαγματική χρήση και αξία, άρα δεν θα μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο υποτίμησης και συναλλαγματικών επιθέσεων.

Στο πλαίσιο αυτό θα πρέπει να αποφασίσουμε, εάν η ΕΑΜ, θα είναι επιδεκτική τοκισμού. Η δική μου άποψη, πρόταση και θέση, είναι πως μία «ανταλλακτική μονάδα» δεν μπορεί να είναι αντικείμενο και επιδεκτική τοκισμού. Εάν τοκίζεται θα αποτελέσει χρήμα, κεφάλαιο και συντελεστή εγχώριας εσωτερικής χρεοκρατίας[7]. Σκοπός μιας ανταλλακτικής μονάδας είναι η κάλυψη των ανθρωπίνων αναγκών και όχι η κερδοσκοπία, η ανισότητα και η καταπίεση των ανθρώπων. Αυτό όμως (όπως και όλα τα υπόλοιπα) μπορεί να το αποφασίσει ελεύθερα ο ελληνικός λαός απαιτώντας δημοκρατία τώρα !!!.

Με τα ανωτέρω χαρακτηριστικά η ΕΑΜ δεν μπορεί να θεωρηθεί νόμισμα και θα πέσουν στο κενό τυχόν νομικές ενέργειες κατά της Ελλάδας με τη νομική και ουσιαστική βάση αυτή. Στον καπιταλισμό το νόμισμα έχει άλλα χαρακτηριστικά και λειτουργία (συναλλαγματική διάσταση, τοκοφορία, κερδοσκοπία κλπ.) τα οποία απουσιάζουν από την ΕΑΜ με την ανωτέρω λειτουργία της, η οποία έχει μόνο κοινωνική λειτουργική διάσταση.

Επισημαίνω και πάλι ότι η λύση δεν απηχεί τις φιλοσοφικές και πολιτικές μου θέσεις και αντιλήψεις. Αν και απαρχή μιας ουσιαστικής εννοιολογικής θεώρησης της διάστασης του χρήματος, εξακολουθεί να υπακούει στις αρχές της λειτουργίας του καταστροφικού, παράλογου και επικίνδυνα βάρβαρου παγκόσμιου σήμερα. Παραταύτα, η δημιουργία της ΕΑΜ με τα χαρακτηριστικά που έχω εκθέσει θα είναι ένα σημαντικό πρώτο βήμα στην πορεία δημιουργίας ανθρώπινων κοινωνιών και κοινοτήτων και σωτηρία ουσίας για την Ελλάδα και εκατομμύρια Ελληνες.

                                                                        Αθήνα, 8 Ιουνίου 2011

                                                                        Δημήτρης Καραμήτσας


[1] Αραγε πως φαντάζονται κάποιοι ότι μπορούν να εμποδίσουν την κυκλοφορία ενός νομίσματος και την κατοχή του από κράτη και πολίτες ; με ποιο τρόπο και ποιο μηχανισμό;

[2] Είναι τα φαινόμενα που βιώνει η Ελλάδα σήμερα σε αρχικό τους στάδιο.

[3] Το όνομα ΕΑΜ που προκύπτει συμβολίζει πολλά για την ελευθερία των Ελλήνων.

[4] Αποδείχθηκε και εκ του αποτελέσματος !!!.

[5] Στο κεντρικό κείμενο υπάρχουν συγκεκριμένες τεχνικές προτάσεις για τον σκοπό αυτό.

[6] Η λίστα με τους πλουσιότερους ανθρώπους στον πλανήτη – αφού οι ανταλλακτικές μονάδες που θα έχουν στα χέρια τους δεν θα λογίζονται ως νόμισμα, δεν θα έχουν παρά εσωτερική ανταλλακτική αξία (και όχι  συναλλαγματική αντιστοιχία).

[7] Θα μπορεί όμως να αποτελεί αντικείμενο κατάθεσης.

Advertisements

Ιουνίου 4, 2011

ΛΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ, ΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΩΡΑ !!!

                  ΛΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ, ΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΩΡΑ !!!

 

Αγαπητές φίλες, αγαπητοί φίλοι, σύντροφοι, συντρόφισσες, συναγωνιστές, αδέλφια πολίτες αυτής χώρας

 

Μπροστά στον εκμηδενισμό, την απαξίωση, την εκποίηση της πατρίδας και τη νέα δουλεία που ζούμε και την χειρότερη που μας ετοιμάζουν και την οποία απεργάστηκε και προκάλεσε επί δεκαετίες ένα φαύλο σύστημα εκμετάλλευσης της χώρας και των Ελλήνων, εμείς οι Ελληνες πολίτες συνήλθαμε ειρηνικά, αποφασισμένοι να δώσουμε ένα οριστικό τέλος στην φαυλοκρατία, την βαρβαρότητα, την αναποτελεσματικότητα των κοινωνικών λειτουργιών και του πολιτικού συστήματος.

Καθώς Ελλάδα είναι οι Ελληνες, οι πολίτες αυτού του κράτους, η μόνη σωτηρία για την επερχόμενη υποδούλωση και διάλυση της πατρίδας μας μπορεί να έλθει μόνο μέσα από τον ίδιο τον Ελληνικό λαό, την δράση και τις αποφάσεις του.

Σύντροφοι, συναγωνιστές, αδέλφια και φίλοι έχουμε σήμερα ένα ιστορικό καθήκον και σε εμάς – όχι τυχαία – έταξε η μοίρα την ανάγκη του αγώνα και της δράσης.

Το σύστημά τους είναι ετοιμόρροπο, είναι υπό κατεδάφιση. Τα υλικά του είναι σταγονίδια του κομματικού σωλήνα και σαπισμένη διαφθορά. Προβάλουν αρχές, αξίες και δόγματα. Όλα τα έχουν καταπατήσει και βιάσει βάναυσα και ασύστολα.

Μπροστά στην γενικευμένη σήψη των αυτόκλητων και ανάξιων πολιτικών πατέρων του έθνους, όλοι εμείς οφείλουμε να δράσουμε κατά τρόπο ουσιαστικό. Οφείλουμε να δράσουμε ώστε να φέρουμε τον λαό μας στην εξουσία, να καθιερώσουμε την λαϊκή κυριαρχία, να φέρουμε επιτέλους ξανά την δημοκρατία στον τόπο που γεννήθηκε.

Από παντού μέσα από τα σπλάχνα αυτής της κοινωνίας, ξεπηδούν άνθρωποι, ομάδες, κινήματα, προτάσεις. Ολοι και όλα τους έχουν τους ίδιους σχεδόν σκοπούς, τις ίδιες περίπου θέσεις:

Ολοι θέλουμε μια κοινωνία με κέντρο τον άνθρωπο και όχι το κέρδος, όλοι επιζητούμε την ανόθευτη πραγματική δημοκρατία και την ουσιαστική ισότητα, όλοι ζητούμε την κάλυψη των αναγκών όλων των ανθρώπων, την συμμετοχή, την πραγματική ελευθερία, που κατακτιέται όταν όλοι οι άνθρωποι νοιώθουν σίγουροι πως δεν θα στερηθούν τις βιοτικες ανάγκες τους. Ολοι μας έχουμε στόχο την παραγωγική αυτάρκεια της χώρας και την ανεξαρτησία της. Ολοι μας έχουμε στόχο την τιμωρία των ενόχων, την εκδίωξή τους, την κατάργηση της φαυλοκρατίας των κομματικών μηχανισμών.

Κουραστήκαμε από την εξάρτηση, σώθηκε η ζωή μας να αγωνιζόμαστε για να μας εκμεταλλεύονται. Ολοι ονειρευόμαστε μιαν άλλη κοινωνία, μια κοινωνία ανθρώπων, μια κοινωνία της πραγματικής ζωής. Ολοι θέλουμε μια αληθινά δίκαιη κοινωνία, μια κοινωνία όλων των ανθρώπων. Θέλουμε όλοι μία Ελλάδα που θα ανήκει πραγματικά στους Ελληνες. 

Όλα τα πιο πάνω αποτελούν το κοινό στόχο και την κοινή συνισταμένη για την δημιουργία ενός Λαϊκού Κινήματος, ενός Λαϊκού Μετώπου, που θα έλθει να λυτρώσει την χώρα από όσα την ταλανίζουν.

Δεν υπάρχουν άλλες λύσεις. Η πολυδιάσπαση είτε είναι προϊόν ατομισμού, είτε αγκυλώσεων, είτε ακόμα της έλλειψης επικοινωνίας και του φόβου που επιβάλλει το σύστημα, μας καθιστά εύκολους στόχους και εγγυάται ένα μόνο πράγμα: ΤΗΝ ΗΤΤΑ ΜΑΣ και τη ΝΙΚΗ ΤΟΥΣ. Σε αυτό όμως τον αγώνα της αγανάκτησης και των οραμάτων δεν πρέπει να νικηθούμε, δεν έχουμε το δικαίωμα να νικηθούμε. Εχουμε ιστορικό καθήκον να νικήσουμε για να αποτινάξουμε την σαπίλα και να χτίσουμε μια νέα Ελλάδα, μια νέα πατρίδα, την πατρίδα όλων μας.

Ηλθε η ώρα να αφήσουμε οριστικά παράμερα κάθε ατομισμό και κάθε αγκύλωση και να ενωθούμε με τα πολλά που μας ενώνουν για να δημιουργήσουμε ένα κοινό ΛΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ, ένα κοινό ΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ των ανεξάρτητων και αδέσμευτων πολιτών αυτής της χώρας. Το μέτωπο και το κίνημα της πραγματικής ανατροπής, το μέτωπο και το κίνημα της πραγματικής ελπίδας, το μέτωπο και το κίνημα της ουσίας.

Επειδή θέλουμε την Ελλάδα ενωμένη και πολλοί από εμάς νοιώθουμε σιχασιά για τα φαύλα κόμματα και τους μηχανισμούς τους, το Κίνημα, το Μέτωπο, οφείλει όχι μόνο να στηρίζεται στην πραγματική δημοκρατία, την ισότητα και την συμμετοχή όλων, αλλά θα πρέπει να έχει και ημερομηνία λήξης και διάλυσης. Δεν θα επαναλάβουμε το σύστημα, θα το αλλάξουμε και θα διαλυθούμε για να μην αποτελέσουμε μηχανισμό φαυλότητας.

Στόχος δεν είναι να φτιαχτεί ένας ακόμα καταπιεστικός μηχανισμός νομής της εξουσίας και φαυλοκρατίας. Στόχος είναι να λυτρωθεί η χώρα από αυτά ακριβώς τα πράγματα.

Και αυτό θα συμβεί μόνο με την ομόνοια και την σύμπραξη όλων των κινημάτων, των τάσεων, των θέσεων, των ανθρώπων.

Η πρόσκλησή αυτή μας αφορά όλους, πολίτες και κινήματα αυτής της κοινωνίας. Μόνο ενωμένοι θα νικήσουμε. Μόνο ενωμένοι θα πάρουμε πίσω την χώρα μας και την ζωή μας.

Μόνο ενωμένοι μπορούμε να τους νικήσουμε.

Μόνο ενωμένοι και ίσοι θα χτίσουμε την κοινωνία του αύριο.

 

Ως ομάδα πρωτοβουλίας και μόνο φτιάξαμε ένα blog : http://www.laikometopo.blogspot.com/ . Δηλώστε εκεί την συμμετοχή σας, είτε με το όνομά σας είτε με ένα ψευδώνυμο. Ελάτε να ανοίξουμε εκεί την συζήτηση και τον χορό της αυτό-οργάνωσης της κοινωνίας. Ελάτε να ανοίξουμε τον χορό της νίκης των ανθρώπων, της νίκης της πραγματικής ελεύθερης κοινωνίας.

Ιανουαρίου 12, 2011

MONOPOLY : ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ

MONOPOLY: ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ & ΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

Οι περισσότεροι και περισσότερες γνωρίζουμε το παλιό και διαχρονικό καπιταλιστικό παιχνίδι της Monopoly.

Το ζητούμενο για τους παίκτες του παιχνιδιού είναι να αγοράσουν οικόπεδα με αξία, να επενδύσουν σε αυτά με κεφάλαια που παίρνουν από τη «μπάνκα» (BANK = τράπεζα) και να χρεώσουν τους υπόλοιπους παίκτες που θα «χρησιμοποιήσουν» τις «επενδύσεις» τους και θα τους φέρει το ζάρι στην ανάγκη τους. Από το ίδιο το στήσιμο του παιχνιδιού είναι βέβαιο ότι κάθε παίκτης θα βρεθεί αρκετές φορές στην ανάγκη να «χρησιμοποιήσει» επενδύσεις των άλλων παικτών. Στο παιχνίδι επιτρέπονται δανεισμοί μεταξύ των παικτών, «αβάντες», εξαγορές, υποθήκες, συμβουλές επενδύσεων και ένα σωρό άλλα κόλπα του καπιταλισμού. Στο παιχνίδι δεν επιτρέπεται η χρήση άλλου χρήματος πλην του περιεχόμενου στο κουτί του.  

Τελικός σκοπός του παιχνιδιού των «ανταγωνιζόμενων» παικτών είναι η κυριαρχία του ενός, το «Μονοπώλιο», εξ ου και το όνομα του παιχνιδιού. Μονοπώλιο στην χρήση μιας οδού – «επένδυσης» και εν συνεχεία σε όλο το παιχνίδι, σε όλη την κάρτα της Μοnopoly. Οποιος παίκτης δεν πηγαίνει καλά, αναγκάζεται για να παραμείνει στο παιχνίδι να ξεπουλήσει όσο – όσο την «περιουσία» του και στο τέλος, εάν μείνει από χρήματα, βγαίνει από το παιχνίδι.

Στις ελληνικές του εκδόσεις το παιχνίδι χρησιμοποιεί ως επενδύσεις τα ονόματα οδών της πρωτεύουσας και άλλων μεγάλων πόλεων. Αντίστοιχες «επενδύσεις» περιέχουν τα παιχνίδια των άλλων κρατών.

Το παιχνίδι μπορεί να είναι για πολλούς διασκεδαστικό στην πραγματικότητα όμως είναι μια απλή αποτύπωση του τι συμβαίνει σε κάθε χώρα και σε ολόκληρο τον πλανήτη. Είναι μια σύντομη χρονικά αποτύπωση του παιχνιδιού του καπιταλισμού, των σκοπών των παικτών (καπιταλιστών) και του τελικού ζητούμενου του συστήματος, που παρότι δείχνει ανταγωνιστικό, εν τέλει καταλήγει στο «Μονοπώλιο» του ενός.

            Οσα συμβαίνουν στην Ελλάδα και στο παγκόσμιο σκηνικό μπορούν εύκολα να εξηγηθούν, να γίνουν κατανοητά, εάν στα τετράγωνα του παιχνιδιού της Monopoly τοποθετήσουμε τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ελλάδας ή του πλανήτη. Στόχος των παγκόσμιων παικτών της Monopoly είναι να αποκτήσουν σε καλές τιμές και να εκμεταλλευτούν τα τετράγωνα αυτά, τις πλουτοπαραγωγικές πηγές των κρατών. Να κάνουν οικόπεδά τους τις χώρες, τους ανθρώπους, να πλουτίσουν εκμεταλλευόμενοι τις ανάγκες και τις δυνατότητές τους. Τελικός σκοπός τους είναι να επικρατήσουν οι ίδιοι στο παιχνίδι κάνοντας τα πάντα δικά τους. Τελικός σκοπός τους είναι να συγκροτήσουν το δικό τους «Μονοπώλιο».  Ο «ανταγωνισμός» απλά είναι το «παιχνίδι», σκοπός είναι το «Μονοπώλιο».  

            Οσο τα πράγματα παραμένουν στο χαρτόνι της Monopoly και αφορούν μόνο αυτό και τους μανιώδεις παίκτες, έχουν μηδαμινή ουσία για τους ανθρώπους. Το πρόβλημα είναι ότι στο πραγματικό ελληνικό και παγκόσμιο παιχνίδι το χαρτόνι της Monopoly είναι φτιαγμένο από ανθρώπους, από χώρες, από την φύση. Πάνω σε αυτούς, πάνω σε εμάς παίζεται το πραγματικό παιχνίδι, εμείς είμαστε τα τετράγωνα με τις «επενδύσεις» τους, από εμάς εξάγεται το κέρδος τους και σε εμάς θα επικρατήσει το μονοπώλιο … .

            Για να εφαρμόσουν τους σκοπούς τους οι παίκτες της παγκόσμιας Monopoly θέλουν να μετατρέψουν τους ανθρώπους σε ένα λείο, αμίλητο και χρηστικό για το παιχνίδι χαρτόνι.

            Χρησιμοποιούν κάθε μέσο για να τους φιμώσουν, να τους παρασύρου, να τους κάνουν παθητικούς, ώστε να παιχτεί πάνω τους το παιχνίδι τους. Οι ίδιοι οι άνθρωποι εργάζονται στα πλουτοπαραγωγικά τετράγωνα της Monopoly, δημιουργούν κέρδη και υπεραξίες για τους παίκτες. Οσο πιο πειθαρχημένο και αποδοτικό είναι ένα τετράγωνο – χώρα ή πλουτοπαραγωγική πηγή, τόσο πιο επικερδής και επωφελής είναι για αυτούς η «επένδυση».  Για τον σκοπό αυτό εργάζονται πολλοί, για τον σκοπό αυτό κάνουν τους ανθρώπους άβουλα μυρμήγκια που θα πεθάνουν εργαζόμενα για την «επένδυση» και όλο το σύστημα κινείται και οργανώνεται σύμφωνα με τους σκοπούς, τους κανόνες του παιχνιδιού που όρισαν και ορίζουν μεταξύ τους οι παίκτες.

            Επειδή στο τέλος της παρτίδας τους, θα έχουμε όλοι ισοπεδωθεί για τα καλά και θα έχουμε εξαγοραστεί πλήρως από τις μονοπωλιακές επενδύσεις τους, το μόνο που μας μένει είναι να καταστρέψουμε το παιχνίδι τους και τους κανόνες τους. Να αρνηθούμε να είμαστε υποχείρια της Monopoly τους, να τους χαλάσουμε το τεραίν, να διαλύσουμε το χαρτόνι της Monopoly, να φύγουμε από το σύστημά τους, από τους κανόνες τους και να δημιουργήσουμε δικούς μας. Και επειδή είναι και αυτοί θνητοί σαν και εμάς στο χέρι μας είναι να το καταφέρουμε.

Νοέμβριος 26, 2010

Η ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ … .

 

            Η ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ … .

Α. Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ, ΟΙ ΣΥΝΑΛΛΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΕΣ ΚΑΙ Η ΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΚΕΦΑΛΑΙΩΝ

Στον καπιταλισμό η κίνηση του χρήματος και η εκμετάλλευση των συναλλαγματικών ισορροπιών ενταγμένη στην λογική του κέρδους κατέχει μία ιδιαίτερη, μια ξεχωριστή και κορυφαία θέση. Η εκμετάλλευση των κεφαλαίων είναι βασική, κεντρική αρχή του καπιταλισμού. Στην επικράτηση και λειτουργία του καπιταλισμού οι «συναλλαγματικές ισορροπίες» αποτέλεσαν και αποτελούν ένα πραγματικό πεδίο πολέμου, αφού μυθώδη χρηματικά ποσά αλλάζουν καθημερινά αξίες και χώρες ολόκληρες δέχονται συναλλαγματικές «επιθέσεις», απαξιώνονται  ή ενισχύουν την θέση τους.

Μετά το “new deal” η κίνηση του χρήματος εντάθηκε. Καθώς εγκαταλείφθηκε ο «κανόνας του χρυσού», που προέβλεψε την υποχρεωτική κάλυψη με αποθεματικά χρυσού, του εκδιδόμενου από κάθε κράτος χρήματος, το χρήμα εκδόθηκε και κυκλοφόρησε ελεύθερα για να αναθερμάνει τις σε ύφεση καπιταλιστικές οικονομίες της εποχής. Αυτή ήταν μία ουσιαστική συμβολή του Κέϋνς στην συνέχιση της λειτουργίας του καπιταλιστικού συστήματος, καθώς αυτός ήταν ο εκφραστής της «λύσης» αυτής.

Όπως είναι ευνόητο η ελεύθερη έκδοση και κυκλοφορία χρήματος από τα κράτη δημιούργησε νέα δεδομένα και για πολλούς ήταν μία από τις σκοτεινές αιτίες του Β’ παγκοσμίου πολέμου. Είναι αυτονόητο ότι η σημασία της έκδοσης και κίνησης χρήματος και οι στρατηγικές της διαδραμάτισαν και διαδραματίζουν ένα τεράστιο ρόλο στο καπιταλιστικό απάνθρωπο συστημικό φρενοκομείο και αποδέκτες αυτής της αθλιότητας είναι απλοί άνθρωποι σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη.    

Με το χρήμα να εκδίδεται και να κυκλοφορεί ελεύθερα οι δυνατότητες «παιχνιδιών», μοχλεύσεων, πιέσεων και σκοπιμοτήτων πολλαπλασιάστηκαν γεωμετρικά και απίθανα σενάρια πλέκονται στα σκοτεινά υπόγεια των μεγάλων τραπεζών του πλανήτη για να υλοποιηθούν τέτοια σχέδια. Ο πολλαπλασιασμός της κυκλοφορίας του χρήματος και οι πρακτικές που τον συνοδεύουν, αντίστοιχες με τις πολλαπλασιαστικές παραγωγικές επιδιώξεις του καπιταλισμού, δημιούργησαν νέα δεδομένα, νέους κανόνες στους οποίους την πρωτοβουλία κίνησης και υλοποίησης έχουν οι ισχυροί του πλανήτη.

Β.        ΤΑ ΚΡΑΥΓΑΛΕΑ ΣΦΑΛΜΑΤΑ ΤΗΣ «ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ» & ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ

Οι ίδιοι «κανόνες» το μόνο που δεν ευνοούν είναι η «σταθερότητα», καθώς είναι κανόνες συνεχών αλλαγών δεδομένων και εξακολουθητικών μετακινήσεων (ποσοτικών, κατευθύνσεων, προορισμών κ.α.). Στο παιχνίδι αυτό, όποιος μένει σταθερός, ακίνητος και αμετακίνητος, όποιος δηλώνει τους κανόνες που ακολουθεί,  αποτελεί εύκολο στόχο για τους αντιπάλους του και εύκολο θύμα επιθέσεων.

Το Ευρώ στην προ δεκαετίας δημιουργία του στοιχημάτισε στην σταθερότητα. Στην σταθερή ποσότητα, στην σταθερή αξία. Ηλθε να λειτουργήσει ως ο «κανόνας του χρυσού» και λειτούργησε ανταγωνιστικά ως εναλλακτικό νόμισμα αναφοράς και ισοτιμιακός ρυθμιστής και παράγοντας, απέναντι στο αμερικανικό δολάριο. Προσόν του «η σταθερότητα», μια σταθερότητα η οποία χτίστηκε πάνω στις δεσμεύσεις των κρατών που το εκδίδουν για τις πολιτικές τους και τους ισολογισμούς τους, αλλά και πάνω στις δεσμεύσεις για έλεγχο και περιορισμό της έκδοσής του.

Όπως αντιλαμβάνεται εύκολα κανείς, η πολιτική αυτή σε ένα καπιταλιστικό σύστημα που συνεχώς αυξάνει τις παραγωγές, τις αξίες και τους αριθμούς του, μοιάζει με την τακτική γέρου αριστοκράτη γαιοκτήμονα που ζει στον αρχαίο πύργο του και υποστηρίζει τα ιδιοκτησιακά του δικαιώματα και τις «παραδοσιακές» αξίες, ενώ όλα γύρω του τρέχουν με την ταχύτητα του φωτός. Η βαθειά συντηρητική Ευρώπη ζώντας με αυτές τις «παραδόσεις» και με την «αριστοκρατική αντίληψη» δεν άργησε να πέσει θύμα της κινητικότητας.

Πρώτα από όλα, οι περιορισμοί στην έκδοση νομίμσματος, μέσα σε ένα περιβάλλον που πραγματικά ή εικονικά αυξάνει τις αξίες και τις ποσότητες των αγαθών, σημαίνουν ταυτόχρονα και περιορισμό της «μετοχικής» συμμετοχής στον πλανήτη, αλλά και των δυνατοτήτων κίνησης της οικονομίας του καπιταλισμού, των δυνατοτήτων να ακολουθηθούν οι ρυθμοί των άλλων.  

Οι σφιχτοί προϋπολογισμοί, σημαίνουν μικρότερη κυκλοφορία χρήματος και εκτός από παγίωση του «status quo» μεταξύ των κρατών (οι ισχυροί δεν μπορούν να υπερκεραστούν από ανερχόμενους εντός της Ευρωζώνης), ήλθαν να σημάνουν την έλλειψη χρήματος, την ανάγκη ακριβού δανεισμού από τραπεζίτες και την παραγωγική υστέρηση για τις περισσότερες χώρες της Ευρώπης (αφού ήταν αναλογικά δυσεύρετα με τον ανταγωνισμό τα κεφάλαια κίνησης).

Μέσα στην «δεκαετία του Ευρώ» η Ευρώπη έχασε πάνω από 40% της συνολικής παραγωγικής της δυνατότητας, ενώ αναπτύχθηκε μία κουλτούρα «τραπεζίτη» σε μεγάλο τμήμα των ευρωπαϊκών λαών, μια κουλτούρα που έχει ως περιεχόμενό της, την βίωση μέσω της εκμετάλλευσης του χρήματος και γεννά μια οκνή ψευδή μακαριότητα.

Πρωτεργάτες των τακτικών αυτών ήταν οι Γερμανοί και κοντά τους οι Γάλλοι, δύο οικονομίες με παραγωγική υπόσταση, που πίστεψαν ότι με τον τρόπο αυτό μπορούν να καταστρέψουν πρώτα, να απαξιώσουν και στην συνέχεια να αγοράσουν φτηνά τους εταίρους τους στην Ε.Ε., ελέγχοντας την ροή χρημάτων και συσσωρεύοντας ευρωσυνάλλαγμα από τις ενδοευρωπαϊκές συναλλαγές. Δυστυχώς για όλους το ίδιο πιστεύουν μέχρι σήμερα.

Το Ευρώ, παραφουσκωμένο από την έλλειψη παραγωγής, σταθερό και δυσκίνητο, νόμισμα μιας γραφειοκρατικής αριστοκρατίας, αποτέλεσε τον εύκολο στόχο στο παιχνίδι του συναλλάγματος, στο παιχνίδι του χρήματος. Οι στενοκέφαλες μονεταριστικές αντιλήψεις του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου με πολιτικές όχι μόνο χωρίς καμία φαντασία, αλλά και με σταθερούς προδεδομένους κανόνες και οι φανεροί στόχοι των Γερμανών για την δημιουργία μιας νέας Γερμανικής Αυτοκρατορίας σε όλη την Ευρώπη, ήταν εύκολο να προβλεφθούν ακόμα και από παιδάκια, πόσο μάλλον από καλά πληροφορημένους ανταγωνιστές, που και γνώριζαν πως θα κινηθεί η Ευρώπη και το πλεονέκτημα σχεδιασμού είχαν.

Όταν η κρίση ξεκίνησε με την στημένη ιστορία της “Lehman Brothers” , γράψαμε κάποιοι για το που αποσκοπούσε και κρούσαμε τον κώδωνα του κινδύνου για τους λαούς της Ευρώπης με τις «σταθερές» και «ακλόνητες» πολιτικές που ακολουθούσε η «ευρωπαϊκή ηγεσία». Η Ευρώπη των Γερμανών «πούλησε» σταθερότητα σε ένα περιβάλλον ραγδαία μεταλλασσόμενο και δεν μπόρεσε να εννοήσει τις κινήσεις στην σκακιέρα. Μέλημά της ήταν η στήριξη της σταθερότητας του Ευρώ και όχι η αναγκαία κινητικότητα. Το «σταθερό» και υπερτιμημένο Ευρώ έγινε η ταφόπλακα της Ευρώπης και ακόμα δεν το έχουν αντιληφθεί ή δεν έχουν πλέον τρόπους αξιοπρεπούς αντίδρασης.

Οι Η.Π.Α., με την έκδοση τρισεκατομμυρίων δολαρίων (οι κακές γλώσσες αναφέρουν ότι στην πραγματικότητα είναι πάνω από 14 τρίς) όχι μόνο είχαν και έχουν την πρωτοβουλία «αναθέρμανσης» και χρηματοδότησης της οικονομίας, αλλά έχουν και την πρωτοβουλία εξαγοράς (ας την αποκαλέσουμε σικάτα: «ενίσχυσης») άλλων οικονομιών και προσοδοφόρων εγκαταστάσεων, πάντοτε με ένα σεβαστό ποσοστό τόκου. Μήπως έχει σκεφτεί ο ελληνικός λαός πόσα από τα δισεκατομμύρια δολάρια που αναγκάστηκε να δανειστεί, είναι στην πραγματικότητα απλό βαμβακόχαρτο, χωρίς κανένα πραγματικό αντίκρισμα ; χρήμα της καπιταλιστικής «κινητικότητας»; Στην πραγματικότητα, εάν ένα κράτος έπρεπε να βρίσκεται υπό την επιτήρηση του Δ.Ν.Τ. αυτό θα έπρεπε να είναι οι Η.Π.Α. με το τεράστιο τυπικό δημόσιο χρέος (13,45 τρις δολάρια), όμως κανείς ποτέ δεν τόλμησε να λάβει μέτρα εναντίον των, καθώς ταυτόχρονα θα πληθωριζόταν ή θα αποπληθωριζόταν ο πλανήτης (ήτοι με συνέπειες αντίστοιχες με τις τακτικές που θα επέλεγαν οι Η.Π.Α.). Το δημόσιο χρέος των Η.Π.Α. είναι και μία σαφής απάντηση στους γελοίους οικονομολόγους της δεκάρας που προσκαλούνται και σουλατσάρουν στα Μ.Μ.Ε. και με ύφος 100 καρδιναλίων και σοβαρότητα φιλοσόφου λένε πως για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας είναι υπεύθυνο το δημόσιο χρέος. Εάν ίσχυε αυτό, οι Η.Π.Α. θα έπρεπε να έχουν σβηστεί από τον παγκόσμιο οικονομικό χάρτη … .

Οι Η.Π.Α. λοιπόν, εκδίδοντας αθρόα τρισεκατομμύρια δολαρίων, έρχονται να «διασώσουν» τις οικονομίες του πλανήτη, να πληθωρίσουν το χρήμα κατά την πάγια τακτική του καπιταλισμού που γεννά χρήμα για να καλύψει τα χρέη και παραγωγή για να δημιουργηθούν «αξίες» που έχουν ανάγκη από την έκδοση χρήματος. Το χρήμα αυτό έρχονται να δανείσουν ξανά στην κουρασμένη Ευρώπη του σταθερού, ακλόνητου και ακίνητου Ευρώ. Θα το δανείσουν με καλό τόκο (δηλ. με μόχθο και εξάρτηση των λαών) και θα ανταλλάξουν παλαιότερα δάνεια με πληθωριστικό χρήμα. Σύντομα η ισοτιμία Ευρώ – δολαρίου θα ανατραπεί από τις «αγορές», ώστε το ποσοστό του τόκου να είναι απειροελάχιστο μπροστά στο κέρδος από τις συναλλαγματικές ανατροπές στις ισοτιμίες.      

Οσες οικονομίες δεν στηρίχθηκαν στην παραγωγή, αλλά στηρίχθηκαν στην κυκλοφορία του χρήματος θα πληρώσουν πρώτες το τίμημα. Για όσες στηρίχθηκαν στο «σκληρό» και σταθερό Ευρώ, θα επακολουθήσει η τιμωρία της κατάρρευσης του ιστού που περιέπλεξαν. Οι Η.Π.Α. θα «εξαγοράσουν» τις οικονομίες του Ευρώ με ψεύτικα δολάρια.

Γ. ΕΛΛΑΔΑ   

Στο περιβάλλον αυτό η Ελλάδα έχει μόνο ριζοσπαστικές λύσεις και δεν μπορεί να σέρνεται επαιτούσα για δανεικά, από αυτά τα άνευ αντικρίσματος που εκδίδει η F.R.B. .

Η πρώτη και κύρια επιλογή είναι η άμεση έξοδος από την «Ευρωζώνη». Το πάρτυ της καταστροφής και η σφαγή που θα ακολουθήσει δεν πρέπει να μας βρει μέσα στον χώρο αυτό. Η Ελλάδα χρειάζεται παραγωγική ανάπτυξη που οι πολιτικές της σταθερότητας του Ευρώ, της «δημοσιονομικής πειθαρχίας» και της Γερμανικής επέκτασης δεν μπορούν να της προσφέρουν. Τα αμερικάνικα δανεικά επίσης μπορούν μόνο να εξαγοράσουν την Ελλάδα σε τιμή ευκαιρίας. Ουσιαστικά, σήμερα, η χώρα βρίσκεται σε δημοπρασία για ξένους ενδιαφερόμενους, που περιμένουν να πέσουν και άλλο οι τιμές για να αγοράσουν σε τιμή ευκαιρίας και με ψεύτικο, χωρίς αντίκρισμα χρήμα. Η έξοδος από τον όλεθρο της ευρωζώνης, όσο πιο γρήγορα έλθει τόσο πιο σύντομα θα έχει αποτελέσματα.

Η επανέκδοση χρήματος από το ελληνικό κράτος, όσο οδυνηρή και να είναι για πολλούς από τους έχοντες και κατέχοντες, είναι η μόνη λύση που μπορεί να αναθερμάνει την οικονομία και να δώσει τα απαραίτητα κεφάλαια για να εκκινήσει. Ο πληθωρισμός και οι συναλλαγματικές επιθέσεις είναι δευτερεύον ζήτημα μπροστά στο απόλυτο μηδέν που κοντεύει να αντικρύσει η χώρα. Μια πολιτική εσωτερικής αυτονομίας και αυτάρκειας θα δώσει στην χώρα σύντομα συγκριτικά πλεονεκτήματα. Τέτοιες πολιτικές σχεδιάστηκαν από ομάδες ανθρώπων που δεν ανήκουν στις δήθεν «ελίτ».

Είναι βέβαιο ότι οι σημερινοί πολιτικοί σχηματισμοί είναι κομμάτια του καταστροφικού συστήματος και το υπηρετούν τυφλά και χωρίς δυνατότητες, ούτε καν να εννοήσουν τι σημαίνει Ελλάδα, άρα λύσεις ούτε μπορούν να δώσουν, ούτε καν να τις εννοήσουν.

Εάν σύντομα δεν ξεφύγουμε ως λαός από την μέγγενη της Ε.Ε. και των Η.Π.Α. και από τα τεράστιας ισχύος παιχνίδια τους, εάν δεν δούμε την απτή πραγματικότητα, δεν θα υπάρχει διαφυγή. Ηδη το 1ο τρίμηνο του νέου έτους θα πρέπει να αποπληρωθούν δάνεια για τα οποία χρειάζεται σχεδόν ένα ακόμα νέο μνημονιακό δάνειο. Είναι ευνόητο ότι τότε η χώρα θα αναγκαστεί να ομολογήσει την αδυναμία της και τότε θα έχει σημάνει η ώρα των δανειστών.

Νοέμβριος 22, 2010

ΜΝΗΜΟΝΙΑ : ΚΡΙΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΣτΕ

ΜΝΗΜΟΝΙΑ : ΚΡΙΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΣτΕ

 

Περίμενα καιρό την έκδοση της εισήγησης του ΣτΕ (Συμβούλιο της Επικράτειας) για τις προσφυγές κατά του μνημονίου. Προέβλεπα ότι θα κρίνει πολιτικά και όχι νομικά και αυτό έπραξε.  Το πρόβλημα είναι πως το έπραξε κατά τρόπο που εκθέτει απόλυτα την συντάκτρια της εισήγησης και ουσιαστικά την λειτουργία της «δικαιοσύνης». Για την τελευταία, την «δικαιοσύνη», η «εισήγηση» και η ποιότητά της (εξ όσων ανακοινώθηκαν για το περιεχόμενό της) είναι απολύτως αντίστοιχη με την γενική εικόνα που παρουσιάζει το κράτος αυτό και όλες του οι λειτουργίες. Ας ανατρέξουν σε ομιλίες και θέσεις του σημερινού πρωθυπουργού, σε συνεντεύξεις ανωτάτων δικαστών κλπ, για να καταλάβουν τι εννοώ … .

Η εισήγηση ως έχει, όχι μόνο στοχοποιεί το ΣτΕ ως όργανο, όχι την «δικαιοσύνης» , αλλά της διοίκησης για την πολιτική του ταυτότητα, αλλά καταδεικνύει και πλήρεις τις αδυναμίες ενός άλλου πολιτειακού θεσμού.

Εάν, για παράδειγμα, η εισήγηση κρίνει ότι το μνημόνιο δεν αποτελεί διεθνή σύμβαση, θα όφειλε επακριβώς να αναφέρει τι είναι κατά την γνώμη της εισηγήτριας. Ποια δηλαδή είναι η ακριβής νομική του φύση και χαρακτήρας. Ξέρετε, είναι μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού οι χαρακτήρες και οι «φύσεις» των συμβάσεων και όφειλε η εισήγηση να μας πει τι τελικά κατά την γνώμη της τι είναι αυτά τα «πρωτόκολλα». Μήπως είναι συμβάσεις ενοχικές μεταξύ ιδιωτών; Μήπως είναι ενοχικές συμβάσεις του κράτους ; άλλες λύσεις – χαρακτηρισμοί που να υφίστανται δεν υπάρχουν και είναι ευνόητο ότι τα μνημόνια από την ώρα που περιέχουν διατάξεις, ρυθμίσεις και δεσμεύσεις κανονιστικού χαρακτήρα (συμφωνίες για μέτρα γενικής εφαρμογής που δεσμεύουν νομοθετικά και εκτελεστικά το κράτος) δεν αποτελούν κανενός τύπου ενοχικές συμβάσεις ιδιωτικού δικαίου και χαρακτήρα. Αρα και κατά την πάγια νομολογία του ίδιου του ΣτΕ, την θεωρία της επιστήμης και τις αποφάσεις των διεθνών δικαστηρίων,  πρόκειται για συμβάσεις δημόσιου χαρακτήρα και διεθνικής φύσης. Τα υπόλοιπα, όπως και η αίολη επίκληση από την εισήγηση ως επιχειρήματος και νομικής βάσης, της απόφασης του συμβουλίου κορυφής της Ε.Ε., με την οποία οι συμβαλλόμενοι χαρακτήρισαν τις αποφάσεις τους «όχι διεθνή σύμβαση»  είναι πραγματικά προκλητική για κάθε νομικό, αφού το έργο των Δικαστηρίων είναι να διαγνώσουν την φύση και το νομικό χαρακτήρα μιας έννομης σχέσης και όχι να αρκεστούν στο πως την βάφτισαν τα αντισυμβαλλόμενα μέρη.

Τελικά και για να βοηθήσω την αντίκρουση της εισήγησης, ανοίγοντας ένα τρόπο και ένα δρόμο σκέψης βασισμένο στα σφάλματα της εισήγησης, μήπως (κατ’ αυτήν) πρόκειται για τυπικό νόμο, χωρίς καμία αυξημένη – υπερνομοθετική ισχύ (μόνο οι διεθνείς συμβάσεις έχουν τέτοιο χαρακτήρα);  ή μήπως εννοεί η εισήγηση ότι το Δ.Ν.Τ και ο μηχανισμός στήριξης παράγουν πρωτογενώς δίκαιο ; 

 

Ένα ακόμα που θα πρέπει να επισημάνω είναι η παντελής έλλειψη νομικής ακολουθίας, νομικής σκέψης και κυρίως συνείδησης και χρήσης του αξιακού συνταγματικού συστήματος. Το Σύνταγμα περιλαμβάνει διατάξεις με σαφείς αξιακές προσεγγίσεις των κανόνων δικαίου και του σκοπού τους. Στην αξιακή σύγκρουση διατάξεων και κανόνων δικαίου, οι κανόνες δικαίου με ισχυρότερο αξιακό αντικείμενο και περιεχόμενο υπερισχύουν αυτών που έχουν έλασσον αξιολογικό περιεχόμενο και ενδιαφέρον και δεν ενθυμούμαι πουθενά στο Σύνταγμα να προστατεύονται τα «δικαιώματα των δανειστών» … . Ας διαβάσουν το Σύνταγμα οι εφαρμοστές του δικαίου και θα βρουν ποιες είναι οι κορυφαίες αξιακές επιταγές και τα θεμέλια τα ίδια του κράτους και του Συντάγματος.

Όταν βεβαίως η πολιτική υποκαθιστά την «δικαιοσύνη» και η «δικαιοσύνη» αοριστολογεί ως πολιτικός στο μπαλκόνι είναι σαφές ότι το σύστημα δεν λειτουργεί στο ελάχιστο και δεν περιμέναμε τις πολιτικές αοριστίες και τις πολιτικές εκτιμήσεις μιας εισήγησης δικαστού για να τις διαπιστώσουμε. Εάν θέλουν «πολιτικοί» και φθάνουν οι δικαστές να κρίνουν με βάση τις πολιτικές σκοπιμότητες και επιδιώξεις, τότε να κατέβουν από τα έδρανα και να σταθούν στα μπαλκόνια … . Πολιτικές θα είναι οι απαντήσεις και πολιτικά αποδείχθηκε ο επιζήμιος χαρακτήρας των πολιτικών και οικονομικών μέτρων των μνημονίων. Απέναντι στην ουσιαστική νομική αδυναμία να στηριχθούν τα μνημόνια η χρήση των επιδιώξεων μέτρων και όχι της νομικής τους ταυτότητας, αρτιότητας και νομιμότητας στο πλαίσιο του Συντάγματος, αποδεικνύει ότι ελλείπουν τα επιχειρήματα.  

 

Ουδέν κακόν αμειγές καλού : εάν η πλειοψηφία της ολομέλειας του ΣτΕ ακολουθήσει την εισήγηση και δεν ακυρώσει τελικά τα μνημόνια, ανοίγει πολλούς νομικούς αυτοματισμούς κατάργησης και ακύρωσης των μνημονίων με νέες αιτήσεις.

Δεν θα γράψω περισσότερα, είχα έτοιμο ένα δικόγραφο με αίτημα την ακύρωση των μνημονίων. Μου ζήτησαν από τον Δ.Σ.Α. να περιμένω το δικό τους και το σεβάστηκα. Μετά ταύτα όμως και μετά την έκδοση αποφάσεως του ΣτΕ είναι βέβαιο πως θα κινηθώ με τις ενώσεις καταναλωτών που έχουν ήδη δηλώσει σύμφωνες και τους πολίτες, τους ανθρώπους που θίγονται τα βιοτικά τους αγαθά και ανάγκες.

Τους δικαστές του ΣτΕ τους καλώ να σταθούν στο ύψος τους, σε τέτοιες αποφάσεις μετριέται το ύψος του δικαστή, εκτός εάν θέλουν να αποδείξουν ότι ταυτίζονται όλοι με την πολιτική μετριότητα και αναξιότητα.

 

 

Νοέμβριος 1, 2010

Η ΔΡΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΗΚΟΝ ΜΑΣ

            Η ΔΡΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΗΚΟΝ ΜΑΣ

Ο τόπος μας πορεύεται με ταχύτητα προς τον συνολικό αφανισμό, σε μία χωρίς σταματημό κατηφόρα, εκεί που έσπρωξαν και όρισαν για το «τραίνο της Ελλάδας» τα αφεντικά του διεθνούς διευθυντηρίου. Αν δεν είχαν επιλέξει για την Ελλάδα την καταστροφή και την ολοκλήρωση της εκμετάλλευσης του τόπου και του λαού της, δεν θα είχαν λειτουργήσει με πράξεις, επιλογές και παραλήψεις οι ίδιοι και οι ντόπιοι υπάλληλοί τους: η συντεχνία των πολιτικών. Δεν είναι τωρινό το φαινόμενο, δεν ανήκει στο σήμερα, αλλά είναι φαινόμενο πολλών αιώνων. Απλά ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός παρενέβη τα τελευταία χρόνια βίαια μέσα από μια σειρά ύπουλων και επιβεβλημένων εκσυγχρονισμών για να δημιουργήσει τον μύλο που θα αλέσει την Ελλάδα και τους Ελληνες.

Μια σειρά από γελοίους και προδότες πολιτικούς και εν γένει κυβερνώντες (μην ξεχνάμε τις παρεμβάσεις των στρατιωτικών στην ιστορία του ελληνικού προτεκτοράτου – μπανανία), με σκόπιμες ή άκριτες ενέργειες υλοποίησαν το σχέδιο της καπιταλιστικής ομογενοποίησης και της αχρήστευσης της χώρας μας.

Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1950, παρά τις κεντρικές κατευθύνσεις για καπιταλιστικές δομές στην οικονομία, η Ελλάδα εξακολουθούσε να βιώνει και να λειτουργεί με βάση τις παλαιές, αρχαίες ίσως κοινωνικές δομές. Όχι πως αυτές οι δομές τοπικής αυτονομίας ήταν απαλλαγμένες σειράς προβλημάτων, ακόμα και δεισιδαιμονιών, αλλά ήταν ζυμωμένες με τον τόπο, αφουγκράζονταν τις ιδιαιτερότητές του, λειτουργούσαν ως ένας κατεργασμένος επί χιλιετίες κοινωνικός και παραγωγικός πολιτισμός, που αν μη τι άλλο μπορούσε να εννοήσει και να ικανοποιήσει μια σειρά από ανθρώπινες ανάγκες, να αντιληφθεί την παραγωγική υπόσταση και τα προτερήματα του τόπου και τουλάχιστον να λειτουργεί με μία συνέπεια αειφορίας. Ο ίδιος πολιτισμός γεννημένος στον τόπο αυτό δεν ήταν ξένος προς τη νεωτερικότητα και την εισαγωγή αντιλήψεων και μεθόδων από το εξωτερικό. Απλά είχε την ικανότητα να τις φιλτράρει και να τις προσαρμόζει με επιτυχία στα εσωτερικά, στα ελληνικά δεδομένα. Τα κύματα αστυφιλίας ήταν μετρημένα και η ανάπτυξη της χώρας ισόρροπη.

Όπως αποκάλυψε πριν από 20 περίπου χρόνια ο Ν. Τσόμσκυ, μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο σε χώρες όπως η Ελλάδα και η Ιταλία, δηλ. σε χώρες που ήταν υπαρκτός ο «κίνδυνος» του κομμουνισμού, εφαρμόστηκε ένα σχέδιο μετανάστευσης εσωτερικής και εξωτερικής για να αμβλυνθούν οι κατά τους εμνευστές του σχεδίου κίνδυνοι επαναστατικών αριστερών κινημάτων. Η αλήθεια είναι πως μέχρι τότε οι «μεγαλουπόλεις» της χώρας ακολουθούσαν χαμηλούς αριθμούς πληθυσμιακής ανάπτυξης. Στα τέλη της δεκαετίας του ’40 υπήρχε ακόμα ζώσα και παραγωγική ύπαιθρος και οι μεγάλες πόλεις είχαν άλλη πληθυσμιακή, κοινωνική και παραγωγική υπόσταση. Η Αθήνα ως πολεοδομικό συγκρότημα κατοικείτο από αστούς, δημοσίους υπαλλήλους και εργάτες, ενώ η μεγαλύτερη ιστορικά αύξηση του πληθυσμού της είχε επέλθει από τους Μικρασιάτες πρόσφυγες. Το 1951 η Αθήνα είχε 1.376.000 κατοίκους. Ακολούθησε μέσα σε λιγότερο από σαράντα χρόνια ο τριπλασιασμός του πληθυσμού της και η συγκέντρωση σε αυτή σχεδόν των 2/5 των κατοίκων της χώρας.

Αριθμοί; Δεν είναι μονάχα αριθμοί, είναι και άνθρωποι, άνθρωποι που εγκατέλειψαν σε ένα κύμα μαζικής φυγής την παραγωγική ύπαιθρο και τις επαρχιακές πόλεις και σωρεύτηκαν σε 412 τετραγωνικά χιλιόμετρα γης (131.000 τ. χλμ. είναι η χαρτογραφική έκταση της Ελλάδας και γύρω στις 300.000 τ. χλμ. η πραγματική). Στην συνέχεια ο διατεταγμένος και άκριτα εφαρμοσμένος «εκσυγχρονιστικός» καπιταλισμός μετέτρεψε την παραγωγική διάσταση της οικονομίας και της ίδιας της Αθήνας σε διάσταση παροχής υπηρεσιών. Πρόκειται ή για μία τεράστια προδοσία ή για την πλήρη ηλιθιότητα, ίσως και τα δύο ανά περίπτωση σε ένα τραγικό μίγμα, τα αποτελέσματα του οποίου πληρώνουμε σήμερα και θα πληρώνουμε για πολλές γενιές στον τόπο μας εάν αυτός δεν αφανιστεί και δεν μετατραπεί σε μία πολιτεία της λήθης.

Το ίδιο τίμημα της έλλειψης παραγωγής και παραγωγικότητας πλήρωσε ο ελληνικός κόσμος, πλήρωσε τούτος εδώ ο τόπος σε όλες τις ιστορικές φάσεις καταστροφής του: Αθήνα, μετά τον «Χρυσό Αιώνα», Ελλάδα συνολικά και βαθμιαία μέχρι τους Μακεδόνες, Ρωμαιοκρατία, Βυζαντινή παρακμή, Τουρκοκρατία (τοπικά). Η έλλειψη παραγωγής αγαθών και η στροφή του πληθυσμού σε μεταπρασίες και πάρεργα καταστρέφει διαχρονικά αυτόν εδώ τον τόπο (όπως κατά βάση κατέστρεψε και πολλούς άλλους λαούς), τον υποδουλώνει, τον κάνει εξαρτώμενο και ανασφαλή. Για την Ελλάδα του ήλιου, του νερού και της θάλασσας, για τον προικισμένο αυτό τόπο που μέσα σε λίγες εκατοντάδες χιλιόμετρα μπορεί να παράγει από τροπικά αγαθά έως αγαθά ψυχρών κλιμάτων, για τον Ελληνα δημιουργό, τον Ελληνα πολίτη μαχητή, που μπορεί να συλλάβει φιλοσοφικά και ουσιαστικά δημιουργικές ιδέες, η σύγχρονη εξέλιξη, η επανάληψη της πικρής ιστορίας της απαξίωσης, της ερήμωσης, της μετανάστευσης είναι μία τραγική συνέπεια της αθλιότητας, της ανεγκεφαλιάς και της προδοσίας της άρχουσας κάστας της χώρας (των «φραγκοφορεμένων»_ που μόνο η σάτιρα του λαϊκού καραγκιόζη και η πέννα του Γ. Σουρή χλεύασε και η επαναστατική δύναμη του λαού μπορεί να αποτινάξει και να ματαιώσει.

Ναι, Ελλάδα σε κάθε ιστορική στιγμή είναι οι Ελληνες που ζουν σε αυτό τον τόπο.

Ναι, πρέπει να ανακαταλάβουμε την χώρα μας γιατί μας την έχουν κλέψει. Πρέπει να διώξουμε το φαύλο συνάφι τους, που έφερε με δολιότητα, μωρότητα και ακρισία την καταστροφή.

Λύση άλλη από το αποφασιστικό ξεθεμελίωμα της φαυλοκρατίας δεν υπάρχουν. Οσο αυτοί υπάρχουν και ελέγχουν τους ανθρώπους, τον λαό και τις κοινωνίες του δεν υπάρχει μέλλον, παρά μόνο καταστροφή.              

Ας περισώσουμε τα κομμάτια της χώρας μας, ας ξαναστείλουμε ξανά τους ανθρώπους στην παραγωγή με τρόπους σύγχρονους και δίκαιους, ας ξαναχτίσουμε μια πραγματική δημοκρατία, μια κοινωνία ισότητας και ας δώσουμε στους ανθρώπους την δυνατότητα όχι απλώς να υπάρχουν βολεύοντας κρυφίως το είναι τους σε μια κοινωνία ατομισμών, αλλά να λειτουργούν ως άνθρωποι σε μία κοινωνία ισότητας, που η ίδια καθορίζει το μέλλον της.

Οσοι διαβάζουν κείμενά μου, γνωρίζουν πως δεν γράφω πολιτικές θεωρητικές φανφάρες και κενολογίες, γνωρίζουν πως δεν αρκούμαι στην κριτική. Δεν μπορεί να εξαντλείται η πορεία ενός λαού στην κριτική.

Υπάρχει μοντέλο, υπάρχει ο πρακτικός τρόπος και είναι γρήγορος, άμεσος, ουσιαστικός και σίγουρος για να χτιστεί μέσα σε ελάχιστα χρόνια μια Ελλάδα των Ελλήνων, μια Ελλάδα των ίσων, χειραφετημένων ανθρώπων, που θα είναι αυτάρκης και σίγουρη, που θα παράγει και δεν θα ζητιανεύει, που δεν θα επηρεάζεται από τα παιχνίδια του συστήματος και τον έλεγχο του χρήματος. Αυτό το μοντέλο δεν ανήκει σε αυτόν που το έφτιαξε, ανήκει σε όλους καθώς φτιάχθηκε για αυτούς.    

Πάνω σε αυτά, εμείς τα εκατομμύρια των μεμονωμένων σκεπτόμενων Ελλήνων, ας συμφωνήσουμε, ας δώσουμε τα χέρια και ας προχωρήσουμε.  

            Η 17η του Νοέμβρη είναι μια καλή ημέρα για να διατρανώσουμε την θέλησή μας να φύγουν από την χώρα.

Οκτώβριος 18, 2010

Η «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ» και η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΝΕΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Η «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ» και η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΝΕΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ αποτελεί μια από τις ελάχιστες λύσεις που μπορούν νομικά να στηρίξουν την μη αποδοχή και την διαγραφή χρεών.

Το πρώτο: η «επανάσταση», αποτελεί το πολιτικό κριτήριο που μπορεί να «πείσει» τους δανειστές, ότι τα πράγματα είναι εξαιρετικά δύσκολα για τα συμφέροντά τους. Είναι αυτό που θα κάνει τους δανειστές να ζητούν την διαπραγμάτευση, αυτοί και όχι η συρόμενη ξενόδουλη κυβέρνηση της «ελληνικής δημοκρατίας».

Το δεύτερο και κυριότερο : η δημιουργία ενός νέου κράτους, απότοκου της «επανάστασης», το οποίο θα διακόψει την λειτουργία και την ύπαρξη του παλαιού και θα αποκηρύξει κάθε δεσμό ή έννοια συνέχειας με το παλαιό, είναι η νομική φόρμουλα που θα μας απαλλάξει από τις δεσμεύσεις και υποτέλειες του επαίσχυντου «μνημονίου». Οσα ζητούν οι δανειστές ας τα λάβουν από το κράτος με το οποίο τα συμφώνησαν … . Στην Ελλάδα το «επαναστατικό» κράτος, που θα έχει άλλη ονομασία και δομές (π.χ. «Δημοκρατία των Ελλήνων» δεν θα αναγνωρίζει καμία συνέχεια, νομική, πολιτική, οικονομική με το παρελθόν και το κράτος που υπέγραψε τις συμβάσεις της δουλείας.

Εχοντας τα παραδείγματα της Γιουγκοσλαβίας, της Σοβιετικής Ενωσης και της Τσεχοσλοβακίας, θέτω τη νομική και μόνο σκέψη στο πλαίσιο της συζήτησης και του προβληματισμού των νομικών, αλλά και όλων των πολιτών.

Είναι βέβαιο ότι η χώρα μας δεν μπορεί να αποπληρώσει τα τεράστια χρέη που δημιούργησαν πολιτικοί και επιχειρηματίες.

Είναι επίσης βέβαιο ότι με τις συμβάσεις υποτέλειας που υπογράφθηκαν οι δανειστές της χώρας μπορούν να ενεργήσουν πολύπλευρα και να κατασχέσουν, εξαγοράσουν, ανταλλάξουν την ίδια την γη, τον αέρα, την θάλασσα της πατρίδας μας. Είναι βέβαιο ότι με τις νομικές δεσμεύσεις που ανέλαβε το κράτος με το όνομα : «Δημοκρατία της Ελλάδος», ακόμα και ιστορικά μνημεία μπορούν να κατασχεθούν και να αποτελέσουν αντικείμενο εκποίησης. Ακόμα και εάν δεν εκποιηθούν, πολυετείς μισθώσεις ή ομολογοποίηση των κερδών από την εκμετάλλευσή τους (έγινε επί Σημίτη) μπορούν να συναφθούν ή να περιέλθουν, αντίστοιχα, στα χέρια των δανειστών μας.

Η λύση λοιπόν για όλους μπορεί να είναι η «ανακατάληψη» της χώρας από τους Ελληνες και η δημιουργία ενός νέου κράτους.

Το ίδιο ισχύει για όλους τους καταχρεωμένους λαούς και η εκτίμησή μου είναι πως η διαδικασία αυτή θα ξεκινήσει από χώρες αμυντικά πιο ασφαλείς, όπως η Πορτογαλία και η Ισπανία … .

Τα ανωτέρω θέτω όχι ως πρόταση, αλλά ως πιθανή νομική εκδοχή ή δυνατότητα για να ξεφύγουν οι Ελληνες, για να ξεφύγει ο λαός μας από το άθλιο καθεστώς στο οποίο άκων κατά την πλειοψηφία του περιέπεσε.

Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να τεθούν δύο ζητήματα που θεωρώ σε κάθε πιθανή εξέλιξη κύρια και πρωταρχικά:

Το πρώτο είναι το αναίμακτο της όποιας πιθανής κίνησης. Ο λαός μας πρέπει να δείξει πως ξεκινά μια νέα πορεία πραγματικού αυτή την φορά πολιτισμού. Μια πορεία απόλυτου σεβασμού της αξίας του ανθρώπου και των συνυφασμένων με αυτή δικαιωμάτων. Μια πορεία πραγματικής, ουσιαστικής, αληθινής δημοκρατίας που χτίζεται μέσα από συνθήκες πραγματικής κοινωνικής ενότητας και αξιοποίησης – χειραφέτησης κάθε Ελληνα, κάθε Ελληνίδας σε καθεστώς ισότητας.

Το δεύτερο έχει να κάνει με την ανάδειξη στα αξιώματα της νέας δημοκρατίας ανθρώπων που θα δείξουν το δρόμο για τη νέα πορεία της κοινωνίας. Ανθρώπων που δεν θα προέρχονται από τζάκια και εξουσίες, αλλά από τα ίδια τα σπλάχνα του λαού, θα είναι κομμάτι και ανάσα του.

Τα ανωτέρω μαζί με το πραγματικό της συμφέρον, ως συμφέρον του συνόλου της κοινωνίας οφείλει να τα σκεφτεί και να τα εννοήσει η καπιταλιστική και μεγαλοαστική τάξη της χώρας.

Οι υπόλοιποι: μικροαστοί, εργαζόμενοι, άνεργοι και νεολαία σε λίγο καιρό δεν θα έχουν τίποτα απολύτως να χάσουν … .

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΩΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ

Αθήνα, 14 Ιουλίου 2010

 

      ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΩΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ

Το ελληνικό πρόβλημα είναι σαφώς πρόβλημα πολυσύνθετο. Δεν μπορείς εύκολα να απομονώσεις κάποιον παράγοντα και να χρεώσεις σε αυτόν το πρόβλημα και τις συνέπειές του.

Υπάρχουν όμως κάποιοι βασικοί άξονες, οι οποίοι έπαιξαν και παίζουν πρωταρχικό ρόλο στην δημιουργία της προβληματικής κατάστασης. Το μεγαλύτερο βεβαίως πρόβλημα, που δημιουργεί και όλα τα υπόλοιπα τόσο σε επίπεδο συλλογικό και συνολικό, όσο και σε ατομικό – προσωπικό επίπεδο, είναι ο ίδιος ο καπιταλισμός. Θα πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά, να αναλογιστούμε και να συνειδητοποιήσουμε όλοι, ότι το ίδιο το κυρίαρχο σύστημα παραγωγικής και συνακόλουθα και κοινωνικής οργάνωσης με τους θεσμούς και τους κανόνες που έχει επιβάλλει για την λειτουργία και την διαιώνισή του, καταστρέφει γενιές Ελλήνων και την ίδια την χώρα. Η ίδια η κρίση που βιώνουμε, αλλά και σειρά παράπλευρων και παράλληλων κρίσεων δεν θα είχαν ποτέ υπάρξει, εάν η χώρα δεν ακολουθούσε πιστά και τυφλά τον καπιταλισμό και δη στις πιο ακραίες και απόλυτες μορφές του.

Τα ίδια τα προβλήματα του κράτους, της κοινωνίας, των ανθρώπων, είναι αποκλειστικά προβλήματα που ανακύπτουν μόνο στον καπιταλισμό και εξαιτίας του. Η έλλειψη πραγματικής δημοκρατίας, η έλλειψη κοινωνικού ελέγχου, η διαπλοκή, οι κλοπές και οι απιστίες, η κερδοσκοπία, η υποτέλεια της χώρας και των κατοίκων της σε ξένα κέντρα, η παραγωγική εκμηδένιση, η ανυπόφορη ζωή και οι χίλιες-δυο καχεξίες και αδικίες σε ατομικό και συλλογικό – κοινωνικό επίπεδο είναι αποτελέσματα του ίδιου του καπιταλισμού ως συστήματος.

Μήπως το ίδιο σύστημα δεν δημιούργησε και ευνόησε την αστυφιλία; Μήπως το ίδιο σύστημα και οι εντολές του και ως εντολές του διευθυντηρίου των Ε.Ο.Κ. και Ε.Ε. δεν είναι αυτά που προκάλεσαν την παραγωγική καταστροφή της χώρας, την παραγωγική και κοινωνική υποτέλεια, τα ελλείμματα κλπ.;

Μήπως το ίδιο το σύστημα δεν είναι αυτό που προκαλεί όλα τα προβλήματα στην παιδεία, στην υγεία, στην πολιτική;

Οσα στρεβλά συμβαίνουν είναι αποτέλεσμα του καπιταλισμού που ακολουθούμε και κανενός άλλου συστήματος.    

Σε ένα αμιγώς καπιταλιστικό σύστημα, που οδήγησε και οδηγεί την χώρα σε κατάρρευση με την λειτουργία και τις επιλογές του, κυρίαρχος και κεντρικός πυλώνας και ταυτόχρονα εξ υπαρχής υπαίτιος είναι ο τραπεζικός. Κυρίαρχος είναι συνακόλουθα και ο ρόλος του τραπεζικού τομέα στην συνολική και στην ειδική ελληνική κρίση.

Εχετε σκεφτεί ποτέ, έχετε αναρωτηθεί; γιατί να υπάρχει ο τραπεζικός τομέας που βιώνει εμπορευόμενος χρήμα;  Μήπως το χρήμα σε εθνική αντανάκλαση δεν είναι το καπιταλιστικό παραγόμενο όλων; Μήπως η εμπορία χρήματος δεν είναι ταυτόχρονα και εκμετάλλευση των ανθρώπων; Μήπως τελικά τον ρόλο του διακινητή του χρήματος ή όποιου άλλου ανάλογου μέσου συναλλαγής, θα έπρεπε να τον διαδραματίζει η ίδια η κοινωνία, αφού για το δικό της παραγόμενο και για την δική της αξία πρόκειται; Και μήπως θα ήταν χρησιμότερο, αυτή την «αξία» να την αντιλαμβανόμαστε απλά ως ατόφιο και ανεπηρέαστο από οτιδήποτε μέσο ανταλλαγής και συναλλαγής;

Οι τράπεζες στην Ελλάδα διαδραμάτισαν από την δημιουργία του Ελληνικού Κράτους ένα εντελώς αρνητικό για τον λαό της ρόλο, όπως και ο καπιταλισμός. Αποτέλεσαν τα άντρα της συντήρησης, τις κορωνίδες της εκμετάλλευσης, τους κύριους μηχανισμούς σκοτεινής αντιδημοκρατικής επιρροής και λειτουργίας σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο. Μια ματιά στην πραγματική ιστορία του τόπου θα φέρει στην επιφάνεια σειρά περιστατικών που καταδεικνύουν τον σκοτεινό ρόλο που έπαιξαν οι τραπεζικές εταιρείες στην χώρα εις βάρος του ελληνικού λαού κατά τα προηγούμενα χρόνια.

        Κατά τις τελευταίες δεκαετίες, οι τράπεζες, πέραν και πλέον όλων των άλλων προβληματικών συμπεριφορών τους, έπαιξαν και τον ρόλο του ανασχέτη της παραγωγικής ανάπτυξης της χώρας. Τα υψηλά επιτόκια, με τα οποία δάνειζαν το χρήμα στους Ελληνες, όχι μόνο καθιστούσαν την εργασία και τον κόπο τους υπόδουλο του τραπεζικού συστήματος, αλλά και οδήγησαν τις «ανταγωνιστικές» δυνατότητες των Ελλήνων στο ναδίρ. Την ίδια ώρα που ο Αγγλος, ο Γάλλος, ο Γερμανός δανείζονταν με ελάχιστα επιτόκια για να ανανεώσουν π.χ. τον εξοπλισμό τους, ο Ελληνας δανειζόταν με υπερτριπλάσια επιτόκια και δεν μπορούσε να τους ανταγωνιστεί.

Η ίδια η διαχείριση του χρήματος, (αλλά και των οφειλών) από τις τράπεζες γινόταν με αδιαφανείς προτιμησιακούς όρους. Αλλοι ευνοούνταν γιατί μετείχαν σε συγκεκριμένες δομές (φανερές και κρυφές), ενώ ταυτόχρονα άλλοι καταστρέφονταν. Σε άλλους δινόταν πλουσιοπάροχα το χρήμα και με καλούς όρους και σε άλλους «ανταγωνιστές» τους όχι ή δίνονταν ψιχία. Αντίστοιχα, άλλοι οφειλέτες γίνονταν ανεκτοί και άλλοι καταστρέφονταν … . Ο «ανταγωνισμός» , αυτή η καταστροφική αρχή του καπιταλισμού, περνούσε και περνά μέσα από τα γραφεία των ανώτατων στελεχών των τραπεζών και στρεβλώθηκε ακόμα και αυτός από την συμπεριφορά τους. 

Η λύση για τέτοια προβλήματα, που είναι εγγενή προβλήματα του καπιταλισμού δεν είναι απλή, δεν είναι η θέσπιση κανόνων «διαφάνειας» και ελεύθερης πρόσβασης στο «κεφάλαιο». Είναι σαφές ότι και στην περίπτωση αυτή ο «ισχυρός» θα έχει μεγαλύτερες δυνατότητες και μεγαλύτερες χρηματοδοτήσεις από τον αδύνατο, από αυτόν που ξεκινά τώρα. Ετσι η διαφορά θα αυξάνει με γεωμετρική πρόοδο και θα οδηγεί μαθηματικά, γρήγορα ή αργά, στην καταστροφή του αδυνάτου υπέρ του ισχυρού.

Αντίστοιχα, οι τράπεζες στο παιχνίδι τους αυτό φροντίζουν με την παραγωγή και διάθεση «προϊόντων» εξασφάλισής τους από τους κινδύνους να χρεώνουν και πάλι τις κοινωνίες και τους ανθρώπους. Στην λογική αυτή είναι ευρεία η συμμετοχή των τραπεζιτών στις υπόλοιπες δομές της καπιταλιστικής οικονομίας, όπως στις παραγωγικές επιχειρήσεις. Κάπως έτσι στην Ελλάδα, πουλήθηκε έναντι πινακίων φακής η τεράστια περιουσία της ΕΤΒΑ (περιουσία και ιδρώτας του ελληνικού λαού) σε ιδιωτική τράπεζα, Κάπως έτσι οι τράπεζες μετέχουν είτε ως μέτοχοι είτε ως δανειστές σε μεγάλες εταιρείες άλλων τομέων. Είναι συνεπώς ευνόητο ότι η τράπεζα του Χ θα ευνοήσει με κάθε τρόπο την επιχείρηση του ίδιου του Χ … . Η λύση λοιπόν δεν είναι η θέσπιση κανόνων λειτουργίας των τραπεζών ή η θέσπιση κανόνων διαφάνειας και ισοτιμίας στην διάθεση του χρήματος, γιατί οι έννοιες αυτές απουσιάζουν πλήρως από τον καπιταλισμό και την λειτουργία του και πάντοτε η «οικονομική ανάπτυξη» και ο «ανταγωνισμός» (όπως τις αντιλαμβάνεται ο καπιταλισμός) θα αποτελούν κύριες και κυρίαρχες αρχές του κοινωνικού και του νομικού συστήματος που επιβάλλει ο καπιταλισμός. Αλλωστε η πείρα δύο περίπου αιώνων καπιταλισμού έδειξε ότι πάντα υπάρχουν «λύσεις», που επιβάλουν οι καπιταλιστές και οι πολιτικοί που τους υπηρετούν.  Η λύση βρίσκεται σε μία άλλη, σε μία ανθρώπινη και κοινωνική αντίληψη της οικονομίας και του σκοπού της σε μία κοινωνία και σε ένα κράτος.

        Οι «ανταγωνιστικές» καπιταλιστικές ανάγκες και η σύμφυτη με τον καπιταλισμό κερδοσκοπία έπαιξαν για τις ελληνικές τράπεζες ένα καταλυτικό ρόλο στην σύγχρονη κρίση. Οι επενδύσεις σε «κερδοφόρα» δευτερογενή και τριτογενή τραπεζικά προϊόντα π.χ. στα «δομημένα ομόλογα» ήταν ένα σπορ που άνθησε σε όλο τον πλανήτη. Εφευρέτες των προϊόντων αυτών ήταν οι γνωστές μεγάλες «παγκόσμιες» τράπεζες, που ουσιαστικά ανήκουν σε μία μειοψηφία ελαχίστων προσώπων. Με το δέλεαρ της υπέρ-απόδοσης και της χειραγώγησης κάθε μορφής χρηματιστηρίου και συναλλαγματικής ισοτιμίας, μετέφεραν τις καχεξίες ελλειμματικών οικονομιών (τις οποίες ελέγχουν απόλυτα) στις άλλες τράπεζες και στις κοινωνίες που αυτές απομυζούν. Επρόκειτο και πρόκειται περί σχεδίου χρηματικής επικυριαρχίας, διαμοίρασης του χρέους και «ανταπόδοσης» του παραγωγικού χάντικαπ μεγάλων δυτικών οικονομιών. Οι οικονομικές «φούσκες» έπρεπε να σκάσουν στα χέρια άλλων, ως βόμβες … . Το σχέδιο, όπως θα θυμάστε όσοι διαβάζατε άρθρα μου, το είχα αποκαλύψει το 2007. Πολλούς μήνες πριν ξεκινήσει η εφαρμογή του … .

        Οι ελληνικές τράπεζες δεν ήταν αμέτοχες στο παιχνίδι αυτό που έστησαν οι παγκόσμιοι κερδοσκόποι. Οδηγήθηκαν σε κερδοσκοπικές επενδύσεις σε «αέρα», ο οποίος εξανεμίστηκε. Αυτές με την σειρά τους φόρτωσαν στους πελάτες τους το κόστος της διάθεσης των καταθέσεων των πολιτών σε επισφαλή προϊόντα «αέρα». Πέραν τούτου όμως, τα 28 δις που δόθηκαν στις τράπεζες από το υστέρημα του Ελληνα φορολογούμενου μέσα στο τελευταίο 1,5 έτος αποτελούν μία περίτρανη απόδειξη της εκ νέου καταχρέωσης της κοινωνίας υπέρ των τραπεζών. Το γεγονός ότι τίποτα δεν δόθηκε σε άλλους τομείς της οικονομίας, αποδεικνύει ότι το «πρόβλημα» το είχαν οι τράπεζες. Ο τρόπος που δόθηκαν τα χρήματα αποδεικνύει και την υποτέλεια των κυβερνήσεων στον τραπεζικό τομέα. Τα 28 δις βεβαίως είναι χρήματα των πολιτών, του λαού και αντίστοιχα του κρατικού προϋπολογισμού. Η απουσία των χρημάτων αυτών από τα ταμειακά διαθέσιμα του δημοσίου διόγκωσε το δημόσιο χρέος  και οδήγησε κατ’ απόλυτη λογική ακολουθία και στην αδυναμία πληρωμής που έφερε τα αντιανθρώπινα μέτρα της κυβέρνησης. Ο λαός της χώρας καλείται και πάλι να πληρώσει τον λογαριασμό των τραπεζιτών με ανθρωποθυσίες. Ποιος προκάλεσε λοιπόν σε μεγάλο βαθμό το οικονομικό και κοινωνικό αδιέξοδο;

        Όμως παρά τα 28 δις, παρά τα επιπλέον 50 δις της χρηματοδότησης από την Ε.Κ.Τ. και τα 10 επόμενα δις Ευρώ του πακέτου Δ.Ν.Τ. και Ε.Ε., τα πράγματα δείχνουν αδιέξοδα για τις ελληνικές τράπεζες. Οι συζητήσεις για τις συγχωνεύσεις τραπεζών ή οι συνεχείς αναφορές στην εγγύηση των καταθέσεων σε όσες τράπεζες πιθανόν κλείσουν, καταδεικνύει τις σκέψεις της αβεβαιότητας για το μέλλον.

        Ένα πιθανό σενάριο που θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς είναι αυτό των μεγάλων συγχωνεύσεων. Ποιο θα είναι όμως το αποτέλεσμα; Ούτως ή άλλως το πρόβλημα των ελληνικών τραπεζών δεν είναι ο μεταξύ τους ανταγωνισμός. Η έλλειψή του αποτελεί πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας. Οι συγχωνεύσεις απλώς θα επιτείνουν την «αγωνία» και θα επιφέρουν μεγαλύτερα πλήγματα στην ελληνική κοινωνία, καθώς οι ελεγχόμενες κυβερνήσεις θα «σπεύσουν» να ενισχύσουν με νέο δημόσιο χρήμα τις τράπεζες με τα συγχωνευμένα προβλήματα.   

        Ένα άλλο σενάριο θα μπορούσε να είναι η πτώχευση μερικών τραπεζών από τον Σεπτέμβριο και μετά. Η ίδια η γενική καθίζηση της οικονομίας δημιουργεί εξαιρετικά δραματικές συνθήκες στην λειτουργία τους με μία σειρά από αδυναμίες που ξεκινούν από τις αναλήψεις ιδιωτών, την επενδυτική αδιαφορία, την αύξηση των καταγγελιών δανείων και των ακάλυπτων επιταγών στα πλαφόν και καταλήγει στις αθρόες μεταναστεύσεις κεφαλαίων. Οι τράπεζες στέγνωσαν την «αγορά» και τώρα στεγνώνουν και οι ίδιες … .

