Διάλογος για την Κοινωνία

Ιουνίου 4, 2011

ΛΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ, ΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΩΡΑ !!!

                  ΛΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ, ΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΩΡΑ !!!

 

Αγαπητές φίλες, αγαπητοί φίλοι, σύντροφοι, συντρόφισσες, συναγωνιστές, αδέλφια πολίτες αυτής χώρας

 

Μπροστά στον εκμηδενισμό, την απαξίωση, την εκποίηση της πατρίδας και τη νέα δουλεία που ζούμε και την χειρότερη που μας ετοιμάζουν και την οποία απεργάστηκε και προκάλεσε επί δεκαετίες ένα φαύλο σύστημα εκμετάλλευσης της χώρας και των Ελλήνων, εμείς οι Ελληνες πολίτες συνήλθαμε ειρηνικά, αποφασισμένοι να δώσουμε ένα οριστικό τέλος στην φαυλοκρατία, την βαρβαρότητα, την αναποτελεσματικότητα των κοινωνικών λειτουργιών και του πολιτικού συστήματος.

Καθώς Ελλάδα είναι οι Ελληνες, οι πολίτες αυτού του κράτους, η μόνη σωτηρία για την επερχόμενη υποδούλωση και διάλυση της πατρίδας μας μπορεί να έλθει μόνο μέσα από τον ίδιο τον Ελληνικό λαό, την δράση και τις αποφάσεις του.

Σύντροφοι, συναγωνιστές, αδέλφια και φίλοι έχουμε σήμερα ένα ιστορικό καθήκον και σε εμάς – όχι τυχαία – έταξε η μοίρα την ανάγκη του αγώνα και της δράσης.

Το σύστημά τους είναι ετοιμόρροπο, είναι υπό κατεδάφιση. Τα υλικά του είναι σταγονίδια του κομματικού σωλήνα και σαπισμένη διαφθορά. Προβάλουν αρχές, αξίες και δόγματα. Όλα τα έχουν καταπατήσει και βιάσει βάναυσα και ασύστολα.

Μπροστά στην γενικευμένη σήψη των αυτόκλητων και ανάξιων πολιτικών πατέρων του έθνους, όλοι εμείς οφείλουμε να δράσουμε κατά τρόπο ουσιαστικό. Οφείλουμε να δράσουμε ώστε να φέρουμε τον λαό μας στην εξουσία, να καθιερώσουμε την λαϊκή κυριαρχία, να φέρουμε επιτέλους ξανά την δημοκρατία στον τόπο που γεννήθηκε.

Από παντού μέσα από τα σπλάχνα αυτής της κοινωνίας, ξεπηδούν άνθρωποι, ομάδες, κινήματα, προτάσεις. Ολοι και όλα τους έχουν τους ίδιους σχεδόν σκοπούς, τις ίδιες περίπου θέσεις:

Ολοι θέλουμε μια κοινωνία με κέντρο τον άνθρωπο και όχι το κέρδος, όλοι επιζητούμε την ανόθευτη πραγματική δημοκρατία και την ουσιαστική ισότητα, όλοι ζητούμε την κάλυψη των αναγκών όλων των ανθρώπων, την συμμετοχή, την πραγματική ελευθερία, που κατακτιέται όταν όλοι οι άνθρωποι νοιώθουν σίγουροι πως δεν θα στερηθούν τις βιοτικες ανάγκες τους. Ολοι μας έχουμε στόχο την παραγωγική αυτάρκεια της χώρας και την ανεξαρτησία της. Ολοι μας έχουμε στόχο την τιμωρία των ενόχων, την εκδίωξή τους, την κατάργηση της φαυλοκρατίας των κομματικών μηχανισμών.

Κουραστήκαμε από την εξάρτηση, σώθηκε η ζωή μας να αγωνιζόμαστε για να μας εκμεταλλεύονται. Ολοι ονειρευόμαστε μιαν άλλη κοινωνία, μια κοινωνία ανθρώπων, μια κοινωνία της πραγματικής ζωής. Ολοι θέλουμε μια αληθινά δίκαιη κοινωνία, μια κοινωνία όλων των ανθρώπων. Θέλουμε όλοι μία Ελλάδα που θα ανήκει πραγματικά στους Ελληνες. 

Όλα τα πιο πάνω αποτελούν το κοινό στόχο και την κοινή συνισταμένη για την δημιουργία ενός Λαϊκού Κινήματος, ενός Λαϊκού Μετώπου, που θα έλθει να λυτρώσει την χώρα από όσα την ταλανίζουν.

Δεν υπάρχουν άλλες λύσεις. Η πολυδιάσπαση είτε είναι προϊόν ατομισμού, είτε αγκυλώσεων, είτε ακόμα της έλλειψης επικοινωνίας και του φόβου που επιβάλλει το σύστημα, μας καθιστά εύκολους στόχους και εγγυάται ένα μόνο πράγμα: ΤΗΝ ΗΤΤΑ ΜΑΣ και τη ΝΙΚΗ ΤΟΥΣ. Σε αυτό όμως τον αγώνα της αγανάκτησης και των οραμάτων δεν πρέπει να νικηθούμε, δεν έχουμε το δικαίωμα να νικηθούμε. Εχουμε ιστορικό καθήκον να νικήσουμε για να αποτινάξουμε την σαπίλα και να χτίσουμε μια νέα Ελλάδα, μια νέα πατρίδα, την πατρίδα όλων μας.

Ηλθε η ώρα να αφήσουμε οριστικά παράμερα κάθε ατομισμό και κάθε αγκύλωση και να ενωθούμε με τα πολλά που μας ενώνουν για να δημιουργήσουμε ένα κοινό ΛΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ, ένα κοινό ΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ των ανεξάρτητων και αδέσμευτων πολιτών αυτής της χώρας. Το μέτωπο και το κίνημα της πραγματικής ανατροπής, το μέτωπο και το κίνημα της πραγματικής ελπίδας, το μέτωπο και το κίνημα της ουσίας.

Επειδή θέλουμε την Ελλάδα ενωμένη και πολλοί από εμάς νοιώθουμε σιχασιά για τα φαύλα κόμματα και τους μηχανισμούς τους, το Κίνημα, το Μέτωπο, οφείλει όχι μόνο να στηρίζεται στην πραγματική δημοκρατία, την ισότητα και την συμμετοχή όλων, αλλά θα πρέπει να έχει και ημερομηνία λήξης και διάλυσης. Δεν θα επαναλάβουμε το σύστημα, θα το αλλάξουμε και θα διαλυθούμε για να μην αποτελέσουμε μηχανισμό φαυλότητας.

Στόχος δεν είναι να φτιαχτεί ένας ακόμα καταπιεστικός μηχανισμός νομής της εξουσίας και φαυλοκρατίας. Στόχος είναι να λυτρωθεί η χώρα από αυτά ακριβώς τα πράγματα.

Και αυτό θα συμβεί μόνο με την ομόνοια και την σύμπραξη όλων των κινημάτων, των τάσεων, των θέσεων, των ανθρώπων.

Η πρόσκλησή αυτή μας αφορά όλους, πολίτες και κινήματα αυτής της κοινωνίας. Μόνο ενωμένοι θα νικήσουμε. Μόνο ενωμένοι θα πάρουμε πίσω την χώρα μας και την ζωή μας.

Μόνο ενωμένοι μπορούμε να τους νικήσουμε.

Μόνο ενωμένοι και ίσοι θα χτίσουμε την κοινωνία του αύριο.

 

Ως ομάδα πρωτοβουλίας και μόνο φτιάξαμε ένα blog : http://www.laikometopo.blogspot.com/ . Δηλώστε εκεί την συμμετοχή σας, είτε με το όνομά σας είτε με ένα ψευδώνυμο. Ελάτε να ανοίξουμε εκεί την συζήτηση και τον χορό της αυτό-οργάνωσης της κοινωνίας. Ελάτε να ανοίξουμε τον χορό της νίκης των ανθρώπων, της νίκης της πραγματικής ελεύθερης κοινωνίας.

Advertisements

Νοέμβριος 1, 2010

Η ΔΡΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΗΚΟΝ ΜΑΣ

            Η ΔΡΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΗΚΟΝ ΜΑΣ

Ο τόπος μας πορεύεται με ταχύτητα προς τον συνολικό αφανισμό, σε μία χωρίς σταματημό κατηφόρα, εκεί που έσπρωξαν και όρισαν για το «τραίνο της Ελλάδας» τα αφεντικά του διεθνούς διευθυντηρίου. Αν δεν είχαν επιλέξει για την Ελλάδα την καταστροφή και την ολοκλήρωση της εκμετάλλευσης του τόπου και του λαού της, δεν θα είχαν λειτουργήσει με πράξεις, επιλογές και παραλήψεις οι ίδιοι και οι ντόπιοι υπάλληλοί τους: η συντεχνία των πολιτικών. Δεν είναι τωρινό το φαινόμενο, δεν ανήκει στο σήμερα, αλλά είναι φαινόμενο πολλών αιώνων. Απλά ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός παρενέβη τα τελευταία χρόνια βίαια μέσα από μια σειρά ύπουλων και επιβεβλημένων εκσυγχρονισμών για να δημιουργήσει τον μύλο που θα αλέσει την Ελλάδα και τους Ελληνες.

Μια σειρά από γελοίους και προδότες πολιτικούς και εν γένει κυβερνώντες (μην ξεχνάμε τις παρεμβάσεις των στρατιωτικών στην ιστορία του ελληνικού προτεκτοράτου – μπανανία), με σκόπιμες ή άκριτες ενέργειες υλοποίησαν το σχέδιο της καπιταλιστικής ομογενοποίησης και της αχρήστευσης της χώρας μας.

Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1950, παρά τις κεντρικές κατευθύνσεις για καπιταλιστικές δομές στην οικονομία, η Ελλάδα εξακολουθούσε να βιώνει και να λειτουργεί με βάση τις παλαιές, αρχαίες ίσως κοινωνικές δομές. Όχι πως αυτές οι δομές τοπικής αυτονομίας ήταν απαλλαγμένες σειράς προβλημάτων, ακόμα και δεισιδαιμονιών, αλλά ήταν ζυμωμένες με τον τόπο, αφουγκράζονταν τις ιδιαιτερότητές του, λειτουργούσαν ως ένας κατεργασμένος επί χιλιετίες κοινωνικός και παραγωγικός πολιτισμός, που αν μη τι άλλο μπορούσε να εννοήσει και να ικανοποιήσει μια σειρά από ανθρώπινες ανάγκες, να αντιληφθεί την παραγωγική υπόσταση και τα προτερήματα του τόπου και τουλάχιστον να λειτουργεί με μία συνέπεια αειφορίας. Ο ίδιος πολιτισμός γεννημένος στον τόπο αυτό δεν ήταν ξένος προς τη νεωτερικότητα και την εισαγωγή αντιλήψεων και μεθόδων από το εξωτερικό. Απλά είχε την ικανότητα να τις φιλτράρει και να τις προσαρμόζει με επιτυχία στα εσωτερικά, στα ελληνικά δεδομένα. Τα κύματα αστυφιλίας ήταν μετρημένα και η ανάπτυξη της χώρας ισόρροπη.

Όπως αποκάλυψε πριν από 20 περίπου χρόνια ο Ν. Τσόμσκυ, μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο σε χώρες όπως η Ελλάδα και η Ιταλία, δηλ. σε χώρες που ήταν υπαρκτός ο «κίνδυνος» του κομμουνισμού, εφαρμόστηκε ένα σχέδιο μετανάστευσης εσωτερικής και εξωτερικής για να αμβλυνθούν οι κατά τους εμνευστές του σχεδίου κίνδυνοι επαναστατικών αριστερών κινημάτων. Η αλήθεια είναι πως μέχρι τότε οι «μεγαλουπόλεις» της χώρας ακολουθούσαν χαμηλούς αριθμούς πληθυσμιακής ανάπτυξης. Στα τέλη της δεκαετίας του ’40 υπήρχε ακόμα ζώσα και παραγωγική ύπαιθρος και οι μεγάλες πόλεις είχαν άλλη πληθυσμιακή, κοινωνική και παραγωγική υπόσταση. Η Αθήνα ως πολεοδομικό συγκρότημα κατοικείτο από αστούς, δημοσίους υπαλλήλους και εργάτες, ενώ η μεγαλύτερη ιστορικά αύξηση του πληθυσμού της είχε επέλθει από τους Μικρασιάτες πρόσφυγες. Το 1951 η Αθήνα είχε 1.376.000 κατοίκους. Ακολούθησε μέσα σε λιγότερο από σαράντα χρόνια ο τριπλασιασμός του πληθυσμού της και η συγκέντρωση σε αυτή σχεδόν των 2/5 των κατοίκων της χώρας.

Αριθμοί; Δεν είναι μονάχα αριθμοί, είναι και άνθρωποι, άνθρωποι που εγκατέλειψαν σε ένα κύμα μαζικής φυγής την παραγωγική ύπαιθρο και τις επαρχιακές πόλεις και σωρεύτηκαν σε 412 τετραγωνικά χιλιόμετρα γης (131.000 τ. χλμ. είναι η χαρτογραφική έκταση της Ελλάδας και γύρω στις 300.000 τ. χλμ. η πραγματική). Στην συνέχεια ο διατεταγμένος και άκριτα εφαρμοσμένος «εκσυγχρονιστικός» καπιταλισμός μετέτρεψε την παραγωγική διάσταση της οικονομίας και της ίδιας της Αθήνας σε διάσταση παροχής υπηρεσιών. Πρόκειται ή για μία τεράστια προδοσία ή για την πλήρη ηλιθιότητα, ίσως και τα δύο ανά περίπτωση σε ένα τραγικό μίγμα, τα αποτελέσματα του οποίου πληρώνουμε σήμερα και θα πληρώνουμε για πολλές γενιές στον τόπο μας εάν αυτός δεν αφανιστεί και δεν μετατραπεί σε μία πολιτεία της λήθης.

Το ίδιο τίμημα της έλλειψης παραγωγής και παραγωγικότητας πλήρωσε ο ελληνικός κόσμος, πλήρωσε τούτος εδώ ο τόπος σε όλες τις ιστορικές φάσεις καταστροφής του: Αθήνα, μετά τον «Χρυσό Αιώνα», Ελλάδα συνολικά και βαθμιαία μέχρι τους Μακεδόνες, Ρωμαιοκρατία, Βυζαντινή παρακμή, Τουρκοκρατία (τοπικά). Η έλλειψη παραγωγής αγαθών και η στροφή του πληθυσμού σε μεταπρασίες και πάρεργα καταστρέφει διαχρονικά αυτόν εδώ τον τόπο (όπως κατά βάση κατέστρεψε και πολλούς άλλους λαούς), τον υποδουλώνει, τον κάνει εξαρτώμενο και ανασφαλή. Για την Ελλάδα του ήλιου, του νερού και της θάλασσας, για τον προικισμένο αυτό τόπο που μέσα σε λίγες εκατοντάδες χιλιόμετρα μπορεί να παράγει από τροπικά αγαθά έως αγαθά ψυχρών κλιμάτων, για τον Ελληνα δημιουργό, τον Ελληνα πολίτη μαχητή, που μπορεί να συλλάβει φιλοσοφικά και ουσιαστικά δημιουργικές ιδέες, η σύγχρονη εξέλιξη, η επανάληψη της πικρής ιστορίας της απαξίωσης, της ερήμωσης, της μετανάστευσης είναι μία τραγική συνέπεια της αθλιότητας, της ανεγκεφαλιάς και της προδοσίας της άρχουσας κάστας της χώρας (των «φραγκοφορεμένων»_ που μόνο η σάτιρα του λαϊκού καραγκιόζη και η πέννα του Γ. Σουρή χλεύασε και η επαναστατική δύναμη του λαού μπορεί να αποτινάξει και να ματαιώσει.