        Ένα πιθανό σενάριο για το επόμενο στάδιο και σε μία πτωχευμένη χώρα είναι η μαζική εξαγορά του τραπεζικού τομέα, από ομίλους του εξωτερικού με διαγραμμένες τις οφειλές και υποχρεώσεις τους λόγω πτώχευσης ή ειδικής νομικής κατάστασης που θα εφευρεθεί για να μετονομαστεί η πτώχευση με ένα πιο εύηχο όρο. 

        Όπως δείχνουν τα πράγματα οι ανωτέρω λογικές είναι οι κυρίαρχες στην ελληνική κυβέρνηση. Οδηγούν όμως όλες στην διαιώνιση και επαύξηση των προσωπικών, κοινωνικών και εθνικών αδιεξόδων.

Οι λογικές του ξεπουλήματος της χώρας και των ανθρώπων της, οι λογικές της πλήρους κυριαρχίας ξένων συμφερόντων και της εκμετάλλευσης από τους ισχυρούς του καπιταλισμού, όχι μόνο προκάλεσαν τα σημερινά τεράστια προβλήματα, αλλά θα προκαλέσουν ακόμα χειρότερα στους Ελληνες.  Η λογική της διαιώνισης του καπιταλισμού και της διαιώνισης της λειτουργίας των τραπεζών θα είναι περαιτέρω, ίσως ολοκληρωτικά καταστροφική για την Ελλάδα. Ούτε βέβαια είναι αρκετή η τιμωρία των «ενόχων». Αλλωστε, σε ένα δικαιικό σύστημα που παράγει κανόνες υπέρ των ισχυρών, ούτε αυτή είναι βέβαιη ή προδεδομένη σε οποιαδήποτε εξέλιξη. Η χώρα δεν χρειάζεται άλλες μαύρες τρύπες κερδοσκοπίας, που θα την καταπίνουν μαζί με τους κατοίκους της. Εάν η χώρα βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση είναι απότοκο της λειτουργίας του καπιταλιστικού συστήματος και των κύριων πυλώνων του: των τραπεζών που είναι κύρια υπεύθυνες για το απάνθρωπο παρόν και χάος.

Η χώρα χρειάζεται άλλες  θεσμικές λύσεις που θα κινούνται στην σφαίρα της αυτάρκειας χωρίς την μεσολάβηση κερδοσκοπιών.  

        Για όσους δεν μπορούν να το φανταστούν είναι δυνατή και η οικονομία χωρίς χρήμα και πολύ περισσότερο η οικονομία χωρίς τράπεζες. Γιατί δηλαδή πάνω σε ένα μέσο (χρήμα) που ανήκει σε όλους να υφίσταται η μεσολάβηση κερδοσκόπων και να μην αποτελεί αυτό ένα μέσο που ανήκει και διανέμεται μέσα από δημόσιους πραγματικά δημοκρατικά λειτουργούντες μηχανισμούς;

Ακόμα και σε ένα καπιταλιστικό περιβάλλον, η απουσία τόκων θα εκτόξευε την «ανταγωνιστικότητα» της ελληνικής οικονομίας.

        Όμως το κυρίαρχο και τελικό ζητούμενο δεν είναι η διαιώνιση του φαύλου συστήματος. Καθώς το χρήμα αντιπροσωπεύει στην πραγματικότητα ανθρωποώρες, δηλαδή ανθρώπινη ζωή, δεν είναι δυνατόν να κινούμαστε σε αυτές τις σφαίρες και λογικές. Το χρήμα δεν είναι αγαθό προς ανάλωση, αλλά μια απλή αντιστοιχία που μπορεί να καταστεί άχρηστη, εάν η οικονομία των αγαθών, η οικονομία των βιοτικών αναγκών κυριαρχήσει. Σκεφτείτε μόνο πόσα εκατομμύρια άνθρωποι αναλώνονται σε όλο τον πλανήτη γύρω από το χρήμα και θα λάβετε ως αντίληψη και γνώση ένα ακόμα κομμάτι της ζοφερής απάνθρωπης πραγματικότητας του καπιταλισμού. Φανταστείτε πως θα ήταν η ζωή όλων, εάν αυτοί οι άνθρωποι αξιοποιούνταν παραγωγικά στις κοινωνίες τους. Το κτίσιμο μιας κοινωνίας των αγαθών, μιας κοινωνίας των αναγκών των ίσων ανθρώπων είναι η μοναδική πραγματική λύση.

        Τα αδιέξοδα που προκάλεσε και προκαλεί στην ελληνική κοινωνία ο τραπεζικός τομέας και η πολιτική των κυβερνήσεων που οδηγεί στο ολοκληρωτικό ξεπούλημα της χώρας και των ανθρώπων της ξεπερνιούνται μόνο με ευρηματικές λύσεις, που θα δημιουργούν ένα πεδίο κοινωνικής οικονομίας. Είναι το μοναδικό στάδιο για να υπάρξει μέλλον.

        Εάν δεν το καταλάβατε, η πρώτη πρόταση και διέξοδος για το άμεσο παρόν είναι η δημιουργία ειδικών χρηματοδοτικών ταμείων, πλήρως κοινωνικοποιημένων, τα οποία θα υποκαταστήσουν τις τράπεζες. Τα υπόλοιπα και τα μετέπειτα είναι κομμάτι της συλλογικής κοινωνικής πορείας της χώρας σε μία πορεία αυτάρκειας αγαθών για όλους.

 

 

Δημήτρης Καραμήτσας

http://dialogos-koinonia.forumotion.com/forum.htm

 

 

 

Ιουνίου 11, 2010

LEGALISE IT !!! ΝΑ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΘΕΙ Ο ΜΠΑΦΟΣ (ΧΑΣΙΣ) και άλλα τινά … (Σατιρικόν).

LEGALISE IT !!!

ΝΑ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΘΕΙ Ο ΜΠΑΦΟΣ (ΧΑΣΙΣ) και άλλα τινά … . 

(Σατιρικόν)

Είναι βεβαίως οφθαλμοφανές ότι η κυβέρνηση στερείται προοδευτικών πρωτοβουλιών.

Είναι επίσης κοινή διαπίστωση ότι η κυβέρνηση αδυνατεί να δώσει λύσεις στα προβλήματα της παραγωγικής οικονομίας και να την προάγει. Η οικονομία φθίνει, η ύφεση αυξάνεται, η ανεργία θερίζει, ο τουρισμός καταστρέφεται, τα έσοδα του κράτους μειώνονται, τα δάνεια αυξάνουν, οι άνθρωποι απελπίζονται, μελαγχολούν, δεν έχουν όρεξη και σθένος, όλα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο … .

 Μία είναι η λύσις για όλα τα ανωτέρω και άλλα τόσα προβλήματα της χώρας:

ΝΑ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΘΕΙ Ο ΜΠΑΦΟΣ και να φορολογείται κανονικά με Φ.Π.Α. και Ε.Φ.Κ. η εμπορία και χρήση του.

Είναι σαφές ότι η λύση αυτή κατατάσσει την χώρα στις προοδευτικότερες παγκοσμίως, αλλά λύνει και χίλια δυο προβλήματα:

–         Είναι προεκλογική εξαγγελία (θα συμφωνήσει ο Παπανδρέου που επιτέλους θα κάνει κάτι από όσα υποσχέθηκε και για τα οποία ψηφίστηκε από χιλιάδες),

–         φέρνει τεράστια έσοδα και καταπολεμά το παραεμπόριο (θα συμφωνήσει ο Παπακωνσταντίνου),

–         αυξάνει την ανάπτυξη και την παραγωγικότητα της χώρας (θα συμφωνήσει η Κατσέλη),

–         απελευθερώνει την αστυνομία από το έργο και το πάρεργό της, ώστε να συλλάβει επιτέλους όλα τα παπάκια χωρίς κράνος και να κατασχέσει ό,τι κυκλοφορεί σε κουκούλα με το κεφάλι μαζί[1] (θα συμφωνήσει ο Χρυσοχοϊδης),

–         «ηρεμεί» τα παιδιά  και ανοίγει τους ορίζοντές τους (θα συμφωνήσει η Διαμαντοπούλου),

–          είναι υγιέστερο του τσιγάρου (θα συμφωνήσει η Ξενογιαννακοπούλου και ο Γρίβας),

–         βοηθά στην δημιουργία πράσινης ανάπτυξης και πράσινου πλανήτη (θα συμφωνήσει η  Μπιρμπίλη), αναπτύσσει την γεωργία (θα συμφωνήσει η Μπατζελή),

–         βοηθά στην καταπολέμηση της ανεργίας και πλουτίζει τα ασφαλιστικά ταμεία (θα συμφωνήσει ο Λοβέρδος),

–         «φτιάχνει» τους πιλότους και τους λοιπούς διαμαρτυρόμενους στρατευμένους (θα συμφωνήσει ο Βενιζέλος),

–         ενισχύει τις μεταφορές και τη ναυτιλία (θα συμφωνήσει και ο Ρέππας),

–         φέρνει τους κατοίκους των τεράστιων Καλλικράτειων δήμων «πιο κοντά» (θα συμφωνήσει ο Ραγκούσης που έχει το σχετικό πρόβλημα),

–         αναπτύσσει την έμπνευση στις τέχνες, παράγει πολιτισμό, φέρνει τουρισμό (θα συμφωνήσει και ο Γερουλάνος).

–         καλμάρει τις αντιδράσεις του ελληνικού λαού (θα συμφωνήσει το Δ.Ν.Τ., η Ε.Ε. και οι «αγορές»),

Δεν είναι όμως μόνο το άτυπο διευρυμένο με την «τρόϊκα» υπουργικό συμβούλιο που θα συμφωνήσει … . Θα συμφωνήσουν οι παπάδες (μας φέρνει πιο κοντά στον Θεό), θα συμφωνήσουν οι βιομήχανοι (ευκαιρία για κέρδη), οι έμποροι, οι βιοτέχνες, οι ξενοδόχοι (ευκαιρία για τζίρους), οι αγρότες, οι εργάτες, οι φοιτητές, οι άνεργοι (ο καθένας για τους δικούς του λόγους), θα συμφωνήσουν και οι εκατομμύρια Ελληνες που επί χρόνια τώρα μαστουρώνουν με τα ψέματα και τις μπουρούχες των πολιτικών και των ΜΜΕ.

                                  ΔΩΣΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΤΟΝ ΜΠΑΦΟ ΣΤΟ ΛΑΟ

           έτσι κι αλλιώς μαστουρωμένους με τα κακής ποιότητας παραμύθια σας, μας έχετε όλους.

Επειδή λοιπόν μπορεί να σας ανοίξει η όρεξη και να πάρετε φόρα στο κοινωνικό και πολιτικό προτσές, μπορείτε επίσης:

– Να νομιμοποιήσετε και την «παραμύθα» (ηρωίνη) καθώς είναι μία εναλλακτική λύση – υποκατάστατο για την πολιτική παραμύθα που είναι ασυγκρίτως πιο βλαβερή και επικίνδυνη.

Να νομιμοποιήσετε τις αμφεταμίνες για να βλέπουμε όνειρα, αλλά και την «σπίντα» για να έχουμε μεγαλύτερη άοκνη παραγωγικότητα και να ανέβει η ανταγωνιστικότητα

– Να νομιμοποιήσετε τα βαρβιτουρικά για να κοιμόμαστε τα βράδια και να μην σκεφτόμαστε τα χάλια μας και να μην ακούμε την εισπρακτική εταιρεία που παίρνει τηλέφωνο και μας ψάχνει

Να νομιμοποιήσετε την κόκα (όχι την κόλα) για να ερχόμαστε στα ίσια μας και να πιάνουμε απόδοση.

Επίσης να γίνεται καθημερινή υποχρεωτική δωρεάν χρήση «έκσταση» για να νοιώθουμε ευεξία και να τα έχουμε καλά με τον εαυτό μας και να ικανοποιούμε τους «συντρόφους» μας (προάγει την κοινωνική συνοχή). 

Περαιτέρω και κοντά σε όλα αυτά, θα πρέπει να σκεφτείτε σοβαρά την χορήγηση ντόπας σε όλους ανεξαιρέτως τους μοχθούντες και κοπιάζοντες για να αντέχουν την άγρια και σκληρή νεοφιλελεύθερη προπόνηση την οποία μας επιβάλλετε και να είναι έτοιμοι για την «Ελλάδα των ρεκόρ» που χρόνια τώρα προετοιμάζετε. Αφού γεμίσουμε με χρυσά μετάλλια, κοινωνικοποιήστε τον χρυσό για να πληρώσετε τα χρέη … .

Οι σοφές αυτές προοδευτικές πολιτικές επιλογές θα λύσουν και το πρόβλημα της χώρας και των Ελλήνων που οδεύουν προς μετανάστευση. Ενώ ετοιμάζονται να φύγουν για Αμερικές και Ευρώπες, τώρα θα «φύγουν» γενικώς ή θα φύγουν για τον Αγιο Πέτρο και δεν θα χρειάζεται να πληρώνετε επιδόματα και συντάξεις. Παράλληλα, όσοι αντέχουν, δοκιμασμένα πια θα μπορούν να επιβιώσουν στην ζούγκλα του νεοφιλελεύθερου κανιβαλισμού που εξαπλώνεται και κυριαρχεί παντού.

Αφού κατά την κυβέρνηση, την αντιπολίτευση και μερικούς άλλους χρειάζεται να «φύγουμε προς τα μπροστά», τότε να «φύγουμε» εγγυημένα. Ετσι κι αλλιώς έθνος φευγάτων καταλήξαμε … . 

 

Να λοιπόν οι λύσεις και, εάν αυτές δεν φτάνουν για την «σωτηρία της πατρίδας», μπορούμε μετά την γη και την θάλασσά μας να αρχίσουμε να πουλάμε και τους ανθρώπους (με Φ.Π.Α., Ε.Φ.Κ., Φ.Κ.Ε., Φ.Α.Υ. και χίλιους δυο άλλους φόρους), ακολουθώντας πιστά το παράδειγμα των μελών της κυβέρνησης που ως γνήσιοι παθιασμένοι αντιεξουσιαστές τα «έδωσαν» όλα.

Στην πρώτη γραμμή λοιπόν μανάδες, γιαγιάδες και κόρες, «αδελφές» και αδελφοί. Να τα προσφέρουμε όλοι όλα : ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ.

Είναι αληθινός, ρεαλιστικός πολιτικός λόγος, είναι οι λύσεις που σας χρειάζονται και ψάχνατε.

Είναι εφαρμοσμένα όλα τα διδάγματα του κοσμοκράτορα νεοφιλελευθερισμού, οδηγούν στην πρόοδο, την ανάπτυξη, την κοινωνική συνοχή και ανάγουν σε άλλες σφαίρες τον ελληνικό λαό.

Είναι αυτό που λέγατε προεκλογικά : «πολιτική με κέντρο τον άνθρωπο» … .

Αυτές είναι οι πραγματικές αξίες και ως πραγματικά άξιοι δεν σας μένει τίποτα περισσότερο να κάνετε από το να τις εφαρμόσετε

                              Για την αντιγραφή (από τον εγκέφαλο του μαστουρωμένου Ελληνα)

                                                                                       Δημήτρης Καραμήτσας

              (από το πολιτικά φευγάτο αδελφάκι : http://dialogos-koinonia.forumotion.com/forum.htm )


[1] Εξαιρούνται βεβαίως της κατασχέσεως τα μέλη της ΕΛ.ΑΣ. και άλλων Ν.Π.Δ.Δ. … .

Ιουνίου 3, 2010

ΜΟΝΟ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΕΣ ΛΥΣΕΙΣ ΘΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΝ ΤΗΝ ΦΑΥΛΟΤΗΤΑ & ΤΗΝ ΣΑΠΙΛΑ

ΜΟΝΟ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΕΣ ΛΥΣΕΙΣ ΘΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΝ ΤΗΝ ΦΑΥΛΟΤΗΤΑ & ΤΗΝ ΣΑΠΙΛΑ

  Οδεύουμε ολοταχώς προς την «πτώχευση», είτε αυτή εκφραστεί με δήλωση στάσης – αδυναμίας πληρωμών, είτε με αίτημα αναδιάρθρωσης του χρέους, είτε με αίτημα επαναπροσδιορισμού και μείωσής του.

Οδεύουμε ολοταχώς στην εγκατάλειψη του Ευρώ και στην επανέκδοση ελληνικού νομίσματος.

Η Ευρωπαϊκή Ενωση (γερμανιστί Reich – «ραϊχ»), αυτός ο κίβδηλος θεσμός, εκφράστηκε ανοικτά δια της ηγεμόνος γερμανίδας καγκελαρίου : « όποιος δεν μπορεί ας πτωχεύσει …». Αυτό είναι και το πραγματικό περιεχόμενο της Ε.Ε., η ουσία της : δεν υπάρχει καμία αλληλεγγύη, καθώς δημιουργήθηκε και λειτουργεί ως μηχανισμός παραγωγής κερδών για τα ισχυρά κράτη και τους εκεί δραστηριοποιούμενους επιχειρηματίες. Ουσιαστικά τα ίδια τα ισχυρά κράτη και οι λαοί τους είναι υποχείρια αυτών των διεθνών επιχειρηματιών. Οι ανά τον κόσμο υποθέσεις «διαφθοράς» κυβερνήσεων, οι οποίες έρχονται από καιρόν εις καιρού στο φως, αποδεικνύουν και για τους πλέον δύσπιστους την κατάντια του πλανήτη που βρίσκεται έρμαιος στα χέρια μιας οικονομικής ολιγαρχίας. Αρκούν ελάχιστες αποκαλύψεις για να καταδειχθεί ότι οι «έντιμοι» πολιτικοί, είναι τελικά πιόνια του ίδιου συστήματος εξουσίας και πολύπλευρης κλοπής των λαών του πλανήτη. Η συνολική καταλήστευση των πόρων του πλανήτη από το ίδιο σύστημα και την ίδια ολιγαρχία του πλούτου, εμβαπτισμένη με ονόματα όπως «πρόοδος» και  «ανάπτυξη» δεν έχει μόνο υποθηκεύσει το παρόν των ζώντων σήμερα ανθρώπων, αλλά και αυτών που θα έλθουν (αν έλθουν) στο μέλλον.

Στην Ελλάδα του χρέους, της φτώχειας και της διαφθοράς, στην Ελλάδα της γενικευμένης σήψης τα πράγματα ακολουθούν ακραίες καταστροφικές οδούς.

Στην πραγματικότητα κανείς στην χώρα αυτή δεν πιστεύει ότι οι παιδικές πολιτικές επιλογές του υπουργού οικονομικών – που αμφιβάλλω εάν έχει εργαστεί πουθενά στην ζωή του ώστε να είναι μέτοχος της κοινωνικής πραγματικότητας μέσα από βιωματικές συνθήκες – μπορούν να δώσουν πραγματικές λύσεις και διεξόδους. Πρόκειται στην καλύτερη περίπτωση για πολιτικές οικονομίστικες, στενής οπτικής και αρνητικής προοπτικής. Πρόκειται για πολιτικές εξυπηρέτησης των δανείων και των δανειστών μέσα από την επίταση της αφαίμαξη των Ελλήνων και με την εξακολούθηση του ίδιου παγιωμένου μοντέλου κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης.

Εχω γράψει επανειλημμένα για την διαφθορά και το κόστος της. Όμως δεν πρέπει να μείνουμε μόνο στην θεώρησή της, αποκομμένης από το σύστημα στο οποίο λειτουργεί και το οποίο εξυπηρετεί. Η συγκεκριμένη διαφθορά είναι εγγενής σε αυτό το σύστημα του καπιταλιστικού νεοφιλελευθερισμού. Υπάρχει παντού, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του καπιταλιστικού πλανήτη και όποιος το αρνείται είτε εθελοτυφλεί είτε ζει μακριά από την πραγματικότητα και την αλήθεια. Η γενίκευση της διαφθοράς δεν αθωώνει βέβαια κανένα, ούτε απαλλάσσει τα θύματά της από το κόστος της, γιατί η διαφθορά έχει συγκεκριμένα θύματα που πληρώνουν πολύπλευρα το κόστος της. Τα θύματα αυτά είναι οι λαοί του πλανήτη, οι απλοί άνθρωποι που δεν μετέχουν εξουσιαστικά στο σύστημα, είναι οι συντριπτικές πλειοψηφίες του πλανήτη που καλούνται να πληρώσουν με την ζωή τους την ίδια το κόστος της διαφθοράς, πέρα από όσα ζοφερά το ίδιο το σύστημα των καπιταλιστών τους προκαλεί. Καθώς η ζωή τους μετριέται σε ώρες εργασίας και οι ώρες εργασίας σε χρήμα, οι απλοί εργαζόμενοι πολίτες είναι τα θύματα και του καπιταλισμού και της διαφθοράς του. Ουσιαστικά ο καπιταλισμός και η διαφθορά του μας στοιχίζουν ένα τεράστιο ποσοτικό και ποιοτικό κομμάτι της ζωής μας. Οπου υπάρχουν θύματα υπάρχουν και θήτες. Το κόστος της διαφθοράς δεν είναι κάτι που χάνεται και εξανεμίζεται, το κόστος της διαφθοράς είναι στην πραγματικότητα ένα μέγεθος χρηματικό, ένα μέγεθος αγώνων και ζωής που μεταβαίνει από τον απλό λαό στο διαφθορείο και στους διεφθαρμένους.

Η συζήτηση και τα φώτα της δημοσιότητας στην χώρα μας έχουν πέσει – ακούσια ή εκούσια ας το κρίνετε μόνοι σας – στους πολιτικούς και στην δική τους διαφθορά. Ως να είναι αυτοί οι μοναδικοί διεφθαρμένοι και οι μοναδικοί αποδέκτες των καρπών της. Όμως δεν είναι οι μόνοι, η διαφθορά έχει έναν άλλο βασικό συντελεστή, ένα πρωταίτιο που ξεχνούν πάγια τα Μ.Μ.Ε. και οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Πρόκειται για τους «επιχειρηματίες», τους «επενδυτές», τα «αφεντικά» εν γένει του φαύλου και απάνθρωπου συστήματος. Αυτοί βρίσκονται σε γενικό και διατεταγμένο απυρόβλητο. Σκεφτείτε ποιος διέφθειρε πολιτικούς και δημοσίους υπαλλήλους, ποιος αποκόμισε την μερίδα του λέοντος από τα σιχαμερά λάφυρα της διαφθοράς, ακόμα και ποιος επέλεξε αυτούς τους πολιτικούς και δημοσίους υπαλλήλους για να τους ενισχύσει και να τους προωθήσει ώστε να διαβρώσουν διεφθαρμένα το σύνολο του συστήματος. Αυτοί, οι «επιχειρηματίες» και οι «επενδυτές» είναι η μήτρα της διαφθοράς, είναι αυτή που την προκαλούν, που την χειρίζονται και αυτοί συνάμα που αποκόμισαν και αποκομίζουν τα βρώμικα κέρδη της.

Πέρα από τις ποινικές ευθύνες, που φρόντισαν να αποκρύψουν και να εκμηδενίσουν με τις διαδικασίες ποινικής παραγραφής, οποιοδήποτε σοβαρό και μη διεφθαρμένο κράτος θα είχε αναζητήσει τους καρπούς της διαφθοράς, τα κλεμμένα χρήματα, ασκώντας εκατοντάδες αγωγές κατά των διεφθαρμένων πολιτικών και επιχειρηματιών και επανεξετάζοντας και αναθεωρώντας συμβάσεις. Επικεντρώνουν στην ποινική ευθύνη για να μας εξοργίσουν και να μας απογοητεύσουν, για να δημιουργήσουν εκτονώσεις για τα άγη και τα άλγη μέσα από την δημιουργία «αποδιοπομπαίων τράγων». Ετσι οι νέοι που θα επιλέξουν για να έλθουν μέσα από την «αυτοκάθαρση» θα φαντάζουν στα μάτια του λαού καθαροί και φερέλπιδες, ενώ θα είναι το ίδιο λεροί και επικίνδυνοι, Αυτά ενώ την ίδια ώρα «ξεχνούν» ακόμα και την αυτονόητη υποχρέωση άσκησης αγωγών για την επιστροφή των κλεμμένων, αυτών που ταξιδεύουν σε διάφορες τράπεζες και θυρίδες ανά τον πλανήτη. Τίποτα δεν εμποδίζει νομικά την κίνηση για την επιστροφή των κλοπιμαίων στον ελληνικό λαό.

Εξελίσσοντας και ολοκληρώνοντας το ειδεχθές έγκλημα του διαφθορείου της ολιγαρχίας του πλούτου, η κυβέρνηση έρχεται να δηλώσει πίστη στο ίδιο αποτυχημένο και διεφθαρμένο σύστημα και μοντέλο και να το ενισχύσει περαιτέρω. Ερχεται να ενισχύσει περαιτέρω τους ίδιους τους διαφθορείς, νομικά, ηθικά, πολιτικά και με χρήματα, κόπους και την ίδια την ζωή του ελληνικού λαού. Χαμηλότερα μεροκάματα και μηνιάτικα, λιγότερα δικαιώματα, μεγαλύτερη εξάρτιση για τα θύματα πολίτες – περισσότερες «ευκαιρίες», κέρδη και ισχύς για τους διαφθορείς «επιχειρηματίες».

Με τους ίδιους στην βάση και φιλοσοφία μηχανισμούς, η χώρα ξεπουλιέται και παραδίδεται στους ημεδαπούς και αλλοδαπούς «επιχειρηματίες» προβάλλοντας το ψευδοϊδεολόγημα της ανάπτυξης.

Ποια «ανάπτυξη» έφεραν αυτοί τόσα χρόνια για να την φέρουν τώρα;

Πως μπορεί ένας ολόκληρος λαός να τυραννιέται από δαύτους και να τους δίνει το δικαίωμα, την πρωτοβουλία να δράσουν, να επιλέξουν αυτοί αν, πότε, τι και με ποιους όρους θα «επενδύσουν»;  

Το μόνο που κομίζουν είναι αποθρασυνόμενη κερδοσκοπία, κλοπές και εξαρτίσεις. Κανένα καπιταλιστικό σύστημα, καμία θεσμική δικλείδα δεν πρόκειται να τους σταματήσει, καθώς όλα αυτά τα γεννήματα και οι κανόνες του καπιταλισμού είναι φτιαγμένα από τους ίδιους και στα μέτρα τους.

Κατέστρεψαν μια ολόκληρη χώρα, καταδίκασαν επί γενιές αυτό τον λαό και τώρα έρχονται να επιλέξουν, να αγοράσουν δωρεάν, να μοιράσουν ξανά τους Ελληνες και το βιός τους σε ένα ακόμα ευρύτερο και ελεύθερο πλιάτσικο.

Οι εγκληματίες αυτοί, όχι μόνο κυκλοφορούν ελεύθεροι και ανενόχλητοι, αλλά και προβάλλονται ως η μοναδική λύση: ενισχυμένοι και θρασείς, ως να μην ήταν αυτοί που κατέκλεψαν και διέφθειραν, ως να μην ήταν αυτοί που φίμωσαν τους άξιους και πριμοδότησαν τους φαύλους και τους μέτριους για να δρουν και να κλέπτουν ελεύθερα και ανενόχλητα.

Η σήψη είναι γενική, είναι παντού και διαπέρασε κάθετα και οριζόντια το σώμα της ελληνικής κοινωνίας. Την επέβαλλαν ως θεσμό ατομικής επιτυχίας, ως τον μοναδικό θεσμό που λειτουργούσε στην Ελλάδα για πολλά – πολλά χρόνια.

Σε λίγο θα έλθουν ακόμα και να διαιρέσουν τον Ελληνικό λαό, να στρέψουν τους υποτακτικούς και τους λακέδες τους κατά των ελευθερόφρονων Ελλήνων. Ένα κομμάτι υποτακτικών, αυτοί της πολιτικής έχουν ξεκινήσει το έργο αυτό εδώ και καιρό και το έργο θα ολοκληρωθεί με νομική βία, με εγκληματικούς πειθαναγκασμούς, ακόμα και με αίμα.

Εάν εξακολουθήσει να υφίσταται όλη αυτή η φαυλοκρατία και η σαπίλα, εάν εξακολουθήσει να υφίσταται και να εξουσιάζει, διακυβεύεται ακόμα και η ύπαρξη αυτής της χώρας.

Η χώρα μας για να συνεχίσει να υπάρχει χρειάζεται μια ολική επαναφορά, την υπέρβαση ενός μηδενισμού κάθε τίτλου και εξουσίας, χρειάζεται ένα πραγματικά νέο ξεκίνημα όπου θα έχει μηδενιστεί κάθε έννοια συστήματος και εξουσίας. Χρειάζεται νέες βάσεις και θεμέλια και όχι αναπαλαιώσεις και ψέματα περί καθάρσεως των σάπιων υλικών του συστήματός της. Το σύστημα που χτίστηκε από την γένεση του νεοελληνικού κράτους ήταν από την βάση σαθρό και σάπιο, από τους ξένους βασιλείς και τους ξενόδουλους πολιτικούς μέχρι τους τσιφλικάδες, τις ελίτ, τους βιομηχάνους και τους «επιχειρηματίες».

Για να ανασάνει αυτή η χώρα, για να ανατείλει ξανά ο ήλιος, για να ξαναδούμε τον άλλο στα μάτια και να χαμογελάσουμε, οφείλουμε μιας και δια παντός να ξεθεμελιώσουμε το σάπιο αυτό σύστημα που έχει καταλάβει την χώρα μας από άκρη σε άκρη και την μετέτρεψε σε βούρκο σιχασιάς.

Πιστεύει άραγε ενδόμυχα κανείς από τους Ελληνες ότι το σύστημα αυτό δεν είναι σάπιο και σαθρό; Πιστεύει κανείς πως μπορούμε να οικοδομήσουμε το παραμικρό πάνω σε αυτή την σαπίλα ;

Ό,τι και να χτίσουμε, όσα και να «επενδύσουμε» πάνω στους θεσμούς αυτής της αθλιότητας θα τα καταπιεί η βρωμιά του βούρκου τους.

Για να ξανανασάνουμε σύντροφοι και αδελφοί Ελληνες, για να χτίσουμε μια πραγματική Ελλάδα και να την αφήσουμε στα παιδιά μας περήφανοι για όσα πράξαμε, οφείλουμε να δεθούμε χέρι – χέρι για να γκρεμίσουμε το ετοιμόρροπο οικοδόμημα. Να αρχίσουμε να χτίζουμε την δική μας Ελλάδα, την Ελλάδα του ήλιου, της βαθειάς καθαρής ανάσας, την Ελλάδα της φιλικής ματιάς, την Ελλάδα της ελευθερίας.

Χρειαζόμαστε μια ειρηνική επανάσταση, μια επανάσταση συντριπτικής ομοθυμίας για να τελειώσουμε ολοκληρωτικά με το φαύλο σύστημα και να χτίσουμε την Ελλάδα της ισότητας, την Ελλάδα των ίσων ευκαιριών, των ίσων ανθρώπων, την Ελλάδα που νοιάζεται για τον πόνο του άλλου, την Ελλάδα που δημιουργεί για όλους τους Ελληνες.

Η φιλοσοφία, ο τρόπος, οι αρχές, οι πρακτικές υπάρχουν, στην πραγματικότητα όλα αυτά είναι μέσα μας: γνωρίζουμε τι πρέπει να κάνουμε, γνωρίζουμε τι λείπει και τι φταίει.

Μέσα σε μισή ώρα μπορώ να σας κάνω να το συνειδητοποιήσετε.

Στην πραγματικότητα η οργάνωση της νέας Ελλάδας είναι απότοκο της ίδιου του ανθρώπου και της φύσης. Είναι η Ελλάδα των ίσων ελεύθερων ανθρώπων.

Το πως θα ζήσουμε μια πραγματική ζωή, το πώς θα την χαρούμε πραγματικά, ως άνθρωποι και όχι ως αμίλητα γκρίζα γρανάζια ενός συστήματος που μας αναλώνει και μας μαστιγώνει με φόβους, ανησυχίες, κινδύνους και στενοχώριες, με ζόφους, βαρυγκώμιες, προβλήματα και κακοκεφιά, σας το έχω γράψει και αναλύσει.

Μένει απλά μια μαγιά ανθρώπων να το πάρει απόφαση και να αρχίσει να προετοιμάζει το κοινό μέλλον, το μόνο μέλλον αυτής της χώρας. Ας μην αφήσουμε την σεμνότητά μας να μας κάνει διστακτικούς, τώρα είναι η κρίσιμη ώρα, τώρα τα μεταβάλλουν όλα με την βία και τώρα ή ποτέ είναι η ώρα της δράσης μας. 

Δημήτρης Καραμήτσας

Μαΐου 4, 2010

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΟΣΤΙΖΕΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΚΑΙ 2 ΤΡΙΣ ΕΥΡΩ

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΟΣΤΙΖΕΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΚΑΙ 2 ΤΡΙΣ ΕΥΡΩ.

Είναι δεδομένο ότι ο καπιταλισμός, όπως και κάθε κοινωνικό σύστημα, έχει ως σκοπό την διατήρηση και την αναπαραγωγή του. Είναι επίσης δεδομένο ότι ο καπιταλισμός στηρίζεται στην αξιακή εκμετάλλευση ανθρώπων και πραγμάτων και ακολουθεί την αυτή τακτική των προηγουμένων συστημάτων κοινωνικής οργάνωσης (των οποίων αποτελεί απλή εξέλιξη και όχι επαναστατική ανατροπή). Αντιμετωπίζει δηλ. τους ανθρώπους ως αναλώσιμα υλικά για την επίτευξη των σκοπών του, αντί για ελεύθερους και ίσους ανθρώπους.

Η διατήρηση και η αναπαραγωγή του καπιταλισμού γίνεται μέσα από τους ανασχηματισμούς και μετασχηματισμούς του. Τα δομικά στοιχεία του καπιταλισμού το επιτρέπουν, καθώς ο καπιταλισμός είναι σύστημα εκμετάλλευσης των ανθρωπίνων βιοτικών αναγκών. Οι ανθρώπινες βιοτικές ανάγκες πάντοτε υπάρχουν και θα υπάρχουν και ο καπιταλιστής ενδιαφέρεται μόνο για την αξιακή εκμετάλλευσή τους και όχι για τον άνθρωπο και την ανθρωπότητα. Ο άνθρωπος και η ανθρωπότητα είναι για τον καπιταλισμό ένας  συντελεστής του οικοδομήματος του κέρδους, ένας στατιστικός δείκτης και ένα χρησιμοποιούμενο μέσο και υποχείριο και είναι χαρακτηριστική η απάνθρωπη αδιαφορία των καπιταλιστών για τους ανθρώπους, όταν αυτοί τίθενται στην ζυγαριά με τα κέρδη.

Όταν ακούτε ένα καπιταλιστή να ενδιαφέρεται για τους ανθρώπους, για την φύση, για την ποιότητα ζωής είναι σαφές ότι αυτό δεν το πράττει απλά και ανθρώπινα, αλλά ότι πάντα πίσω από την σκέψη του βρίσκεται ένας ρεφορμισμός του καπιταλισμού που αποσκοπεί στα κέρδη.

Τα ίδια πράγματα συμβαίνουν και στην χώρα μας και το πρώτο πράγμα που θα έπρεπε να έχουμε εννοήσει, είναι ότι στην χώρα μας, από τον καιρό του Οθωνα μέχρι σήμερα εφαρμόζουμε το αυτό σύστημα: τον καπιταλισμό. Για μία σειρά από λόγους που ανάγονται στην φύση του καπιταλισμού και την κουλτούρα του Ελληνα, όσα βιώνουμε σήμερα είναι αποτελέσματα του καπιταλισμού: της δομικής συστατικής αδιαφορίας του για τους ανθρώπους ως οντότητες, για τις κοινωνίες τους και την λειτουργία τους. Ο καπιταλισμός ενδιαφέρεται ως σύστημα μόνο για ισχύ και ατομικά κέρδη. 

Ακόμα και εάν δεν μας ταιριάζει ως λαό και κουλτούρα κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι ο καπιταλισμός είναι η αιτία των δεινών της χώρας και των Ελλήνων. Εάν λοιπόν ψάχνουμε να βρούμε διεξόδους και λύσεις θα είναι μάταιο, καταστροφικό και εν τέλει βλακώδες να τις αναζητούμε μέσα στον καπιταλισμό και την λειτουργία του.

Είναι πλέον αποδεδειγμένο ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ όχι μόνο δεν θίγει, αλλά και ενισχύει την λειτουργία του καπιταλισμού στην χώρα με τις επιλογές της και ουσιαστικά ενισχύει τον μετασχηματισμό του σε ένα ακόμα πιο ακραίο σύστημα εκμετάλλευσης. Αισθάνομαι εγώ και εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνες πραγματικά εξαπατημένοι από την κυβέρνηση Παπανδρέου, που μιλούσε για αναδιανομή του πλούτου και συστημική αλλαγή και ήλθε να μετασχηματίσει την στυγνότητα του καπιταλισμού σε ένα ακόμα πιο ζοφερό, άγριο και καταπιεστικό καπιταλιστικό σύστημα/οικοδόμημα. Είναι επίσης μαθηματικά βέβαιο ότι η κυβέρνηση αυτή θα στραφεί προς τους ίδιους ανθρώπους και συμφέροντα και θα τους ενισχύσει από το υστέρημα που εκβιαστικά και τρομοκρατικά στερεί από τους Ελληνες, προκειμένου να «ανασυγκροτήσουν» την χώρα. Όμως η Ελλάδα και κάθε χώρα σε κάθε χρονική και ιστορική περίοδο είναι οι άνθρωποι που ζουν σε αυτή. Εάν δεν υπήρχαν οι άνθρωποι να τον δημιουργήσουν δεν θα υπήρχε ο Παρθενώνας, ούτε κανένας πολιτισμός, ούτε καμία χώρα, κανένα κράτος. Στους ανθρώπους αυτούς λοιπόν, στους Ελληνες και στις Ελληνίδες, η κυβέρνηση επιβάλλει εξουσιαστικά, να γίνουν ακόμα πιο πολύ υποζύγια, να εξανδραποδιστούν περαιτέρω, όχι βεβαίως για το «καλό της χώρας», αφού οι ίδιοι οι Ελληνες και οι Ελληνίδες είναι η χώρα τους, αλλά για το «καλό των καπιταλιστών», «επενδυτών» και «επιχειρηματιών».

Αυτά περικλείουν ως περιεχόμενο και σηματοδοτούν τα ιδεολογήματα περί «ανάπτυξης» , «ανταγωνιστικότητας», «προόδου»  και «ελεύθερης αγοράς» που μηρυκάζουν διαρκώς σε όλη την κοινωνία οι καπιταλιστές και τα κυβερνητικά και μη παπαγαλάκια τους. Όλες οι ανωτέρω έννοιες συνοδεύονται εννοιολογικά και ακολουθούνται από την έννοια «καπιταλισμός». Όταν δηλ. μιλάνε για «ανάπτυξη» εννοούν καπιταλιστική ανάπτυξη, καπιταλιστική «πρόοδο» κ.ο.κ. .

Εάν λοιπόν σκεφτούμε ότι και πάλι μέσο των πολιτικών αυτών είναι ο άνθρωπος, ο άνθρωπος υποζύγιο, ανδράποδο και υποχείριο, είναι εύκολο να αντιληφθούμε ότι όλες αυτές οι έννοιες στρέφονται εναντίον μας και για αυτό τον λόγο στρέφονται εναντίον του λαού αυτής της χώρας και οι αντίστοιχες κυβερνητικές πολιτικές, που τις προβάλλουν ως μονόδρομο και ως εθνική ανάγκη.

Ούτε μονόδρομος είναι βέβαια, ούτε εθνική ανάγκη, είναι μόνο καπιταλιστικός μονόδρομος και καπιταλιστική ανάγκη, ανάγκη διατήρησης και επέκτασης του καπιταλισμού, ανάγκη δική τους και όχι του ελληνικού λαού. Πρόκειται αποκλειστικά για καπιταλιστική ανάγκη και καπιταλιστικό μονόδρομο και όχι για ανθρώπινη ανάγκη ή κοινωνικό μονόδρομο. Αυτό εννοούν, απλά δεν το λένε. Υπάρχουν λύσεις, εύκολες, απλές και απτές, που μπορούν να εξασφαλίσουν στους Ελληνες και την παραγωγική αυτάρκεια της κοινωνικής οικονομίας και την ισότητα και την πραγματική πρόοδο, προκοπή και ανάπτυξη και να απελευθερώσουν την χώρα από τα δουλικά δεσμά.

Απλά αυτοί οι πολιτικοί είναι υπηρέτες και συντελεστές ενός συστήματος εκμετάλλευσης που θεωρεί τους ανθρώπους αντικείμενα εκμετάλλευσης και τους κατατάσσει στην ίδια κατηγορία (αν όχι σε κατώτερη) με τα υποζύγια και τις μηχανές.    

ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ

Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα ειδεχθέστατο έγκλημα, ένα έγκλημα κατά των Ελλήνων, ένα έγκλημα κατά των ανθρώπων. Ένα έγκλημα που τελέστηκε με σειρά πράξεων και σε βάθος χρόνου κατά του Ελληνικού λαού. Μια σειρά καπιταλιστικών κακουργημάτων που τέλεσαν οι καπιταλιστές (ημεδαποί και αλλοδαποί) και οι πολιτικοί υφιστάμενοί τους. Με βάση τα δικά τους στατιστικά στοιχεία και την ανάλυση της πραγματικότητας, οι καπιταλιστές έχουν κλέψει από τους Ελληνες πάνω από 2 τρις Ευρώ. Μας έχουν κλέψει την ζωή και το μέλλον μας.

Ας δούμε μερικούς από τους κύριους συντελεστές των ακαταδίωκτων συστημικών κακουργημάτων της τελευταίας εικοσαετίας:

 

α.         Δημόσια έργα και προμήθειες :

–           Θεσμοθετημένη «μίζα» υπέρ κεντρικής πολιτικής σκηνής ύψους 6-7% επί των προϋπολογισμών των μεγάλων έργων και προμηθειών. Αντίστοιχο συνολικό κόστος για τους Ο.Τ.Α. και τις Δ.Ε.Κ.Ο.

–           Μίζα ανώτερου υπαλληλικού προσωπικού μέσου ύψους 5% .

–           Αισχροκερδείς υπερχρεώσεις υλικών, «μελετών» και υπηρεσιών, πιστοποιήσεις για έργα, υλικά και εργασίες που δεν υπήρχαν.

Αποτέλεσμα : κόστος για τον ελληνικό λαό μέσω του προϋπολογισμού σε έργα και προμήθειες τριπλάσιο από χώρες όπως οι Η.Π.Α. , η Μ. Βρετανία, η Γερμανία.

Εκτιμούμενο σύνολο θεσμικώς καλυμμένης και ακαταδίωκτης κλοπής την τελευταία εικοσαετία με βάση τους προϋπολογισμούς κατ’ ελάχιστο 300 δις Ευρώ.

 

β.    Ιδιωτικά έργα και ιδιωτικές προμήθειες και αγορές

Αισχροκερδείς υπερχρεώσεις παντού: στις κατασκευές, στα σουπερμάρκετ, στις υπηρεσίες, στα καύσιμα, σε όλο το φάσμα της ζωής και της οικονομίας.

Μόνο στα καύσιμα με την λεγόμενη απελευθέρωση (έτσι κ. Ανδριανόπουλε …) έχει επέλθει αδικαιολόγητη αισχροκερδής ζημία στον ελληνικό λαό, συντηρητικά υπολογιζόμενη κατά την τελευταία εικοσαετία στο ποσό των 75 δις Ευρώ με βάση την ετήσια κατανάλωση.       

            Οι χώρες που αποκαλούνται PIIGS (Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ιταλία, Ελλάδα, Ισπανία) δεν είναι τυχαίο ότι είναι οι ίδιες που έχουν τις υψηλότερες πανευρωπαϊκά τιμές στα ράφια του σουπερμάρκετ. Ισως και αυτή να είναι μία από τις βασικές αιτίες της καπιταλιστικής τους καχεξίας, αισχροκέρδεια που παγίως έχουν οι πολυεθνικές και εξαγωγή των ποσών εκτός της χώρας. Με τις συντηρητικότερες των εκτιμήσεων και με βάση τα ετήσια έξοδα των νοικοκυριών για τέτοια προϊόντα το κόστος της αισχροκέρδειας ανέρχεται σε ποσό ανώτερω των 100δις Ευρώ. Εάν υπολογίσουμε και την εσωτερική αισχροκέρδεια το σύνολο ξεπερνά τα 200 δις Ευρώ.

            Στην οικοδομή η αισχροκέρδεια είναι ένα πάγιο φαινόμενο που υπερδιπλασιάζει το κόστος κατασκευής. Μόνο στον τομέα αυτό το κόστος της εικοσαετούς αισχροκέρδειας στην χώρα μας προσεγγίζει τα 40 δις Ευρώ.

γ.         Τράπεζες 

            Το αισχροκερδώς πωλούμενο χρήμα, υπό την ψευδο-αιτιολογία της επισφάλειας, (το ακριβό χρήμα προκαλεί την επισφάλεια λόγο της καχεξίας που επιβάλλει) έχουν προκαλέσει επιβάρυνση υπολογιζόμενης τάξεως 700 δις στην ελληνική οικονομία.

 

δ.         Χρηματιστήριο

            Οι ζημιές από τα χρηματιστηριακά παιχνίδια και τις χρεοκοπίες εισηγμένων ακρίτως επιχειρήσεων είναι ανυπολόγιστες. Οι συντηρητικότερες των βάσιμων εκτιμήσεων κάνουν λόγο για ζημία άνω των 250 δις Ευρώ.

ε.         Κονδύλια Ε.Ο.Κ. & Ε.Ε.

            Το αντίτιμο της εθνικής υποτέλειας, της εκμετάλλευσης και των παραγωγικών ελλειμμάτων σκορπίστηκε στους πέντε ανέμους. Πάνω από 50% των ευρωπαϊκών κονδυλίων και τουλάχιστον ποσό 50δις Ευρώ διανεμήθηκε μεταξύ πολιτικών και «επιχειρηματιών» και ενθυλακώθηκε από αυτούς με επιχορηγήσεις με προγράμματα «επιμόρφωσης» που γίνονταν στα χαρτιά και μία σειρά εικονικών και άχρηστων «μελετών» και «ερευνών».

            Δεν θα υπεισέλθω σε άλλους τομείς της «οικονομίας του καπιταλισμού» και της αισχροκέρδειας. Με τις συντηρητικότερες των εκτιμήσεων το κόστος του καπιταλισμού για τους Ελληνες πολίτες προσεγγίζει την τελευταία εικοσαετία τα 2 τρις Ευρώ. Από το ποσό αυτό τουλάχιστον το ½ βρίσκεται εκτός της χώρας. Βαρύς ο φόρος της υποτέλειας, βαρύ το τίμημα του «καπιταλισμού» … .

            Το ζήτημα βεβαίως δεν αφορά τα χρήματα, που στην καλύτερη περίπτωση είναι άχρηστα χαρτιά, αλλά το κόστος στην ζωή των Ελλήνων και την ζοφερή πραγματικότητα που βιώνουν και θα βιώσουν.

Οι Ελληνες «πολιτικοί», αυτοί οι κατά πλειοψηφία τυχοδιώκτες, υπηρέτες, οι κατά πλειοψηφία εθνικοί μειοδότες και μετριότητες, όφειλαν να έχουν εμποδίσει την λεηλασία της χώρας και να έχουν σκεφτεί (εάν μπορούν) και προτείνει ουσιαστικές λύσεις για μία πορεία πραγματικής προκοπής, πραγματικής ζωής του λαού, της κοινωνίας και της χώρας. Μόνο το κόστος της ανεξέλεγκτης καπιταλιστικής αισχροκέρδειας για τον ελληνικό λαό (την οποία όφειλαν να ελέγξουν με απλούστατες αυτονόητες ρυθμίσεις) είναι τεράστιο και δυσβάστακτο.  Ολοι οι φανφαρόνοι της πολιτικής, αυτοί που επαίρονται πως αποτελούν τον «πολιτικό κόσμο» της χώρας, θα πρέπει στην καλύτερη για αυτούς περίπτωση να επιστρέψουν στις οικίες τους. Δεν χρειαζόμαστε άλλο τις άθλιες «υπηρεσίες» τους.

Μαζί μπορούμε να οικοδομήσουμε μια πραγματική δημοκρατία, μαζί μπορούμε να προχωρήσουμε στην πραγματική αυτάρκεια, στην κοινωνία της ισότητας, στην κοινωνία των ανθρώπων και όχι των καπιταλιστών. Οφείλουμε να το πράξουμε για τους εαυτούς μας και τις γενιές που έρχονται.

Οι επόμενες κινήσεις των υπηρετών των καπιταλιστών θα είναι να επιβάλλουν στον λαό την χρηματοδότηση των καπιταλιστών με σκοπό την «ανάπτυξη» και το ξεπούλημα της περιουσίας του ελληνικού λαού. Θα είναι η ολοκλήρωση ενός ακόμα μετασχηματισμού του συστήματος. Ο άμεσος στόχος θα πρέπει να είναι να τους εμποδίσουμε. Ο άμεσος στόχος θα πρέπει να είναι το χτίσιμο της πραγματικής κοινωνικής οικονομίας των ίσων ανθρώπων, της αυτάρκειας της χώρας, της εθνικής, κοινωνικής και ατομικής ανεξαρτησίας. Ο στόχος της πραγματικής προκοπής και προόδου, ο στόχος της πραγματικής ζωής.

Απομένει μόνο να καταλάβουμε ποιος είναι ο σκοπός της ίδιας της ζωής μας για να την κάνουμε πραγματικά καλύτερη.

Απρίλιος 21, 2010

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΕΝΕΧΥΡΟΔΑΝΕΙΣΤΗΡΙΟ : ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΞΕΦΥΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΑΦΥΡΑΓΩΓΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΕΝΕΧΥΡΟΔΑΝΕΙΣΤΗΡΙΟ : ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΞΕΦΥΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΑΦΥΡΑΓΩΓΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Α.       Κάποτε έγγραφα για το παγκόσμιο σύστημα, στο οποίο κυριάρχησαν οι «αγορές» . Το πώς η «οικονομία», αντί να είναι ενταγμένη στην ρύθμιση της κοινωνικής συμβίωσης, βρίσκεται έξω από αυτή και δρα αυθαίρετα επιβάλλοντας ιδεολογήματα όπως αυτό της «ελεύθερης αγοράς». Τώρα τα βρίσκουμε μπροστά μας.

Θα προχωρήσω ακόμα πιο πέρα και θα ζητήσω πράξεις ηρωισμού από την κυβέρνηση.

Σαφώς η άμεση χρεοκοπία μπορεί να είναι μία λύση, αλλά μόνο εφόσον μπορεί να οδηγήσει στην επαναδιαπραγμάτευση του ποσού του χρέους, όμως τίποτα από όλα αυτά δεν μπορεί να εγγυηθεί την πορεία στο μέλλον, αφού εμμένουμε στον καπιταλισμό και τον ενισχύουμε. Υπάρχουν όμως μερικές λύσεις και όροι που μπορούν να λειτουργήσουν ουσιαστικά και πέρα από τα λεκτικά πυροτεχνήματα της «χρεοκοπίας». 

Αντιλαμβάνομαι την πνευματική αδυναμία του πολιτικού και οικονομικού κόσμου να δώσει λύσεις. Είναι βέβαιο ότι δεν έχουν λύσεις, αλλά είναι πνευματικά και πολιτικά εξαρτήματα του συστήματος και μάλιστα ιεραρχικά κατώτερα στην παγκόσμια πυραμίδα.

Υπάρχει μία συλλογιστική πορείας αντίδρασης, η οποία απαιτεί γενναιότητα και δεν εντάσσεται άμεσα σε όσα έχω προβάλλει ως κοσμοθεωρία και ως φιλοσοφική και πολιτική θέση. Είναι μια πολιτική συλλογιστική.

Πέρα από την εσωστρεφή προβληματική που μονοπωλεί την σκέψη των ηγετών του τόπου, υπάρχει μία άλλη λογική που αναφέρεται στην λογική και στις επιδιώξεις των «αντιπάλων» και στην κίνηση με βάση τις δικές τους αδυναμίες και τις αδυναμίες του συστήματος.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πίσω από τα γρανάζια του παγκόσμιου τρομοκρατικού συστήματος της αγοράς βρίσκονται άνθρωποι. Αυτοί στην παγκόσμια πυραμίδα του καπιταλισμού λογίζονται ως πιόνια και γρανάζια σε κομβικές όμως θέσεις. Ποιός είναι ο λειτουργικός σκοπός τους ; Το κέρδος.

Στην κερδοφορία των πράξεών τους όμως, στηρίζουν οι πιο πάνω την θέση τους στην πυραμίδα. Εννοώ σαφώς ότι, εάν αποτύχουν θα «γκρεμιστούν» με αποτέλεσμα όχι μόνο οι βιοτικές τους ανάγκες (φυσικές και τεχνητές) να διακυβεύονται, αλλά και η προσωπική τους ελευθερία, ακόμα και η ίδια τους η ζωή. Πίσω από αυτούς βρίσκονται εκατομμύρια «επενδυτές» που ποντάρουν τις δικές τους βιοτικές ανάγκες συνδεδεμένες με το κέρδος, αυτό που σημαίνει την ζημία άλλων (εν προκειμένω των Ελλήνων πολιτών). Πάνω από όλους τους προηγούμενους βρίσκονται οι υπερδιαχειριστές των οικονομικών των αφεντικών του πλανήτη και ακόμα πιο πάνω οι κύριοι του πλανήτη (σε καμία περίπτωση δεν εννοώ τους πολιτικούς που είναι απλά ανδρείκελα).

Ολοι αυτοί λειτουργούν με στόχο το κέρδος … αυτό που προέρχεται από την εκμετάλλευση του πλανήτη και των ανθρώπων του.

Κατά συνέπεια τα αδύνατα σημεία τους βρίσκονται σε αυτό που επιδιώκουν και σε αυτό που είναι και στο οποίο στηρίζουν τις βιοτικές τους ανάγκες (ιδίως τις τεχνητές).

Για να διασφαλιστεί το «κέρδος» τους έχουν θεσπίσει μία σειρά από κανόνες, από νόμους, οι οποίοι κινούνται όλοι στην ίδια λογική. Πτωχεύσεις, κατασχέσεις, επιθετικές πολιτικές που συνδυάζονται με την ουσιαστική υποδούλωση ενός κράτους και ενός λαού, αλλά και την – τη ευκαιρία των οφειλών – περαιτέρω κερδοφορία και εξαγορά όλων των ανωτέρω δομών και υποδομών είναι το νομικό πλαίσιο που έχουν επινοήσει και επιβάλλει. Πρόκειται στην καλύτερη για αυτό περίπτωση για την λειτουργία ενός παγκόσμιου ενεχυροδανειστηρίου.

Στην δική μας περίπτωση, ο στόχος του «ενεχυροδανειστηρίου» είναι να αποκομίσει σημαντικά ενέχυρα, ώστε να εξασφαλιστεί το χρέος και να αποκομιστούν μεγαλύτερα και παγιότερα οφέλη, ακόμα μεγαλύτερα και περισσότερα από αυτά που έχει ήδη. «Ποντάρει» μάλιστα το σύστημα στην αδυναμία μας να πληρώσουμε και την ενισχύει προκειμένου να λάβει περισσότερα ενέχυρα (λάφυρα τα έλεγαν σε αλλοτινές εποχές) και σε καλύτερες τιμές.

Μέχρι σήμερα, οι όποιες κινήσεις της ελληνικής κυβέρνησης, οι όποιοι τακτικοί ελιγμοί, δεν λειτούργησαν και δεν απέφεραν τίποτα ουσιαστικό διότι απευθύνθηκαν σε λάθος ανθρώπους και με λάθος περιεχόμενο, κινούμενες στην λογική του πειθήνιου οφειλέτη, που επιθυμεί να αποπληρώσει το χρέος του για να μην υποστεί τις νομικές συνέπειες. Ρίξαμε δηλαδή νερό στο μύλο των «ενεχυροδανειστών», οι οποίοι πραγματικά γελούν και κοροϊδεύουν, ιδίως όταν βλέπουν απέναντί τους τέτοιους – κατά την δήλωση Σαρκάρ – «μαλάκες».

Β.        Τι σημαίνει «γενναιότητα» , αλλά και στρατηγική εξυπνάδα στην περίπτωσή μας:

α. – Η ακύρωση της δυνατότητας ύπαρξης ενεχύρου.

Καθώς ο ελληνικός λαός και κάθε ένας από εμάς ξεχωριστά δεν οφείλει τίποτα σε αυτούς, ώστε να μπορούν να του κατασχέσουν την περιουσία (οφείλει μόνο το «κράτος«). Η πρώτη εύλογη κίνηση θα ήταν η «κοινωνικοποίηση» της υπάρχουσας περιουσίας του κράτους μέσω της μεταβίβασης των μετοχών σε όλο τον ελληνικό λαό και με τέτοιο νομικό καθεστώς, ώστε να μην μπορεί αυτός ο λαός να πωλήσει τις μετοχές του ελεύθερα.

Αυτό θα αποτελούσε τυπικά ιδιωτικοποίηση και ουσιαστικά κοινωνικοποίηση της κρατικής περιουσίας, δηλ. του «ενεχύρου». Τέτοια μοντέλα κατά την πρακτική και λειτουργική τους διάσταση έχω συνθέσει και προτείνει λεπτομερώς στο παρελθόν. Μια ΔΕΗ με μετόχους 10.000.000 Ελληνες δεν θα μπορούσε να αποτελέσει «λάφυρο και ενέχυρο» , ένα λιμάνι με κυρίους τους κατοίκους του δήμου το ίδιο, ένα δημόσιο ακίνητο με αντίστοιχους κυρίους … .

Η αποψίλωση του δημοσίου από οποιαδήποτε περιουσία είναι σαφές ότι θα οδηγήσει σε απόγνωση τους δανειστές και ταυτόχρονα θα είναι σύμφωνη με τις αρχές περί ιδιωτικοποίησης των πάντων, καθώς οι «μέτοχοι» θα είναι ιδιώτες που δεν οφείλουν τίποτα στους δανειστές. Βλέπετε, επειδή τα μεγάλα κράτη είναι οι μεγαλύτεροι οφειλέτες του συστήματος οικονομικής εξουσίας, έχουν φροντίσει ώστε θεσμός κρατικής καταδολίευσης δανειστών να μην υφίσταται.  

β. – Η ανησυχία σε προσωπικό επίπεδο.

Είναι κάτι που αυτόθροα θα επέλθει με την «ιδιωτικοποίηση – κοινωνικοποίηση» των ενεχύρων. Αν και γρανάζια, οι διαχειριστές του καπιπταλισμού είναι και άνθρωποι και πάνω από όλα εγωκεντρικοί. Ο εαυτός τους είναι το βασικό κίνητρο της αισχρής λογικής και πορείας τους. Επειδή στον καπιταλισμό, οι λειτουργίες της πυραμίδας συνδέονται με νευρώνες και προκαλούν αντανακλαστικά φαινόμενα είναι βέβαιο ότι η δική τους φοβία για την μη εξυπηρέτηση και κάλυψη του χρέους θα επεκταθεί και θα διογκωθεί, τουλάχιστον προς τα κάτω, σε αυτούς τους στυλοβάτες της πυραμίδας που όμοια έχουν επενδύσει τους «κόπους» τους στην κερδώα εκμετάλλευση των Ελλήνων. Για αυτό στην παρούσα λογική κόπτονται για την «εμπιστοσύνη των αγορών» φανερώνοντας ταυτόχρονα τις φοβίες τους, δηλ. τα αδύνατα σημεία τους. Η αντίστροφή φοβία θα λειτουργήσει και σε όσους εγγυώνται το ελληνικό χρέος.  Κάποιοι από όλους αυτούς θα χάσουν τις θέσεις τους ή τουλάχιστον θα κινδυνεύσουν έντονα να εκπαραθυρωθούν για τις αποτυχημένες υποδείξεις και τακτικές αισχροκέρδειας.

γ. – Εάν σκάσει η «φούσκα» τα χρήματά σας θα γίνουν αέρας και ατμός.

Είναι το επόμενο στάδιο της λογικής. Μιας λογικής που δεν έχει μέχρι σήμερα η κυβέρνηση καθώς φροντίζει μέσω της άγριας φορολόγησης των Ελλήνων να συγκεντρώσει τα χρήματα για να τα δώσει στα αφεντικά του πλανήτη. Το ίδιο ισχύει και για τους ανθρώπους, στους οποίους θέλει να επιβάλλει συνθήκες ακόμα μεγαλύτερης εκμετάλλευσης από τους καρχαρίες λαφυραγωγούς δανειστές. Ουσιαστικά, η χώρα προσφέρεται σε λαφυραγωγία και τα λάφυρα, ως γνωστόν, μεταφέρονται στους τόπους των λαφυραγωγών αφήνοντας πίσω φτώχεια και στερήσεις. Είναι επιτακτική λοιπόν ανάγκη να αποτύχει το πρόγραμμα Παπανδρέου – Παπακωνσταντίνου, να μην συγκεντρωθούν τα λάφυρα … . Αντίθετα, μια λογική μηδενικής φορολόγησης των χαμηλόμισθων, υπό το πρόσχημα της κινητοποίησης των παραγωγικών δυνάμεων της «αγοράς», εντάσσεται στην λογική περιουσιακής αποψίλωσης του κράτους, ήτοι στην απουσία λαφύρων και οδηγεί μετά βεβαιότητας στην τρίτη φάση:  αυτή της επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους της «φούσκας».

Μπροστά στην ακύρωση των ιδίων των διαχειριστών, στην εξάτμιση των κεφαλαίων και στις ανέγγυες μη λαφυραγωγούς πιστώσεις, είναι βέβαιο ότι προτιμητέα θα είναι για αυτούς η επαναδιαπραγμάτευση, η μείωση, η επιμήκυνση της αποπληρωμής. Θα είναι μία σωτηρία για όλους ή έστω για τους περισσότερους.

Βέβαια οι αντανακλάσεις των ανωτέρω σε τομείς της μη πραγματικής, της εικονικής ελληνικής οικονομίας (όπως π.χ. στον τραπεζικό τομέα) θα είναι ιδιαίτερα αρνητικές, αλλά η ίδια η εικονική «λογιστική» οικονομία είναι το βασικότερο πρόβλημα της Ελλάδας και των Ελλήνων.

δ.- Γενναίες λύσεις και με την Τουρκία.

Ως αντίδραση, η Τουρκία μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως το προσφορότερο μέσο για να λάβουν τελικά τα λάφυρα οι λαφυραγωγοί (και μάλιστα και από τους δύο λαούς) με την διενέργεια ενός πολέμου, που και θα ακυρώσει τα ανωτέρω και θα τους προσφέρει λαφυραγωγία ακόμα και από την κατάληψη και κατοχή τμημάτων του ελληνικού κράτους. Ακόμα και για παραδειγματισμό άλλων ατίθασων και μη πειθήνιων λαών … .

Ομως και στο πλαίσιο αυτό υπάρχουν λύσεις, που μπορούν να αποδώσουν ακόμα περισσότερα και να σπείρουν τελικά την σύγχυση μέσα στις τάξεις των «αντιπάλων». Στην διασφάλιση του ρόλου της Τουρκίας, πέρα από το πλαίσιο συμμαχιών και στήριξης, που οφείλει – έστω τώρα – να διαμορφώσει η Ελλάδα στηριζόμενη σε παραδοσιακούς και μη αντιπάλους των ενεχυροδανειστών και στην γεωστρατηγική της θέση, είναι βέβαιο ότι οι λύσεις πρέπει να αναζητηθούν μέσα από την διμερή συνεννόηση με την Τουρκία και την έμπρακτη ακύρωση και της δυνατότητας πολεμικής σύρραξης. Μην ξεχνάμε ότι το Τουρκικό χρέος προς τους ίδιους ενεχυροδανειστές είναι ακόμα μεγαλύτερο από το ελληνικό.

Κρίσιμο στην λογική αυτή είναι και μπορεί να αποδειχθεί το Αιγαίο και η Ανατολική Μεσόγειος, κατά κυριολεξία το περιεχόμενό του. Είναι σαφές ότι θα γινόταν εύκολα δεκτή από την Τουρκία μία πρόταση συνεκμετάλλευσης των πετρελαίων του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου, σε περιοχές οι οποίες βρίσκονται αδιαμφισβήτητα στα διεθνή ύδατα και οι οποίες μπορούν να μετατραπούν σε ζώνες αποκλειστικής οικονομικής εκμετάλλευσης κατά το διεθνές δίκαιο της θάλασσας. Εάν τα εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα βρίσκονται στην ζώνη μεταξύ των 6 και 12 μιλίων από τα ελληνικά νησιά του Αιγαίου τότε η Τουρκία θα έχει ένα σημαντικά μικρότερο ποσοστό επί των κερδών από ό,τι η Ελλάδα. 

Επειδή δε στο διεθνές δίκαιο ισχύει ο όρος της αμοιβαιότητας η Τουρκία θα πρέπει να εισφέρει στην κοινή προσπάθεια με την συνεκμετάλλευση κοιτασμάτων που βρίσκονται σε περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου που ελέγχει και με την παραχώρηση οικονομικών ανταλλαγμάτων, όπως ελεύθερες ζώνες στο λιμάνι της Σμύρνης και της Κωνσταντινούπολης, καθεστώς ελεύθερης ατελούς διέλευσης ελληνικών πλοίων από τα στενά του Βοσπόρου κλπ.

Πρέπει να διαφυλαχθεί η ισορροπία για να μην νοιώθει και να μην είναι κανένας λαός δυσαρεστημένος και ταυτόχρονα να ακυρωθεί τοις πράγμασι η απόσταση και οι διαθέσεις των πολεμοκάπηλων και όσων τους κατευθύνουν.

Είναι σαφές ότι την διαχείριση των κοιτασμάτων αναγκαστικά και δυστυχώς εις βάρος των λαών, πρέπει να την έχουν εταιρείες των «δανειστών» και το όλο εγχείρημα θα πρέπει να το χρηματοδοτήσουν τράπεζες των ιδίων. Απλά τα κράτη θα εισπράττουν τα ποσοστά από τα κέρδη μέσω φορέων (που ακόμα και αυτοί μπορούν να λογίζονται «ιδιωτικοί» κατά την ανωτέρω κοινωνική έννοια). Αυτό θα ερεθίσει την τάση των ενεχυροδανειστών για κερδοσκοπία, θα τους κάνει να πιστέψουν ότι μπορούν να λάβουν και μέρος των παλαιών οφειλών και θα ενσπείρει μεταξύ τους διχογνωμίες ως προς την τύχη της Ελλάδας, που θα ακυρώσουν και θα ματαιώσουν τα σχέδια καταστροφής τηςΘα τους δώσουμε τα «λάφυρα» που εμείς επιθυμούμε.

Είναι λοιπόν σημαντικό να κινηθούμε με την Τουρκία, καθώς οι υπάρχουσες κυρίαρχες πολιτικές τάσεις στον τουρκικό λαό το ευνοούν. 

Ολα αυτά ενώ στην χώρα μας θα χτίζουμε μια πραγματική κοινωνική οικονομία, όπως αυτή που με ακρίβεια έχω προτείνει, η οποία θα ανήκει στην κοινωνία και θα εξυπηρετεί μοναδικά και άμεσα τον άνθρωπο.

Είναι σαφές ότι μετά ταύτα οι παρεμβάσεις των οργανισμών παγκόσμιας καταπίεσης, όπως το Δ.Ν.Τ., θα είναι απλά «φιλολογικές» και οι επισκέψεις τους στην ουσία «τουριστικές».

Νοέμβριος 14, 2009

Η «ΨΕΥΔΟΑΡΙΣΤΕΡΑ» ΒΙΑΖΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΤ» ΕΝΤΟΛΗ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΤΗΣ.

Η «ΨΕΥΔΟΑΡΙΣΤΕΡΑ» ΒΙΑΖΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΤ» ΕΝΤΟΛΗ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΤΗΣ. 

 

«Η ιστορία ξαναγράφεται από τους ίδιους νικητές».

Λίγες δεκαετίες πριν, βιώναμε στην χώρα μας την διαστρέβλωση των ιστορικών πραγματικών περιστατικών.

Μαθαίναμε άλλες «αλήθειες» από τις πραγματικές. Κατασκευασμένες ανακρίβειες που εξυπηρετούσαν τις σκοπιμότητες των νικητών και της εξουσίας.

Η πένα των «ιστορικών» και η ισχύς της εξουσίας, που κατασκεύαζε χαλκευμένες πληροφορίες, κατασκεύαζε και ιστορικές εικονικές πραγματικότητες για να εγκλωβίσει τους ανθρώπους και τις κοινωνίες.

Ας μην νομίσουμε ότι το φαινόμενο αυτό είναι μόνο εγχώριο ή ότι σταμάτησε.
Κάποιοι αυτοαποκαλούμενοι «αριστεροί» διαμαρτύρονταν έντονα για τα «χαλκεία» της ιστορίας και ζητούσαν την αποκάλυψη της αλήθειας για τα ιστορικά συμβάντα.

Σε κάποιους επιγόνους τους, δόθηκε από τους ίδιους αφέντες- εργοδότες η εργολαβία, το δικαίωμα να ξαναγράψουν την ιστορία, να την αναθεωρήσουν. Δεν την αναθεώρησαν όμως και δεν την αναθεωρούν με πραγματικά γεγονότα, αλλά με νέα «χαλκεία», με νέες σκοπιμότητες. Ως συνεπείς εργολάβοι πράττουν σύμφωνα με όσα τους διέταξαν οι εργοδότες τους.

Ιστορία όμως είναι η καταγραφή και συγκέντρωση πραγματικών γεγονότων. Η κριτική παρέμβαση του ιστορικού επιτρέπεται μόνο για να ξεδιαλύνει ποιό στοιχείο είναι πραγματικό και αληθές και ποιό σκόπιμα χαλκευμένο και προκειμένου να κρίνει την σκοπιμότητα της πηγής. Τα συμπεράσματα από την Ιστορία ανήκουν πάντοτε στις κοινωνίες και όχι στους ιστορικούς.

Σε όλο τον πλανήτη, μια ψευδο-αριστερά έχει αναλάβει τον ρόλο να ξαναγράψει την Ιστορία.  

Το 1ο παράδοξο είναι, το πως σε ένα κόσμο που κυριαρχείται από τον καπιταλισμό, ανατίθεται το έργο αυτό (ακόμα και από δεξιές κυβερνήσεις) σε μία κατά δήλωσή της «αριστερά»;

Το 2ο παράδοξο είναι το γιατί οι ίδιοι «νικήτες» θέλουν να ξαναγράψουν την κίβδηλη ιστορία;

Είναι σαφές ότι η Ιστορία, όπως την αντιλαμβάνονται οι «νικητές» ανακλά πάντοτε κάποιες σκοπιμότητες.

Από τις σκοπιμότητες και μόνο, όπως εκδηλώνονται στο «ξαναγράψιμο» της ιστορίας (διότι δεν βρισκόμαστε στα μυστικά κέντρα αποφάσεων όσων ανέθεσαν το έργο στους εργολάβους «ιστορικούς») μπορούμε να υποθέσουμε τους σκοπούς, όσων ανέθεσαν το έργο στους ψευδοαριστερούς, ψευδοεπιστήμονες εργολάβους της Ιστορίας.

Σκοπός τους είναι να αμβλυνθούν οι ιστορικές διαφορές των λαών, των θρησκειών, των πολιτικών σε ένα συμπερασματικό πλαίσιο που θα επιβάλλει και θα επιτάσσει την απώλεια της εθνικής και πολιτικής συνείδησης. Η απώλεια των τελευταίων στοιχείων και η απόρριψη αυτών των χαρακτηριστικών είναι ίδιον των αυτοκρατοριών. «Ενας λαός, μία χώρα, ένας ηγέτης» , φώναζε ένας από τους τελευταίους επίδοξους αυτοκράτορες της γης και οι άλλοι αυτοκράτορες συγκρούστηκαν μαζί του … .

Αλλωστε από την παραγωγική άποψη του καπιταλισμού, η ομογενοποίηση και η ταυτότητα χαρακτηριστικών των προϊόντων αποτελεί στόχο.

Ο άνθρωπος καταναλωτής με συγκεκριμένες, προδεδομένες συνήθειες κατανάλωσης είναι ένα ζητούμενο.

Το ίδιο ζητούμενο είναι και ο πειθήνιος αγνωστικιστής άνθρωπος, χωρίς πολιτική σκέψη και βαθύτερα ζητούμενα, με κυρίαρχη την αντίληψη ότι όλα και όλοι είναι ίδια … .

Μία από τις πολλές τακτικές που χρησιμοποιούν τα κέντρα αποφάσεων και τα χρηματοδοτούμενα από αυτούς ευαγή ιστορικά ιδρύματα είναι και η «νεοκιβδηλεία» της ιστορίας. Αυτή στρέφεται στην ανακάλυψη ομοιοτήτων μεταξύ προσώπων και πραγματικών περιστατικών, χαλκεύει τα γεγονότα και επιβάλλει συμπεράσματα, ώστε να επιβάλλει ισορροπίες και όχι να καταδείξει τις επιδιώξεις και τις αλήθειες.

Μερικές δεκαετίες πριν, οι ίδιοι άνθρωποι και από τις δύο πλευρές είχαν λάβει εντολές να επιβάλλουν το μίσος και την μισαλλοδοξία. Πριν από μερικές δεκαετίες, στα χρόνια του ψυχρού πολέμου, βασίλευε το μαύρο – άσπρο. Τώρα οι εντολές είναι να βασιλεύσει το ροζ ή το γκρί.

Οι «δεξιοί» αποφασίστηκε να «πεφωτιστούν» και να ξεχάσουν το μίσος και οι «αριστεροί» έμειναν από χρηματοδότες και βρήκαν νέα αφεντικά, που τους έδωσαν νέες εντολές.

Η ιστορία όμως, εάν σκοπεί στα «πραγματικά περιστατικά» δεν θα έπρεπε να έχει κανένα ρόλο σε αυτές τις σκοπιμότητες.
Οταν οι ψευδοαριστεροί έρχονται να ξαναχαλκεύσουν την ιστορία, όπως οι «δεξιοί» πριν, δεν μπορούμε παρά να τους γυρίσουμε την πλάτη, παρά να τους καταγγείλουμε έντονα και φωναχτά.

Ανωθεν επιβολή απόψεων και γνώσης από κανένα δεν πρέπει να δεχόμαστε.