Ναι, Ελλάδα σε κάθε ιστορική στιγμή είναι οι Ελληνες που ζουν σε αυτό τον τόπο.

Ναι, πρέπει να ανακαταλάβουμε την χώρα μας γιατί μας την έχουν κλέψει. Πρέπει να διώξουμε το φαύλο συνάφι τους, που έφερε με δολιότητα, μωρότητα και ακρισία την καταστροφή.

Λύση άλλη από το αποφασιστικό ξεθεμελίωμα της φαυλοκρατίας δεν υπάρχουν. Οσο αυτοί υπάρχουν και ελέγχουν τους ανθρώπους, τον λαό και τις κοινωνίες του δεν υπάρχει μέλλον, παρά μόνο καταστροφή.              

Ας περισώσουμε τα κομμάτια της χώρας μας, ας ξαναστείλουμε ξανά τους ανθρώπους στην παραγωγή με τρόπους σύγχρονους και δίκαιους, ας ξαναχτίσουμε μια πραγματική δημοκρατία, μια κοινωνία ισότητας και ας δώσουμε στους ανθρώπους την δυνατότητα όχι απλώς να υπάρχουν βολεύοντας κρυφίως το είναι τους σε μια κοινωνία ατομισμών, αλλά να λειτουργούν ως άνθρωποι σε μία κοινωνία ισότητας, που η ίδια καθορίζει το μέλλον της.

Οσοι διαβάζουν κείμενά μου, γνωρίζουν πως δεν γράφω πολιτικές θεωρητικές φανφάρες και κενολογίες, γνωρίζουν πως δεν αρκούμαι στην κριτική. Δεν μπορεί να εξαντλείται η πορεία ενός λαού στην κριτική.

Υπάρχει μοντέλο, υπάρχει ο πρακτικός τρόπος και είναι γρήγορος, άμεσος, ουσιαστικός και σίγουρος για να χτιστεί μέσα σε ελάχιστα χρόνια μια Ελλάδα των Ελλήνων, μια Ελλάδα των ίσων, χειραφετημένων ανθρώπων, που θα είναι αυτάρκης και σίγουρη, που θα παράγει και δεν θα ζητιανεύει, που δεν θα επηρεάζεται από τα παιχνίδια του συστήματος και τον έλεγχο του χρήματος. Αυτό το μοντέλο δεν ανήκει σε αυτόν που το έφτιαξε, ανήκει σε όλους καθώς φτιάχθηκε για αυτούς.    

Πάνω σε αυτά, εμείς τα εκατομμύρια των μεμονωμένων σκεπτόμενων Ελλήνων, ας συμφωνήσουμε, ας δώσουμε τα χέρια και ας προχωρήσουμε.  

            Η 17η του Νοέμβρη είναι μια καλή ημέρα για να διατρανώσουμε την θέλησή μας να φύγουν από την χώρα.

Ιουνίου 11, 2010

LEGALISE IT !!! ΝΑ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΘΕΙ Ο ΜΠΑΦΟΣ (ΧΑΣΙΣ) και άλλα τινά … (Σατιρικόν).

LEGALISE IT !!!

ΝΑ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΘΕΙ Ο ΜΠΑΦΟΣ (ΧΑΣΙΣ) και άλλα τινά … . 

(Σατιρικόν)

Είναι βεβαίως οφθαλμοφανές ότι η κυβέρνηση στερείται προοδευτικών πρωτοβουλιών.

Είναι επίσης κοινή διαπίστωση ότι η κυβέρνηση αδυνατεί να δώσει λύσεις στα προβλήματα της παραγωγικής οικονομίας και να την προάγει. Η οικονομία φθίνει, η ύφεση αυξάνεται, η ανεργία θερίζει, ο τουρισμός καταστρέφεται, τα έσοδα του κράτους μειώνονται, τα δάνεια αυξάνουν, οι άνθρωποι απελπίζονται, μελαγχολούν, δεν έχουν όρεξη και σθένος, όλα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο … .

 Μία είναι η λύσις για όλα τα ανωτέρω και άλλα τόσα προβλήματα της χώρας:

ΝΑ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΘΕΙ Ο ΜΠΑΦΟΣ και να φορολογείται κανονικά με Φ.Π.Α. και Ε.Φ.Κ. η εμπορία και χρήση του.

Είναι σαφές ότι η λύση αυτή κατατάσσει την χώρα στις προοδευτικότερες παγκοσμίως, αλλά λύνει και χίλια δυο προβλήματα:

–         Είναι προεκλογική εξαγγελία (θα συμφωνήσει ο Παπανδρέου που επιτέλους θα κάνει κάτι από όσα υποσχέθηκε και για τα οποία ψηφίστηκε από χιλιάδες),

–         φέρνει τεράστια έσοδα και καταπολεμά το παραεμπόριο (θα συμφωνήσει ο Παπακωνσταντίνου),

–         αυξάνει την ανάπτυξη και την παραγωγικότητα της χώρας (θα συμφωνήσει η Κατσέλη),

–         απελευθερώνει την αστυνομία από το έργο και το πάρεργό της, ώστε να συλλάβει επιτέλους όλα τα παπάκια χωρίς κράνος και να κατασχέσει ό,τι κυκλοφορεί σε κουκούλα με το κεφάλι μαζί[1] (θα συμφωνήσει ο Χρυσοχοϊδης),

–         «ηρεμεί» τα παιδιά  και ανοίγει τους ορίζοντές τους (θα συμφωνήσει η Διαμαντοπούλου),

–          είναι υγιέστερο του τσιγάρου (θα συμφωνήσει η Ξενογιαννακοπούλου και ο Γρίβας),

–         βοηθά στην δημιουργία πράσινης ανάπτυξης και πράσινου πλανήτη (θα συμφωνήσει η  Μπιρμπίλη), αναπτύσσει την γεωργία (θα συμφωνήσει η Μπατζελή),

–         βοηθά στην καταπολέμηση της ανεργίας και πλουτίζει τα ασφαλιστικά ταμεία (θα συμφωνήσει ο Λοβέρδος),

–         «φτιάχνει» τους πιλότους και τους λοιπούς διαμαρτυρόμενους στρατευμένους (θα συμφωνήσει ο Βενιζέλος),

–         ενισχύει τις μεταφορές και τη ναυτιλία (θα συμφωνήσει και ο Ρέππας),

–         φέρνει τους κατοίκους των τεράστιων Καλλικράτειων δήμων «πιο κοντά» (θα συμφωνήσει ο Ραγκούσης που έχει το σχετικό πρόβλημα),

–         αναπτύσσει την έμπνευση στις τέχνες, παράγει πολιτισμό, φέρνει τουρισμό (θα συμφωνήσει και ο Γερουλάνος).

–         καλμάρει τις αντιδράσεις του ελληνικού λαού (θα συμφωνήσει το Δ.Ν.Τ., η Ε.Ε. και οι «αγορές»),

Δεν είναι όμως μόνο το άτυπο διευρυμένο με την «τρόϊκα» υπουργικό συμβούλιο που θα συμφωνήσει … . Θα συμφωνήσουν οι παπάδες (μας φέρνει πιο κοντά στον Θεό), θα συμφωνήσουν οι βιομήχανοι (ευκαιρία για κέρδη), οι έμποροι, οι βιοτέχνες, οι ξενοδόχοι (ευκαιρία για τζίρους), οι αγρότες, οι εργάτες, οι φοιτητές, οι άνεργοι (ο καθένας για τους δικούς του λόγους), θα συμφωνήσουν και οι εκατομμύρια Ελληνες που επί χρόνια τώρα μαστουρώνουν με τα ψέματα και τις μπουρούχες των πολιτικών και των ΜΜΕ.

                                  ΔΩΣΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΤΟΝ ΜΠΑΦΟ ΣΤΟ ΛΑΟ

           έτσι κι αλλιώς μαστουρωμένους με τα κακής ποιότητας παραμύθια σας, μας έχετε όλους.

Επειδή λοιπόν μπορεί να σας ανοίξει η όρεξη και να πάρετε φόρα στο κοινωνικό και πολιτικό προτσές, μπορείτε επίσης:

– Να νομιμοποιήσετε και την «παραμύθα» (ηρωίνη) καθώς είναι μία εναλλακτική λύση – υποκατάστατο για την πολιτική παραμύθα που είναι ασυγκρίτως πιο βλαβερή και επικίνδυνη.

Να νομιμοποιήσετε τις αμφεταμίνες για να βλέπουμε όνειρα, αλλά και την «σπίντα» για να έχουμε μεγαλύτερη άοκνη παραγωγικότητα και να ανέβει η ανταγωνιστικότητα

– Να νομιμοποιήσετε τα βαρβιτουρικά για να κοιμόμαστε τα βράδια και να μην σκεφτόμαστε τα χάλια μας και να μην ακούμε την εισπρακτική εταιρεία που παίρνει τηλέφωνο και μας ψάχνει

Να νομιμοποιήσετε την κόκα (όχι την κόλα) για να ερχόμαστε στα ίσια μας και να πιάνουμε απόδοση.

Επίσης να γίνεται καθημερινή υποχρεωτική δωρεάν χρήση «έκσταση» για να νοιώθουμε ευεξία και να τα έχουμε καλά με τον εαυτό μας και να ικανοποιούμε τους «συντρόφους» μας (προάγει την κοινωνική συνοχή). 

Περαιτέρω και κοντά σε όλα αυτά, θα πρέπει να σκεφτείτε σοβαρά την χορήγηση ντόπας σε όλους ανεξαιρέτως τους μοχθούντες και κοπιάζοντες για να αντέχουν την άγρια και σκληρή νεοφιλελεύθερη προπόνηση την οποία μας επιβάλλετε και να είναι έτοιμοι για την «Ελλάδα των ρεκόρ» που χρόνια τώρα προετοιμάζετε. Αφού γεμίσουμε με χρυσά μετάλλια, κοινωνικοποιήστε τον χρυσό για να πληρώσετε τα χρέη … .

Οι σοφές αυτές προοδευτικές πολιτικές επιλογές θα λύσουν και το πρόβλημα της χώρας και των Ελλήνων που οδεύουν προς μετανάστευση. Ενώ ετοιμάζονται να φύγουν για Αμερικές και Ευρώπες, τώρα θα «φύγουν» γενικώς ή θα φύγουν για τον Αγιο Πέτρο και δεν θα χρειάζεται να πληρώνετε επιδόματα και συντάξεις. Παράλληλα, όσοι αντέχουν, δοκιμασμένα πια θα μπορούν να επιβιώσουν στην ζούγκλα του νεοφιλελεύθερου κανιβαλισμού που εξαπλώνεται και κυριαρχεί παντού.

Αφού κατά την κυβέρνηση, την αντιπολίτευση και μερικούς άλλους χρειάζεται να «φύγουμε προς τα μπροστά», τότε να «φύγουμε» εγγυημένα. Ετσι κι αλλιώς έθνος φευγάτων καταλήξαμε … . 

 

Να λοιπόν οι λύσεις και, εάν αυτές δεν φτάνουν για την «σωτηρία της πατρίδας», μπορούμε μετά την γη και την θάλασσά μας να αρχίσουμε να πουλάμε και τους ανθρώπους (με Φ.Π.Α., Ε.Φ.Κ., Φ.Κ.Ε., Φ.Α.Υ. και χίλιους δυο άλλους φόρους), ακολουθώντας πιστά το παράδειγμα των μελών της κυβέρνησης που ως γνήσιοι παθιασμένοι αντιεξουσιαστές τα «έδωσαν» όλα.

Στην πρώτη γραμμή λοιπόν μανάδες, γιαγιάδες και κόρες, «αδελφές» και αδελφοί. Να τα προσφέρουμε όλοι όλα : ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ.

Είναι αληθινός, ρεαλιστικός πολιτικός λόγος, είναι οι λύσεις που σας χρειάζονται και ψάχνατε.

Είναι εφαρμοσμένα όλα τα διδάγματα του κοσμοκράτορα νεοφιλελευθερισμού, οδηγούν στην πρόοδο, την ανάπτυξη, την κοινωνική συνοχή και ανάγουν σε άλλες σφαίρες τον ελληνικό λαό.

Είναι αυτό που λέγατε προεκλογικά : «πολιτική με κέντρο τον άνθρωπο» … .

Αυτές είναι οι πραγματικές αξίες και ως πραγματικά άξιοι δεν σας μένει τίποτα περισσότερο να κάνετε από το να τις εφαρμόσετε

                              Για την αντιγραφή (από τον εγκέφαλο του μαστουρωμένου Ελληνα)

                                                                                       Δημήτρης Καραμήτσας

              (από το πολιτικά φευγάτο αδελφάκι : http://dialogos-koinonia.forumotion.com/forum.htm )


[1] Εξαιρούνται βεβαίως της κατασχέσεως τα μέλη της ΕΛ.ΑΣ. και άλλων Ν.Π.Δ.Δ. … .

Δεκέμβριος 1, 2009

Είπα να μην ξαναγράψω, να μην ξαναδώσω έτοιμη τροφή.

Γράφω όμως για τα αδέλφια μου τους συνέλληνες και όχι για την εξουσία και όσους αισθάνονται απλοί διαχειριστές της.

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΜΟΝΑΔΙΚΕΣ ΛΥΣΕΙΣ

 Ξαναγράφω για να επαναφέρω τα πράγματα στην πολιτική και πρακτική θεώρηση που μπορεί να προσφέρει σε αυτό τον λαό την πραγματική ζωή, την πραγματική χειραφέτηση και ελευθερία, την πραγματική δημοκρατία.

Η «Οικονομία» δεν τίποτε άλλο παρά η κοινωνική διεργασία παραγωγής αγαθών για τον άνθρωπο.

Δεν είναι ούτε τα χρήματα, ούτε οι εξαρτήσεις, ούτε τα δάνεια και τα επιτόκια, ούτε οι χρηματικές αξίες και υπεραξίες, ούτε η δουλεία λαών και ανθρώπων, ούτε οι πόλεμοι.

Εχω κουραστεί να ακούω από τους ηλίθιους αυτού του πλανήτη βλακώδεις σαχλαμάρες για την οικονομία, αποτυχημένα καταπιεστικά συστήματα που λογίζουν τον άνθρωπο ως εξάρτημα μηχανισμών και μηχανών παραγωγής, που τον αφήνουν έξω από τους σχεδιασμούς ή τον θεωρούν ενοχλητική συνθήκη … .

Σιχαίνομαι και υποτιμώ αφάνταστα τους οικονομολόγους που δεν μπορούν να σκεφτούν τον πιο πάνω ορισμό και σκέφτονται μόνο αριθμούς, κέρδη και ελλείμματα. Φέρτε μου ένα βιβλίο σύγχρονης οικονομίας που να ξεκινά και να τελειώνει με τον άνθρωπο, με τον σκοπό να εξυπηρετηθούν οι ανάγκες των ανθρώπων και των κοινωνιών, και όχι γραμμένα για να παράγουν μηχανισμούς, εξαρτήσεις, δουλείες, εκμεταλλεύσεις και κέρδη.

Αυτή είναι η δυστυχία της ανθρωπότητας, έχει καταντήσει χρηματική αξία και σύνολο νομισμάτων, όχι έμβιων όντων, όχι ανθρώπων.

Η χώρα μας, χειρότερη από τριτοκοσμική σε μία σειρά από κοινωνικές διαδικασίες βρίσκεται βαθειά ενταγμένη στο πλαίσιο της εκμετάλλευσης της ίδιας και των ανθρώπων της, από τις διεθνείς και ντόπιες οικονομικές ολιγαρχίες. Εκ των εκμεταλλεύσιμων ουραγών στην νεοαυτοκρατορία της Ευρώπης, σε στάδιο προχωρημένης κοινωνικής αποσύνθεσης, ακολουθεί πιστά εδώ και χρόνια τις εντολές του διεθνούς διευθυντηρίου, ακολουθεί τον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό, βουλιάζοντας μέχρι να απαξιωθεί τελείως και να αγοραστεί με ακόμα καλύτερους όρους από τα αφεντικά του πλανήτη.

Είναι δεδομένη και αποδεικνύεται τοις πράγμασι η πλήρης αποτυχία των νεοφιλελεύθερων καταστροφικών για τους ανθρώπους και τις κοινωνίες τους πολιτικών και επιλογών. Ολος ο πλανήτης την βιώνει και παραταύτα οι ανίκανοι ξεπουλημένοι υπάλληλοι που συγκροτούν την πολιτική ηγεσία του συνεχίζουν ακάθεκτοι στην εξαθλίωση και των θάνατο των ανθρώπων. Είναι πραγματική χειροπιαστή απόδειξη της τρισάθλιας οντότητας των αφεντικών του πλανήτη, το γεγονός ότι πα΄ρα την τεράστια τεχνολογική πρόοδο της ανθρωπότητας, πολλαπλασιάζονται συνεχώς οι άνθρωποι που πεθαίνουν από την πείνα, από την έλλειψη νερού και απλές ασθένειες. Κανείς δεν ασχολείται με αυτούς και ο υπερπληθυσμός της γης, η διέξοδος του ανθρώπου μπροστά στον ατομικό του θάνατο δεν ακυρώνει όσα πιο πάνω γράφω αλλά τα ενισχύει … περισσότερη εξαθλίωση = μεγαλύτερες απολυταρχίες και αυτοκρατορίες. Όλα μπορούν να προγραμματιστούν και δεν είναι ο υπερπληθυσμός αποτέλεσμα της βελτίωσης των συνθηκών ζωής, αλλά της αύξησης της προσωπικής αβεβαιότητας που προκαλεί την ανάγκη διαιώνισης του DNA μας. Εάν ίσχυε το αντίθετο, θα ήταν τα κράτη του «δυτικού» κόσμου αυτά που θα αντιμετώπιζαν ζήτημα υπερπληθυσμού.

          Η λεγόμενη αριστερά, αυτή της παλιάς μορφής, όχι μόνο ηττήθηκε, αλλά συμβιβάστηκε και ταυτίστηκε πλήρως με τα «αφεντικά» της. Στην καλύτερη για αυτή περίπτωση, αντί να μιλάει για οράματα, προβάλλει αντιρρήσεις, στήνει οδοφράγματα και δημιουργεί αναχώματα για να καλύψει την πλήρη οπισθοχώρησή της. Η «αριστερά», το όπλο των κοινωνιών και των ανθρώπων κατάντησε είτε αρωγός του καπιταλισμού είτε γραφικότητα και δυστυχώς δεν έχει πια οράματα και εφαρμόσιμα μοντέλα (κάπου εδώ έρχονται τα δικά μου λιθαράκια να ανατρέψουν την πορεία της).     

          Η ελληνική οικονομία έχει τα προβλήματά της, όντας προσανατολισμένη σε δομές, τακτικές και λύσεις που εισάγονται άκριτα από ξένα μοντέλα και αφορούν άλλες δομές, ζητήματα και συνθήκες. Ουσιαστικά μάλιστα, εισάγονται κατά τρόπο βίαιο και εξουσιαστικό, ως «μάννα εξ ουρανού» του «πολιτισμένου και προηγμένου κόσμου», απέναντι στους αμόρφωτους «ραγιάδες», στερώντας τους την έκφραση, την συμμετοχή, την έρευνα, την συνδιαμόρφωση με βάση τα ελληνικά δεδομένα. Τα μοντέλα αυτά, όσοι υποφέρουν από ραγιαδισμό τα αποδέχονται ως θέσφατα και τα επικοινωνούν με επιβολή λόγω και έργω στους υπόλοιπους. Ως ραγιάδες τα εφαρμόζουν με την ανατολίτικη υπερβολή και υπέρθεση. Στην βάση των θεμάτων αυτών βρίσκεται μια από τις βαθύτερες αιτίες του ελληνικού προβλήματος. Σε κάποιους αρκετούς δεν δόθηκε ποτέ η δυνατότητα να πιστέψουν στον εαυτό τους, στην χώρα τους, στην κοινωνία τους και να δημιουργήσουν. Ο,τι ξεπετάγεται και κινείται αυτόνομα και ενεργά προς την κατεύθυνση της ανατροπής των κατεστημένων πολεμιέται και ή συνθηκολογεί ή περιθωριοποιείται.   

 

ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ

 

Α. ΑΓΟΡΑΚΕΝΤΡΙΣΜΟΣ

          Γράφοντας στην αρχή της οικονομικής κρίσης για την «πραγματική οικονομία» δεν εννοούσα την «αγορά», αλλά, όπως ξεκαθάρισα καθώς η έννοια γινόταν μιμικά του συρμού, την πραγματική παραγωγική διάσταση της οικονομίας.

          Ένα κύριο διαρθρωτικό πρόβλημα της οικονομίας της χώρας είναι ότι επί δεκαετίες κατευθύνει τους ανθρώπους στο εμπόριο και την παροχή υπηρεσιών, δηλ. σε ουσιαστικά μη παραγωγικές δραστηριότητες. Την ίδια στιγμή, αντί η παράγουσα μειοψηφία να τυγχάνει απολύτου σεβασμού και αρωγής, έχει καταστεί έρμαιο διωγμών από το σύνολο του κρατικού και ιδιωτικού μηχανισμού.

Διαθέτοντας τους ανθρώπους της, δηλ, την ουσιαστική της βάση, η κοινωνία μας στο εμπόριο και στην παροχή υπηρεσιών, απέκτησε ένα τεράστιο παραγωγικό έλλειμμα, που μεταφράζεται σε τεράστιο έλλειμμα του ισοζυγίου εισαγωγών/ εξαγωγών, σε υψηλές τιμές προϊόντων, σε εξάρτηση από τον υψηλότοκο τραπεζικό δανεισμό (αυτός καταστρέφει κάθε δυνατότητα «ανταγωνισμού»), σε εξάρτηση από το εξωτερικό, σε δημοσιονομική καχεξία και σε δεκάδες άλλες ζοφερές συνέπειες που βιώνουμε. Από την άλλη πλευρά, ένα τεράστιο δυναμικό που έχει κατευθυνθεί προς το εμπόριο και την παροχή υπηρεσιών βιώνει τις καταστροφικές συνέπειες του επαγγελματικού πληθωρισμού[1], παράλληλα με την ολομέτωπη επίθεση των πολυεθνικών και των ημεδαπών «κολοσσών».

          Ολος αυτός ο ενεργός οικονομικά πληθυσμός ανθρώπων, ζει από τις σάρκες των ελάχιστων παραγωγών ή πουλώντας εισαγόμενα αγαθά ή συμβάλλοντας στην μετανάστευση των χρηματικών κεφαλαίων. Ο υπερπληθωρισμός της αγοράς στερεί την χώρα από ανθρώπινο δυναμικό με ουσιαστικά δημιουργική – παραγωγική ενασχόληση, με ό,τι αρνητικό τούτο συνεπάγεται. Όταν από τους 1.000 νέους ανθρώπους (που αποτελούν την πραγματική ισχύ και δυναμική της κοινωνίας και της χώρας μας) εργάζονται οι 500 και από τους 500 αυτούς οι 420 παρέχουν υπηρεσίες (τις περισσότερες φορές μηδενικής ουσιαστικής κοινωνικής και παραγωγικής αξίας) τι απομένει ;  Μπορούν οι 80 που απομένουν να παράγουν κα να καλύψουν τις ανάγκες τους συνόλου;    (σ.σ οι πιο πάνω αριθμοί δεν είναι τυχαίοι).

Όταν ακούω τις κυβερνήσεις να μιλούν για ενίσχυση της αγοράς (δηλ. ενός παθογενούς φαινομένου που έχει αλλά και προκαλεί τεράστιες ζημίες) σκέπτομαι ότι ρίχνουν τα χρήματα του φορολογούμενου πολίτη μέσα σε ένα βάλτο, σε ένα πηγάδι χωρίς πυθμένα. Αλήθεια είναι δυνατόν να ενισχύουμε περαιτέρω κάτι ζημιογόνο για να συνεχίσει την ζημιογόνο δράση του;

Όταν, επίσης, ακούω τις κυβερνήσεις να μιλούν για την «δήθεν» απελευθέρωση» της αγοράς σε κάποια επαγγέλματα και μάλιστα ως την κύρια διαρθρωτική λύση των προβλημάτων της οικονομίας, το μόνο που σκέπτομαι είναι εάν αυτοί που το εκφράζουν είναι παντελώς ηλίθιοι ή προδότες της χώρας τους. Σε μία αγορά που πάσχει από υπερπληθωρισμό (π.χ, δικηγόρων, γιατρών, μηχανικών, ταξιτζήδων κλπ.) αυτοί θεωρούν λύση το να φέρουν και άλλους, είτε αλλοδαπούς είτε ημεδαπούς !!!. Κύριοι σοβαρευτείτε, αλλιώς πηγαίνετε στα σπίτια σας. Υπάρχει υπερπληθωρισμός κα αυτόν πρέπει να αντιμετωπίσετε αξιοποιώντας το δυναμικό της χώρας. Ο υπερ-υπερπληθωρισμός που σχεδιάζετε θα καταστρέψει περαιτέρω και άλλους Ελληνες και θα κάνει ακόμα πιο ανορθόδοξη και καταστροφική την απαράδεκτη πραγματικότητα της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας.

 

Β. ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ

 

          Στην χώρα αυτή, υπακούοντας πλήρως στα ύπουλα και ολιγαρχικά κελεύσματα του νεοφιλελευθερισμού και του καπιταλισμού, έχουμε αφήσει την πορεία της οικονομίας στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Εννοώ ότι αυτοί, μια εν δυνάμει ολιγαρχία, επιλέγουν, αν, πότε, που, με ποιους όρους  και σε τι θα αναπτύξουν κάποια παραγωγική ή άλλη δραστηριότητα.

Ερωτώ : είναι δυνατόν μία χώρα 11.000.000 κατοίκων να αφήνει την παραγωγική διάσταση της οικονομία της στα χέρια και την βούληση ελαχίστων ; είναι δυνατόν έτσι άναρχα και χωρίς κατεύθυνση ή κοινωνική συμμετοχή να κτιστεί τίποτε άλλο, από αυτό το καταστροφικό και ζοφερό παρόν που βιώνουμε επί δεκαετίες. Είναι δυνατόν ένας ολόκληρος λαός να επικρέμεται από την βούληση του κάθε κερδοσκοπικά σκεπτόμενου «μεγιστάνα» για να αποκτήσει παραγωγική διάσταση η οικονομία του.

Μόνο και μόνο αντικρίζοντας το αποτέλεσμα αντιλαμβάνεται κανείς ότι όλα αυτά είναι τεράστια κεφαλαιώδη σφάλματα, που όχι μόνο δεν ταιριάζουν στην κουλτούρα και την ιδιοσυγκρασία του λαού μας, αλλά είναι και εντελώς ανορθολογικά κρινόμενα σύμφωνα με τις ανάγκες της κοινωνίας μας και την διάρθρωση του τόπου μας. Κανείς δεν μπορεί να οδηγεί την χώρα και την κοινωνία της στην καταστροφή και την εξάρτηση. Πόσο π.χ, θα αντέχουν οι αγελαδοτρόφοι να κάνουν αυτό το επάγγελμα κλεπτόμενοι συστηματικά από τους βιομηχάνους του γάλακτος; γιατί και με ποιο κόστος (οικονομικό, παραγωγικό, περιβαλλοντικό) μεταφέρεται το γάλα από την Θράκη στην Κρήτη ;

Η εναπόθεση της οικονομικής πρωτοβουλίας και του σχεδιασμού της παραγωγής στους ελάχιστους ισχυρούς ή φιλόδοξους ιδιώτες (έτσι και αλλιώς μόνο ελάχιστοι χωρούν στην λογική της νεοφιλελεύθερης οικονομίας) κάνει την κοινωνία μας, τους ανθρώπους που την συναποτελούν, ολοένα και περισσότερο εξαρτημένους, τους εξανδραποδίζει αντί να τους χειραφετεί και στο πλαίσιο του παραγωγικού γίγνεσθαι καταστρέφει και αποκλείει κάθε παραγωγική πρωτοβουλία.    

          Σε κάθε περίπτωση η «ιδιωτική πρωτοβουλία» αποδείχθηκε, όπως ήταν αναμενόμενο, πολύ λίγη πνευματικά, πολύ ατομικιστική, πολύ καταστροφική για το συνολικό κοινωνικό και ανθρώπινο βιοτικό συμφέρον.

 

Γ. ΕΣΦΑΛΜΕΝΕΣ ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ & ΕΠΙΛΟΓΕΣ

 

Όλα όσα θίγονται στο κείμενό μου, δεν πραγματοποιήθηκαν χωρίς την απουσία της κρατικής πολιτικής επιλογής. Παντού υπήρξε η πολιτική επιλογή ή η αδράνεια του κράτους.