Ας φέρει ο οποιοσδήποτε τις πηγές του για να τις κρίνουμε και να τις εξετάσουμε.

«Συνωστισμοί», «υγιεινοί περίπατοι στην έρημο» υπό την απειλή όπλων και διαγραφές πραγματικών περιστατικών από την Ιστορία δεν είναι αποδεκτοί και πρέπει να καταγγέλονται συνεχώς και ανελέητα.
Οι βιοτικές ανάγκες των ανθρώπων δεν μπορούν να ξαναγίνονται όπλο στα χέρια των εξουσιαστών του πλανήτη.

Η βιολογική ισότητα νόμων για τον άνθρωπο μπορεί να εξηγήσει την ιστορία στο βάθος της.

Η σκοπιμότητα να καλύψουν ακόμα μία φορά τα αίσχη τους με την βοήθεια πουλημένων εργολάβων της ιστορίας για να δημιουργήσουν νέα αίσχη δεν μπορεί να περάσει.

Τα νέα σκοτάδια δεν μπορούν να διαδεχθούν τα παλιά και τα βιβλία της ιστορίας πρέπει να τα επιστρέψουμε ως αζήτητα, εάν δεν περιέχουν τις πηγές τους και την κριτική άποψη για την εγκυρότητά τους.

Χίλια δυο ιστορικά γεγονότα έχουν αποτελέσει αντικείμενο κιβδηλείας.
Η ιστορία γράφεται χρόνια τώρα ως μυθιστόρημα και όχι ως επιστημονική γνώση με την παράθεση πηγών (που και αυτές κρίνονται για την εγκυρότητα και την σκοπιμότητά τους). Τα συμπεράσματα τα θέτει ο δήθεν «ιστορικός» στο στόμα του αναγνώστη, εάν δεν τα φωνάζει ο ίδιος και μάλιστα μονόπλευρα.

Αυτά πρέπει να τα ξεχάσουμε και τα «ιστορικά πονήματα» που δεν φέρουν αυτά τα χαρακτηριστικά πρέπει να τα πετάξουμε εκεί που ανήκουν: στα σκουπίδια.

Μένω στον Θουκυδίδη. Τουλάχιστον αυτός παρουσίαζε τις απόψεις και τις σκέψεις αμφοτέρων των πλευρών και σε χρόνο που οι σύγχρονοί του μπορούσαν να γνωρίζουν και να τον κατατάξουν στους «τα αληθή λέγοντες» ή στους «ψεύτες και τους συκοφάντες» της ιστορίας.

Αφεντικά η γνώση δεν μπορεί να έχει, γιατί τότε γίνεται όργανό τους.

Ας δούμε κριτικά με τα πιο πάνω εργαλεία την «ιστορία» που ξαναγράφουν οι εργολάβοι και οι εργολάβισσες της «ψευδοαριστεράς» για λογαριασμό των ίδιων αφεντικών και ας απορρίψουμε ό,τιδήποτε δεν φέρει τα πιο πάνω χαρακτηριστικά.

Ανάγκη από νέα ψέματα δεν έχουμε.

Οκτώβριος 21, 2009

Η «ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ» ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ

Ο καπιταλισμός έχει κατηγορηθεί ως το σύστημα που «εκμεταλλεύεται» την φύση δι’ ίδιον όφελος.

Η θεώρηση αυτή είναι κατά την γνώμη μου λάθος.

Και ο απλός άνθρωπος «εκμεταλλεύεται» την φύση δι’ ίδιον όφελος.

Στην πραγματικότητα, ο άνθρωπος είναι κομμάτι της φύσης, είναι μέρος της και δεν μπορεί αυτό να αποτελεί στοιχείο οποιασδήποτε έννοιας «εκμετάλλευσης». Ο άνθρωπος ζει μέσα στην φύση, όπως κάθε ζωικό είδος. Εκτός εάν κάποιοι θεωρούν εκμετάλλευση το γεγονός ότι αναπνέουμε οξυγόνο, τρεφόμαστε με φυτά και κρέας, αφοδεύουμε κλπ… δηλ. κάνουμε ό,τι κάνουν όλα τα άλλα θηλαστικά και είδη ζωής εν γένει στην φύση. Είναι δεδομένο ότι οι πιο πάνω λειτουργίες αποτελούν εξυπηρέτηση της φύσης, αφού πλαστήκαμε ώστε να έχουμε αυτές τις βιοτικές ανάγκες.

Ο καπιταλισμός κάνει στην πραγματικότητα κάτι άλλο: εκμεταλλεύεται τις ανθρώπινες ανάγκες παράγοντας «αξίες» και «υπεραξίες» και βλέπει τα αγαθά υπό την θεώρηση αυτή και μόνο. Στην τύφλωση αυτή της «αξιακής» θεώρησης των πάντων, καταπατά ή αδιαφορεί για τα δεδομένα της φύσης και δεν εννοεί τις αυθύπαρκτες φυσικές αξίες, διότι αυτές δεν υπάρχουν για αυτόν.

Για τον καπιταλισμό είμαστε εργατοώρες, αποδοτικότητα, κόστος εργασίας, κέρδος, καταναλωτές, αξίες, πελάτες και χίλια δύο άλλα που ακούτε από τους εκφραστές του και έχουν όλα «αξιακό» περιεχόμενο και θεώρηση.

Ανθρωποι πάντως με την βιολογική έννοια και κομμάτια της φύσης δεν είμαστε για αυτούς. Ισως να είμαστε κομμάτια του καπιταλιστικού συστήματος, εξαρτήματα και γρανάζια, υποζύγια και σφάγια, όμως ανθρώπινα όντα με την πραγματική έννοια του όρου, δεν είμαστε.

Ο καπιταλισμός λοιπόν «αξιοποιεί» την φύση (με όλα τα είδη που βιώνουν σε αυτή) με ένα όφελος, που διανέμεται αντίστοιχα με την μορφή της πυραμίδας  που ο ίδιος πάντοτε έχει. Αυτό κάνει: μόνο «αξιοποιεί», δηλ. λογίζει τα πάντα ως «αξίες» με οικονομικό περιεχόμενο ή αντίκρυσμα. Αντίστοιχα, ο καπιταλισμός κατανέμει τις  ζημίες από την αξιοποίηση στην πυραμίδα του κατά τρόπο αντιστρόφως ανάλογο από τον τρόπο με τον οποίο κατανέμει το «όφελος».

Την επιβάρυνση, τις ζημίες της «αξιοποίησης» τις πληρώνουν περισσότερο και πάντα όσοι πολλοί βρίσκονται στην βάση της πυραμίδας. Οι ευρισκόμενοι στην ανώτερη βαθμίδα της πυραμίδας έχουν τους τρόπους να αποφεύγουν την «εγκληματική μπόχα», που οι ίδιοι προκαλούν «αξιοποιώντας» την φύση. Όταν μάλιστα οι συνεκτικοί αρμοί της πυραμίδας : η εξουσία και οι νόμοι της, λειτουργούν για να «τιμωρήσουν» κάποιες ακρότητες, που προκύπτουν από την αδιαφορία της «αξιοποίησης» (δεν αναφέρομαι καθόλου στο παρόν στον μηχανισμό δημιουργίας των νόμων και στην επάρκεια τους, ούτε καν στον σκοπό τους, διότι οι νόμοι π.χ. απλώς μπορούν να ρυθμίζουν τους κανόνες μεταξύ των «αξιοποιούντων» και τίποτα περισσότερο ), όταν π.χ. κάποιος καταλαμβάνεται να ρίχνει τοξικά απόβλητα στα ποτάμια για να μην χρεωθεί το κόστος άλλης επεξεργασίας τους, τότε και πάλι μετακυλύουν το κόστος λειτουργίας των κανόνων, των θεσμών στην κοινωνία της πυραμίδας, ανεβάζοντας τις «αξίες» και τις «υπεραξίες» στην διαδικασία «αξιοποίησης» που αυτοί κάνουν. Μάλιστα, η ανάγκη, η βιοτική ανάγκη αποφυγής των συνεπειών από τις ζημιές, κάνει τους ανθρώπους ολοένα και περισσότερο εξαρτώμενους από το σύστημα: π.χ. θέτω τον εαυτό μου ως αντικείμενο εξάρτησης και περαιτέρω εκμετάλλευσης για να πάρω ένα σπίτι σε περιοχή με καλύτερες συνθήκες από πλευράς μόλυνσης για να μεγαλώσουν σε καλύτερο περιβάλλον τα παιδιά μου κλπ. .

Εχω γράψει ότι πρέπει να καταργήσουμε τις «αξίες» και τις «υπεραξίες» πάνω στα αγαθά και να συνδέσουμε τα αγαθά απευθείας με τον άνθρωπο. Αυτό είναι ένα από τα κεντρικά ζητούμενα της κοσμοθεωρίας μου, της θεωρίας των βιοτικών αναγκών. Η ανάλυση της παραπάνω παραγράφου μπορεί να αποτελέσει για κάποιους σοβαρό ερέθισμα για να εννοήσουν το τι συμβαίνει και οπωσδήποτε εξηγεί πολλά από αυτά που συμβαίνουν γύρω τους. Για εμένα θέτει κάτι περισσότερο, την αναγκαιότητα κατάργησης του καπιταλισμού και όλων των «αξιοποιητικών» συστημάτων που προηγούνται χρονικά αυτού και πιθανόν να τον συνεχίσουν ή να τον αντικαταστήσουν.  

       Είπαμε και είδαμε, ότι ο καπιταλιστής κατά την διαδικασία «αξιοποίησης» της φύσης και των όντων της, αδιαφορεί στην πραγματικότητα για αυτή και ενδιαφέρεται μόνο για τις «αξίες» και «υπεραξίες» που μπορεί να παράγει από αυτή. Ο καπιταλιστής και ο καπιταλισμός γνωρίζει μόνο δύο έννοιες (οι οποίες στηρίζονται άμεσα στις «αξίες» του και προέρχονται από αυτές) είναι οι έννοιες του «κέρδους» το + και το αρνητικό αντιστοιχό της η έννοια της «ζημίας», το – .

       Οι δύο αυτές έννοιες μεταφράζονται στον εγκέφαλο του καπιταλιστή πάντοτε σε «αξίες», διότι αυτές και μόνο διατρέχουν το σύστημα λειτουργίας του.

       Ο γνωστός σε όλους πραγματικός σκοπός του καπιταλιστή είναι να μεγιστοποιήσει την συσσώρευση και νόσφιση «αξιών», δηλ. το κέρδος, να συγκεντρώσει συνεπώς για το εαυτό του όσο το δυνατόν περισσότερες «αξίες» από την κοινωνία (ο καπιταλιστής ποτέ δεν παράγει κάτι που δεν έχει «αξία»). Για να το πράξει αυτό αναγκαίο είναι να ελαχιστοποιήσει τις «ζημίες». Η κύρια μέθοδος του καπιταλισμού λέει η κλασσική του σχολή, πως είναι να αποφεύγει την παραγωγή ζημιών. Εγώ θα έλεγα κάτι άλλο : ότι η κύρια μέθοδός του αποδέχεται τις ζημιές ως αναγκαίο επακόλουθο της λειτουργίας του για να υπάρξει κέρδος (η ύπαρξη κέρδους προϋποθέτει την ύπαρξη ζημιών) και συνεπώς η κύρια μέθοδός του είναι να φορτώνει τις ζημίες σε άλλους και πρώτος και ανήμπορος να αντιδράσει στην πυραμίδα του, είναι το έδαφος που την στηρίζει : η ίδια η φύση πέραν του ανθρώπου (ο καπιταλισμός στηρίζεται στην φύση και για να «αξιοποιήσει» τις βιοτικές ανάγκες). Μετά την φύση έπονται τα υπόλοιπα, τα ανθρώπινα σκαλοπάτια της … .

       Αντιλαμβανόμενος πολύ νωρίς ο καπιταλιστής, ότι η διάθεση των ζημιών είναι μια διαδικασία που μπορεί να οδηγήσει σε αντιδράσεις ή σε αναγκαστική απόρριψή του από τις κοινωνίες του πλανήτη, άρχισε να σκέπτεται κάτι εντελώς διαφορετικό: την «αξιοποίηση» των ζημιών και την θεώρησή τους ως «κέρδος» για τον ίδιο (ένα πρόσφατο κορυφαίο παράδειγμα είναι η «αξιοποίηση» των επισφαλειών των στεγαστικών δανείων στις Η.Π.Α. και αλλού με την έκδοση των περίφημων «τοξικών ομολόγων»). Το σχέδιό του προχώρησε εδώ και πολλές δεκαετίες στο στάδιο της εκμετάλλευσης της αντίδρασης για όσα ο καπιταλισμός προκαλεί, της «αξιοποίησής» της (κάπως έτσι ελέγχθηκε η πολιτική πορεία μεγάλου μέρους της «αριστεράς». Επειδή δε, αυτό που «αξιοποιεί» ο καπιταλισμός είναι η εκμετάλλευση των βιοτικών αναγκών των ανθρώπων, φρόντισε ώστε οι «ζημίες» που αυτός εναπόθεσε στην φύση, να συνδυαστούν με ανθρώπινες βιοτικές ανάγκες, ώστε να ξεκινήσει ένα νέος κύκλος «αξιοποίησης» αυτών των ζημιών. Η λογική του καπιταλιστή που ασχολείται με την αξιοποίηση των ζημιών είναι να εκμεταλλευτεί την λύση τους. Όχι όμως μόνο αυτό, η λογική πολλών πλέον είναι να προκαλέσουν το πρόβλημα ή να το αναδείξουν, προκειμένου να εκμεταλλευτούν στην συνέχεια την λύση του (δείτε π.χ. μονάδες επεξεργασίας βιομηχανικών λυμάτων, ιό Η1Ν1 κ.α.). Πάντα η κατεύθυνση αυτών των διαδικασιών είναι το «ον» άνθρωπος και οι βιοτικές ανάγκες του και πάντα το κόστος ή η περαιτέρω «ζημία» αυτή που δημιουργεί (κατ’ αντιστοιχία το «κέρδος» για τον καπιταλιστή) χρεώνεται με τον κανόνα της ανάστροφης πυραμίδας. Μεγαλύτερες «ζημίες» για τους ευρισκόμενους στην βάση, λιγότερες για τους πιο πάνω κ.ο.κ. . Ετσι, η «αναδιανομή αξιακής τροφής» προς την βάση της πυραμίδας (ήτοι για τον καπιταλιστικό κόσμο «αξιών») που πολλές φορές θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως σκουπίδια των ανώτερων στρωμάτων και επιπέδων της πυραμίδας, που πετιούνται και πέφτουν προς τα χαμηλά, ματαιώνεται και αυτή με σκοπό να διατεθούν οι «αξίες», υπέρ της λύσης των προβλημάτων. Οι «αξίες» φυσικά διατίθενται προς τους καπιταλιστές και ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται. Τα κατώτερα επίπεδα της πυραμίδας έρχονται να πληρώσουν το κόστος και να επιλέξουν μεταξύ βιοτικών αναγκών. Η πρόταξη του ιδεολογήματος της προστασίας της φύσης και κατά συνέπεια και της ζωής των ιδίων και των επόμενων γενεών, καθιστά την επιλογή ή την υποταγή τους εύκολη. Όπως εύκολη καθιστά την επιχορήγηση των καπιταλιστών σε «αξίες» από την κοινωνία, προκειμένου να εκτελεστούν τα έργα «αξιοποίησης» των ζημιών. Ετσι οι καπιταλιστές που προκάλεσαν το πρόβλημα, βγαίνουν ακόμα πιο ισχυροί και κερδισμένοι από την διαδικασία «αξιοποίησης» των ζημιών τους. Τα δε νέα προβλήματα – «ζημίες», όπως αυτό της διάθεσης των συσσωρευτών ενέργειας στην «πράσινη ανάπτυξη» ή των αποτελεσμάτων της παραγωγής βιοκαυσίμων στην φύση, θα έλθει και πάλι ο καπιταλιστής να τα κάνει «κέρδος» για αυτόν και «ζημία» για την κοινωνία. Αέναη η φαυλότητα της καπιταλιστικής «αειφορίας», μέχρι να εξαντληθεί η πραγματική αξία του πλανήτη ως ζωοδότη.    

       Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με την λεγόμενη «πράσινη ανάπτυξη», η ίδια επακριβώς θεώρηση και διαδικασία. Στην πραγματικότητα μια δίκαιη κοινωνία θα είχε απορρίψει και τιμωρήσει όσους προκάλεσαν αυτές τις «ζημίες», θα τους είχε ξαποστείλει στο «πυρ το εξώτερον». Σήμερα και για μία ακόμα φορά, έρχεται να τους επιτρέψει να «αξιοποιήσουν» αυτοί εις βάρος της κοινωνίας τις «ζημίες» που η δράση τους προκαλεί και προκάλεσε και να χρεώσουν το κόστος στην βάση της καπιταλιστικής πυραμίδας. Στο σημερινό περιβάλλον κάτι τέτοιο θα ξεσήκωνε σε άγριους πολέμους με αβέβαιο τέλος.

Εάν όμως, ο σοσιαλισμός είναι ο καπιταλισμός της αντεστραμμένης πυραμίδας (κατά τις αρχές του, που δεν απορρίπτουν τον καπιταλισμό ως μέθοδο λειτουργίας της οικονομίας και κυρίως της παραγωγικής διαδικασίας, αλλά επιδιώκουν να θέσουν τα παραγωγικά οφέλη του στην υπηρεσία ίσων ανθρώπων) θα έπρεπε να δει κάτι άλλο, κάτι διαφορετικό από την υποταγή στις επιδιώξεις και τις «αξιοποιήσεις» των καπιταλιστών. Θα έπρεπε να δει και να προβάλει τον τρόπο, την πρακτική μέθοδο σύμφωνα με την οποία, η όποια «αξιοποίηση» των ζημιών, θα ανήκει στην κοινωνία και όχι στα ανώτερα στρώματα της πυραμίδας του καπιταλισμού. Πως δηλαδή θα απλωθεί ευθύς εξαρχής η «αξιοποίηση» των ζημιών, ώστε αυτή να ανήκει στην βάση της πυραμίδας (ώστε να μπορούμε να μιλάμε για την λογική της αντεστραμμένης πυραμίδας, ήτοι για σοσιαλισμό).

       Βεβαίως, η λύση της αντεστραμμένης πυραμίδας, δεν είναι λύση που ταιριάζει αρμονικά με το παραγωγικό σύστημα του καπιταλισμού και για αυτό δεν λειτούργησε ο σοσιαλισμός (ιδίως όταν έπαυσε να αποτελεί διαδικασία εξέλιξης και παγιώθηκε ως «δικτατορία του προλεταριάτου»), αφού είχε και πάλι «αξιακή» θεώρηση της οικονομίας, της παραγωγής, των αγαθών. Μπορεί όμως να οδηγήσει σε ανακατατάξεις ικανές να μας κάνουν να καταλάβουμε τις βιοτικές μας αλήθειες, τον βιοτικό μας νόμο. Δεν ξέρω πόσοι μπορούν να το υποστηρίξουν, αλλά θα το δηλώσω ότι ο πολιτικός σοσιαλισμός θα παύσει να υπάρχει όταν καταργηθεί και ο πολιτικός καπιταλισμός. Η βαθειά μελέτη των στοχαστών του 19ου αιώνα και του ίδιου του Μάρξ, το εκφράζει καθαρά: η σοσιαλιστική κοινωνία δεν είναι τελικός στόχος αλλά  μεταβατική μορφή προς την αταξική κοινωνία και, εάν αυτοί την αποκάλεσαν έτσι και δεν μπόρεσαν να την περιγράψουν ολοκληρωμένα είναι απλό να σκεφτούμε πλέον, με εργαλείο την θεωρία των βιοτικών αναγκών, ότι η ταξικότητα της κοινωνίας γεννιέται πάντα από την παρεμβολή κανόνων και ιδεοληψιών που παρεμποδίζουν την απόλαυση των βιοτικών αναγκών από όλους.

Η «αταξική» κοινωνία είναι η κοινωνία των βιοτικών αναγκών, αυτή που περιγράφω, ορίζω και αναζητώ.   

     Ας σκεφτούμε λοιπόν οι ίδιοι, πώς θα ξαναθέσουμε τον σοσιαλισμό σε κίνηση, πως θα καταφέρουμε να κινήσουμε την κοινωνία προς τον σκοπό της εξυπηρέτησης των αναγκών της ζωής του ανθρώπου.

       Η «πράσινη ανάπτυξη» προσφέρει ένα πεδίο, όπου μπορούν να τεθούν τα δεδομένα για το μέλλον, αρκεί να μην την προσφέρουμε ως «αξιακό» κέρδος στους καπιταλιστές.

           

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΧΩΡΙΣ ΧΡΗΜΑ

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΧΩΡΙΣ ΧΡΗΜΑ

 

Α. Θα ξενίζει πολλούς ο τίτλος και θα αναρωτηθούν με αρνητική θέση, εάν είναι δυνατόν να υπάρξει οικονομία χωρίς χρήμα. Πέρα από την ιστορική γνώση, όσοι γνωρίζουν τον ορισμό του χρήματος, αυτόν που γράφεται στα βιβλία και ορίζεται στους νόμους θα μπορούν εύκολα να το κατανοήσουν και οι υπόλοιποι, μετά την ανάγνωση του κειμένου, θα μπορούν εύκολα πλέον να το συλλάβουν και να το αντιληφθούν πως  ΝΑΙ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΗ ΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΧΩΡΙΣ ΧΡΗΜΑ και αυτή όχι μόνο μπορεί να είναι μία σύγχρονη οικονομία προόδου, αλλά και είναι επιτακτική ανάγκη να υπάρξει, για να απελευθερωθούν οι άνθρωποι και οι κοινωνίες και να βαδίσουν με ελευθερία στο μέλλον.

 

Β. Με ένα περιεκτικό γενικό ορισμό μπορούμε να ορίσουμε την οικονομία ως το σύνολο της ανθρώπινης δραστηριότητας που αποσκοπεί στην παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών για την κάλυψη βιοτικών αναγκών, πραγματικών και τεχνητών, ουσιωδών και μη.

Είναι σαφές ότι η ανθρώπινη δραστηριότητα δεν είναι αυτόνομη και αποκομμένη, αλλά πάντοτε αναπτύσσεται μέσα στα πλαίσια της κοινωνίας. Αλλωστε οι άνθρωποι ενώθηκαν και οργανώθηκαν σε κοινωνίες για να αντιμετωπίσουν κατά τρόπο ευκολότερο τις ίδιες αυτές βιοτικές ανάγκες, το ίδιο τον αγώνα της επιβίωσης. Η οικονομία λοιπόν έχει πάντοτε και ως στόχο και τελικό προορισμό της τον άνθρωπο και δεν υπάρχει οικονομία, δεν νοείται έξω από τον άνθρωπο και τις ανάγκες του.

 

Γ.       Στην πορεία του ανθρώπου στον πλανήτη, οι βιοτικές ανάγκες και η διαχείρισή τους, δηλ. η οικονομία έγιναν το μέσο, η αιτία και η αφορμή για να δυστυχήσουν και να πεθάνουν αμέτρητες γενιές ανθρώπων και να ευημερήσουν και να αναπτυχθούν άλλες. Τούτο όμως το έχω ήδη αναλύσει και δεν θα επεκταθώ.

Το χρήμα ήλθε στην ανθρώπινη ιστορία και πρακτική ως μέσο για να συμβολίσει και να ενσωματώσει την ανταλλαγή των αξιών που κάθε κοινωνία έδινε στα παράγωγα της οικονομίας της. Ουσιαστικά και στην πραγματικότητα, το χρήμα στην σύντομη αναλογικά ιστορία του στον πλανήτη, ενσωματώνει την εκάστοτε οριζόμενη αξία των παραγώγων της ανθρώπινης δραστηριότητας και έχει μόνο ανταλλακτική και όχι πραγματική βιοτική αξία (π.χ. δεν τρώγεται, δεν προστατεύει από το κρύο ή την φωτιά).

Στην πραγματικότητα η οικονομία βασίζεται ακόμα στην ανταλλακτική αξία των αγαθών και των υπηρεσιών (τούτο είναι απότοκο της βιοτικής αξίας των αγαθών που η ανθρώπινη φύση ορίζει ως ανάγκη της και του τρόπου που η κάθε κοινωνία ανθρώπων τα αντιλαμβάνεται και τα θεωρεί). Το χρήμα είναι απλά ο βασικός σήμερα  συμβολισμός της αξίας των αγαθών.

Κατά συνέπεια και στην πραγματικότητα η οικονομία, η κάλυψη των όποιων αναγκών, μπορεί να υφίσταται χωρίς την ανάγκη της ύπαρξης του χρήματος, όπως υπήρξε και λειτούργησε χιλιάδες χρόνια τώρα.

 

Δ. Ας έλθουμε όμως στο σήμερα. Είναι βέβαιο πως ο καπιταλισμός συνδέεται άμεσα και εξαρτάται από το χρήμα και την ανταλλακτική του αξία σε αγαθά και υπηρεσίες. Δεν είναι όμως μόνο ο καπιταλισμός το σύστημα οικονομικής οργάνωσης που στηρίχτηκε στο χρήμα. Το χρήμα έχει μακρύτερη ιστορία στις ανθρώπινες κοινωνίες και στήριξε και άλλες μορφές οργάνωσης της οικονομίας, με εντελώς διάφορες πολιτικές, κοινωνικές και παραγωγικές δομές και διαδικασίες. Απλά στον καπιταλισμό, η παραγωγή και η συσσώρευσή του χρήματος έπαιξαν και παίζουν ένα κυρίαρχο συμβολικό στην πραγματικότητα ρόλο, ο οποίος είναι όμως ουσιαστικός στην οργάνωση και λειτουργία των δομών του. Στην πραγματικότητα ο καπιταλισμός δεν υπήρξε αποτέλεσμα του χρήματος, ούτε αυτός το γέννησε, απλά το χρησιμοποίησε και χρησιμοποιεί άριστα ως μέσο έκφρασης και επιβολής της ισχύος των κατόχων του, αφού το μέσο αυτό ανταλλάσσεται με αγαθά που παράγουν άνθρωποι και υπηρεσίες που προσφέρουν. Είναι κλασσική και αξεπέραστη η μαρξιστική ανάλυση στην λειτουργία και τον ρόλο του κεφαλαίου στον καπιταλισμό και είναι τόσο επιστημονική, όσο και στην πραγματικότητα εμπειρική. Είναι τέτοια η πλύση εγκεφάλου που καλλιέργησαν και καλλιεργούν οι κεφαλαιούχοι για την ισχύ του χρήματος, ώστε όχι μόνο διαμορφώθηκε η κουλτούρα του χρήματος, αλλά και μύθοι, που οδηγούν την κοινωνία μακριά από την αλήθεια και δημιουργούν εικονικές πραγματικότητες και μαζικά εσφαλμένες εντυπώσεις, όπως αυτή της ταύτισης της οικονομίας με το χρήμα.  

 

Ε. Στην μακραίωνη ιστορία του το χρήμα, οριζόταν το ίδιο από την αξία που έδιναν οι κοινωνίες στα λεγόμενα πολύτιμα μέταλλα που το απάρτιζαν και από τα οποία κατασκευαζόταν. Το χρήμα ενσωμάτωνε το ίδιο την αξία που προσέδιδε η κοινωνία στον υλικό που το απάρτιζε και που εν ολίγοις συμβόλιζε την αμετάβλητη αιωνιότητα των πολύτιμων μετάλλων (κυρίως του χρυσού και δευτερευόντως του άργυρου) έναντι των βρωτών, των ανθρώπων. Η απόκτηση των μετάλλων αυτών έγινε σκοπός και αυτοσκοπός, ζητούμενο των κοινωνιών και των ανθρώπων, αιτία λεηλασιών και πολέμων. Ποτέ όμως το χρήμα δεν αποτέλεσε τον πραγματικό σκοπό των ανθρώπων, ο πραγματικός σκοπός και στόχος ήταν τα αγαθά και η κοινωνική και πλανητική εξουσία – ισχύς που εξασφάλιζε ή σηματοδοτούσε η κατοχή τους. Αυτή είναι στην πραγματικότητα εξουσία επί των ανθρώπων, καθώς κανένα άλλο έμβιο όν στον πλανήτη δεν προσδίδει κάποια αξία στο χρήμα. Αυτό αποκαλύπτει και πάλι τον τεχνητό χαρακτήρα και φύση του.

Στις ισορροπίες αυτές κινήθηκε η ανθρωπότητα μέχρι την στιγμή που ο καπιταλισμός ξεπέρασε τα πολύτιμα μέταλλα. Μέχρι που αυτά δεν επαρκούσαν για να εκφράσουν την αξία που συμβόλιζαν τα παραγόμενα. Βέβαια, μέσα σε ένα πλαίσιο τεχνητών αξιών και αντιστοιχιών του χρήματος, των αγαθών και των υπηρεσιών, κανείς δεν μπορεί να μας βεβαιώσει ότι τούτο δεν ήταν μια εσκεμμένη ενέργεια των μεγαλύτερων κεφαλαιούχων του κόσμου για να εγκαταλειφθεί ο κανόνας του χρυσού (δηλ. η αντιστοίχηση του εκδιδόμενου χρήματος σε υπαρκτό χρυσό). Είτε ο παγκόσμιος χρυσός αποτελούσε σύνολο πεπερασμένο και ανεπαρκές για να εκφράσει τις πληθωρίζουσες αξίες και αγαθά, είτε απλά η κρίση των τελών του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα ήταν ένα έξυπνο τέχνασμα για να προσπεραστούν συνθήκες και όροι και να ενσωματωθούν σε κάποιους χρηματικές αξίες, εκφραζόμενες απλά σε χρήμα, τούτο δεν έχει ουσιαστική αξία, καθώς η αξία του χρήματός είναι πάντα τεχνητή και ξεπεράστηκε τοις πράγμασι, διαμορφώνοντας μια καινούργια πραγματικότητα. Δεν είναι βέβαια ιστορικά αμελητέο το γεγονός ότι η εγκατάλειψη του κανόνα του χρυσού και η αθρόα έκδοση χρήματος προκάλεσε δύο τεράστιους πολέμους και εκατοντάδες περιφερειακούς. Η ίδια η αμφισβήτηση της αξίας του χρήματος για τον άνθρωπο, προκάλεσε όχι μόνο αιώνιο σκεπτικισμό, αλλά και κοινωνικές αναταράξεις και επαναστάσεις [1]. Σας έδωσα ήδη τις αφορμές για πολλή σκέψη όμως ο σκοπός μου δεν είναι να μείνω στις αναλύσεις αυτού του είδους και η περαιτέρω ανάλυση, συνοδευόμενη από παραδειγματολογία θα αφήσει την ουσία να χαθεί.

         

ΣΤ.     Η ελεύθερη έκδοση χρήματος από τα κράτη αποτέλεσε πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που έδωσε ιδιοαξία στο χρήμα και το κατέστησε το ίδιο εμπορεύσιμο είδος. Στον βδελυρό κανόνα του τόκου προστέθηκε και ο κανόνας των ισοτιμιών, που προστατεύεται και επιβάλλεται ακόμα και με τα όπλα.

          Στο πλαίσιο αυτό οι κεφαλαιοκράτες του κόσμου θα έπρεπε να ελέγξουν και να εκμεταλλευτούν όχι μόνο την αξία του χρήματος, αλλά και την παραγωγική διάρθρωση κάθε οργανωμένης σε κράτος κοινωνίας και την αξία των προϊόντων που αυτή παρήγαγε. Καθώς οι λαοί κρατιούνται στο σκοτάδι και οι λακέδες τους «επιστήμονες» συνηγορούν στις επιδιώξεις τους, οι κεφαλαιούχοι κατάφεραν και τούτο πολυποίκιλα και χωρίς κανείς να καταλάβει το παιχνίδι τους. Το τελευταίο, το έσχατο στάδιο ολοκλήρωσης και ολοκληρωτισμού αυτό, είναι η οικονομική παγκοσμιοποίηση που βιώνουμε. Το ότι όλα τα αγαθά έχουν πλέον «χρηματιστηριακή» αξία, που δεν ορίζεται στο ελάχιστο από τις κοινωνίες,  αποτελεί το έσχατο στάδιο του κεφαλαιοκρατισμού (καπιταλισμού).

          Με τον τρόπο αυτό, το ελεύθερα εκδιδόμενο χρήμα πέρα από την ιδιοαξία του, έγινε και το μοναδικό μέσο μέτρησης, ολόκληρου του πλανήτη μας και των ίδιων των ανθρώπινων ζωών και μάλιστα κατά τρόπο απόλυτο, κυριαρχικό και βίαιο, που ούτε πλέον η φαντασία των ανθρώπων δεν μπορεί να αμφισβητήσει. Η «κεφαλαιοποίηση» των πάντων αποτελεί το έσχατο θεωρητικό στάδιο του καπιταλισμού και εκφράζεται σε οποιαδήποτε ανθρώπινη δραστηριότητα μπορεί να σκεφτεί κανείς.

          Οποιος ή όποιοι αμφισβητούν την κεφαλαιοποίηση των πάντων πολεμιούνται αλύπητα και απαξιώνονται με χίλιους δυο τρόπους, κατηγορούμενοι ακόμα και πως δεν ανήκουν στον κόσμο αυτό. Δείτε π.χ. τους «Ταλιμπάν» και τις δικές τους «αξίες», που ανήκουν στο «παρελθόν» … .

          Οι επόμενοι πόλεμοι, όπως και όλοι οι προηγούμενοι της καπιταλιστικής εποχής θα είναι «πόλεμοι για την αξία του χρήματος». Καθώς ο οιοσδήποτε μπορεί να εκδίδει όσο χρήμα θέλει και να του προσδίδει όποια αξία θέλει, οι μηχανισμοί συντήρησης – εξισορρόπησης των κεφαλαιούχων έρχονται να επιβάλλουν μια σειρά από κανόνες ή ωμή ζωώδη βία για να διατηρήσουν μόνο αυτοί τούτο το δικαίωμα. Στην πραγματικότητα ο καπιταλισμός θα φτάσει σύντομα στο επίπεδο που το μόνο πραγματικά εμπορεύσιμο και άξιο λόγου αγαθό στον πλανήτη θα είναι μόνο το χρήμα. Η πρόσφατη οικονομική κρίση ήταν η πρώτη απόπειρα. Ο παραλογισμός αυτός είναι κορυφαίος και τελικός, η παράνοια που ενσωματώνει θα είναι και το τέλος του κυματοειδούς καπιταλισμού, που θα ξαναγίνει (ήδη γίνεται) εξουσιαστικός ολοκληρωτισμός.

 

Ζ. Ας έλθουμε όμως στο ουσιώδες πρακτικά κομμάτι: στην χρήση του χρήματος.

Είναι σαφές ότι οι κεφαλαιούχοι δεν εννοούν το χρήμα που κατέχουν και εκδίδουν ως αγαθό αυτό καθεαυτό. Το χρήμα στα θησαυροφυλάκιά τους θα ήταν άχρηστο και πραγματικό βάρος. Το χρήμα έχει αξία μόνο όταν χρησιμοποιείται και χρησιμοποιείται για να γεννά τόκους και υπεραξίες (ακόμα και υπεραξίες ισοτιμίας) για να γεννά συνεχή έλεγχο και να ελέγχει τις αξίες των αγαθών, ελέγχοντας έτσι και τους ανθρώπους. Τούτο δεν προκαλείται από μόνο, ως ανάγκη των ανθρώπων, των κοινωνιών, των λαών. Προκαλείται σκόπιμα για να υπάρχει συνεχώς από τους λαούς η ανάγκη εξάρτησης από το χρήμα, δηλ. από αυτούς που το κατέχουν και ορίζουν την κίνησή του. Η κατοχή και ορισμός της κίνησης του χρήματος γεννά όλα τα τεχνητά γεννήματά του: τους τόκους, τις αν-ισοτιμίες, τις εξαρτήσεις.

Πραγματικά θα ήταν δυστυχείς και αδύναμοι οι κάτοχοι του χρήματος, εάν δεν μπορούσαν να το χρησιμοποιήσουν για τους σκοπούς αυτούς. Φροντίζουν λοιπόν να επιβάλλουν με ένα σωρό τρόπους την ανάγκη του χρήματος και να την επεκτείνουν για να διαιωνίζεται και να επαυξάνεται η ισχύς τους και να μεγαλώνει η εξάρτηση των λαών από αυτούς και η κλοπή τους, η λεηλασία και η καταλήστευση έναντι αυτών (π.χ. δείτε την κλοπή του ελληνικού λαού από τα ξένα funds στο «σκάνδαλο του χρηματιστηρίου» της προηγούμενης δεκαετίας). Αυξάνοντας τις τιμές, πληθωρίζουν τις αξίες των αγαθών και δημιουργούν ανάγκες δανεισμού, επιβάλλοντας ταυτόχρονα μέτρα «νομισματικής ισορροπίας» και σταθερότητας ισολογισμών. Δημιουργούν δηλ. και επιβάλλουν κατά το ειωθώς σε αυτούς, ανάγκες δανεισμού των δύστυχων κρατών και των ανθρώπων, ορίζοντας η ίδιοι το αντάλλαγμα για το χάρτινο ή εικονικό και χωρίς πραγματική αξία χρήμα. Σκοπός τους είναι να πουλάνε χρήμα με κέρδος και για να πουλήσεις χρήμα ή προϊόντα του πρέπει να δημιουργήσεις και την ανάγκη αγοράς του.  Η τυφλότητα και η ανοησία της ανθρωπότητας να υποτάσσεται σε κάτι που είναι αέρας κοπανιστός είναι πραγματικά επιβεβαίωση της αυτοκαταστροφικής βλακείας που κυριαρχεί στο ανθρώπινο είδος και επιβεβαίωση της στυγνής εκμετάλλευσης των βιοτικών του αναγκών. Ζούμε στην ζούγκλα ακόμα και υπακούουμε ακόμα στους νόμους της, δεν έχουμε ξεφύγει από αυτή … . Για να επενδύσουν δε στην ζούγκλα που τους βολεύει, στην βαρβαρότητα και στην αθλιότητα, οι κεφαλαιούχοι του σύγχρονου κόσμου προστατεύουν το χρήμα τους και επιβάλλουν την θέληση και τις αξίες τους, μέσα από παγκόσμιους μηχανισμούς: Ο.Ο.Σ.Α., Δ.Ν.Τ., Παγκόσμια Τράπεζα κλπ… δεν είναι τίποτε άλλο από την συμφωνία των ισχυρών στην δική τους ισορροπία και τον μηχανισμό επιβολής των κανόνων τους και της ανάγκης δανεισμού των λαών και των ανθρώπων (αναλύστε από κάθε άποψη την δράση τους και θα το αντιληφθείτε σε ό,τι εξετάσετε). 

 

Η.      Είναι σαφές πως όσο οι κοινωνίες και οι άνθρωποι που τις απαρτίζουν εξακολουθούν να υπακούουν στην ανάγκη του μέσου – χρήματος θα βρίσκονται δέσμιοι στην ζούγκλα των κεφαλαιοκρατών που ελέγχουν τα πάντα: και το κεφάλαιο και την χρήση του και την παραγωγή και την αξία των παραγόμενων. Και δεν θα βρίσκονται στην ίδια κατάσταση, αλλά ολοένα θα πηγαίνουν πιο βαθειά σε μεγαλύτερες εξαρτήσεις, ακολουθώντας την κυματοειδή πορεία του καπιταλισμού. Μόνο προσωρινά, όταν η αθλιότητά τους θα φτάνει σε τόσο μεγάλο βαθμό που θα παρέχει στους ισχυρούς παραγωγικές ευκαιρίες και ανισορροπίες κερδοσκοπίας και στυγνής εκμετάλλευσης, θα χρησιμοποιούνται και  θα σηκώνουν για λίγο παραγωγικά κεφάλι (η παραγωγή αυτή θα ανήκει ως επένδυση στους λίγους και «ισχυρούς» και θα ελέγχεται άμεσα από αυτούς – επενδύσεις δεν θέλατε), για να καταπέσουν και πάλι στην πληθωριστική απαξία και στην ανάγκη δανεισμού. Αυτός είναι ο καπιταλισμός και οι κεφαλαιούχοι που τον ορίζουν, είναι κυματοειδής, και όχι γραμμικός, ούτε κυκλικός και τόσο αναπάντεχα ηλίθιος και αυτιστικός. Δυστυχώς, ζούμε στο πλαίσιο της παγκόσμιας ηλιθιότητας και της εξουσίας της ψυχασθένειας στον πλανήτη.

 

Θ.      Στην πραγματικότητα, όπως έχω εξηγήσει, ο άνθρωπος δεν χρειάζεται καθόλου το χρήμα για να επιβιώσει ή για να περάσει καλά. Η βιολογική ταυτότητα του ανθρώπου δεν γνωρίζει το χρήμα σαν ανάγκη της. Η κάλυψη του συνόλου των βιοτικών αναγκών είναι το μοναδικό ζητούμενο για το ανθρώπινο είδος. Ετσι και η οικονομία, δεν χρειάζεται το χρήμα για να υπάρξει και να λειτουργήσει, για να επιτελέσει τον σκοπό της. Αταβιστικά και χωρίς να ξέρουν γιατί, οι πολιτικοί που προτείνουν σε δύσκολες περιόδους λιτότητα προσπαθούν να περιορίσουν το χρέος των κρατών, λειτουργώντας όμως με τα αυτά καπιταλιστικά κριτήρια και με την αξία των αγαθών αντικατοπτρισμένη σε χρήμα. Ετσι το μόνο που καταφέρνουν να παράγουν είναι στερήσεις και δυστυχία, προκειμένου να αποπληρώσουν τα δανεικά στους καπιταλιστές και να δανειστούν εκ νέου, αλλά και αύξηση της πραγματικής αξίας του χρήματος σε σχέση με τα αγαθά. Ετσι εξηγείται γιατί στον καπιταλισμό υπάρχει η ακολουθία ύφεσης – πληθωρισμού. Είναι σαφές ότι οι πολιτικές λιτότητας, επειδή ανεβάζουν την αξία του χρήματος δεν οδηγούν πουθενά, αλλά σε νέα χειρότερα αδιέξοδα.

Η μία θεώρηση της λύσης για το πρόβλημα είναι να πάρουμε ως λαοί δανεικά και να μην τα αποπληρώσουμε. Η λύση χωλαίνει στην θεωρητική της βάση, διότι δεν αντικαθιστά, δεν καταργεί την αξία του χρήματος (το αντίθετο) και στην πρακτική της βάση, καθώς η εμπειρία δείχνει ότι οι καπιταλιστές και τα κράτη όργανά τους έχουν βρει μια σειρά από ζωώδεις τρόπους για να επιβάλουν την θέλησή τους (πόλεμοι, εμπάργκο, στερήσεις, ασθένειες, κακουχίες, δολοφονίες, εμφύλιοι, ανατροπές …).

           Η άλλη λύση, ίσως η μοναδική για την ανθρωπότητα, είναι αυτή που έχω προτείνει, η λύση που έχει να κάνει με την κατανόηση του ανθρωπίνου είδους και την εξυπηρέτηση των βιοτικών του αναγκών, η κατάργηση των επίπλαστων αξιών και υπεραξιών και η πραγματιστική καθιέρωση της χρήσης – απόλαυσης των βιοτικών αναγκών.  Αυτό στην οικονομία μιας κοινωνίας, καθώς γνωρίζουμε τον μοναδικό βέβαιο σκοπό του δανειστή: το κέρδος, έχει το ουσιαστικό και χειροπιαστό της αποτέλεσμα. 

          Δεν προτείνω βέβαια την επαναφορά της ανταλλακτικής οικονομίας, γιατί είναι και αυτή μια οικονομία των αξιών και των υπεραξιών., είναι μια οικονομία που περιέχει την πλαστότητα, την πλαστογραφία πραγματικών, των γνήσιων βιοτικών αναγκών, της εξουσιαστικής επιβολής και της εκμετάλλευσης των βιοτικών αναγκών (ακόμα και την δημιουργία τεχνητών αναγκών και αξιών). Προτείνω την κοινωνική οικονομία των βιοτικών αναγκών όπως την έχω αναλύσει και εκθέσει. Προτείνω σχηματικά την εργασία για την κάλυψή τους και το αυτονόητο, αυτόθροο δικαίωμα του κοινωνού – ανθρώπου, κάθε ανθρώπου στην βεβαιότητα της κάλυψής τους, Αυτή είναι η οικονομία του ανθρώπου, η οικονομία της ουσίας και της ανθρώπινης απελευθέρωσης, της πραγματικής προόδου του ανθρώπινου είδους.  

 

Η.      Ο ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΜΙΑΣ «ΕΞΥΠΝΗΣ» ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

 

Πας μακριά στο μέλλον θα μου πουν κάποιοι και θα έχουν δίκιο, ανεξάρτητα του ότι το μέλλον αυτό μπορεί να προκύψει ως αναγκαιότητα πολύ σύντομα μετά το τελικό στάδιο του καπιταλισμού.

          Μπορούμε όμως από τώρα ως κοινωνία, να σχεδιάζουμε μια «έξυπνη» οικονομία, σιωπηλής, αλλά ολοένα και μεγαλύτερης απεξάρτησης από την χρήση κεφαλαίων, που δεν θα μας καθιστά πελάτες των κεφαλαιούχων, που θα έχει μικρότερες ανάγκες από τον πολύπλευρα επιβαλλόμενο δανεισμό κάθε είδους και την χρήση του χρήματος (διότι δανεισμός είναι και η παραγωγική ανεπάρκεια). Σε κάθε κίνησή μας θα πρέπει να προσπαθούμε να εξοικονομίσουμε πόρους, να ψάχνουμε για τις τακτικές με τις οποίες μπορούμε να το καταφέρουμε, να οργανώνουμε τα πράγματα κατά τρόπο ευρηματικό, βρίσκοντας και λύσεις που στηρίζουν την εγχώρια παραγωγή και παραγωγικότητα ή σχεδιάζοντας και επιλέγοντάς τις. Αυτό θα έχει πολύπλευρες θετικές συνέπειες (π.χ. ανταγωνιστικότητα προϊόντων).

Στην τακτική αυτή, περά από την συνειδητοποίηση του λαού μας με την διδαχή του, δύο είναι οι βασικοί άξονες:

– Η πολύπλευρη παραγωγική επάρκεια και αυτάρκεια, ιδίως των πραγματικών βασικών βιοτικών αναγκών και

– Η μείωση της χρήσης του χρήματος, χωρίς τούτο να προκαλεί στους ανθρώπους ελλείμματα και στερήσεις βιοτικών αναγκών και αγαθών.

 

Την πρώτη την έχω αναλύσει ήδη και περιλαμβάνει μια σειρά από πολιτικές παραγωγικής αυτάρκειας της χώρας, σχεδιασμού της παραγωγής και των διαδικασιών της, παραγωγικής τομής – αναδιάταξης του προσανατολισμού των ανθρώπων στην παραγωγή. Ολες οι λύσεις ξεκινούν από την θεωρία των βιοτικών αναγκών: την συνειδητοποίησή τους και το δικαίωμα όλων στην απόλαυσή τους. Το δικαίωμα αυτό, αυτονόητο δικαίωμα ενός ανθρώπου που μετέχει σε μία κοινωνία που έχει ξεφύγει από την βαρβαρότητα της ζούγκλας, συναρτάται με την παραγωγική εργασία και απεξαρτάται από την χρήση χρήματος. Μια απλή λύση, μια μηχανή που διανέμει είδη (π.χ. μήλα ή ψωμί που παράγεται από Ελληνες) με την χρήση απλά μιας κάρτας που κατέχει κάθε εργαζόμενος άνθρωπος και θεσπίζονται ως βιοτική ανάγκη που έχουν δικαίωμα ίσης ελεύθερης κοινωνικής απόλαυσης όλοι, όχι μόνο απεξαρτά κάποιους ανθρώπους από την παροχή των σχετικών υπηρεσιών και τους τοποθετεί στην παραγωγή (όπερ σημαίνει μεγαλύτερες παραγωγικές δυνατότητες και λιγότερο χρόνο εργασία ςγια όλους),  αλλά και περιορίζει την ανάγκη χρήσης χρήματος. Απεξαρτά την κοινωνία από τον επαίσχυντο φόρο υποτέλειας στους κατόχους του χρήματος.

Εχω αναλύσει σε πολλά κείμενά μου τις επιμέρους συνθήκες και λειτουργίες του συστήματος κοινωνικής οικονομίας των βιοτικών αναγκών και πως η ανθρώπινη δραστηριότητα και τα αποτελέσματά της ανήκουν στις κοινωνίες, σε όλους και όχι σε ελάχιστους. Ας αρχίσουμε να θέτουμε τις βάσεις για μία τέτοια οικονομία, ας αρχίσουμε να θεωρούμε κάποια αγαθά βιοτικές ανάγκες τις οποίες πρέπει να απολαμβάνουν όλοι, χωρίς οικονομικό αντάλλαγμα. Θα είναι ένα καλό ξεκίνημα.  

 

 –       Η μείωση της χρήσης του χρήματος είναι ένας επίσης βασικός όρος. Ο πληθωρισμός που είναι στην πραγματικότητα η υπερβολική χρήση – ανάγκη χρήματος σε σχέση με τα αγαθά στα οποία αντιστοιχεί, είναι μια τακτική που χρησιμοποιεί συνεχώς το κεφάλαιο για να επεκτείνει την ισχύ του απέναντι στους απλούς ανθρώπους και να πουλάει περισσότερο και ακριβότερο χρήμα. Εάν η απαράδεκτη κοινωνικά «ελευθερία της αγοράς», η συνεχής κλοπή τιθασσευόταν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, εάν επερχόταν μία ισορροπία αξιών θεσπισμένη από την κοινωνία, είναι βέβαιο ότι η χρήση ολοένα και περισσότερου χρήματος, που προβάλει σήμερα ως ανάγκη για την κάλυψη βιοτικών αναγκών, θα πάγωνε και θα μπορούσε να μειωθεί. Η μείωση της χρηματικής αξίας των αγαθών και ο κοινωνικός ελεγχός της, θα προκαλούσε αυτονόητα, στους ανθρώπους και στο κράτος μικρότερες ανάγκες χρήσης χρήματος για οτιδήποτε, κατά συνέπεια και δανεισμού.  Είναι σαφές ότι οι θεωρίες περί ύφεσης, που σκόπιμα έχουν καλλιεργήσει οι κεφαλαιούχοι και σκόπιμα έχουν προκαλέσει τα σχετικά παραδείγματα, με ελεγχόμενα στημένα πειράματα στον εαυτό τους ή σε  θύματά τους που διοικούνται από ξεπουλημένους σε αυτούς, δεν πείθουν, αλλά χρησιμοποιούνται σκόπιμα για να σηματοδοτήσουν την ανάγκη χρήσης (δανεικού) χρήματος. Είναι σαφές ότι οι θεωρίες περί ύφεσης αφορούν μόνο το πλαίσιο λειτουργίας του δικού τους καπιταλισμού και θίγουν μόνο τα συμφέροντά τους και όχι τα συμφέροντα των λαών. Η οικονομία μιας κοινωνίας στην πραγματικότητα δεν πρέπει να εξαρτάται από το χρήμα και μπορεί να υπάρξει οικονομία χωρίς αυτό.

          Μια οικονομία που παράγει αγαθά και τα μοιράζει σε όλους … αυτός είναι ο σκοπός μιας κοινωνίας, για αυτό δημιουργήθηκε και προς αυτό πρέπει να πορευθεί !!!.

 


[1] Αξίζει όμως να επισημάνω ότι η λογικη του Κεϋνσιανισμού για το χρήμα και την χρήση του, θα έπρεπε να έχει μόνο συγκεκριμένη χρονική διάρκεια.

H ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ

 

H ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ

 

Ένα ακόμα παραμύθι για τις κόρες μου …

Μια φορά και ένα καιρό παιδιά μου υπήρχε μια μεγάλη αυτοκρατορία που είχε κυριεύσει για πολλά χρόνια ολόκληρη σχεδόν την γη, ολόκληρο σχεδόν τον πλανήτη που ζούμε. Αυτοκρατορία παιδιά μου έχουμε όταν κάποιος επιβάλλει σε όλους τους ανθρώπους τους δικούς του κανόνες, τους κανόνες που αυτός αποφασίζει.

Αυτή η μεγάλη αυτοκρατορία ονομαζόταν αυτοκρατορία του φόβου και είχε κυριεύσει και την χώρα μας, την Ελλάδα μας.

Όπως θα ξέρετε παιδιά μου, κάθε αυτοκρατορία έχει στρατούς και όπλα, αστυνομικούς και φοροεισπράκτορες, δηλ. ανθρώπους που ζουν δουλεύοντας για την αυτοκρατορία και με αυτούς επιβάλλει την θέλησή της.  

Όμως αυτό που διατήρησε την αυτοκρατορία δυνατή και ισχυρή για χιλιάδες χρόνια ήταν κάτι πολύ διαφορετικό, ήταν ο φόβος, ο φόβος που επέβαλλε στους ανθρώπους, στους υπηκόους της αυτοκρατορίας.

Ο κάθε αυτοκράτορας φρόντιζε με τους ανθρώπους του να επιβάλλει στους άλλους ανθρώπους μία σειρά από φόβους.

Ο πρώτος και βασικός φόβος που επέβαλλε πάντοτε ο αυτοκράτορας στους υπηκόους για να τους έχει κάτω από την κυριαρχία του, ήταν ο φόβος της ζωής τους. Του έλεγε, ότ,ι εάν δεν τον υπακούουν και εάν δεν κάνουν ό,τι θέλει αυτός, τότε δεν θα τους δίνει να φάνε φαγητό και να πιουν νερό, θα τους πετάξει στο κρύο και στο χιόνι και θα τους κάψει τα σπίτια και ότι έτσι θα πεθάνουν. Το έλεγε αυτό παιδιά μου γιατί αυτός είχε καταφέρει να κάνει τα πάντα δικά του και απαιτούσε από τους ανθρώπους να γονατίζουν στην θέλησή του και στο πέρασμά του. Εάν κανείς δεν γονάτιζε, εάν κανείς αντιδρούσε στις ορέξεις του αυτοκράτορα έβαζε και τον σκότωναν και τιμωρούσε και όλους όσους ήταν κοντά του  με σκληρότητα για να το δουν ως παράδειγμα και οι υπόλοιποι και να σκύβουν το κεφάλι τους. Ετσι φοβισμένοι για την ζωή τους και την τροφή τους οι άνθρωποι υπάκουαν στον αυτοκράτορα, γιατί εάν δεν το έκαναν τους περίμενε μεγάλη πείνα και κακή τύχη. Βέβαια μικρές μου ο αυτοκράτορας αυτός ήταν πολύ σκληρός και έπαιρνε από τους ανθρώπους τα περισσότερα πράγματα από όσα αυτοί καλλιεργούσαν ή έφτιαχναν. Τους υπενθύμιζε έτσι την πείνα και την φτώχια τους για να είναι μόνο αυτός δυνατός και να τον υπακούουν όλοι.

Όμως δεν έφτανε αυτός ο φόβος γιατί πολλές φορές η πείνα και η αδικία φέρνει τους ανθρώπους σε απόγνωση. Ετσι ο αυτοκράτορας έβαλε κάτι ξαδέλφια του να πουν ότι αυτός είναι ο εκπρόσωπος του Θεού πάνω στην γη και πως ο Θεός προστάζει να τον υπακούουν όλοι. Ελεγαν πως ο Θεός τον διάλεξε και πως εάν ο Θεός δεν ήθελε να είναι αυτός αυτοκράτορας δεν θα τον άφηνε τόσα χρόνια. Για να γίνουν όλα αυτά ο αυτοκράτορας είχε πρώτα υποχρεώσει τους ανθρώπους να πιστεύουν όχι μόνο ότι υπάρχει Θεός αλλά και ότι αυτός ο Θεός είναι κακός και εκδικητικός και θα τιμωρήσει όσους ανθρώπους παραβαίνουν τις εντολές του αυτοκράτορα, γιατί αυτός τον έβαλε εκεί.

Ετσι οι άνθρωποι έγιναν «θεοσεβούμενοι», αλλά στην πραγματικότητα φοβόντουσαν όχι τον Θεό, αλλά αυτά που ήθελε ο αυτοκράτορας.

Ο αυτοκράτορας αυτός παιδιά μου, δεν άφηνε τους ανθρώπους να μάθουν πράγματα πολλά, τους έκρυβε την αλήθεια, γιατί άμα την μάθαιναν θα διαπίστωναν ποιοί είναι αυτοί, ότι δηλ. είναι άνθρωποι, αλλά και ότι και αυτός είναι ακριβώς σαν και αυτούς: ένας άνθρωπος. Μάλιστα φρόντισε και οι δάσκαλοι μάθαιναν στα παιδιά χίλια δυό ψέματα και ποτέ την αλήθεια. Τόσο πολύ ώστε στο τέλος η αλήθεια ξεχάστηκε και ζει μόνο στα παραμύθια.

Ετσι ο αυτοκράτορας με αυτούς τους φόβους, αλλά με ολοένα και καινούργιους φόβους που εύρισκε κάθε φορά έκανε τους ανθρώπους κανονικούς δούλους του, να ζουν σαν τα ζώα από τον φόβο τους. Μία οι εχθροί που θα έρχονταν να τους σκοτώσουν, μία οι κλέφτες και οι ληστές, μία ο θεός που θα έριχνε φωτιά να τους κάψει ή θα έκανε σεισμούς να τους σκοτώσει, χίλια δυο ψέματα τους έλεγε για χιλιάδες χρόνια και οι άνθρωποι γεννιούνταν και πέθαιναν μέσα στο ψέμα, καθώς η αλήθεια απαγορευόταν, αλλά και είχε ξεχαστεί.   

Λίγες φορές οι άνθρωποι κατάφεραν να ξεθαρέψουν λίγο και να ζητήσουν την ελευθερία τους, να είναι ίσοι και ευτυχισμένοι, όπως τα αρχαία χρόνια στην πατρίδα μας την Ελλάδα, με την δημοκρατία. Όμως και πάλι ο αυτοκράτορας έβαλε να τους χτυπήσουν και να τους διαλύσουν και τα κατάφερε τελικά.

Πάντα ο φόβος κυριαρχούσε και συνέχισε να κυριαρχεί και μαζί τους και ο αυτοκράτορας και έβαζε τους ανθρώπους να φοβίζουν ο ένας τον άλλο για να κυριαρχεί ο φόβος σε όλη την γη..

Ακόμα και όταν κάποιοι άνθρωποι στην Γαλλία σκότωσαν τον άνθρωπο που τον αντιπροσώπευε εκεί τον αυτοκράτορα και τους τυραννούσε, φρόντισε να τους πολεμήσουν όλοι και να ξαναβάλει και εκεί αντιπρόσωπο. 

Όταν οι άνθρωποι κάποια στιγμή αποφάσισαν ξανά να ζητήσουν τα δίκαιά τους και έκαναν το κίνημα των κοινωνιστών, ο αυτοκράτορας ου πολέμησε με όλα τα μέσα. Βρήκε μάλιστα νέους φόβους για να σπείρει ανάμεσα στους υπηκόους το, ότι θα έλθουν οι κακοί κοινωνιστές να τους πάρουν τα σπίτια, να τους κάνουν να πεινάσουν. Φρόντισαν βλέπετε να έχουν διαρκή πόλεμο με τους κοινωνιστές και να τους αναγκάζουν να έχουν τον λαό τους στην πείνα για να φτιάχνει όπλα, αντί να ζει ελεύθερα και όμορφα. Αλλωστε και στην χώρα των κοινωνιστών πήγαν να ξεπηδήσουν αυτοκράτορες καινούργιοι. Ισως ήταν η πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια που ο αυτοκράτορας φοβήθηκε και άρχισε να δίνει στους ανθρώπους περισσότερο φαγητό και μεγαλύτερη ελευθερία για να μπορεί να πει ότι αυτοί περνούν καλύτερα από τους κοινωνιστές.

Ο αυτοκράτορας νίκησε παιδιά μου και επέβαλλε ξανά την μονοκρατορία του στον πλανήτη μας.

Επρεπε όμως και πάλι να αντικαταστήσει τον φόβο των κοινωνιστών, με ένα νέο φόβο. Ετσι έβαλε κάποιους να του καταστρέψουν κάτι πύργους για να κάνει τον κόσμο να φοβάται και να τους πολεμήσει.

Επειδή όλοι αυτοί οι φόβοι δεν ήταν τόσο μεγάλοι, ο αυτοκράτορας σκέφτηκε να ξαναφέρει τον φόβο της πείνας, τον φόβο της ζωής και άρχισε να ζητάει από τους ανθρώπους ολοένα και περισσότερα πράγματα. Αρχισε να ζητάει να γίνουν πιο φτωχοί για να μπορεί αυτός να έχει περισσότερα και να λειτουργήσει η λεγόμενη οικονομία. Τους έλεγε ψέματα για να τους κάνει να φοβούνται και να μην επαναστατήσουν και αυτοί από τον φόβο τους έσκυβαν το κεφάλι και δεχόντουσαν ολοένα και περισσότερο να γίνονται πιο φτωχοί και πιο πολύ δούλοι του αυτοκράτορα και όσο πεινούσαν περισσότερο, τόσο πιο πολύ έσκυβαν το κεφάλι γιατί φοβόντουσαν ολοένα και περισσότερο ότι θα πεινάσουν εάν δεν ακούσουν τον αυτοκράτορα. Ο αυτοκράτορας άλλωστε είχε καταφέρει να πείσει τους ανθρώπους ότι αυτός νοιάζεται για το καλό τους και είναι σαν και αυτούς, δικός τους άνθρωπος.

Ετσι προχωρούσε ο χρόνος στην χώρα της αυτοκρατορίας του φόβου και ο κόσμος ξαναγυρνούσε σε όλους τους παλιούς του φόβους και στην παλιά του φτώχια. Σιγά – σιγά γενιά με την γενιά.

Ωσπου κάποια μέρα, κάποια μικρά παιδιά από όλο τον κόσμο κατάλαβαν ότι δεν πρέπει να φοβούνται. Κάθισαν και είδαν πως φέρεται ο αυτοκράτορας, σκέφτηκαν όπως αυτός και κατάλαβαν πως φτιάχτηκε η αυτοκρατορία του φόβου. Κατάλαβαν πως ο φόβος υπάρχει γιατί είμαστε όλοι άνθρωποι και πως κανείς δεν πρέπει να φοβάται αυτό που είναι, αλλά και πως κανείς δεν πρέπει και δεν μπορεί να εκμεταλλεύεται τον φόβο των ανθρώπων για την ζωή τους. Ετσι έδιωξαν τον φόβο και άφησαν τον αυτοκράτορα να μοιάζει γυμνός, ένας κοινός άνθρωπος.

Εκλεισαν τα αυτιά τους στον αυτοκράτορα που συνεχώς τους βομβάρδιζε με φόβους και έφτιαχνε και νέους για να τους κάνει να φοβηθούν και να κάνουν αυτό που θέλει. Αρχισαν να φτιάχνουν τα πράγματα που χρειαζόντουσαν και να τα μοιράζονται μεταξύ τους, ώστε να μην μένει τίποτα για τον αυτοκράτορα. Και ο αυτοκράτορας του φόβου γινόταν ολοένα και πιο αδύναμος και πιο γυμνός,  γιατί δεν υπήρχε τίποτα να τους πάρει και με τίποτα δεν μπορούσε να τους φοβίσει.

Ετσι μια μέρα καθώς ανέτειλε ο ήλιος, ακούστηκε σε όλη την γη το νέο: ο αυτοκράτορας του φόβου πέθανε. Οι άνθρωποι ήταν ελεύθεροι και χαράς ευαγγέλια παιδιά μου πλημμύρισαν όλη την γη. Ακόμα και σε όσους ήταν ακόμα φοβισμένοι, πιστοί στον αυτοκράτορα, δεν τους φόβισαν, αλλά τους δίδαξαν την αλήθεια, τους έδειξαν τον εαυτό τους και τους πήραν μαζί τους.

Ετσι αδελφώθηκε ο κόσμος παιδιά μου και ο άνθρωπος έμαθε να ζει όμορφα, να σκέφτεται, να είναι ελεύθερος από τους φόβους και να γίνεται καλύτερος, αυτός και ο κόσμος του.

Ετσι σήμερα παιδιά μου, σας λέω να ξεχάσετε τους φόβους του αυτοκράτορα, να μην αφήνετε κανένα να σας φοβίσει γιατί τότε θα σας  εκμεταλλευτεί και να προχωράτε σε αυτό που βλέπετε πως είναι σωστό για όλους, χωρίς φόβο.

Ετσι λοιπόν μικρά μου ζήσαν αυτοί οι ήρωες καλά και εμείς μπορούμε να ζήσουμε καλύτερα … .

Κλείστε τώρα το φως και μην φοβάστε τίποτα.              

  

Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΕΝΟΣ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΠΙΣΤΩΤΙΚΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ

Εχουμε όλοι σχεδόν εξετάσει, γράψει και προτείνει την ανάγκη ύπαρξης ενός κρατικού πιστωτικού οργανισμού. Η υλοποίηση της πρότασης είναι αναγκαία, όχι μόνο για την ενίσχυση της λειτουργίας του κράτους μας (ήτοι ουσιαστικά της κοινωνίας μας) και την επαύξηση των δυνατοτήτων μετασχηματισμού της κοινωνίας, αλλά ακόμα και κατά την αμιγώς διαχειριστική προσέγγιση της λειτουργίας μιας οικονομίας.

Είναι (μεταξύ άλλων) γνωστό ότι το ελληνικό κράτος είναι από τους χειρότερους κακοπληρωτές της «αγοράς». Στο πλαίσιο της διαφθοράς κατά την διαδικασία επιλογής του αναδόχου ενός έργου, η διαφθορά έρχεται να ανεβάσει το κόστος του για το κοινωνικό σύνολο, τόσο οικονομικά όσο και κατασκευαστικά, αφού δεν επιλέγεται πάντοτε ο καλύτερος.[1] . Στο αυτό πλαίσιο, κατά την εκτέλεση ενός έργου, η διαφθορά δεν έχει πλέον κανένα όριο, καθώς δεν υφίστανται και πολλοί άμεσα ενδιαφερόμενοι. Τα σπασμένα των ανατιμολογήσεων, των επιμετρήσεων και του εν γένει κόστους διαφθοράς τα πληρώνει ο ελληνικός λαός, ενώ παράλληλα τα ίδια χρήματα τα στερείται από άλλες κοινωνικές ανάγκες. Το τρίτο στάδιο είναι αυτό της πληρωμής : το δημόσιο όχι μόνο καθυστερεί επί έτη να καταβάλλει τις οφειλές του, αλλά πολλές φορές και με πολιτική διακρίσεων άλλους πληρώνει και άλλους τους αφήνει απλήρωτους να οδεύουν προς το άγνωστο … . Αυτό σημαίνει ότι το κράτος, δίνει συγκριτικά πλεονεκτήματα σε όποιους θέλει, ενώ ταυτόχρονα οδηγεί στον μαρασμό και στην καταστροφή άλλους.

Η πιο άμεση και συχνή πρακτική των συναλλασσομένων με το ελληνικό δημόσιο, όταν καθυστερούν οι πληρωμές είναι ο τραπεζικός δανεισμός. Πέρα από την αιτιολόγηση που έχει να κάνει με την κοινωνική αδιαφορία ή τις δηλώσεις που επιχαίρουν για τούτο (“αφού παίζει με την διαφθορά καλά να πάθει…»), η αντιμετώπιση του φαινομένου από ένα ευνομούμενο κράτος μόνο συνολική μπορεί να είναι. Θα πρέπει δηλ. να περιλαμβάνει και τα τρία στάδια καθώς η διατήρηση μόνο του ενός θα είναι αρκετή για να επιφέρει την ουσιαστική ακύρωση όλων των μέτρων σε όλα τα στάδια. Αλλωστε οι επινοήσεις της διαφθοράς είναι πραγματικά ιδιαίτερα έξυπνες.

Η ώθηση των συναλλασσόμενων με το δημόσιο στις τράπεζες, όχι μόνο αξαύνει πολύπλευρα την επικυριαρχία αυτών στην κοινωνία, αλλά ουσιαστικά «καθεστοποιεί» την διαφθορά, την εισάγει στο κόστος (το οποίο είναι και καθίσταται έτι περαιτέρω κοινωνικό), την προσθέτει στον Δ.Τ.Κ. και στην μείωση ορθολογικής ανταγωνιστικότητας σε σχέση με ξένες αντίστοιχες δραστηριότητες και εν τέλει οδηγεί σε καχεξία τις σχετικές κοινωνικές οικονομικές δραστηριότητες.

        Η ανακύκλωση του φαινομένου και η συνεχής επανάληψή του δημιουργεί ένα τεράστιο φαύλο κύκλο, που τελικά καθιστά ανίσχυρη την κοινωνία και την βλάπτει άμεσα, βάρβαρα, πολυποίκιλα και με τεράστιο συνολικό κόστος. Αναφέρω μόνο ένα απλό κύκλο συνεπειών, στον οποίο μπορείτε να επενδύσετε τις σκέψεις σας προσθέτοντας σε αυτόν εκατοντάδες συνέπειες.  Το κράτος δεν πληρώνει τον  συναλλασσόμενο με αυτόν, αυτός καταφεύγει σε δανεισμό και ουσιαστικά εργάζεται για τις τράπεζες, δεν μπορεί να πληρώσει φόρους και ασφαλιστικές εισφορές, το κράτος δεν λαμβάνει φόρους και τα ασφαλιστικά ταμεία δεν μπορούν να πληρώσουν συντάξεις, γίνονται κακοπληρωτές και δανείζονται και τα ίδια από τις τράπεζες, ο συναλλασσόμενος χρεοκοπεί και χρωστάει σε  όλη την κοινωνία … το κόστος της χρεοκοπίας έρχεται να πληρώσει πάλι η κοινωνία με μηχανισμούς στήριξης των συνεπειών της χρεοκοπίας , το κράτος και πάλι δανείζεται και χρεωστάει … .. Μερικοί κύκλοι αρκούν για να χρεοκοπήσει το σύστημα ολόκληρο και να μην υπάρχει δυνατότητα διόρθωσης (ποιοι κερδίζουν από την καχεξία προκύπτει άμεσα από τον κύκλο …: οι τραπεζίτες …, που δικαιολογούν και το υψηλό κόστος του δανεισμού ως τόκο και έχουν τελικό στόχο το κράτος …  ) .

        Είναι σαφές ότι οι κύκλοι αυτοί δεν σταματούν, ούτε με ευχολόγια του τύπου : να πληρώνει το κράτος άμεσα (πώς να πληρώνει ; δανειζόμενο; ), ούτε με μικρορυθμίσεις  ενταγμένες στους ανωτέρω κύκλους, γιατί και αυτές παρασύρονται από την δυναμική του.

Είναι σαφές ότι οι κύκλοι αυτοί σταματούν μόνο με τομές, μόνο με ριζοσπαστικές λύσεις που να τέμνουν την συνοχή του κύκλου.

Μελετώντας το σημερινό περιβάλλον κανόνων, η πρώτη διαπίστωση που έχει να κάνει κάποιος είναι ότι οι τράπεζες και τα λοιπά συμφέροντα που είναι άμεσα συνδεδεμένα με αυτές (στην ουσία συνταυτίζονται) έχουν διαμορφώσει ένα νομικό περιβάλλον που δυσχεραίνει την συγκέντρωση και διάθεση κεφαλαίων, από μηχανισμούς άλλου τύπου. Αντίστοιχα, στον δυτικό κόσμο οι τράπεζες νέμονται πλέον το δημόσιο χρήμα, αφού μόνο αυτές μπορούν να δανείζονται από τις κεντρικές τράπεζες. Το δεδομένο αυτό αν και όσο δεν μπορούμε να το μεταβάλλουμε, οφείλουμε να το εξετάσουμε προκειμένου να βρούμε τις εναλλακτικές λύσεις για να υπάρξουν οι τομές.

Διότι είναι ευνόητο από την ανάλυση του προβλήματος, ότι μία τομή στον κύκλο προϋποθέτει και έχει ως αναγκαίο όρο, αυτόν της χρηματοδότησης ή ρευστότητας ή της άρσης των συνεπειών από την έλλειψή της. Η τελευταία λύση (π.χ. κρατική εγγυητική) απλώς μεταθέτει το πρόβλημα στον λήπτη της εγγύησης και εν τέλει το ανακυκλώνει στο κράτος, αφού σε αυτό θα καταλήξει και η εγγυητική και ο λογαριασμός της. .

Μένει λοιπόν η εξασφάλιση ρευστότητας και μάλιστα με τους ευνοϊκούς όρους με τους οποίους κινούνται οι ιδιωτικές τράπεζες.

Πρώτα από όλα, μία τέτοια χρηματοδότηση πρέπει να έχει πίσω της ένα δεδομένο πιστωτικό μηχανισμό. Είναι ευνόητο ότι η χρηματοδότηση του κράτους δεν πρέπει να επιφέρει βάρη επιτοκίων στο ίδιο το κράτος, διότι αυτά μετακυλύονται άμεσα και έμμεσα στην κοινωνία.

Αρα ο μηχανισμός για πολλούς λόγους, πρακτικούς (π.χ. απευθείας δανεισμός από την ΕΚΤ με καλύτερους όρους) και νομικούς (π.χ. θεσμοθετημένος περιορισμός κρατικών μορφωμάτων – πρέπει να αλλάξει)  η μόνη μορφή που μπορεί άμεσα να έχει είναι του ΝΠΙΔ, δηλ. μηχανισμός με υποθετικά, τυπικά ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια.

Στο πλαίσιο του προβληματισμού αυτού και εάν δεν ξεπεραστεί το πρόβλημα της οιονεί απαγόρευσης της κρατικής επιχειρηματικότητας, είναι ευνόητο ότι μπορούν να αναζητηθούν άλλες λύσεις. Αναφέρω μερικές :

α)  Ο μηχανισμός αυτός θα μπορούσε να εμφανιστεί ότι ανήκει στα ασφαλιστικά ταμεία, τα οποία πρόσφατα το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο τα χαρακτήρισε επαγγελματικά (άρα ιδιωτικών συμφερόντων) και όχι κοινωνικά (με την σφραγίδα της αδρανούς συνενοχής της κυβέρνησης της Ν.Δ.). Είναι άλλωστε ένα μάθημα που θα πρέπει να μάθει κάθει συνεπής πολιτικός : πως να μεταστρέφει σε κέρδος και να εκμεταλλεύεται τις ακρότητες των ευρωϋπαλλήλων.