Όμως υπάρχουν συγκεκριμένες κορυφαία εσφαλμένες πολιτικές κρατικές επιλογές. Ουσιαστικά πρόκειται για ένα μετασχηματισμό της οικονομίας και του κοινωνικού δυναμικού προς άθλιες, καταστροφικές επιλογές, που ενίσχυαν τους λίγους και μόνο ευκαιριακά βόλευαν κάποιους περισσότερους . Πέραν όσων αλλού αναφέρονται θα αναφερθώ σε τρείς ειδικότερες εκφάνσεις της παθογένειας:

α.- στην δέσμευση και διάθεση κεφαλαίων σε μη παραγωγικές δραστηριότητες  

β.- στην καταστροφή κρίσιμων παραγωγικών μονάδων

γ.- στο ξεπούλημα – ιδιωτικοποίηση – στρατηγικών μονάδων της χώρας

 

Δέσμευση και διάθεση κεφαλαίων σε μη παραγωγικές δραστηριότητες    

Το κράτος μας, πέρα από την κατασπατάληση ίδιων και ευρωπαϊκών πόρων σε μία σειρά από δραστηριότητες που αφορούσαν την «αγορά» (εμπόριο και υπηρεσίες) και ιδίως με απατηλές (κυριολεκτώ για τις χιλιάδες απάτες που έγιναν), αλλά και άχρηστες κατά το αποτέλεσμα δήθεν ενημερώσεις και μετεκπαιδεύσεις, προέβη και σε καταστροφικές επιλογές ως προς την διάθεση των ίδιων πόρων.

Οι πολιτικές επιλογές των κυβερνήσεων κατά τις προηγούμενες δεκαετίες, είτε ήταν αποτέλεσμα εσφαλμένης εκτίμησης, είτε αποτέλεσμα άθλιων εξαρτήσεων ήταν και αποδείχθηκαν καταστροφικές.

Το ιδεολόγημα «δρόμοι = ανάπτυξη» και οι «ολυμπιακοί αγώνες» ποιο ουσιαστικό παραγωγικό αποτέλεσμα είχαν; Μήπως είχαν το κράτος των εργολάβων; Μήπως ευνόησαν μόνο αυτούς και μια σειρά εμπλεκόμενων οργάνων του δημοσίου; Μήπως δέσμευσαν σε αντίστοιχα επαγγέλματα χιλιάδες Ελληνες που σήμερα κατά πλειονότητα είναι άνεργοι ή στυγνά εκμεταλλευόμενοι; Αλήθεια πόσες απέμειναν από τις δεκάδες εταιρείες του κλάδου; Ποια είναι η εικόνα της χώρας σήμερα; Μήπως παράλληλα ευνοήθηκαν ενεργοβόρες και ρυπογόνες μορφές μεταφοράς ; Τι πετύχαμε στην ουσία από κάθε άποψη ; να έχουμε κάποιους ακριβούς (κατασκευαστικά και καταναλωτικά) δρόμους για να βολτάρουν ανά την άδεια χώρα πολυτελή Ι.Χ. ;

Πρώτα έπρεπε να φτιαχθούν οι παραγωγικές μονάδες, αυτές που θα αποτελούσαν την ουσιαστική, την πραγματική οικονομία και εν συνεχεία θα έπρεπε να βελτιωθούν οι δρόμοι ή να φτιαχτούν άλλες μεταφορικές υποδομές με το βλέμμα στο μέλλον (π.χ. ηλεκτρικά τραίνα).

Επιλέξαμε να κατασπαταλήσουμε τεράστιους πόρους για να κάνουμε τους ανθρώπους, το ανθρώπινο δουλεμπόριο της βαρβαρότητας και του κανιβαλισμού της ολιγαρχίας πιο ευχερές. Τριτοκοσμικές ήταν οι επιλογές που επέβαλλε το αλλοδαπό και ημεδαπό κομπραδόρικο κεφάλαιο, ευθέως αντίστοιχες με αυτές που ακολουθούνται σε όλες τις δύσμοιρες χώρες και λαούς του τρίτου κόσμου.

Απογύμνωσαν παραγωγικά την χώρα, απαξίωσαν και απαξιώνουν το συστατικό της κοινωνίας μας : τους ανθρώπους της. Τους αναγκάζουν να γίνονται κούριερς, μεταφορείς τροφίμων, υπάλληλοι σουπερμάρκετ, άνεργοι ουσία και δυνάμει, εγκαταλείποντας κάθε παραγωγική δραστηριότητα και σκέψη. Αποθαρρύνουν και εξαρτούν, απαξιώνουν και εξαγοράζουν κάποιοι … .    

          Η συνέχιση της καταστροφικής πολιτικής αυτής τείνει να εδραιωθεί με το Ε.Σ.Π.Α. , στο οποίο σχεδιάζεται οι τελευταίοι κοινοτικοί πόροι να διατεθούν σε σειρά από ατομικές, ασήμαντες καταναλωτικές αστειότητες της αγοράς και όχι σε ισχυρές και αναγκαίες παραγωγικές δομές και δράσεις.

 

Καταστροφή κρίσιμων παραγωγικών μονάδων

 

Σαν να μην ήταν αρκετή η έλλειψη παραγωγικών μονάδων στην χώρα, καταστρέψαμε και κλείσαμε ως κράτος μία σειρά από υπάρχουσες, οι οποίες αν μη τι άλλο ήταν ουσιωδώς χρήσιμες για τον τόπο. Ας απαντήσουν οι άθλιοι ανεγκέφαλοι : νοείται χώρα με προνομιακή λόγω φύσης αγροτική παραγωγή και να μην έχει π.χ. εργοστάσιο παραγωγής λιπασμάτων ; ή εργοστάσιο παραγωγής αγροτικών εργαλείων ; νοείται χώρα βαμβακοπαραγωγός και να μην έχει πλέον εργοστάσιο παραγωγής υφασμάτων ;

Εχουμε εξευτελίσει προς όφελος ελαχίστων την παραγωγική διάσταση της χώρας, έχουμε εξευτελίσει κάθε έννοια ανάγκης και λογικής.

Αφήσαμε με χίλιους δυό τρόπους μία οικονομική νομενκλατούρα να ελέγχει με την πίεσή της τα πάντα στην χώρα, από το τι θα παραχθεί (βλ. επιδοτήσεις και επιλογές), πόσο αξιολογείται ο μόχθος και ο ιδρώτας του παραγωγού, πόσο κοστίζει στον άνθρωπο το κάθετί; Πόσο κοστίζει η ίδια του η ύπαρξη και ζωή.

Αυτές οι επιλογές δεν αξιώνουν κανένα, δεν χειραφετούν τους ανθρώπους και τις κοινωνίες, δεν οδηγούν στις πραγματικές δημοκρατίες, οδηγούν ξανά στον μεσαίωνα.

   

Ξεπούλημα – ιδιωτικοποίηση – στρατηγικών μονάδων της χώρας

Το σύγχρονο νεοελληνικό αίσχος ολοκληρώθηκε με την κατοχή της χώρας. Όταν μία σε μία χώρα ανήκουν σε τρίτους, από τρίτες χώρες ή ελέγχονται, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, οι δρόμοι, οι επικοινωνίες, το νερό που πίνουν οι άνθρωποι, ο στρατός της σύντομα και η ενέργεια, τι άλλο μένει για να θεωρηθεί υπόδουλη;

Η Ελλάδα μας είναι μια χώρα υπόδουλη, εάν δεν το έχετε καταλάβει, εμείς οι ίδιοι είμαστε υπόδουλοι. Δεν υπάρχει κανένα αυτεξούσιο του ανθρώπου, του πολίτη, αυτού του λαού και της κοινωνίας του. Βιώνουμε μια ψευδαίσθηση ελευθερίας επειδή μόνο κυκλοφορούμε ακόμα σχετικά ελεύθερα. Οφείλουμε πρώτιστα να απελευθερώσουμε την χώρα μας, να απελευθερώσουμε τους εαυτούς μας και τα παιδιά μας.

Ξένοι χρυσοθήρες παίρνουν τον «χρυσό» της χώρας και των ανθρώπων της και μας αφήνουν τις πέτρες.

Πάρτε μία προς μία τις ξένες εταιρείες που κατέχουν την χώρα μας, μελετήστε τα κέρδη τους για να καταλάβετε πόσο πολύτιμο ελληνικό χρήμα, που στην πραγματικότητα είναι ο μόχθος, η ζωή, οι εργατοώρες από την ζωή εκατομμυρίων Ελλήνων, μεταναστεύει στα ταμεία τους στο εξωτερικό. Σκεφτείτε ποιες δυνατότητες χάνονται για την Ελλάδα, την κοινωνία και τον λαό της, από την αιματηρή αυτή μετανάστευση.    

 

Δ. ΚΕΦΑΛΑΙΑΚΗ ΕΞΑΡΤΗΣΗ

 

          Το ζήτημα της κεφαλαιακής εξάρτησης της χώρας είναι πολύπλευρο και αλληλένδετο με τις παραγωγικές καχεξίες της. Όταν η οικονομία δεν έχει παραγωγική διάσταση, όταν το χρήμα μεταναστεύει, είναι πιο «δυσεύρετο» και πιο ακριβό. Το διεθνές και το ημεδαπό κεφάλαιο, ιδίως το πανίσχυρο τραπεζικό έχει φροντίσει να επινοήσει μια σειρά από πολιτικές (ίδε νεοφιλελευθερισμό) που το ευνοούν, το κάνουν αναγκαίο και του δημιουργούν υπερκέρδη και συνολική εξάρτηση των κρατών και των ανθρώπων από αυτό. Συνοδευόμενο από μικρόνοη οικονομολογίστικη υποτέλεια και ευκαιριακή απρονοησία πείθει τους ανθρώπους για τον «επιστημονικό ορθολογισμό» των επιλογών του. Το ζητούμενο είναι να οδηγήσει τους πάντες στο τραπεζικό γκισέ , στον δανεισμό.

Αλήθεια με ποια ανθρώπινα μέτρα επιλέγεται ως λύση η «λιτότητα» ; σκεφτήκατε ποτέ, ερεύνησε κανένας από πού προέρχεται η επιλογή και που οδηγεί τους ανθρώπους; Μήπως απέδωσε ουσιαστικά σε κάποια οικονομία ; ή την έκανε περισσότερο εξαρτημένη και φθίνουσα ; Είναι ένα καλοσχεδιασμένο σχέδιο που περιλαμβάνει και τον κρατικό μηχανισμό και τις επιλογές του.

          Ως προς την άμεση εικόνα της ελληνικής οικονομίας έχω να επισημάνω ότι, η «έλλειψη ανταγωνιστικότητας» που καλοσχεδιασμένα προβάλλουν τα γνωστά κέντρα αποφάσεων δεν έχει να κάνει στο ελάχιστο με τους μισθούς των κοπιωδώς εργαζόμενων ανθρώπων, αλλά (πέρα από όλες τις άλλες καχεξίες) είναι κυρίως αποτέλεσμα του ακριβού χρήματος: των υψηλότατων τόκων. Πως να «ανταγωνιστεί» ο ημεδαπός τον ξένο, όταν το κόστος του χρήματος που επενδύει είναι τριπλάσιο, πώς να εκσυγχρονιστεί; Πώς να αντισταθεί ο καταχρεωμένος παραγωγός στον εκβιασμό του εμπόρου που ανακινεί μπροστά στα μάτια του το μάτσο με τα δυσεύρετα Ευρώ … Και γιατί, ως καλός καιροσκόπος, επιχειρηματίας να μην διαθέσει τα κέρδη του σε πιο επικερδείς και ασφαλείς τραπεζικές δραστηριότητες.

          Το κρίσιμο στοιχείο είναι το ακριβό χρήμα, αυτό είναι η κύρια ειδοποιός διαφορά στο ζήτημα της «ανταγωνιστικότητας» σε σχέση με τις υπόλοιπες ευρωπαïκές ή τρίτες χώρες. Αυτό καταστρέφει τις όποιες δυνατότητες και μετακινεί την κερδοφορία από την παραγωγική οικονομία στις τράπεζες (σ.σ. το γεγονός ότι οι ελληνικές τράπεζες έχουν τριπλάσια κερδοφορία σε σχέση με τις ευρωπαϊκές για το ίδιο διατιθέμενο κεφάλαιο, το αποδεικνύει).        

 

Ε. ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΔΥΝΑΜΙΚΟ – ΠΑΙΔΕΙΑ

 

          Το μοναδικό στοιχείο που συγκροτεί μια ανθρώπινη κοινωνία είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι. Από αυτούς και μόνο εξαρτάται η σύσταση, ο χαρακτήρας και η πορεία της. Ο,τιδήποτε άλλο πέρα από τους ανθρώπους είναι κίβδηλο, εξωγενές και δευτερεύον.

          Επειδή η οικονομία είναι αποκλειστικά μια κοινωνική διεργασία, το κυρίαρχο στοιχείο της δεν είναι το χρήμα, όπως πεπλανημένα πιστεύουν πολλοί (ιδίως όταν δεν υπάρχει ή δημιουργεί ουσιώδη προσκόμματα και προβλήματα) , αλλά οι άνθρωποι και οι δράση τους. Αλλωστε ουσιαστικά και εκ φύσεως οι άνθρωποι ενδιαφέρονται για την απόλαυση αγαθών και όχι για την κατοχή χρήματος (δηλ. χαρτιού).  

          Το ανθρώπινο δυναμικό της χώρας, που θα αποτελούσε ένα κυρίαρχα δυναμικό και τον ουσιαστικότερο παράγοντα της οικονομίας, μέσα από μία σειρά διεργασιών έχει οδηγηθεί στην απαξίωση.

          Με ένα εκπαιδευτικό σύστημα που είναι προσανατολισμένο στο να παράγει πειθήνιους «τεχνοκράτες» εργαζόμενους (σύνδεση εκπαίδευσης – επιχειρήσεων το αποκαλούν) και ένα οικονομικό σύστημα που έχει ως στόχο την ολοένα μεγαλύτερη εξάρτηση και εκμετάλλευση των ανθρώπων, το ανθρώπινο δυναμικό της χώρας έχει απαξιωθεί και έχει οδηγηθεί στην παραγωγική απροθυμία και «ανορεξία». Είτε αταβιστικά αρνείται να μετάσχει στην ανουσιότητα, είτε αντιλαμβάνεται και πληρώνει όλες τις καχεξίες του συστήματος και της σκοπιμότητας εκμετάλλευσης και κερδοσκοπίας (ανεργία). Σαν να μην ήταν αρκετά όλα τα ανωτέρω (τα οποία ενεργά συμβάλλουν στην ανθρώπινη απαξίωση και πολλά άλλα που προκύπτουν από την σφαιρική σκέψη), το σύστημα της παιδείας, που δεν στρέφεται στην πραγματική γνώση και στην διαμόρφωση ελεύθερα σκεπτόμενων ανθρώπων, έρχεται να απαξιώσει περαιτέρω το ανθρώπινο δυναμικό της χώρας.

          Για το αποτέλεσμα αυτό κρίσιμες δεν είναι μόνο οι επιλογές του συστήματος, αλλά και η πλήρης αθλιότητα του καθηγητικού κατεστημένου, μίας αυτοαναπαραγόμενης αντιπαραγωγικής ελιτίστικης μεγαλοαστικής αθλιότητας.

Το σύστημα αυτό καταστρέφει το κρισιμότερο στοιχείο της ελληνικής κοινωνίας, τη νεολαία της. Διδάσκει και επιβάλλει την υποτέλεια, την εξάρτηση, την ελεγχόμενη σκέψη, την αντιπαραγωγικότητα του νου και της δράσης: εάν ανταποκρίνεσαι σε αυτούς τους όρους προοδεύεις, εάν δεν σκύβεις το κεφάλι (ή γενικώς), εάν στοχάζεσαι, εάν αμφισβητείς τα παραδεδεγμένα του καθηγητή, εάν παράγεις καινούργια πράγματα είσαι χαμένος … .Το κυριότερο όμως είναι ότι υπάρχουν και καταστροφικές κατευθύνσεις, ελλείψεις και καταστροφικοί αναχρονισμοί που επιβάλλει η αναξιότητα του καθηγητικού κατεστημένου και η άγρια ταξική κατεύθυνση της παιδείας και της κοινωνίας που ελέγχεται από κάστες. Η φυσική, η χημεία, τα μαθηματικά π.χ. είναι τεράστιες επιστήμες με χιλιάδες σύγχρονε εφαρμογές και αντίστοιχες ειδικότητες. Το εκπαιδευτικό όμως σύστημα στην Ελλάδα «επιμένει» στο να καταστρέφει ένα σημαντικό ενεργό κομμάτι της νεολαίας, παράγοντας φυσικούς, χημικούς, μαθηματικούς δηλ. υποψήφιους καθηγητές που επιδιώκουν διορισμό και διαγκωνίζονται για κάποια φροντιστήρια … . Ένα σοβαρό παραγωγικό κομμάτι της νεολαίας ακυρώνεται ουσιαστικά εξαιτίας του συστήματος της παιδείας. Μαζί με αυτό μειώνονται ή καταστρέφονται οι παραγωγικές κοινωνικές δυνατότητες. 

 

Βεβαίως οι καχεξίες, τα προβλήματα και οι αιτίες τους δεν ολοκληρώνονται στο πιο πάνω κείμενο. Απλά προβάλλονται κάποια ζητήματα που ελάχιστοι έχουν μέχρι σήμερα συλλάβει, αλλά είναι κύρια, ουσιώδη και έχουν αποφασιστική σημασία για το μέλλον.

Από όσα θα γραφτούν πιο κάτω για τις λύσεις, μπορείτε εύκολα να αντιληφθείτε μια σειρά από καχεξίες και προβλήματα, από πράγματα που συμβαίνουν και δεν συμβαίνουν … .

 

ΟΙ ΛΥΣΕΙΣ

 

Α. Τις λύσεις τις έχω ξαναδώσει σε άλλα κείμενά μου και αναγκαία θα παραπέμψω σε κάποια από αυτά. Οφείλω όμως κάποια να τα ξαναθέσω. Τα κείμενα των παραπομπών οφείλουν να διαβαστούν ξανά, από όποιον έχει το πάθος να εννοήσει και να κατανοήσει και να ληφθούν σοβαρά υπ΄ όψη από όποιον πραγματικά οραματίζεται και έχει σκοπό να προσφέρει πρακτικά και ουσιαστικά στην χώρα.

Β. Καθώς έχω θέσει το φιλοσοφικό πλαίσιο, την θεωρία των βιοτικών αναγκών  πρέπει να επισημάνω κάτι που είναι αυτονόητο, αλλά το χάσαμε ως όντα μέσα στους αιώνες της στρεβλής πορείας: ο άνθρωπος από την φύση του έχει βιοτικές βιολογικές ανάγκες. Η εξυπηρέτηση των αναγκών του είναι το πρωταρχικό στοιχείο της ζωής του, μα και ταυτόχρονα αυτό που τον δεσμεύει ως ον και τον καθιστά αντικείμενο εκμετάλλευσης και εξάρτησης.

Η χειραφέτηση του ανθρώπου, η ισότητα, η πραγματική δημοκρατία, η απελευθέρωσή του και η πραγματική πρόοδος του ανθρώπινου είδους εξαρτάται άμεσα και είναι απόρροια της ικανοποίησης των βιοτικών του αναγκών και του τρόπου και χρόνου ζωής και σκέψης που σπαταλά για αυτές.

Οι κοινωνίες δημιουργήθηκαν για την ευχερέστερη και πληρέστερη κάλυψη των βιοτικών αναγκών των ανθρώπων και η εξυπηρέτησή τους, ως κοινό δεδομένο για όλους και με τον λιγότερο επαχθή για την ζωή του ανθρώπου τρόπο είναι το ουσιαστικό ζητούμενο μιας κοινωνίας που θέλει να προχωρήσει στην απελευθέρωση των ανθρώπων από την ανάλωσή της ζωής τους στον αγώνα για την κάλυψη των πρωταρχικών βιολογικών, ζωωδών τους αναγκών. Αυτός είναι ο στόχος μιας οικονομίας και μιας κοινωνίας ευρύτερα : να καταφέρει να παράγει (ως οικονομία) τα αγαθά που χρειάζονται οι άνθρωποι με την ελάχιστη δυνατή ανθρώπινη ανάλωση και με απόλυτη την ισότητα σε όλες τις διαδικασίες, να καταφέρνει και πολιτικά να εγγυάται σε όλους ότι η θα απολαύσουν αυτά τα αγαθά με μόνο κριτήριο την συμμετοχή τους στο παραγωγικό γίγνεσθαι.

Ο άνθρωπος ενδιαφέρεται μόνο για να απολαμβάνει αγαθά (όχι για να κατέχει άχρηστες εικονικές χρηματικές αξίες), αυτός είναι ο βαθύτερος και πραγματικός σκοπός της δράσης του και καθετί άλλο είναι στρεβλό και ενάντιο στην φύση του.

Ο άνθρωπος δεν είναι ανταγωνιστικό ζώο, γίνεται ανταγωνιστικός όταν τα αγαθά δεν επαρκούν ή όταν ο ανταγωνισμός είναι αναγκαίος για την κάλυψη των αναγκών του (πραγματικών ή στρεβλά ενταχθέντων στο μυαλό του). Κατ’ ουσίαν όμως και οι στρεβλές διδαχές εκκινούν από την ανθρώπινη φύση, δηλ, από την ανάγκη κάλυψης βιοτικών αναγκών. Όλα εκεί καταλήγουν: στην φύση μας και όλα εξαρτώνται από την κάλυψη ή μη των βιοτικών μας αναγκών, ακόμα και από τον κίνδυνο να τις χάσουμε λειτουργώντας μέσα σε ένα κοινωνικό σύστημα.

 

Γ.      Γιατί τα γράφω όλα αυτά σε μία θεώρηση της ελληνικής οικονομίας;

Τα γράφω για να κατανοήσουμε (όσοι έχουμε τα πνευματικά εφόδια, αλλά και για να τα αποκτήσουμε περισσότεροι) ότι οι κατευθύνσεις των πραγματικών και ουσιαστικών λύσεων για την ελληνική οικονομία πρέπει να στρέφονται προς τους στόχους μιας πραγματικής κοινωνικής παραγωγικής οικονομίας που αποσκοπεί στην παραγωγή αγαθών, τα οποία όλοι θα έχουν το δικαίωμα να απολαύσουν. Οι λύσεις πρέπει να στρέφονται προς την παραγωγή αγαθών (ευνόητα και υπηρεσιών) προς ανθρώπινη ανάλωση και όχι αγαθών ως χρηματικές αξίες.

Η διαμόρφωση μιας τέτοιας παραγωγικής βάσης, μιας βάσης παραγωγής αγαθών από όλους για όλους δεν μπορεί να εξαρτάται από ολιγαρχίες, δεν μπορούν οι παραγωγικές μονάδες και τα αγαθά να ανήκουν σε λίγους, σε ατομικότητες, αλλά μόνο σε συλλογικότητες και οι συλλογικότητες αποκτούν ουσιαστική, πραγματική σημασία στην κοινωνική λειτουργία μόνο όταν υπάρχουν οι πιο πάνω παραδοχές και όροι. Αυτοί οι ίδιοι οδηγούν στην πραγματική δημοκρατία, γιατί η τελευταία δεν μπορεί να υπάρξει και να είναι λειτουργικά επιτυχημένη, εάν δεν συντρέχουν οι όροι της πραγματικής κοινωνικής χειραφέτισης και της ισότητας, της ασφάλειας της κάλυψης των βιοτικών αναγκών και της κοινής πορείας παραγωγής και χρήσης τους.

Κάπως έτσι έχω θέσει τους πολιτικούς αλλά και πραγματικά πρακτικούς στόχους και τα μέσα εφαρμογής τους και στην σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, με την πλήρη κατάρρευση και αποτυχία του νεοφιλελευθερισμού και των ολιγαρχιών ευτυχώς δεν υπάρχει καμία άλλη λύση, από το να ακολουθηθούν πιστά τα κατωτέρω.

 

Δ.      Η πρώτη κατευθυντήριος είναι να στρέψουμε τους ανθρώπους της κοινωνίας μας προς την πραγματική οικονομία την πραγματική παραγωγή. Σπαταλάμε τεράστιες κοινωνικές δυνάμεις και ζωές ολόκληρες σε ανούσιες υπηρεσίες και στον ανταγωνισμό, αλλά κυρίως: δεν σεβόμαστε τον παραγωγό και τον εκμηδενίζουμε (ακόμα και ως κοινωνική πλειοψηφία παράσιτων και επικουρικών επαγγελμάτων). Η εικόνα αυτή της πραγματικής οικονομίας πρέπει να αντιστραφεί.

 

Οφείλουμε και πρέπει:

 

1.       Να μετρήσουμε τις ανάγκες μας ως άνθρωποι που βιώνουμε σε αυτή την χώρα. Να ξέρουμε τι χρειαζόμαστε και σε ποιες ποσότητες. Παράλληλα να αποφασίσουμε για τις μη βιοτικές ανάγκες ποιες και μέχρι ποιο βαθμό θεωρούνται αναγκαία ικανοποιήσιμες. 

 

2        Να εξετάσουμε και να μελετήσουμε σε βάθος τις πραγματικές δυνατότητες του τόπου μας. Πάρα πολλές τις γνωρίζουμε, όπως γνωρίζουμε ότι ο τόπος μας έχει τεράστιες πολλές φορές ταυτόχρονα και προνομιακές παραγωγικές δυνατότητες. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να τις προστατεύσουμε και να τις ενισχύσουμε με γνώση και προβολή.

 

3.       Να στραφούμε στην ποιότητα του παραγόμενου, διότι στην ποσότητα και υστερούμε και δεν μας είναι τις περισσότερες φορές αναγκαία. Όπως έχω ξαναγράψει να εννοήσουμε, συγκροτήσουμε και προβάλλουμε την χρηστική «ιδιοαξία» του ελληνικού προϊόντος.

 

4.       Να καταστρώσουμε και να υλοποιήσουμε τα παραγωγικά σχέδια με γνώμονα την αειφορία (συνεπάγεται και την προστασία της ζωοδότριας φύσης) και την ποιοτική και ουσιαστική πρωτοπορία, ελαχιστοποιώντας κάθε παράπλευρο κόστος, αλλά και ενισχύοντας με αντίστοιχες παραγωγικές διαδικασίες το σκοπούμενο.

Για παράδειγμα στο πλαίσιο της ανάγκης για βιολογική γεωργία (κατ’ εμέ ο στόχος είναι η καθολική βιολογική καλλιέργεια) δεν μπορούμε να μην έχουμε ένα εργοστάσιο παρασκευής βιολογικών λιπασμάτων ή των αναγκαίων για την καλλιέργεια αυτή υλικών και μηχανημάτων. Μιλώντας για «πράσινη ενέργεια» δεν μπορούμε να μην κατασκευάζουμε ούτε καν βίδες ή καλωδιώσεις, τα περισσότερα ή και όλα τα απαραίτητα υλικά, πρέπει να θέσουμε ως στόχο να κατασκευάζονται στην Ελλάδα για να υπάρχει εθνική αυτονομία, παραμονή και επανεπένδυση των όποιων κεφαλαίων στην  χώρα και ελαχιστοποίηση του κεφαλαίου που μεταναστεύει ήτοι συνολική μέγιστη κοινωνική ωφέλεια.

Δεν μπορούμε να μιλάμε για τίποτα από όλα αυτά εάν δεν έχουμε αυτό τον σχεδιασμό και αυτές τις πολιτικές, τίποτα δεν θα αποφέρουν στην χώρα, στην κοινωνία, στον άνθρωπο, παρά ακόμα μεγαλύτερη εξάρτηση.

 

5. Που θα ανήκει η πραγματική κοινωνική οικονομία;

 

          Αυτό είναι το ουσιαστικό πολιτικό στοιχείο, το αποφασιστικό κριτήριο για μία χειραφετημένη κοινωνία, για χειραφετημένους ανθρώπους, η οδός για την πραγματική κοινωνία, την πραγματική δημοκρατία.

Είναι βέβαιο ότι η εύκολη λύση είναι να συνεχίσουμε να εκχωρούμε την πρωτοβουλία, την επιλογή και την υλοποίηση όλων των σχεδίων και των σχεδιασμών του κράτους στους ιδιώτες. Είναι εξίσου βέβαιο ότι η λύση αυτή δεν εγγυάται στο ελάχιστο ούτε την υλοποίηση, ούτε το αποτέλεσμα. Αυτό που εγγυώνται τέτοιες λύσεις είναι μόνο η συνέχιση και η επαύξηση της εξάρτησης των ανθρώπων και των κοινωνιών από συγκεκριμένες ολιγαρχίες, από συγκεκριμένους ισχυρούς και τις εταιρείες τους. Δεν αποτελεί κοινωνική πρόοδο η συνέχιση και η επαύξηση της ισχύος αυτών των ανθρώπων και μορφωμάτων, δεν συμβάλει στην ατομική χειραφέτηση των ανθρώπων και στην συλλογική χειραφέτιση των οργανωμένων σε κράτη κοινωνιών. Δεν είναι ζητούμενο καμίας ανάπτυξης και πραγματικής προόδου η δημιουργία περισσότερων θέσεων εξαρτημένης εργασίας, ήτοι περισσότερων θέσεων μισθωτής δουλείας.

Στόχος είναι η ανθρώπινη και η συλλογική αυτονομία, ο αυτοκαθορισμός μέσα σε ένα πλαίσιο κοινωνικής ελευθερίας και ασφάλειας και αυτό επιτυγχάνεται μόνο με την λύση της κρατικής ψιλής κυριότητας, της συλλογικής αυτοδιοίκησης και της κοινωνικής αυτοδιαχείρισης.

Το ελληνικό κράτος οφείλει να μην διαθέσει κανένα ποσό στην «αγορά», κανένα επίδομα φτώχειας που εξανεμίζεται στο ψιλικατζίδικο της γειτονιάς ή με μια επίσκεψη στο σουπερμάρκετ. Δεν μπορούμε να διατηρούμε με φρούδες ελπίδες την συνολική παθογένεια που λέγεται «αγορά», δεν μπορούμε να διατηρούμε τους ανθρώπους αιχμάλωτους επιδομάτων και απλής συντήρησης.

Οφείλουμε να τους ενεργοποιήσουμε εκεί που πρέπει : στην παραγωγή, στην διαδικασία της δικής τους και της κοινωνικής αυτονομίας.

Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ο άνθρωπος που παράγει σε καθεστώς προσωπικής και κοινωνικής ελευθερίας.