β)    Θα μπορούσε επίσης το δημόσιο να μοιράσει από μία ονομαστική μετοχή σε κάθε Ελληνα πολίτη (τότε το μόρφωμα θα ήταν και πραγματικά κοινωνικό και ταυτόχρονα ιδιωτικό με τα κριτήρια της Ε.Ε.) θεσπίζοντας νέες νομικές μορφές και έννοιες, ώστε να μπορεί η διοίκηση να ασκείται από το κράτος.

Λύσεις υπάρχουν αρκεί να υπάρχει βούληση για σκέψη … .

 

        Με το μόρφωμα αυτό ως όπλο, το κράτος θα μπορούσε να λαμβάνει χρήμα με ελάχιστα επιτόκια και να το χρησιμοποιεί για τις ανάγκες του και αντίστοιχα και αυτονόητα για τις ανάγκες της λειτουργίας της οικονομίας, χωρίς να είναι υποχρεωμένο να προβαίνει σε υψηλότοκους δανεισμούς και σε υποτέλειες. Με τον αναγκαίο αυτό τρόπο θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει την οικονομία, τις υποδομές και να δημιουργήσει πιο εύκολα τις βάσεις για μία πραγματικά κοινωνική παραγωγική οικονομία των πολλών και όχι των λίγων.

        Ο κύκλος της φαυλότητας θα διακοπτόταν και θα μπορούσαν και τα μέτρα για την καταπολέμηση της διαφθοράς να αποδώσουν ουσιαστικά, τέμνοντας και διαλύοντας την οχληρή και επιζήμια φαυλότητα.

        Στην «τράπεζα» αυτή, που δεν θα ήταν αμιγώς εμπορική (για να μην τα διαλύσουν όλα οι ισχυροί τραπεζίτες) θα μπορούσαμε να στηρίξουμε, όχι κέρδη των μετόχων από τα μερίσματά της (παρότι αναγκαστικά τούτος θα ήταν ο καταστατικός της σκοπός), αλλά κέρδη της συμμετόχου κοινωνίας, που θα ξεκινούσαν από την απομείωση του εξωτερικού χρέους της χώρας και θα έφταναν σε στάδια ουσιαστικής κοινωνικής οικονομίας και παραγωγικής ανάτασης της χώρας.

Οσο για τον κύκλο της φαυλότητας, αυτός θα γινόταν μία κακή ιστορική παρένθεση … .

        Είναι συνεπώς επιτακτική ανάγκη να προσανατολιστούμε σε ένα μηχανισμό τέτοιο που προσφέρει ρευστότητα στο κράτος και φθηνό χρήμα στην οικονομική δραστηριότητα του τόπου, αλλά και την ουσιαστική δυνατότητα να προχωρήσει αυτός ο τόπος σε ένα καλύτερο μέλλον.

 

 


[1] Στο σχέδιο κατά της διαφθοράς που έχουμε επεξεργαστεί ως ομάδα, υπάρχει ειδική παράγραφος για τους πλειστηριασμούς και εν γένει διαγωνισμούς που λύνει το πρόβλημα οριστικά.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΑΞΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ; ΜΙΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ΕΞΙΣΩΣΗ …

Ας γράψω και εγώ για το έγκλημα … .

Διαφωνώ με την άποψη ότι κάθε λαός έχει την κυβέρνηση που του αξίζει.

Το «αξίζει» περικλείει ένα αξιολογικό δεδομένο που είναι πολυσήμαντο και μπορεί να εκλάβει σειρά περιεχομένων.

Σε καθαρή διαλεκτική θα έπρεπε να ισχύει ως εξής : κάθε λαός έχει την κυβέρνηση που του αξίζει εφόσον κυβερνά ο ίδιος, εφόσον ο ίδιος ασκεί συνολικά την πολιτική.

Για να λειτουργήσει η ισότητα Α=Β, θα πρέπει και το Β να είναι ίσο με το Α.

Θεωρητικά λοιπόν, αλλά και ουσιαστικά το επίπεδο ενός λαού διαμορφώνεται από το επίπεδο και τις επιλογές μιάς κυβέρνησης ή ενός ευρύτερου εξουσιαστικού διευθυντηρίου.

Αρα, απαραίτητος όρος για να ισχύει η ισότητα Α=Β, είναι η ίδια η ισότητα της πραγματικής δημοκρατίας και η κατάργηση των εξουσιαστικών φαινομένων. Τα τελευταία διαφοροποιούν την φύση των συγκρινόμενων, με αποτέλεσμα να συγκρίνουμε ανόμοια πράγματα, π.χ. μήλα με πέτρες … .

Για να υπάρξει λοιπόν ισοδύναμο μεταξύ των όρων πρέπει να υπάρξει και ταυτότητα αυτών 2 = 2 , 1=1 και όχι 1=7 ή 3 μήλα  = 7 πεταλούδες.

Ταυτότητα στο σύγχρονο σύστημα ανισοτήτων δεν υπάρχει και η το τσιτάτο εκφράζει μόνο την κατάσταση της πυραμίδας ανισοτήτων: Γερά θεμέλια άγουν σε ψηλή κορυφή της πυραμίδας.

Για να υπάρξει τέτοια διαλεκτική ισότητα θα πρέπει να μιλήσουμε να κυβερνώντα λαό, να ταυτιστεί ο λαός με την εξουσία. Επειδή δε είναι κοντά η 3η Σεπτέμβρη, το τσιτάτο «ο λαός στην εξουσία» ή το «λαϊκή κυριαρχία» έρχονται να δώσουν ουσιαστικό πολιτικό νόημα στην εξίσωση.

Πέρα όμως από τα απλά διαλεκτικά κοινωνικά μαθηματικά, υφίσταται ένα καίριο ζητούμενο: για να λειτουργήσει το σχήμα λαός = κυβέρνηση υπάρχει ένα καίριο προαπαιτούμενο, που αφορά την συγκρότηση του λαού σε μία δεδομένη ομάδα με εσωτερική ισότητα. Εάν το σύνολο λαός εκφράζεται σχηματικά με τον αριθμό 1.000.000 (που το συναπαρτίζουν οι άνθρωποι) δεν μπορεί ποτέ να λειτουργήσει ως συγκροτημένη ενότητα, εάν μέσα στο 1.000.000 υπάρχουν προδεδομένες ανισότητες. Εάν δηλαδή κάποιος έχει προδεδομένη εσωτερική κοινωνική αξία 1.000, άλλος 500, άλλος 1, άλλος 0,03 κλπ. . Αυτό ισχύει χιλιάδες χρόνια στις κοινωνίες πυραμίδας και ουσιαστικά στηρίζεται στην εκμετάλλευση των βιοτικών ανθρώπινων αναγκών, που συνάμα σηματοδοτεί και την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. 

Η ισότητα του «ατόμου», που εκφράζεται με την μονάδα είναι ένα αναγκαίο ζητούμενο προκειμένου να συγκροτηθεί ο λαός σε σώμα κοινωνίας ισότητας και να αποκτήσει  και ταύτιση με την «κυβέρνηση», δηλ. να έχει και ουσιαστικά ίση νομή της εξουσίας.

Επειδή όμως οι βιοτικές ανάγκες είναι συνυφασμένες με την ανθρώπινη ύπαρξη δεν μπορούμε να προχωρήσουμε σε λύση του προβλήματος, εάν δεν δώσουμε λύση από αυτές.

Η αρχαία δημοκρατία, προσπαθώντας να λύσει το πρόβλημα, αδιαφόρησε για τις ανάγκες αυτές, τις άφησε εκτός ζητουμένου εγκαθιδρύοντας μία νομική πλασματική πολιτική ισότητα με την ελπίδα ότι διαμέσου αυτής θα εξυπηρετηθούν οι πραγματικές βιοτικές ανάγκες όλων ή έστω των περισσοτέρων. Οτι δηλαδή, οι πολίτες θα διαμορφώσουν θεσμούς που εξυπηρετούν τις ανάγκες τους. Το θέμα είναι ότι απέτυχε καθώς δεν συλλάμβανε εννοιολογικά τις βιοτικές ανάγκες με ό,τι αυτό σημαίνει και προκάλεσε στις κοινωνίες όπου αυτή εφαρμόστηκε (π.χ. διατήρηση των ουσιαστικών ανισοτήτων και των σχέσεων εξάρτησης ή ανάλωση ενέργειας σε μη πραγματικές βιοτικές ανάγκες με αποτέλεσμα να υφίσταται έλλειμμα αυτών … ).

Οπωσδήποτε η πραγματική δημοκρατία έδωσε λύσεις και άνοιξε δρόμους, αποτελεί δε το μοναδικό τρόπο για να υπάρξει λύση στο ζήτημα. Όμως μόνο η νομική ισότητα, επίπλαστη καθώς είναι και μη πραγματική, δεν λύνει το ζήτημα. Δεν μπορείς να αγνοείς τους πραγματικούς όρους, τους νόμους των αναγκών του ανθρώπου και να στηρίζεσαι σε νομικά θεσμικά επίπλαστα.

Η άλλη λύση θα ήταν να αγνοήσουμε σκόπιμα στην συγκρότηση του συνόλου τις πραγματικές βιοτικές ανάγκες, να τις παραμερίσουμε ή να ορίσουμε άνωθεν άλλες από τις πραγματικές. Στο σφάλμα αυτό υπέπεσε ο «υπαρκτός σοσιαλισμός» με τα γνωστά αποτελέσματα. Παιδί ο ίδιος του καπιταλισμού, δημιούργησε και αυτός ένα σωρό ψευδοανάγκες, αλλά και πυραμίδες που φωτογράφιζαν τον καπιταλισμό και τον εφάρμοζαν.

Και οι δύο λύσεις κατέτειναν στην δημιουργία δεδομένων αξιακής ισότητας, αλλά και οι δύο λύσεις δεν συνυπολόγιζαν τα πραγματικά οντολογικά δεδομένα του όντος στο οποίο απευθύνονταν : τον άνθρωπο. Αποτελούσαν μόνο τεχνικές, ήταν τεχνητές, ήταν συμβατικοί όροι και όχι όροι ουσίας. 

Αρα για να υπάρξει λύση στο πρόβλημα το μόνο που μένει είναι να συλλάβουμε την βιοτική οντότητά μας και να την θέσουμε ως προδεδομένο της μονάδας. Στον αριθμό 1 που συγκροτεί την μονάδα και αθροιστικά το σύνολο πρέπει να περιλαμβάνονται οι βιοτικές ανάγκες, η ισότητα της απόλαυσής τους  και η ασφάλεια για αυτές. Τότε μόνο το 1 του ενός θα είναι το αυτό με το 1 των άλλων και δεν θα μπορεί να υπάρξει διαχωρισμός ανισότητας και εκμετάλλευσης, εάν οι βιοτικές ανάγκες και η απόλαυσή τους  αποτελούν προδεδομένο για τον καθένα.

Τότε η συγκρότηση των κοινωνιών θα έχει άλλο νόημα και περιεχόμενο, όπως και η ζωή των ανθρώπων και θα μπορούμε όχι απλώς να έχουμε την κυβέρνηση που μας αξίζει, αλλά να είμαστε αυτοί που αξίζουμε.

Αύγουστος 1, 2009

Η ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΟΟΣΑ. Ο ΟΟΣΑ ΕΙΝΑΙ ΟΡΓΑΝΟ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΣΥΜΜΟΡΙΑΣ ΤΩΝ ΛΗΣΤΩΝ

Η ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΟΟΣΑ. Ο ΟΟΣΑ ΕΙΝΑΙ ΟΡΓΑΝΟ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΣΥΜΜΟΡΙΑΣ ΤΩΝ ΛΗΣΤΩΝ

Ο ΟΟΣΑ (Οργανισμός για την οικονομική συνεργασία και ανάπτυξη και με λατινικούς χαρακτήρες OECD) είναι ένας διεθνής οργανισμός με 34 κράτη τακτικά μέλη, που δημιουργήθηκε το 1961. Τα 24 ιδρυτικά μέλη (όλα του δυτικού μπλόκ) αυξήθηκαν σε 34, με την προσθήκη κρατών της αυτής πολιτικής και οικονομικής νοοτροπίας.

Ο ΟΟΣΑ είναι μετεξέλιξη του Οργανισμού Ευρωπαϊκής Οικονομικής Συνεργασίας, που δημιουργήθηκε το 1948 για να ρυθμίσει τα της «ανοικοδόμησης» της Ευρώπης, με βάση το σχέδιο Μάρσαλ. Ποιας Ευρώπης; Της κατεχόμενης δυτικής Ευρώπης. Πρώτος του γενικός γραμματέας ήταν ο R. Marjolin, στέλεχος της ναζιστικής κυβέρνησης του Πεταίν στο Βισύ της Γαλλίας. Σημερινός γ.γ. του ΟΟΣΑ (από το 2006) είναι ο Angel Gurría, μεξικανός, καταστροφέας της Μεξικανικής οικονομίας 20 χρόνια πριν (υπό τις εντολές του Δ.Ν.Τ.) , άνθρωπος του διεθνούς τραπεζικού κυκλώματος και υπουργός Οικονομίας της διαβόητης κυβέρνησης Zedillo.  

Σύμφωνα με τα αναγραφόμενα στο καταστατικό του ο ΟΟΣΑ είναι ο οργανισμός των αναπτυγμένων χωρών που υποστηρίζουν τις αρχές της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και της οικονομίας της ελεύθερης αγοράς. 

Είναι δηλαδή όργανο της παγκόσμιας διαστροφής του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού των αφεντικών του πλανήτη.

Ο ΟΟΣΑ λειτουργεί υπό καθεστώς ψευδοεπιστημονικότητας για να «πείσει» τους αδαείς και τους πρόθυμους, ότι η «ανάπτυξη» περνά μέσα από τα σχέδια του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού (η απελευθέρωση της κυκλοφορίας των κεφαλαίων και του εμπορίου είναι παλιά δική του πρόταση). Βέβαια, το τι είναι πραγματικά ανάπτυξη είναι ένα βασικό και πρωταρχικό ζήτημα προς συζήτηση.

Ο ΟΟΣΑ είναι ένας διεθνής προβοκάτορας του άγριου φασιστοναζιστικού καπιταλισμού, πράκτορας των συμφερόντων των αφεντικών του πλανήτη κατά των λαών του κόσμου. Αυτός δήθεν επισημαίνει τις δήθεν οικονομικές καχεξίες μιας χώρας και μετά ακολουθούν  άλλοι άθλιοι οργανισμοί, όπως το Δ.Ν.Τ. , η Παγκόσμια Τράπεζα, οι ιδιωτικές τράπεζες και οι ντόπιοι κομπραδόροι που έρχονται να δεσμεύσουν τους λαούς και τις κοινωνίες με δάνεια και επιλογές, που ευνοούν μόνο τους ίδιους και τα συμφέροντα τους. Ετσι, κανένας λαός που ακολούθησε τις οδηγίες του ΟΟΣΑ δεν έδρεψε παρά μόνο χρέη, κατοχή, εξάρτηση και δυστυχία. Εάν βρείτε έστω ένα λαό που μακροπρόθεσμα επέτυχε, τότε θα σκίσω τα γραπτά μου. Νότιος Αμερική, Αφρική, Ασία και Ευρώπη υπόδουλες όλες των αφεντικών του πλανήτη και των εντολών τους.

Εάν κάτι πρέπει στον ΟΟΣΑ και στα άλλα όργανα της παγκόσμιας δυστυχίας είναι μόνο κάψιμο.

Κάθε 1,5 με 2 χρόνια ο ΟΟΣΑ εκδίδει τις αθλιότητές του, που τις αποκαλεί Economic Surveys and Country Surveillance (Οικονομικές Ερευνες και Εποπτεία Χώρας !!!). Ο τίτλος είναι χαρακτηριστικός και αποκαλυπτικός του ρόλου του άθλιου οργάνου.

          Ο σκοπός είναι να επιβάλλει στα κράτη την πολιτική, που ευνοεί το μεγάλο κεφάλαιο και την εξάρτηση των κοινωνιών και των ανθρώπων από τα αφεντικά του πλανήτη, τους γνωστούς «πεφωτισμένους», οι οποίοι και συγκροτούν την λέσχη Μπίλντερμπεργκ. (αφεντικών και υπαλλήλων). Οι πρόθυμοι υπάλληλοι – κυβερνήτες των λαών έχουν έτσι το άλλοθι της επιστημονικοφάνειας για να επιβάλλουν στους λαούς, που σκόπιμα έχουν καταδικάσει σε άγνοια και έλλειψη κρίσης (και συστηματικά προβαίνουν σε πλύση εγκεφάλου) τις εντολές της διεθνούς κλοπής σε βάρος τους και υπέρ των μεγάλων συμφερόντων που έχουν πνίξει τον πλανήτη.

          Η πρόσφατη έκθεση του ΟΟΣΑ για την Ελλάδα δεν είναι ανοικτή στο κοινό, στους πολίτες  (ωραίος διεθνής οργανισμός !!! ), παρότι αυτοί χρηματοδοτούν την λειτουργία του. Είναι και αυτό απόδειξη του κλειστού φασιστικού κύκλου που τον διαφεντεύει. Οποιος ενδιαφέρεται πρέπει να την αγοράσει έναντι αντιτίμου 39 Ευρώ.

          Στην δημοσιευόμενη περίληψη βλέπει κανείς την προώθηση των αυτών επιζήμιων πολιτικών που μέλλει να καταστρέψουν τον πλανήτη. Οι βλάκες υπάλληλοι και τα αφεντικά τους μιλούν για ανταγωνιστικότητα σε ένα πλανήτη που θέλουν ένα και παγκοσμιοποιημένο. Μόνο και μόνο η θεμελιώδης αντίφαση αυτή φανερώνει τα βρώμικα, αλλοπρόσαλλα σχέδια των αφεντικών τους που θα έπρεπε να εγκλειστούν άμεσα σε ψυχιατρεία. Από τις λογικές του ΟΟΣΑ, την παραγωγή για τις οικονομικές αξίες και όχι για τις κοινωνίες, την ολοένα και μεγαλύτερη πίεση προς τις κοινωνίες τόσο εσωτερικά όσο και διεθνώς να βγάλουν η μία το μάτι της άλλης (με ποιο στόχο άραγε;) σε μία «ανάπτυξη» μεγεθών χωρίς ουσιώδη στόχο, είναι σαφές ότι έχουμε μία άθλια συγκάλυψη των πραγματικών στόχων, που είναι η μεταφορά κερδών και δικαιωμάτων από τις πλατιές ανθρώπινες κοινωνίες στα ψυχασθενή ζώα που κυβερνούν πραγματικά τον πλανήτη.

Ο ξεφτιλισμένος μηχανισμός ηλιθίων υπαλλήλων με διδακτορικά και διπλώματα χωρίζει την έκθεση σε τέσσερα κεφάλαια. Τα ουσιώδη είναι τα αναφερόμενα στην «ενίσχυση της δημοσιονομικής βιωσιμότητας» τα υπόλοιπα, αναφερόμενα στην «βελτίωση της αποτελεσματικότητας του συστήματος υγείας» και την «αύξηση των αποτελεσμάτων της εκπαίδευσης» αποτελούν απλά ευχολόγια που τείνουν στην διαπίστωση πως ό,τι είναι κοινό, δημόσιο είναι κακό, άχρηστο και «επικίνδυνο». Κριτική για την συμπεριφορά των τραπεζών κατά της ανάπτυξης λόγω της κλοπής των τεραστίων επιτοκίων δεν βλέπουμε και καταλαβαίνουμε έτσι ότι πρόκειται για όργανα της παγκόσμιας συμμορίας.  

Βεβαίως, εάν κανείς από δαύτους, τους καλοπληρωμένους λακέδες είχε την ελάχιστη συνείδηση (έστω και της δικής του κάστας) μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση, έπρεπε να έχει πάει στο σπίτι ή στας μονάς (αιωνίους ή μη). Είναι τεράστιο το θράσος τους να βγαίνουν και να μιλάνε ως «σοφοί» για τον χρόνο μετά από τα συνταρακτικά  οικονομικά γεγονότα που δεν πρόβλεψαν και να συνεχίζουν το ίδιο μονότονο οχληρό και άτεχνο βιολί για κάτι που δεν πρόβλεψαν και οι πολιτικές τους προκάλεσαν.

Από την στάση τους, πέρα από την γουρουνίσια συμπεριφορά τους και το γεμάτο κόπρανα κεφάλι τους, και επειδή κανείς τους δεν παραιτήθηκε καν (όπερ στατιστικά αποτελεί δεδομένο ότι θα έπρεπε να γίνει) αποδεικνύεται ότι την κρίση την προκάλεσαν αυτοί (δηλ. τα αφεντικά τους) για να αποτελέσει ευκαιρία για μεγαλύτερες κλοπές σε βάρος των ανθρώπων, των κοινωνιών, των λαών. Δεν ισχύει λοιπόν το «να κάνουμε την κρίση ευκαιρία», αλλά το «κάναμε την κρίση για να έχουμε την ευκαιρία και την ευχέρεια να σκοτώσουμε περισσότερο τους κοινούς ανθρώπους και τα δίκαιά τους».

          Προσωπικά την αθλιότητα – κατασκεύασμα των υπαλλήλων της παγκόσμιας συμμορίας δεν πρόκειται να την αγοράσω. Δεν έχω την όρεξη να αγοράζω άλλα σκουπίδια της παγκόσμιας συμμορίας και θα πρότεινα ανοικτά σε όλους να στείλουν στα σκουπίδια την συμμορία και τους απανταχού υπαλλήλους της.

         

 

Υ.Γ.1.  Το ΠΑΣΟΚ για μία ακόμα φορά αντί να ασκήσει κριτική στον ΟΟΣΑ, ασκεί, δια της πρώην υπαλλήλου του, κριτική στην κυβέρνηση της Ν.Δ., δεχόμενο ως θέσφατο τις αθλιότητες του ΟΟΣΑ. Τέτοια δουλικότητα; Τέτοια ταύτιση; Ελεος επιτέλους και βγάλτε εκείνο το «σοσιαλιστικό» από τον τίτλο, δεν ταιριάζει πια. Τέτοια έλλειψη επιχειρημάτων και πολιτικής σκέψης υπάρχει;  ή μήπως είναι η πλήρης ταύτιση η αιτία της στάσης;

Είναι δυνατόν να συμφωνείτε; Είναι δυνατόν να ληστεύουμε τον ελληνικό λαό που μοχθεί και παράγει για τα δίνουμε τα κλοπιμαία στην παγκόσμια συμμορία των ληστών και πως θα υπάρξει παραγωγική ανάταση της χώρας στραγγίζοντας την κοινωνία και την κατανάλωση; Στην αντίφαση να απαντήσουν οι ίδιοι, οι καπιταλιστοσυμμορίτες. Βεβαίως, οι υπάλληλοι του ΟΟΣΑ κόπτονται για να εξυπηρετούνται τα κρατικά δάνεια με τους υπέρογκους τόκους υπέρ των αφεντικών τους τραπεζιτών. Εμείς υπάρχει πιθανότητα να συμφωνούμε.

 

Υ.Γ.2           Στο βάθος της αλητοειδούς ληστείας υπάρχει το Δ.Ν.Τ. και ο ληστικός βίαιος εκβιασμός της κοινωνίας: ή τα δέχεστε μόνοι σας ή σας στέλνουμε στο Δ.Ν.Τ. για να κάνει τα ίδια !!!.

 

Με μια φωνή να υπερασπιστούμε τον κόπο, τον μόχθο και τα δίκαιά μας ως ανθρώπων, υπάρχει η άμεση απάντηση: άπλωμα της οικονομικής βάσης, κοινωνία της πλατιάς γνώσης, εργασία από όλους για όλους, για να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας και την κοινωνία μας από την διεθνή συμμορία των ληστών.  

Ιουλίου 27, 2009

ΠΡΙΝ ΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΠΡΩΤΑ ΟΙ «ΕΛΛΗΝΕΣ»

ΠΡΙΝ ΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΠΡΩΤΑ ΟΙ «ΕΛΛΗΝΕΣ»

 

Σήμερα κάπου, μια πωλήτρια άρχισε να μου μιλάει για τον καημό της οικονομικής κρίσης. Ηθελε να ζήσει … και όχι μόνο να δουλεύει με τον τρόπο που πλέον την αναγκάζουν να το κάνει.

Πετάχτηκε ένας «Ελληνας» και είπε: «οι ξένοι φταίνε, αυτοί μας παίρνουν τις δουλειές …» . Είπα πως φταίνε αυτοί οι «Ελληνες» που τους φέρνουν για να τους κάνουν την δουλειά, σαν δούλοι και να απαιτήσουν από εμάς να γίνουμε περισσότερο δούλοι τους ξανά.

Δεν με άκουσε, η πλύση εγκεφάλου από του ίδιους «Ελληνες», του είχε κλείσει τα αυτιά του νου … .  

 Θέλουμε δουλειές:  Χρόνια τώρα ακούμε αυτή την ανοησία. Χρόνια τώρα τα θύματα εκλιπαρούν για εκμετάλλευση. Η δουλειά, η σχέση μισθωτής εξαρτημένης εργασίας είναι εκμετάλλευση, αφού μέσω αυτής κάποιοι «συγκοινωνοί» άνθρωποι, εκμεταλλεύονται την δράση, την ενέργεια, την ζωή άλλων ανθρώπων κερδίζοντας από αυτή. Απλώνουν λοιπόν ικετευτικά τα θύματα τα χέρια και προσφέρουν τον εαυτό τους, την ζωή τους σε εκμετάλλευση. Όπως είναι φτιαγμένο το καπιταλιστικό φιλελεύθερο σύστημα παραγωγής – οικονομίας, η κάλυψη των βιοτικών αναγκών των πολλών είναι αντικείμενο αυτής της εκμετάλλευσης. Η εξάρτηση ξεκινά από την δέσμευση του χρόνου και της ζωής για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και φτάνει μέχρι προσωπικά και βαθύτερα ζητήματα και φοβίες. Εάν οι οπαδοί του συστήματος αυτού δικαιολογούνται από το ιδεολογικό ατομικιστικό τους σκοτάδι να επιδιώκουν την ανθρώπινη εξάρτηση και εκμετάλλευση ανθρώπου σε άνθρωπο,  δεν δικαιολογούνται καθόλου οι ιδεολογικά ταγμένοι προς τον σοσιαλισμό (σε όλες του τις μορφές) καθώς και σε οποιαδήποτε κοσμοθεωρία ισότητας και απελευθέρωσης του ανθρώπου να θέτουν ως στόχο την δημιουργία και ενίσχυση αυτής της μορφής την δουλεία. Θλίβομαι και οργίζομαι, όταν βλέπω ιδεολογικούς σχηματισμούς και κόμματα που θέλουν να λέγονται ανθρωπιστικά, απελευθερωτικά, σοσιαλιστικά να ζητούν «δουλειές» δηλ εξάρτηση και εκμετάλλευση για τους ανθρώπους.

Δεν θέλουμε συνεπώς δουλειές, θέλουμε ισότητα, απελευθέρωση, κάλυψη των βιοτικών αναγκών όλων και εργασία για τον στόχο αυτό, εργασία για την κοινωνία.

 Οι ξένοι μας παίρνουν τις δουλειές … : Χρόνια το ακούμε και αυτό … λες και οι δουλειές είναι τσαμπιά από σταφύλια και τις παίρνει όποιος προφτάσει ή μπορεί; Αυτός ο βάρβαρος κόσμος, αυτό το βάρβαρο σύστημα δημιουργεί σκόπιμα αόριστες έννοιες με πλαστό θεσμικό εννοιολογικό περιεχόμενο με σκοπό να τις χρησιμοποιεί για να ελέγχει τους ανθρώπους και να τους υποτάσσει υπό το πρόσχημά τους. Οι έννοιες αυτές δεν έχουν συνήθως συγκεκριμένο περιεχόμενο και προσδιορισμό, π.χ. «ανάπτυξη», «πρόοδος», «αύξηση μεγεθών» ή και εμφανίζουν μόνο μία πλευρά της αλήθειας : «κέρδος», «άνοδος», «επέκταση», κλπ. .  Η «δουλειά» είναι μία από τις έννοιες αυτές και το περιεχόμενό τους ποικίλλει από εποχή σε εποχή και από τόπο σε τόπο. Η δουλειά έχει ένα σταθερό αντίτιμο που αντιστοιχεί πάντοτε στην κάλυψη κάποιων βιοτικών αναγκών των ανθρώπων και συνοψίζεται στο εξής λογικό σχήμα : θα κάνεις ό,τι σε διατάσσω για να μπορέσεις να καλύψεις με το αντάλλαγμα κάποιες βιοτικές σου ανάγκες.

Πάντα υπάρχει ανθρώπινη υποχρέωση υποταγής και αντάλλαγμα που αφορά την κάλυψη βιοτικών αναγκών. Το ποιοτικό περιεχόμενο των ανωτέρω θεμελιωδών για την έννοια στοιχείων ποικίλει από εποχή σε εποχή, αλλά ποτέ δεν ξεφεύγει από το ανωτέρω μέτρο. Οι δουλειές λοιπόν δημιουργούνται από όσους ανθρώπους θέλουν να εκμεταλλευτούν άλλους ανθρώπους και δη την ανάγκη τους για κάλυψη βιοτικών αναγκών. Για τον λόγο αυτό κανένας άνθρωπος που έχει καλυμμένες άλλως πως τις βιοτικές του ανάγκες, δεν αναζητεί «δουλειά», δεν την έχει ανάγκη. Όταν σπάνια αυτό συμβαίνει είναι γιατί έχουν επικρατήσει μέσα του απόλυτα, ως ψυχολογική διαστροφή, τεχνητές βιοτικές ανάγκες που δημιουργεί το σύστημα και είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με την πυραμιδοειδή  δομή  του.  

Για τους εκμεταλλευόμενους την εργασία (μην τους ακούτε όταν λένε ότι προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο δουλειές … αυτό είναι ένα ψέμα στο οποίο δεν πιστεύουν και δικαιολογία για μία ψευδοσυνείδηση) το ζητούμενο είναι η μεγιστοποίηση της οικονομικής απολαβής από την εργασία όταν την έχουν ανάγκη και εν γένει από την δραστηριότητα που ασκούν. Κατά συνέπεια αυτό μόνο τους ενδιαφέρει, ακόμα και στις ελάχιστες θέσεις που επιζητούν ποιότητα.

Τις δουλειές βεβαίως τις ελέγχουν αυτοί και αυτοί αποφασίζουν. Δεν τις ελέγχουν οι δουλεύοντες, ημεδαποί ή αλλοδαποί. Την «αγορά εργασίας» (τι χυδαίος όρος αναφερόμενος σε ανθρώπους;) την ελέγχουν και την ορίζουν πρωταρχικά και κύρια οι εκμεταλλευτές της (τα «αφεντικά», όρος – εννοιολογικό παράγωγο της λέξης «αφέντης»). Οι ίδιοι στον καπιταλισμό και σε κάθε εξουσιαστικό σύστημα ορίζουν την ζήτηση και διαμορφώνουν την προσφορά. Επομένως δεν είναι οι αλλοδαποί που μας παίρνουν τις δουλειές, αλλά οι ημεδαποί αφέντες που τους τις δίνουν για να αποκομίζουν μεγαλύτερα ακόμα ανταλλάγματα από την εκμετάλλευση ανθρώπων. Δεν κάνω λόγο για ένα άλλο σύστημα, π.χ. για ένα σύστημα βιοτικής κοινωνικής οικονομίας, κάνω λόγο και αναφέρομαι στο υπάρχον σύστημα, του οποίοι οι ίδιοι ελέγχουν τις δομές και επιβάλλουν την λειτουργία του και τους κανόνες της: αυτοί επέτρεψαν την αθρόα προσέλευση μεταναστών και αυτοί την θέλησαν και την πριμοδότησαν για να αυξήσουν τα κέρδη και τα εν γένει ανταλλάγματά τους και αυτό συμβαίνει για πολλούς λόγους σε όλο τον πλανήτη. Οροι σύμφυτοι με τον καπιταλισμό, όπως κόστος εργασίας, κεφάλαιο εργασίας, ανταγωνισμός και ανταγωνιστικότητα έρχονται να αιτιολογήσουν με το απατηλό και κούφιο περιεχόμενο της καπιταλιστικής «επιστήμης» τις πράξεις των αφεντικών.

Κατ’ αντιδιαστολή, εάν (υποθετικά) κάποιοι δεν αναζητούσαν ποιο μεγάλη, ποιο προσοδοφόρο εκμετάλλευση ανθρώπων δεν θα προσελάμβαναν αλλοδαπούς ως νεόδουλους και αυτοί δεν θα είχαν κανένα λόγο, καμία βιοτική ανάγκη να καλύψουν ερχόμενοι στην χώρα μας ή παντού σε όλο τον κόσμο.

Δεν μας παίρνουν λοιπόν οι ξένοι τις δουλειές, άλλοι ορίζουν και άλλοι επιλέγουν: είναι τα αφεντικά αυτού του τόπου και αυτού του πλανήτη που επιδιώκουν μεγαλύτερα κέρδη, δηλ. μεγαλύτερη ανισότητα, μεταξύ των ανθρώπων στον πλανήτη και μεγαλύτερες δυνατότητες επιβολής και εκμετάλλευσης ανθρώπων. Το μόνο που κάνουν οι «ξένοι» είναι να προσφέρονται για μεγαλύτερη εκμετάλλευση, λόγω των συνθηκών που έχουν επιβάλλει στις κοινωνίες τους, τα ίδια τα «αφεντικά» που τους φέρνουν στον τόπο μας.  

 Το dumping της εργασίας και τα κοινωνικά του αποτελέσματα: Ο όρος προέρχεται από το εμπόριο και αφορά την πριμοδότηση προϊόντων για να εισέλθουν σε μία αγορά προκειμένου την κυριεύσουν μέσω «ανταγωνιστικών» χαρακτηριστικών, κυρίως της τιμής.. Τα αποτελέσματα είναι πολύπλευρα καταστροφικά για τις εκάστοτε εντόπιες παραγωγικές δομές και άμεσα για τις κοινωνίες. Σύντομα οι διενεργούντες το ντάμπινγκ κατακυριεύουν τις παραγωγικές δομές και τις κοινωνίες. Τα ντόπια προϊόντα χάνουν την οικονομική τους αξία και ορίζονται πλέον απόλυτα από τους κυρίαρχους μηχανισμούς.

Το ίδιο το συμβαίνει σε ένα άλλο εμπόριο, αυτό της δουλειάς – εργασίας, αφού και αυτό κατά τις αθλιότητες του καπιταλισμού είναι «εμπορεύσιμο» και οικονομικά μετρήσιμο μέρος  της καπιταλιστικής διαδικασίας. Ετσι οι κοινωνίες αφήνονται ολοκληρωτικά στα χέρια λίγων, στα χέρια των αφεντικών του πλανήτη που απολυταρχικά επιβάλουν τους δικούς τους κανόνες.

Τα ίδια ακριβώς συμβαίνουν και στο ντάμπινγκ της εργασίας. Εισάγονται με πριμοδότηση κέρδους ξένοι εργαζόμενοι – δούλοι για να απαξιωθούν οι ντόπιοι, να γίνουν περισσότερο εξαρτώμενα υποχείρια του συστήματος λόγω της ολοένα αυξανόμενης στέρησης της κάλυψης των βιοτικών τους αναγκών. Τα μέτρα νομοθετικής επιβολής που περιλαμβάνει το οπλοστάσιο των αφεντικών είναι ανάλογα της αντίδρασης και της αντίστασης που βρίσκουν. Αυτό π.χ. εκφράζει η απειλή ψήφισης νόμων από την Ε.Ε. που θα ορίζουν την αμοιβή του εργαζόμενου – δούλου ανάλογα με την χώρα προέλευσής του, η «απελευθέρωση» των εργοδοτών να χρησιμοποιούν τον δούλο- εργαζόμενο όσες ώρες θέλουν, να τον αμείβουν όσο θέλουν, να μετρούν τον εργάσιμο χρόνο όπως αυτοί θέλουν … . Ουσιαστικά φωτογραφίζουν και προετοιμάζουν ένα μέλλον που καθιστά πρόδηλα τα σχέδιά τους για επαναφορά της απολυταρχίας των ισχυρών.

Ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι στις κοινωνίες υποδοχής του ντάμπινγκ απαξιώνονται και γίνονται πιο αδύναμοι, στερούμενοι ολοένα και περισσότερες βιοτικές ανάγκες. Επειδή το κέντρο υφίσταται μόνο όταν υφίστανται άκρα και ορίζεται από την θέση αυτών. Η παρουσία εξαθλιωμένων δούλων θέτει ένα άκρο, που ορίζει με την σειρά της το μέσο επίπεδο αμοιβών και αντίστοιχα άσκησης βιοτικών δικαιωμάτων.

Ο παγκόσμιος ατομικιστικός απολυταρχικός ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός είναι η απόλυτη παραφροσύνη για την ανθρωπότητα και οδηγεί στην αυτοκαταστροφή του, όχι για να γεννηθεί ένα ανθρώπινο σύστημα, αλλά για να επανέλθει ο απόλυτος έλεγχος, η απόλυτη δουλεία των πολλών από τους ελάχιστους.

Σήμερα θαρρώ ότι μόνο η θεωρία των βιοτικών αναγκών, όχι μόνο αναλύει την ιστορία και την δράση των ανθρώπων καταδεικνύοντας την παράφρονα αθλιότητα και το ψέμα μέσα στο οποίο πνίγεται ο πλανήτης και οι άνθρωποι, αλλά, το κυριότερο, δίνει το μοντέλο μιας άλλης ουσιαστικής κοινωνίας και κοινωνικής οικονομίας για τον πλανήτη. 

           Ας  αφήσουμε λοιπόν κατά μέρος τις δοξασίες και τα ψεύδη που υποβάλλει το σύστημα. Μόνο η ολική ανατροπή του και το χτίσιμο μιας κοινωνίας ανθρώπων μπορεί να προσφέρει στο παρόν και στο μέλλον , όσο ζούμε μέσα στην ποταπότητα αυτού του άθλια βάρβαρου συστήματος θα είμαστε υποκείμενα των συνεπειών του και όσων προετοιμάζουν τα ψυχασθενή αφεντικά του.

 

Ιουλίου 15, 2009

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΒΙΟΤΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΚΑΙ Η ΦΥΣΗ

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΒΙΟΤΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΚΑΙ Η ΦΥΣΗ

 

Η θεωρία των βιοτικών αναγκών είναι θεωρία της φύσης. Διαλαμβάνει την φύση και τους νόμους της ως τους κεντρικούς νόμους που καθορίζουν και την ανθρώπινη ύπαρξη.

Για την θεωρία των βιοτικών αναγκών  ο άνθρωπος είναι ένα κομμάτι της φύσης και ορίζεται από τους φυσικούς νόμους . Ο άνθρωπος είναι μέρος της φύσης και για τον λόγο αυτό η έννοια περιβάλλον (αυτή δηλαδή που ουσιαστικά και ασυναίσθητα πολλές φορές διαχωρίζει τον άνθρωπο από την φύση) είναι άχρηστη και καταδεικνύει αρνητικούς βλακώδεις και εξωπραγματικούς διαχωρισμούς. Μιλάμε για το «περιβάλλον» και η έννοια καταδεικνύει την πεποίθηση ότι άλλη είναι η φύση του ανθρώπου, αυτή στην οποία βιώνει και ενεργεί και κάτι διαφορετικό και διακριτό είναι το «περιβάλλον». Η διάκριση αυτή είναι κλασσική στον άνθρωπο της πόλης και έχει άμεση σχέση με τις δομές του καπιταλισμού και της αγοράς του.

          Ας αφήσουμε όμως την βλακώδη παραφροσύνη του καπιταλισμού για να επιστρέψουμε στον βιοτισμό. Είναι ευνόητο ότι η φύση αποτελεί ένα αναπόσπαστο σύνολο ακόμα και ένα σύστημα νόμων και δυνάμεων. Κομμάτι της και εξαρτώμενο αυτής είναι ο άνθρωπος. Η επινόηση μηχανισμών που αφορούν την φύση δεν έφερε καμία νίκη στον άνθρωπο και μάλιστα οριστική … ο δρόμος είναι μακρύς. Στην πραγματικότητα ο άνθρωπος δεν μπορεί να νικήσει την φύση, απλά μπορεί να ελέγχει μερικές από τις συνέπειες της ενέργειας, που ενυπάρχει σε αυτή και να αξιοποιεί προς όφελός του άλλες. Αυτό δεν σημαίνει ότι διαχωρίζεται από τη φύση, ότι αποτελεί μία ετερότητα σε σχέση με αυτή. Η φύση πολυποίκιλα τον ελέγχει και τον καθορίζει καθώς  ως έμβιο ον υπακούει αδήριτα σε όλους τους φυσικούς νόμους της οντότητάς του. Η φύση είναι το μεγαλύτερο «κράτος» για τον άνθρωπο, είναι αυτή που καθορίζει την ζωή του μέσα από τους νόμους της. 

          Ας πάμε λοιπόν στο επόμενο στάδιο της κοινωνικής διάρθρωσης: την πολιτική για την φύση στο μέρος που ο άνθρωπος μπορεί να χαράξει τέτοιες πολιτικές.

          Η υπάρχουσα κατάσταση είναι γνωστή σε όλους και καθορίζεται από τις παραγωγικές λογικές του καπιταλισμού και των καπιταλιστών. Η φύση και ο άνθρωπος μαζί είναι για τους καπιταλιστές αντικείμενα προς εκμετάλλευση. Η λειτουργία και η ιδεολογία είναι σαφής και δεδομένη: εκμετάλλευση των πάντων, εκμετάλλευση ανθρώπου (και της φύσης του) από άνθρωπο. Ισως επειδή η φύση δεν έχει στόμα να μιλήσει άμεσα, επειδή δεν της αναγνωρίζονται δικαιώματα ούτε ικανότητα δικαίου και δεν έχει χέρια για να πνίξει άμεσα μερικούς, ούτε μπορεί να διαχωρίσει ανάμεσα σε καλούς και κακούς, κατέστη ιδιαίτερα πρόσφορη για εκμετάλλευση.

Εδώ η θεωρία των βιοτικών αναγκών μπορεί να προσφέρει την τομή της αλήθειας: Ο άνθρωπος μπορεί να μετέχει της φύσης αξιοποιώντας τις δυνατότητές, της εφόσον η χρήση αυτή γίνεται για την κάλυψη βιοτικών του αναγκών και μόνο. Τα υπόλοιπα είναι καταστροφικά, όπως καταστροφική πολύπλευρα είναι και η υπερεκμετάλλευση αυτής. Είναι καταστροφική η κατανάλωση οξυγόνου και φυσικών πόρων για να παράγονται βιομηχανικά σκουπίδια που δεν καλύπτουν βιοτικές ανάγκες. Είναι καταστροφική η ξύλευση των δασών για να παράγεται χαρτί ή η εκχέρσωσή τους για να παράγονται βιομηχανικά προϊόντα ή να δημιουργούνται τεράστιες ιδιοκτησίες. Η πολιτική θέση είναι σαφής: η φύση είμαστε όλοι μας, η φύση ανήκει σε όλους εξίσου. Κατά συνέπεια η φύση δεν μπορεί να ανήκει σε κανένα ατομικά ή να την εκμεταλλεύεται κανένας ατομικά.

Η πρακτική της πολιτικής οικονομίας του βιοτισμού είναι επίσης σαφής: παράγω τις βιοτικές μου ανάγκες και τις παράγω με τον τρόπο αυτό που δεν επιβαρύνει καθόλου την φύση σε οποιοδήποτε επίπεδο. Εάν δεν έχω ως ανθρωπότητα αυτές τις τεχνικές προσπαθώ να τις ανακαλύψω και μέχρι τότε δεν παράγω ή παράγω όσο λιγότερο μπορώ για να μπορέσω να κληροδοτήσω στις επόμενες γενιές ένα βιώσιμο πλανήτη. Οι παραπάνω τεχνικές και δεξιότητες δεν ανήκουν επίσης σε κανένα ξεχωριστά, αλλά, αφού αφορούν την φύση ανήκουν επίσης σε όλη την ανθρωπότητα.

Οι βλακοπαράφρονες του καπιταλισμού, τα ζώα των υψηλών βαθμίδων της άθλιας πυραμίδας, υποστηρίζουν ότι με την βιοτεχνολογία μπορούμε να ξεπεράσουμε την φύση. Αυτό που ουσιαστικά κάνουν είναι να επιταχύνουν ή να διαστρέφουν την εξέλιξη των οντοτήτων που συναπαρτίζουν την φύση. Δεν είμαι δαρβινιστής, αλλά είναι βέβαιο ότι μέσα στην γήινη σφαίρα λειτουργούν κανόνες εξέλιξης των ειδών, αλλά και των ίδιων των φυσικών δυνάμεων. Είναι επίσης βέβαιο ότι δεν μπορούμε να συλλάβουμε με τα αισθητήριά μας και την μέχρι σήμερα γνώση μας το σύνολο της λειτουργικής και οντολογικής υπόστασης του πλανήτη, ούτε καν τον μηχανισμό του, τις δυνάμεις τις και τις αιτίες δημιουργίας τους, πάρα μόνο αρκούμαστε σε χονδροειδείς διαπιστώσεις. Κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος ποια εξελικτική διαστροφή και εξέλιξη θα προκαλέσουν τα προϊόντα της βιοτεχνολογίας, ποια θα είναι η «αντίδραση» στο σύστημα δυνάμεων που ονομάζεται φύση. Μέλημα των παραγωγών βιοτεχνολογίας δεν είναι βέβαια η κάλυψη βιοτικών αναγκών των ανθρώπων, αυτό είναι το μέσο που τους οδηγεί στο κέρδος και στην κυριαρχία επ’ αυτών και την εκμετάλλευσή τους. Κανείς δεν γνωρίζει, εάν μετά από χρόνια καλλιέργειας μεταλλαγμένων φυτών δεν θα αναπτυχθούν «χαλύβδινα ανίκητα όντα», κανείς δεν γνωρίζει πως τα υπάρχοντα όντα συμβάλλουν στην διατήρηση της ζωής και στην συγκράτηση φυσικών δυνάμεων, κανείς δεν έχει συλλάβει καν την δύναμη της εντροπίας ή την δύναμη εξέλιξης των μεταλλαγμένων οντοτήτων. Κάποιοι έχουν μετατρέψει τον πλανήτη σε ένα τεράστιο και μη δυνάμενο να ελεγχθεί πείραμα, βλάκες του καπιταλισμού που δεν γνωρίζουν, δεν μπορούν να συλλάβουν, ούτε νοιάζονται για τις συνέπειες. Η παραφροσύνη τους πρέπει να ελεγχθεί και να εκμηδενιστεί μαζί με τους ίδιους. Ουσιαστικά εκμεταλλεύονται τις ανθρώπινες βιοτικές ανάγκες δημιουργώντας τεχνητές βιοτικές ανάγκες για να τις καλύψουν μέσα από την ματαιοδοξία της πυραμίδας και των ορισμών της.

          Δεν είμαι οπαδός του πρωτογονισμού, δεν είμαι πριμιτιβιστής, το αντίθετο, αλλά αυτό το αντίθετο ορίζεται από τον σεβασμό στην φύση, από την αντίληψη ότι είμαστε κομμάτια της και δεν μπορούμε να την παραδώσουμε προς εκμετάλλευση σε κανένα γιατί έτσι την χάνουμε και χάνουμε την ίδια την ζωή μας και κανείς δεν θα μας συγχωρήσει για αυτό.

          Ας διαφύγουμε λοιπόν από την βλακώδη καπιταλιστική λογική και ας χτίσουμε το μέλλον μας μέσα από την φύση μας.  

Ιουνίου 24, 2009

Η ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Η ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

ΛΑΪΚΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ Α-ΛΑ Ν.Δ. : ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΑΙΣΧΟΣ ΤΩΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΝ ΚΑΘΑΡΜΑΤΩΝ

 Α.    Ακουγα σήμερα τον Π. Δούκα της Ν.Δ. να εισάγει τον κατ’ αυτόν «λαϊκό καπιταλισμό», ως πρόγραμμα – πρόταση της Ν.Δ. στην κοινωνία για τα επόμενα χρόνια. 

Είπε ο πρώην υπουργός και βατοπεδιστής βουλευτής της Ν.Δ. ότι το σχέδιο είναι να μετοχοποιηθεί το σύνολο της περιουσίας του δημοσίου και να μοιραστούν οι μετοχές σε όλους τους Ελληνες. Αυτοί/εμείς θα μπορούμε, λέει, μετά από ένα χρονικό διάστημα να τις πουλήσουμε … . 

Πρότεινε δηλαδή, ο διαπιστωμένος πράκτορας του παγκοσμιοποιημένου υπερ-κεφαλαίου,  την μετοχοποίηση της δημόσιας, κοινής περιουσίας των Ελλήνων με την ενσωμάτωση σε αξιογραφικούς τίτλους,  του μέρους που αντιστοιχεί στον καθένα και την εφεξής δυνατότητα ατομικής διαπραγμάτευσης και μεταβίβασής της.

       Θεωρητικά, το σχέδιο Δούκα/Ν.Δ. θα μπορούσε να επιφέρει την άμεση υλοποίηση της κοινωνικής συνιδιοκτησίας πάνω στα κοινά δημόσια πράγματα. Υπό την έννοια αυτή θα μπορούσε να επιφέρει και την κοινωνική διοίκηση της δημόσιας περιουσίας.

       Η ανάλυση όμως της πρότασης καταδεικνύει και αποδεικνύει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο τους σκοπούς των σκοτεινότερων κέντρων αποφάσεων της δεξιάς στον πλανήτη. Ο Π. Δούκας είναι γνωστός «μέτοχος» των απόψεών της και χρόνια υπάλληλός της.

 

Β.    Πρώτα από όλα πρέπει να επισημανθεί η πάγια και πολυετής επίθεση του νεοφιλελευθερισμού (στην πραγματικότητα των «αφεντικών» του πλανήτη) στο κράτος και τις δομές του. Σκοπός του νεοφιλελευθερισμού ήταν και είναι ένα μικρότερο ή ελάχιστο κράτος, με παράλληλη μετάβαση των παραγωγικών και λειτουργικών δυνατοτήτων του στους ιδιώτες, ώστε να καταστούν αυτοί ξανά «το κράτος». Οι τελευταίοι σκοπούν με την τακτική αυτή στην περαιτέρω ιδιωτική επιχειρηματικοποίηση και ιδιοκτησία της κοινωνικής δραστηριότητας και στην πραγματικότητα της ίδιας της ζωής, της βίωσης του ανθρώπου και στην ατομική κερδοφορία.

       Όπως έχω εξηγήσει η κερδοφορία κάποιων σημαίνει ζημία κάποιων άλλων, αφού το παραγόμενο είναι πάντοτε μέγεθος πεπερασμένο και συγκεκριμένο.

       Η σκοπιμότητα αυτή λαμβάνει ως πρόταση την ακραία της μορφή, μέσα από αυτή την πρόταση ιδιωτικοποίησης / μετοχοποίησης του κράτους.

 

Γ.    Τι είναι το «κράτος»; Το «κράτος» είναι ένα πολιτειακό μόρφωμα που συγκροτεί μία ευρεία κοινωνική ανθρώπινη βάση σε ένα οργανωμένο σύνολο θεσμών που ρυθμίζουν με σειρά κανόνων την ανθρώπινη ζωή και την κοινωνική συμβίωση.

       Το «κράτος» ή «πολιτεία» αποτέλεσε στην ανθρώπινη ιστορία τον κορυφαίο από πλευράς ισχύος κοινωνικό θεσμό (αφού αποτελεί συνισταμένη της ισχύος πολλών). Ανάλογα με τα δομικά συστατικά του εκάστοτε πολιτεύματος (το πολίτευμα αποτελεί το λειτουργικό θεσμικό πλαίσιο-μηχανισμό του κράτους) το κράτος εξέφραζε, εκφράζει, λειτουργούσε και λειτουργεί σύμφωνα με την θέληση ενός ή περισσοτέρων ανθρώπων που βιώνουν σε ένα συγκεκριμένο κατά διαστάσεις κοινωνικό πλαίσιο. Η πολυποίκιλη διάσταση και διαφοροποίηση του λειτουργικού μηχανισμού και πλαισίου  του κράτους (: του πολιτεύματος) είναι τεράστια και εκτείνεται από τις μοναρχικές μονοκρατορίες έως τις πραγματικές δημοκρατίες ολικής κοινωνικής και πολιτικής ισότητας (όπου και όταν αυτές επέτυχαν να πραγματοποιηθούν).

 

Δ. Στην πραγματικότητα το κράτος ως θεσμική δυνατότητα επιβολής βούλησης υπάρχει πάντα και παντού, ακόμα και στην αταξική κοινωνία ή στο μη-κράτος του αναρχισμού. Η θέσμιση του μη-κράτους περικλείει η ίδια μία συνολική επιβολή βούλησης και μία σειρά μηχανισμών-θεσμών που το εξασφαλίζουν. Στην πραγματικότητα το κράτος είναι σύμφυτο συνεπαγόμενο της κοινωνικής συμβίωσης. Αρκεί να στεφτείτε ότι η ίδια η οικογένεια αποτελεί ένα «κράτος», ένα σύνολο θεσμών που ρυθμίζουν την συμβίωση σε αυτή. Το ίδιο σύνολο θεσμών είναι αναγκαίο και για τον ίδιο τον άνθρωπο, αποτελεί ικανοποίηση μιας σειράς κεφαλαιωδών βιοτικών του αναγκών και έκφρασή τους. Το «κράτος της οικογένειας» θεσμίζει την απαγόρευση στο μικρό παιδί να βγει γυμνό στο κρύο ή να μην φάει φαγητό διότι θα πεθάνει. Το ίδιο «κράτος» θεσμίζει την «απαγόρευση» του να καταναλώνει ένα μέλος όλη την τροφή και τα υπόλοιπα να λιμοκτονούν … . Είναι σαφές ότι η εξυπηρέτηση των βιοτικών αναγκών του ανθρώπου εκφράζεται μέσα από την διαμόρφωση- θέσμιση κανόνων που τις εξυπηρετούν. Ακόμα και ο μόνος άνθρωπος, ο μοναχικός λύκος της στέπας, θεσμίζει σύμφωνα με τις βιοτικές του ανάγκες, μέσα από το ίδιο το βιολογικό πλαίσιο του όντος που αποκαλείται άνθρωπος, το δικό του «κράτος», το δικό του θεσμικό πλαίσιο ζωής.

 

Ε.    Το ζήτημα και το ζητούμενο δεν αφορά λοιπόν το ίδιο το κράτος, καθώς αυτό είναι βιοτικό σύμφυτο, αλλά τον λειτουργικό μηχανισμό του, τον μηχανισμό που διαμορφώνει το θεσμικό πλαίσιο : το πολίτευμα. Το πολίτευμα είναι αυτό που μπορεί να εκφράζει και να καθορίζει το σύνολο των επιμέρους θεσμικών μηχανισμών, το εάν το κράτος θα αποτελεί έκφραση της βούλησης ενός, λίγων, περισσότερων ή όλων. Το ίδιο το πολίτευμα καθορίζει και τους μηχανισμούς προσδιορισμού, έκφρασης και υλοποίησης της βούλησης του κράτους, την ποιότητα και την ποσότητα της «βίας», η οποία είναι σύνδρομη του κράτους ως καθεστώτος βούλησης (στον βιοτισμό η βία εξαντλείται στην βίωση, στις ανάγκες της ζωής). Το κορυφαίο συνεπώς στοιχείο είναι αυτό του πολιτεύματος, ως του κεντρικού λειτουργικού μηχανισμού του κράτους.

       Το κράτος, ως θεσμικό σύνολο βιοτικής βούλησης, είναι μία βιοτική ανάγκη, κάτι το ουσιαστικά αναπόφευκτο. Το «πολίτευμα» είναι αυτό που καθορίζει την ζωή και την κοινωνική συμβίωση, αυτό ουσιαστικά δομεί και χρωματίζει το κράτος. Το ίδιο το «πολίτευμα» είναι αυτό που στην ουσία αφορά τους ανθρώπους και τις κοινωνίες τους, γιατί τόσο το «κράτος», όσο και το «πολίτευμα» δεν αποτελούν στην πραγματικότητα τίποτα, εξαφανίζονται και δεν έχουν καμία υπόσταση, ούτε καν εννοιολογική οντότητα, εάν δεν υφίστανται οι άνθρωποι και οι κοινωνίες τους. Οι αποστειρωμένες, δήθεν επιστημονικές, προσεγγίσεις των φαινομένων, η οντολογία τέτοιων θεσμών, η δήθεν επιστημοσύνη που φαινομενικά μόνο περικλείουν, είναι όχι μόνο ένα τεράστιο λάθος, αλλά και μια κραυγαλέα διαστροφή, που εξυπηρετεί τα κατεστημένα και τις εξουσίες, δημιουργεί «καθεστώτα» τα οποία διαστρέφουν το νόημα της ζωής και την ανθρώπινη αξία και οδηγούν την ανθρωπότητα στην μη-γνώση.

      

ΣΤ.    Ο βιοτισμός έρχεται να καταργήσει τις ψευδο-οντολογίες, τις τεχνητές διαμορφώσεις εννοιών που θεσμίζονται για να λειτουργούν ως δήθεν επιστημονικά και κοινωνικά «αυθύπαρκτα» και προδεδομένα με «μεταφυσική» ισχύ. Στον βιοτισμό όλα ξεκινούν από τα βιολογικά χαρακτηριστικά του όντος που λέγεται άνθρωπος και από την ίδια του την ζωή. Δεν δημιουργούμε νομικά και θεσμικά πλάσματα ως αυθύπαρκτες οντότητες. Το «κράτος» ταυτίζεται με την βιολογική φύση/ταυτότητα του ανθρώπου. Το «πολίτευμα» αποσκοπεί στην ίση έκφραση, κάλυψη και ικανοποίηση των βιοτικών αναγκών όλων των ανθρώπων που βιώνουν σε ένα τόπο και χρόνο και συγκροτούν μια κοινωνία.

       Η θεσμική ανισότητα δια μέσου του πολιτεύματος και του συνόλου των μηχανισμών του, είναι μία καθαρή διαστροφή, αφού δημιουργεί εκ των προτέρων και έξω από την φύση του ανθρώπου μία σειρά παραγόντων που μεταβάλουν την βιοτική ικανότητα του καθενός, στερούν από κάποιους και ενισχύουν σε κάποιους άλλους, την δυνατότητα κάλυψης των βιοτικών τους αναγκών ατομικών και ταυτόχρονα και κοινωνικών (αφού το δεύτερο στην κοινωνία των θεσμικών πυραμίδων καθορίζει σε μεγάλο βαθμό και οπωσδήποτε επηρεάζει το πρώτο). Πρέπει να εννοήσουμε ότι το παιδί του ανέργου δεν έχει την ίδια κάλυψη βιοτικών αναγκών (ατομικών και κοινωνικών) με το παιδί του ζάμπλουτου και αυτό είναι μία κραυγαλέα θεσμική ανισότητα. Την ίδια ώρα που ο ένας θα διασκεδάζει ή θα σπουδάζει σε ένα καλό εκπαιδευτικό ίδρυμα, ο άλλος θα του κάνει τον σερβιτόρο ή τον σωφέρ. Στην πραγματικότητα τα δύο αυτά παιδιά θα ζήσουν μια εντελώς διαφορετική ζωή, εάν το παιδί του ανέργου ζήσει και αυτό που θα κάνει λέγεται ζωή και όχι συνεχής αγώνας κάλυψης βιοτικών και σύμφυτων με αυτές αναγκών. Το θεσμικό πλαίσιο της κοινωνίας, το «πολίτευμα» της κοινωνίας ως έχει, δημιουργεί θεσμικές ανισότητες μεταξύ δύο ανθρώπων που φέρουν τα αυτά βιολογικά χαρακτηριστικά : είναι άνθρωποι.

 

Ζ.    Στον σύγχρονό μας πολιτευματικό μηχανισμό της έμμεσης ψευδο-δημοκρατίας αστικού τύπου, η οποία εκφράζει στην ουσία τον ισχύοντα μηχανισμό παραγωγής/ κάλυψης βιοτικών αναγκών:  τον καπιταλισμό, υφίσταται ένα πλαίσιο αγαθών, που είτε έχουν αφαιρεθεί από την εκμεταλλευτική προσέγγιση και την ατομική ιδιοκτησία είτε θεωρείται πως αποτελούν συλλογική κοινωνική (συν)ιδιοκτησία. Η εξέλιξη αυτή επήλθε περισσότερο ως συμβιβασμός μέσα από την σοσιαλιστική, αλλά και αστική (δεν τα διαχωρίζω διακριτά γιατί πολλές φορές ταυτίζονται και αλληλοπλέκονται αναπόσπαστα) διεκδίκηση της κοινωνικής ισότητας.

       Θεμέλιο αυτής της διεκδίκησης ήταν και παραμένει η αναγκαία συμμετοχή των ανθρώπων στους μηχανισμούς παραγωγής και πίσω από αυτή, ως κεντρικό στοιχείο, βρίσκεται η δυνατότητα περισσοτέρων να καλύπτουν τις βιοτικές τους ανάγκες. Η ανάπτυξη της τεχνολογίας πολλαπλασίασε την παραγωγή αγαθών και ο καπιταλισμός έπρεπε κάπου να τα διαθέσει μέσω του μηχανισμού της αγοράς. Αυτό αύξησε την βιοτική επάρκεια περισσοτέρων, οι οποίοι απεξαρτήθηκαν εν μέρει από την βιοτική εξάρτηση από την αριστοκρατία. Ως «πολλοί» απαίτησαν την δέσμευση μέρους των αγαθών και της κοινωνικής δραστηριότητας υπέρ του κοινωνικού συνόλου, ώστε να διασφαλιστεί η δυνατότητα όλων να καλύπτουν ένα μέρος των βιοτικών τους αναγκών. Στο επίπεδο της κατοχής αγαθών, τα λατιφούντια και τα τσιφλίκια μεταβλήθηκαν σε δημόσια κοινωνική ιδιοκτησία. Το ίδιο συνέβη και με μία σειρά από νέες ή παλαιές παραγωγικές δραστηριότητες. Ανάλογα με το συσχετισμό δυνάμεων και την προνοητικότητα απάντων οι άνθρωποι της αντίπερα κοινωνικής όχθης, αυτοί του υπέρ-έχειν, προέβησαν σε μία σειρά συμβάσεων και συνθηκών για να παγιώσουν θεσμικά μία κατάσταση που θα τους διασφάλιζε απέναντι στον συνεχή τους κατήφορο … .

 

Η.     Αφού το παιχνίδι της ιστορίας παίζεται όλο στις βιοτικές ανάγκες των ανθρώπων, κατάφεραν και να διασπάσουν την κοινωνία με την διάκριση δυνατότητας πρόσβασης στις βιοτικές ανάγκες και να υποσχεθούν περισσότερες για κάποιους, αλλά και να διαμορφώσουν μία οντολογική ψευδοεπιστημονική προσέγγιση των θεσμών και να παγιώσουν το δικαίωμα ιδιοκτησίας. Φωτογράφισαν θεσμικά τον κόσμο και προέβησαν σε επαναδιάταξη των θεσμικών δομών της πυραμίδας. Η πυραμίδα μπορεί να κόντυνε σε ύψος, αλλά παρέμεινε και δεν καταλύθηκε. Ο ίδιος ο μηχανισμός του καπιταλισμού τους προσέφερε μία παραγωγική κοινωνική πυραμίδα την οποία δεν άφησαν ανεκμετάλλευτη για να παγιώσουν την βιοτική εξάρτηση των ανθρώπων.

       Οι ίδιοι οι πεινασμένοι, ανήμποροι και άνισοι άνθρωποι, οι καταπιεσμένοι κολίγες και εργάτες ένοιωσαν ότι κάτι κέρδισαν και αρκέστηκαν στο να χορτάσουν την πείνα τους. Πέρασαν από το άδειο πιάτο στο γεμάτο και αποφάσισαν να «ξεκουραστούν» (βιοτική ανάγκη ανθρώπινη είναι και αυτή) αφού ο αγώνας απέναντι στα κτητικά καθάρματα δεν στοίχισε μόνο πολύ ενέργεια, αλλά και πολλές ζωές. Αρκέστηκαν λοιπόν οι κοινωνικές πλειοψηφίες σε όσα πήραν και αποφάσισαν να ζήσουν για να τα χαρούν.

 

Θ.   Με τον αυτό συσχετισμό δυνάμεων κύλησε η ανθρώπινη ιστορία τους τελευταίους αιώνες. Η κοινωνική ιδιοκτησία και ο μηχανισμός του πολιτεύματος εν γένει, έδωσε την δυνατότητα κοινής απόλαυσης κάποιων βασικών βιοτικών αγαθών.  Είναι όμως σαφές ότι η ανισότητα της φωτογραφίας, της κοινωνικής συνθήκης ή κοινωνικού συμβολαίου παρέμενε και παρέμεινε. Τα κτητικά καθάρματα, έχοντας εννοήσει την σημασία των βιοτικών αναγκών, όχι μόνο υπήρχαν, αλλά και εξακολούθησαν να ορίζουν νέες συμβατικές βιοτικές ανάγκες και κυρίως την σχετιζόμενη με αυτές θέση στην κοινωνία της πυραμίδας.

       Στο σύγχρονο γίγνεσθαι και αφού κατάφεραν να περάσουν και να επιβάλλουν ποικιλότροπα την ψευδαίσθηση ότι το κοινωνικό συμβόλαιο δυτικού τύπου είναι το καλύτερο δυνατό για όλους, ενέταξαν τους εκφραστές τους πολιτεύματος στην υπηρεσία τους και την εφευρετικότητα στην ιδιοκτησία τους. Οι αυτοματισμοί στην παραγωγή, αντί να καταλύσουν την πυραμίδα του παραγωγικού καπιταλισμού και να απελευθερώσουν τον άνθρωπο και τις κοινωνίες του, από την αναγκαιότητα της σπατάλης ζωής για την εργασία, αποτέλεσαν ιδιοκτησία των κτητικών καθαρμάτων (για αυτό έχω προτείνει θεσμούς κοινωνικής ιδιοκτησίας των εφευρέσεων).

       Η επαναφορά τους στην εξουσία άρχισε ξανά. Κατάφεραν τον πυραμιδικό κοινωνικό πολυμερισμό και διάσπαση, ξαναέφεραν την απολυταρχία των κεντρικών δομών (ως τεχνοκρατικά επαρκέστερων), επανέφεραν την απειλή της στέρησης των βιοτικών αναγκών και την συγκρισιμότητα σε σχέση με τους στερούμενους αυτές. Ο άνθρωπος έχασε την δομική παραγωγική του αξία και απλά εξυπηρετεί μηχανές που ανήκουν (υπό οιανδήποτε έννοια) σε άλλους. Σε κάθε τομέα της ζωής και της κοινωνικής δράσης καίνε και καταπατούν ακόμα και αυτό το κοινωνικό συμβόλαιο της παλαιάς φωτογραφίας.

 

Ι.     Η νέα τάξη πραγμάτων, που στην πραγματικότητα είναι η επαναφορά της παλαιάς βρίσκεται προ των πυλών. «Ιδιωτικοποιούν» τα πάντα για να τα κάνουν ξανά δικά τους, απαγορεύουν στην κοινωνική κρατική ιδιοκτησία να επεκταθεί στην κυριότητα και εκμετάλλευση νέων παραγωγικών δομών και μεθόδων, καταργούν τους κανόνες προστασίας της κάλυψης των βιοτικών αναγκών μέσα από την «ελεύθερη αγορά» (αυτή που τους ανήκει κυριαρχικά), λαμβάνουν ολοένα μεγαλύτερα μερίδια από το κοινωνικό παραγόμενο (και διαμέσου της «απελευθέρωσης αγορών και τιμών») και επιβάλλουν τον «ανταγωνισμό» ως θεωρία δημιουργώντας ξανά (νεό)δουλους ανθρώπους, που εργάζονται για αυτούς πιο πιστά και περισσότερο, για να μην αντικατασταθούν από άλλους και χάσουν την πρόσβαση στις βιοτικές ανάγκες. Οι τελευταίες  έχουν παύσει προ καιρού να αποτελούν στόχο της κοινωνικής συγκρότησης και της παραγωγικής της διαδικασίας. Ο,τι και να αναλύσει κανείς στις τακτικές τους αυτό βλέπει, αυτό διαπιστώνει. Σκοπός και σκοπιμότητά τους είναι η δική τους ισχύς, η επαναφορά τους στην κυριότητα του πλανήτη, στην κυριότητα και ανάλωση των ανθρώπων.

       Εμπόδιο στον στόχο τους αυτό αποτελεί η «κρατική» κοινωνική συνιδιοκτησία. Αποσκοπούν καθαρά στο να ξαναθέσουν υπό την ιδιοκτησία και τον έλεγχό τους, όσα διεκδίκησαν και τους πήραν οι κοινωνίες των ανθρώπων. Κατάφεραν να προβάλουν ως επιστημονικοφανές (άλλωστε αυτή ελέγχουν και το περιεχόμενο της γελοιότητας που αποκαλείται «επιστήμη» και –δήθεν- γνώση) κοινωνικό θέσφατο την ιδιωτικοποίηση των πάντων, ως πρόοδο που αυτή φέρνει τις καλύτερες ημέρες για τις κοινωνίες και τους ανθρώπους (ιδίως τους κοινωνικά αλλοτριωμένους ατομιστές που δημιούργησαν ως πρότυπα κοινωνικής επιτυχίας και υπερκάλυψης των βιοτικών αναγκών). Εργάστηκαν και εργάζονται πολύπλευρα για αυτό τον σκοπό με πλήρη επιθετικότητα σε κάθε επίπεδο, στο φως και στο σκοτάδι. Την ιδιωτικοποίηση των παραγωγικών δομών του κράτους την κατάφεραν πρόσφατα και την εξελίσουν ραγδαία και ταχύτατα.

 

Ι.Α.    Τώρα έρχονται να επιτεθούν στο σύνολο της εναπομείνασας κοινωνικής δημόσιας ιδιοκτησίας.

       Πετούν στον στερημένο και φοβικό άνθρωπο, αυτόν που στερείται ή προβλέπει ή φοβάται πως θα στερηθεί τις βιοτικές του ανάγκες, το δόλωμα της ατομικής υλοποίησης της κοινωνικής ιδιοκτησίας, «Να μοιραστούμε την περιουσία του κράτους», σου λένε και σκέφτεσαι ότι εκεί που δεν έχεις τίποτα κάτι θα αποκτήσεις !!!.

–      Αλήθεια ο πεινασμένος άνεργος και η στερημένη οικογένειά του πόσο καιρό θα είναι «μέτοχοι»;

–      Και ποιοι θα είναι αυτοί που θα αγοράσουν τις «μετοχές» τους;

–      Ποιοι θα είναι σύντομα ξανά κύριοι των πάντων, κύριοι και ιδιοκτήτες του πλανήτη ;     

      

       Σε όλα αυτά τα ερωτήματα δεν δίνει πραγματική και ουσιαστική απάντηση κανένα δεδομένο και υπάρχον πολιτικό μόρφωμα που στηρίζεται στον βανδαλιζόμενο κοινωνικό συμβόλαιο της «φωτογραφίας». Όταν η «νέα τάξη πραγμάτων» υφίσταται ως γεγονός και το έχει καταπατήσει, όλα τα υφιστάμενα και δημιουργηθέντα από το  «κοινωνικό συμβόλαιο» αυτό είναι ήδη ξεπερασμένα και ολοσχερώς ανεπαρκή (εάν ψάχνετε για τα αίτια της κατάρρευσης της σοσιαλδημοκρατίας βρήκατε απαντήσεις), αφου είναι πιστά αντίγραφα της, απότοκα και γεννήματά του.

Ούτε άμυνα χρειάζεται ή αρκεί.

Χρειάζεται συνολική κοινωνική πρόταση και αυτή την έχει μόνο ο βιοτικός κοινωνισμός, είναι η απάντηση της ζωής, είναι η απάντηση της αξίας του ανθρώπου απέναντι στην υποδούλωση και τον θάνατο που κατεργάζονται χρόνια τώρα τα κτητικά ψυχοπαθή καθάρματα. Είναι ο καθορισμός της κοινωνικής δραστηριότητας και της παραγωγικής διαδικασίας με μόνο στόχο την κάλυψη των βιοτικών αναγκών όλων των ανθρώπων.

 

       Οπου ακούτε «προτάσεις» σαν αυτές της Ν.Δ. μην τις αντικρούετε απλώς, αλλά ξεφωνίστε τους, φωνάξτε δυνατά μήπως ξυπνήσουν οι κοιμώμενοι της πυραμίδας.

 

 

Ιουνίου 9, 2009

ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ: ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΩΝ

Γράφοντας τις απόψεις μου για τα αποτελέσματα των εκλογών για το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο.

 

Α. ΓΙΑ ΤΙ ΨΗΦΙΣΑΜΕ;

Πρώτα από όλα και εντελώς ρεαλιστικά θα πρέπει να κατανοήσουμε όλοι, ότι η ψηφοφορία αφορούσε αποκλειστικά το Ευρωκοινοβούλιο, ένα μόνο όργανο του διεθνούς πολιτειακού μορφώματος της Ευρωπαϊκής Ενωσης και μάλιστα όχι το κυριότερο για την διαμόρφωση της πολιτικής.  

Κατ΄ αντιδιαστολή η ψηφοφορία δεν αφορούσε το σύνολο της Ευρωπαϊκής Ενωσης και των θεσμών της.

Το περιορισμένο του αντικειμένου της ψηφοφορίας, αλλά και των εξουσιών και αρμοδιοτήτων του οργάνου που αφορούν, ακόμα και το περιορισμένο των διαδικαστικών δυνατοτήτων των ίδιων των εκλεγέντων «ευρωβουλευτών», πρέπει να μας ωθήσει να κατανοήσουμε τον αποκλεισμό της όποιας ουσιαστικής δημοκρατίας (ακόμα και της κατ’ επίφαση δημοκρατίας: της «αντιπροσωπευτικής) από το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας της Ε.Ε. .

Πολιτειακά και με μία σύντομη κριτική, θα υποστήριζα βάσιμα, ότι οι θεσμοί και η οργάνωση της Ε.Ε. κατατείνουν να είναι παρόμοιοι με αυτούς της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (Καίσαρας, επιτροπές σοφών – τεχνοκρατών, σύγκλητος, επαρχίες …).