Με τα δισεκατομμύρια που πηγαίνουν στην τόνωση μιας αγοράς με τα μέγιστα δικά της προβλήματα και με τα διαρθρωτικά προβλήματα που προκαλεί στην ελληνική παραγωγή και οικονομία θα μπορούσαμε να κάνουμε πολλά πράγματα. Σίγουρα ένα εργοστάσιο βιολογικών λιπασμάτων, ένα εργοστάσιο παραγωγής καλωδιώσεων (υπάρχουν έτοιμα να κλείσουν), ένα εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικών αυτοκινήτων, ένα εργοστάσιο παραγωγής υλικών για ανεμογεννήτριες, για φωτοβολταϊκά, κέντρα μελέτης και διάσωσης ενδημικής χλωρίδας και πανίδας, κέντρα διάσωσης παραδοσιακών τεχνικών, κέντρα γνώσης και πολλά,  πάρα πολλά πράγματα.

Τώρα ετοιμαζόμαστε να τα ρίξουμε στο απύθμενο πηγάδι της αγοράς για να πωληθούν προϊόντα που παράγονται αλλού, από άλλους … .

Αυτά τα εργοστάσια, αυτά τα εγχειρήματα, η ίδια η «πράσινη ενέργεια», ο,τιδήποτε φτιαχθεί και πρέπει να φτιαχθεί, μπορεί να ανήκει κατά ψιλή κυριότητα στο ελληνικό κράτος, όμως πρέπει να διοικείται από τους ίδιους τους εργαζόμενους και τις τοπικές κοινωνίες που δημοκρατικά εκλέγουν, συμβουλεύουν και  και ελέγχουν. Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι θα πρέπει να αποκομίζουν από την εργασία τους τα κέρδη, τα προς το ζειν … . Σε αυτούς πρέπει να ανήκει η προσπάθεια και στην κοινωνία. Δεν χρειαζόμαστε την υπ’ αριθμ. 156 μονάδα του κυρίου Χ,  της εταιρείας Ψ. Χρειαζόμαστε, μπορούμε και πρέπει να καλέσουμε ανά αναγκαίες ειδικότητες 100 ανθρώπους να εργαστούν και να απολαύσουν αυτοί και η κοινωνία το αποτέλεσμα της εργασίας τους.

Μόνο έτσι απελευθερώνουμε ουσιαστικά τους ανθρώπους και τις κοινωνίες τους, μόνο έτσι μπορούμε να οδηγηθούμε σε σοσιαλιστικό κοινωνικό μετασχηματισμό, σε πραγματικές συνθήκες δημοκρατίας και ανθρώπινης ελευθερίας για να καταλήξουμε στην κοινωνία των βιοτικών αναγκών, σε μια άλλη πορεία της ανθρωπότητας. Το σημείο είναι κρίσιμο και κομβικό, η δυνατότητα να αποκτήσει η κοινωνία παραγωγικές μονάδες είναι στην πραγματικότητα πιο εύκολη από ποτέ, όπως και πλατειά γνώση.

 

6. Η γνώση, το πλάτεμα της γνώσης ως κοινωνικός προορισμός και αναγκαιότητα.

 

          Αυτό που είναι κρίσιμο και κομβικό για την κοινωνική πορεία και προσπάθεια είναι η ίδια η γνώση και η παραγωγή της, η συνεχής παραγωγή ελεύθερα προσβάσιμης γνώσης που να ανήκει στην κοινωνία.

Πέρα από το εκπαιδευτικό σύστημα και τη φιλοσοφία του, που είναι απαραίτητη και αδήριτη ανάγκη να αλλάξει (και αλλάζει χωρίς κόστη υποδομών), είναι αναγκαίο να δημιουργήσουμε γνώση. Χρηματικές δυνάμεις μπορεί να μην διαθέτουμε επαρκείς, αλλά στην οικονομία χωρίς χρήμα χρήσιμες και κύριες είναι οι πνευματικές δυνάμεις και το αντάλλαγμα για την παροχή τους δεν χρειάζεται να είναι άμεσα χρηματικό.

Εχω περιγράψει επαρκέστατα την διαδικασία συνεχούς παραγωγής κοινωνικά ελεύθερης γνώσης μέσα από τα Πανεπιστήμια. Το σχέδιο οφείλει να υλοποιηθεί για να αποκτήσουμε γνωσιακό βάθος, συλλογικότητα και ερευνητικό υπόβαθρο και επίπεδο. Δεν υπάρχουν άλλοι τρόποι και απορώ με την μη υλοποίηση του.

 

7.       Θεωρώ πραγματικά αυτοκαταστροφικό να προσπαθούμε να συντηρήσουμε και να αναπαράγουμε με αιματηρά μάλιστα κοινωνικά έξοδα την σημερινή εικόνα της ελληνικής οικονομίας, την ζημιογόνα κοινωνικά και εκ των βάθρων της «αγορά», την εκμετάλλευση της εργασίας και της ανεργίας, το απαρτχάϊντ κατά της νεολαίας, αλλά και όσων μένουν άνεργοι μετά τα πενήντα.

Εχουμε αχρηστεύσει τυπικά και ουσιαστικά το μεγαλύτερο ενεργό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας και δυστυχώς συνεχίζουμε στα καθιερωμένα κλισέ και μοτίβα του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού. Συντηρούμε τις καχεξίες, δίνοντας ολοένα και μεγαλύτερα κομμάτια από την ζωή και την πατρίδα μας στις εξαρτήσεις και τις ολιγαρχίες.

Οι επόμενες γενιές, αν καταφέρουν να υπάρξουν, θα φτύσουν με σιχασιά την αθλιότητά μας. Κανείς δεν έχει κανένα δικαίωμα να στερεί τους ανθρώπους από τις βιοτικές τους ανάγκες, κανείς δεν έχει κανένα δικαίωμα να τις εκμεταλλεύεται.

500 επιδόματα ανεργίας Χ 5 χρόνια είναι 21.000.000 Ευρώ, με αυτά μπορείς να χτίσεις κάτι παραγωγικό και να δημιουργήσεις ένα παραγωγικό κοινωνικό ιστό που θα καλύψει αυτούς τους ανθρώπους και την κοινωνία για το υπόλοιπο του βίου τους και για πολλές δεκαετίες, χωρίς άλλο κοινωνικό ή χρηματικό κόστος. Φτάνει πια η ανεγκέφαλη καταστροφή, η ζούγκλα και η βαρβαρότητα, υπάρχουν λύσεις και οφείλουμε να τις εφαρμόσουμε, να παλέψουμε  για το παρόν και το μέλλον μας.

          Για μένα προσωπικά το θέμα κλείνει και αρχίζει ο ενεργός αγώνας, οι δεκάδες χιλιάδες Ελληνίδες και Ελληνες που το κατανοούν σήμερα, σύντομα θα γίνουν εκατομμύρια.

          Καλώ την κυβέρνηση να προχωρήσει, εάν δεν το πράξει, σύντομα θα το πράξουμε εμείς.     

 

 

 

 

 

Χρήσιμα λίνκς για κάποια κείμενα (Ctrl + Κλικ)

1. ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

2. ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

3.ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΧΩΡΙΣ ΧΡΗΜΑ

4. Η “ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ” ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ

5. ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΒΙΟΤΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ & Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

6. ΓΙΑ ΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ, ΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΧΩΡΙΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΚΕΡΔΟΣ

7. ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΚΛΑΜΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ «ΜΙΚΡΟΜΕΣΑΙΟΥΣ»

8. ΤΟ ΠΛΑΤΕΜΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ΩΣ ΜΟΧΛΟΣ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗΝ ΙΣΟΤΗΤΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ & ΣΤΟΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ

9. ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ, ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ & ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

10. ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ: ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

11. ΑΓΡΟΤΕΣ & ΤΟ ΝΕΟ ΑΓΡΟΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ: ΠΡΟΤΑΣΗ

12. ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΔΕΝ ΤΡΕΛΑΘΗΚΑΝ

13. Γιατί γράφτηκε το ΠΑΣΟΚ του ΑΝΘΡΩΠΟΥ; τι είναι ; τι επιδιώκει;

14. ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΠΑΣΟΚ, ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ

 


[1] Η λεγόμενη «απελευθέρωση» των κλειστών επαγγελμάτων, είναι μία πολιτική επιλογή που θα καταστρέψει ό,τι υφίσταται στην Ελλάδα, στους τομείς αυτούς. Είναι μία ακόμα απάτη του μεγάλου διεθνούς και ημεδαπού κεφαλαίου για να φέρει το ντάμπινγκ στην εργασία, την εξαθλίωση και μεγαλύτερα υπερκέρδη στους λίγους και ισχυρούς.

Νοέμβριος 14, 2009

Η «ΨΕΥΔΟΑΡΙΣΤΕΡΑ» ΒΙΑΖΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΤ» ΕΝΤΟΛΗ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΤΗΣ.

Η «ΨΕΥΔΟΑΡΙΣΤΕΡΑ» ΒΙΑΖΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΤ» ΕΝΤΟΛΗ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΤΗΣ. 

 

«Η ιστορία ξαναγράφεται από τους ίδιους νικητές».

Λίγες δεκαετίες πριν, βιώναμε στην χώρα μας την διαστρέβλωση των ιστορικών πραγματικών περιστατικών.

Μαθαίναμε άλλες «αλήθειες» από τις πραγματικές. Κατασκευασμένες ανακρίβειες που εξυπηρετούσαν τις σκοπιμότητες των νικητών και της εξουσίας.

Η πένα των «ιστορικών» και η ισχύς της εξουσίας, που κατασκεύαζε χαλκευμένες πληροφορίες, κατασκεύαζε και ιστορικές εικονικές πραγματικότητες για να εγκλωβίσει τους ανθρώπους και τις κοινωνίες.

Ας μην νομίσουμε ότι το φαινόμενο αυτό είναι μόνο εγχώριο ή ότι σταμάτησε.
Κάποιοι αυτοαποκαλούμενοι «αριστεροί» διαμαρτύρονταν έντονα για τα «χαλκεία» της ιστορίας και ζητούσαν την αποκάλυψη της αλήθειας για τα ιστορικά συμβάντα.

Σε κάποιους επιγόνους τους, δόθηκε από τους ίδιους αφέντες- εργοδότες η εργολαβία, το δικαίωμα να ξαναγράψουν την ιστορία, να την αναθεωρήσουν. Δεν την αναθεώρησαν όμως και δεν την αναθεωρούν με πραγματικά γεγονότα, αλλά με νέα «χαλκεία», με νέες σκοπιμότητες. Ως συνεπείς εργολάβοι πράττουν σύμφωνα με όσα τους διέταξαν οι εργοδότες τους.

Ιστορία όμως είναι η καταγραφή και συγκέντρωση πραγματικών γεγονότων. Η κριτική παρέμβαση του ιστορικού επιτρέπεται μόνο για να ξεδιαλύνει ποιό στοιχείο είναι πραγματικό και αληθές και ποιό σκόπιμα χαλκευμένο και προκειμένου να κρίνει την σκοπιμότητα της πηγής. Τα συμπεράσματα από την Ιστορία ανήκουν πάντοτε στις κοινωνίες και όχι στους ιστορικούς.

Σε όλο τον πλανήτη, μια ψευδο-αριστερά έχει αναλάβει τον ρόλο να ξαναγράψει την Ιστορία.  

Το 1ο παράδοξο είναι, το πως σε ένα κόσμο που κυριαρχείται από τον καπιταλισμό, ανατίθεται το έργο αυτό (ακόμα και από δεξιές κυβερνήσεις) σε μία κατά δήλωσή της «αριστερά»;

Το 2ο παράδοξο είναι το γιατί οι ίδιοι «νικήτες» θέλουν να ξαναγράψουν την κίβδηλη ιστορία;

Είναι σαφές ότι η Ιστορία, όπως την αντιλαμβάνονται οι «νικητές» ανακλά πάντοτε κάποιες σκοπιμότητες.

Από τις σκοπιμότητες και μόνο, όπως εκδηλώνονται στο «ξαναγράψιμο» της ιστορίας (διότι δεν βρισκόμαστε στα μυστικά κέντρα αποφάσεων όσων ανέθεσαν το έργο στους εργολάβους «ιστορικούς») μπορούμε να υποθέσουμε τους σκοπούς, όσων ανέθεσαν το έργο στους ψευδοαριστερούς, ψευδοεπιστήμονες εργολάβους της Ιστορίας.

Σκοπός τους είναι να αμβλυνθούν οι ιστορικές διαφορές των λαών, των θρησκειών, των πολιτικών σε ένα συμπερασματικό πλαίσιο που θα επιβάλλει και θα επιτάσσει την απώλεια της εθνικής και πολιτικής συνείδησης. Η απώλεια των τελευταίων στοιχείων και η απόρριψη αυτών των χαρακτηριστικών είναι ίδιον των αυτοκρατοριών. «Ενας λαός, μία χώρα, ένας ηγέτης» , φώναζε ένας από τους τελευταίους επίδοξους αυτοκράτορες της γης και οι άλλοι αυτοκράτορες συγκρούστηκαν μαζί του … .

Αλλωστε από την παραγωγική άποψη του καπιταλισμού, η ομογενοποίηση και η ταυτότητα χαρακτηριστικών των προϊόντων αποτελεί στόχο.

Ο άνθρωπος καταναλωτής με συγκεκριμένες, προδεδομένες συνήθειες κατανάλωσης είναι ένα ζητούμενο.

Το ίδιο ζητούμενο είναι και ο πειθήνιος αγνωστικιστής άνθρωπος, χωρίς πολιτική σκέψη και βαθύτερα ζητούμενα, με κυρίαρχη την αντίληψη ότι όλα και όλοι είναι ίδια … .

Μία από τις πολλές τακτικές που χρησιμοποιούν τα κέντρα αποφάσεων και τα χρηματοδοτούμενα από αυτούς ευαγή ιστορικά ιδρύματα είναι και η «νεοκιβδηλεία» της ιστορίας. Αυτή στρέφεται στην ανακάλυψη ομοιοτήτων μεταξύ προσώπων και πραγματικών περιστατικών, χαλκεύει τα γεγονότα και επιβάλλει συμπεράσματα, ώστε να επιβάλλει ισορροπίες και όχι να καταδείξει τις επιδιώξεις και τις αλήθειες.

Μερικές δεκαετίες πριν, οι ίδιοι άνθρωποι και από τις δύο πλευρές είχαν λάβει εντολές να επιβάλλουν το μίσος και την μισαλλοδοξία. Πριν από μερικές δεκαετίες, στα χρόνια του ψυχρού πολέμου, βασίλευε το μαύρο – άσπρο. Τώρα οι εντολές είναι να βασιλεύσει το ροζ ή το γκρί.

Οι «δεξιοί» αποφασίστηκε να «πεφωτιστούν» και να ξεχάσουν το μίσος και οι «αριστεροί» έμειναν από χρηματοδότες και βρήκαν νέα αφεντικά, που τους έδωσαν νέες εντολές.