Ως προς το σύνθημα «Ψηφίζουμε για την Ευρώπη» θα έλεγα πως είναι παντελώς άστοχο. Δεν ψηφίζουμε και δεν ψηφίσαμε για την Ευρώπη (θα ψηφίζαμε ίσως, εάν ετίθετο προς ψήφιση η συνθήκη της Λισαβόνας), ψηφίσαμε μόνο αντιπροσώπους για το όργανο που ονομάζεται «Ευρωκοινοβουλίο» και έχει σχετικά περιορισμένες αρμοδιότητες.    

 

Β. ΝΙΚΗΤΕΣ & ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Οι νικητές στην Ελλάδα προκύπτουν από τα εκλογικά αποτελέσματα:

Νικητές : Το ΠΑ.ΣΟ.Κ., ο  ΛΑ.Ο.Σ., οι Οικολόγοι Εναλλακτικοί

Χαμένοι: η Ν.Δ. και το ΣΥ.ΡΙΖ.Α

Σταθερό ή Στάσιμο : το Κ.Κ.Ε.

 

Γ. ΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ

1. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. πρώτα από όλα, νικητής των εκλογών με το μεγαλύτερο ποσοστό έναντι των άλλων κομμάτων και με μία επαναφορά στην 1η θέση των ευρωκλογών μετά από 15 χρόνια και γενικά σε εκλογές από το 2000. Η 1η νίκη του Γ. Παπανδρέου επίσης, ως προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ..

Είμαι απόλυτα βέβαιος ή έστω μπορώ βάσιμα να σκεφτώ  ότι στην Ιπποκράτους θα προτιμούσαν η νίκη να έχει συνοδευτεί από ένα ποσοστό ανώτερο του 40% και ας ήταν μικρότερη η διαφορά από τη Ν.Δ., διότι αυτό θα σήμαινε την διαμόρφωση ενός μεγάλου πολιτικού ρεύματος, όμως δεν πρόκειται για το ΠΑΣΟΚ των δεκαετιών του 1970 και του 1980, που είχε εκείνα τα πολιτικά και προσωπικά χαρακτηριστικά που ευνοούσαν την διαμόρφωση κοινωνικού πολιτικού ρεύματος.

Πέραν των αδυναμιών του ΠΑΣΟΚ, της προηγούμενης κυβερνητικής του θητείας, του διεθνούς περιβάλλοντος και των προσωποπαγών αρνητικών διαθέσεων που προκαλούνται στην κοινωνία από την διατήρηση στην 1η γραμμή γνωστών προσώπων του κομματικού σωλήνα, μην  παραβλέπουμε το γεγονός ότι οι «ευρωεκλογές» είναι γενικά πιο ελεύθερες και χαλαρές για τους ψηφοφόρους. Αυτό σημαίνει πρώτιστα, ότι οι ψηφοφόροι δεν τίθενται σε τόσο έντονα διλήμματα και κάνουν πιο εύκολα αυτό που επιτάσσει η προσωπική τους γνώμη και συνείδηση.

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. με τα μειωμένα ποσοστά και αριθμό ψήφων σε σχέση με το 2007 θα πρέπει να αντιληφθεί και να αναλύσει τα ανωτέρω.

Η πιο ελεύθερη ψήφος καταδεικνύει για μία ακόμα φορά την δυσπιστία της κοινωνίας απέναντί του. Είναι ευνόητο ότι ρεύμα δεν υπάρχει και δεν θα μπορέσει να υπάρξει όσο οι πολίτες βλέπουν τα ίδια πρόσωπα να τίθενται ως «πρωτοκλασάτοι» υποψήφιοι μελλοντικοί υπουργοί, ως βαρόνοι σε κομματικές βαρονίες, ως αδιάφορη ή αρνητική επαγγελματικού ατομικιστικού τύπου πολιτική παρουσία και ταυτόχρονα τροχοπέδη στα ζητήματα της κοινωνίας και του ελληνικού λαού. Τα υλικά που απορρίφθηκαν από τον ελληνικό λαό δύσκολα και μόνο ως έσχατη ανάγκη μπορούν να κριθούν χρησιμοποιητέα από τον Ελληνικό λαό.

Σχεδόν ταυτόσημες με τα πρόσωπα είναι και οι πολιτικές που έχει προτείνει το ΠΑΣΟΚ, από τις όμορφες πολιτικές (πλην όμως θεωρητικές) εξαγγελίες του προέδρου του, μέχρι – και κυρίως – τις πρακτικές πολιτικές λύσεις που δυστυχώς έχουν κατασκευάσει κατά βάση τεχνοκρατικά στελέχη και πόρρω απέχουν από το να εκφράσουν ή να ικανοποιήσουν τις κοινωνικές ανάγκες. Επιφυλάσσομαι να αναλύσω και να κρίνω αρτιότερα όσα έχει μέχρι σήμερα εξαγγείλει το ΠΑΣΟΚ, αλλά και όσα κατ’ εμέ λείπουν από το πρόγραμμά του.

Είναι σαφές ότι στο ΠΑΣΟΚ δεν συντελέστηκε η πολιτική και προσωπική ανανέωση που είχε ανάγκη το ίδιο και ο τόπος. Δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία για να πείσουν ότι το ΠΑΣΟΚ δεν θα αποτελέσει και αυτό «βαρβαρότητα» ή ότι θα οδηγήσει την χώρα πέρα από το να «βουλιάξει».

Η νίκη του οφείλεται κατά κύριο λόγο στην δικαιολογημένη καθίζηση της Ν.Δ. και στην μερική του διαφοροποίηση από τις αρχές του «ευρωπαϊκού σοσιαλιστικού κόμματος» ( στο «σοσιαλιστικού» θα έβαζα πολλά «εισαγωγικά»).

2. Το ΛΑ.Ο.Σ.

Το ΛΑ.Ο.Σ. αποτέλεσε και δημοσκοπική έκπληξη. Όμως όλα τόσο καιρό ήταν στρωμένα υπέρ του. Πέραν της κεντροδεξιάς παρουσίας της κ. Τζαβέλλα, που έδειξε πως έχει πολιτική αίσθηση και λόγο (για τον χώρο της) και της επί έτη προνομιακής του μεταχείρισης από τα Μ.Μ.Ε. (γιατί άραγε;), το ΛΑ.Ο.Σ., το κόμμα με τις ακροδεξιές καταβολές έχει όλα τα χαρακτηριστικά που του δίνουν την δυνατότητα να εκφράζει ή καλύτερα να ψιττακίζει κοινωνικές αγωνίες (ακόμα και να τις δημιουργεί) με τρόπο που μπορεί να λαϊκίζει τις συντριπτικά περισσότερες φορές, αλλά ταυτόχρονα εκφράζει ένα μέρος της κοινωνίας πιο άμεσα, από ό,τι τα μεγάλα τεχνοκρατικά κυβερνητικά κόμματα.

Είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της ακροδεξιάς σχολής που επί ώρες και έτη μπορεί να τάζει και με επιφανειακές αναλύσεις να χαϊδεύει ευχάριστα τα ώτα των λαών ή των ανθρώπων που βρίσκονται σε αδιέξοδα. Με ελεύθερο το «πατριωτικό πεδίο» μετά την εξάρθρωση του «πατριωτικού μαχητικού εθνικά ΠΑΣΟΚ», δεν συνοδεύει με καμία ουσιαστική ευρύτερη πολιτική πρόταση και θέση τον λόγο του, αλλά επενδύει στον «εθνικισμό» ως αυτός να ήταν δια μαγείας ο όρος επίλυσης των προβλημάτων της κοινωνίας. Ο εύπλαστος και ακαθόριστος «εθνικισμός», που εύκολα και άκριτα μπορεί κανείς να συλλάβει και να θεωρήσει ως πανάκεια είναι το όπλο του ΛΑ.Ο.Σ., που εύκολα μπορεί να παρασύρει ένα λαό που αναγκάστηκε ή οδηγήθηκε να βρίσκεται σε πρόθυρα νευρικής κρίσης και αποσύνθεσης και ανθρώπους χονδροειδώς μορφωμένους πολιτικά. Το ΛΑ.Ο.Σ. βεβαίως ουδόλως μπορεί να εξηγήσει και να αναλύσει πειστικά τις άριστες και προνομιακές σχέσεις του με τα σύμβολα της παγκοσμιοποίησης: το τραπεζικό κεφάλαιο, τις βιομηχανίες, τις μεγάλες ημεδαπές και αλλοδαπές πολυεθνικές εταιρείες. Η ίδια η σιωπή καταμαρτυρά την αντίφαση και την κενότητα του «εθνικού» του λόγου. Αλλωστε, στο χέρι της Ν.Δ., που προνομιακά εκφράζει και την ντόπια ακροδεξιά, είναι να διαλύσει το ΛΑ.Ο.Σ. και να το ενσωματώσει ξανά στα «σπλάχνα» της.

3. Οι Οικολόγοι – Εναλλακτικοί

Είναι και αυτοί στους κερδισμένους, αν και οι δημοσκοπικές προσδοκίες που κατασκευάστηκαν ή καλλιεργήθηκαν προεκλογικά, δεν επιβεβαιώθηκαν. Κόμμα «μπαλαντέρ» για το σύστημα, με τον επικεφαλής του να δηλώνει ότι θα συνεργαστεί και σε εθνικό επίπεδο με όποιο κόμμα ακολουθήσει «οικολογική πολιτική», ήλθε να δεσμεύσει και να καρπωθεί ένα κομμάτι της δυσαρέσκειας για το πολιτικό κομματικό σκηνικό των τελευταίων ετών. Ανθρωποι αξιόλογοι και άνθρωποι ύποπτοι για τις προθέσεις τους δημιουργούν ένα μείγμα που μπορεί σύντομα να εκραγεί ή να διατηρηθεί για να διαδραματίσει ρόλο ρυθμιστή στις βουλευτικές εκλογές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα μαζί με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. μιας εσφαλμένης αντίληψης για τον διεθνισμό, που ταυτίζει την ιμπεριαλιστική διεθνική σούπα της παγκοσμιοποίησης με τον κοινωνικό πολιτικό διεθνισμό, κατάφεραν να δώσουν  όπλα στους αντιπάλους τους και να εμφανιστούν (ίσως όχι αδικαιολόγητα) ως το αυγό του φιδιού στην ευρισκόμενη σε διαδικασία αρνητικής ανακατάταξης ελληνική κοινωνία.

Δ. ΟΙ ΧΑΜΕΝΟΙ         

1. Η Ν.Δ.

Η Νέα Δημοκρατία δεν είναι στην πραγματικότητα χαμένη. Μετά από 5 ½ ολόκληρα χρόνια κυβερνητικής ανικανότητας, όπου δεν λύθηκε το παραμικρό πρόβλημα του ελληνικού λαού, όπου δεν δόθηκε καμία παραγωγική ή κοινωνική διέξοδος, ενώ δημιουργήθηκε σειρά άλλων προβλημάτων και ξεπουλήθηκε όσο – όσο ο εθνικός πλούτος και το κοινωνικό φρόνημα των Ελλήνων, μετά από 5 ½ χρόνια κοινωνικής διαίρεσης, βίαιης αναδιανομής του πλούτου υπέρ των ισχυρών, παραγωγικής απαξίωσης και αποδιάρθρωσης της χώρας, μετά από 5 ½ χρόνια σκανδαλωδών πολιτικών, υποτέλειας στο μεγάλο κεφάλαιο και στους απανταχού εκφραστές του και καταστροφικής από όλες τις απόψεις οικονομικής πολιτικής, η πραγματική θέση της Νέας Δημοκρατίας θα έπρεπε να είναι περίπου στο 10% του εκλογικού σώματος και να περιλαμβάνει μόνο ανεγκέφαλους και ατομιστές φανατικούς οπαδούς της. Οι σκεπτόμενοι νεοδημοκράτες μπορούν κάλλιστα σε μία συζήτηση να αναγνωρίσουν τις πιο πάνω και εκατοντάδες άλλες αδυναμίες της πολιτικής, μιας κυβέρνησης, που συνειδητά εξαπάτησε τον ελληνικό λαό για να έλθει στην εξουσία προς ίδιον όφελος και δεν έχει παρά μόνο μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού στελέχη, που μπορούν να σκεφτούν λίγο πιο σύνθετα και πιο πέρα από τις προσθαφαιρέσεις των μελών της ομάδας – κλίκας του καθενός ( το «φαινόμενο των κουμπάρων» δεν είναι σημειολογικά τυχαίο).

Αυτό που αξίζει ο ελληνικός λαός εάν θέλει να ξεφύγει από τον ολισθηρό δρόμο που τον κατευθύνει η Ν.Δ. είναι η ανατροπή της κυβέρνησης αυτής το συντομότερο δυνατό.     

2.Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. πληρώνει πολλά «γραμμάτια» που είναι εγγενή στον χώρο του επί δεκαετίες. Από το κύριο της έλλειψης πολιτικού μοντέλου και των σχαστικών πολιτικών διαφωνιών στο εσωτερικό του, μέχρι την αλαζονική συμπεριφορά στελεχών του και την παρουσία τους στις επιμέρους κοινωνίες και επαγγελματικούς χώρους. Κοντά σε αυτά και η εσφαλμένη επιλογή αρχηγού με ένα νέο άνθρωπο που έχει πολλά να δείξει στα κανάλια, αλλά λίγα ακόμα να πει στον ελληνικό λαό, έπεσε στην παγίδα του συστήματος των media (ανεπίτρεπτο για συνειδητά αριστερό κόμμα), έγινε κομμάτι τους και εξαρτώμενο από αυτά και εν τέλει αρκούσε η ανυποταξία της αριστερής του πτέρυγας στο σύστημα για να τον ξεφουσκώσουν για τα καλά τα ίδια τα μέσα που τον στήριξαν. Ελπίδα δεν είναι τα πρόσωπα και οι «γωνίες» της τηλεοπτικής λήψης, αλλά οι πολιτικές που εκφράζουν οι άνθρωποι.

Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. παραμένει εγκλωβισμένος σε ένα πολιτικό αλαλούμ χωρίς συγκεκριμένη κοσμοθεωρία και πολιτική κατεύθυνση, ενώ ταυτόχρονα δεν έχει κυβερνητική ελπίδα και θέση (την απέρριψε άλλωστε όταν του προτάθηκε από το ΠΑΣΟΚ). Η ίδια η λεκτική πολιτική επανατοποθέτηση του ΠΑΣΟΚ στον σοσιαλιστικό δημοκρατικό χώρο συμπίεσε ασφυκτικά τα πολιτικά περιθώρια του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ο οποίος έφτασε στην κριτική του προς το ΠΑΣΟΚ να επικαλείται τα αυτά με τη Ν.Δ. (διακυβέρνηση Σημίτη) και στην κριτική του προς το ΚΚΕ , τον Στάλιν !!!. Ο Αλ. Αλαβάνος ένα πραγματικά «πολιτικό λαγωνικό» το αντιλήφθηκε, αλλά η ζημιά είχε γίνει. Μην ξεχνάμε ότι παραδοσιακά στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. εντρυφεί μία σειρά ατομιστών τεχνοκρατών της ελίτ, που και άριστες σχέσεις με το μεγάλο κεφάλαιο έχουν και αφαιρούν από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. το όποιο λαϊκό κοινωνικό έρεισμα.   

Ε. ΣΤΑΘΕΡΟ

Το ΚΚΕ

Σταθερό και μάλλον χαμένο για περίοδο κρίσης του καπιταλισμού, το Κ.Κ.Ε. δείχνει πλέον δέσμιο του συστήματος στο οποίο λειτουργεί. Εχοντας μια συμπαγή ηγετική ομάδα που παραδοσιακά κινείται στα όρια του βυζαντινισμού και της γραφειοκρατίας του, έχει απεμπολήσει την πρόταση και παραμένει στην αντίδραση. Ακόμα και η τελευταία, η αντίδραση, έχασε τον αυθορμητισμό και την εφευρετικότητα των πρώτων χρόνων της ανεξαρτησίας του Κ.Κ.Ε. από το Κ.Κ.Σ.Ε. και πλέον αποτελεί στηλιζαρισμένη πρακτική, που κανέναν δεν αιφνιδιάζει ως προς τους στόχους της. Θαρρώ ότι ο κύκλος αυτής της ηγεσίας του ΚΚΕ, έχει αρχίσει να κλείνει και καλά θα κάνει η ηγεσία του ΚΚΕ, που έχει τεράστιες δυνατότητες πολιτικής ανάλυσης να σκεφτεί μαρξιστικά και να πράξει τα δέοντα, καθώς το ΚΚΕ και, κατά κυριολεξία, οι αγνοί άδολοι κομμουνιστές αγωνιστές, είναι πραγματικά ενεργό κομμάτι των αγώνων και εκφραστές των αγωνιών του λαού και της εργαζόμενης κοινωνίας.   

ΣΤ. Η ΕΥΡΩΠΗ

Η περαιτέρω άνοδος της δεξιάς και της ακροδεξιάς στην Ευρώπη είναι γεγονός και αποτέλεσμα τεσσάρων (4) βασικών παραγόντων:

–        Της συνεχούς πολυετούς και πολυποίκιλης πλύσης εγκεφάλου από τους οπαδούς και τα κέντρα εξουσίας της συντήρησης και του νεοφιλελευθερισμού (εννοώ και την σοσιαλδημοκρατία).

–        Του μοντέλου της παγκοσμιοποίησης που οδήγησε σε παραγωγική απαξίωση την Ευρώπη και τους κατοίκους της, με αποτέλεσμα την ατομικιστική θεώρηση και αναζήτηση λύσεων για τις βιοτικές τους ανάγκες.

–        Της σοσιαλδημοκρατίας που προπαγάνδισε τις λογικές του νεοφιλελευθερισμού και ήταν αυτή που κατά κύριο λόγο μετά το Μάαστριχτ εφάρμοσε το μοντέλο του. Ετσι όταν οι πολίτες αντιλαμβάνονται την απαξίωσή τους έρχονται στο μυαλό τους οι μέρες της «σοσιαλδημοκρατίας του Μάαστριχτ».

–        Της σοσιαλδημοκρατίας και της ευρύτερης αριστεράς που απέτυχε καν να δημιουργήσει ένα πειστικό μοντέλο κοινωνικής ζωής και προπαγάνδισε με πάθος το νεοφιλελευθερισμό και σήμερα όχι μόνο απέχει από την κριτική της αποτυχίας του νεοφιλελευθερισμού και του καπιταλισμού, αλλά και στηρίζει τις δομές του.

           Δεσμευόμενος να γράψω στο άμεσο μέλλον εκτενέστερα για το μοντέλο της σοσιαλδημοκρατίας και της Ευρώπης, όπως αυτά αφέθηκαν ή ορίστηκαν να εφαρμοστούν θέλω να επισημάνω ότι οι εκλογές αυτές ήταν ο θάνατος της σοσιαλδημοκρατίας και του σοσιαλφιλελευθερισμού σε όλη την Ευρώπη. Ο κύκλος έκλεισε. Αυτή η οπτική του συμβιβασμού δεν πρόκειται ποτέ να επανέλθει στο προσκήνιο και καλό θα είναι να μην επανέλθει. Ελάχιστα κόμματα, στην πραγματικότητα αυτά που η κοινωνική τους βάση δεν ήταν ποτέ σοσιαλδημοκρατική, αλλά περισσότερο σοσιαλιστική (όπως το ΠΑΣΟΚ), κατάφεραν να επιβιώσουν και να αυξήσουν τα ποσοστά τους. Τα έσωσε η διαφοροποίησή τους, έστω και εάν δεν ήταν έντονη και ιδιαίτερα σαφής και κυρίως η ιστορική κοινωνική μνήμη.

Οι κοινωνιστές πολίτες της Ευρώπης ανακάλυψαν ή ένοιωσαν με την οικονομική κρίση ότι οι σοσιαλδημοκράτες, ενώ όφειλαν να φυλάττουν τις κοινωνικές Θερμοπύλες συναγελάζονταν και συνταυτίζονταν με τον κοινωνικό εχθρό, έχοντας παραδώσει ανθρώπους και κοινωνίες στην εκμετάλλευση και την εξουσία της οικονομικής ολιγαρχίας. Τιμώρησαν λοιπόν τους «φρουρούς» που παρασπόνδησαν, αφού ο στρατός της αυτοκρατορίας κατέλαβε τον τόπο τους και μόνο αυτό έχουν πλέον την εξουσία να πράξουν. Είναι γνωστό ότι την προδοσία πολλοί αγάπησαν, αλλά τον προδότη ουδείς.       

         

Ζ.  ΑΠΟΧΗ

Συνολική νικήτρια και «1ο κόμμα» σε όλη την Ευρώπη ήταν η αποχή.

Πάντα υποκειμενική και προσωποπαγής, ακόμα και ως λάθος επιλογή, η νίκη της αποχής δείχνει τα αδιέξοδα: ατομικά, κοινωνικά, πολιτικά. Από την πολιτειακή αυτοκρατορική και αντιδημοκρατική εικόνα της Ε.Ε., στο αποτυχημένο και ολέθριο για τους λαούς και τις κοινωνίες μοντέλο της παγκοσμιοποίησης και του δήθεν ελεύθερου ανταγωνισμού, από τις κυβερνήσεις μαριονέτες του μεγάλου κεφαλαίου μέχρι την απόλυτη εξουσία του επί των ανθρώπων και τη νεοδουλεία που επιβάλλει, από την αναξιοπιστία, αυτοαπαξίωση  και ανυπαρξία της πολιτικής και των πολιτικών προσώπων μέχρι την ταύτιση πολιτικών απόψεων μεταξύ των κομμάτων, είναι σαφές ότι οι Ευρωπαίοι απείχαν διότι πίστεψαν ότι η ψήφος τους δεν είχε καμία ιδιαίτερη σημασία πολιτειακά και πολιτικά. Ανέλυσα στην αρχή την ήσσονα ουσία της «ψήφου για το Ευρωκοινοβούλιο» και η παρουσία ή η απουσία των ψηφοφόρων είναι ανάλογη της αξίας της ψήφου και της θεσμικής «δημοκρατίας», που απουσιάζει επιδεικτικά από την Ε.Ε. .

Στην Ελλάδα το ποσοστό της αποχής είναι μεγάλο μα όχι βέβαιο. Οι εκλογικοί κατάλογοι έχουν να αναθεωρηθούν από το 2001 και στα χρόνια που μεσολάβησαν πολλοί συνάνθρωποί μας δεν βρίσκονται ανάμεσά μας.

Η αποχή των υπολοίπων, ακόμα και εάν αποτελεί στην ουσία της και για πολλούς έντονα πολιτική πράξη δεν δύναται να επιφέρει ουσιώδη αποτελέσματα. Θα γίνω σκληρός και θα πω ότι οι πολιτικοί μας κυρίως οι ατομιστές συντηρητικοί (κάθε κόμματος) νοιώθουν να έχουν ποιμαντορική ιδιότητα και το μόνο που απασχολεί τους περισσότερους είναι να έχουν την «εργολαβία» της φροντίδας της στάνης, ασχέτως εάν τους λείπουν πρόβατα … . Δεν τους ενδιαφέρει το περιεχόμενο και το βάθος, αλλά η δική τους επιβεβαίωση και ας έρχεται ακόμα και από ένα ελάχιστο εκλογικό κοινωνικό σώμα.

Το ζητούμενο παραμένει για την Ελλάδα και όλη την Ευρώπη, η έκφραση και ικανοποίηση των αναγκών των ανθρώπων και των κοινωνιών μέσα από το κριτήριο της ισότητας. Αυτό πρέπει να προβληθεί και να έλθει σύντομα με συγκεκριμένες και σαφείς πολιτικές, αλλιώς το φάντασμα του εθνικοπαγούς φασισμού, που εμφανίζεται σε κάθε περίοδο κρίσης, είναι βέβαιο ότι θα επανέλθει καθώς εξυπηρετεί απόλυτα το σκοτάδι της παγκόσμιας αυτοκρατορίας των οικονομικών συμφερόντων.         

Η. Εν κατακλείδι

Το συμπέρασμα είναι απότοκο μιας απλής στην ουσία της ανάλυσης. Το συμπέρασμα εκφράζει την πραγματικότητα του καθενός και της πολιτικής και κοινωνικής κατάστασης της Ευρώπης. Εκφράζει τις εξαρτήσεις και τις αγωνίες που γεννά η ανάγκη κάλυψης των βιοτικών αναγκών των ανθρώπων, τις κοινωνικές ανισότητες που έχουν δημιουργήσει οι κοινωνίες πυραμίδες και το «θέσφατο» της καπιταλιστικής ιδεολογίας, που θέλει τους ανθρώπους υποχείρια των αναγκών, αγωνιζόμενα οπορτουνιστικά και κομφορμιστικά για ανέλιξη. Εκφράζει όμως και την άρνηση για μία Ευρώπη – αυτοκρατορία εξουσίας των λίγων αλλά και την συνειδητή πολύπλευρη αποχαύνωση που αυτή επιβάλλει. Εκφράζει, τέλος, την απαξίωση της κιβδηλείας, όπως αυτή δομήθηκε τις τελευταίες κυρίως δεκαετίες στο πρόσωπο της σοσιαλδημοκρατίας και του σοσιαλφιλελευθερισμού. Δεν είναι τυχαίο ότι, τόσο το «Λαϊκό Ευρωπαϊκό Κόμμα», όσο και το «Σοσιαλιστικό Ευρωπαϊκό Κόμμα» έθεσαν ως στόχο μια «κοινωνική οικονομία της αγοράς» !!!, όρος πραγματικά αδόκιμος, αδύνατος να εκφράσει τις ανάγκες των ανθρώπων και των κοινωνιών και χαρακτηριστικός της υποδούλωσης των ανθρώπων και των κοινωνιών, στους ελάχιστους ισχυρούς που ορίζουν και ελέγχουν την «αγορά». 

  

Μαΐου 28, 2009

ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ, ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ, ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΑ, ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΕΣ, ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ, ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ

ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ

ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ, ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ, ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΑ, ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΕΣ, ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ, ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ, ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ, ΣΚΟΠΙΑ 

Οφείλω να ξεκαθαρίσω για κάποια πράγματα για τις απόψεις μου.

Είμαι διεθνιστής.

Τι σημαίνει όμως αυτό πραγματικά;

 

Α.        Ο όρος διεθνισμός περιλαμβάνει κατά την γλωσσολογική, γραμματολογική του ανάλυση (σε όλες τις γλώσσες: Ιnternationalism, Ιnternationalisme, Internationalismus, Ιnternazionalismo, Ιnternacionalismo, интернационализм)την έννοια του «Εθνους».

Το Εθνος ενυπάρχει στον Διεθνισμό, ως συστατικό στοιχείο του όρου, αλλά και της έννοιάς του.

Πράγματι, δεν είναι δυνατόν να κάνουμε λόγο για διεθνισμό, χωρίς να αναγνωρίζουμε το έθνος και τον ρόλο του στην ιστορία και στο «γίγνεσθαι» κάθε εποχής.

 

Β.        Ο διεθνισμός γεννήθηκε στον 18ο αιώνα σχεδόν παράλληλα με τις πολιτικές επαναστάσεις και είναι αξιοσημείωτο ότι οι φιλόσοφοι που  ενέπνευσαν τις επαναστάσεις αυτές, είναι και οι ιδρυτές του σύγχρονου διεθνισμού, με κορυφαίο τον Ζαν-Ζακ Ρουσσώ. Ο ίδιος κοινωνικός πολιτικός διεθνισμός εξάγεται στην υπόλοιπη Ευρώπη με τους πολέμους του Ναπολέοντα και είναι ταυτόσημος και παράλληλα δημιουργός των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων του 19ου αιώνα (στην Ελλάδα, ο Ρήγας Βελεστινλής, ο Ανωνυμος ο Ελλην, ο Αδ. Κοραής εκφράζουν διεθνιστικό εθνικοαπελευθερωτικό πνεύμα). Ο ίδιος επαναστατικός διεθνισμός σύντομα μετατρέπεται σε προλεταριακό επαναστατικό διεθνισμό και σχετικές είναι οι αναφορές σε αυτόν από την Α’ κιόλας «Διεθνή».

Ο διεθνισμός λοιπόν αυτός είναι ένα κίνημα αλληλεγγύης των κατατρεγμένων λαών, εθνών και ανθρώπων, που στηρίζεται στην ύπαρξη των εθνών, προβάλει το δικαίωμά τους να συγκροτούν κράτη με εθνικό χαρακτήρα και προσανατολισμό και με χαρακτηριστικά δημοκρατικής ισότητας μεταξύ των λαών, στηρίζει τους αγώνες των ανθρώπων σε κάθε τόπο για πραγματική δημοκρατία, κοινωνική ισότητα και χειραφέτηση, ελευθερία και ουσιαστικό σοσιαλισμό.

 

Γ. Υπάρχει και «άλλος διεθνισμός» και γιατί δημιουργήθηκε αυτός ο διεθνισμός;

 

Γ.1.      Για να ανακαλύψουμε τα αίτια και να βρούμε την απάντηση, θα πρέπει να εξετάσουμε την ιστορία του δυτικού κόσμου πριν την ύπαρξη του διεθνισμού αυτού, που θα μπορούσαμε κάλλιστα να τον ονομάσουμε «κοινωνικό πολιτικό διεθνισμό», ιδίως διότι σύντομα θα εννοήσουμε ότι υπάρχει και άλλος «διεθνισμός» ή «διεθνισμοί».

Ο κοινωνικός πολιτικός διεθνισμός (ο Ρουσσώ ζητούσε μια παγκόσμια δημοκρατική διακυβέρνηση με κέντρο τον άνθρωπο) είναι μία ακόμα ιστορική αντίδραση των λαών στο διάβα των αιώνων.

Ως «αντί-δράση» δεν εισάγει ένα εντελώς ρηξικέλευθο φιλοσοφικό, πολιτικό και κοινωνικό σύστημα, αλλά στρέφεται ενάντια σε κάτι προϋπάρχον, του οποίου επιχειρεί την τροποποίηση ή στην πιο επαναστατική μορφή την κατάργησή του, χωρίς ταυτόχρονα να προβάλει ή να προτείνει κάτι δομικά εντελώς διάφορο.

Σε κάθε «αντί-δράση», οι στόχοι της χαρακτηρίζονται από την εξακολούθηση τελικά της ύπαρξης των προϋφιστάμενων κεντρικών δομών ενός συστήματος, οι οποίες απλώς τροποποιούνται (π.χ. η καπιταλιστική οργάνωση της παραγωγής ενυπάρχει στον σοσιαλισμό, ο κοινωνικός διεθνισμός δεν καταργεί το κράτος και την εξουσία του, φέρνοντας κάτι εντελώς διαφορετικό ως πολιτειακό μόρφωμα).

 

Γ.2.      Του κοινωνικού πολιτικού διεθνισμού που είναι συνάμα και εθνικοπαελευθερωτικός, προϋπήρξαν άλλοι «διεθνισμοί» (οι ίδιοι «διεθνισμοί» εξακολουθούν να υπάρχουν και σήμερα).

Ο ένας κύριος προϋπάρχον «διεθνισμός» είναι ο «αυτοκρατορικός διεθνισμός», αυτός δηλαδή που ισοπεδώνει τις εθνότητες υπό το κράτος ενός προσώπου και μιας εξουσίας : του αυτοκράτορα και της αυτοκρατορικής εξουσίας.

Οι αυτοκρατορίες του 18ου αιώνα και πριν από αυτόν είχαν πράγματι ένα κεντρικό στοιχείο διεθνισμού, καταργούσαν την εθνική ταυτότητα και την όποια αξία της έναντι της «υπηκοότητας», η λήψη της οποίας και μόνο ήταν συνυφασμένη με την απόλαυση των όποιων πολιτικών δικαιωμάτων. Οι ίδιες οι αυτοκρατορίες όμως της δυτικής Ευρώπης ήταν δομημένες πάνω σε ένα εθνοτικό στοιχείο. Υπήρχε σε αυτές ένα κυρίαρχο έθνος που λειτουργούσε κυριαρχικά και σωβινιστικά έναντι των λοιπών, ήταν έθνη κατακτημένα από πολέμους. Ετσι παρά την γενική διακήρυξη της ισοτικής υπηκοότητας υπήρχε μία έντονη αντίφαση στην σχέση με την εξουσία και τα άλλα έθνη κάθε αυτοκρατορίας: υπήρχε κυρίαρχο έθνος και κατακτημένα έθνη. Υπήκοοι μεν, μη ίσοι δε, ήταν οι άνθρωποι των αυτοκρατοριών.

 

Ενας άλλος προγενέστερος διεθνισμός ήταν αυτός της ιμπεριαλιστικής αποικιοκρατικής δράσης. Ο διεθνισμός αυτός, που υφίσταται και στις μέρες μας εντονότατα και ισχυρότατος και περιγράφεται υπό τον όρο «παγκοσμιοποίηση», περιελάμβανε και πάλι την εθνική ισοπέδωση υπό το κράτος ενιαίων μοντέλων νόμων και διοίκησης που φτιάχνονταν για να εξυπηρετούν συγκεκριμένες δραστηριότητες και κοινωνικές εξουσιαστικές δομές.

Η ομογενοποίηση των μηχανισμών εξουσίας και διοίκησης σε σειρά εθνών, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη εθνικές και τοπικές ιδιαιτερότητες, αποτελούσε ένα «αποικιοκρατικό διεθνισμό», που όχι μόνο δεν εξαλείφθηκε από τον πλανήτη, αλλά εξακολουθεί να υφίσταται.

Εάν λοιπόν θέλει κάποιος να αναλύσει τι είναι η παγκοσμιοποίηση θα πρέπει να στραφεί στο παρελθόν για να εννοήσει την προέλευση και τους σκοπούς της.

 

Γ.3.      Αντίδραση και ευθεία απάντηση στους παραπάνω «διεθνισμούς» είναι ο «κοινωνικός πολιτικός διεθνισμός» του 18ου αιώνα και των αιώνων που ακολούθησαν.

Για αυτό έχει και τα αντίστοιχα χαρακτηριστικά:

–           ανάγει τον άνθρωπο σε κεντρικό στοιχείο της κοινωνίας και όλων των μηχανισμών της και διακηρύσσει την ισότητα σε όλα τα επίπεδα της ανθρώπινης κοινωνικής δράσης.

–           καταργεί τους τίτλους ευγενείας, μάχεται και καταργεί την δουλεία, διακηρύσσει την ισότητα στην κοινωνική συμμετοχή και στην κατοχή των μέσων παραγωγής, τα οποία ανήκουν στην κοινωνία και εξυπηρετούν κάθε άνθρωπο.           

–           ανάγει το έθνος σε κεντρικό στοιχείο οργάνωσης σε πολιτειακή κρατική οντότητα (έναντι της αυτοκρατορικής ή βασιλικής εξουσίας)

–           τα κράτη συγκροτούνται με απόφαση των ομοεθνών ανθρώπων και όχι ως φέουδα, τιμάρια, λατιφούντια ή αυτοκρατορικά εδάφη.

–           ονομάζει τους ανθρώπους που ζουν στα όρια της οντότητας αυτής ίσους πολίτες και όχι υπηκόους.

–           καθιερώνει την ισονομία και την ισοπολιτεία

–           δημιουργεί σύνορα απαραβίαστα και φυλασσόμενα, όπου τηρούνται οι νόμοι που αποφασίζει (έστω στρεβλά) το έθνος, σε αντίθεση με την αποικιοκρατία της ομογενοποίησης.

–           δημιουργεί «εθνικές» περιουσίες, κοινόχρηστα πράγματα και συλλογικές κοινωνικές οντότητες και θεσμούς.

–           αναγνωρίζει την ισότητα μεταξύ των ανθρώπων αλλά και των εθνών και μάχεται για την απελευθέρωση αυτών με τους πιο πάνω κοινωνικούς και πολιτικούς όρους, χωρίς την θέληση να επιβάλλει ομογενοποιημένους κανόνες.

Πολλά τα κεντρικά, τα κύρια χαρακτηριστικά του κοινωνικού πολιτικού διεθνισμού, αλλά ακόμα και όσα γράφονται πιο πάνω στρέφονται γύρω από τα ανωτέρω, από κεντρικές θεωρίες που δημιουργήθηκαν και ως αντίδραση σε όσα ταλάνιζαν τον κόσμο και τους ανθρώπους των αυτοκρατοριών και των βασιλείων». Αλλωστε, κάθε ένα από τα ανωτέρω αποτελεί απάντηση – αντίδραση στα χαρακτηριστικά του ισοπεδωτικού διεθνισμού που προϋπήρχε.    

 

Γ.4.      Αφού οι αυτοκράτορες και οι βασιλείς (και κοντά σε αυτούς και οι καπιταλιστές) έχασαν σε πολλά πεδία την μάχη από τον κοινωνικό πολιτικό διεθνισμό, ιδιαίτερα μέσα στον 19ο και 20ο αιώνα, αντέδρασαν αρχικά με ένα τακτικό ελιγμό για να διασώσουν την θέση τους στο πολιτικό και κοινωνικό προσκήνιο.

Εφηύραν και στήριξαν τον «εθνικισμό». Προέβαλλαν δηλαδή το εθνικό στοιχείο ως το μοναδικό και κυρίαρχο για την συγκρότηση ενός κράτους, απαλείφοντας τις κοινωνικές και πολιτικές διαστάσεις του αντιπάλου τους «κοινωνικού πολιτικού διεθνισμού». Οντας πιο εύπεπτος για τις κοινωνίες και αποδίδοντας στους ανθρώπους a priori ανώτερα χαρακτηριστικά και δικαιώματα λόγω εθνικής προέλευσης, ο εθνικισμός έγινε εύκολα αποδεκτός από πολλές κοινωνίες, ενώ παράλληλα διατήρησε την πυραμοδοειδή ιεραρχική οργάνωση των κοινωνιών και τις εξουσιαστικές ανισότητες (άλλωστε αυτές είναι στην ουσία τους terra incognita ή και verba dei για τους εθνικιστές).

Με την απουσία των κοινωνικών και πολιτικών χαρακτηριστικών ούτε οι δομές εξουσίας αντικαταστάθηκαν και οι άνθρωποι υποκλήθηκαν μπροστά στους «εθνικούς» στόχους και σκοπούς, όσο οδυνηροί και άδικοι και να ήταν, υποκλινόμενοι μπροστά στην νέα μαζική «θρησκεία». Αλλωστε ο εθνικισμός προβάλει φυλετικά δικαιώματα έναντι των ανθρωπίνων. Ανθρωποι και έθνη, οδηγήθηκαν σε άγριους πολέμους για την επιβολή και επιβεβαίωση της απροσδιόριστης και μη πολιτικά εξετάσιμης φυλετικής ανωτερότητας.

 

Γ.5.      Το σχέδιο βέβαια για τους ισχυρούς εμπνευστές του, δεν ήταν και δεν είναι η συγκρότηση ανεξάρτητων εθνικών οντοτήτων, αλλά η χρησιμοποίηση του εθνικισμού για την ήττα του κοινωνικού πολιτικού διεθνισμού των ίσων ανθρώπων και λαών και η επαναφορά στο προγενέστερο για αυτούς καθεστώς, στα αυτά κυριαρχικά σχέδια και καταστάσεις, που προϋπήρχαν της Γαλλικής και των μετέπειτα επαναστάσεων (κύρια της Σοβιετικής, που εξέφρασε τον προλεταριακό διεθνισμό).

Στόχος τους ήταν και παραμένει η απαλλαγή από τους ενοχλητικούς κοινωνικούς και πολιτικούς επαναστάτες.

Βλέποντας κανείς την ιστορία από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης και μετά, ανακαλύπτει πως πρόκειται για οργανωμένο σχέδιο στο οποίο το πλανητικό ολιγαρχικό κατεστημένο προβάλλει το εθνικιστικό στοιχείο για να στραφεί και να διαλύσει το κοινωνικό και πολιτικό. Σοβιετική Ενωση, Γιουγκοσλαβία,  Γερμανία και όπου αλλού υπήρξε πολιτικός  και κοινωνικός αντίπαλος, υπήρξαν πόλεμοι ήταν βασισμένοι στον «εθνικισμό» που παρουσιάστηκε ως δικαίωμα αυτοδιάθεσης των λαών (σ.σ. μόνο εθνικής βέβαια και με απαγορευτικό για πολιτική και κοινωνική χειραφέτηση των ανθρώπων).

Αυτά, ενώ παράλληλα και εντελώς αντιφατικά έτρεχε από τους ίδιους το σχέδιο της ομογενοποιημένης παγκοσμιοποίησης !!!.

Ο «εθνικισμός» λοιπόν είναι όργανο και όχι σκοπός για αυτούς. Σκοπός τους είναι οι αυτοκρατορίες και η ιμπεριαλιστική αποικιοκρατία της παγκοσμιοποίησης με τη νίκη απέναντι στον κοινωνικό και πολιτικό διεθνισμό.

 

Γ.6.      Δομημένος ως αντίδραση σε όλα αυτά, ο κοινωνικός πολιτικός διεθνισμός, δεν είχε στην πραγματικότητα το δικό του μοντέλο οργάνωσης με τους δικούς του νέους θεσμούς. Οντας ταυτισμένος με τον σοσιαλισμό, έφερε τα δικά του προβλήματα ταυτότητας και θέσης απέναντι στον άνθρωπο και την οργάνωση των κοινωνιών. Ιμπεριαλισμός από την μία και εθνικισμός από την άλλη, συμπίεσαν ουσιαστικά τις επιλογές του και έφτασε να χρησιμοποιεί τις ίδιες απόλυτα μεθόδους με τους αντιπάλους του για να επιβιώσει: πολέμους, επεκτατισμούς, ιμπεριαλισμούς ακόμα και εθνοτικές διακρίσεις.

Είναι σαφές ότι ο Ναπολέων και ο Χίτλερ στράφηκαν κατά της τσαρικής Ρωσίας και της Ε.Σ.Σ.Δ. , αντίστοιχα, για εντελώς διαφορετικούς λόγους, όμως απέτυχαν (και πολιτικά) γιατί χρησιμοποίησαν τα ίδια μέσα !!!.

            Οι στόχοι έγιναν περαιτέρω ασαφείς, μπερδεύτηκαν, αλληλοαναιρέθηκαν και χάθηκαν μέσα από τις εξουσιαστικές δομές και τις ταυτίσεις με το παρελθόν.

 

Γ.7.      Η παγκοσμιοποίηση  και η δημιουργία αυτοκρατοριών εξακολουθεί να αποτελεί στόχο της διεθνούς ολιγαρχίας, είναι το σχέδιο της ολικής πολιτικές επαναφοράς και παλινόρθωσης με τον αόριστο τίτλο «Νέα Τάξη Πραγμάτων» (που δεν είναι βέβαια νέα, αλλά παλιά).

Την προσπάθεια της δημιουργίας αυτοκρατοριών, πέρα από τις Η.Π.Α., την ανακαλύπτουμε σταθερά και στην Ευρώπη, με τους μηχανισμούς της Ευρωπαϊκής Ενωσης και το ιδεολόγημα της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και της Ευρωπαϊκής ιδέας (;!!!). Αφού τελείωσαν με τον κοινωνικό πολιτικό διεθνισμό επιχειρούν την αυτοκρατορική σύμπραξη λαών και εθνών με «ευρωπαϊκή υπηκοότητα» και την κοινότητα νόμων, μοντέλων, δικαιωμάτων με την κτήση της υπηκοότητας σε κοινωνίες που τα πράγματα και τα ουσιαστικά βιοτικά δικαιώματα των πολιτών απέχουν παρασάγγας (π.χ. Βουλγαρία, Τουρκία έναντι Γερμανίας, Γαλλίας, Μ. Βρετανίας).

Στόχος βέβαια και σκοπός της «ένωσης» δεν είναι κοινωνικός και πολιτικός εξισωτικός και απελευθερωτικός των ανθρώπων, ούτε καν γράφεται κάτι τέτοιο στα καταστατικά  κείμενά της. Επομένως η Ε.Ε. δεν αποτελεί ούτε καν μηχανισμό ή θεσμό κοινωνικού πολιτικού διεθνισμού, αλλά ιμπεριαλιστικό μηχανισμό αυτοκρατορικού τύπου. Κρίσιμο για την κατανόηση των επιδιώξεων της Ε.Ε. και των ιμπεριαλιστών είναι το παράδειγμα της Γιουγκοσλαβίας. Ενώ το Σύνταγμά της ήταν απόλυτα συμβατό με αυτό της Ε.Ε. (ιδίως ως ομόσπονδο κράτος), αντί να προσκληθεί να μετάσχει στην Ε.Ε., διαλύθηκε με την προβολή εθνικισμών (!!!), ενώ οι πραγματικοί λόγοι ήταν αμιγώς πολιτικοί (μην ξεχνάμε ότι η Γιουγκοσλαβία ήταν κράτος κοινωνικού πολιτικού διεθνισμού). 

 

Γ.8.      Δεν είναι βέβαια η 1η προσπάθεια επαναφοράς.

Από την «Κοινωνία των Εθνών», μέχρι τον Ο.Η.Ε. και ακόμα σε πιο επιθετικούς μονομερείς μηχανισμούς όπως το Δ.Ν.Τ. και τον Ο.Ο.Σ.Α. και μία σειρά άλλων μηχανισμών, στόχος τους είναι η επαναφορά στο προ του 1789 καθεστώς.

Για τον λόγο αυτό στους μηχανισμούς αυτούς επιλέγονται αυστηρά και αποκλειστικά πρόσωπα μαριονέτες, υπηρέτες των σκοπών των ολιγαρχιών. Οι σκοποί της ιμπεριαλιστικής αυτοκρατορικής αποικιοκρατίας και των μηχανιμών της αποκαλύπτονται από την ίδια την συμπεριφορά της. Ετσι όταν ο Ο.Η.Ε., δομημένος στον συμβιβασμό της παγκόσμιας ισορροπίας, αρνήθηκε να λειτουργήσει και να αποφασίσει υπέρ των συμφερόντων της παγκόσμιας ολιγαρχίας με την προβολή «βέτο», παραμερίστηκε και ανέλαβε το «έργο» το ΝΑΤΟ (περίπτωση Ιράκ).  

           

Γ.9.      Ο δικός μας κοινωνικός πολιτικός διεθνισμός, πολεμιέται βάναυσα από παντού, ως «αντί-δράση» δεν έχει συγκροτημένο μοντέλο, παρά μόνο γενικές αρχές και μέχρι να εμπεδώσουμε ίσως τον βιοτισμό είναι δύσκολο να βρει τέτοιο. Ομως οφείλουμε να του προσδώσουμε, πέρα από τα ανωτέρω, κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά για να τον διακρίνουμε πρώτα από όλα από τον «εθνικισμό», αλλά και από την «παγκοσμιοποίηση» και τον «αυτοκρατορισμό».

            Για εμάς δεν πρέπει να υπάρχει εθνικισμός, αλλά μόνο πατριωτισμός. Η πατρίδα, είναι ο τόπος με τον οποίο είμαστε βιωματικά δεμένοι, ο τόπος που βιώνουμε και εξυπηρετούμε τις βιοτικές μας ανάγκες και αυτός που μας τις προσφέρει ή μας τις στερεί. Είμαστε προσαρμοσμένοι στον τόπο μας, στις συνθήκες και στις κοινωνίες του. Τον σεβόμαστε, τον αγαπάμε και τον θεωρούμε τον τόπο, όπου μπορούμε να εφαρμόσουμε το κοινωνικό και πολιτικό μας σκοπό, αλλά και εφαλτήριο για να στηρίξουμε άλλους λαούς που προσπαθούν για τους ίδιους σκοπούς, της ισότητας και της απελευθέρωσης. Ετσι ο πατριωτισμός είναι συνυφασμένος με τον κοινωνικό πολιτικό διεθνισμό και συστατικό του στοιχείο. «Les enfants de la patrie …” τραγουδούσαν οι επαναστατημένοι της Γαλλίας, τα παιδιά της πατρίδας και όχι του «έθνους» …

Ο εθνικισμός δεν είναι τίποτε άλλο από μια tabula rasa στην πραγματικότητα κενή περιεχομένου, όπου η πολιτική δημιουργείται με βάση μια φυλετική ταυτότητα και την υποτιθέμενη ανωτερότητά της. Οι κάθε λογής εκφραστές του, ανέρχονται πάντοτε μέσα από ένα απροσδιόριστο κοινωνικά καθεστώς στήριξης (που καταμαρτυρεί για τους υποψιασμένους πολίτες στήριξη από τις ολιγαρχίες) και σχεδόν ποτέ δεν έχουν θίξει, αλλά επιβάλλουν αριστοκρατίες και ολιγαρχίες.

Η απροσδιόριστη και αβέβαιη «εθνική ταυτότητα» είναι το μοναδικό στοιχείο του και υπό το πρίσμα του, απλώς ενώνονται οι επιλεκτικότητες στην εξυπηρέτηση των βιοτικών αναγκών, στηριζόμενες μόνο στην εθνική ταυτότητα. Πρόκειται για μία χονδροειδή ομαδοποίηση που απαντάται μόνο σε ιδεαλισμούς και θρησκείες. Λες και ανάμεσα στους εθνικιστές Ελληνες δεν υπάρχουν καθάρματα ή προδότες, επειδή αυτοί είναι Ελληνες … ή όσοι δεν είναι Ελληνες, δεν είναι καλοί ή ικανοί άνθρωποι, αλλά κατώτεροι, κακοί, ανάξιοι  … .

 

Γ.10.    Για τον πατριωτισμό βέβαια, το εθνικό στοιχείο, είναι απλά ένα εντονότερο και προσφορότερο πεδίο και όργανο αλληλοσυνεννόησης για την περαιτέρω δράση, που στηρίζεται στην γλώσσα και κυρίως στα κοινά βιώματα, ακόμα και στα μοντέλα συμπεριφοράς και στις ιδιαιτερότητες και τα εν γένει χαρακτηριστικά της κοινωνικής οργάνωσης, που πολλά διατηρούνται μακραίωνα ως έθιμα ή κοινωνικά ιστορικά μοντέλα.

Αρα, ο εθνικός χώρος είναι «πολύτιμος» για τον πατριωτισμό, γιατί πέραν της βιοτικής ταυτότητας και των αναγκών, εξυπηρετεί την συνεννόηση για τα πολιτικά και κοινωνικά δεδομένα και σκοπούς του κοινωνικού και πολιτικού διεθνισμού, εξυπηρετεί και ενισχύει τις πιθανότητες συνεννόησης για μία κοινή κοινωνική πορεία ισότητας, χειραφέτησης, ελευθερίας.    

 

Γ.11     Στο σύγχρονο σχέδιο της ιμπεριαλιστικής αυτοκρατορικής παγκοσμιοποίησης, οι μετακινήσεις πληθυσμών από εξαθλιωμένες χώρες και η κατ΄ επιλογή προβολή και στήριξη εθνικισμών (παράλληλα με την όλως αντιφατική πολεμική έναντι κοινωνικών πολιτικών διεθνισμών) αποτελούν σοβαρότατες και κύριες μεθόδους για την επίτευξη των σκοπών του.

Οι μετακινήσεις εξαθλιωμένων πληθυσμών διαταράσσουν την πολιτισμική και πολιτική ενότητα, διαφοροποιούν και ανατρέπουν την κοινωνική πορεία, προσφέρουν νέες διακρίσεις και δυνατότητες εκμετάλλευσης των αντιθέσεων και των αντιφάσεων, καταλύουν την κοινωνική συνοχή και τις κοινωνικές προτεραιότητες και βουλήσεις και τις εμποδίζουν από το να εξελιχθούν σε πολιτικά και κοινωνικά αιτήματα. Διαστρέφουν δηλαδή, αλλοιώνουν και ματαιώνουν μια κοινωνική πορεία και μία δυναμική (το αυτό και στην χώρα προέλευσης των μεταναστών) εμποδίζοντας την εξέλιξη των ανθρώπων και των κοινωνιών σε ένα τόπο, ακόμα και το όραμα του κοινωνικού πολιτικού διεθνισμού, καθώς η εξάρτηση από τις βιοτικές ανάγκες επανέρχεται σε δυσχερέστερα επίπεδα.

Παράλληλα όμως, συμβάλλουν (και με τον ανωτέρω τρόπο) στην διαμόρφωση αυτοκρατοριών, όπου δεν υπάρχει κοινή κουλτούρα και κοινός πολιτικός στόχος, αλλά μόνο υπήκοοι της αυτοκρατορίας.

Εμάς τους διεθνιστές η εφαρμογή της «ισότητας» μας αναγκάζει να μοιραστούμε τα όσα έχουμε κερδίσει στον αγώνα κατά των ολιγαρχιών και να ξεκινήσουμε ξανά από χαμηλότερη βάση. Οι ίδιοι οι εξαθλιωμένοι είναι βέβαιο ότι θα διεκδικήσουν με κάθε προσωπική θυσία και υποτέλεια την κάλυψη των βιοτικών τους αναγκών. Η εισαγωγή δούλων είναι βέβαιο ότι θα στερούσε από πολλούς Ελληνες την κάλυψη των βιοτικών τους αναγκών, που σήμερα καλύπτουν με την εργασία τους και τους περισσότερους θα τους έκανε περισσότερο πειθήνιους, υπάκοους, εξαρτημένους και μη διεκδικητικούς απέναντι στην θέληση των ολιγαρχιών. 

Βεβαίως ούτε κουβέντα πια δεν θα μπορούσε να γίνει για κοινωνικό πολιτικό διεθνισμό.

 

Γ.12.    Οι ολιγαρχίες «κάνουν την κρίση ευκαιρία» και στην πραγματικότητα δημιουργούν κρίσεις για να φέρουν τον κόσμο στις εποχές της ιμπεριαλιστικής αυτοκρατορικής αποικιοκρατίας, αυτό είναι το αιώνιο μοντέλο της βαρβαρότητάς τους και οι κινήσεις τους σε όλο το πλανήτη, αυτό αποδεικνύουν.

            Εκμεταλλεύονται τις πολιτικές αρχές μας για να μας φέρουν πίσω στους αιώνες της δουλείας.

Μιλούν για ισότητα δικαιωμάτων μεταξύ όλων των ανθρώπων για να μας φέρουν όλους στην ισότητα της εξάρτησης και της αγωνίας της κάλυψης των στοιχειωδών βιοτικών μας αναγκών, στην ισότητα της υποταγής. Χρησιμοποιούν την δημιουργία εξαθλίωσης από την ίδια την δράση τους για να την μεταφέρουν και αλλού, να αποσυντονίσουν, να διασπάσουν, να επωφεληθούν.

 

Γ.13.    Ηδη η «αριστερά» ή έστω ένα μέρος της κατευθύνεται προς την μειωτική για όλους απορρόφηση των συνεπειών της δράσης της ιμπεριαλιστικής αυτοκρατορικής αποικιοκρατίας.

Αντί να στραφεί στα γενεσιουργά αίτια της κρίσης και να τα πολεμήσει, αποδέχεται κάθε τακτική των ολιγαρχιών και μετέχει των δεδομένων από αυτούς λύσεων στα προβλήματα που αυτός σκόπιμα δημιουργεί.

Είναι  περίεργο μάλιστα το ότι η πολιτική δεξιά και η αριστερά συνταυτίζονται στις λύσεις.

Το κοινωνικό πολιτικό διεθνιστικό μας καθήκον επιτάσσει την δημιουργία και διάδοση πολιτικών και κοινωνικών μοντέλων που θα νικήσουν οριστικά την παγκόσμια βαρβαρότητα της ιμπεριαλιστικής αυτοκρατορικής αποικιοκρατίας.

Να μπορούν οι άνθρωποι να απολαμβάνουν τις βιοτικές τους ανάγκες στις πατρίδες τους και όλοι μαζί να μετέχουμε σε ένα παγκόσμιο γίγνεσθαι συνεννόησης και ισότητας, δομημένο πάνω στα δικά μας κοινωνικά πρότυπα και δεδομένα, όπου είναι εσώτερη ανάγκη η στήριξη δοκιμαζόμενων λαών και ανθρώπων και το δικαίωμά τους να ζήσουν στον τόπο τους και στις κοινωνίες τους.

Γιατί οι εξαθλιωμένοι μετανάστες δεν είναι ούτε πολιτικοί πρόσφυγες, ούτε κοινωνικοί πρόσφυγες, αλλά θύματα μιας βάρβαρης και άθλιας σκοπιμότητας που τους κατευθύνει εκμεταλλευόμενη τις βιοτικές τους ανάγκες.

            Ούτε βέβαια μπορούμε να μιλάμε σήμερα για την στήριξη θεσμών παγκόσμιας διακυβέρνησης. Ξέρουμε καλά πιο παγκόσμιο διευθυντήριο τους έφτιαξε, πιο είναι το παγκόσμιο σημερινό Status Quo και τις επιδιώξεις του, ότι η ολιγαρχία στελεχώνει τους μηχανισμούς αυτούς με απευθείας επιλογές και αναθέσεις και ποιος είναι ο στόχος τους.

            Ο κοινωνικός πολιτικός μας διεθνισμός επιβάλλει την από κοινού δράση για την προστασία του τόπου μας από τις επιδιώξεις της παγκοσμιοποίησης, την επιμόρφωση των λαθρομεταναστών και την στήριξή τους για να γυρίσουν σύντομα στους τόπους τους και να ανατρέψουν, αυτοί από εκεί (όπου μπορούν να λειτουργήσουν) και εμείς από εδώ την αθλιότητα της ιμπεριαλιστικής αυτοκρατορικής αποικιοκρατίας.

Σκεφτείτε : εάν το πρόβλημα του Βιετνάμ ήταν σημερινό δεν θα είχαμε καν πόλεμο με τους Δυτικούς ιμπεριαλιστές, αλλά κύματα βιετναμέζων μεταναστών !!!.

 

Γ.14.    Οσο για τους ψευδοΜακεδόνες Σκοπιανούς, ο κοινωνικός πολιτικός μας διεθνισμός δεν μπορεί να είναι αλληλέγγυος με τον φασιστικό εθνικισμό τους.

Σκεφτείτε ποιοι τους στηρίζουν και σκεφτείτε πόσο γελοίο είναι οι ίδιοι άνθρωποι της δήθεν αριστεράς να δηλώνουν διεθνιστές προς τους λαθρομετανάστες και να στηρίζουν ταυτόχρονα φασιστικούς ιμπεριαλιστικούς εθνικισμούς (ποιους τελικά στηρίζουν με τις επιλογές αυτές και με τις επιλογές ποιών ταυτίζονται;).

Εάν ο λαός των Σκοπίων προβάλει ένα κοινωνικό πολιτικό διεθνισμό, όπως αυτός που αναλύθηκε πιο πάνω είναι βέβαιο πως δεν θα χρειάζεται καμία διπλωματία για να δώσει λύσεις, αλλά οι λαοί θα καταργήσουν με αλληλοσεβασμό τις δήθεν διαφορές τους και θα καταρρίψουν ιστορικούς μύθους, που δεν έχουν στην πραγματικότητα καμία αξία ούτε για τους Ελληνες.         

           

Γ.15.    Για εμάς ο κοινωνικός πολιτικός διεθνισμός επιβάλλει τον πολύπλευρο πόλεμο απέναντι στην ιμπεριαλιστική αυτοκρατορική αποικιοκρατία και στα αφεντικά της με οποιαδήποτε μορφή εμφανίζονται οι «πεφωτισμένοι – Μπιλντεμπεργκς» ανά τον πλανήτη για να επαναφέρουν τον ομογενοποιημένο σκοταδισμό τους.

Όχι λοιπόν στους άλλους διεθνισμούς (π.χ. στον διεθνισμό των πολυεθνικών ή των αγορών) και να μάθουμε να τους διακρίνουμε, γιατί και αυτοί υπάρχουν και είναι πιο έντονοι και πιο ύπουλοι.

            Η κάλυψη των βιοτικών αναγκών των ανθρώπων από την ίση κοινωνική δράση και την λελογισμένη χρήση του πλανήτη, αποτελεί την απαρχή για ένα μοντέλο κοινωνικής συγκρότησης που μπορεί να απελευθερώσει τον πλανήτη και τους ανθρώπους από τις εξουσίες των ολιγαρχών και τα «θέσφατα» που επί αιώνες δημιουργούν για να τους στηρίζουν.

 

 

Μαΐου 22, 2009

ΕΥΡΩΠΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

Μερικές σκέψεις μου για την Ευρώπη των Λαών, γιατί τόσα χρόνια το λέμε, αλλά πρέπει να φτιάξουμε και ένα κείμενο αναφοράς. Ζητώ τις απόψεις και τις σκέψεις σας.

Εμεις οι λαοί της Ευρώπης με ελεύθερο, ακηδεμόνευτο και αδέσμευτο δημοψήφισμα αποφασίσαμε να ενώσουμε τις φωνές μας και να επιβάλλουμε την θέλησή μας για μια Ευρώπη των λαών της των ίδιων, για μια Ευρώπη που εκφράζει τα δικά μας οράματα και τον σεβασμό του ενός στον άλλο.

 

1.  Ιδρύεται με την παρούσα κοινή απόφασή μας πολιτειακό μόρφωμα που το αποκαλούμε «Ενωση των Ευρωπαϊκών Λαών» (Ε τ. Ε.Λ.).

2. Η ένωση των ευρωπαϊκών λαών είναι η αυτόβουλη προσχώρηση των ευρωπαϊκών λαών σε μία συνθήκη αρχών που πρέπει να διέπουν την λειτουργία των επιμέρους κρατών μελών. Η προσχώρηση στην ένωση γίνεται με δημοψήφισμα.

 3. Σκοπός της ένωσης είναι η ανάπτυξη του αλληλοσεβασμού, της σύμπνοιας και της συνεργασίας μεταξύ των ευρωπαϊκών λαών.

 4. Η ένωση και τα όργανά της εκφράζουν τους λαούς της Ευρώπης, τον σεβασμό στην αξία του ανθρώπου και στην κοινή κοινωνική συλλογική προσπάθεια για την καλυτέρευση της ίδιας του της ζωής.

5.  Ο άνθρωπος αποτελεί το κεντρικό στοιχείο και αξία της κοινωνικής οργάνωσης και υπερτερεί κάθε οικονομικής σκοπιμότητας

6. Η ισότητα κάθε ανθρώπου και η απόλαυση πλήρων των κοινωνικών και ατομικών δικαιωμάτων από όλους είναι ο κύριος σκοπός της ένωσης μας. Κανείς στην Ευρώπη των λαών δεν μπορεί να έχει λιγότερα ή περισσότερα δικαιώματα από κάποιον άλλο.

 7.         Κάθε πολιτική ή κοινωνική μορφή κρατικής συγκρότησης και κάθε δημοκρατικά εκπεφρασμένη άποψη των λαών είναι σεβαστή. Το ίδιο σεβαστό και αναφαίρετο είναι το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να πιστεύει ελεύθερα σε κάθε πολιτική, κοινωνική ή άλλη θεωρία και να πιστεύει σε κάθε θρησκευτικό δόγμα.

 8         Ο σεβασμός στην ιδιαιτερότητα, στις παραδόσεις και στις αξίες κάθε λαού της Ευρώπης αποτελεί αναπόσπαστη αξία της Ε.τ.Ε.Λ..  Κάθε λαός διατηρεί το δικαίωμα να ορίζει ο ίδιος τις τύχες του και να πραγματοποιεί τις πολιτικές και κοινωνικές επιλογές του, εφόσον σέβονται τις θεμελιώσεις αρχές και αξίες της Ενωσης.

 9.         Το πολίτευμα των κρατών μελών της Ε.τ.Ε.Λ. είναι η δημοκρατία σε όποια μορφή επιλέγουν ελεύθερα και ανόθευτα οι ίδιοι οι λαοί με στόχο την πραγμάτωση της δυνατότητας κάθε ανθρώπου – πολίτη να προτείνει και να αποφασίζει δεσμευτικά για κάθε θέμα που τον αφορά. Η πορεία της ένωσης των ευρωπαϊκών λαών πρέπει να έχει ως σκοπό την ολοένα και ευρύτερη δημοκρατική έκφραση και την κοινή ευημερία όλων των πολιτών. Παρεκκλίσεις εκ του στόχου αυτού απαγορεύονται.

 10.         Διατυπώνεται η αρχή της πολιτικής ανεξαρτησίας των κρατών. Κάθε κράτος απολαμβάνει της πλήρους εθνικής ανεξαρτησίας και της νομικής του αυτοτέλειας.
Ουδεμία κρατική εξουσία εκχωρείται και εις ουδένα όργανον της ενώσεως.

 11.       Οργανα της ενώσεως είναι το βουλευτήριο, οι επιτροπές, ο πρόεδρος της επιτροπής και τα συμβούλια κορυφής και υπουργών. Απαντα τα όργανα της ενώσεως (πλην των συμβουλίων κορυφής και υπουργών) εκλέγονται με άμεση καθολική ψηφοφορία.

 12.       Κάθε κράτος και λαός διατηρούν το δικαίωμα να ορίζουν οι ίδιοι την κοινωνική τους οργάνωση, την οικονομία τους και τις δομές της με στόχο την ικανοποίηση των βιοτικών (υλικών και ψυχικών) αναγκών κάθε ανθρώπου. Κάθε λαός έχει το δικαίωμα να παράγει τα αναγκαία για την διαβίωση του βασικά αγαθά, χωρίς κανένα περιορισμό ή ποσόστωση.

 13.       Η συλλογική κοινωνική προσπάθεια αποτελεί αρχή της ένωσης, οι λαοί της Ευρώπης οφείλουν να συνεργάζονται προκειμένου να επιτύχουν το καλύτερο κοινό αποτέλεσμα για όλους. Σε περιπτώσεις παραγωγικής σύγκρουσης τα όργανα της Ενωσης, με 1η την αρμοδιότητα των λαών  αποφασίζουν, για την επίλυση των διαφορών και την επιλογή της παραγωγικής ακολουθίας.

 14.       Η παραγωγική διαδικασία δεν μπορεί να κινείται αντίθετα στον άνθρωπο και στις αποφάσεις των λαών.

 15.       Οι επιμέρους σκοποί της ενώσεως αποτελούν αντικείμενο διαβούλευσης μεταξύ των λαών. Τις αποφάσεις λαμβάνουν οι ευρωπαϊκοί λαοί με δημοψήφισμα. Οι σκοποί της ενώσεως δύνανται να μεταβάλλονται κατά τον αυτό τρόπο. Πρόταση μη ψηφιζόμενη από τα 2/3 των πολιτών ενός κράτους μέλους του δίδει την δυνατότητα να ασκήσει το δικαίωμα αρνησικυρίας (VETO) ως προς τον συγκεκριμένο σκοπό και να μην μετάσχει στην επίτευξή του. Η συνεχής άσκηση του δικαιώματος αρνησικυρίας από ένα κράτος μέλος της ενώσεως, έχουσα ως αποτέλεσμα να υφίσταται ψυχική και νομική απόσπαση από τους σκοπούς της ενώσεως και η δράση ενάντια στους σκοπούς της ενώσεως δύναται να επιφέρει την δια ευρωπαϊκού δημοψηφίσματος αποκοπή του από το σώμα της ενώσεως. Η απόφαση αυτή πρέπει να βρίσκει σύμφωνα τα 2/3 του ευρωπαϊκού εκλογικού σώματος.

 16.       Οι λαοί της Ευρώπης είναι το κυρίαρχο όργανο αυτής και αποφασίζουν με ανοικτή ψηφοφορία για κάθε θέμα που κοινά τους αφορά. Η ισχύς των αποφάσεων των οργάνων είναι αντίστοιχη του αριθμού των μετεχόντων στο όργανο αυτό. 

 17.       Κάθε ρύθμιση που αφορά την γενική χάραξη πολιτικής οφείλει να απολαμβάνει της εμπιστοσύνης των ευρωπαϊκών λαών και εφαρμόζεται ανά κράτος μόνο εφόσον εγκριθεί από τους πολίτες με δημοψήφισμα.

 18.       Οι Ευρωπαίοι πολίτες έχουν το δικαίωμα να προκαλούν:

α. Με την δήλωση 3.000.000 πολιτών, δημοψήφισμα σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, επί προδεδομένης προτάσεως.

β. Με την δήλωση του 1/20 του πληθυσμού κάθε χώρας, ενδοκρατικό δημοψήφισμα περί εφαρμογής συγκεκριμένης πολιτικής.

Δικαίωμα να προκαλούν δημοψήφισμα έχουν και τα ανωτέρω όργανα με απόφαση (επί των πολυμελών) της πλειοψηφίας του όλου αριθμού των μελών τους.

 19.       Τα αντιπροσωπευτικά όργανα της ενώσεως έχουν ως καθήκον τους να επεξεργάζονται πολιτικές προτάσεις προς τους λαούς της Ευρώπης. Το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, όπου του δίδεται η σχετική αρμοδιότητα δια προηγηθέντος δημοψηφίσματος διαμορφώνει τις διατάξεις τις αναγκαίες για την εφαρμογή των πολιτικών και νομικών εντολών που έχουν ψηφιστεί.

 20.       Οι λαοί της Ευρώπης είναι μεταξύ τους ίσοι. Οποιαδήποτε απόπειρα διαμόρφωσης ηγεμονίας ή συνθηκών ανισότητας απαγορεύεται και είναι αντίθετη με τον σκοπό της ενώσεως.

 21.       Οι λαοί που μετέχουν στην ένωση έχουν την υποχρέωση συνδρομής ο ένας προς τον άλλο, σε κάθε θέμα που τους αφορά.

 22.       Κάθε ευρωπαϊκός λαός οφείλει να θέσει και να προτείνει προς τους άλλους τις προτεραιότητές τις οποίες θέτει, αλλά και την συνδρομή που μπορεί να παράσχει αυτός στους άλλους λαούς. Τα κοινά προγράμματα που εκπονούνται κατόπιν των διαδικασιών αυτών, προκειμένου να εφαρμοστούν λαμβάνουν έγκριση με ευρωπαϊκό δημοψήφισμα, αφού οι προτάσεις οριστικοποιηθούν μέσα από τα υπόλοιπα όργανα της ευρωπαϊκής ένωσης.

ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ Ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα

 

Από τον Μάρξ στην Ρόζα Λούξεμπουργκ και από τη Ρόζα στον Κορνήλιο Καστοριάδη.

Τι υπάρχει πριν και τι θα έλθει μετά.

 

Α. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έθεσε το κεντρικότερο και ιστορικό κοινωνικό και πολιτικό δίλημμα. Η πράξη του προέδρου του ΠΑΣΟΚ δείχνει πρώτα από όλα ουσιαστικό και βαθύτερο πολιτικό και κοινωνικό προβληματισμό. Το γεγονός ότι ο σοσιαλισμός επανέρχεται στην πολιτική επιφάνεια και στην ορολογία του ΠΑΣΟΚ και μάλιστα με την συγκρουσιακή έννοια της αντίθεσης στην βαρβαρότητα, είναι πραγματικά μια ελπιδοφόρα εξέλιξη για όλους τους ελευθερόφρονες ανθρώπους που προσδοκούν και οραματίζονται κοινωνίες ανθρώπων και όχι ζούγκλες και πυραμίδες ανισότητας.

Το ίδιο το ιστορικό κοινωνικό και πολιτικό δίλημμα, πέρα από το σύνολο της κοινωνίας αποτελεί σαφή πολιτική θέση υπέρ του σοσιαλισμού και στο ίδιο το ΠΑΣΟΚ, που αναζητά την χαμένη πολιτική του ταυτότητα .

 

Β.        Ακόμα και εάν ο Καστοριάδης το χρησιμοποίησε για να εκφράσει και την απόσταση της Σοβιετικής Ενωσης και του εκεί πειράματος (ιδίως τύπου Στάλιν) από τον «σοσιαλισμό», το ουσιώδες περιεχόμενο της φράσης «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» – που δεν διατυπώθηκε από τους ανωτέρω υπό συνθήκες «υπαρκτού σοσιαλισμού» (τον οποίο ο Καστοριάδης θεωρεί επίσης «βαρβαρότητα») – παραμένει αναλλοίωτο και μη δυνάμενο να παρεξηγηθεί.

Σοσιαλισμός δηλ. κοινωνίες ισότητας και ίσων ανθρώπων, ενάντια, αντίκρυ σε οποιασδήποτε μορφής βαρβαρότητα, ζούγκλα ή ανισοτική πυραμίδα.

Στην συγκρότηση άλλωστε της σκέψης του μεγάλου φιλόσοφου δύο στοιχεία ήταν κύρια, το αρχαιοελληνικό στοιχείο μιας πραγματικής κοινωνίας δημοκρατίας που αυτοθεσμίζεται και η θέση του ότι ο μαρξιστικός και πολύ περισσότερο ο εφαρμοσμένος στην εποχή του σοσιαλισμός εξακολουθούσε να λειτουργεί με τα δομικά δεδομένα και οργανωτικά στοιχεία του καπιταλισμού. Για αυτό και ο ίδιος θέλησε να προτείνει την δημοκρατική αυτοθέσμιση των κοινωνιών ως πολιτικό και κοινωνικό στόχο. Το θέμα  της δίκαιης κοινωνίας ή δίκαιου κράτους, που έθεσε ο ίδιος στον εαυτό του και που συμπληρώνει ως αρχή την δημοκρατική αυτοθέσμιση των κοινωνιών, ερώτημα και ζητούμενο που ο ίδιος αναλύει και ως ερώτημα του Αριστοτέλη και του Μάρξ, θαρρώ πως έχω την τύχη να το έχω λύσει.

 

Γ.         Από την αγράμματη πολιτική ζούγκλα και βαρβαρότητα της Νέας Δημοκρατίας (αποδεικνύει την «βαρβαρότητά» της με όσα υποστήριξε για το ίδιο το ερώτημα, αντί να προβληματιστεί ουσιαστικά από το νόημά του και όσα εκφράζει), μέχρι το ΚΚΕ, που με απόλυτη βαρβαρότητα βγήκε μικροκομματικά καιμε τρόπο απόλυτο να εκφράσει ισοπεδωτική θέση, δικαιολογώντας όσους πιστεύουν ότι κατέχει απλώς το δικό του κομμάτι της σύγχρονης βαρβαρότητας και υπερασπίζεται τον ρόλο του, το ερώτημα δεν προβλημάτισε τους κομματικούς μηχανισμούς στην ουσία του.

Το ερώτημα όμως αυτό που είναι αιώνιο και υπάρχει πολύ πριν τον Μάρξ, που απλώς το εξέφρασε με τον τρόπο αυτό στην δική του εποχή, προβλημάτισε και προβληματίζει τους ανθρώπους χιλιάδες χρόνια τώρα και ήλθε ίσως η ώρα, με την υπενθύμιση αυτή του προέδρου του ΠΑΣΟΚ να το εξετάσουμε για να δούμε πως διατρέχει την ανθρώπινη κοινωνική ιστορία, διότι το ερώτημα σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα είναι η υπό συνθήκες καπιταλισμού εκδοχή του αυτού αιώνιου ερωτήματος: κοινωνίες ίσων ανθρώπων ή κοινωνίες άνισης αλληλοφάγου ζούγκλας.