Η ιστορία όμως, εάν σκοπεί στα «πραγματικά περιστατικά» δεν θα έπρεπε να έχει κανένα ρόλο σε αυτές τις σκοπιμότητες.
Οταν οι ψευδοαριστεροί έρχονται να ξαναχαλκεύσουν την ιστορία, όπως οι «δεξιοί» πριν, δεν μπορούμε παρά να τους γυρίσουμε την πλάτη, παρά να τους καταγγείλουμε έντονα και φωναχτά.

Ανωθεν επιβολή απόψεων και γνώσης από κανένα δεν πρέπει να δεχόμαστε.

Ας φέρει ο οποιοσδήποτε τις πηγές του για να τις κρίνουμε και να τις εξετάσουμε.

«Συνωστισμοί», «υγιεινοί περίπατοι στην έρημο» υπό την απειλή όπλων και διαγραφές πραγματικών περιστατικών από την Ιστορία δεν είναι αποδεκτοί και πρέπει να καταγγέλονται συνεχώς και ανελέητα.
Οι βιοτικές ανάγκες των ανθρώπων δεν μπορούν να ξαναγίνονται όπλο στα χέρια των εξουσιαστών του πλανήτη.

Η βιολογική ισότητα νόμων για τον άνθρωπο μπορεί να εξηγήσει την ιστορία στο βάθος της.

Η σκοπιμότητα να καλύψουν ακόμα μία φορά τα αίσχη τους με την βοήθεια πουλημένων εργολάβων της ιστορίας για να δημιουργήσουν νέα αίσχη δεν μπορεί να περάσει.

Τα νέα σκοτάδια δεν μπορούν να διαδεχθούν τα παλιά και τα βιβλία της ιστορίας πρέπει να τα επιστρέψουμε ως αζήτητα, εάν δεν περιέχουν τις πηγές τους και την κριτική άποψη για την εγκυρότητά τους.

Χίλια δυο ιστορικά γεγονότα έχουν αποτελέσει αντικείμενο κιβδηλείας.
Η ιστορία γράφεται χρόνια τώρα ως μυθιστόρημα και όχι ως επιστημονική γνώση με την παράθεση πηγών (που και αυτές κρίνονται για την εγκυρότητα και την σκοπιμότητά τους). Τα συμπεράσματα τα θέτει ο δήθεν «ιστορικός» στο στόμα του αναγνώστη, εάν δεν τα φωνάζει ο ίδιος και μάλιστα μονόπλευρα.

Αυτά πρέπει να τα ξεχάσουμε και τα «ιστορικά πονήματα» που δεν φέρουν αυτά τα χαρακτηριστικά πρέπει να τα πετάξουμε εκεί που ανήκουν: στα σκουπίδια.

Μένω στον Θουκυδίδη. Τουλάχιστον αυτός παρουσίαζε τις απόψεις και τις σκέψεις αμφοτέρων των πλευρών και σε χρόνο που οι σύγχρονοί του μπορούσαν να γνωρίζουν και να τον κατατάξουν στους «τα αληθή λέγοντες» ή στους «ψεύτες και τους συκοφάντες» της ιστορίας.

Αφεντικά η γνώση δεν μπορεί να έχει, γιατί τότε γίνεται όργανό τους.

Ας δούμε κριτικά με τα πιο πάνω εργαλεία την «ιστορία» που ξαναγράφουν οι εργολάβοι και οι εργολάβισσες της «ψευδοαριστεράς» για λογαριασμό των ίδιων αφεντικών και ας απορρίψουμε ό,τιδήποτε δεν φέρει τα πιο πάνω χαρακτηριστικά.

Ανάγκη από νέα ψέματα δεν έχουμε.

Οκτώβριος 23, 2009

«STAGERS» ΕΝΑΝΤΙΟΝ «G700». ΜΙΑ ΔΙΚΑΙΗ ΠΡΟΤΑΣΗ

Το πρόβλημα των εργαζόμενων με το πρόγραμμα STAGE στο Δημόσιο είναι πολυσύνθετο, αλλά ζητεί μια δίκαιη λύση.

Σε αυτή την λύση θα επιχειρήσω να συμβάλλω με την πρότασή μου.

 

Α. Πρώτα από όλα θα πρέπει να επισημανθεί ότι η κατάργηση των προγραμμάτων STAGE, των προγραμμάτων της αθλιότητας, της εξάρτησης, της ομηρίας και της δουλείας, είναι μια απόλυτα ορθή και γενναία απόφαση της κυβέρνησης. Να καταργηθούν και να μην επανέλθουν ποτέ τα Stage και αντίστοιχοι «θεσμοί», σύγχρονης εργασιακής δουλείας.

 

Όμως παρά την κατάργησή των Stage, το πρόβλημα παραμένει, είναι πρόβλημα ουσίας, πρόβλημα κοινωνικό, που αφορά χιλιάδες νέους ανθρώπους, είτε αυτοί εργάστηκαν με το πρόγραμμα Stage, είτε όχι.

 

Β.     Ας ξεκαθαρίσουμε όμως τα πράγματα για το πρόγραμμα STAGE και όσους εργάστηκαν με αυτό, χωρίς να αποκρύπτουμε, να σκεπάζουμε ή να «στρογγυλεύουμε» τις αλήθειες με λέξεις.

 

Ποιες είναι οι αλήθειες:

 

1. Το πρόγραμμα Stage, αποτέλεσε ένα πρόγραμμα σύγχρονης δουλείας και όχι πρόγραμμα μαθησιακής πρακτικής εξάσκησης. Οι εργαζόμενοι με το Stage, εργάζονταν καλύπτοντας μόνιμες οργανικές ανάγκες του Δημοσίου, ως κανονικοί δημόσιοι υπάλληλοι, με αστεία, δουλική αμοιβή και χωρίς καν ασφάλιση.

 

2. Στον αντίποδα, οι εργαζόμενοι με το πρόγραμμα Stage, γνώριζαν εκ των προτέρων τις συνθήκες και τους όρους εργασίας και, κυρίως, η επιλογή τους στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, έγινε με κομματικά κριτήρια και με βάση κομματικές γνωριμίες. «Ρουσφέτια» ήταν τα Stage και να μην κρυβόμαστε από την αλήθεια.

 

Γ. Όλα αυτά δεν θα αποτελούσαν τόσο μεγάλο ουσιαστικό πρόβλημα, εάν απέναντι στους “Stagers”, στους εργαζόμενους  με το πρόγραμμα Stage, δεν υπήρχε μια στρατιά χιλιάδων νέων, η «γενιά των 700 Ευρώ» που, είτε δεν είχαν «μπάρμπα στην Κορώνη», είτε από καθαρή περιφάνεια και με απόλυτη τήρηση της νομιμότητας και της αξιοκρατίας δεν θέλησαν να μπουν από τα κομματικά παράθυρα στα προγράμματα Stage, αλλά αγωνιζόντουσαν είτε στους διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ, είτε αλλού, να βρουν εργασία.

Αυτούς δεν μπορούμε να τους αδικήσουμε απέναντι σε όσους εργάστηκαν με το Stage, πριμοδοτώντας τους τελευταίους με «μόρια» στους διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ.  

Θα ήταν λοιπόν ένα ακόμα έγκλημα, ένα ακόμα ανοσιούργημα,  να πριμοδοτηθούν οι εργασθέντες με το Stage, έναντι των υπόλοιπων νέων.  

 

Δ.     Η λύση φαντάζει δύσκολη και το πρόβλημα μοιάζει αδιέξοδο, όμως υπάρχουν λύσεις που αποδίδουν δικαιοσύνη και συνθέτουν την «χρυσή τομή».

Η μία λύση είναι να μην μετρήσει καθόλου η εργασιακή εμπειρία, ούτε το Stage, ούτε τίποτε άλλο, στους διαγωνισμούς του Α.Σ.Ε.Π.  Σολομώντεια, απλή και δίκαιη. Η λύση όμως αυτή αδικεί όσους προσπάθησαν, όσους εργάστηκαν έναντι όσων παρέμεναν αδρανείς άνεργοι.

Η άλλη λύση, (η προτιμότερη, ορθότερη και δικαιότερη) κατά την γνώμη μου, είναι να μετρήσει ίσα και χωρίς καμία ειδική εύνοια ή πριμοδότηση, η προϋπηρεσία των υποψηφίων για το Δημόσιο, είτε πρόκειται για Stage είτε για εργασία εκτός Stage, ακόμα και σε άσχετο εργασιακό αντικείμενο (γιατί χιλιάδες νέοι αναγκάζονται να εργαστούν και σε άλλο αντικείμενο από αυτό της ειδίκευσής τους για να επιβιώσουν).

 

Με τον τρόπο αυτό, ούτε οι “Stagers” θα αδικηθούν, αλλά ούτε και τα παιδιά εκείνα, που παρά τις αντιξοότητες δεν επισκέφτηκαν το κομματικό γραφείο, αλλά προσπάθησαν με την αξία τους να εργαστούν σε οποιαδήποτε εργασία, για να επιβιώσουν.

Αυτή την γενιά, την γενιά των «700 Ευρώ» δεν μπορούμε να την αγνοήσουμε και να την θέσουμε στην γωνία, αλλά θα πρέπει να στηρίξουμε την ανάγκη της και να επιβραβεύσουμε το θάρρος της, την εργατικότητα και τη νομιμότητά της (για να αποτελέσει και παράδειγμα για το μέλλον, ακόμα και για όσους χρησιμοποιούν μη νόμιμα μέσα για να εξεύρουν εργασία στο Δημόσιο).

Θα πρότεινα, μάλιστα, τελειώνοντας την πρότασή μου και επειδή ο ιδιωτικός τομέας είναι άγριος και ζοφερός,  για τους υποψήφιους αυτής της κατηγορίας (G700) να αναγνωριστεί ως πλασματικός χρόνος εργασίας, ο χρόνος κατά τον οποίο λάμβαναν επίδομα ανεργίας και οι 9 μήνες εργασίας να λογιστούν ως ολόκληρο έτος. Αυτό ισορροπεί το προνόμιο των «Stagers», οι οποίοι με τις γνωστές ανανεώσεις συμβάσεων εργάζονταν διαρκώς. (Αλλωστε οι φτωχότερες οικογένειες δεν μπορούσαν να στηρίξουν ένα νέο για να εργάζεται με τον μισθό του Stage …).

Αυτή είναι η πρότασή μου και θαρρώ ότι είναι η δικαιότερη δυνατή λύση για όλους.

Οκτώβριος 21, 2009

ΝΑ ΑΝΑΚΛΗΘΕΙ ΑΜΕΣΑ Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΠΕΡΙ «ΑΝΑΣΤΟΛΗΣ ΤΗΣ ΔΩΡΕΑΝ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑΚΗΣ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΜΑΘΗΤΩΝ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ»

ΝΑ ΑΝΑΚΛΗΘΕΙ ΑΜΕΣΑ Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΠΕΡΙ «ΑΝΑΣΤΟΛΗΣ ΤΗΣ ΔΩΡΕΑΝ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑΚΗΣ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΜΑΘΗΤΩΝ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ» 

 

Προς              κ.κ.      Αν. Διαμαντοπούλου και Ε. Χριστοφιλοπούλου.

 

Κοιν.              κ. Γεώργιο Παπανδρέου, Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και της Κυβέρνησης.

 

 

            Αρνητικό το πρώτο δείγμα γραφής στο Υπουργείο Παιδείας.

            Με απόφαση της νέας υπουργού κ. Αννας Διαμαντοπούλου, που διανεμήθηκε στα σχολεία, αναστέλλεται το πρόγραμμα «Δωρεάν Φροντιστηριακής Στήριξης Μαθητών στα Σχολεία». Πρόκειται για το πρόγραμμα ενίσχυσης των μαθητών στα σχολεία (φροντιστήριο εντός του σχολείου), που αποτελεί θετικό δημιούργημα της προηγούμενης κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.

Σύμφωνα με την απόφαση, το πρόγραμμα απλώς αναστέλλεται … . Φήμες αναφέρουν ότι πρόκειται να αναμορφωθεί, αλλά τούτο δεν περιλαμβάνεται στην απόφαση, άρα δεν ισχύει. Είναι επίσης γνωστό ότι είναι απλήρωτοι, εδώ και ένα χρόνο, οι εκπαιδευτικοί που εργάζονταν στο πρόγραμμα.

            Αυτά, από την άποψη της πολιτικής δεν μας λένε απολύτως τίποτα.

            Βεβαίως, θα πρέπει να πληρωθούν οι εκπαιδευτικοί, βεβαίως το πρόγραμμα μπορεί να χρειάζεται αναμόρφωση και ενίσχυση, όμως όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι πρέπει να καταργηθεί. Η αναστολή, άνευ άλλου τινός, δηλ. χωρίς την αναφορά συγκεκριμένου διαστήματος αναστολής (π.χ. έως την τάδε ημερομηνία) και χωρίς την αναφορά των στοιχείων και του χαρακτήρα της αναμόρφωσης, ισοδυναμεί με κατάργηση.

            Εχουμε λοιπόν μπροστά μας, ως πρώτη απόφαση, την κατάργηση του προγράμματος, το οποίο λειτούργησε θετικά για τους μαθητές, ιδίως της επαρχίας και των απομονωμένων περιοχών, αλλά και τους γονείς μαθητών που δεν έχουν την δυνατότητα να πληρώσουν φροντιστήρια για τα παιδιά τους.

            Βεβαίως και αυτονόητα, οι μόνοι που μπορεί να ευνοούνται από την κατάργηση είναι οι φροντιστές.

            Πέρα από τις αδυναμίες του εκπαιδευτικού συστήματος, που αποτελούν ομολογία ότι το εκπαιδευτικό πρόγραμμα, υλικό και διδακτική μέθοδος δεν είναι ολοκληρωμένα και επαρκή (για τον λόγο αυτό και χρειάζονται φροντιστήρια εντός του σχολείου) και ότι κάπου χωλαίνουν έντονα – το τελευταίο είναι κοινή πανελλήνια διαπίστωση – το πρόγραμμα αποτελεί μία μέθοδο θεραπείας του ταξικού χαρακτήρα της παιδείας.    

            Είναι λοιπόν απαράδεκτο και κοινωνικά επιζήμιο, ένα μέτρο στήριξης των αδύναμων κοινωνικά και οικονομικά ανθρώπων και ομάδων να το καταργούμε, ακόμα και να το αναστέλλουμε και μάλιστα ενώ προχωρά η σχολική χρονιά και χωρίς ορίζοντα επαναφοράς. Τι θα γίνουν τώρα οι μαθητές και οι γονείς που είχαν στηρίξει τις ελπίδες τους στο πρόγραμμα αυτό; Μήπως θα εγγραφούν σε φροντιστήρια (όσοι βεβαίως μπορούν) και για ποιο χρονικό διάστημα ;

            Κ.κ. Διαμαντοπούλου και Χριστοφιλοπούλου, όταν θέλουμε να κάνουμε αναμόρφωση ενός κρίσιμου και χρήσιμου προγράμματος με κοινωνικό χαρακτήρα, το οποίο και βρίσκεται ήδη σε λειτουργία, δεν αναστέλλουμε και μάλιστα αορίστως την λειτουργία του, αλλά επιφέρουμε τις αναγκαίες αλλαγές, βελτιώσεις  και τροποποιήσεις εν λειτουργία.