 

Δ.        Ο σοσιαλισμός, που τίθεται απέναντι στην βαρβαρότητα στην διατύπωση του ερωτήματος, δεν είναι βέβαια προϊόν φιλοσοφικής ή κοινωνικής παρθενογένεσης. Είναι η «απάντηση» ενός αιώνιου ζητήματος και αιτήματος του ανθρώπου, απέναντι στον καπιταλισμό και στις εξουσίες της κάθε εποχής. Η κομμούνα του Παρισιού προϋπήρξε της θεωρητικής  συγκρότησης του «σοσιαλισμού» .

Στην πραγματικότητα, ο σοσιαλισμός είναι η αντίδραση κάποιων ανθρώπων απέναντι στον δεδομένο μηχανισμό παραγωγής αγαθών και συναφούς οργάνωσης της κοινωνίας.

Η αντίδραση και η αντίστοιχη δράση, ξεκινά από το θεώρημα της ανθρώπινης ισότητας και έρχεται να τοποθετηθεί με σειρά επιμέρους εναλλακτικών μορφών με κύριες αυτές της κοινωνικής κτήσης των μέσων παραγωγής, του κοινωνικού ελέγχου και της ίσης διανομής ή αναδιανομής του παραγόμενου.

Οι δύο τελευταίες μορφές δεν εξασφαλίζουν την κοινωνική ισότητα στο σύνολο των εκφάνσεων της κοινωνικής συμβίωσης των ανθρώπων. Όλες οι πιο πάνω εναλλακτικές μορφές δεν εξασφαλίζουν συνολικά την ισότητα σε κάθε έκφανση της ατομικής και κοινωνικής ζωής (καθώς αναφέρονται κύρια στην ισότητα ή ισοκατανομή κατά την παραγωγική διαδικασία και όχι π.χ. στην επιλογή της μεθόδου παραγωγής ή του παραγόμενου), αλλά δημιουργούν απλώς κάποιες καλύτερες συνθήκες για να επισυμβεί συνολικά η ισότητα, από την κατάλυση μόνο των ανισοτήτων, ευελπιστώντας και προσβλέποντας στην δημιουργία μιας αταξικής κοινωνίας (της οποίας όμως δεν γνωρίζουν τα πραγματικά δομικά υλικά).

 

Ε.         Το τι είναι και τι εννοείται ως βαρβαρότητα δεν το περιγράφω, το βλέπετε όλες και όλοι να υπάρχει γύρω σας και είναι με μία φράση η ανισότητα που καθορίζει τους όρους  ζωής και εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Μετά από αυτό, αφήστε το μυαλό σας ελεύθερο και θα βρείτε χιλιάδες τρόπους με τους οποίους όλη μετέχουμε στην βαρβαρότητα της ανισότητας και της εκμετάλλευσής της, εκούσιας και ακούσιας, άμεσης και έμμεσης.

            Είναι, λοιπόν, ο σοσιαλισμός η έκφανση της αιώνιας αγωνίας και αγώνα για ισότητα στην λειτουργία των κοινωνιών και κατ’ επέκταση στην ζωή του ανθρώπου. Ο σοσιαλισμός είναι η έκφανση αυτή υπό συνθήκες καπιταλιστικής παραγωγικής οργάνωσης. Την ίδια αγωνία και αγώνα της ισότητας ήλθαν στο παρελθόν να «υπηρετήσουν» και να εκφράσουν μία σειρά από φιλοσοφικές και πολιτικές θεωρίες και κατά κύριο λόγο θρησκείες. 

           

ΣΤ.      Γιατί κύριο ζήτημα είναι η ισότητα στο τμήμα της παραγωγικής οργάνωσης; Γιατί επιζητείται η ισότητα; Θα εξηγηθεί παρακάτω.

 

            Η θεωρία των βιοτικών αναγκών στηρίζεται στο γεγονός της ζωικής φύσης μας και στις ανάγκες που αυτή δημιουργεί. Ξεκινώντας από την ίδια την κυτταρική μας δομή και στην συνέχεια ως οργανισμοί, έχουμε τις φυσικές ανάγκες επιβίωσης που καθορίζουν και την προτεραιότητα στην δράση μας.

Οι ίδιες αυτές ανάγκες, οι βιοτικές ανάγκες, δημιούργησαν τις κοινωνίες, ώστε να μπορούν να εξυπηρετηθούν καλύτερα και πληρέστερα οι ατομικές ανάγκες αυτές μέσα από την κοινή δράση, την συνένωση των ανθρώπινων δυνάμεων και δυνατοτήτων.

Η εξεύρεση – εξασφάλιση και διαχείριση των βιοτικών αναγκών έγινε αντικείμενο μιας κοινωνικής διαδικασίας είναι αυτό που ορίζουμε ως «παραγωγική διαδικασία», ενώ η διαχείριση «ανατέθηκε» σε άλλους κοινωνικούς μηχανισμούς, που στις ημέρες μας ή στον «καπιταλισμό» λέγεται αγορά.

Η ίδια η εκμετάλλευση των βιοτικών αναγκών των ανθρώπων, αλλά και ο αγώνας για κάλυψη και επάρκεια (η αγωνία-ανάγκη της ατομικής και συλλογικής μελλοντικής κάλυψης) γέννησε τους μηχανισμούς εξουσίας και τις ανισότητες, ατομικές και κοινωνικές, γέννησε τους πολέμους και σειρά συγκρούσεων. Στην πραγματικότητα όλη η ανθρώπινη ύπαρξη διακατέχεται από τις ανάγκες αυτές, καθορίζεται από την ζωική μας λειτουργία και φύση, το δε κοινωνικό «είναι» καθορίζει ακόμα και σαν κληρονομική αλληλουχία το «μέλλον».

            Οι ανισότητες λοιπόν στην παραγωγή, κατοχή και διαχείριση των βιοτικών αναγκών, στις οποίες προστέθηκαν και οι «κοινωνικές» ανάγκες, αυτές που ήλθαν να εξαρτήσουν την απόλαυση των πρώτων (ατομικών) από την κοινωνική «θέση», δημιούργησαν ένα κοινωνικό περιβάλλον ανισότητας και ουσιαστικής βαρβαρότητας, που σε πολλούς σήμερα φαίνεται ως αποτέλεσμα κάποιας ratio ή ως αυτονόητο, ενώ στην πραγματικότητα είναι αποτέλεσμα διαιώνισης μιας μακρόχρονης διαδικασίας ανισότητας και ανθρώπινης εκμετάλλευσης.     

 

Ζ.        Για τον λόγο αυτό αλλά χωρίς να κατανοούν την βαθύτερη αιτία και σκοπό της δράσης, όλες οι αποκληθείσες επαναστατικές διαδικασίες ή θεωρίες έχουν βασικό ζητούμενο την ισότητα, την κοινωνική ισότητα. Στην συγκρότηση των κοινωνιών το ουσιωδέστερο ζητούμενο, η ουσιωδέστερη βιοτική ανάγκη είναι πράγματι η ισότητα, αφού από αυτή εξαρτάται πλέον στον μεγαλύτερο βαθμό, η δυνατότητα απόλαυσης των βιοτικών αναγκών, η εξυπηρέτηση των οποίων πλέον «κοινωνικοποιήθηκε» και ορίζεται από τους μηχανισμούς παραγωγής και την  διαχείρισή τους.

Αταβιστικά σχεδόν, οι «επαναστάσεις» στρέφονται προς την κατοχή και διαχείριση των μέσων παραγωγής, χωρίς να έχουν αντιληφθεί τον ουσιώδη λόγο που το πράττουν, που δεν είναι άλλος από την καίρια σημασία τους στην κάλυψη των βιοτικών αναγκών.

Για τον ίδιο λόγο, επειδή δηλαδή δεν έχουν αντιληφθεί την ουσία, που είναι η κάλυψη των βιοτικών αναγκών των «συγκοινωνών» ανθρώπων, αποτυγχάνουν.

Η διατήρηση των ανισοτήτων (αφού δεν έχει εννοηθεί μέχρι σήμερα η σημασία της ισότητας σε σχέση με τις βιοτικές, τις ανθρώπινες ανάγκες) συντελεί σε κάθε επίπεδο στην διαμόρφωση ελλειμμάτων κοινωνικών αναγκών για μία σειρά από ανθρώπους ή στην αγωνία για την μελλοντική κάλυψή τους. Ολη αυτή η διατήρηση των ανισοτικών καταστάσεων, καθώς έχει πολυδιάστατο αντίκρυσμα στην κάλυψη των βιοτικών αναγκών, καθορίζει τις συμπεριφορές των ανθρώπων, τις δεσμεύει και τις προκαλεί.

Εάν η βαρβαρότητα του ατομικιστικού καπιταλισμού ήταν δεδομένη για τον δυτικό κόσμο, προέκυψε και η βαρβαρότητα του «υπαρκτού σοσιαλισμού», για την Σοβιετική Ενωση και για όσα κράτη ακολούθησαν την ίδια αντίληψη, μη αντιλαμβανόμενα την αξία των ανωτέρω βιοτικών αρχών και συνθηκών. Διότι, εάν όπως και στον καπιταλισμό, δεν είναι κεντρικό στοιχείο της λειτουργίας των κοινωνιών η εξυπηρέτηση των ανθρώπινων βιοτικών αναγκών σε κάθε επίπεδο και η εξασφάλισή τους μέσα από ισοτικές κοινωνικές διαδικασίες (η ισότητα εξασφαλίζει την βεβαιότητα ότι δεν θα υπάρξει οποιαδήποτε στέρηση εξαιτίας της ανισότητας) το αποτέλεσμα, μιμούμενο και αντιγράφοντας την δεδομένη εξουσιαστική ανισοτική βαρβαρότητα (ακόμα και στην παραγωγική διαδικασία), αποτυγχάνει να εξυπηρετήσει και να εκφράσει τις ανάγκες των ανθρώπων.  

Η.        Ο Κορνήλιος Καστοριάδης, όντας στην πραγματικότητα κομμάτι της σοσιαλιστικής σκέψης και βαθύτατα επιρρεασμένος από αυτή και την απελευθερωτική ισοτική της διάσταση, δεν γνώριζε βέβαια την θεωρία του βιοτισμού, αλλά αντιλήφθηκε την ταύτιση της παραγωγικής διαδικασίας στον καπιταλιστικό κόσμο και στον κόσμο του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και επισήμανε την αναπαραγωγή του καπιταλισμού ως μεθόδου οργάνωσης της παραγωγής και τα συνεπαγόμενα αυτής στην Σοβιετική Ενωση.

Αναφέρθηκε στην πραγματική, την άμεση δημοκρατία και την σημασία της για την πορεία των κοινωνιών, ζητώντας την «αυτοθέσμιση», την αυτοτέλεια, την αυτοδιαχείριση των ανθρώπων σε συνθήκες ισότητας. Είναι το στοιχείο της πολιτικής ισότητας, που αποτελεί για την θεωρία του βιοτισμού άμεση κοινωνική βιοτική ανάγκη, από την οποία εξαρτάται η δυνατότητα όλων, μέσα από μία σειρά διαδικασιών, να ορίζουν, να απολαμβάνουν, να εξασφαλίζουν τις ατομικές ανθρώπινες βιοτικές τους ανάγκες.

Στο πλαίσιο των επιλογών για την παραγωγική λειτουργία της κοινωνίας και του κράτους, Κορνήλιος Καστοριάδης αναφέρθηκε κυρίως στον Αριστοτέλη και στον Μάρξ, αναζητώντας την δίκαιη κοινωνία και το δίκαιο κράτος. Στα συμπεράσματά του, καθώς «βιοτισμός» δεν υπήρχε, περιορίστηκε στην λειτουργική κοινωνική αυτοθέσμιση αναπαράγοντας το μοντέλο πολιτειακής οργάνωσης που πρότεινε.

Για τον βιοτισμό, δίκαιη κοινωνία και δίκαιο κράτος είναι αυτό που εξασφαλίζει τις ανάγκες του ανθρώπου, ότι κάθε άνθρωπος που θα γεννηθεί θα απολαμβάνει και δεν πρόκειται να στερηθεί τις βιοτικές του ανάγκες. Η ισότητα σε κάθε επίπεδο δεν είναι μόνο ανάμεσα σε αυτές, αλλά είναι και ο όρος για την δημιουργία ελεύθερων πολιτών, ελεύθερων ανθρώπων, ελεύθερων κοινωνιών. 

Η ανισότητα ως κύριο στοιχείο της βαρβαρότητας, ακόμα και όταν υπάρχει επαρκές παραγόμενο, έρχεται να το μοιράσει δημιουργώντας σε κάποιους λίγους εκμεταλλεύσιμες υπερεπάρκειες και στους πολλούς στέρηση ή φόβο στέρησης βιοτικών αναγκών και την ανάγκη μιας πολλαπλής και πολυδιάστατης ανάλωσης της ζωής και της ελευθερίας τους για την εξεύρεση ή εξασφάλισή τους. Τα πολιτικά και νομικά θέσφατα της εποχής μας κάνουν λόγο για την αρχή της ισότητας των πολιτών, προβλέπουν όμως και χίλιους δυο τρόπους για να μην υπάρχει αυτή στην ουσία.

Η ανισότητα που άγει στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο για την εξεύρεση και κάλυψη των βιοτικών αναγκών, βιολογικών – πραγματικών και τεχνητών (οι τελευταίες προκαλούνται ως φαύλος κύκλος για την εικόνα της κοινωνικής ισότητας ή του ανώτερου πυραμιδικού διαχωρισμού), είναι η βαρβαρότητα με την οποία πρέπει στο μέλλον να τελειώσουμε, ως άνθρωποι και κοινωνίες, οριστικά. Το πώς και με ποιο μοντέλο το έχω προτείνει … .

 

 

Δημήτρης Καραμήτσας        https://dialogoskoinonia.wordpress.com/

Απρίλιος 1, 2009

Η ΑΚΡΑΙΑ ΤΑΞΙΚΗ & ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ Ν.Δ.

Η ΑΚΡΑΙΑ ΤΑΞΙΚΗ & ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ Ν.Δ.

 

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

 

       Η κυβέρνηση της Ν.Δ. έχει κατηγορηθεί από πολλούς ως δεξιά ταξική κυβέρνηση. Η συμπεριφορά της στην παρούσα φάση έρχεται, όχι μόνο να επιβεβαιώσει την πιο πάνω κατηγορία, αλλά να αποδείξει ότι πρόκειται για μια βαθύτατα ταξική και άκρατα συντηρητική κυβέρνηση.

        Οι επιλογές της Ν.Δ. στην οικονομική κρίση που διανύουμε καταδεικνύουν την πολιτική και ψυχική της ταύτιση με τις ολιγαρχίες και τα μεγάλα συμφέροντα.

 

        Σκληρή ταξικότητα και άγρια συντήρηση αποδεικνύουν οι κινήσεις της σε κάθε επίπεδο :

–        Πρώτα, να διασφαλισθούν οι τραπεζίτες με τεράστια χρηματικά ποσά με χρέωση του δημόσιου ταμείου , να καλυφθούν από κάθε άποψη τυχόν παραβάσεις τους.

–       Μετά, να διασφαλισθούν οι μεγαλοβιομήχανοι και τα συμφέροντά τους.

–       Κατόπιν, οι μεγαλέμποροι και οι μεγάλοι μεταπράτες ξένων συμφερόντων.

        Μετά, να επιβληθεί κρατική τρομοκρατία με σειρά νομοθετημάτων, που προβλέπουν στέρηση και άμβλυνση στοιχειωδών και θεμελιωδών δικαιωμάτων.

 

         Με τι συντηρούνται οι ανωτέρω και αυξάνουν τα κεκτημένα τους ;  

         Με την εκμετάλλευση των αναγκών της πλειοψηφίας, με περισσότερες θυσίες και επιβάρυνση των πολλών, των αδύναμων, των εξαρτώμενων, με εξαφάνιση και συρρίκνωση βασικών και αυτονόητων ανθρωπίνων δικαιωμάτων για τους πολλούς. Από αυτές τις πολιτικές άγονται τα οφέλη και η συντήρηση των ισχυρών πελατών και αφεντικών της Ν.Δ. .

 

         Η εντολή του οικονομικού ολιγαρχικού κατεστημένου προς τους πολιτικούς υπάλληλους και εκφραστές τους είναι σαφής: «πράττετε μόνο ό,τι εξυπηρετεί τα συμφέροντα μας (σ.σ. των ολιγαρχιών), όχι μόνο θα μας συντηρήσετε χρεώνοντας τον λογαριασμό στην κοινωνία, αλλά και θα επαυξήσετε την ισχύ και την εξουσία μας, τις διαφορές και τα χάσματα, θα θέσετε τους Ελληνες σε ακόμα μεγαλύτερες στερήσεις, ώστε να καταστούν τέλεια υποχείριά μας.»

        Αυτή είναι η «λογική» και φιλοσοφία της Ν.Δ. και της ολιγαρχίας που την ελέγχει, αυτές είναι οι τακτικές της πυραμίδας του καπιταλισμού και της συντήρησής του, όπως εκφράζεται από την ελληνική κυβέρνηση και το διεθνές διευθυντήριο: «να κάνουμε την κρίση ευκαιρία, για περισσότερα κέρδη εις βάρος των πολλών και κυρίως για περισσότερη εξουσία.»

      Συντήρηση και επαύξηση ισχύος των λίγων απέναντι στους πολλούς.

      Αθώοι χωρίς δίκη οι υπεύθυνοι και καταδίκη χωρίς δίκη των ανεύθυνων.

 

     Πρέπει όλοι να καταλάβουμε τους σκοπούς της κυβέρνησης της Ν.Δ. και τα συμφέροντα που συντηρεί και εξυπηρετεί.

 

      Μιλάμε για τεράστια προσπάθεια συντήρησης (και επαύξησης) της ισχύος του κατεστημένου της  ολιγαρχίας, όμοια σε ένταση με παθιασμένη ερωτική σχέση. Επειδή όμως μεταξύ πολιτικής και κεφαλαίου οι ερωτικές σχέσεις έχουν άλλο περιεχόμενο, είναι σαφές ότι οι εραστές αυτοί αλληλοστηρίζονται και αλληλοεκφράζονται. Μην ψάχνετε για τον παθητικό εραστή … . Ξέρουμε τον ενεργητικό … είναι αυτός ή καλύτερα αυτοί που έχουν …. ολόκληρη την κοινωνία, άσχετα εάν πρόκειται για κανονικό βάναυσο ομαδικό κοινωνικό βιασμό.

      Στο χέρι μας είναι, στο χέρι των πολλών, να αρνηθούμε τον μαζικό κοινωνικό βιασμό και να τσακίσουμε τους βιαστές και τον συρφετό που τους συνεπικουρεί κρατώντας τα ηνία και τους μηχανισμούς της εξουσίας στην υπηρεσία τους.

 

                                                    Ολοι αύριο στους δρόμους !!!.

Δεν θα το κάνουμε για καμία συνδικαλιστική ηγεσία, θα το κάνουμε για εμάς τους ίδιους, για να εκφράσουμε την αηδία μας απέναντι στην βαρβαρότητα των άπληστων χρυσοθήρων.  

Μαρτίου 20, 2009

ΖΩΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΧΡΥΣΟΘΗΡΩΝ – ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ

Ο κόσμος των χρυσοθήρων … .

 Οι περισσότεροι θα έχετε διαβάσει για τους χρυσοθήρες που ξεχύθηκαν σε διάφορα μέρη του πλανήτη προκειμένου να ανακαλύψουν το πολύτιμο και πανάκριβο μέταλλο. Κάποιοι θα έχετε δει και ταινίες με πιο διάσημες τον «Χρυσοθήρα» του Τσάπλιν και τον «Θησαυρό της Σιέρα Μάντρε» του Τ. Χιούστον με τον Χ. Μπόγκαρτ, χαρακτηριστικές των επιδιώξεων, των σκοπών, των μέσων, της απληστίας, των κανόνων και της κουλτούρας των χρυσοθήρων.

Οι ίδιοι κανόνες όρισαν τον ρόλο και την πορεία των διαφόρων «κονκισταδόρες» και κατακτητών ανά τον πλανήτη, κατά την ανακάλυψή του από τον «πολιτισμένο» δυτικό κόσμο.

 Στον κόσμο των χρυσοθήρων  ένας είναι ο βασικός και μόνος κανόνας και σκοπός : ΤΟ ΚΕΡΔΟΣ, που φέρνει η κατοχή του χρυσού. Απέναντι στην κατοχή του χρυσού, που γίνεται μαζική φρενίτιδα, η ανθρώπινη ζωή, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια κάθε έννοια λογικής, σεβασμού και ανθρώπινης συμπεριφοράς υποχωρούν, χάνονται στα βάθη της απληστίας, που κυριαρχείται από τον σκοπό του χρυσοθήρα. Η αναζήτηση του «Ελ Ντοράντο» γίνεται για τον χρυσοθήρα διαρκής και συνεχής σκοπός, τα μάτια και το μυαλό του τυφλώνονται από τον σκοπό του κέρδους. Το «ζώο» αυτό ζει μόνο για την αναζήτηση του χρυσού την αναζήτηση του κέρδους  και δεν σταματά ποτέ και μπροστά σε τίποτα. Ο,τι και όποιος σταθεί μπροστά του καταπατιέται και εξοντώνεται με κάθε τρόπο.   Νόμος και κανόνας του χρυσοθήρα είναι μόνο το κέρδος, το κέρδος που παράγεται από την εύρεση του πολύτιμου μετάλλου. Κέρδος ατομικό και μεγάλο.

Η ίδια η κοινωνία και η δράση των χρυσοθήρων είναι έντονα και ελεύθερα ανταγωνιστική. Το πλαίσιο του ανταγωνισμού ορίζεται από τους ίδιους του χρυσοθήρες, κάθε προσπάθεια παρέμβασης και ρύθμισης εξαγριώνει τους χρυσοθήρες, τους στερεί την «ελευθερία» της κίνησης και της δράσης, την ελευθερία του ατομικού τους κέρδους. Αυτοί οι ίδιοι ρυθμίζουν τους κανόνες, χωρίζουν και ορίζουν περιοχές όπου ο καθένας θα ψάξει για τον δικό του χρυσό, για το δικό του κέρδος και όταν υπάρξει διαφωνία, μικροί στρατοί από ντόπιους θυσιάζονται για να λυθούν οι διαφορές.  

Οι χρυσοθήρες περνούν από διάφορα μέρη, διώχνουν ή κάνουν δικούς τους εργάτες, τους ντόπιους, καταστρέφουν τις ντόπιες κοινωνικές και παραγωγικές δομές, εκμαυλίζουν, εκπορνεύουν, επιβάλουν τον απαίσιο ατομισμό τους και τα αντίστοιχα δικά τους ήθη στην κουλτούρα κάθε τόπου. Διαλέγουν αυτοί τους τοπικούς άρχοντες, καθορίζουν οι ίδιοι τους «νόμους» και τον τρόπο εφαρμογής τους με γνώμονα το δικό τους κέρδος και όποιος αντιστέκεται χάνεται στο σκοτάδι … . Μετά το καταστροφικό σμήνος αυτό από ακρίδες, αφού καταφάει ό,τι βρει φεύγει προς νέα «Ελ Ντοράντο» , αφήνοντας πίσω του την ερήμωση. Το καραβάνι των χρυσοθήρων φεύγει για αλλού, για νέα χρυσορυχεία κερδών, ακολουθούμενο από κάθε λογής παρόχους υπηρεσιών, αφήνοντας πίσω τόπους και ανθρώπους καθημαγμένους και κατεστραμμένους. Αυτό επιβάλλει ο ένας και μοναδικός κανόνας της ζωής τους, το συνεχές κυνήγι του κέρδους.

 

Πολλοί θα αναρωτηθείτε γιατί τα έγραψα όλα αυτά, κάποιοι θα έχετε ήδη καταλάβει ότι ο κόσμος μας εξακολουθεί να είναι ο κόσμος των χρυσοθήρων, ο κόσμος του κέρδους. Παραδώσαμε τον πλανήτη μας στους «χρυσοθήρες», αυτούς αναγάγαμε σε ρυθμιστές του συνόλου της ζωής. Αυτοί ρυθμίζουν τους κανόνες και της χρυσοθηρίας και της ζωής μας, μόνοι τους, με βάση και σκοπό το δικό τους κέρδος. Αυτοί επιλέγουν και εμείς υπακούουμε … . Ιδιοι κανόνες, ίδια απληστεία, ίδιου τύπου ανταγωνισμοί, ίδιου τύπου διαχωρισμοί, ήθη και κουλτούρες, ίδιου τύπου ζωή ή ίδιου τύπου παράνοια. Ζωή των χρυσοθήρων και των δουλικών τους … .

Αυτός είναι ο πλανήτης μας, αυτή την κουλτούρα και σκέψη πρεσβεύουν οι «χρυσοθήρες» του πλανήτη και τίποτα δεν άλλαξε. Σκεφτείτε μόνοι σας και κάνετε τις αναγωγές σας. Θα καταλάβετε τι ακριβώς σημαίνει «ελεύθερη αυτορυθμιζόμενη αγορά» και όσα την ακολουθούν. Είναι οι νόμοι των χρυσοθήρων του κέρδους.

Δεν χρειαζόμαστε αναλυτές να μας πουν πως θα βοηθήσουμε τους χρυσοθήρες για να βρουν χρυσάφι και να εξασφαλίσουν την ικανοποίηση του σκοπού, του κέρδους. Αλλωστε οι ίδιοι είναι πάντα ανικανοποίητοι.

Δεν χρειαζόμαστε αναλυτές και «σοφούς» για να πουν στους χρυσοθήρες, πως θα αποκομίσουν περισσότερα κέρδη ή πως θα κερδίσουν περισσότερα από την δουλειά μας στα «ορυχεία» τους. Αυτοί εξυπηρετούν τον συνεχή νόμο των χρυσοθήρων … .

Δεν χρειαζόμαστε ούτε καν ηθικολόγους που προσπαθούν να εξισορροπήσουν τα πράγματα μεταξύ των λαών των ανθρώπων και των χρυσοθήρων, μεταξύ των κοινωνιών των ανθρώπων και των ατομιστών του κέρδους. Δεν τους χρειαζόμαστε γιατί και οι ίδιοι αποδέχονται την ύπαρξη, την λειτουργία και τα «δικαιώματα» των χρυσοθήρων στο κέρδος. Αρα και αυτοί στιλβώνουν την αηδία της παράνοιας και αποδέχονται ότι πάντα θα πρέπει αυτή να υπάρχει.  

Αυτό που χρειαζόμαστε είναι να απαλλαχθούμε από τους χρυσοθήρες, να τους διώξουμε, να απαξιώσουμε το χρυσάφι τους (που δεν το έχουμε άλλωστε και ανάγκη). Να φτιάξουμε τις δικές μας κοινωνίες της πραγματικής ανθρώπινης ελευθερίας, της πραγματικής ανθρώπινης προόδου, τις κοινωνίες της πραγματικής ζωής.    

 

   

Φεβρουαρίου 18, 2009

ΚΡΙΣΗ : ΟΔΗΓΙΕΣ ΚΑΙ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ

Προκειμένου να συμβάλλω στην ενημέρωση των εργαζομένων (και των όποιων εργοδοτών) για τα δικαιωματά τους, τον δύσκολο αυτό καιρό, συγκέντρωσα κάποια πορίσματα της νομολογίας (Αρειος Πάγος) που εξηγούν τι συμβαίνει στην περίπτωση που ο εργοδότης επιχειρεί μονομερώς να ανατρέψει, να τροποποιήσει την εργασιακή σύμβαση, καθώς και να την τρέψει σε σύμβαση μερικής απασχόλησης.

Θεωρώ χρήσιμη της ενημέρωση όλων και θέτω υπόψη σας και μέρος του διαλόγου που ακολούθησε. Στο τέλος βγήκαν και κάτι, συστημικές μεν, αλλά πιο δίκαιες προτάσεις (δεν θεωρώ βέβαια διατηρήσιμο τον καπιταλισμό, ούτε τις απολύσεις ως λύση).

Το αρχικό ερώτημα αφορούσε την μονομερή βλαπτική μεταβολή των όρων της συμβάσεως εργασίας εκ μέρους του εργοδότη.

 Δόθηκε η εξής απάντηση:

 1. Aπό τη διάταξη του άρθρου 7 του Ν. 2112/1920, κατά την οποία «πάσα μονομερής μεταβολή των όρων της υπαλληλικής συμβάσεως βλάπτουσα τον υπάλληλο θεωρείται ως καταγγελία ταύτης, δι’ ην ισχύουσιν αι διατάξεις του παρόντος νόμου» προκύπτει ότι:, η υπό του εργοδότου μονομερής και βλαπτική για τον εργαζόμενο μεταβολή των όρων της συμβάσεώς του δεν επιφέρει τη λύση αυτής, ούτε υποχρεώνει τον μισθωτό να αποχωρήσει από την εργασία του, αλλά παρέχει σ’ αυτόν το δικαίωμα

– είτε να αποδεχθεί τη μεταβολή και να παραμείνει στην εργασία του,

– είτε να θεωρήσει τη μεταβολή ως άτακτη καταγγελία της συμβάσεως από τον εργοδότη και αποχωρώντας από την εργασία του να αξιώσει την οφειλόμενη αποζημίωση,

– είτε να αποκρούσει τη μεταβολή και να συνεχίσει να προσφέρει την εργασία του υπό τους αρχικούς όρους αξιώνοντας την τήρηση αυτών, οπότε, αν ο εργοδότης αποκρούσει την παροχή εργασίας με τους όρους αυτούς, καθίσταται υπερήμερος και ο μισθωτός δικαιούται να απαιτήσει μισθούς υπερημερίας.

Προϋπόθεση για τα παραπάνω είναι η μονομερής ενέργεια εκ μέρους του εργοδότη, η οποία δεν συντρέχει όταν με τη σύμβαση εργασίας έχει συμφωνηθεί εκ των προτέρων ότι ο εργοδότης δικαιούται να προβεί μονομερώς σε μεταβολή των όρων της συμβάσεως και τα όρια αυτά της μεταβολής καθορίζονται επακριβώς, μέσα δε στα όρια αυτά ο εργοδότης προβαίνει στη μεταβολή των όρων της συμβάσεως, έστω και σε βάρος του εργαζομένου, διότι τότε πρόκειται όχι για μονομερή αλλά για συμφωνημένη μεταβολή, η οποία είναι νόμιμη, εφόσον δεν προσκρούει σε ειδική απαγορευτική διάταξη και εφόσον κατά την άσκηση του σχετικού διευθυντικού δικαιώματος του εργοδότη δεν γίνεται υπέρβαση των ορίων που θέτει η διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ (καταχρηστική συμπεριφορά εργοδότη).

Βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας αποτελεί και η υποχρέωση του υπαλλήλου για παροχή εργασίας για λιγότερο χρόνο από εκείνο που συμφωνήθηκε με αντίστοιχη μείωση των αποδοχών του και η άρνηση του εργοδότη να συνεχισθεί η υπερωριακή εργασία, όταν έχει συμφωνηθεί αυτή, εκ του λόγου ότι παρείχετο επί σειρά ετών σταθερώς, τακτικώς και μονίμως. Η καταγγελία της συμβάσεως εργασίας που γίνεται ένεκα της αρνήσεως του εργαζομένου να αποδεχθεί μονομερή σε βάρος του βλαπτική μεταβολή των συμβατικών όρων είναι καταχρηστική και ως εκ τούτου απαγορευμένη και άκυρη (άρθρα 174,180 ΑΚ) ΑΠ 798/2007.

2. Από τις διατάξεις των άρθρων 7 παρ. του ν. 2112/1920, 548, 652, και 656 του ΑΚ προκύπτει ότι, βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας υπάρχει όταν ο εργοδότης επιχειρεί δυσμενή για τον εργαζόμενο τροποποίηση των όρων αυτών, χωρίς τη συγκατάθεση του τελευταίου και χωρίς να έχει τέτοια ευχέρεια από τη σύμβαση ή το νόμο. Σε μια τέτοια περίπτωση ο εργαζόμενος έχει τις εξής εναλλακτικές δυνατότητες : α) να θεωρήσει τη μεταβολή αυτή ως άτακτη καταγγελία της συμβάσεώς του και να απαιτήσει την καταβολή της νόμιμης αποζημιώσεως, β) να αποδεχθεί ρητώς ή σιωπηρώς τη μεταβολή, οπότε συνάπτεται νέα σύμβαση τροποποιητική της αρχικής, η οποία είναι έγκυρη εφόσον δεν αντιβαίνει σε απαγορευτική διάταξη νόμου ή στα χρηστά ήθη. Και γ) να εμμείνει στην τήρηση των συμβατικών όρων, προσφέροντας τις υπηρεσίες του, σύμφωνα με τους πριν από τη μεταβολή όρους, οπότε η μη αποδοχή τους από τον εργοδότη τον καθιστά υπερήμερο δανειστή και επέρχονται οι συνέπειες του άρθρου 656 ΑΚ (καταβολή μισθών υπερημερίας). Αν ο εργαζόμενος συμμορφωθεί προς τους νέους όρους εργασίας, διατηρεί τα δικαιώματά του από τη σύμβαση μόνο αν στη συμμόρφωση αυτή προέβη με την επιφύλαξη των εν λόγω δικαιωμάτων του. Τέτοια δε επιφύλαξη συνιστά και η διαμαρτυρία του εργαζομένου να παράσχει την εργασία του με τους νέους όρους και η προσφυγή του στο δικαστήριο ζητώντας να υποχρεωθεί ο εργοδότης του να τον απασχολεί σύμφωνα με τους πριν από τη μεταβολή όρους, ακόμη δε και αποζημίωση για τη μονομερή από τον εργοδότη βλαπτική μεταβολή των όρων αυτών, όταν η συμπεριφορά του εργοδότη περιέχει και τα στοιχεία της αδικοπραξίας, όπως λ.χ. στην περίπτωση που η μεταβολή αυτή δεν αντίκειται μεν στη σύμβαση ή το νόμο αλλά η εκ μέρους του εργοδότη άσκηση του διευθυντικού δικαιώματος είναι καταχρηστική. (ΑΠ 1012/2008 κ.α.)

3. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 648, 652, 656, 281 Α.Κ. και 7 παρ. 1 του Ν. 2112/1920 συνάγεται ότι στον εργοδότη ανήκει το δικαίωμα να εξειδικεύει τις υποχρεώσεις του μισθωτού και ειδικότερα, να καθορίζει το είδος, τον τρόπο, το χρόνο και τις άλλες συνθήκες παροχής της εργασίας αυτού για την αρτιότερη οικονομοτεχνική οργάνωση της επιχειρήσεως προς επίτευξη των σκοπών της.

Όμως, κατά την ενάσκηση του διευθυντικού αυτού δικαιώματος, δεν επιτρέπεται να προκαλείται υλική ή ηθική βλάβη στο μισθωτό κατά παράβαση διατάξεως νόμου ή της ατομικής συμβάσεως εργασίας ή κατά καταχρηστική άσκηση του δικαιώματος, η οποία υπάρχει, όταν η μονομερής μεταβολή γίνεται από τον εργοδότη σύμφωνα με τους όρους της συμβάσεως ή του νόμου, αλλά καθ’ υπέρβαση των ορίων, που επιβάλλονται από την καλή πίστη ή τα χρηστά ήθη ή τον κοινωνικό ή οικονομικό σκοπό του δικαιώματος.

Στις ανωτέρω περιπτώσεις υπάρχει μονομερής βλαπτική μεταβολή των όρων της εργασίας, η οποία παρέχει στο μισθωτό, εφόσον δεν αποδέχεται τη μεταβολή αυτή, το δικαίωμα είτε να τη θεωρήσει ως άτακτη καταγγελία της συμβάσεως και να αξιώσει τη νόμιμη αποζημίωση είτε, εμμένοντας στη σύμβαση, να απαιτήσει από τον εργοδότη να αποδέχεται την προσφερόμενη εργασία υπό τους υφισταμένους όρους πριν από τη μεταβολή, καθιστώντας διαφορετικά αυτόν υπερήμερο περί την αποδοχή της εν λόγω εργασίας. Τέτοια μονομερής βλαπτική μεταβολή των όρων της εργασιακής συμβάσεως από τον εργοδότη είναι και η μείωση των αποδοχών συνεπεία της παροχής της εργασίας κατά τη διάρκεια της ημέρας και όχι κατά βάρδιες (ΑΠ 1296/2008).

 Επίσης, απαγορεύεται η καταχρηστική άσκηση του διευθυντικού δικαιώματος και είναι άκυροι οι όροι ατομικής σύμβασης εργασίας που περιέχουν την δυνατότητα του εργοδότη να ασκεί ακόμα και καταχρηστικά το διευθυντικό δικαίωμα

 4. Κατά το άρθρο 652 ΑΚ, ο εργοδότης έχει το διευθυντικό δικαίωμα να ρυθμίσει κάθε θέμα που ανάγεται στην οργάνωση και τη λειτουργία της επιχειρήσεώς του προκειμένου να επιτύχει τους εν γένει σκοπούς της, περιοριζόμενος μόνο από τους όρους της συμβάσεως, όπως αυτή ερμηνεύεται κατά την καλή πίστη και τα συναλλακτικά ήθη και από το νόμο.

Συνεπώς, κάθε τροποποίηση όρου της συμβάσεως εργασίας εκ μέρους του εργοδότη, η οποία δεν επιτρέπεται σ’ αυτόν από το νόμο ή τη σύμβαση, αποτελεί βλαπτική μεταβολή των όρων της συμβάσεως εις βάρος του εργαζομένου. Η μεταβολή όμως, αυτή δεν επιφέρει αυτοδικαίως τη λύση της συμβάσεως εργασίας ούτε υποχρεώνει τον εργαζόμενο να την αποδεχθεί ή να αποχωρήσει από την υπηρεσία του, αλλά εάν μεν η σύμβαση είναι αορίστου χρόνου, του παρέχει το δικαίωμα να θεωρήσει τη μεταβολή, κατά το άρθρο 7 του ν. 2112/1920 ως καταγγελία της συμβάσεως εκ μέρους του εργοδότη και να ζητήσει την προβλεπόμενη από το νόμο αποζημίωση, εάν δε η σύμβαση είναι ορισμένου χρόνου, οπότε δεν έχει εφαρμογή ο ν. 2112/1920 και ειδικότερα το άρθρο 7 αυτού, παρέχεται στον εργαζόμενο το δικαίωμα να καταγγείλει τη σύμβαση κατά το άρθρο 627 ΑΚ για σπουδαίο λόγο, τον οποίο συνιστά η παράβαση όρου της συμβάσεως και να ζητήσει από τον αθετήσαντα τους όρους της συμβάσεως εργοδότη την καταβολή αποζημιώσεως, συνισταμένης στους μισθούς του από της καταγγελίας μέχρι τη λήξη της συμβάσεως χρονικού διαστήματος. Εκτός τούτων ο εργαζόμενος, ανεξάρτητα αν συνδέεται με τον εργοδότη με σύμβαση αορίστου ή ορισμένου χρόνου, απέναντι στη μονομερή μεταβολή μπορεί να εμμείνει στην τήρηση των συμβατικών όρων προσφέροντας τις υπηρεσίες του σύμφωνα με τους πριν από τη μεταβολή όρους. Αν δε η εν λόγω μεταβολή συνεπάγεται και τη μείωση των αποδοχών, μπορεί ο εργαζόμενος να ζητήσει και την καταβολή των αποδοχών που ελάμβανε πριν από τη μεταβολή.
Εξάλλου, και η άσκηση του δικαιώματος μεταβολής των όρων εργασίας που παρέχει στον εργοδότη η σύμβαση, υπόκειται σε δικαστικό έλεγχο με βάση τη γενική ρήτρα της απαγορεύσεως της καταχρήσεως δικαιώματος και εφόσον κριθεί ότι η άσκηση του δικαιώματος υπερβαίνει προφανώς τα αντικειμενικά όρια που θέτει η διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ, τότε η μεταβολή αυτή θεωρείται μονομερής, οπότε ο εργαζόμενος έχει όλα τα δικαιώματα που η νομοθεσία του παρέχει σε κάθε περίπτωση μονομερούς βλαπτικής μεταβολής των όρων εργασίας. Δεν αποτελεί, όμως, μεταβολή των όρων της εργασιακής συμβάσεως, και κατά συνέπεια δεν μπορεί να γίνει λόγος περί βλαπτικής ή μη μεταβολής αυτών, η μετά τη λήξη της θητείας του εργαζομένου ως προϊσταμένου τμήματος ή υπηρεσίας της επιχειρήσεως, που η διάρκειά της καθορίστηκε συμβατικά, μη ανανέωση της θητείας αυτής για περαιτέρω χρόνο, καθόσον στην περίπτωση αυτή οι όροι εργασίας του εργαζομένου ως προϊσταμένου τμήματος ή υπηρεσίας έπαυσαν αυτοδικαίως με τη λήξη της θητείας του στην εν λόγω θέση. Δε νοείται δε μεταβολή ανύπαρκτων συμβατικών όρων εργασίας (ΑΠ 2086/2007).

 5. Από τη διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ συνάγεται ότι η καταχρηστική άσκηση του δικαιώματος συνιστά παράνομη συμπεριφορά αφού αντίκειται στην απαγόρευση της παραπάνω διατάξεως με την οποία σκοπείται η προστασία όχι μόνο του γενικότερου κοινωνικού αλλά και του προσωπικού συμφέροντος εκείνου κατά του οποίου ασκείται το δικαίωμα στο να μην υποστεί τις δυσμενείς συνέπειες της καταχρηστικής ασκήσεως. Επομένως, ενόψει των διατάξεων των άρθρων 57 και 59 του ίδιου Κώδικα, με τις οποίες εξειδικεύεται η προστασία της αξίας του ανθρώπου, παράνομη προσβολή υφίσταται η προσωπικότητα και από την καταχρηστική άσκηση ορισμένου δικαιώματος, εφόσον με αυτή πλήττεται το πρόσωπο του ανθρώπου σε οποιαδήποτε από τις συνιστώσες της αξίας του, στις οποίες περιλαμβάνεται και η πνευματική και σωματική εργασία (Ολ.ΑΠ 812/1980). Ειδικότερα, τέτοια προσβολή συντρέχει και όταν ο εργοδότης κατά κατάχρηση του διευθυντικού του δικαιώματος, υποβιβάζει τον εργαζόμενο, τοποθετώντας αυτόν σε θέση υποδεέστερη εκείνης που κατείχε προηγουμένως, με αποτέλεσμα να υφίσταται ηθική και επαγγελματική μείωση. Στην περίπτωση αυτή ο μισθωτός δικαιούται να ζητήσει χρηματική ικανοποίηση προς αποκατάσταση της ηθικής βλάβης που υπέστη, χωρίς να αποκλείεται και η αξίωση αποζημίωσης σύμφωνα με τις διατάξεις για τις αδικοπραξίες (ΑΠ 1695/2007, 95/2000, 15/1999, 715/1995).

 

makfor

ευχαριστω δημητρη , εχω ηδη στειλει με email ολο το υλικο που μου εδωσες

το δικο μου ερωτημα περυσι ηταν εαν ΑΦΟΥ υπογραψω την νεα συμβαση μπορω μετα να παω στο δικαστηριο καθως χωρις την υπογραφη μου και την υπογραφη τους ΑΠΟΤΕΛΕΙ ενα χαρτι χωρις αξια , εκει μου ειπαν οτι εαν την υπογραψω μετα δεν μπορω να κανω ΤΙΠΟΤΑ!!! ΑΡΑ ? δεν μπορω να κανω τιποτα οτι και να γινει!!!!

επισης το εχουν σχεδιασει ΟλΟΙ ΜΑΖΙΚΑ , μαλλον εχει πεσει συρμα μεσω του ΣΒΕ , φαντασου οτι στο χαρτι που μου δωσανε και πανω κατω ειναι ιδιο με το χαρτι που δωσαν στο φιλαρακι μου , ΑΠΟΥΣΙΑΖΕΙ καθε λογοτυπο της εταιρειας , ειναι ΕΝΑ ΛΕΥΚΟ χαρτι και η αναφορα που υπαρχει πανω στο χαρτι ειναι οτι ΕΓΩ ο ταδε αποδεχομαι τα κατωθι … μπλα μπλα μπλα !!! μαλιστα οταν ειπα στον δικηγορο στο ΧΧΧΧΧ εαν μπορω με ΤΟ ΧΑΡΤΙ αυτο να κανω καποια κινηση – καταγγελια μου ειπε οτι ΕΤΣΙ οπως ειναι ΟΧΙ απαιτεται υπογραφη και σφραγιδα της εταιρειας !!!! οποτε εαν τοτε με διωχναν που ηταν και ερωτημα μου , θα επερνα την πληρη αποζημιωση ΑΛΛΑ ΔΕΝ θα μπορουσα να πω – αποδειξω οτι η απολυση εγινε εξαιτιας του χαρτιου που μου δωσαν καθως δεν αποδεικνυοταν οτι ΜΟΥ ΤΟ ΔΩΣΑΝ ΑΥΤΟΙ!!! αυτο ειναι και το προβλημα των παιδιων σημερα ….

ευχαριστω ομως και παλι και θα σε ενημερωσω οπως και θα σε ενοχλησω στο τηλεφωνο εαν χρειαστουν επιπλεον βοηθεια 🙂

Απάντηση:

Το έγγραφο που σου δόθηκε από τον εργοδότη, αποτελεί δήλωση της βούλησής του και πρόταση τροποποίησης των όρων της σύμβασης εργασίας.

Εάν δεν το υπογράψει ο εργαζόμενος δεν τροποποιεί την σύμβαση. Μην ξεχνάμε όμως ότι η σύμβαση εργασίας (κατά τη νομολογία του ΑΠ) τροποποιείται και προφορικά, ακόμα και σιωπηρά !!! (δηλ. με την σιωπηρή επιβολή όρου από τον εργοδότη και την επίσης σιωπηρή αποδοχή του από τον εργαζόμενο).

Εάν δεν το υπογράψει ο εργαζόμενος (άρα δεν υπάρχει έγγραφη τροποποίηση της εργασιακής σχέσης) είναι καλό και μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμο, το να το αποτυπώσει με κάποιο μηχανικό μέσο, από το οποίο να προκύπτει η ημ/νια (για να συσχετιστεί με πιθανή μελλοντική απόλυσή του) και να το δείξει σε άλλους εργαζόμενους (να έχει μάρτυρες). Είναι γνωστό ότι οι εργοδότες σκόπιμα αποφεύγουν να δίνουν αυτή την δυνατότητα στους εργαζόμενους (καλά που υπάρχουν και τα κινητά με φωτογραφική μηχανή)

Εάν το υπογράψει ανεπιφύλακτα έχει πρόβλημα. Πρέπει μετά να αποδείξει ότι έγινε υπό το κράτος παράνομης πίεσης, απειλής κλπ.

Μπορεί να το υπογράψει με επιφυλάξεις, ή να γράψει ότι δεν το αποδέχεται ή τους λόγους της μη αποδοχής ή τι δέχεται και τι δεν δέχεται ή κάποια δική του αντιπρόταση. Παρόλο που υπάρχει υποχρέωση χορήγησης αντιγράφου οι εργοδότες συστηματικά αρνούνται για αυτό τον λόγο και πάλι είναι αναγκαία η αποτύπωση για να υπάρχει απόδειξη.

Δεν θέλω να εκφραστώ αρνητικά για τον συνάδελφο.

Αποδεικτικά μέσα είναι και οι μάρτυρες. Αρα είναι ισχυρή και η δια μαρτύρων απόδειξη της προέλευσης του εγγράφου. Η ίδια η αναφορά του εγγραφου σε όρους της εργασιακής σύμβασης, τα ρήματα που χρησιμοποιούνται (π.χ. αποδέχομαι) παραπέμπουν στην σύμβαση εργασίας, δηλ. στην δημιουργία του εγγράφου από τον εργοδότη, διότι ο περιπτεράς αποκλείεται να σου έδωσε να το υπογράψεις.

Θα έλεγα ότι η δημοσιοποίηση του θέματος μέσω βουλευτών στην Βουλή με ερώτηση, επείγουσα ερώτηση ή επερώτηση είναι μια καλή λύση για να ματαιωθούν σχέδια όπως αυτό.
Πάρτε το έγγραφο ή βγάλτε του φωτογραφία και πηγαίνετε αρκετοί από μερικές επιχειρήσεις σε κάποιους βουλευτές.

Υ.Γ. Να ξέρετε ότι οι εργοδότες έχουν την ευχέρεια δημιουργίας ψευδομαρτύρων μεταξύ των καταπιεσμένων λακέδων τους και εάν θέλουν να χρησιμοποιήσουν το έγγραφο μπορούν να θέσουν υπογραφή και σφραγίδα εκ των υστέρων.

 Μια καλή πρόφαση για να βρεις την ευκαιρία να το αποτυπώσεις είναι να ζητήσεις χρόνο για να το σκεφτείς, να το πάρεις μαζί σου κατά λάθος κάπου που σε ζητούν επειγόντως κλπ …. .

 

makfor

δημητρη αποδεκτα ολα , εαν τα γνωριζεις εκ των προτερων και εαν εχεις καποιον να σε υποστιρηξει – βοηθησει , στην δικη μου περιπτωση πηγαν στο ΧΧΧΧ ΜΕ ΤΟ ΧΑΡΤΙ ΠΟΥ ΜΟΥ ΔΩΣΑΝΕ αλλα οπως διαβασες παραπανω απλα μου κοψαν τα ποδια με το ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ !!!

απο την μια ομως εχεις τον πανικο που σου δημιουργει ενα τετοιο χαρτι , στην συνεχεια οταν κανεις αυτο που πιστευεις ακολουθει η απολυση και εκει σιγουρα χανεις τα αυγα και τα πασχαλια …

απο την αλλη ο φοβος της απολυσης ειναι σιγουρο οτι θα δυσκολεψει την αναζητηση μαρτυρων , το θεμα της φωτογραφιας του εντυπου σιγουρα ειναι κατι καλο , φοβαμαι ομως οτι θα το αντικρουσουν λεγοντας οτι ειναι κατασκευασμενο απο τον εργαζομενο !!! τα ξερεις τα κολπα τους καλυτερα απο μενα!!!

τελος πρεπει να εχεις την υπομονη ισως και τα απαιτουμενα χρηματα για να ξεκινησεις τις οποιες διαδικασιες οι οποιες θα ειναι και χρονοβορες και που πολυ καλα ξερουμε οτι θα βρουμε μπροστα μας ΔΙΚΗΓΟΡΟΥΣ και ΔΙΚΑΣΤΕΣ που με την παραμικρη αμφιβολια ή λοξυγκα θα δικαιωσουν τον εργοδοτη !!!

το θεμα ειναι οτι ολα αυτα θα επρεπε να τα ειχαν προβλεψει οι μαγκες του κινηματος που ειναι καλοι στα λογια αλλα αχρηστοι στις πραξεις.

τα εχω μεταβιβασει ολα οσα εγραψες και περιμενω ενημερωση !! ευχαριστω και παλι

Απάντηση

Να αλλάξεις δικηγόρο. Μου ακούγεται αδιανόητο δικηγόρος με σχέση με το εργατ. δίκαιο να λέει τέτοια πράγματα. Υπάρχουν αρκετοί δικηγόροι που αναλαμβάνουν υποθέσεις με εργολαβικό, χωρίς να πληρώνεις προκαταβολικά.

2. Σου εξήγησα ότι το να αμφισβητήσει ο εργοδότης πως το έγγραφο προέρχεται από αυτόν θα είναι ένας κακός χειρισμός από μέρους του. Τι εννοεί; ότι ο εργαζόμενος σχεδιάζει από μόνος του πως θα μειώσει τα δικαιώματά του; Αλλωστε μπορεί να αποδειχθεί και εκ των υστέρων ότι τα δικαιώματα και άλλων εργαζομένων μειώθηκαν κατά τον αυτό τρόπο, την αυτή περίοδο.

3. Για την προσωρινή προστασία του εργαζομένου υπάρχουν τα ασφαλιστικά μέτρα. Μπορούν να γίνουν και χωρίς απόλυση ή πρίν οτιδήποτε. Θα ήταν μια καλή περίπτωση τριπλας του εργαζομένου να πάει και να ζητήσει έννομη προστασία με τον τρόπο αυτό, λέγοντας ότι πιέζεται από τον εργοδότη να τροποποιήσει μειωτικά την σχέση εργασίας (σκεφτείτε το).

4. Τα προβλήματα της δικαιοσύνης είναι γνωστά και υπαρκτά.

5. Οι εργοδότες μπορούν να επικαλεστούν αδήριτες ανάγκες κλπ… .Εκεί υπάρχει θέμα απόδειξης. Ομως και σε κάθε περίπτωση μπορεί να αντιταχθεί ότι ο εργοδότης όφειλε να θέσει στις προτάσεις του, τις ρυθμίσεις αυτές υπό τον όρο της προσωρινότητας. Να πει δηλ. ότι αυτά σας τα προτείνω προσωρινά και μέχρι να επανέλθουν οι κανονικοί ρυθμοί, μετά θα επανέλθουμε στα προ της κρίσης εφαρμοζόμενα και συμφωνηθέντα ή ότι έπρεπε να δηλώσει κάποιο συγκεκριμένο οικονομικό στόχο λέγοντας ότι εάν τελικά τα κέρδη της εταιρείας είναι όπως πέρσυ π.χ Χ ποσό τότε οι τροποποιήσεις αίρονται ή δίνεται μπόνους στους εργαζόμενους.
Νομίζω ότι έδωσα κάποιες απαντήσεις.

makfor

δικηγορο δεν εχω , μαλλον δεν ειχα τωρα εχω εσενα ΧΑΧΑΧΑ ο δικηγορος οπως σου ειπα ηταν το ΧΧΧΧ , αφιερωσε αρκετο χρονο μαζι μου αλλα οπως ξερεις δεν δοθηκε λυση – οδηγια !!

οσο αφορα το θεμα των παιδιων που εχει προκυψει τωρα , δεν εχω κατι αλλο να προσθεσω

οποτε μιας και σε βρηκα , να κανω το επομενο ερωτημα που αφορα εμενα και την εταιρεια οπου βρισκομαι

οπως εχω γραψει αυτο το καιρο εργαζομαστε 1 μερα λιγοτερο την εβδομαδα , ισχυει για ολους και για την παραγωγη μπορει να παιζει και 2 μερες την εβδομαδα. για ολα αυτα δεν υπογραψαμε κανενα χαρτι , απλα μας ανακοινωθηκε. σε εμενα που δεν με πιανει το μετρο ως ΣΤΕΛΕΧΟ (χχαχαχαχαχα) το εφαρμοζω μονος μου για να μοιραζομαστε τις μερες με το συναδερφο και ετσι καθομαστε απο 2 και οχι απο 4. ΟΜΩΣ οταν μου ειπαν για το μετρο μου ζητησαν ή ακολουθει ο συναδερφος το 4ημερο ή ΑΠΟΛΥΕΤΑΙ , στο προφορικο φυσικα και απο τον οικονομικο Δ/ντη. πες τωρα τα λαθη που υπαρχουν και τι υποχρεωσεις θα ειχε ο εργοδοτης για να εφαρμοσει σωστα το μειωμενο ωραριο/εβδομαδα

(να μη σε ζαλιζω ομως , οποτε εχεις χρονο οκ ?)

STELLA

Mάκη καλημέρα. Το γεγονός οτι δεν υπογράψατε κανένα χαρτί (σύμβαση εργασίας με μειωμένο ωράριο για την επιθεώρηση εργασιας ) αποδεικνύει από μόνο του για μη νόμιμη ενέργεια. Για να γίνει αυτό δηλ. η μείωση ωρών εργασίας πρέπει να υπογραφεί σύμβαση μειωμένης εργασίας και να κατατεθεί εκ νέου πίνακας ωρων εργασίας στην επιθεώρηση εργασίας. Εγώ αυτά γνωρίζω λόγω ενασχόλησης με το θέμα. Ο Δημήτρης από την την σκοπιά του ισως έχει άλλη αντιμετώπιση του θέματος.

Απάντηση

Μείωση αποδοχών μου φαίνεται πως ανέφερε ο Μάκης αρχικά.
Η σύμβαση μερικής απασχόλησης πρέπει επί ποινή ακυρότητας να υποβληθεί εγγράφως στην Επιθεώρηση (+ τις διατυπώσεις του ΠΔ 156/1994).
Υπάρχει και για αυτά πλούσια νομολογία..

Θα βρω μια καλή και θα την βάλω.Επίσης θα ήθελα την άδεια να δημοσιεύσω κάποια κομμάτια από τους διαλόγους στο blog μου.

 makfor

πως τοτε το εφαρμοζουν σε δεκαδες επιχειρησεις ? γιατι δεν ειμαστε η μονη επιχειρηση που το κανει, μηπως πατανε καπου ή σε κατι που δεν γνωριζουμε ???

makfor

(απο μενα εχεις το ελευθερο δημητρη να μεταφερεις οτι ειπα , αν και δεν ειπα τιποτα χαχαχα)

 Απάντηση

Στο θέμα της σύμβασης μερικής απασχόλησης ο Αρειος Πάγος δεν έχει διαμορφώσει ακόμα σταθερή νομολογία. Ενώ υπάρχουν αποφάσεις σωστές και σοβαρές, υπάρχουν και αποφάσεις απαράδεκτες ερμηνευτικά και τελολογικά.

Ας δούμε πρώτα από όλα τις διατάξεις του νόμου όπως αναφέρονται και στην ΑΠ 199/2005 : Κατά το άρθρ. 38 παρ. 1 του ν.1892/1990, με έγγραφη ατομική συμφωνία ο εργοδότης και ο μισθωτός κατά τη σύσταση της σχετικής συμβάσεως εργασίας ή κατά τη διάρκειά της, μπορεί να συμφωνήσουν για ορισμένο ή αόριστο χρόνο διάρκεια ημερήσιας ή εβδομαδιαίας εργασίας μικρότερη της κανονικής (μερική απασχόληση), ενώ κατά την παρ. 3 του ιδίου άρθρου οι αποδοχές των μερικώς απασχολουμένων μισθωτών δεν μπορεί να είναι κατώτερες απ’αυτές που προβλέπονται από τις κείμενες κάθε φορά διατάξεις για τους απασχολουμένους κατά το κανονικό ωράριο για την ίδια εργασία συναδέλφους τους και αντιστοιχούν στις ώρες εργασίας της μερικής απασχόλησης. Στη συνέχεια η προμνησθείσα διάταξη αντικαταστάθηκε δια του άρθρ. 2 του ν.2639 της 1/2.9.1998 κατά την οποίαν «Κατά τη σύσταση της σύμβασης εργασίας ή κατά τη διάρκειά της ο εργοδότης και ο μισθωτός μπορεί με έγγραφη ατομική σύμβαση να συμφωνήσουν, για ορισμένο ή αόριστο χρόνο ημερήσια ή εβδομαδιαία ή δεκαπενθήμερη ή μηνιαία εργασία, η οποία θα είναι μικρότερης διάρκειας από την κανονική (μερική απασχόληση). Η συμφωνία εφόσον μέσα σε δεκαπέντε (15) ημέρες από την κατάρτισή της δεν γνωστοποιηθεί στην οικεία Επιθεώρηση Εργασίας, τεκμαίρεται ότι καλύπτει σχέση εργασίας με πλήρη απασχόληση. 2.Επίσης κατά τη σύσταση της σύμβασης εργασίας ή κατά τη διάρκειά της ο εργοδότης και ο μισθωτός μπορούν με έγγραφη ατομική σύμβαση να συμφωνήσουν κάθε μορφή απασχόλησης εκ περιτροπής ανά ημέρα, εβδομάδα ή μήνα. Η παρεχομένη από το άρθρο αυτό προστασία καλύπτει και τους απασχολούμενους με βάση τις συμφωνίες του προηγούμενου εδαφίου.. Οι συμφωνίες ή οι αποφάσεις της παραγράφου αυτής γνωστοποιούνται μέσα σε οκτώ (8) ημέρες από την κατάρτιση ή τη λήψη τους στην οικεία Επιθεώρηση Εργασίας», και στην παράγρ. 16 του ιδίου άρθρου ορίζεται «Μέσα σε διάστημα εννέα (9) μηνών, από τη δημοσίευση του παρόντος νόμου κάθε εργοδότης υποχρεούται να υποβάλει στην οικεία Επιθεώρηση Εργασίας συγκεντρωτική κατάσταση αναφορικά με τις υφιστάμενες συμβάσεις εργασίας μεταξύ αυτού και των εργαζομένων, που απασχολεί με μερική απασχόληση, στην οποία θα αναγράφεται η χρονολογία κατάρτισης των συμβάσεων αυτών και το ονοματεπώνυμο του απασχολούμενου. Σε περίπτωση παραλείψεως υποβολής της κατάστασης αυτής τεκμαίρεται ότι η σχετική σύμβαση καλύπτει σχέση εργασίας με πλήρη απασχόληση». Από τις ανωτέρω διατάξεις συνάγεται ότι για τη κατάρτιση της συμβάσεως μερικής απασχολήσεως απαιτείται κατά νόμο έγγραφος τύπος, ο οποίος είναι συστατικός, η μη τήρηση του οποίου συνεπάγεται την ακυρότητα του συγκεκριμένου όρου της συμβάσεως που αφορά τη μερική απασχόληση, η ακυρότητα δε αυτή είναι απόλυτη κατ’ άρθρο 159 Α.Κ. και λαμβάνεται υπ’ όψη αυτεπαγγέλτως.

Περαιτέρω ορθά θαρρώ έκρινε η ΑΠ 845/2003 (και άλλες) ότι:
Από τη διάταξη του άρθρου 7 του ν.2112/1920, κατά την οποία «πάσα μονομερής μεταβολή των όρων της υπαλληλικής συμβάσεως βλάπτουσα τον υπάλληλον θεωρείται ως καταγγελία ταύτης, δι’ ην ισχύουν οι διατάξεις του παρόντος νόμου» συνάγεται ότι η γενομένη από τον εργοδότη μονομερής και βλαπτική για τον εργαζόμενο μεταβολή των όρων της συμβάσεως του, δεν επιφέρει την λύση αυτής, αλλά παρέχει σε αυτόν το δικαίωμα, είτε να αποδεχθεί τη μεταβολή και να συνεχίσει να παρέχει την εργασία του υπό τους όρους αυτής, είτε να θεωρήσει την μεταβολή ως άτακτη καταγγελία της συμβάσεως και αποχωρώντας από την εργασία του, να ζητήσει την νόμιμη αποζημίωση, είτε να αποκρούσει την μεταβολή και να προσφέρει την εργασία του υπό τους αρχικούς όρους αξιώνοντας την τήρησή τους, οπότε αν ο εργοδότης εμμείνει στην μεταβολή και αποκρούσει την προσφερόμενη από τον εργαζόμενο παροχή των υπηρεσιών περιέρχεται σε υπερημερία και οφείλει τις γι’αυτήν αποδοχές, τις οποίες δεν δικαιούται ν’αξιώσει ο μισθωτός, από μόνο το γεγονός της ανωτέρω μεταβολής.
Εξάλλου, από τις διατάξεις των παρ. 1 και 3 του άρθρου 38 του ν. 1892/1990 (που έχει εφαρμογή ως είχε πρό της αντικαταστάσεώς του με το άρθρο 2 του ν. 2639/1998, λόγω του εν προκειμένω κρισίμου χρόνου) συνάγεται ότι είναι επιτρεπτή είτε κατά τη σύσταση της σχέσεως εργασίας, είτε κατά τη διάρκειά της η μεταξύ εργοδότη και μισθωτού συμφωνία για ημερήσια ή εβδομαδιαία απασχόληση του τελευταίου μικρότερη της κανονικής με αμοιβή αντίστοιχη στις ώρες εργασίας της μερικής απασχόλησης. Η συμφωνία αυτή πρέπει να γίνει εγγράφως. Αν δεν τηρηθεί ο έγγραφος τύπος η συμφωνία για μερική απασχόληση είναι άκυρη, η δε ακυρότητα δεν θεραπεύεται και αν ακόμη εκπληρωθεί η σύμβαση με επίγνωση της έλλειψης του απαιτουμένου τύπου, οπότε ο εργοδότης θεωρείται υπερήμερος ως προς την αποδοχή των υπηρεσιών του μισθωτού υπό καθεστώς πλήρους απασχολήσεως και οφείλει σε αυτόν τον για πλήρη απασχόληση μισθό. Συνεπώς η μεταβολή από τον εργοδότη των όρων της εργασιακής συμβάσεως, δια της μειώσεώς των ωρών της κανονικής ημερησίας εργασίας του και του αντικειμένου αυτής και καταβολή μειωμένου μισθού, έστω και με την συναίνεση του μισθωτού (πολύ δε περισσότερο χωρίς αυτή), χωρίς την τήρηση εγγράφου τύπου, δεν συνιστά έγκυρη σύμβαση μερικής απασχολήσεως και επομένως ο εργοδότης οφείλει το μισθό για την πλήρη απασχόληση (παραίτηση από την ελαχίστων νομίμων ορίων του οποίου δεν είναι έγκυρη), ακόμη και αν ο μισθωτός αποδέχθηκε μετά ταύτα την άτυπη μεταβολή και συνέχισε την παροχή της εργασίας του υπό τους όρους αυτής.

 

Απαράδεκτη θεωρώ την στροφή της νομολογίας που επιχειρήθηκε πρόσφατα με την ερμηνευτική εκδοχή της ΑΠ 640/2008. Εκθέτει στον κοινό νου τις κρίσεις του ανωτάτου δικαστηρίου και δεν έχει καμμία απολύτως βάση στο νόμο και την βούληση του νομοθέτη. Αναφέρει η απόφαση αυτή : Η εν λόγω ακυρότητα, η οποία, κατά το άρθρο 159 Α.Κ., είναι απόλυτη και λαμβάνεται υπόψη αυτεπαγγέλτως, δεν θεραπεύεται και αν ακόμη εκπληρωθεί η σύμβαση με επίγνωση της ελλείψεως του απαιτούμενου τύπου. Εξάλλου, λόγω της ακυρότητας της συμβάσεως μερικής απασχολήσεως θεωρείται ότι υπάρχει απλή σχέση εργασίας με μερική απασχόληση. Έτσι, εφαρμόζονται επ’ αυτής οι κανόνες περί άκυρης συμβάσεως εργασίας και ο μισθωτός αποκτά αξιώσεις με βάση τις διατάξεις περί αδικαιολογήτου πλουτισμού, ενώ ο εργοδότης, αρνούμενος να αποδεχθεί τις υπηρεσίες, που προσφέρει ο μισθωτός κατά τις υπόλοιπες εργάσιμες ώρες ή και ημέρες της πλήρους απασχολήσεως, δεν γίνεται υπερήμερος και δεν οφείλει αποδοχές υπερημερίας.

Δηλαδή, παρά την μη τήρηση του νόμιμου συστατικού τύπου που προβλέπει ο νόμος ο εργοδότης απαλλάσσεται από κάθε υποχρέωση καταβολής του μισθού. Ακυρώνεται δε και η σχέση εργασίας και ο εργαζόμενος δεν δικαιούται ούτε καν το νόμιμο μισθό του προσαυξημένο με τα επιδόματα !!!.

Ο «νόμος» θέλησε να προστατεύσει τον εργαζόμενο, το ασφαλιστικό σύστημα και την κοινωνία από την αυθαίρετη συμπεριφορά του κάθε εργοδότη να μην καταβάλλει τις ελάχιστες νόμιμες αποδοχές κα μετά να ισχυρίζεται ότι υπήρχε σύμβαση μερικής απασχόλησης. Όχι ότι το έγγραφο προστατεύει, διότι στην πραγματικότητα το συνήθως συμβαίνον είναι το αντίθετο. Να συνάπτεται σύμβαση μερικής απασχόλησης, αλλά να εργάζεται ο εργαζόμενος κανονικά 5ήμερο και 8ώρο. Αυτές οι ρυθμίσεις αποτελούν άθλιες αβάντες ενός αστείου συστήματος – κράτους προς την εργοδοσία. Σε κάθε περίπτωση, θα έπρεπε υποχρεωτικά να δηλώνονται επακριβώς ορισμένες οι ώρες και οι ημέρες εργασίας με ημερομηνία έναρξη και λήξη, ώστε να μπορεί να γίνει έλεγχος.

Στο νόμο ο έγγραφος τύπος ορίζεται συστατικός, δηλ. εάν δεν υπάρχει έγγραφο είναι άκυρος ο όρος και όχι η σύμβαση (ως εκλαμβάνει παραδόξως η ανωτέρω απόφαση του ΑΠ). Σκοπός του νομοθέτη δεν ήταν να ακυρώσει το σύνολο της σύμβασης εργασίας (αυτό θα ήταν κατ΄ ουσίαν ρύθμιση υπέρ του παρανόμου εργοδότη και κατά του εργαζομένου και του κοινωνικού συνόλου). Σκοπός ήταν να ακυρώσει μόνο τον όρο μερικής απασχόλησης και να θεωρήσει τεκμαρτώς ισχύουσα σύμβαση πλήρους απασχόλησης. Ητοι να τιμωρήσει τον κακό και παρανομούντα εργοδότη βάζοντάς τον να πληρώσει ολόκληρες τις αποδοχές. Τούτο ακόμα και εάν ο εργαζόμενος δεν εργάζεται, διότι το τεκμήριο του νόμου δεν αναφέρεται ως μαχητό και σαφώς αποτελεί ποινή εις βάρος του εργοδότη, ο οποίος οφείλει να καταβάλλει το σύνολο των αποδοχών τεκμαιρομένης της συμβάσεως ως πλήρους απασχόλησης. Ο νόμος έχει ως σκοπό να αποτρέψει και να τιμωρήσει τον κακό εργοδότη από την παραβίαση του νόμου και όχι τον μισθωτό, όπως εσφαλμένα καταλήγει η ανωτέρω απόφαση.
Περαιτέρω, η περίπτωση του Μάκη, αποτελεί παράλληλα και βλαπτική μονομερή μεταβολή της σύμβασης εργασίας, οι δε εργαζόμενοι έχουν τα εκ του νόμου και ανωτέρω αναφερθέντα δικαιώματα, ώστε να διεκδικήσουν τις αποδοχές τους και για την ημέρα κατά την οποία παρανόμως δεν εργάζονται.

makfor

κατι που ξεχασα να γραψω και ισως εχει την σημασια του , τις μερες που δεν εργαζομαστε τις χρεωνομαστε ως ΑΔΕΙΑ ΑΝΕΥ ΑΠΟΔΟΧΩΝ και μαλιστα κανουμε και σχετικη αιτηση!!!!!!!!

mitsos

ΧΧΧΧΧ, καλά όλα αυτά. Αλλά αν κάποιος κινηθεί δικαστικά, πόσος χρόνος θα χριαστεί για να δικαιωθεί; Και αν η επιχείρηση με το να δουλεύουν 5 μέρες οι εργαζόμενοι κλείσει τι γίνεται; Που θα απορροφηθούν οι εργαζόμενοι; Δεν υποστηρίζω ότι δεν θα πρέπει να διασφαλίζονται τα δικαιώματα των εργαζομένων. Λέω όμως, μήπως οι περιστάσεις είναι ειδικές και απαιτουν την συναίνεση όλων ώστε να ξεπεραστεί το πρόβλημα; Μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για μικρές επιχειρήσεις και όχι για το ελληνικό δημόσιο. Εκεί τα πράγματα είναί είναι πιο επικίνδυνα. Στην Γερμανία και Γαλλία γίνονται ειδικές συμφωνίες ώστε η επιχείρηση να μπορεσει να επιβιώσει. Ειδικά στην Γερμανία τα συνδικάτα είναι πανίσχυρα. Παρόλα αυτά οι εργαζόμενοι αποδέχονται μείωση του ωραρίου ώστε να μην βρεθούν άνεργοι εντελώς. Υποθέσεις κάνω βεβαίως. Δεν ξέρω πως είναι τα πράγματα εκεί που δουλεύει ο Μάκης, όμως χρειάζεται προσοχή.

STELLA

Μάκη δεν εργάζομαι σε ιδιωτική εταιρεία. Είμαι «ελευθερος επαγγαλματίας» και δυστυχώς τις περισσότερες φορές εξ ανάγκης με το μέρος των εργοδοτών.
Ετσι κι αλλιως μιλάμε για μεγάλες αδικίες……….

mitsos

Μάκη η εταιρία που δουλεύεις είναι μεγάλη; Πόσα άτομα απασχολεί και τι παράγει; Αν θέλεις απαντάς.

STELLA

Μάκη η άδεια ανευ αποδοχών σημαίνει με δική πρωτοβουλία απουσία από την εργασία και ανατρέπει όλα τα προηγούμενα.Με τα ένσημα τι γίνεται? Είναι και εκείνα λιγότερα. έτσι?

Οι μεγάλες εταιρείες πάντα ακολουθούν νομότυπες οδούς………

Απάντηση

@ Makfor: Αυτό σημαίνει ότι δεν επιχειρείται εγγράφως τροποποίηση της σύμβασης εργασίας, αλλά υπό το καθεστώς δήθεν άδειας άνευ αποδοχών με αίτηση του εργαζομένου.
Εδω θα μπορούσα να γράψω πολλά, αλλά δεν θα το κάνω. Είναι σαφές ότι το ανωτέρω καθεστώς δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Θέτει σε κίνδυνο την σχέση εργασίας εις βάρος του εργαζομένου (ο εργοδότης μπορεί να απολύσει κάποιον επειδή ζητάει συνέχεια άδειες). Στην πραγματικότητα πρόκειται για συμπεριφορά άκυρη και καταχρηστική, που εμπίπτει και στο πλαίσιο μονομερούς μεταβολής των όρων της σύμβασης εργασίας (ο σχετικός ισχυρισμός του εργοδότη περί αποδοχής της, δεν μπορεί κατά την γνώμη μου να σταθεί καθώς αυτός το εμφανίζει ήδη ως άδεια) και στο πλαίσιο της de facto και χωρίς τον έγγραφο συστατικό τύπο μετατροπή υφιστάμενης σύμβασης πλήρους απασχόλησης σε μερικής. Ο μισθωτός έχει συνεπώς αγώγιμες αξιώσεις.

Απάντηση

Νόμιμη δεν είναι, στην πραγματικότητα ούτε νομότυπη καθώς γίνεται καθολικά και διαρκώς, ήτοι μετατρέπει την σύμβαση σε μερικής απασχόλησης.

  Πόσος χρόνος θα χρειαστεί για να δικαιωθεί;
Εχω απαντήσει: Ασφαλιστικά μέτρα

– … μήπως οι περιστάσεις είναι ειδικές και απαιτούν την συναίνεση όλων ώστε να ξεπεραστεί το πρόβλημα … :

Και εδώ απάντηση ήδη και μάλιστα συστημικά. Δεν μπορούν οι εργαζόμενοι να πληρώνουν συνεχώς τις κρίσεις των εργοδοτών. Θα έβλεπα λοιπόν την λογική σου εφαρμοστέα υπό το κράτος μιας συμφωνίας που θα διασφάλιζε την δικαιοσύνη και θα έδινε ασφάλεια ώστε να κινηθεί και η «αγορά» σας. Ο εργοδότης ενδιαφέρεται να μην κλείσει (αυτό τουλάχιστον μπορώ να το συμμεριστώ). Βεβαίως ούτε τον καπιταλισμό θέλω να διατηρήσω, ούτε θεωρώ πως οι λύσεις αυτές είναι αποτελεσματικές για την κρίση. Ομως οφείλω να απαντήσω έστω και υπό αυτούς τους όρους.

 

Μια δίκαιη κοινωνική συμφωνία εργοδοτών – εργαζομένων θα περιελάμβανε τα ακόλουθα:
– Συμφωνία περί προσωρινότητας της ρύθμισης με βάση και όρια την διεθνή συγκυρία και την κερδοφορία της επιχείρησης. Μετά την λήξη της έκτακτης καταστάσεως ή την διαπίστωση κερδοφορίας επανερχόμαστε στα αρχικώς συμφωνηθέντα
– Υποχρέωση του εργοδότη να διανείμει τα πιθανά κέρδη στο τέλος του χρόνου στους εργαζόμενους (ώστε να αναπληρωθεί ο χαμένος μισθός), κρατώντας για τον εαυτό του μόνο ένα δίκαιο μισθό (αυτό περιλαμβάνει αναγκαστικά και το δικαίωμα ελέγχου εκ μέρους των εργαζομένων).

Με τον τρόπο αυτό επιτυγχάνεται και ασφάλεια – αναθέρμανση της αγοράς, καθώς μειώνεται ο φόβος της ανεργίας και της συνεπαγόμενης ανέχειας.
Μην μου πει κανείς ότι δεν διασφαλίζονται κεφάλαια για την ανάπτυξη της επιχείρησης.

Για αυτά ας φροντίσουν οι μέτοχοι (που έχουν ήδη συσσωρευμένα κέρδη) και το κράτος.
Δεν λέω επίσης να γίνουν οι εργαζόμενοι πλούσιοι (αν και θα έπρεπε) θα πάρουν αναδρομικά αυτό που αναπληρώνει τις χαμένες αποδοχές τους.

 

makfor

ειτε παιρνεις αδεια ειτε απολυεσαι , ηταν η κουβεντα !!! (οχι προς εμενα γιατι θα τους ελεγα απολυστεμε για να τους την σπασω)

πως μπορει τωρα καποιος να το αποδειξει ολο αυτο ? δεν μπορει!!!!

αντιθετα υπαρχουν εταιρειες που δωσανε νεες συμαβσεις ή ορισαν εγραφως οτι θα εργαζονται 1 ωρα λιγοτερο την μερα και θα πληρωνονται το αντιστοιχο ποσοστο λιγοτερο το μηνα.

Δημοσιευμένο 30 λεπτά πριν #

 

STELLA

Ο εργαζόμενος δέχεται τον τελευταίο καιρό απίστευτες πιέσεις για μείωση ωρων εργασίας με ταυτόχρονη μείωση αποδοχών και για να μην πέσει στα πηγάδι της ανεργίας τα δέχεται όλα.

Εχει και ακόμα χειρότερες καταστάσεις ……..Εργαζόμενοι που απολύθηκαν για να «συμβάλλουν στην βιωσιμότητα της επιχείρησης» εξακολουθούν να εργάζονται ανασφάλιστοι με την ελπίδα μετά την ανάκαμψη να επαναπροσληφθούν.
Εργασιακός μεσαίωνας ………

 

 

 

 

 

 

 

Φεβρουαρίου 13, 2009

ΠΡΟΧΕΙΡΟ ΛΕΞΙΚΟ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Για να συνοψίσω σε ένα προχειρότατο λεξικό μερικές έννοιες για το «μέλλον» . 

Τώρα μπορεί κάποιοι ή κάποιες να μπερδευτούν χειρότερα. 

Εδώ είμαστε για να τα συζητήσουμε.  

ΠΡΟΧΕΙΡΟ ΛΕΞΙΚΟ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

 

Ανθρωπος:  Η κεντρική και κυρίαρχη αξία του συστήματος του «βιοτισμού».

Βιοτικές ανάγκες : Η βάση της ανθρώπινης ύπαρξης, ο μόνος αναγκαίος νόμος του ανθρώπου, ο νόμος της ζωής. Ζωή, τροφή, ασφάλεια, ό,τι στηρίζει άμεσα και αναγκαία την επιβίωση του ανθρώπου. Εκτός από τις υλικές υπάρχουν και «άυλες» με πρώτιστη την κοινωνική ισότητα και την απόλαυση των αγαθών που απαρτίζουν τα ανθρώπινα κοινωνικά αγαθά.

Δίκαιη κοινωνία – Δίκαιο κράτος: Αυτό που εξασφαλίζει σε κάθε άνθρωπο την ίση απόλαυση των βιοτικών του αναγκών, υλικών και άυλων, ουσιωδών και αποφασισμένων (αυτές που μια κοινωνία αποφασίζει). Κριτήριο η συμμετοχή του ανθρώπου στο παραγωγικό γίγνεσθαι. Μέθοδος απόφασης: η πραγματική άμεση δημοκρατία παντού. 

Ανθρώπινη ελευθερία : Η πραγματική ελευθερία που είναι άμεσα συναρτημένη με την βεβαιότητα της κοινωνικής κάλυψης των βιοτικών αναγκών.

Παραγωγή βιοτικών αναγκών: Ο μόνος στόχος της δίκαιης κοινωνίας. Αποφασίζονται οι βιοτικές ανάγκες. μετριούνται και αποτελούν τον κοινωνικό παραγωγικό στόχο.

Μέθοδος οργάνωσης παραγωγής: Η κοινή ίση και ισότιμη προσπάθεια εθελοντών για την ανάληψη κάθε αναγκαίας δράσης. Οπου δεν υπάρχουν εθελοντές κλήρωση και εκ περιτροπής εργασία όλων.

Αξίες – υπεραξίες : Καταργούνται, στόχος των κοινωνιών η κάλυψη των βιοτικών αναγκών και η αμεσότητα στην σχέση ανθρώπου –παραγωγού, ανθρώπου – καταναλωτή.

Χρήμα: Αχρείαστο και βδελυρό. Η ικανοποίηση των βιοτικών αναγκών από την κοινωνική προσπάθεια το καθιστά άχρηστο. Αντικαθίσταται από την κάρτα βιοτικών αναγκών.

Κέρδος: Ο νευρώνας του καπιταλισμού. Κέρδος για κάποιον σημαίνει στέρηση για τους άλλους, καθώς όλα είναι πεπερασμένα και συγκεκριμένα μεγέθη. Ο καπιταλισμός καταστρέφεται δημιουργώντας οικονομικές μονάδες που λειτουργούν χωρίς κέρδος. Το μόνο κέρδος είναι οι μισθοί των εργαζομένων, μέχρι να καταργηθούν και αυτοί.

Αγορά: Κοινωνικός μηχανισμός που έχει ως αντικείμενο την επί κέρδει προμήθεια των βιοτικών αναγκών των ανθρώπων (πραγματικών ή και τεχνητών). Ως είναι ευνόητο καταργείται ως άχρηστος. Οι μετέχοντες σε αυτόν απασχολούνται στην παραγωγή.    

Προμήθεια βιοτικών αναγκών: Ευθύνη της κοινωνίας. Αυτοματοποιείται με αυτόματους προμηθευτές και ατομικές κάρτες προμήθειας. Πάλι εξοικονομούνται ανθρώπινες δυνάμεις για την παραγωγή και προς το συμφέρον όλων.

Φύση:         Είναι το σπίτι μας, το παρόν και το μέλλον μας, δεν εννοείται η καταστροφή της.

Δημοκρατία : Η πραγματική, η άμεση δημοκρατία των ελεύθερων ίσων ανθρώπων είναι ο μοναδικός πολιτικός θεσμός για την λήψη αποφάσεων της κοινωνίας, πάντα με γνώμονα τις αρχές του συστήματος.

Σχέσεις στην παραγωγή: Ισότητα των συμπαραγωγών ανθρώπων.

Κράτος: Μετατρέπεται σε «κοινό». Σε κοινωνικό μηχανισμό που υλοποιεί άμεσα τις αποφάσεις της κοινωνίας. Αποσύνθεση του εξουσιαστικού γραφειοκρατικού του ρόλου.    

Παιδεία: Ο μηχανισμός ολοκλήρωσης της ανθρώπινης γνώσης, στρέφεται προς τον άνθρωπο και έχει στόχο να του δώσει να εφόδια να κατανοήσει το γίγνεσθαι και να σκεφτεί ελεύθερα και αδέσμευτα.

Δυνατότητα επιλογής : Ελεύθερη, ο άνθρωπος έχει την δυνατότητα να επιλέξει μεταξύ ενός συνόλου παραγόμενων αγαθών, αντικαθιστώντας κάτι με κάτι άλλο.   

Κάρτα βιοτικών αναγκών: Αντικαθιστά το χρήμα. Σε αυτή είναι εγγεγραμμένες οι βιοτικές ανάγκες – αγαθά που κάθε άνθρωπος μπορεί να απολαύσει και οι αναγκαίες ποσότητες.

Μισθωτή εργασία: Καταργείται ως έμμεση δουλεία και μειωτικός για τον άνθρωπο θεσμός.

Επιχειρηματίας: Αυτός ο άπληστος, δεν μας χρειάζεται για να μας παίρνει κέρδη (μεγαλύτερα μερίδια), να δημιουργεί ανισότητες και να μας πολεμά.

Τεχνολογία: Κοινό κτήμα της ανθρωπότητας. Η εκμετάλλευσή της υπέρ όλων των ανθρώπων. 

Εφεύρεση: Αποτέλεσμα της ανθρώπινης ελευθερίας, της χαράς της πραγματικής ζωής και όχι της εξοντωτικής μισθωτής εργασίας.

Εφευρέτης: Ο δικός μας άνθρωπος, αυτός που μας δίνει την δυνατότητα να ζούμε καλύτερα. Βραβεύεται και τιμάται με απόφαση όλων.

Χρηματιστήρια, τράπεζες κλπ.: ποιος και γιατί τα χρειάζεται; Καταργούνται.

Διεθνής κοινότητα: Αλληλοσεβασμός, αλληλοβοήθεια, στήριξη χωρίς δουλείες και ανταλλάγματα. Οι λαοί μπορούν να χαρίζουν ή να ανταλλάσουν προϊόντα που παράγουν για να στηρίξουν ο ένας τον άλλο.

Διεθνείς οργανισμοί: Οργανισμός παγκόσμιας βιοτικής συγκρότησης. Εκεί οι λαοί δηλώνουν και συμφωνούν τις ανάγκες τους και βρίσκουν τρόπους αλληλοβοήθειας για την κάλυψή τους.   

Πόλεμος: Αγνωστη λέξη. Οποιος κάνει πόλεμο μένει εκτός διεθνούς κοινότητας. Συνδρομή υποχρεωτική των άλλων στον αμυνόμενο.

Μετανάστευση: Αν είναι αναγκαία για βιοτικούς λόγους, οι λαοί ορίζουν την αναγκαιότητα και το μέτρο. Στήριξη της βιοτικής οικονομίας κάθε λαού στον τόπο του.

Υπερπαραγωγή, υπερανάλωση φυσικών πόρων: Το ένα φέρνει το άλλο. Δεν χρειάζονται.

Βιοτισμός: Η θεωρία των βιοτικών αναγκών.             

Βιοδημοκρατία: Το πολιτικό σύστημα της θεωρίας των βιοτικών αναγκών.

Φεβρουαρίου 10, 2009

ΞΕΘΕΜΕΛΙΩΣΤΕ ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ ΑΛΛΙΩΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΛΛΟΝ

Αγαπητές συντρόφισσες, αγαπητοί σύντροφοι

Σε αρκετούς από εσάς όσα γράφω μπορεί να φαίνονται από αβάσιμα έως ανεδαφικά. Προσωπικά νοιώθω ότι ημέρα με την ημέρα επιβεβαιώνομαι. Δεν κάνω άσκηση αυτοεπιβεβαίωσης, αλλά σας καλώ να σκεφτείτε.

Οι ανάγκες για ανθρώπινη εργασία συνεχώς μειώνονται λόγω της χρήσης μηχανικών αυτοματισμών και στον δυτικό κόσμο επειδή οι ολιγαρχίες του πλούτου μεταφέρουν την παραγωγή στον τρίτο κόσμο, όπου η ανθρώπινη αθλιότητα τους έρχεται πιο φθηνή και πιο κερδοφόρα.

Τι επωφελήθηκαν οι άνθρωποι από τον τεχνικό πολιτισμό που ανήκει στους λίγους; Ανεργία, ανταγωνισμό, κρίσεις, φτώχεια, απαξίωση και διάφορους εγκληματίες λακέδες να φωνάζουν ότι πρέπει να εργαζόμαστε, όπως οι τριτοκοσμικοί δούλοι – εργάτες των ολιγαρχών για να τους ανταγωνιστούμε. Αυτή η κρίση είναι συστημική και πρέπει να το καταλάβουμε. Αντί οι κοινωνίες των ανθρώπων να επωφεληθούν δίκαια από την ανάπτυξη της τεχνολογίας, υποδουλώνονται ολοένα και περισσότερο στις ολιγαρχίες των εξουσιομανών. Οι καπιταλιστές μετατρέπονται μέρα με την μέρα σε φεουδάρχες και αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερα δικαιώματα πάνω στους ανθρώπους.

Μπορεί κάποιος λακές του συστήματος, κάποιος πληρωμένος υπάλληλος να αντιτάξει κάτι πάνω σε αυτό;

Το ίδιο το σύστημα βασίζεται πάνω στην συνεχώς διογκούμενη παραγωγή και κερδοφορία και πάνω στον συνεχή δανεισμό και χρήση τραπεζικού «αέρα». Μέχρι πότε μπορεί η γη και οι κοινωνίες να αντέξουν αυτές τις λογικές ή καλύτερα τους παραλογισμούς των άθλιων ολιγαρχιών. Μεγαλύτερη παραγωγή και κέρδος για τους ολιγάρχες σημαίνει λιγότερος πλανήτης και μεγαλύτερη ζημία – απαξίωση των πολλών.

Η στήριξη των «επιχειρηματιών» με χρήματα της κοινωνίας, δεν πρόκειται να επιφέρει καμία βελτίωση στην λειτουργία των κοινωνιών. Αντίθετα, θα μεγαλώσει τις εξαρτήσεις και τις ανισότητες και το βλέπετε όλοι καθαρά από την εξέλιξη των εργασιακών σχέσεων.

Παράλληλα, η διάθεση ολοένα και μεγαλύτερων κεφαλαίων από την κοινωνία προς εξυπηρέτηση των «επιχειρηματιών» σημαίνει ολοένα και μικρότερες δυνατότητες για τις κοινωνίες και τα κράτη τους. Από την ανάπτυξη κοινωνικών παραγωγικών θεσμών, υποδομών, κοινωνικών αγαθών και υπηρεσιών και κοινωνικής στήριξης.

Τα κλάσματα των φτωχών, αδύναμων, ανασφαλών και συνεχώς ολοένα και πιο εξαρτώμενων από τις ορέξεις των ολιγαρχιών ανθρώπων συνεχώς διευρύνονται και εξελίσσονται σε κοινωνικές πλειοψηφίες. Μήπως σφάλλω ; μήπως δεν οδηγεί το εφαρμοζόμενο σύστημα στην κατάσταση αυτή;

Ακούω διάφορα μέτρα για την απασχόληση όπως η επιδότηση εισφορών νέων προσλαμβανομένων. Είναι κόστος για την κοινωνία, κέρδος για τους λίγους και σίγουρη απόλυση για τους εργαζόμενους μεγαλύτερης ηλικίας.

Ποιο πρόβλημα μπορούν να λύσουν τέτοια ημίμετρα, μήπως οι τάσεις του συστήματος για επικράτηση πάνω στις κοινωνίες και τους ανθρώπους θα παύσουν να υπάρχουν. Δημόσιες επενδύσεις λένε κάποιοι άλλοι και θέλουν δρόμους και γιοφύρια. Νέα κέρδη υπέρ των ολιγαρχιών της εργολαβίας, νέες καταπιεσμένες προσωρινές εργασιακές σχέσεις, νέα βάρη για τις κοινωνίες, που δανείζονται από τις τράπεζες με επαχθείς όρους χρήματα που ανήκουν σε τελική ανάλυση στα ίδια τα κράτη και τις ίδιες τις κοινωνίες.

Ανεμοι και θύελλες.

Κρατικοποίηση των θνήσκοντων προβληματικών, τραπεζών και εταιρειών εν γένει λένε κάποιοι άλλοι. Με ποιο στόχο;  αναρωτιέμαι εγώ. Εάν ο στόχος είναι η λειτουργία υπέρ των κοινωνιών, τότε συμφωνώ. Όμως, όσο υπάρχει απέναντι το κερδοσκοπικό κεφάλαιο, αργά ή γρήγορα αυτές οι επιχειρήσεις θα χειμάσουν, καθώς οι κερδοφόρες καταπιεστικές εταιρείες θα ανταγωνίζονται στο καπιταλιστικό περιβάλλον και θα κυριαρχήσουν ξανά. Εάν ο στόχος είναι η καπιταλιστική κερδοφόρος λειτουργία τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει στην καταπίεση των ανθρώπων και των κοινωνιών, αλλά η πιο πάνω πορεία θα εξακολουθήσει ασταμάτητα.

Και πάλι βέβαια το κόστος το πληρώνουν οι δανειζόμενες από την τραπεζική φαυλότητα κοινωνίες.

Εάν το σύστημα δεν αλλάξει, εάν οι στόχοι της κοινωνικής λειτουργίας δεν αλλάξουν, η πορεία της εξαθλίωσης των πολλών εις όφελος των λίγων άπληστων παρανοϊκών είναι προδιαγεγραμμένη.

Σύντροφοι, οφείλουμε να σηκώσουμε ψηλά το κεφάλι, να ορίσουμε και να διεκδικήσουμε την ουσία της ζωής, την ουσία του μέλλοντος.

Το τι πρέπει να απαιτούμε, το ποιόν κόσμο διεκδικούμε σας το έχω γράψει, σας το έχω προτείνει.

Οσο δεν το καταλαβαίνουμε και μπερδευόμαστε στα δίχτυα της παγκόσμιας ολιγαρχικής καπιταλιστικής αθλιότητας μένουμε πίσω, χάνουμε δυνάμεις και δυνατότητες.

Εάν δεν αποτινάξουμε από το μυαλό μας την καπιταλιστική αθλιότητα, εάν δεν καταργήσουμε τον καπιταλισμό και τις ολιγαρχίες του, φτιάχνοντας κοινωνίες ίσων ελεύθερων και εν τέλει λογικών ανθρώπων, μέλλον δεν πρόκειται να υπάρξει.

Οσοι αβασάνιστα μας αποκάλεσαν στο παρελθόν ή εξακολουθούν να μας αποκαλούν ρομαντικούς και ουτοπιστές πρέπει να καταλάβουν τον έλλογο άμεσο πραγματισμό μας. Δεν οδηγεί σε κανένα ανθρώπινο μέλλον αυτή η αθλιότητα του καπιταλισμού. Οσα γράφω και υποστηρίζω έπρεπε να έχουν ήδη υπάρξει !!!.

Εάν δεν το καταλάβουμε έγκαιρα δεν υπάρχει ανθρώπινο μέλλον.

Ας το καταλάβουμε και ας αποφασίσουμε να αγωνιστούμε για να ξεθεμελιώσουμε την ζούγκλα τους.

Ας αφήσουμε παράμερα τις όποιες επιμέρους αντιθέσεις, ας ξεχάσουμε τις σοσιαλδημοκρατικές ελαφρότητες. Η νίκη των ανθρώπων απαιτεί και χρειάζεται την ατομική και συστημική υπέρβαση, το καθαρό μυαλό για την πραγμάτωση των νέων στόχων..

Ας δούμε καθαρά τι μας επιφυλάσσουν για το μέλλον και ας δράσουμε για να φτιάξουμε τις κοινωνίες των ανθρώπων.

Φεβρουαρίου 5, 2009

ΤΡΙΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ

Είπα να μην γράψω «σεντόνι» σήμερα, να χαλαρώσουμε λίγο, με το δημοφιλές άθλημα της κριτικής 

 

*  Οταν το σύνολο μιας κοινωνίας φτάνει σε αδιέξοδο και ο ένας δείχνει τον άλλο ως φταίχτη είναι σαφές ότι φταίει το εφαρμοζόμενο σύστημα γιατί παράγει αδιέξοδα.

Εντάξει δεν περίμενα από τη Ν.Δ. να δώσει λύσεις (αν και ένας πολιτευτής της χθές έγραψε, και ήταν πιο σοσιαλιστής από τα περισσότερα μεγαλοστελέχη του ΠΑΣΟΚ – τον βλέπω για ελευθέρας και μεταγραφή στην Αλέκα), αλλά εάν δεν το καταλάβουν στο ΠΑΣΟΚ θα πάνε και αυτοί στον κάλαθο των αχρήστων.
Θα μου πείτε : τι σε νοιάζει ; αυτό δεν υπέδειξαν οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ στο νυν πρόεδρο; «Αλλαξε τα όλα» του είπαν αταβιστικά αλλά και αυθόρμητα.

Το πρόβλημα είναι ότι ο Παπανδρέου μιλάει και ο μηχανισμός ξύνεται, εκτός εάν μας δουλεύουν ομαδικά (διόλου απίθανο)
Ξέρετε όμως τι συμβαίνει κάποιοι μπορεί να έχουν διαμορφώσει επίκτητα σύνδρομα (για να μην πω πολιτικό DNA). Οπως τα παιδάκια παπαγαλίζουν μία μπούρδα χωρίς να καταλαβαίνουν καλά – καλά τι λένε (για να το συνδέσω και με το εκπαιδευτικό), κάποιοι άλλοι «δάσκαλοι», πολιτικής αυτή την φορά, μαθαίνουν σε μεγαλύτερους μαθητές μια άλλη παπαγαλία – διδαχή. Ετσι κάποιοι έχουν εγκλωβιστεί και δεν μπορούν να συλλάβουν τι συμβαίνει γύρω τους.
Φευ, ίσως να παρήλθε γρήγορα ο πολιτικός χρόνος τους και να έρχεται να σαρώσει τα ματαιόδοξα όνειρά τους.
Ομως η πραγματική τους καταστροφή θα είναι εάν προσπαθήσουν να αντισταθούν και να ανακόψουν την κοινωνική πλημμύρα … τότε δεν θα μπορούν να ελπίζουν ούτε στην υστεροφημία.
Οσοι δεν μπορούν να προσαρμοστούν με τις κοινωνικές ανάγκες, αλλά θέλουν να προσαρμόσουν τις ανάγκες της κοινωνίας στον εαυτό τους, καλύτερα θα είναι να αποσυρθούν μια ώρα νωρίτερα.
Για όσους το μυαλό και η αναζήτηση αρχίζει και τελειώνει στην νεοφιλελεύθερη παπαγαλία, υπάρχει στέγη: η οικία τους, αλλιώς υπάρχουν και οι αιώνιες πολιτικές μονές της ασημαντότητας.

 

Βέβαια πρώτο ζητούμενο για όλους είναι να ξεμπερδεύουμε με την Ν.Δ. είναι συλλογική αναγκαιότητα προστασίας της κοινωνίας και αυτοί που πρέπει να το κάνουν είναι όσοι νεοδημοκράτες διαθέτουν φιλότιμο (υπάρχουν και τέτοιοι) Ας το εκλάβουν ως εθνική ανάγκη, παρατράβηξε το ανέκδοτο. 

Το τι θα γίνει μετά; Εάν το ανέκδοτο είναι ίδιο, το πολύ -πολύ να επιταχυνθούν οι εξελίξεις, διότι οι κοινωνικές ανάγκες και η αγωνία δεν μπορούν να περιμένουν.  

Για αυτούς έγραψα τα πιο πάνω.

Λυπάμαι για την αριστερά, θα ήθελα οι ηγεσίες της να έχουν λύσεις … αλλά είναι και αυτές κομμάτι του κουκλοθέατρου. Μπαίνουν λένε την ατάκα τους, όσο επιτρέπει ο θεατρώνης και αποχωρούν. Είμαι βέβαιος, πως αντίθετα με τις ηγεσίες, οι αριστεροί πολίτες έχουν λύσεις και εάν δεν έχουν έτοιμες, έχουν πολύ ανοικτά και αδέσμευτα μυαλά.

Οι «οικολόγοι – πράσινοι» από την άλλη, είναι μια χαρά με τα προγράμματα, τις επιχορηγήσεις και τις επενδύσεις, πολύ καλοί επενδυτές οι άνθρωποι. Κλασικοί καπιταλιστές: επενδύουν στην ανάγκη …

Οσο για το καρατζαφέρειον καλαμπούρι που προβάλει τους μαϊντανούς του με ανεξήγητα προνόμια στις βιτρίνες των ΜΜΕ, καλό θα είναι να μας πουν σε ποιά τραπεζικά καφενεία του Ζαν-Μαρί πίνουν τον γαλλικό καφέ τους. Αντε και πολύ αναφέρθηκα σε δαύτους.

Το παγκόσμιο αδιέξοδο του καπιταλισμού έχει και τα πολιτικά του αδιέξοδα. Αλλωστε οι υπάλληλοι του συστήματος δεν μπορούν να λειτουργούν ανεξάρτητα από τις εντολές των μάνατζερς.

Λύσεις έχουμε, εμείς, οι λαοί, όχι αυτοί … .

Συμφωνείς Ορέστη ;   

     

* Σε ένα φίλο :

Αυτά σύντροφέ μου, είναι δυστυχώς για αλλοτινές εποχές, ο καπιταλισμός τα κονιορτοποίησε και τα ξεπέρασε.
Στην ουσία με αυτές τις προτάσεις ταϊζουμε και πάλι τα ζώα του καπιταλισμού και μένουμε στην ελπίδα ότι κάποια καλή νεραϊδα θα τα μεταμορφώσει σε καλούς ανθρώπους ή καλύτερα σε πρίγκιπες.
Αυτά ως γνωστό γίνονται μόνο στα παραμύθια της γιαγιάς.

 

Χθες που με επέπληξε ο Π*  (δεν άκουγα τι ακριβώς έλεγε αλλά κατάλαβα ότι με άκομψο ύφος μου έλεγε πως δεν ήθελε πολιτικές αναλύσεις) είχα ήδη αντιληφθεί το κοινωνικό αδιέξοδο της αλληλοφαγίας, μέσα από τις αντιθέσεις και αντιπαραθέσεις των προλαλησάντων εμού.
Για αυτό και «ετόλμησα» και θα καταλάβατε ότι οι δύο σχολιαστές και ο σοσιαλΝΔ δεν με διέκοψαν έκτοτε.
Η κοινωνική αγωνία που βιώνουμε ζητά διεξόδους και λύσεις.
Η σουηδική γυμναστική του ΠΑΣΟΚ θα ήταν καλή πριν από 30 – 40 χρόνια. Τώρα ο καπιταλισμός «ντοπάρισε» το σύστημα και την κοινωνία, όπως ντοπάρει τους αθλητές του για να κερδίσουν (η τραγική ομοιότητα έχει την ίδια βάση) και, όπως γνωρίζουμε, οι ντοπαρισμένοι οργανισμοί πεθαίνουν αιφνίδια και γρήγορα.
Τελικά, δεν είναι παραλληλισμός, αλλά είναι το ίδιο ακριβώς. Εχει την ίδια αιτία : Αγώνας, ανταγωνισμός, κέρδος, υπέρβαση των γήινων και ανθρωπίνων ορίων με τεχνητά μέσα με σκοπό μιά ανοησία :ένα πρωταθλητή, πολλούς χαμένους και ακόμα πιο πολλούς να πληρώνουν το εισιτήριο. Κάποιοι άλλοι, σε ένα ιδιότυπο χρηματιστήριο τζογάρουν κι όλας … .
Είδατε πως το σύστημα του καπιταλισμού διατρέχει και ορίζει με τον αυτό τρόπο τα πάντα ;
Και κάποιοι ψευδοσοσιαλιστές τύπου Ζακ Ρονγκ (το αντίστοιχο του Σολάνα) μας δουλεύουν, ζούνε από την ανοησία του καπιταλισμού και κυνηγάνε την ντόπα … . Η σοσιαλδημοκρατία κυνηγάει ματαίως την ντόπα του καπιταλισμού, λες και το υπόλοιπο φαινόμενο έχει κάτι να προσφέρει … .

 

Είδατε πως έδεσε η «σάλτσα» του συστήματος ;

*  Δεν υπάρχει απογοήτευση, υπάρχει μέλλον … απλά κάποιοι κοιμίζουν την κοινωνία με νανουρίσματα και κάποιοι άλλοι της ρίχνουν υπνωτικό (αυτή είναι η διαφορά των πολιτικών κομμάτων).
Το πρόβλημα είναι ότι αυτοί που τους βάζουν να το κάνουν, μάλλον την πάνε την κοινωνία για σφαγή και δεν θέλουν να αρχίσει τις απονενοημένες σπασμωδικές αντιδράσεις, γιατί θα κοστίσει περισσότερο η ακινητοποίηση.


Εχουμε έναν ωραίο αγώνα και ευτυχώς έχουμε βρει τα αντίδοτα … . Τα οποία δεν είναι οι κλωτσιές στο σύστημα. Απλά μπορούμε να ανοίξουμε την πόρτα και φύγουμε. Πάμε αλλού, φτιάχνουμε άλλο σύστημα, που δεν αρμέγει τους ανθρώπους.

 

 

 

Φεβρουαρίου 3, 2009

ΟΙ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ, ΟΙ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ, Η «ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ» ΤΟΥΣ και ο … Σπηλιωτόπουλος

ΟΙ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ, ΟΙ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ ΚΑΙ Η «ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ» ΤΟΥΣ

 

 

Έχοντας προτάξει την παιδεία γνώσης είναι αναμενόμενο να είμαι κατά του θεσμού των εξετάσεων. Ειδικά αυτών των εξετάσεων, που εάν κάτσω να γράψω όσα έχω στο νου μου και τα αναλύσω θα χρειαστούμε εκατοντάδες πυκνογραμμένες σελίδες.

 

Α.     Το κεντρικό πρόβλημα δεν είναι οι εξετάσεις αυτές καθεαυτές, αλλά το σύστημα που οδηγεί σε αυτές και κορυφώνει την πυραμίδα του στην ακμή αυτή.

Οι περισσότεροι ίσως στην κοινωνία μας πιστεύουν ότι οι εξετάσεις είναι αναγκαίες προκειμένου να διαχωριστούν οι «καλοί» από τους «κακούς».

 

Στην πραγματικότητα πρέπει να σκεφτούμε κάτι που προηγείται: την ίδια την κατάταξη σε «καλούς» και «κακούς». Την θέλουμε ; ή μήπως αυτή είναι παράγωγο του ίδιου του συστήματος που βασίζει την λειτουργία του στις ανισότητες και τις αντιθέσεις;

Μήπως οι χαρακτηρισμοί αυτοί είναι απότοκο της ίδιας λειτουργίας του συστήματος που χρειάζεται πλούσιους και φτωχούς, εργάτες και αφεντικά, αποτυχημένους και επιτυχημένους, ικανούς και ανίκανους, βολεμένους και αβόλευτους, θύτες και θύματα; (μακρύς ο κατάλογος των αντιθέσεων)

Για μένα είναι βέβαιο πως ναι … Το ίδιο το σύστημα αναπαράγεται μέσα από την παιδεία της ανισότητας, προετοιμάζει το έδαφος για την διαιώνισή του … .

Νομίζω ότι κατέστη κατανοητό σε όλους τι εννοώ : οι χαρακτηρισμοί αυτοί προκαλούν την διαιώνιση του συστήματος, είναι η δική του «αναπαραγωγική διαδικασία».

Για μένα είναι σαφές ότι ακόμα και σε αυτό το συστημικό πλαίσιο κανείς δεν μπορεί να κρίνεται καλός ή κακός με βάση την επίδοσή του σε συγκεκριμένα πράγματα. Ιδίως, όταν αφορά το σύστημα της παιδείας, που έχει συγκεκριμένη κατεύθυνση και αξιολογικά κριτήρια.

 

Β.     Έγραψα σχηματικά ότι θέλω την κοινωνία «χωροδικτύωμα», την κοινωνία της αλληλοστήριξης, της ισότητας, την κοινωνία όλων .

Έχω γράψει επίσης για την διαδικασία της «ενδοσκόπησης», δηλ. της ανακάλυψης, επικουρίας και προώθησης των ταλέντων και της βούλησης κάθε ανθρώπου.

Δεν το έγραψα μόνο για να στηρίξω τις παραγωγικές μου προτάσεις, αλλά καταλαβαίνετε πλέον ότι σκοπεύει σε μία βαθειά διεργασία που αναδεικνύει τον άνθρωπο, τον κάθε άνθρωπο και τον συνδέει στο «χωροδικτύωμα» της κοινωνίας ισότητας και συντροφικότητας. Στην κοινωνία όπου ο καθένας έχει την αξία του και αλληλοστηρίζει ισοδύναμα την κοινωνική πορεία και πρόοδο.

Αυτό λοιπόν που χρειάζεται, κατά την γνώμη μου, είναι να απελευθερώσουμε τον άνθρωπο από τις αναγκαστικές και ετεροκαθοριζόμενες αναξιότητες και ανισότητες, που αναπαράγουν οι κοινωνικές ανισότητες και οι εξουσίες τους.

Σκεφτείτε ότι μέσα από την διαδικασία της εκπαίδευσης το κοινωνικό κατεστημένο επιλέγει την αναπαραγωγή του με στοιχεία κοινωνικού δαρβινισμού.

Μόνο που δεν είναι, ούτε καν η φύση,  αυτή που καθορίζει τα «προσόντα» και τα κριτήρια εξέλιξης, αλλά το ίδιο το σύστημα του καπιταλισμού και οι επιλογές όσων το ελέγχουν, που στηρίζεται αιτιωδώς στις ανισότητες της δικής του πυραμίδας.

Κανείς δεν μπορεί να με πείσει ότι ο μαθητής του 11 δεν έχει κάποια ταλέντα και προσόντα πολύ «καλύτερα» από τον μαθητή του 19. Απλά, η κοινωνία των ανισοτήτων επιλέγει με τον τρόπο της παιδείας και τα δικά της αξιολογικά κριτήρια την στελέχωση της «πυραμίδας» της.

 

Γ.     Στον καπιταλισμό, η παιδεία έχει συγκεκριμένη ταξική κατεύθυνση και σκοπεύει στην ανανέωση της πυραμίδας. Για τον καπιταλισμό είναι κακή μια παιδεία που προσφέρει εσφαλμένη διάρθρωση του παραγόμενου σε σχέση με την αναγκαία ή επιθυμητή πυραμίδα. Για τον καπιταλισμό είναι μόνο αυτό το πρόβλημα της παιδείας, αλλά η πυραμίδα παραμένει … .

Όλα αυτά εκφράζονται μέσα από το ίδιο το αξιολογικό σύστημα που ακολουθεί η παιδεία και ολοκληρώνονται, ακμάζουν και εκφράζονται μέσα από τον θεσμό των εξετάσεων. Εξετάσεων όχι για να διαπιστωθεί το ταλέντο ή έστω το επίπεδο κάποιου με μοναδικό σκοπό να του παρασχεθεί συνδρομή για να βελτιωθεί και να γίνει «ισοδύναμος» με τους άλλους, αλλά ευθέως και ακράτως ανταγωνιστικών εξετάσεων επιλογής, διαλογής και διαχωρισμού, που εξασφαλίζουν τη διαιώνιση στελέχωσης – πλήρωσης της πυραμίδας.

Είναι σαφές ότι οι «εξετάσεις ταλέντων» ή οι «εξετάσεις συνδρομής», που δεν συνοδεύονται από βαθμολογίες και απορρίψεις ανθρώπων έχουν άλλη φύση και κοινωνική λειτουργία, κατατείνουν στην ανάδειξη ταλέντων, στην απελευθέρωση, στην συλλογική κοινωνική πρόοδο.

Οι «άλλες» οι άκρως ανταγωνιστικές είναι μια εκδοχή του κοινωνικού κανιβαλισμού και μάλιστα αναπαραγωγική για αυτόν.

 

Δ.     Θα αναρωτηθεί κάποιος : και οι άλλοι, οι «καλοί» τι θα γίνουν;

Πρώτα από όλα μέσα από την διαδικασία ανάδειξης «ταλέντων» και ουσιαστικής επικουρίας στην κοινωνική αξιοποίησή τους, μειώνεται η υπερπληθώρα και υπερσυγκέντρωση «υποψηφίων» σε λίγους μόνο τομείς και επιλογές.

Μετά θα πρέπει να σκεφτούμε ότι οι «καλοί» θα βρουν τον δρόμο τους. 

Ομως ο καπιταλισμός χρειάζεται ανισότητες, χρειάζεται «ικανούς» εργάτες και «ικανούς» διευθυντές και μάλιστα σε συγκεκριμένους μόνο «κερδοφόρους» τομείς.

Να γιατί κανένας άνθρωπος του κατεστημένου δεν πρόκειται ποτέ να καταργήσει τις «εξετάσεις», απλά θα τις αναβάλει για επόμενα στάδια ή θα τις μετονομάσει.

Να γιατί όλα τα εκπαιδευτικά συστήματα του κόσμου, με εξετάσεις ή μη, παράγουν παιδεία αντίστοιχης ποιότητας με τον «καπιταλισμό» τους … και, αντίστοιχα, ίσης μεταξύ των ισχυρών οικονομιών.

Να γιατί ο Σπηλιωτόπουλος κάνει «διάλογο«: γιατί δεν έχει πραγματικό σχέδιο, γιατί δεν ανήκουν όλα τα πιο πάνω στην πολιτική κουλτούρα του και στις πολιτικές του θέσεις, γιατί ξεστόμισε μία άφρονα κουβέντα για πολιτική εκμετάλλευση χωρίς να ξέρει πως να την διαχειριστεί … .

Οι εξετάσεις είναι συστατικό της αναπαραγωγής του καπιταλισμού και δεν το καταλαβαίνει πως η κατάργησή τους θα απελευθερώσει δυνάμεις που – όσο επιμένουμε στην πυραμίδα – θα είναι ανεξέλγκτες για το σύστημά του.

Αυτή είναι και η αιτία που ο διάλογος αυτός θα κρατήσει πολλά χρόνια και εάν τον συνεχίσει κάποιος καπιταλιστής υπουργός που εμμένει στην κατάργηση των εξετάσεων και δεν θέλει απλώς να γίνει νονός μιας νέας ονομασίας τους, θα καταλήξει στην μετάθεσή τους σε επόμενα στάδια της εκπαίδευσης. Και μάλιστα εξετάσεων με εντονότερα τα ίδια απάνθρωπα, σαρκοβόρα χαρακτηριστικά, αφού η ζωή του νέου ανθρώπου θα είναι περισσότερο δεσμευμένη από την «επιτυχία» στην διαδικασία εκπαίδευσης.

 

Ε.     Εάν θέλουμε σαν χώρα και σαν κοινωνίες ανά τον κόσμο να ξεπεράσουμε τον καπιταλισμό ή το ετεροκαθοριζόμενο «είναι» μας, ακόμα και το Status Qvo των καπιταλιστικών ισορροπιών μπορούμε να ξεκινήσουμε μέσα από την παιδεία. Από τον μηχανισμό αναπαραγωγής του.

Ηδη,  όσοι κινούνται για την εγκαθίδρυση φεουδαρχιών και αυτοκρατοριών, έχουν ξεκινήσει προς την αντίστροφη πορεία : πολλές και συνεχείς εξετάσεις, επιμερισμοί, διαχωρισμοί, άνοδος του «αναγκαίου» επιπέδου σπουδών και «αχρήστευση» ολοένα και μεγαλύτερου αριθμού ανθρώπων … .

Μήπως αυτό που  ονομάζουν ανταγωνισμό στην παιδεία και στην αγορά εργασίας δεν είναι η ίδια όψη με κεκαλυμμένο όνομα ;   

Μόνο αλλάζοντας ουσιαστικά το σύστημα εκπαίδευσης, καταργώντας τις αξιολογικές δομές, χτίζοντας στην ελευθερία που αναφέρεται στον άνθρωπο και τις βιοτικές του ανάγκες μπορούμε να κινηθούμε προς τις πραγματικά ανθρώπινες κοινωνίες. Η γνώση είναι συνεχής και κρίσιμη βιοτική ανάγκη για τον άνθρωπο και τις κοινωνίες του. Η  γνώση, η κατανόηση του κόσμου, η δημιουργία … . Να γιατί ο Πλατωνικός Σωκράτης αναφέρεται στο «γηράσκω αεί διδασκόμενος» και στο «εν οίδα ότι ουδέν οίδα», θέσεις και απόψεις που δεν κατάλαβε ούτε ο ίδιος ο Πλάτωνας, αλλά τις μετέφερε, παρότι είναι αντίθετες με τις πολιτικοκοινωνικές θεωρίες του: για να χαρακτηρίσει την γνώση ως βιοτική ανθρώπινη ανάγκη.

Ζητώντας το πλάτεμα της γνώσης, την απελευθέρωση των ανθρώπων, την οικονομία των βιοτικών αναγκών, γνωρίζω καλά ότι ο καθένας μέσα σε τέτοιες κοινωνίες μπορεί να απελευθερωθεί από τα δεσμά και να καταστεί «καλός» και χρήσιμος με τα ταλέντα του, στις κοινωνίες της ισότητας και της πραγματικής προόδου.

 

Να καταργηθούν λοιπόν εντελώς οι εξετάσεις ανταγωνιστικού διαχωριστικού τύπου μαζί με την παιδεία της συγκεκριμένης κοινωνικής κατεύθυνσης και των διαχωρισμών. Θα είμαι πολύ χαρούμενος από το αποτέλεσμα … .

 

Συμπληρωματικά: 

 

Στην Ελλάδα οι φοιτητές μπαίνουν στις σχολές ήδη τελειωμένοι, κουρασμένοι, ξεζουμισμένοι, συνταξιούχοι … τους έχει εξοντώσει πνευματικά το σύστημα από πριν και θέλουν να ξεκουραστούν.
Μόνο τα «βλήματα» της πυραμίδας συνεχίζουν ακάθεκτα για την πυραμίδα και εκεί τις περισσότερες φορές με μέσα που δεν τιμούν κανένα.
Τις απόψεις μου τις έγραψα πιο πάνω για το πως αντιμετωπίζει το εκπαιδευτικό σύστημα ο καπιταλισμός. Στην ωμή πραγματικότητα ο καπιταλισμός δεν «προσέφερε» την γενικευμένη παιδεία ως κοινωνικό αγαθό, ας είμαστε σοβαροί και ρεαλιστές. Ο καπιταλισμός και κάθε αντίστοιχο σύστημα χρειάζεται εξειδικευμένους εργάτες, υπαλλήλους, διευθυντές για να στελεχώσουν τις πυραμίδες του (σκεφτείτε ότι δεν νοιάζεται καθόλου για αυτούς όταν τους αχρηστεύει …- άρα βλέπει τους ανθρώπους χρηστικά – εκμεταλλευτικά).

Αυτό είναι το δικό του παιδομάζωμα και όλοι ξέρουμε και ιστορικά ότι το έκανε. Η οικονομία του καπιταλισμού κατευθύνει την εκπαίδευση.

Ο σοσιαλισμός έθεσε κατόπιν την απαίτηση για παιδεία για όλο τον λαό (κοινωνικό αγαθό) και παιδεία πραγματική και ευρεία. Για τον λόγο αυτό και παρότι το πείραμα παρεξέκλινε της πορείας του, στην Σ.Ε. υπήρχαν κάτι κουφές ειδικότητες που δεν είχαν ευθεία καπιταλιστική οικονομική συσχέτιση. Το αυτό συνέβη και στην Σουηδία.
Είναι σαφές γιατί και πως … .
Στην Ελλάδα οι σοσιαλιστές του μεσοπολέμου έθεσαν ενεργά το θέμα και πέτυχαν έστω μετά από κάποιες δεκαετίες την καθιέρωση του 1ου (παιδεία για όλους), χωρίς αυτό να αποτελεί πλέον πρωτοπορία.
Για εμάς πιστεύω ότι το ζήτημα είναι απλό και ρεαλιστικά εφικτό.
Το πλάτεμα της γνώσης, τα δημοκρατικά κοινωνικά πανεπιστήμια έχουν την δική τους θεώρηση των πραγμάτων. Ακόμα και εάν σε πρώτη φάση δείχνουν να προσαρμόζονται στους ταγούς του καπιταλισμού και της υπάρχουσα οικονομίας, το πλάτεμα της γνώσης και η εντελώς άλλη θεώρησή της, οδηγεί στην β’ φάση που θα έχει πλέον τροποποιήσει όλη την παραγωγική διάρθρωση μέσα σε άλλα κοινωνικά πρότυπα.  

 

 

Φεβρουαρίου 1, 2009

COGITO ERGO SUM: Το κλειδί βρίσκεται στο μυαλό μας

 COGITO ERGO SUM

Το κλειδί βρίσκεται στο μυαλό μας, εκεί είναι το δικό μας κεφάλαιο.

 

 

Αιώνες τώρα οι κατά καιρούς εξουσίες προσπαθούσαν να ελέγξουν τους λαούς.

Γνωρίζοντας ότι στο άμεσο βιοτικό επίπεδο τα πράγματα ήταν ιδιαίτερα απλά (π.χ. πεινάς = ζητάς τροφή), στράφηκαν σε αυτό το ανθρώπινο όργανο που έχει την δυνατότητα επιλογής.

Εκει προσπάθησαν να φυτέψουν και να μπολιάσουν ένα σωρό ιδεοληψίες, ώστε να διαστρέψουν τα δεδομένα και να περιορίσουν τις επιλογές.

Παράλληλα με την σωματική άσκηση βίας – εξουσίας,  θέλησαν  και πάντοτε επιδιώκουν να «επιτεθούν» στον ανθρώπινο εγκέφαλο, συσκοτίζοντας, περιορίζοντας, ελέγχοντας,

 Γνωρίζουν καλά πως ο εγκέφαλος είναι πιο πολύπλοκο όργανο από το στομάχι και πως οι εντολές του ορίζουν την ανθρώπινη δράση.

Ξεχνούν, παραβλέπουν ή δεν γνωρίζουν πως όταν ο σύνδεσμος μεταξύ των διαφόρων οργάνων του ανθρωπίνου σώματος διακοπεί ή χάσει την ισορροπία του φτάνουμε σε παθολογικά φαινόμενα.  

 Ο σημερινός άνθρωπος είναι ένα κλασσικό παράδειγμα παθολογικής κατάστασης.

Η επίθεση που έκαναν οι εξουσίες στον ανθρώπινο εγκέφαλο τον έχουν αποκόψει από την επικοινωνία και την ισορροπία με πολλά όργανα του σώματός του, αισθητήρια και μη. Η αποκοπή από την εννόηση του περιβάλλοντος και των ίδιων των αναγκών είναι η εικονική ατομική πραγματικότητα που βιώνουμε.

Κανείς δεν βλέπει τι πράγματι συμβαίνει γύρω του, το τι σημαίνει αυτό, αλλά το συλλαμβάνει και το αναλύει μέσα από δεδομένα που εγκαταστάθηκαν στον εγκέφαλό του, όπως εγκαθίστανται τα διάφορα προγράμματα στον ηλεκτρονικό υπολογιστή.

Στην ουσία ο εγκέφαλός μας έχει προγραμματιστεί για να διεκπεραιώνει συγκεκριμένες μόνο λειτουργίες επεξεργασίας που εξυπηρετούν το σύστημα.

Οι υπόλοιπες έχουν είτε έχουν απομονωθεί, είτε έχουν πέσει σε αδράνεια, είτε έχουν παντελώς σβηστεί.

Ο έλεγχος του εγκεφάλου ή «mind control» αποσκοπεί στην δημιουργία ενός συγκεκριμένου περιβάλλοντος και τρόπου δράσης – αντίδρασης.

Στην πραγματικότητα ο σύγχρονος καπιταλισμός προχώρησε σε κάτι παραπέρα. Εκμεταλλεύτηκε τις ανθρώπινες βιοτικές ανάγκες για να δημιουργήσει επάλληλα εικονικά περιβάλλοντα και να σχετικοποιήσει εντελώς την εικόνα του «είναι» και του «δει είναι».

 Την τεχνική αυτή μαζικοποίησε επαρκώς. ώστε το «συνειδός» να γίνει τμήμα και αντικείμενο μιας συνεχούς επανάληψης δεδομένων από πολλές πηγές. Εκμεταλλεύτηκε τα επικοινωνιακά χαρακτηριστικά του ανθρωπίνου εγκεφάλου για να δώσει έννοια ατομική στην κοινωνικότητα.

Στην ουσία δημιούργησε ανθρώπους που κατευθύνονται χωρίς να ακούνε, να βλέπουν ή να οσφρίζονται τίποτα, να μην νοιώθουν καν την ανάγκη να το πράξουν.

Η απραξία αυτή ήταν πάντα το ζητούμενο για όλες τις εξουσίες και για όλα τα καθεστώτα.

Εκεί μέσα όμως, στον ανθρώπινο εγκέφαλο βρίσκεται το πρώτο κλειδί που θα πρέπει να ξεκλειδώσουμε για να αποκαταστήσουμε την βιοτική ισορροπία και να επαναδραστηριοποιήσουμε τα αισθητήρια.

Πρέπει να ξυπνήσουμε τους εγκεφάλους των ανθρώπων από τον λήθαργο, να καταργήσουμε τα πρίσματα και τα προγράμματα που έχουν τεθεί μαζί με δεδομένα στον ανθρώπινο εγκέφαλο και δεν επιτρέπουν την ανακάλυψη και νόηση της αρμονίας της ελευθερίας. Η λογική της ύπαρξης μπορεί να ανασυρθεί μέσα από τα δεδομένα του εικονικού «είναι» καθώς το πραγματικό έχει καταπιεστεί στο υποσυνείδητο ή στο α-συνείδητο.

Η υπενθύμιση και έλλογη ανάλυση της βιολογικής μας ταυτότητας μπορεί να ανατρέψει το σκηνικό. Η εξήγηση της ανθρώπινης ιστορίας μέσα από την έννοια των βιοτικών μας αναγκών είναι σαφές ότι μπορεί να οδηγήσει στην κατάρρευση των παραμορφωτικών πρισμάτων, στην ισορροπία της επικοινωνίας οργάνων – εγκεφάλου. Η έννοια της πεπερασμένου και της ουσίας της ζωής μπορεί να ξυπνήσει τον σύγχρονο άνθρωπο για να ξεφύγει από τον ολοκληρωτισμό των πλαστών δεδομένων.

COGITO ERGO SUM   

Ιανουαρίου 29, 2009

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ, ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ & ΤΟ ΝΕΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜO

 

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ, ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ & ΤΟ ΝΕΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΌ

 

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

 

Εχω γράψει πολλές φορές πως πρέπει να ξεφεύγουμε από τα ζητήματα της καθημερινότητας, πως πρέπει να προσπαθούμε να αναλύσουμε βαθύτερα το γιατί κάτι συμβαίνει, την φύση του, τον τρόπο λειτουργίας του. Μόνο έτσι μπορούμε να ξεφύγουμε από το να μας παρασύρουν και να μας εγκλωβίζουν τα ρεύματα της καθημερινότητας, τα οποία δημιουργεί και στα οποία επενδύει το σύστημα.

Για να νικήσεις ένα σύστημα πρέπει να το μελετήσεις και να το κατανοήσεις, να αντιληφθείς τι το τρέφει με ισχύ … .

Είναι το ποιο χρήσιμο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε … .

 

Α. Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ : ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ Ή ΣΕ ΜΙΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΑΡΧΗ ?

 

1.       Έγραψα πολλές φορές [1]επίσης ότι ο κόσμος όπως των γνωρίζαμε τελειώνει, πως ο καπιταλισμός όπως των γνωρίζαμε τελειώνει, πως η ίδια του η εξέλιξη οδηγεί στο τέλος του. Ηδη βρίσκεται σε τελική φάση.

Αυτό δεν σημαίνει ότι νίκησαν οι δυνάμεις της κοινωνίας ή ότι καταρρέουν οι δομές εξουσίας και ισχύος που δημιούργησαν οι καπιταλιστές. Δεν σημαίνει πως το σύστημα καταρρέει ώστε να παύσει να υπάρχει η πυραμίδα που δημιούργησε.

Δίπλα στην πυραμίδα του καπιταλισμού και στις προηγούμενες, που χτίστηκαν όλες με το αίμα και τον ιδρώτα δισεκατομμυρίων ανθρώπων που πέρασαν πάνω από την γη, δίπλα στα συστήματα αυτά εξουσίας των λίγων, οι ίδιοι ολιγάρχες χτίζουν μια νέα πυραμίδα. Ένα νέο σύστημα εξουσίας …   

 

2.       Ο καπιταλισμός δεν είναι ένα σύστημα που αποσκοπεί στην ολοκλήρωσή του, ούτε στην ολοκλήρωση των ανθρώπων και των ανθρώπινων κοινωνιών. Δεν έχει ένα κεντρικό νόημα-θεωρία ή στόχο που να αφορά τον άνθρωπο και τις κοινωνίες του. Το κεντρικό του νόημα είναι: «εκμεταλλευτείτε και συνεχίστε εις το διηνεκές να εκμεταλλεύεστε …» . Ο στόχος του καπιταλισμού δεν είναι η ανύψωση του ανθρώπου, αλλά των κερδών κάποιων.

Στο ανθρώπινο παρελθόν όλα τα θεωρητικά πολιτικά, κοινωνικά, θρησκευτικά ή και παραγωγικά συστήματα έθεταν ένα στόχο ολοκλήρωσης, ένα στόχο ολότητας και τελείωσης. Στον καπιταλισμό κάτι τέτοιο δεν υπάρχει ως συγκεκριμένο και δομημένο κατασκεύασμα, υπάρχει μόνο η εντολή : «εκμεταλλευτείτε, όσο περισσότερο μπορείτε, όσους περισσότερους μπορείτε στο χρονικό διηνεκές».

Στην πραγματικότητα ο καπιταλισμός δεν είναι μία θεωρία, αλλά ένας μηχανισμός που εξυπηρετεί εξουσιαστικές δομές που βρίσκονται πίσω του. Ο καπιταλισμός είναι ο μηχανισμός της πυραμίδας και όχι η πυραμίδα αυτή καθεαυτή. Εννοώ σαφώς, ότι πίσω από τον μηχανισμό υπάρχουν συγκεκριμένοι άνθρωποι που κινούν τους μοχλούς του και ένα σύστημα εξουσίας που ποτέ δεν άλλαξε στα κυρίαρχα χαρακτηριστικά του, στις κυρίαρχες επιδιώξεις του, ουσιαστικά από την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Απλά, το ίδιο σύστημα κάποτε εκμεταλλεύτηκε θεωρίες ολότητας στηριζόμενες στον σκοταδισμό και εδώ και αρκετούς αιώνες εκμεταλλεύεται άμεσα τις ανθρώπινες ανάγκες.

 

3.       Εχτισε καινούργια πυραμίδα πάνω στην ανατροπή που έφερε η ανακάλυψη του αρχαιοελληνικού φιλοσοφικού και πολιτικού παρελθόντος και όσα χτίστηκαν πάνω σε αυτό από απλούς ανθρώπους, που δεν ανήκαν στο σύστημα εξουσίας: τον διαφωτισμό και την εφευρετικότητα. Αφού οι δομές της παλαιάς εξουσίας έχασαν στον κοινωνικό πόλεμο, αποφάσισαν να μετασχηματιστούν σε μηχανισμό, αντίστοιχης με τα νέα δεδομένα, εξουσιαστικής επικράτησης. Προσαρμόστηκαν στα νέα δεδομένα και με σειρά μέτρων κατάφεραν να ελέγξουν το μέλλον: το μέλλον της σκέψης, της εφευρετικότητας, των αποκυημάτων της ανθρώπινης δράσης. Δεν είναι τυχαίο ότι τα νομοθετήματα για την προστασία της πνευματικής και βιομηχανικής ιδιοκτησίας φτιάχνονται όλα μετά την Γαλλική Επανάσταση και την παλινόρθωση των μοναρχών.

Οι εξουσιαστές εγκατέλειψαν την παλιά τους πυραμίδα και έχτισαν μία νέα που εξουσιάζει τους λαούς με νέες δομές, που λειτουργεί από την εκμετάλλευση και για την  εκμετάλλευση της ανθρώπινης φύσης : των ανθρώπινων βιοτικών αναγκών.  Αφού δεν μπόρεσαν να κυριαρχήσουν στις τάσεις έφτιαξαν το καπιταλισμό, ένα σύστημα της ατέλειας, των τάσεων, των αντιφάσεων, των ανταγωνισμών, των ανισοτήτων, των ισχυρών και των αδυνάμων, των πλουσίων και των φτωχών, των αφεντικών και των υπαλλήλων, των εκμεταλλευτών και των εκμεταλλευόμενων, του νέου και του παλαιού, του καλύτερου και του χειρότερου (για οικονομική εκμετάλλευση).

Το σύστημα βασίζεται  και έχει ως αρχή του την συνεχή κινητικότητα σε κάθε επίπεδο που τον αφορά, προκειμένου να δημιουργούνται και κυρίως να καθίστανται αντικείμενο εκμετάλλευσης διάφορες τάσεις.  Το ζήτημα το έχουν μελετήσει και αναλύσει εκατοντάδες στοχαστές που έχουν συντάξει αξιολογότατες μελέτες. Εάν μπω στον πειρασμό να το αναλύσω περαιτέρω και εγώ (παρότι πάντα με έλκει η κριτική στον καπιταλισμό) θα γραφτούν χιλιάδες σελίδες και θα χαθεί το ουσιαστικό νόημα όσων θέλω να γράψω. Μπορείτε να σκεφτείτε άλλωστε και μόνοι σας και να παράγετε σοβαρές κριτικές, αλλά πάντα να έχετε στο νου σας τον μηχανισμό λειτουργίας του, ως σύστημα, τις εσωτερικές λειτουργικές του δομές. Μέσα από την κατανόηση αυτής του της αναγκαιότητας μπορείτε πανεύκολα να εξάγετε και τις τακτικές για να απονευρωθεί ο καπιταλισμός, για να νικηθεί.

    

4.       Αυτό που προκύπτει από την θεώρηση του καπιταλισμού, ενάμισυ αιώνα μετά τον Μαρξ, είναι ότι ο καπιταλισμός επειδή δεν προβάλλει ολοτικά κοινωνικά πρότυπα αλλά ένα συνεχές προτσές, κατάφερε όχι μόνο να επιβιώσει, αλλά και να κυριαρχήσει ως μηχανισμός εκμετάλλευσης. Είπαμε : βρήκε το κλειδί του να εκμεταλλεύεται τις τάσεις (που είναι ανθρώπινες ανάγκες) ή όταν δεν υπάρχουν αυτές να δημιουργεί μόνος του νέες για να τις εκμεταλλευτεί και αυτές. Τους πρώτους απεργούς, που εξέφραζαν μία ανθρώπινη ανάγκη και τάση, τους σκότωσαν στο Σικάγο, το 1886.  Μετά, όταν αντιλήφθηκε ο καπιταλισμός την τάση, αναγνώρισε τον συνδικαλισμό. Τον έθεσε όμως σε ένα νομικό πλαίσιο, σε μία δομή λειτουργίας και εξουσίας, που βόλευε τον ίδιο τον καπιταλισμό και τελικά μέσα από την θεσμική αυτή λειτουργία, κατάφερε να τον αλλοτριώσει και να τον εκμεταλλευτεί ως τάση και ως αντί-ταση. Σκεφτείτε την τα κινήματα της δεκαετίας του ’50 και του  ’60, την μουσική ροκ και πως από την απέχθεια του συντηρητισμού έγιναν μία πολύ καλή οικονομική εκμετάλλευση χωρίς πλέον ουσιαστικό νόημα. Η δημιουργία και προβολή – επιβολή τεχνητών τάσεων είναι επίσης ένα ιδιαίτερα σημαντικό κεφάλαιο του καπιταλισμού … και δεν αναφέρομαι μόνο στην μόδα, αλλά και σε πράγματα σημαντικότερα όπως κάποιους φονταμενταλισμούς.

 

5.       Ουσιαστικά, όταν η λειτουργία του καπιταλισμού παγιωθεί και δεν μπορεί να παράγει νέες τάσεις στο εσωτερικό του, θα παύσει να υφίσταται και θα μετεξελιχθεί σε ένα σύστημα ολοκληρωτικό και σταθερό. Ο Κ. Μάρξ έγραψε αρκετά πάνω σε αυτό και είχε αυτή την ελπίδα. Ορθά σκέφτηκε, αλλά οι ελπίδες του είναι μάλλον αβάσιμες. Ο καπιταλισμός κουβαλά επάνω του και εκμεταλλεύεται τα «αντίδοτα». Εκμεταλλεύεται τις βιοτικές ανάγκες του ανθρώπου για να υπάρχει να επιβάλλεται και να εξελίσσεται … μεταξύ των άλλων μία βιοτική ανάγκη του ανθρώπου είναι να απεξαρτήσει την ζωή του από την ανάγκη κάλυψης των βιοτικών του αναγκών, είναι η ανάγκη της αυτάρκειας, της αυτονομίας, της ελευθερίας, της νίκης του ανθρώπου πάνω στις ανάγκες του.

Από τις ανάγκες αυτές γεννιέται και εκπορεύεται η ανθρώπινη εφευρετικότητα[2] και ο καπιταλισμός είναι το σύστημα που κατά βάση στηρίχθηκε στην ιδιοτελή εκμετάλλευση της ανθρώπινης εφευρετικότητας και στις τάσεις ανισότητας που αυτή έρχεται αναγκαστικά να παραγάγει στο κοινωνικό γίγνεσθαι. 

 

6.       Κάπου εκεί οι προβλέψεις του μεγάλου στοχαστή και των επιγόνων του αστόχησαν και οι πρακτικές τους άρχισαν να λειτουργούν ανταγωνιστικά … έγιναν οι ίδιες μέρος του συστήματος ανισοτήτων και τάσεων, του συστήματος του καπιταλισμού. Ο ίδιος ο καπιταλισμός και οι εξουσιαστές του βρήκαν νέες τάσεις και ανισότητες για να εκμεταλλευτούν, για να διατηρήσουν το σύστημά τους. Δεν θα απείχε πολύ από την πραγματικότητα ένας ορισμός του καπιταλισμού που θα έλεγε ότι ο καπιταλισμός είναι το σύστημα, ο μηχανισμός ιδιοτελούς εκμετάλλευσης των ανθρωπίνων αναγκών και των τάσεων που αυτές προκαλούν. Πόλεμοι, αντιπαλότητες και υφέσεις είναι αναγκαίο εργαλείο για να δημιουργούνται τεχνητά τάσεις στις κοινωνίες και να τυγχάνουν εκμετάλλευσης.

Οι ίδιες οι τράπεζες που κυριαρχούν στην φάση αυτή του καπιταλισμού στον πλανήτη, εάν αναλυθούν για το τι είναι και το τι έργο επιτελούν, θα καταστεί σαφές ότι έρχονται να εκμεταλλευτούν μια ανάγκη (που στο βάθος της έχει αντίκρισμα σε βιοτικές ανάγκες): την ανάγκη του δανεισμού. Εάν δεν υπάρχει ανάγκη δανεισμού οι τράπεζες κλείνουν.  Αρα οι τράπεζες επιδιώκουν και στηρίζουν την ύπαρξη αυτής της ανάγκης, αφού στην ανάγκη αυτή στηρίζεται η ύπαρξή τους και η κυριαρχία τους.   

 

7.       Είναι σαφές ότι ο καπιταλισμός έχει ως κεντρικό του σκοπό και νόημα της ύπαρξής του την κερδώα εκμετάλλευση των ανθρωπίνων αναγκών και για αυτό τον λόγο ταυτίζεται μηχανιστικά και με το παρακλάδι του, που λέγεται αγορά. Η αειφορία της ύπαρξής τους θα πίστευε κανείς πως εγγυάται την αειφορία του καπιταλισμού. Για κάποιο λόγο, που δεν θα μάθουμε ίσως ποτέ και προσωπικά πιστεύω ότι έχει να κάνει με την εξουσιαστική μανία των ανθρώπων που βρίσκονται πίσω από τον καπιταλισμό και τον διευθύνουν, ο καπιταλισμός με την παγκοσμιοποίηση απέκτησε ολοτικά χαρακτηριστικά. Με το ψευδοθεώρημα του ελεύθερου ανταγωνισμού[3] και της ελευθερίας κίνησης των κεφαλαίων έπρεπε να εφευρεθεί και μία μέθοδος και νομικό πλαίσιο για την παγκόσμια εκμετάλλευση, για την παγκόσμια επικράτηση των ισχυρών. Το νομικό πλαίσιο αυτό εξαφάνισε μία σειρά από τάσεις και αντιθέσεις στις οποίες στηριζόταν ο καπιταλισμός, δημιούργησε ολοτικά παγκόσμια δεδομένα που μπορούν να μας κάνουν να μιλάμε για καπιταλιστικές αυτοκρατορίες με παγιωμένα χαρακτηριστικά.

Όμως η παγίωση της λειτουργίας του καπιταλισμού θα είναι η καταστροφή του ή καλύτερα η αυτοκαταστροφή του  [4] .

 

 

Β.      ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

 

1. Υπάρχει όμως και ένα ακόμα στοιχείο λειτουργίας του μηχανισμού του καπιταλισμού, που ολοκληρώνει ή θα ολοκληρώσει μέσα σε λίγες δεκαετίες τον κύκλο του. Αρκετές δεκαετίες τώρα τόσο εγώ όσο και άλλοι κάνουμε λόγο για το τέλος της εργασίας.

Δεν είναι τυχαίο πως ο καπιταλισμός απελευθέρωσε τους δούλους χωρίς να υπάρχει κάποιο τεράστιο δυναμικό παγκόσμιο κίνημα. Ως μηχανισμός τεράστιου όγκου παραγωγής δεν χρειαζόταν μόνο εργατικά χέρια, αλλά και αγοραστές για τα παραγόμενα και οι δούλοι δεν μπορούσαν να διαδραματίσουν αυτό τον ρόλο.

Εφευρέθηκε λοιπόν ο θεσμός της «σύγχρονης» μισθωτής εργασίας για να εκφράσει και να περικλείσει και την εξουσία των καπιταλιστών και την αναγκαιότητα της ύπαρξης πελατών. Στην πραγματικότητα οι ελεύθεροι εργάτες ήταν μία αναγκαιότητα για τον καπιταλισμό, πολλοί δε παλαιοί καπιταλιστές (που κάποιοι τους προλάβαμε) δεν θα ξεχάσω ποτέ με πόση δυσθυμία αντιμετώπιζαν τους εργάτες και την παραχώρηση δικαιωμάτων σε αυτούς. Στην πραγματικότητα, ο μηχανισμός, το σύστημα βρήκε έναν άλλο τρόπο εκμετάλλευσης των βιοτικών ανθρώπινων αναγκών που ήταν επωφελής για αυτόν. Ετσι δημιουργήθηκε η εργατική τάξη και κάπως έτσι ξεκίνησε η πάλη των τάξεων στον καπιταλισμό. Βασικό σημείο τριβής : το μοίρασμα της υπεραξίας από την παραγωγή.

Στην ουσία όμως και πίσω από αυτό, υπήρχε πάντα ένα υπόβαθρο αγώνα για την ανθρώπινη ελευθερία, για την απελευθέρωση από τις εξαρτήσεις και τις εξουσίες των λίγων, ένα υπόβαθρο ισότητας, που εκφράστηκε στην κομμούνα των Παρισίων … και στις επαναστάσεις που ακολούθησαν. Την ανθρώπινη αυτή ανάγκη έσπευσαν να εκμεταλλευτούν και πάλι οι εξουσίες διαμέσου του καπιταλισμού, φτιάχνοντας τάσεις, πολέμους, ανισότητες, χάσματα και εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη δημιουργίας τους. Σκεφτείτε μόνοι σας, πως το παιχνίδι των τάσεων λειτούργησε στον 19ο και 20ο αιώνα και θα καταλάβετε εύκολα τι εννοώ.

 

2.       Ας επανέλθω στην εργασία. Εργασία (γενικά και όχι η εξαρτημένη) είναι η ανθρώπινη προσπάθεια για την κάλυψη των βιοτικών αναγκών[5] . Είναι κατά βάση η ενέργεια του ανθρώπου για την κάλυψη των αναγκών αυτών. [6]

Στον καπιταλισμό η εργασία εξυπηρετεί αυτές τις ανάγκες μέσα από ένα σύστημα αξιών και υπεραξιών, που ξεκινά από την ίδια την εργασία και την αξιακή και υπεραξιακή της θεώρηση και καταλήγει στην αξιακή και υπεραξιακή θεώρηση των αναγκών και αγαθών. Είναι ένα κλασσικό σύστημα οικονομικής εξουσιαστικής εκμετάλλευσης ανθρώπων ταυτισμένο λειτουργικά με τις ανάγκες του συστήματος.[7] . 

Είναι συνεπώς άμεσο συνεπακόλουθο της φύσης της σχέσης εξαρτημένης εργασίας στον καπιταλισμό, το γεγονός ότι αυτή διατηρείται όσο έχει αξία και υπεραξία και όσο είναι αναγκαία στο να συμβάλλει στην παραγωγή κερδώων αξιών και υπεραξιών. Εάν δεν υπάρχει τέτοιο κερδώο αξιακό και υπεραξιακό αντικείμενο η εργασιακή σχέση καταργείται και ο εργάτης μετατρέπεται σε άνεργο.

Σήμερα ακόμα και στην πρωτογενή αγροτική παραγωγή που αποτελεί μία αρχαία διαδικασία επικρατεί το αξιακό/υπεραξιακό δεδομένο και όχι το βιοτικό. Η ντομάτα και η παραγωγή της αντιμετωπίζεται αξιακά και όχι ως βιοτική ανάγκη. Η ίδια η εργασία του γεωργού έχει κυρίαρχα αξιακή συγκρότηση και εκτίμηση και η βιοτική έπεται και εκτιμάται μόνο κατά το αξιακό – κερδώο της υπόβαθρο (η ντομάτα δεν παράγεται για να φαγωθεί, αλλά για να πωληθεί και παράγεται μόνο όταν έχει κερδώα αξία).

 

3.       Δημοσίευσα πριν από μερικές ημέρες στο https://dialogoskoinonia.wordpress.com/  ένα κείμενό μου για την εφευρετικότητα και την σχέση της με την διαμόρφωση και ύπαρξη του καπιταλισμού[8]. Οι καπιταλιστές εκμεταλλεύτηκαν ιδιοτελώς και εξακολουθούν να εκμεταλλεύονται με τον πιο άγριο τρόπο τις ανθρώπινες εφευρέσεις. Ο καπιταλισμός επικράτησε μέσα από τις εφευρέσεις, αυτή ήταν η πιο ισχυρή τάση ανισότητας που εκμεταλλεύτηκε. Ο καπιταλισμός είναι άμεσα συνδεδεμένος με αυτή και την κερδώα εκμετάλλευσή της ανθρώπινης εφευρετικότητας. Ως σύστημα των τάσεων, ατελές, κερδοσκοπικό και ανισοτικό βασίζεται πολύπλευρα στην ανανέωσή της και σε όσα προσφέρει. Σήμερα οι καπιταλιστές ελέγχουν πολύπλευρα την εφευρετικότητα.

Η εφευρετικότητα όμως, έχει ως βασικό παραγωγικό και συντελεστικό στοιχείο της ύπαρξής της την ευχερέστερη κάλυψη των βιοτικών αναγκών του ανθρώπου (αλλιώς είναι αντιανθρώπινη). Το συντριπτικά μεγαλύτερο κομμάτι της εφευρετικότητας αποζητά την ελάφρυνση των ανθρώπων από τα διάφορα έργα και εργασίες τους, που αποσκοπούν στην κάλυψη βιοτικών αναγκών. Οι ίδιες οι ανθρώπινες εφευρέσεις αποσκοπούν στο να ελευθερώσουν τον άνθρωπο από τις βιοτικές του ανάγκες, να κάνουν την κάλυψή τους πιο εύκολη. Οι μηχανές του ανθρώπου έχουν σκοπό να ενισχύσουν την προσπάθειά του για να μπορεί πιο εύκολα να παράγει αγαθά που αφορούν βιοτικές του ανάγκες, πραγματικές ή επίπλαστες και νομιζόμενες. Εχουν σκοπό να τον ελευθερώσουν από την ανάγκη της εργασίας. Η εξέλιξη των μηχανών του ανθρώπου κατατείνει στο να παράγονται ολοένα και περισσότερα αγαθά με την λιγότερη δυνατή εργασία – ανθρώπινη ανάλωση. Η εκμετάλλευση των εφευρέσεων, των μηχανών του ανθρώπου, γέννησε τον καπιταλισμό, αφού έκανε δυνατή την παραγωγή και συσσώρευση μεγάλων ποσοτήτων αγαθών, που μετατράπηκαν από άμεσα βιοτικά αναλώσιμα, σε εμπορικά αξιακά αντικείμενα.  

 

4.       Βέβαια, ο εκμεταλλευτής ιδιοτελής καπιταλιστής μέσα από τις μηχανές βλέπει κυρίως μόνο μεγαλύτερα περιθώρια παραγωγής, χαμηλότερο κόστος, άρα και μεγαλύτερα περιθώρια κέρδους. Είναι σαφές ότι η ολοένα και μεγαλύτερη χρήση μηχανικών αυτοματισμών θα επιφέρει ολοένα και μικρότερη ανάγκη για ανθρώπινη εργασία. Ο καπιταλιστής το γνωρίζει αυτό και το επιδιώκει, είτε με την εμπλοκή του στο παιχνίδι του ανταγωνισμού και της κυριαρχίας στην αγορά, είτε στο πλαίσιο της συνολικής κοινωνικής του κυριαρχίας, εκεί όπου αδιαφορεί για την συνέχεια της ύπαρξης του καπιταλισμού και στοχεύει στην ατομική του εξουσία σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο.

Ολοένα και περισσότεροι μηχανικοί αυτοματισμοί συντελούν στο να είναι λιγότερο αναγκαία η ανθρώπινη εξαρτημένη εργασία. Οι απολύσεις εργαζομένων δεν είναι μόνο αποτέλεσμα του ανισοτικού παιχνιδιού κερδοφόρων τάσεων και επιλογών  του καπιταλισμού (π.χ. για το που θα παράγει), αλλά και αποτέλεσμα της εξέλιξης της εφευρετικότητας και των μηχανών. Ολόκληρα επαγγέλματα καταργούνται, εργασίες και υπηρεσίες αυτοματοποιούνται και η εργασία μειώνεται. Ως άνθρωποι θα έπρεπε ίσως να πανηγυρίζουμε, ως εξαρτόμενα όμως ενός συστήματος, είμαστε και πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προβληματισμένοι και συνολικά διεκδικητικοί.

 

5.       Αυτό όμως σημαίνει και κάτι άλλο: με την πρόοδο της τεχνικής χάνονται θέσεις εργασίας, άρα χάνεται και διαθέσιμο εισόδημα στην κερδώα εκμετάλλευση του οποίου αποσκοπεί δομικά και κυρίαρχα ο μηχανισμός του καπιταλισμού.

Εδώ υπάρχει ένα σαφές αδιέξοδο του μηχανισμού του καπιταλισμού (για αυτό και έγραψα στην αρχή του κειμένου ότι χτίζονται νέες πυραμίδες).

Παραγωγική τεχνική εξέλιξη και ανάγκη δημιουργίας τάσεων και ανισοτήτων από την μία πλευρά (ως δομικό στοιχείο του μηχανισμού του καπιταλισμού) – αδυναμία κερδοφορίας μέσω της διάθεσης των παραγόμενων από την άλλη.

Ο,τιδήποτε από τα δύο και εάν σταματήσει, σταματά να λειτουργεί και ο μηχανισμός του καπιταλισμού.[9].

Για εμέναμ τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει ουσιαστικά και οριστικά αυτή την πορεία. Δεν μπορεί να σταματήσει η εξέλιξη της εφευρετικότητας, γιατί αυτή εξυπηρετεί τους ανθρώπους και τις ανάγκες τους. Δεν μπορεί όμως και να σταματήσει ο άνθρωπος από το να έχει βιοτικές ανάγκες. Το πρώτο δεν θα το ήθελα, το 2ο δεν μπορώ να το αποφύγω.

 

6. Υπάρχει όμως αδιέξοδο ; 

Μπορεί να υπάρχει αδιέξοδο μηχανισμού, όμως πίσω από τους μηχανισμούς βρίσκονται άνθρωποι. Κάποιοι λίγοι ελέγχουν εξουσιαστικά τους μηχανισμούς και κάποια δισεκατομμύρια ανθρώπων στον πλανήτη ελέγχονται από αυτούς, ακολουθούν τους μηχανισμούς που οι άλλοι ορίζουν.

Η θέση των ανωτέρω, των λίγων και ισχυρώνπάνω στο ζήτημα, αντικατοπτρίζεται και αποκαλύπτεται μέσα από τις πρακτικές που ακολουθούν.

Οι ολιγαρχίες που βρίσκονται στην εξουσιαστική θέση των μηχανισμών επιδιώκουν να επαυξήσουν την ισχύ και την εξουσία τους στις κοινωνίες.

Η πραγματική μικρότερη ανάγκη για ανθρώπινη εργασία κάνει τους εξουσιαστές να ζητούν ελαστικές σχέσεις εργασίας με μειωμένο πάντα το αντάλλαγμα, την αμοιβή της. Εχουν μάθει να εκμεταλλεύονται με κερδώο τρόπο τις ανθρώπινες ανάγκες και αυτό προσφέρει ο μηχανισμός του καπιταλισμού. Τα 80ωρα απασχολησιμότητας που προτείνουν, τα 80ώρα υποδούλωσης κινούνται στο ίδιο κερδώο ανισοτικό πλαίσιο τάσεων και σήμερα το ανισοτικό συγκρίσιμο είναι η Κίνα, η Ινδία, η Αφρική (παλαιότερα άλλες χώρες και εκμεταλλευόμενοι λαοί). 

 

7.       Όμως έστω και έτσι, με την πρόοδο των μηχανισμών κάποια στιγμή, ιστορικά όχι πολύ μακριά, το σύστημα, ο μηχανισμός θα παγώσει, δεν θα μπορεί να λειτουργήσει στα νέα δεδομένα.

Η πορεία για τους ολιγάρχες σημερινούς καπιταλιστές έχει χαραχθεί : «δεν έχουμε ανάγκη τους εργάτες και θα τους στερούμε ολοένα και περισσότερα δικαιώματα.

Κάποια στιγμή, λίγο πριν την κατάρρευση του μηχανισμού, τότε που θα βρισκόμαστε στο απόγειο της εξουσίας μας έναντι των εγκλωβισμένων λαών που θα επιδιώκουν απεγνωσμένα να εξασφαλίσουν τις βιοτικές τους ανάγκες μέσα από τον μηχανισμό αυτό, θα φωτογραφήσουμε τις σχέσεις και τις δομές των κοινωνιών των ανθρώπων. Θα τις παγώσουμε μαζί με τον μηχανισμό και θα εγκαθιδρύσουμε απολυταρχίες των εαυτών μας. Οι μηχανές μας θα παράγουν για εμάς τις βιοτικές ανάγκες των ανθρώπων και εμείς θα καλύπτουμε τις ανάγκες τους, τις ανάγκες ενός όχλου χωρίς δικαιώματα. Εμείς και πάλι στην δυσθεώρατη κορφή – ακμή μιας νέας πυραμίδας και αυτοί στην πλατιά άμορφη βάση της. Τότε με μια θεωρία ολότητας θα κατηγορήσουμε τις μηχανές, τους εφευρέτες, τους επαναστάτες, θα κατηγορήσουμε κάθε κοινωνική κινητικότητα ως αντίθετη στην νέα ολοτική θεωρία μας. Τα νέα «όπια» για τους λαούς ετοιμάζονται και δεν θα έχουν ανθρώπινες διαστάσεις και μέτρα … θα έρχονται μάλλον από άλλους «κόσμους».

 

Γ.      ΑΝΤΙΚΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

 

1.       Ας τους αφήσω αυτούς και ας επιστρέψω σε εμάς: σε όσους πιστεύουμε στον άνθρωπο, στην ισότητα, στην πραγματική ανθρώπινη πρόοδο.

Πρέπει να δούμε καθαρά αυτή την «νομοτέλεια» του συστήματος. Ο κανόνας είναι ότι οδηγούμαστε στην ανάγκη για λιγότερη εργασία, για λιγότερη εξάρτησή των ανθρώπων από τον αγώνα των βιοτικών αναγκών, τον αγώνα της ζωής και την εκμετάλλευσή του. Για τον πραγματικό άνθρωπο, τον ελεύθερο άνθρωπο, αυτό σηματοδοτεί την δυνατότητα για την πραγματική πορεία προς την απόλαυση μιας άλλης ζωής, για την πραγματική ανθρώπινη πρόοδο και ελευθερία.

Είναι ευνόητο ότι σε ένα παραγωγικό σύστημα που τα βιοτικά αγαθά θα τα παράγουν ολοένα και περισσότερο οι μηχανές, ο άνθρωπος θα είναι είτε ελεύθερος με ίσα δικαιώματα είτε πραγματικά έρμαιο και ανδράποδο άλλων. Ο καπιταλισμός, παρότι έφτιαξε εδώ και αρκετά χρόνια εργοστάσια που εργάζονται μόνο ρομπότ σταμάτησε την ανάπτυξη και δημιουργία περισσοτέρων. Είναι σαφές ότι κάποιοι περιμένουν να ωριμάσουν οι συνθήκες, για να εφαρμόσουν τα σχέδιά τους.

Με το βλέμμα καθαρά στο παρόν και στο μέλλον, αναλύοντας την διαδικασία του γίγνεσθαι, είναι εύκολο να αντιληφθούμε που οδηγούν τα πράγματα και οι εξελίξεις.

 

2.       Θα μπορούσαν κάποιοι να πουν ότι πρέπει να στηρίξουμε τον καπιταλισμό και τους μηχανισμούς του.

Πιο πάνω εξηγήθηκε γιατί η λύση αυτή είναι μια αναχρονιστική ουτοπία, που ξεπεράστηκε από την δυναμική και τα σχέδια των καπιταλιστών. Λύσεις στις οποίες αυτές οι ολιγαρχίες θα έχουν την πρωτοκαθεδρία και την πρωτοβουλία της εξουσίας και των κινήσεων είναι καθαρή αυτοκτονία και προδοσία. Αυτοί στοχεύουν στην απολυταρχία, στον ολοκληρωτισμό τους.

Η κλασική επιλογή της «σοσιαλδημοκρατίας» είναι σαφές ότι ανήκει στο παρελθόν και δεν μπορεί να αποδώσει για τις κοινωνίες παρά μόνο σε μικρό χρονικό ορίζοντα. Ουσιαστικά διορθώνει κάποιες ατέλειες του μηχανισμού και έρχεται να του δώσει ξανά την πρωτοκαθεδρία και νέα ώθηση.

Είναι πραγματικά αυτοκτονικό να υπερασπιζόμαστε τον καπιταλισμό στηρίζοντας και προσπαθώντας να διαιωνίσουμε τις ανισότητές του τρέφοντάς αυτόν ή τρέφοντας το επόμενο εντελώς ανισοτικό σχήμα τον διάδοχό του, καθώς αυτός θα οδηγείται από άλλους και το ιστορικό προτσές στο τέλος του.

Η διατήρησή του άλλωστε (και όποιος το επιχειρήσει να το έχει υπόψη του) θα χρειαζόταν ένα τεράστιο, δολοφονικό κύμα καταστροφών και σειρά εκμηδενίσεων. Ώστε να αρχίσει (και πάλι προσωρινά) το χτίσιμο του κόσμου. Οι μηχανές και πάλι θα υπήρχαν και θα οδηγούσαν στο τέλος του καπιταλισμού.

Αλλά, ούτε και την βάση του καπιταλισμού που αφορά την σχέση εξαρτημένης εργασίας μπορούμε και πρέπει να στηρίξουμε. Είναι μάταιο και ουτοπικό στην εξελικτική αυτή πορεία να θέλουμε να στηρίξουμε την επιστροφή στο παρελθόν. Δεν μπορούμε να σταματήσουμε την εξέλιξη μιας πορείας που στηρίζει τον άνθρωπο στην απόλαυση βιοτικών αναγκών, είναι ανώφελο και ξεπερασμένο. Ούτε όμως είναι πολιτικά ορθό για εμάς, να στηρίζουμε σχέσεις και μηχανισμούς ανθρώπινης εξάρτησης, όπως είναι η σχέση εξαρτημένης εργασίας. Η γενιά των 700 Ευρώ είναι μια πραγματικότητα που έχει την βάση της στην λιγότερη ανάγκη για ανθρώπινη εργασία. Εάν στηρίξουμε τα 700 Ευρώ, αύριο θα γίνουν 600, μεθαύριο 500 και στο μέλλον : Τίποτα !!!.

Στηρίζοντας την εργασία, αποσκοπώντας στην δημιουργία «θέσεων εργασίας» στον πλαίσιο του καπιταλισμού, ουσιαστικά ματαιοπονούμε. Ενισχύουμε με κοινωνικό κόστος τους καπιταλιστές, τις ολιγαρχίες τους, αυτούς που εξουσιάζουν τον πλανήτη και τις κοινωνίες μας και κρατάμε τα χέρια τους για να βγάλουν αυτή την οδυνηρή φωτογραφία στο τέλος του καπιταλισμού, στο τέλος της ανάγκης για ανθρώπινη εργασία.

        

3.       Η λύση για εμάς είναι μία και μόνη και είναι καθαρά αντισυστημική. Είναι η διαμόρφωση ενός νέου κοινωνικού συστήματος που θα έχει ως κεντρική του αξία τον άνθρωπο και τις βιοτικές του ανάγκες.

Η διαμόρφωση μιας νέας κοινωνικής οικονομίας που δεν θα στηρίζεται στις σχέσεις εξάρτησης, αλλά στην ισότητα. Μιας παραγωγικής οικονομίας που δεν θα στηρίζεται στις αξίες και τις υπεραξίες, αλλά θα λειτουργεί με στόχο την κάλυψη των ανθρωπίνων βιοτικών αναγκών. Εχω γράψει πολλά για αυτά και τα έχω αναλύσει[10]. Εν ολίγοις προτάσσω και προτείνω ένα νέο σύστημα κοινωνικής οργάνωσης.

Πρέπει εμείς, οι λαοί και οι κοινωνίες να προλάβουμε τις ολιγαρχίες στα σχέδιά τους, πρέπει να θέσουμε τους δικούς μας όρους για την συνέχεια της ανθρώπινης ιστορίας και την πραγματική ανθρώπινη ύπαρξη, πρόοδο και ελευθερία.

 

4.       Η εξέλιξη της ανθρώπινης εφευρετικότητας έρχεται να δώσει τέλος στην εξαρτημένη εργασία, ακόμα και στην εργασία αυτή καθεαυτή και δεν έχει νόημα να υπερασπιζόμαστε και να στηρίζουμε την εξαρτημένη εργασία, γιατί αποτελεί σχέση εκμεταλλευτική και μέσω αυτής οδηγούμαστε στη νεοδουλεία[11].

 

Αυτό που πρέπει κυρίαρχα να δούμε είναι το πως θα αποκτήσουν οι κοινωνίες των ίσων ανθρώπων τον οριστικό έλεγχο, την οριστική κατοχή στα μέσα παραγωγής. Πως θα καταστήσουμε τα αποτελέσματα της εφευρετικότητας κοινό κτήμα των ανθρώπων και των κοινωνιών τους.     

Αυτή είναι η κοινωνική μάχη του μέλλοντος, αυτό είναι το ζήτημα της επόμενης ημέρας της ιστορίας της ανθρωπότητας.

Εχω γράψει για κάποια θεσμικά μέσα, όμως το κυρίαρχο είναι να αντιληφθούμε το «γίγνεσθαι» και την σημασία όσων συμβαίνουν στην πορεία αυτή, που σήμερα άλλοι ορίζουν.

Εάν σήμερα θέλουμε κάτι να προτάξουμε πρακτικά στο «γίγνεσθαι» δεν είναι να επιδοτούμε το κεφάλαιο και τις λειτουργίες του ή να ζητούμε και άλλους εξαθλιωμένους εργαζόμενους των 650 Ευρώ, αλλά να ζητούμε ελάχιστες αμοιβές που καλύπτουν τις βιοτικές ανάγκες, που δεν αποτελούν αμοιβές πείνας, να ζητούμε λιγότερη εργασία με την ίδια αμοιβή. Να ζητούμε δηλ. να απολαμβάνουν οι κοινωνίες (και όχι οι καπιταλιστές) τα αποτελέσματα της τεχνικής προόδου.

 

5.       Αυτό όμως είναι μια εικόνα του σήμερα. Η λεγόμενη «αριστερά» είναι προσκολλημένη στα δεδομένα του παρελθόντος, έμαθε να είναι αναπόσπαστο κομμάτι των τάσεων του καπιταλισμού και κατάντησε λειτουργικό του εργαλείο. Με λύσεις και προτάσεις όπως: «θέλουμε δουλειά» εγκλωβίζει τις ανθρώπινες  αναζητήσεις σε πλαίσια που ακυρώνουν την ουσία κάθε αγώνα.

Δεν θέλουμε δουλειά, ούτε νεοδουλεία, θέλουμε ισότητα στην κατοχή του σήμερα και του αύριο. Θέλουμε κοινωνική εργασία για την κάλυψη των βιοτικών αναγκών και όχι για την παραγωγή αξιών και υπεραξιών. Θέλουμε την πραγματική δημοκρατία της ισότητας, ένα νέο πολιτειακό θεσμικό πλαίσιο.

Θέλουμε την ανατροπή της φαυλότητας του καπιταλισμού, όσο έχουμε κάποια δύναμη στα χέρια μας. Η λαϊκή εξουσία, η λαϊκή κυριαρχία δεν είναι λόγια χωρίς νόημα και ουσία, είναι η απαίτηση του αύριο.

 

6.       Η κοινωνική ίση κατοχή των μέσων παραγωγής και των ανθρωπίνων εφευρέσεων, η κοινωνική κοινή παγκόσμια κάρπωση των ωφελημάτων από την ασταμάτητη αυτή διαδικασία είναι ένα βασικό αίτημα.

Το πραγματικό ζητούμενο είναι πως θα καταφέρουμε να αναπτύξουμε και να επιβάλλουμε μία στρατηγική, ώστε τα ανθρώπινα δημιουργήματα, οι ανθρώπινες εφευρέσεις, οι μηχανές του ανθρώπου να περιέλθουν στην κοινή και ίση κοινωνική κατοχή, ώστε να περιέλθουν στην κοινωνία τα ωφελήματα από την χρήση τους, αλλά και ο ίδιος ο έλεγχός τους και να αποτραπεί το βάρβαρο μέλλον που κάποιοι μας ετοιμάζουν και αντί για την μαύρη απολυταρχία να έλθει ο άνεμος της ελευθερίας για τους ανθρώπους όλου του πλανήτη.

Διότι η απαλλαγή των ανθρώπων από το άχθος της εργασίας μπορεί να τους απελευθερώσει.

 

7.       Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν μπορούμε να είμαστε κατά της εφευρετικότητας και της τεχνικής προόδου, αυτή μας απελευθερώνει ως ανθρώπους, μας δίνει περισσότερες δυνατότητες. Δεν μπορούμε και δεν πρέπει να είμαστε ενάντιοι στην ανθρώπινη φύση που πάντοτε επιδιώκει την ελευθερία, ως απεξάρτηση από τις βιοτικές ανάγκες. Εάν το πράξουμε αυτό σύντομα θα γίνουμε απολιθώματα της ιστορίας.

Πρέπει να επιδιώκουμε την χρήση της εφευρετικότητας και των αποτελεσμάτων της για συλλογικούς κοινωνικούς και όχι για ιδιοτελείς ατομικούς σκοπούς. Το αντίθετο θα βαθαίνει συνεχώς τις εξαρτήσεις και τα χάσματα μεταξύ των ισχυρών και των ανίσχυρων, μεταξύ των κατόχων και των μη κατόχων.

Αρα, ο κυρίαρχος σκοπός είναι να αποκτήσουμε συλλογική κοινωνική κατοχή στα μέσα παραγωγής και στα γεννήματα της εφευρετικότητας.

Είναι ένας βασικός αγώνας. 

 

8.       Οργανώνοντας μονάδες δημοκρατικής κοινωνικής παραγωγής μπορούμε ξεκινήσουμε ένα ειρηνικό ξεθεμελίωμα του καπιταλισμού. Βλέποντας ότι ο καπιταλισμός λειτουργεί μόνο μέσα από ανισωτικές τάσεις κα με σκοπό το κέρδος, μπορούμε να τον απονευρώσουμε. Στρεφόμενοι στην κοινωνική οικονομία των βιοτικών αναγκών μπορούμε να εξασφαλίσουμε το μέλλον του πλανήτη και των ανθρώπων πάνω σε αυτόν.

Εάν στην πορεία καταφέρουν οι καπιταλιστές να μας αντισταθούν δεν θα είναι λύση ο συμβιβασμός.

Κατά συνέπεια την διεκδίκηση των ίσων δικαιωμάτων μας δεν πρέπει να την συνδέουμε και να την εξαρτούμε από τις εργασιακές σχέσεις αυτές. Ο άνθρωπος έχει αυθύπαρκτα δικαιώματα και αυτά είναι συνδεδεμένα με την φύση του και την κάλυψη των βιοτικών του αναγκών. Το δικαίωμα στην ανθρώπινη ελευθερία εξαρτάται άμεσα από αυτές.

Πάνω στο ζήτημα αυτό αναγκαία είναι και η κατεύθυνση της εφευρετικότητας σε λύσεις που εξυπηρετούν τον άνθρωπο και τις ανάγκες του και όχι σε επικίνδυνα εκτρωματικά σχέδια των διαφόρων Frankestein του πλανήτη. Ο συλλογικός δημοκρατικός κοινωνικός έλεγχος της εφευρετικότητας και των επιτευγμάτων της πρέπει να είναι ο πραγματικός στόχος. 

 

9.       Βλέπω ανθρώπους να αγωνιούν για την εργασία τους, για την διατήρηση των θέσεων εργασίας. Στην πραγματικότητα οι αγωνίες και οι ελπίδες τους είναι μάταιες.

Οι θέσεις εργασίας και μαζί με αυτές τα δικαιώματα των εργαζομένων και των πολιτών συνεχώς θα συρρικνώνονται, θα φθίνουν. 

Πρέπει επίσης να εννοήσουμε ότι είναι τουλάχιστον αυτοαναίρεση να είμαστε υπέρ των σχέσεων ανθρώπινης εξάρτησης, όπως είναι η εξαρτημένη εργασία, η υπαλληλική σχέση. Στηρίζοντας τις σχέσεις εργασίας, αναζητώντας θέσεις εργασίας ως πανάκεια, ουσιαστικά στηρίζουμε την ιδιοτέλεια και την ισχύ κάποιων εναντίον των εργαζομένων και εναντίον των ίδιων μας των εαυτών.

 Η σχέση εργασίας ανήκει στον καπιταλισμό και επιλέγοντάς την επιλέγουμε την διατήρηση των συσχετισμών ισχύος του καπιταλισμού, προετοιμάζοντας την απολυταρχία των λίγων, αυτή που φαίνεται καθαρά πως έπεται στα σχέδιά τους. 

Δεν μπορούμε συνεπώς να την υπερασπιζόμαστε στηρίζοντας και διαιωνίζοντας τις ανισότητες του καπιταλισμού, τρέφοντάς τον ή τρέφοντας το επόμενο εντελώς ανισοτικό σχήμα τον διάδοχό του.

 

10.     Αυτό που πρέπει να ρεαλιστικά να μας ενδιαφέρει είναι η κατάργηση της σχέσης εργασίας, η κατάργηση της ανελευθερίας και η αντικατάστασή της από σχέσεις ισότητας και ελευθερίας. Επειδή η ίδια μας η ελευθερία περνάει μέσα από τις βιοτικές ανάγκες και η κάλυψή τους είναι το μέγιστο κριτήριο, σκοπός είναι να φτάσουμε στην δίκαιη κοινωνία και στην δίκαιη οργάνωσή της, στο δίκαιο ίσως «κράτος», της πραγματικής δημοκρατίας, όπου η παραγωγή των βιοτικών αναγκών, αλλά και το ίδιο το περιεχόμενό τους, να καθορίζεται από κοινού και να επιμερίζεται με σχέση ισότητας η κοινή προσπάθεια για την παραγωγική κάλυψή τους.

Στο μέλλον, εάν φτάσουμε, στην λιγότερη ανάγκη για εργασία ή στην μηδενική, τα μέσα παραγωγής που θα ανήκουν σε όλους, θα εξασφαλίζουν την απελευθέρωση της ζωής του ανθρώπου από το παραγωγικό φάσμα και θα θέτουν την ανθρώπινη ζωή και ύπαρξη σε άλλες βάσεις και προοπτικές.

 

11.     Τέλος και εντελώς πρακτικά, δεν θα πρέπει με κανένα τρόπο να δίνουμε τροφή στον καπιταλισμό μετέχοντας σε διαδικασίες που ο ίδιος δημιουργεί για να λειτουργεί στο ανισοτικό ατελές πλαίσιό του. Δεν έχουμε το «δικαίωμα» να εγκλωβιζόμαστε στις προτάσεις των καπιταλιστών και να λειτουργούμε για την δημιουργία ενδοκαπιταλιστικών τάσεων, τον επιβεβαιώνουμε, τους ενισχύουμε !!! [12]

Είναι σαφές ότι δεν μπορούμε να καταργήσουμε τις βιοτικές ανάγκες, αφού αποτελούν ανθρώπινη φύση. Ούτε μπορούμε και δεν πρέπει να απαγορεύσουμε την ανθρώπινη εφευρετικότητα αυτή μας προχωρά στο μέλλον της ελευθερίας.

Είναι σαφές ότι αυτό που πρέπει να καταργήσουμε για να οδηγηθούμε σε άλλα πλαίσια λειτουργίας των κοινωνικών και της ανθρωπότητας είναι η ιδιοτελής ατομικίστικη εκμετάλλευση των ανθρώπων και των δημιουργημάτων τους.

. 


[4] (η πορεία αυτή αναλύεται στα στοιχ Β.5 και επομ.)

[5] Κάποιοι το περιγράφουν ως αποτέλεσμα του «προπατορικού αμαρτήματος»

[7] Γράφοντας για την πορεία προς τη «νεοδουλεία»  εκκινούσα από εκεί.

[9] Η ίδια η κρίση του σήμερα είναι στην πραγματικότητα κρίση αδυναμίας κατανάλωσης : πολλοί καταναλωτές έχασαν τα συσσωρευμένα χρήματά τους; από τις τράπεζες και τα προϊόντα- παιχνίδια τους και αδυνατούν να καταναλώσουν.

 

[12] Οσοι θέτουν τις «προτάσεις» ελαστικής εργασίας ή των αντιθέτων περί 80ωρης απασχολησιμότητας και όσοι τους στηρίζουν είναι σαφές ότι επιδιώκουν τον εξανδραποδισμό της πλειοψηφίας των ανθρώπων. Οποιοσδήποτε συμβιβασμός ή και συζήτηση επί τη βάσει αυτών των λογικών αποτελεί ήττα

Ιανουαρίου 22, 2009

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ & Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ

 

 

Πριν από χρόνια έβγαλα μια φωτογραφία, ήταν κάποιοι άνθρωποι που φωτογραφήθηκαν σε ένα δάσος. Τώρα, δέκα χρόνια μετά, δεν υπάρχουν ούτε οι άνθρωποι, ούτε το δάσος.

 

Νοιώθω την ανάγκη να τοποθετηθώ με όρους ευρύτερης πολιτικής και σχεδιασμού του μέλλοντος της Ελλάδας. Φυσικά για λόγους αναγνωσιμότητας σε ένα ηλεκτρονικό μέσο  η παρούσα ανάλυση θα είναι ιδιαιτέρως συνοπτική, αρκούμενη σε κεντρικά νοήματα.  

Ο σκοπός μου δεν είναι να προβάλλω απλώς τις απόψεις μου, σκοπός μου είναι να αφυπνίσω τους υγιώς σκεπτόμενους συντρόφους και φίλους του forum, ώστε να προβληματιστούν σε δύο επίπεδα.

Ένα βασικό επίπεδο στόχευσης είναι η βελτίωση της θέσης της πατρίδας μας και κυρίως της κοινωνίας της στο ευρύτερο παγκόσμιο κοινωνικό γίγνεσθαι. Εχει να κάνει με τον πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό σχεδιασμό της χώρας, ώστε να βρεθεί στην πρωτοπορία του παγκόσμιου γίγνεσθαι κατά τις επόμενες δεκαετίες. Πρόκειται, όχι για παράθεση θέσεων – πολιτικών πρακτικών, αυτή μπορεί να επακολουθήσει, αλλά για μια προσπάθειά μου να απεγκλωβίσω τις αναζητήσεις των συντρόφων από λύσεις που είναι αφιερωμένες στο σημερινό πολιτικό γίγνεσθαι, παραβλέποντας τον πρωτοποριακό σχεδιασμό για τις επόμενες δεκαετίες, ώστε η χώρα μας να εξέλθει από το κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό τέλμα, στο οποίο έχει περιπέσει.    

            Θεωρώ πρέπον σύντροφοι να απεγκλωβίσουμε τις σκέψεις και τους συλλογισμούς μας από τις δεδομένες πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές πρακτικές, από τα μοντέλα που δομούνται στο παγκόσμιο και εσωτερικό γίγνεσθαι και να στραφούμε σε λύσεις και πρακτικές που θα αναφέρονται στο μέλλον, σε πρωτοπόρα και καινοτόμα ζητήματα και ανάγκες, ώστε από την ακολουθούσα βραδυπορία να βρεθούμε στην πρωτοπορία. Το πλαίσιο αυτό θα πρέπει να κινείται πολιτικά στην κατεύθυνση της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού, ώστε να πραγματώνονται οι πολιτικές αναζητήσεις του κινήματος. Αντίστοιχα, θα πρέπει σταδιακά να υπάρξουν στην διεθνή πολιτική της χώρας οι ρήξεις και τομές εκείνες που θα φέρουν την χώρα στην πρωτοπορία του στοχασμού και των εξελίξεων.

            Το παγκόσμιο οικονομικό γίγνεσθαι κινείται και αλλάζει διαρκώς. Οι έχοντες την πολιτική και οικονομική δύναμη του πλανήτη, προσπαθούν να ελέγξουν και να κατευθύνουν τις εξελίξεις του γίγνεσθαι στον πλανήτη, στόχος τους είναι πάντα να δημιουργούν εξουσιαστικές δομές τέτοιες που να εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους, τα συμφέροντα των (αυτονόητα) ολίγων. Οι στρατηγικές που εφαρμόζουν είναι σαφείς. Εφαρμόζουν τον κατευθυνόμενο κοινωνικό δαρβινισμό που αφήνει πίσω τους τεράστιο αριθμό περιθωριοποιημένων ανθρώπων και επιμέρους κοινωνιών. Ελέγχοντας όμως τις εξουσιαστικές δομές έχουν σχεδόν πάντα την πρωτοβουλία κίνησης, προπορεύονται στην θέση στόχων και επιδιώξεων, δρουν οργανωμένα και φροντίζουν να παρουσιάζουν ψευδεπίγραφα τα αποκαλούμενα θετικά σημεία των προτάσεων – επιδιώξεών τους. Συχνά – πυκνά δημιουργούν τεχνικά εκβιαστικά αδιέξοδα και θέτουν τις κοινωνίες προ οδυνηρών διλημμάτων. Κάθε πολιτική τους βεβαίως θα πρέπει να αντιμετωπίζεται με ιδιαίτερο σκεπτικισμό από τους ανθρώπους – πολίτες.

            Είναι σαφές ότι η altera pars του παγκοσμίου γίγνεσθαι, ο αντίποδας στις άκρατες αδηφάγες επιδιώξεις του διεθνούς κοινωνικοοικονομικού διευθυντηρίου, τα  σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά κόμματα (χάριν συντομίας προοδευτικά κοινωνικά), που είναι κατεξοχήν ανθρωπιστικά, έχουν χάσει την πρωτοβουλία των κινήσεων. Από πρωτοπόρα στην διατύπωση πολιτικών, έχουν μετατραπεί στην καλύτερη περίπτωση σε ανασχετικούς μηχανισμούς απέναντι στην ισχύ και πρωτοβουλία του διεθνούς διευθυντηρίου και στην χειρότερη σε συνδιαχειριστικούς εταίρους του. Για την εξέλιξη αυτή, υπεύθυνο με τις αδιέξοδες πολιτικές του είναι βέβαια κατά βάση το διεθνές διευθυντήριο, αλλά συνένοχοι είναι και  αλλοτριωμένοι ηγέτες της άλλης πλευράς, που ασπάζονται τις διαχειριστικές λογικές που επιβάλλει το διευθυντήριο, εγκλωβίζοντας σημαντικά τμήματα της κοινωνίας. Στο πλαίσιο του «εγκλωβισμού» διαμορφώνονται και διατυπώνονται διαχειριστικές πολιτικές και στατικές θέσεις που έχουν ως αποτέλεσμα την ισχυροποίηση και συνειδησιακή νομιμοποίηση στους πολίτες και στα κοινωνικά σύνολα των πρακτικών λειτουργίας της οικονομίας και της κοινωνίας που επιβάλλει το διεθνές διευθυντήριο. Στην καλύτερη περίπτωση τα «προοδευτικά κινήματα» παίζουν ένα ρόλο θεραπευτή απέναντι στην ισχύ και στις πολιτικές που εφαρμόζει το διευθυντήριο και αυτό συνήθως εκ των υστέρων, όταν μία οικονομική ή κοινωνική πολιτική έχει εφαρμοστεί ήδη από το διευθυντήριο και έχει αποφέρει τα κέρδη στα οποία αυτό προσέβλεπε όταν την σχεδίαζε.

            Ο ρόλος του συνειδητού πολίτη, των κινημάτων και των προοδευτικών κοινωνικών κομμάτων δεν είναι να παίζουν την θεραπαινίδα των προβλημάτων που δημιουργεί ο παγκόσμιος καπιταλισμός διότι έτσι λειτουργούν παραπληρωματικά και στηρίζουν το ίδιο και την διαιώνισή του. Για μένα προσωπικά και πιστεύω και για άλλους δεν είναι αποδεκτό να σχεδιάζουμε τις πολιτικές μας θέσεις και πρακτικές με βάση τα κοινωνικο-οικονομικά δεδομένα των πολιτικών του διευθυντηρίου, δεν μπορούμε να αναφερόμαστε με ευλάβεια σε οικονομικές και πολιτικές αναλύσεις των τελευταίων δεκαετιών, διότι αυτές αναλύουν πρακτικές του κεφαλαίου οι οποίες είναι ήδη παρελθόν την ώρα που δημοσιεύονται, όσο δε και προοδευτικές ή ορθολογικές να είναι θα ξεπεραστούν σύντομα από την αλλαγή στρατηγικής αυτών που έχουν αποκτήσει την πρωτοβουλία κινήσεων, δηλ. του διεθνούς διευθυντηρίου.  Ούτως ή άλλως οι πολιτικές και αναλύσεις αυτές υπαγορεύονται από τον ρόλο της θεραπαινίδος κινούνται στο πλαίσιο που τάσσει το παγκόσμιο διευθυντήριο και είναι καταδικασμένες να δρουν αενάως στον ρόλο τους αυτό.  Το να αναφερόμαστε σε αναλύσεις και πολιτικές αυτού του τύπου είναι σαν να μένουμε προσκολλημένοι στην φωτογραφία στην οποία αναφέρθηκα στην αρχή. Δεν μπορούμε να σχεδιάζουμε την πολιτική μας με βάση μια φωτογραφία του παρελθόντος, αλλά πρέπει να κατανοήσουμε την πραγματικότητα και την κινητικότητα του διευθυντηρίου και των επιμέρους πολιτικών.

Η πολιτική δεν πρέπει να λειτουργεί ως στατική θεώρηση του παρελθόντος ως θεσφάτου, αλλά να αναπροσαρμόζεται συνεχώς με βάση τις θεωρητικές αξίες και αρχές κάθε σχηματισμού, ώστε να διαμορφώνει πρωτοποριακές τακτικές έναντι των θεωρημάτων και επιδιώξεων του διευθυντηρίου. 

            Αυτός πρέπει να είναι ο ουσιαστικός ρόλος των κοινωνικών προοδευτικών κομμάτων και ημών των ιδίων, να γίνουμε διανοητές ώστε να σχεδιάσουμε και στην συνέχεια να προσπαθήσουμε να εφαρμόσουμε ουσιαστικές ρηξικέλευθες πολιτικές, που θα θέτουν ως πρώτιστες αξίες, αξίες ξένες προς αυτές του διευθυντηρίου, πολιτικές παιδευτικές για την κοινωνία που να καταδεικνύουν την ποιότητα των ιδεών και την απελευθερωτική τους δυνατότητα για τον άνθρωπο και την κοινωνία.   

            Οπλο στην χάραξη και διαμόρφωση των ρηξικέλευθων πολιτικών είναι για μας, τα κολοσσιαίας σημασίας και ορθολογισμού πνευματικά δημιουργήματα των πολιτικών φιλοσόφων στις αναλύσεις και θέσεις των οποίων θα πρέπει να στηριζόμαστε. Οι αρχές και οι αναλυτικοί μηχανισμοί που περιέχουν δεν μπορούν να ξεπεραστούν στα επόμενα πολλά έτη, ο ιστορικός κοινωνικός διαλεκτισμός για παράδειγμα, αποτελεί αιώνια σταθερά ανάλυσης των φαινομένων.

            Πέραν τούτου το που κατατείνει ο κοινωνικός δαρβινισμός του διευθυντηρίου, ποιος είναι ο τελικός σκοπός του είναι εμφανές ήδη από τις θέσεις των Ricardo και Spencer, αλλά και από αυτές των επιγόνων του. Γνωρίζοντας και κατανοώντας τον ατελή κοινωνικά και αέναο σκοπό του διευθυντηρίου για καθυποταγή των πάντων στην εξουσία του, μπορούμε ευκολότερα να διαμορφώσουμε και αποτελεσματικές καινοτόμες στρατηγικές και τακτικές, ώστε να επανέλθουμε σύντομα στην πρωτοβουλία των κινήσεων.

 

            Είναι σαφές σύντροφοι ότι το παγκόσμιο πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό γίγνεσθαι καθορίζεται από μία «Ιερά Συμμαχία» (στην πραγματικότητα ουδέποτε έπαυσαν να υφίστανται «ιερές συμμαχίες»). Η «Ιερά Συμμαχία» με τα πολλά ονόματα (G8 ή 9, N.A.T.O., Δ.Ν.Τ. κλπ…) στην οποία μετέχουν πάντοτε οι ίδιοι «βασικοί μέτοχοι» – εταίροι, καθορίζει το διεθνές γίγνεσθαι κατά τρόπο που εξασφαλίζει την ηγετική θέση συγκεκριμένων κρατών και κεφαλαίων στο παγκόσμιο γίγνεσθαι. Αντίστοιχα καθορίζει τον επιμερισμό των δυνάμεων, κεφαλαίων και ποσοστώσεων στα λοιπά κράτη εταίρους δευτερεύουσας ή τριτεύουσας συμμαχίας και αυτά εις βάρος των λαών και κοινωνιών του πλανήτη. Για την εξασφάλιση και διατήρηση του STATUS QUO τούτου, η «Ιερά Συμμαχία» δεν διστάζει να προχωρήσει σε ανατροπές κυβερνήσεων, δολοφονίες, ακόμα και πολέμους, όπου μετέχει είτε έμμεσα είτε άμεσα, καταδικάζοντας ή ευνοώντας, ανεβάζοντας ή εξαθλιώνοντας, λαούς, κοινωνίες, κράτη. Η παρέμβαση έχει πολλαπλούς στόχους, αλλά πάντα ένας είναι ο κύριος: η διατήρηση του συσχετισμού δυνάμεων, η διατήρηση του παγκόσμιου Status Quo. Οι ίδιες δυνάμεις καθορίζουν και την ποσόστωση για την Ελλάδα, το κομμάτι δηλ. εκείνο που της αναλογεί και τον βαθμό της πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής της ανάπτυξης στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, ώστε η Ελλάδα να παραμένει εταίρος του συστήματος, αλλά ταυτόχρονα να καταβάλλει τεράστιο το τίμημα της εξάρτησης που είναι κατά πολύ ανώτερο από τα κέρδη που έχει από την συμμετοχή του σε αυτό.

            Προκειμένου να απεξαρτηθούμε από το πλαίσιο υποταγής αυτό, το μόνο που μας μένει είναι να αξιοποιήσουμε το μυαλό και την φαντασία μας για προλάβουμε τους εταίρους μας στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, να βρεθούμε έτοιμοι και μπροστά τους στην εξέλιξη του γίγνεσθαι, να εργαζόμαστε όχι για το σήμερα, αλλά προβλέποντας το αύριο και το μεθαύριο. Για εμάς ζητούμενο δεν πρέπει να είναι η εφαρμογή διεθνών πολιτικών, κοινωνικών και οικονομικών μοντέλων που ως βάση αναφοράς τους έχουν το σήμερα, αλλά ο σχεδιασμός του αύριο, η πρόβλεψη και η εγκατάλειψη όσων «τραίνων» και σχεδίων ανάπτυξης είναι ήδη παρελθόν για εμάς. Σε τούτο πρέπει να στρέψουμε εμείς οι ίδιοι και όλοι οι καταπιεζόμενοι λαοί του κόσμου την προσοχή μας, ώστε κάποια στιγμή να ανατραπούν οι σχέσεις εξάρτησης από το διευθυντήριο της «Ιεράς Συμμαχίας» και να είμαστε σε θέση να διαλύσουμε το σύστημα εξάρτησης που έχει δομηθεί, ώστε να απελευθερωθούν οι κοινωνίες και οι λαοί από τον διεθνή κεφαλικό φόρο, που συχνά είναι και φόρος αίματος.

            Δεν μπορούμε σήμερα να μιλάμε για ανάπτυξη στο χώρο των δεδομένων ηλεκτρονικών, το τραίνο αυτό χάθηκε από την δεκαετία του 1970. Μπορούμε όμως να δούμε την ανάπτυξη εφαρμογών που δεν έχουν υπάρξει ακόμα, να τις σχεδιάσουμε με βάση τα δεδομένα της χώρας μας και να τις εφαρμόσουμε. Αρωγός στην προσπάθεια αυτή, εκτός από την πολιτική και κοινωνική βούληση, μπορούν και πρέπει να είναι τα Α.Ε.Ι. (για το θέμα αυτό έχω αναφερθεί παλαιότερα, υπενθυμίζω όμως ότι θα πρέπει να ιδρυθούν πολλές νέες πανεπιστημιακές σχολές που θα ασχολούνται με την παραγωγή επιστημόνων και γνώσης πάνω σε αντικείμενα που σήμερα φαντάζουν μακρινά και μελλοντικά). Σύμμαχος και απόλυτο κριτήριο στα ανωτέρω πρέπει να είναι ο πολιτικός ορθολογισμός και η φαντασία στον σχεδιασμό.

            Στο σημείο αυτό συμπλέκεται στην συλλογιστική το 2ο επίπεδο – παράγων που πρέπει να είναι παρών στο σχεδιασμό και απαρέγκλιτη στόχευσή του. Στόχος δεν είναι να δημιουργήσουμε απλώς μια ισχυρή κοινωνία και οικονομία. Στόχος είναι η κοινωνική δημοκρατία και ο σοσιαλισμός, ως μέσο για την επίτευξη της ανθρώπινης και κοινωνικής τελείωσης. Δεν αξίζει να προχωράμε στην διατύπωση θέσεων και ιδεών χωρίς αυτούς τους παράγοντες. Δημοκρατία και Σοσιαλισμός, με όλα τους τα αναγκαία παρακολουθήματα πρέπει να διαχέουν τις σκέψεις και συλλογιστικές μας. Χωρίς αυτά θα έχουμε απλώς απόψεις για μια ισχυρή χώρα, αυτό προσωπικά δεν μου αρκεί και το απεύχομαι. Αυτό που θέλω είναι μια κοινωνία δικαιοσύνης, ισότητας, μια κοινωνία που θα μοιράζεται ισότιμα τα αγαθά που θα παράγει, μια κοινωνία χωρίς αποκλεισμούς και κλάσματα ευνοημένων/παραπεταμένων.

            Σας προτρέπω λοιπόν και σας καλώ στην διαμόρφωση πολιτικών σκέψεων – προτάσεων στο ανωτέρω πλαίσιο και σκεπτικό για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε στα επόμενα βήματα της προσωπικής και κοινωνικής ολοκλήρωσης.

            Η άμεση, πραγματική δημοκρατία είναι ένα καλό ουσιαστικό ξεκίνημα … .

 

 

                         

ΑΚΡΙΒΕΙΑ

ΑΚΡΙΒΕΙΑ

Να άλλο ένα που ανέσυρα από το παρελθόν και εξηγεί την βαθύτερη φύση της ακρίβειας.

Οι αιτίες στα “πράγματα» του ανθρώπου και των κοινωνιών του, δεν εξηγούνται με ρασιοναλιστικά συμπεράσματα δογματικού τύπου όπως τα «ανέκαθεν». Τα αποτελέσματα, διότι αποτέλεσμα είναι οι αυξήσεις στις τιμές του πετρελαίου κλπ., δεν μπορούν να αναχθούν σε φυσιοκρατικά αίτια (έχω γράψει κάτι για τους νόμους και τους κανόνες).  Αυτά που θα θέλαμε να είναι νόμοι είναι συνήθως κανόνες … .

Προσωπικά, πολλούς μήνες πριν και πριν αρχίσουν να εκτυλίσσονται τα φαινόμενα κατάρρευσης (θα γίνουν χιονοστιβάδα) είχα κάνει τις προβλέψεις και τις αναλύσεις μου.

Αυτό που βρίσκεται στην βάση των αιτίων είναι μια ψυχολογική ανθρώπινη διαταραχή, ένα ελάττωμα γνωστό σε όλους που λέγεται απληστία.
Η απληστία που ταυτίζεται με την αδηφαγία και είναι απότοκο ψυχολογικών διαταραχών, έλλειψης παιδείας και ανοησίας, πλήρους αδυναμίας στοιχειώδους κατανόησης της φύσης του ανθρώπου και της λειτουργίας του πλανήτη. Τυφλώνει η απληστία τους ανθρώπους και τους καθιστά έρμαιά της. Η ίδια ως παράδειγμα πολλαπλασιάζεται και επιβάλλεται ως τρόπος ζωής. Καθίσταται μαζική τύφλωση και ολική βλακεία με ατομιστικά όμως χαρακτηριστικά. Ο καθένας σκέφτεται και ενεργεί με γνώμονα το δικό του στομάχι, το δικό του επίπεδο.

Εάν ο άνθρωπος μπορούσε να εννοήσει το νόημα της βιολογικής και φυσικής του ύπαρξης τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά για όλους και η ανθρώπινη ζωή θα είχε άλλο περιεχόμενο και αξία.
Η απληστία φτιάχνει γιγαντισμούς που λειώνουν στο πέρασμά τους ανθρώπους, που εξουσιάζουν και χρησιμοποιούν τον πλανήτη ολόκληρο για την ικανοποίηση μιας ματαιότητας με πεπερασμένο βιολογικά χαρακτήρα. Αλλά ακόμα και εάν νικούσαμε το θάνατο, τον πλανήτη που μας κουβαλά δύσκολα θα μπορούσαμε να τον «νικήσουμε» με τον όποιο γιγαντισμό μας. Η απληστία αυτή είναι ύβρις απέναντι στην ζωή, απέναντι στην ουσία και την ποιότητά της, απέναντι στην ίδια την ανθρώπινη φύση και στην συνέχεια του είδους προς το μέλλον.


Ζώντας σε ένα πεπερασμένο πλανήτη με πεπερασμένα μεγέθη είναι απλούστατο να καταλάβουμε τις μετρήσιμες δυνατότητες, στοιχεία και εν τέλει μεγέθη του.

Η απληστία, μέσα στην τύφλωσή της που ανέφερα πιο πάνω, παραβιάζει και αγνοεί τα πραγματικά μεγέθη και δημιουργεί εκτιμήσεις και προσδοκίες για να καλύψει την αδηφαγία της. Αξιώνει και απαξιώνει κατά το δοκούν, δημιουργεί δικά της μεγέθη και τρόπους μέτρησης, επιλέγει, βαπτίζει, χαρακτηρίζει και αποχαρακτηρίζει αξίες, συμπεριφορές και ανθρώπους, διαστρέφοντας την πραγματικότητα, αγνοώντας τις σταθερές του πλανήτη και του ανθρώπου. Υπάρχει «σταθερά» υπάρχει μέτρο ανθρώπινο και το έχω ξαναγράψει, είναι πρώτα από όλα η βιολογική σταθερά της ανάγκης κάλυψης των υλικών βιοτικών αναγκών και δίπλα σε αυτή υπάρχει η ανάγκη κάλυψης των ψυχικών – ψυχολογικών αναγκών. Οι σταθερές αυτές είναι συνυφασμένες με την φύση του ανθρώπου και κανείς δεν μπορεί να τις παραγνωρίσει καθώς παράγουν τους δικούς τους βασικούς κανόνες συμπεριφοράς (ο πεινασμένος κατά κανόνα θα αναζητήσει τροφή ακόμα και με την χρήση βίας, ο αδικημένος θα αναζητήσει με αντίστοιχο τρόπο το δίκιο του).
Η δημιουργία, μέτρηση και ιδιοκτησία πλεονάζοντος πλούτου στον πλανήτη, αποτέλεσε πάντοτε αποτέλεσμα της απληστίας κάποιων.
Μέχρι το new deal οι άπληστοι λειτουργούσαν με μεγέθη μετρήσιμα σε υλικά και η απληστία τους έκανε να ονειρεύονται θησαυρούς κρυμμένους στην γη της Επαγγελίας, σε ανύπαρκτα μέρη, Eldorados με χιλιάδες τόνους χρυσάφι … . Όμως όλα τα υλικά αυτά, αφού υπήρχαν πάνω στον πλανήτη όλα ήταν μετρήσιμα και πεπερασμένα. Επιδιώκοντας να ξεφύγει από το πεπερασμένο (αφού το όρισε και το αντιλήφθηκε ως οριστικό δεδομένο με την εξερεύνηση, χαρτογράφηση και εκμετάλλευση του συνόλου του πλανήτη) η απληστία έφθασε σε κομβικό σημείο πριν το new deal, οπότε ανακαλύφθηκε ότι τα σταθμά του πλανήτη είναι πεπερασμένα. Επανήλθε λοιπόν η απληστία, μετά από ένα σύντομο διάλειμμα επιστρατεύοντας μιαν άλλη τεχνική εξαπάτησης και τελικά αυταπάτης (αφού όλα ανακυκλώνονται σε τούτο εδώ τον κόσμο) που είχε πάντοτε στις πρακτικές της, την εκτιμητική αξιολόγηση.
Πλέον η αξία των υλικών αποτελούσε αποκλειστικά αντικείμενο εκτίμησης και όχι αντικείμενο ουσίας. Η απληστία δημιούργησε μεγέθη μη υπαρκτά στον πλανήτη, εικονικές αξίες μετρημένες σε χαρτιά, ομόλογα, χρήματα, αξιόγραφα, μετοχές, χρεόγραφα εν γένει. Πρόκειται για λογιστικές αξίες χωρίς πραγματικό αντίκρυσμα, για τα κομμάτια μιας απάτης χωρίς προηγούμενο. Χαρτιά αγοράζουν ανθρώπινες ψυχές και ζωές και χαρτιά τις αφαιρούν.
Στην πραγματικότητα, η αγωνία για εξουσία, η απληστία κάποιων ελαχίστων να είναι οι πλουσιότεροι, να είναι οι δυνατότεροι, να κατέχουν τον πλανήτη με όλα του τα «παραρτήματα», να κατέχουν και να κατευθύνουν ανθρώπους, οδήγησε στην σημερινή κατάσταση. Οδήγησε σε μία κατάσταση που η ψευδο-οικονομία των πνευματικά αρρώστων ελέγχει απόλυτα την ανθρώπινη ζωή, ύπαρξη και λειτουργία.


Δίδοντας στους χειριστές των χαρτιών και της εκτιμουμένων αξιών τα ηνία του πλανήτη καταλήξαμε στην τεράστια φούσκα της υπερεκτίμησης, της τεράστιας απόστασης που χωρίζει την υπερ-εκτίμηση από τις δυνατότητες του πλανήτη και των ανθρώπων του.

Όταν τούτο κατέστη αντιληπτό και για να σώσουν το παιχνίδι για μία ακόμα φορά υπέρ τους, οι άπληστοι καταπιεστές στρέφουν το ενδιαφέρον τους σε αιώνιες σταθερές, σε βασικά για την διαβίωση αγαθά και τα υπερεκτιμούν για να διασώσουν τα κέρδη τους !!!. Όμως τα αγαθά αυτά απευθύνονται σε ανθρώπους, εξυπηρετούν τις ανάγκες τους και γίνονται ολοένα και πιο δυσπρόσιτα για συνεχώς αυξανόμενο αριθμό ανθρώπων.
Ποιο θα είναι το μέλλον της ανθρωπότητας στον πλανήτη;
Η γνώμη μου είναι πως βρισκόμαστε σε κομβικό σημείο, και το έχω ξαναγράψει θα οδηγηθούμε είτε στην οχλοποίηση καταπιεσμένων ανθρώπων ή σε άλλες μορφές κοινωνικής και πολιτειακής οργάνωσης που θα σέβονται τους ανθρώπους και τον πλανήτη μας.

Το καθήκον όσων έχουν συλλάβει την ιδέα της κοινωνικής και ανθρώπινης προόδου, της απεξάρτησης από τις κοινωνίες της ζούγκλας είναι διττό, όχι μόνο οφείλουν να χτίσουν άμεσα τις λύσεις για την κοινωνική οργάνωση, αλλά και οφείλουν προς όφελος της ανθρωπότητας να ξεθεμελιώσουν τις κοινωνίες ζούγκλας που εγκαθίδρυσε η απληστία μιας ελάχιστης ψυχικά διαταραγμένης μειοψηφίας.

ΑΠΛΗΣΤΙΑ

ΑΠΛΗΣΤΙΑ

Είπα να βάλω μερικά παλαιότερα κείμενα … .

Οι αιτίες στα “πράγματα» του ανθρώπου και των κοινωνιών του, δεν εξηγούνται με ρασιοναλιστικά συμπεράσματα δογματικού τύπου όπως τα «ανέκαθεν». Τα αποτελέσματα, διότι αποτέλεσμα είναι οι αυξήσεις στις τιμές του πετρελαίου κλπ., δεν μπορούν να αναχθούν σε φυσιοκρατικά αίτια (έχω γράψει κάτι για τους νόμους και τους κανόνες).  Αυτά που θα θέλαμε να είναι νόμοι είναι συνήθως κανόνες … .

Προσωπικά, πολλούς μήνες πριν και πριν αρχίσουν να εκτυλίσσονται τα φαινόμενα κατάρρευσης (θα γίνουν χιονοστιβάδα) είχα κάνει τις προβλέψεις και τις αναλύσεις μου.

Αυτό που βρίσκεται στην βάση των αιτίων είναι μια ψυχολογική ανθρώπινη διαταραχή, ένα ελάττωμα γνωστό σε όλους που λέγεται απληστία.
Η απληστία που ταυτίζεται με την αδηφαγία και είναι απότοκο ψυχολογικών διαταραχών, έλλειψης παιδείας και ανοησίας, πλήρους αδυναμίας στοιχειώδους κατανόησης της φύσης του ανθρώπου και της λειτουργίας του πλανήτη. Τυφλώνει η απληστία τους ανθρώπους και τους καθιστά έρμαιά της. Η ίδια ως παράδειγμα πολλαπλασιάζεται και επιβάλλεται ως τρόπος ζωής. Καθίσταται μαζική τύφλωση και ολική βλακεία με ατομιστικά όμως χαρακτηριστικά. Ο καθένας σκέφτεται και ενεργεί με γνώμονα το δικό του στομάχι, το δικό του επίπεδο.

Εάν ο άνθρωπος μπορούσε να εννοήσει το νόημα της βιολογικής και φυσικής του ύπαρξης τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά για όλους και η ανθρώπινη ζωή θα είχε άλλο περιεχόμενο και αξία.
Η απληστία φτιάχνει γιγαντισμούς που λειώνουν στο πέρασμά τους ανθρώπους, που εξουσιάζουν και χρησιμοποιούν τον πλανήτη ολόκληρο για την ικανοποίηση μιας ματαιότητας με πεπερασμένο βιολογικά χαρακτήρα. Αλλά ακόμα και εάν νικούσαμε το θάνατο, τον πλανήτη που μας κουβαλά δύσκολα θα μπορούσαμε να τον «νικήσουμε» με τον όποιο γιγαντισμό μας. Η απληστία αυτή είναι ύβρις απέναντι στην ζωή, απέναντι στην ουσία και την ποιότητά της, απέναντι στην ίδια την ανθρώπινη φύση και στην συνέχεια του είδους προς το μέλλον.


Ζώντας σε ένα πεπερασμένο πλανήτη με πεπερασμένα μεγέθη είναι απλούστατο να καταλάβουμε τις μετρήσιμες δυνατότητες, στοιχεία και εν τέλει μεγέθη του.

Η απληστία, μέσα στην τύφλωσή της που ανέφερα πιο πάνω, παραβιάζει και αγνοεί τα πραγματικά μεγέθη και δημιουργεί εκτιμήσεις και προσδοκίες για να καλύψει την αδηφαγία της. Αξιώνει και απαξιώνει κατά το δοκούν, δημιουργεί δικά της μεγέθη και τρόπους μέτρησης, επιλέγει, βαπτίζει, χαρακτηρίζει και αποχαρακτηρίζει αξίες, συμπεριφορές και ανθρώπους, διαστρέφοντας την πραγματικότητα, αγνοώντας τις σταθερές του πλανήτη και του ανθρώπου. Υπάρχει «σταθερά» υπάρχει μέτρο ανθρώπινο και το έχω ξαναγράψει, είναι πρώτα από όλα η βιολογική σταθερά της ανάγκης κάλυψης των υλικών βιοτικών αναγκών και δίπλα σε αυτή υπάρχει η ανάγκη κάλυψης των ψυχικών – ψυχολογικών αναγκών. Οι σταθερές αυτές είναι συνυφασμένες με την φύση του ανθρώπου και κανείς δεν μπορεί να τις παραγνωρίσει καθώς παράγουν τους δικούς τους βασικούς κανόνες συμπεριφοράς (ο πεινασμένος κατά κανόνα θα αναζητήσει τροφή ακόμα και με την χρήση βίας, ο αδικημένος θα αναζητήσει με αντίστοιχο τρόπο το δίκιο του).
Η δημιουργία, μέτρηση και ιδιοκτησία πλεονάζοντος πλούτου στον πλανήτη, αποτέλεσε πάντοτε αποτέλεσμα της απληστίας κάποιων.
Μέχρι το new deal οι άπληστοι λειτουργούσαν με μεγέθη μετρήσιμα σε υλικά και η απληστία τους έκανε να ονειρεύονται θησαυρούς κρυμμένους στην γη της Επαγγελίας, σε ανύπαρκτα μέρη, Eldorados με χιλιάδες τόνους χρυσάφι … . Όμως όλα τα υλικά αυτά, αφού υπήρχαν πάνω στον πλανήτη όλα ήταν μετρήσιμα και πεπερασμένα. Επιδιώκοντας να ξεφύγει από το πεπερασμένο (αφού το όρισε και το αντιλήφθηκε ως οριστικό δεδομένο με την εξερεύνηση, χαρτογράφηση και εκμετάλλευση του συνόλου του πλανήτη) η απληστία έφθασε σε κομβικό σημείο πριν το new deal, οπότε ανακαλύφθηκε ότι τα σταθμά του πλανήτη είναι πεπερασμένα. Επανήλθε λοιπόν η απληστία, μετά από ένα σύντομο διάλειμμα επιστρατεύοντας μιαν άλλη τεχνική εξαπάτησης και τελικά αυταπάτης (αφού όλα ανακυκλώνονται σε τούτο εδώ τον κόσμο) που είχε πάντοτε στις πρακτικές της, την εκτιμητική αξιολόγηση.
Πλέον η αξία των υλικών αποτελούσε αποκλειστικά αντικείμενο εκτίμησης και όχι αντικείμενο ουσίας. Η απληστία δημιούργησε μεγέθη μη υπαρκτά στον πλανήτη, εικονικές αξίες μετρημένες σε χαρτιά, ομόλογα, χρήματα, αξιόγραφα, μετοχές, χρεόγραφα εν γένει. Πρόκειται για λογιστικές αξίες χωρίς πραγματικό αντίκρυσμα, για τα κομμάτια μιας απάτης χωρίς προηγούμενο. Χαρτιά αγοράζουν ανθρώπινες ψυχές και ζωές και χαρτιά τις αφαιρούν.
Στην πραγματικότητα, η αγωνία για εξουσία, η απληστία κάποιων ελαχίστων να είναι οι πλουσιότεροι, να είναι οι δυνατότεροι, να κατέχουν τον πλανήτη με όλα του τα «παραρτήματα», να κατέχουν και να κατευθύνουν ανθρώπους, οδήγησε στην σημερινή κατάσταση. Οδήγησε σε μία κατάσταση που η ψευδο-οικονομία των πνευματικά αρρώστων ελέγχει απόλυτα την ανθρώπινη ζωή, ύπαρξη και λειτουργία.


Δίδοντας στους χειριστές των χαρτιών και της εκτιμουμένων αξιών τα ηνία του πλανήτη καταλήξαμε στην τεράστια φούσκα της υπερεκτίμησης, της τεράστιας απόστασης που χωρίζει την υπερ-εκτίμηση από τις δυνατότητες του πλανήτη και των ανθρώπων του.

Όταν τούτο κατέστη αντιληπτό και για να σώσουν το παιχνίδι για μία ακόμα φορά υπέρ τους, οι άπληστοι καταπιεστές στρέφουν το ενδιαφέρον τους σε αιώνιες σταθερές, σε βασικά για την διαβίωση αγαθά και τα υπερεκτιμούν για να διασώσουν τα κέρδη τους !!!. Όμως τα αγαθά αυτά απευθύνονται σε ανθρώπους, εξυπηρετούν τις ανάγκες τους και γίνονται ολοένα και πιο δυσπρόσιτα για συνεχώς αυξανόμενο αριθμό ανθρώπων.
Ποιο θα είναι το μέλλον της ανθρωπότητας στον πλανήτη;
Η γνώμη μου είναι πως βρισκόμαστε σε κομβικό σημείο, και το έχω ξαναγράψει θα οδηγηθούμε είτε στην οχλοποίηση καταπιεσμένων ανθρώπων ή σε άλλες μορφές κοινωνικής και πολιτειακής οργάνωσης που θα σέβονται τους ανθρώπους και τον πλανήτη μας.

Το καθήκον όσων έχουν συλλάβει την ιδέα της κοινωνικής και ανθρώπινης προόδου, της απεξάρτησης από τις κοινωνίες της ζούγκλας είναι διττό, όχι μόνο οφείλουν να χτίσουν άμεσα τις λύσεις για την κοινωνική οργάνωση, αλλά και οφείλουν προς όφελος της ανθρωπότητας να ξεθεμελιώσουν τις κοινωνίες ζούγκλας που εγκαθίδρυσε η απληστία μιας ελάχιστης ψυχικά διαταραγμένης μειοψηφίας.

Ιανουαρίου 16, 2009

ΧΤΙΖΟΝΤΑΣ ΕΝΑ ΝΕΟ ΑΥΡΙΟ

ΧΤΙΖΟΝΤΑΣ ΕΝΑ ΝΕΟ ΑΥΡΙΟ

Η ΕΦΕΥΡΕΣΗ ΤΗΣ ΜΗΧΑΝΗΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ, ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΠΥΡΑΜΙΔΕΣ,

ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΚΑΙ ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΜΑΣ … .

 

Επιστρέφω στα ημέτερά … .Στα «λημέρια» μου.

 

Α.  Χρόνια αναρωτιόμουν με τον καπιταλισμό και τις μεθόδους παραγωγής που ακολουθεί … τι τον γέννησε και ποιος είναι ο ρόλος του στην ζωή μας.

Η επιστήμη και οι εφευρέσεις γέννησαν τον καπιταλισμό και τις μεθόδους παραγωγής του ή αυτές είναι γέννημα του καπιταλισμού;

Στην πορεία της Ιστορίας το ένα συνέδραμε το άλλο τόσο αποφασιστικά που δύσκολα μπορείς να τα διαχωρίσεις, εάν δεν εμβαθύνεις. Εάν όμως δούμε βαθύτερα στις δομές του συστήματος μπορούμε να πάρουμε θέση στο ερώτημα που φαντάζει άλυτο.

Το ένα σαφές και αδιαμφισβήτητο στοιχείο είναι ότι οι εφευρέσεις, οι ανακαλύψεις που δημιούργησαν και χαρακτήρισαν την βιομηχανική εποχή και τον πολιτισμό της προηγούνται της εμπορικής εκμετάλλευσής τους.

Το ζήτημα είναι λυμένο στο στάδιο αυτό: η εφεύρεση προηγείται της εκμετάλλευσής της.

Ας πάμε όμως πιο πίσω, στα γενεσιουργά αίτια της εφεύρεσης.

Η «εφεύρεση» έχει σχέση αιτίας – αιτιατού με τον καπιταλισμό της εποχής κατά την οποία ξεκίνησε ή μήπως υπάρχουν άλλοι κύριοι ή κυριότεροι παράγοντες που θέτουν την συσσώρευση χρήματος σε θέση παράγοντα ήσσονος σημασίας;  

Πρώτα από όλα ξεκινάμε από ένα δεδομένο: οι έρευνες για νέες ανακαλύψεις χρειάζονται ολοένα και μεγαλύτερα χρηματικά ποσά και τις περισσότερες φορές στον σύγχρονο κόσμο χρηματοδοτούνται από εταιρείες, οι οποίες τις κατοχυρώνουν στο όνομά τους. Σε αυτό έχω να κάνω κάποιες παρατηρήσεις. Το 1ο είναι ότι στην χρονική απαρχή της χιονοστιβάδας των ανακαλύψεων / εφευρέσεων δεν υπήρχαν τέτοιου είδους δεδομένα, υπήρχαν μόνο οι ιδέες ή οι παρατηρήσεις των εφευρετών.

Ως 2ο θα πρέπει να επισημάνω ότι οι έρευνες που χρηματοδοτούν εταιρείες αποσκοπούν συνήθως στην πρακτική εφαρμογή προϋφιστάμενων ανακαλύψεων ή θεωριών άλλων προσώπων. Προηγείται και πάλι ο παράγοντας ανεξάρτητη ανθρώπινη σκέψη.

Συνακόλουθη με αυτό είναι και η 3η παρατήρηση, ότι οι εταιρείες χρηματοδοτούν και σκοπεύουν στην πρακτική εμπορική εφαρμογή θεωριών και ανακαλύψεων, ενώ άλλες που μπορεί να είναι εξίσου σημαντικές ή σημαντικότερες για την ανθρωπότητα μένουν χωρίς προβολή και προσπάθεια πρακτικής αξιοποίησής τους.

     

Ας ξαναγυρίσουμε πίσω στην εποχή των ανακαλύψεων, που ξεκίνησαν την πορεία της ανθρωπότητας προς την καπιταλιστική /βιομηχανική κοινωνία. Οι σημαντικότερες ίσως από αυτές ήταν η ανακάλυψη του ηλεκτρισμού και η ανακάλυψη της δύναμης του ατμού. Για τον Θαλή τον Μιλήσιο, στον Γκιλμπερτ, τον Γκέριγκε, τον Ντι Φε, τον Γκρέϋ, τον Φραγκλίνο, τον Φαραντέι, τον Κουλόμπ, τον Βόλτα, τον Ομ, τον Τζάουλ, τον Μάξγουελ και πολλούς που ακολούθησαν θα έλεγα ότι ήταν ερευνητές και όχι επιχειρηματίες. Το ίδιο και με τον ατμό, από τον Αρχιμήδη στον Ηρωνα (κυρίως σε αυτόν) και από εκεί στον Παπέν, τον Σέιβερυ, τον Νιούκομεν και τον Βαττ.  Είναι σαφές πως οι άνθρωποι αυτοί ερευνούσαν και δεν σκέπτονταν χρήματα και επιχειρήσεις. Η σύνδεση ανάμεσα στην αρχαία ελληνική σκέψη (που στην πραγματικότητα εκπηγάζει από την φιλοσοφία, την ευρύτερη πνευματική αναζήτηση) και την σκέψη της προβιομηχανικής εποχής είναι σαφής και δεν χρήζει ανάλυσης. Η σύνδεση ήλθε και η επαφή ξεκίνησε από την διάδοση και μελέτη του Αριστοτέλη αρχικά και εν συνεχεία άλλων σωζόμενων έργων των αρχαίων Ελλήνων.

Οι προκαπιταλιστές και οι πρώτοι καπιταλιστές ενδιαφέρονταν για το εμπόριο και τα λάφυρα των πολέμων και όχι για τις ανακαλύψεις. Το ενδιαφέρον τους είναι ουσιαστικά όψιμο, όταν είδαν πως υπάρχουν δυνατότητες πρακτικής εφαρμογής των ανακαλύψεων με οικονομικά αποτελέσματα. Η ίδια η κατοχύρωση ευρεσιτεχνιών και της εν γένει αποκαλούμενης βιομηχανικής ιδιοκτησίας έρχεται πολύ αργότερα από τις πρώτες ανακαλύψεις. Βασιλείς/κράτη και εταιρείες έσπευσαν στην συνέχεια να στηρίξουν τους εφευρέτες με αντάλλαγμα τα ωφελήματα από την εφαρμογή των εφευρέσεων.

Πίσω από τις παρατηρήσεις αυτές που φωτίζουν αρκετά τα πράγματα και δίνουν σαφή την εικόνα ότι η έρευνα και οι ερευνητές προηγούνται, υπάρχει ένα άλλο υπόβαθρο, το υπόβαθρο των βιοτικών αναγκών. Αυτό έθεσα με βάση την θεωρία μου των βιοτικών αναγκών και πρέπει να εξετάσουμε για να δούμε από πού προκλήθηκε η κίνηση της ιστορίας.

Θα θέσω τις πιο πιθανές παραμέτρους- απαντήσεις που μπορούν συνολικά και να συνυπάρχουν : η 1η είναι η ίδια η ανάγκη κάλυψης των υλικών βιοτικών αναγκών των ανθρώπων, η ανάγκη συνδρομής στην προσπάθεια αυτή ή η λύση ενός προσωπικού προβλήματος /ανάγκης είναι μία από τις σημαντικότερες πιθανές αιτίες. Αιώνια ήταν και παραμένει η αναζήτηση του ανθρώπου για την ευχερέστερη και πληρέστερη κάλυψη των βιοτικών του αναγκών, για την πιο αποδοτική και ξεκούραστη εργασία, για την «απελευθέρωσή» της ζωής και του χρόνου του από την κοπιώδη αναζήτηση της κάλυψης των βιοτικών του αναγκών.

Θα μπορούσε να τεθεί από αρκετούς το ερώτημα: γιατί οι όποιες εφευρέσεις σταμάτησαν στα χρόνια της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και δεν εξακολούθησαν, την απάντηση θα την δώσει η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία (αρχικά), η υποδούλωση της σκέψης και η «σωτηρία της ψυχής». Οι πρακτικές και οι θεωρίες που αναπαρήγαγαν τα ανωτέρω φαινόμενα, θεωρίες ή και δοξασίες στην πορεία της ανθρώπινης ιστορίας και κυρίως όσοι προσπάθησαν να θέσουν την ιστορία της ανθρωπότητας σε ένα νεκρικό πάγο που βόλευε τους ίδιους. Η θεωρία του «τέλους της ιστορίας» έχει ξανά υπάρξει … .

Περνώντας από τις υλικές βιοτικές ανάγκες στις ψυχικές , στις άϋλες, υπάρχει ένα ενδιάμεσο στάδιο που εξηγεί την ύπαρξη των εφευρετών και τις αναζητήσεις τους, είναι η αδιαφορία τους για την ύλη, για τις υλικές βιοτικές ανάγκες, το γεγονός είτε ότι τις είχαν εξασφαλισμένες ή τις άφηναν στην άκρη και έφταναν σε μία ψυχική – πνευματική μετάσταση, «τρεφόμενοι από τις ιδέες τους».

Συνεκτικά και συνακόλουθα με αυτό ο βιοτικός νόμος της αναζήτησης της ισότητας σε μία κοινωνία ανισοτήτων είναι βέβαιο πως έπαιξε τον ρόλο του για να πείσει αυτούς τους ανθρώπους είτε να αδιαφορήσουν για τα κοινωνικά δεδομένα – τεκταινόμενα είτε να αντιπαρέλθουν την ανισότητα με την δική τους αναγνώριση και μετάσταση σε περίοπτη ή άλλη προσωπική διάσταση στην κοινωνία.

Η ύπαρξη όμως των ερευνητών προκαλείται από την συνείδηση ενός κυρίαρχου για τον άνθρωπο βιοτικού νόμου, του νόμου της θνητότητας, που προκαλεί μια βαθύτερη μελέτη – αναζήτηση του νοήματος της ίδιας της ύπαρξης και της ζωής. Η επικράτηση πάνω στα βιοτικά μας χαρακτηριστικά, ακόμα και πάνω στις βιοτικές συνθήκες προκαλούν την βαθειά έρευνα ως μέσο για να ξεπεραστεί.

Ο ερευνητής δεν ζει στο σήμερα για το σήμερα, έχει την ψευδαίσθηση ότι ζει στο διηνεκές. Βλέπει, φαντάζεται ή οραματίζεται την αντανάκλασή του σε κάθε κοινωνία, σε κάθε χρονική στιγμή και αφιερώνει την ζωή του στην εξήγηση των βιοτικών αναγκών και στη νίκη επί αυτών.

Όχι πως δεν γνωρίζει ότι θα πεθάνει, αλλά αψηφά τον θάνατο θεωρώντας πως θα τον νικήσει η ενεργειακή του δομή και η εξακολούθηση της παρουσίας του στο κοσμικό ανθρώπινο γίγνεσθαι.

 

Β. Πήγε βαθειά όμως η ανάλυση και το ζητούμενο είναι η κοινωνική πραγματικότητα, το κοινωνικό σύνολο, η ανθρώπινη ολότητα και το μέλλον της.

Πρέπει πρώτα από όλα να σταθούμε για μία ακόμα φορά ψηλά, στην «στρατόσφαιρα» της παρατήρησης του πλανήτη. Ο σύγχρονος κόσμος, ο άνθρωπος είναι προσανατολισμένος στις βιοτικές του ανάγκες και στην κάλυψή τους. Στην πραγματικότητα εκεί ήταν ο άνθρωπος πάντα προσανατολισμένος. Οι βιοτικές ανάγκες είναι ο μόνος φυσικός νόμος που διατρέχει την ανθρώπινη ιστορία.

Οι βιοτικές αυτές ανάγκες παράγονται μέσα από ένα σύνολο τεχνικών που στηρίζονται σε μηχανές και είναι πλέον ο ίδιος ο άνθρωπος που έχει προσαρμόσει την ζωή του στην λειτουργία των μηχανών, στα δικά τους μηχανικά χαρακτηριστικά. Η ίδια η κοινωνία δομείται, ώστε να λειτουργεί σαν μία μηχανή και οι άνθρωποι αποτελούν τα εξαρτήματά της.

Ο μηχανισμός της λειτουργίας της κοινωνίας «μιμείται» και είναι ευθέως αντίστοιχος αυτού μιας μηχανής. Η αντίληψη του χρόνου και του ακριβόχρονου, η εξυπηρέτηση των βιοτικών αναγκών του καθενός από την θέση του ή την διατήρησή