            Σας υπενθυμίζουμε ότι το μέτρο που λάβατε, πουθενά δεν αναφέρεται στο πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ, ούτε ψηφίστηκε από τον ελληνικό λαό.

            Το ΠΑΣΟΚ έχει την κοινωνική ευαισθησία και την στήριξη των αδύναμων ομάδων, εγγεγραμμένη όχι μόνο στο καταστατικό του, αλλά και στην συστατική πολιτική του ιδεολογία. Η στήριξη των ομάδων αυτών είναι αναγκαίος όρος για την κοινωνική ισότητα.

Εάν αυτά δεν τα εννοείτε δεν έχετε πολιτικό λόγο να βρίσκεστε στο ΠΑΣΟΚ και στην δημοκρατική παράταξη του τόπου.   

            Το γεγονός ότι η πρώτη απόφασή σας είναι αυτή, δείχνει μια νοοτροπία αντίθετη με το κοινωνικό γίγνεσθαι και τους πολιτικούς στόχους του κινήματος.

            Οι λογικές σκληρής αντικοινωνικής πολιτικής, οι λογικές που λένε σε ανήμπορους γονείς και μαθητές: «κόψτε τον λαιμό σας !!!» και συντηρούν και ενισχύουν τον ταξικό χαρακτήρα της εκπαίδευσης, αποκλείοντας χιλιάδες ελληνόπουλα από την πρόοδο και την γνώση, δεν ανήκουν στο ΠΑΣΟΚ και σε καμία θεωρία ή έκφανση του δημοκρατικού σοσιαλισμού.

            Σας δίνουμε την ευκαιρία να ανακαλέσετε την απόφασή σας και να επαναφέρετε άμεσα σε λειτουργία το πρόγραμμα.

            Εάν και όταν είναι έτοιμες οι βελτιωτικές παρεμβάσεις στο μέτρο, τότε μπορείτε να τις εφαρμόσετε με το σύστημα σε λειτουργία.

            Σας δίνουμε δε, όπως θα διαπιστώσατε και το modus (τον τρόπο) της πολιτικής σκέψης και δράσης που πρέπει να έχει όποιος θέλει να ανήκει στον δημοκρατικό σοσιαλισμό.

 

Υ.Γ. 1:             Δεν είδαμε πριν την απόφαση καμία διαβούλευση, ούτε εισήγηση και δεν είδαμε την απόφαση αναρτημένη στο διαδίκτυο.

Υ.Γ. 2:             Οποιος συμπεριφέρεται με κοινωνική αναλγησία και αυταρχισμό και έχει την αντίληψη ότι οι Ελληνες πολίτες δεν είναι απολύτως ίσοι με αυτόν, αλλά πολίτες 2ης κατηγορίας ή ακόμα και «ζώα»,  δεν έχει θέση στο ΠΑΣΟΚ και στην «δημοκρατική παράταξη».

 

                                                                              Μέλη και φίλοι του ΠΑΣΟΚ

Φεβρουαρίου 6, 2009

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

 

Ένα βασικό πρόβλημα της χώρας μας, όπως και πολλών μεσαίων (μην πω «μικρομεσαίων») κρατών είναι ότι το διεθνές σύστημα της έχει τάξει τον ρόλο εκμεταλλευόμενου νεροκουβαλητή.

Όχι βέβαια πως δεν φταίμε και οι ίδιοι και κυρίως το ντόπιο «υπηρετικό» προσωπικό ή, καλύτερα, οι επιστάτες και οι εργοδηγοί του εργοταξίου.

Από την πορεία της χώρας μας, είναι βέβαιο πως το σύστημα του παγκοσμιοποιημένου νέο-φιλελευθερισμού δεν μας ταιριάζει, μας οδηγεί στην συνεχή απομύζηση και απαξίωση.

Για το εάν μπορούμε κάτι άλλο, έχω γράψει.

Υπάρχει όμως ένα βασικό ζήτημα: το πώς θα το κάνουμε (ειδικά χωρίς κεφάλαια).

Ας σκεφτούμε μία βασική παράμετρο, αυτήν που λέγεται άνθρωπος.

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος και η ανθρώπινη δράση είναι ένα τεράστιο «κεφάλαιο» τόσο ατομικό όσο και κοινωνικό.

Μεταξύ των «επιτευγμάτων» του νεοελληνικού κράτους του καπιταλισμού και του κανιβαλισμού, είναι το κατόρθωμα να τρώει τα παιδιά του. Ισως να είναι συμβολικό Κρόνειο συμπλεγματικό απωθημένο, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος και η ανθρώπινη δράση στην χώρα μας (και σε όλο το υπηρετικό προσωπικό του καπιταλισμού) είτε ωθείται προς την απαξίωση είτε προς την αδρανοποίηση.

Για όσους με θεωρούν δυσνόητο θέλω να πω ότι το σύστημα, επιδιώκοντας να διαθέτει πλειάδα πειθήνιων ανθρώπων και να ελέγχει την δημιουργικότητά τους (να μην κινδυνέψει κιόλας το ίδιο) έχει αχρηστεύσει τις δυνατότητες εκατομμυρίων ανθρώπων. Τους έχει θέσει σε νάρκη και απαξίωση μέσα από πολλές πρακτικές, τους έχει εγκλωβίσει στα δικά του δεδομένα.

Αντί να δίνει διεξόδους, να ανοίγει πόρτες και οδούς, το σύστημα αναπαράγει την φαυλότητά του και κλείνει τους ανθρώπους σε αδιέξοδα για να μπορεί να ελέγξει την κίνησή τους και να μην μπορεί να απειληθεί το ίδιο από την δράση τους.

Ανοίγει λίγο – λίγο την πορτούλα για να πάρει μερικούς που συνωστίζονται και να τους οδηγήσει στις υπηρεσίες του και μετά την ξανακλείνει, ώστε να υπάρχει ελπίδα για τους εγκλωβισμένους και εκμετάλλευση για το ίδιο το σύστημα.

Δεν θέλω να γράψω πολλά, είναι ευνόητα τα αδιέξοδα.

 

Θέλω να γράψω για την δυναμική και την αξία του να μπορεί να αξιοποιηθεί το ανθρώπινο δυναμικό της χώρας μας μέσα από την απελευθέρωση των ανθρώπων, των νέων ανθρώπων. Αυτή είναι η μόνη διέξοδος, αυτή είναι η μόνη λύση για όλους μας.

Απελευθέρωση δεν είναι η μόδα, το Lifestyle, η Μύκονος και το χιονοδρομικό, αυτά είναι που σε κάνουν υπηρέτη του συστήματος.

Απελευθέρωση για εμένα είναι η γνώση και η κατάκτηση του μηχανισμού της, ένα σύστημα παιδείας που δεν καταπιέζει αλλά απελευθερώνει, που διδάσκει την ελεύθερη πρόσβαση στην γνώση,  την ανάλυση, την σύνθεση.

Και μετά, απελευθέρωση είναι το να μελετηθούν οι δυνατότητες, οι κλίσεις, τα ταλέντα των νέων και να υπάρξει πανεπιστημιακή εκπαίδευση πάνω σε αυτές. Να στηριχθεί ανοικτά και ελεύθερα το γνωσιακό επίπεδο πάνω σε πραγματικές σχολές και ανάγκες. Όχι στις σχολές που βγάζουν καταδικασμένα φυτά. Όχι π..χ. στην σχολή που βγάζει «φυσικούς» για να γίνουν άνεργοι καθηγητές. Ετσι ο νέος άνθρωπος σκλαβώνεται, φυλακίζεται σε ένα καθεστώς απραξίας, συντήρησης, υποτέλειας, έτσι φυλακίζεται και το μέλλον μας.

Θα μπορούσε αυτή η σχολή να βγάζει ανθρώπους της πράξης σε μία από τις αρκετές εκατοντάδες εφαρμογές της φυσικής. Το ίδιο στην χημεία, στα μαθηματικά, παντού.

Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να φυλακίζει, να εγκλωβίζει τους νέους ανθρώπους.

Ολοι έχουμε την υποχρέωση, το καθήκον, να απεγκλωβίσουμε το μέλλον, να του δώσουμε διάσταση ελευθερίας, δρόμους, νέες δυνατότητες.

 

Και μετά, τι ;  Θα παραδώσουμε μήπως καλύτερους υπαλλήλους στα αφεντικά ;

Όχι, έτσι δεν αλλάζει τίποτα, χειρότερα γίνονται τα πράγματα και όχι καλύτερα.

Πρέπει να δώσουμε και παραγωγικές διεξόδους που απελευθερώνουν τους νέους ανθρώπους από την δουλεία της εξαρτημένης εργασίας, γιατί έτσι θα απελευθερώσουμε την ίδια την κοινωνία από τους δυνάστες της και θα της δώσουμε το προτέρημα της συλλογικότητας.

Μπορούμε και πρέπει να ετοιμάσουμε και το επόμενο βήμα.

Εχω γράψει μια πρόταση για το πώς τα πανεπιστήμια θα παράγουν γνώση για όλη την κοινωνία. Η ίδια η γνώση θα οδηγήσει στην άλλη πρόταση, αυτή των αυτοδιαχειριζόμενων δημοκρατικών κοινωνικών παραγωγικών μονάδων. Αυτές πρέπει να ετοιμάσουμε ως πρόταση διεξόδου και απελευθέρωσης των νέων ανθρώπων, με πραγματική δημοκρατία, συγκυριότητα, συναπόφαση, κοινωνική συμμετοχή, ποιοτική παραγωγική διέξοδο.

Μετά θα τους στείλουμε μία επιστολή σε όσους βρήκαμε με την ανθρωπογεωγραφία της «ενδοσκόπησης», ότι θέλουν, ότι θα τους αρέσει αυτό που τους προτείνουμε και θα τους καλούμε να μετάσχουν στο πείραμα της δικής τους ομάδας, που θα λειτουργεί όχι για να ανταγωνιστεί, αλλά για να παράγει χρήσιμα ποιοτικά αγαθά. Με την κοινωνία δίπλα, να ελέγχει και να συμβουλεύει και το κράτος να στηρίζει, όχι ως αφεντικό και με κανένα διοικητικό δικαίωμα – αυτό θα είναι αντικείμενο της δικής τους δημοκρατικής εκλογής – αλλά για να προσφέρει γνώσεις και δυνατότητες.

 Ας σταθούν δίπλα ο ένας στον άλλον για να παράγουν, να πετύχουν, να μοιραστούν το εισόδημα που θα πετύχουν και να δείξουν ότι οι συλλογικότητες μπορούν να υποκαταστήσουν τις ατομικότητες των άλλων, της ολιγαρχίας.

 Είναι η αρχή της απελευθέρωσης των κοινωνιών … τα έχω ξαναγράψει και θα τα γράφω μέχρι να το καταλάβουμε.

Όχι άλλους άνεργους νέους, όχι άλλους σκλαβωμένους ανθρώπους, όχι άλλα θύματα των ολιγαρχιών.

Η λύση για όλους μας περνά μέσα από την ελευθερία των δυνατοτήτων των νέων μας.

Φεβρουαρίου 3, 2009

ΟΙ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ, ΟΙ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ, Η «ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ» ΤΟΥΣ και ο … Σπηλιωτόπουλος

ΟΙ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ, ΟΙ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ ΚΑΙ Η «ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ» ΤΟΥΣ

 

 

Έχοντας προτάξει την παιδεία γνώσης είναι αναμενόμενο να είμαι κατά του θεσμού των εξετάσεων. Ειδικά αυτών των εξετάσεων, που εάν κάτσω να γράψω όσα έχω στο νου μου και τα αναλύσω θα χρειαστούμε εκατοντάδες πυκνογραμμένες σελίδες.

 

Α.     Το κεντρικό πρόβλημα δεν είναι οι εξετάσεις αυτές καθεαυτές, αλλά το σύστημα που οδηγεί σε αυτές και κορυφώνει την πυραμίδα του στην ακμή αυτή.

Οι περισσότεροι ίσως στην κοινωνία μας πιστεύουν ότι οι εξετάσεις είναι αναγκαίες προκειμένου να διαχωριστούν οι «καλοί» από τους «κακούς».

 

Στην πραγματικότητα πρέπει να σκεφτούμε κάτι που προηγείται: την ίδια την κατάταξη σε «καλούς» και «κακούς». Την θέλουμε ; ή μήπως αυτή είναι παράγωγο του ίδιου του συστήματος που βασίζει την λειτουργία του στις ανισότητες και τις αντιθέσεις;

Μήπως οι χαρακτηρισμοί αυτοί είναι απότοκο της ίδιας λειτουργίας του συστήματος που χρειάζεται πλούσιους και φτωχούς, εργάτες και αφεντικά, αποτυχημένους και επιτυχημένους, ικανούς και ανίκανους, βολεμένους και αβόλευτους, θύτες και θύματα; (μακρύς ο κατάλογος των αντιθέσεων)

Για μένα είναι βέβαιο πως ναι … Το ίδιο το σύστημα αναπαράγεται μέσα από την παιδεία της ανισότητας, προετοιμάζει το έδαφος για την διαιώνισή του … .

Νομίζω ότι κατέστη κατανοητό σε όλους τι εννοώ : οι χαρακτηρισμοί αυτοί προκαλούν την διαιώνιση του συστήματος, είναι η δική του «αναπαραγωγική διαδικασία».

Για μένα είναι σαφές ότι ακόμα και σε αυτό το συστημικό πλαίσιο κανείς δεν μπορεί να κρίνεται καλός ή κακός με βάση την επίδοσή του σε συγκεκριμένα πράγματα. Ιδίως, όταν αφορά το σύστημα της παιδείας, που έχει συγκεκριμένη κατεύθυνση και αξιολογικά κριτήρια.

 

Β.     Έγραψα σχηματικά ότι θέλω την κοινωνία «χωροδικτύωμα», την κοινωνία της αλληλοστήριξης, της ισότητας, την κοινωνία όλων .

Έχω γράψει επίσης για την διαδικασία της «ενδοσκόπησης», δηλ. της ανακάλυψης, επικουρίας και προώθησης των ταλέντων και της βούλησης κάθε ανθρώπου.

Δεν το έγραψα μόνο για να στηρίξω τις παραγωγικές μου προτάσεις, αλλά καταλαβαίνετε πλέον ότι σκοπεύει σε μία βαθειά διεργασία που αναδεικνύει τον άνθρωπο, τον κάθε άνθρωπο και τον συνδέει στο «χωροδικτύωμα» της κοινωνίας ισότητας και συντροφικότητας. Στην κοινωνία όπου ο καθένας έχει την αξία του και αλληλοστηρίζει ισοδύναμα την κοινωνική πορεία και πρόοδο.

Αυτό λοιπόν που χρειάζεται, κατά την γνώμη μου, είναι να απελευθερώσουμε τον άνθρωπο από τις αναγκαστικές και ετεροκαθοριζόμενες αναξιότητες και ανισότητες, που αναπαράγουν οι κοινωνικές ανισότητες και οι εξουσίες τους.

Σκεφτείτε ότι μέσα από την διαδικασία της εκπαίδευσης το κοινωνικό κατεστημένο επιλέγει την αναπαραγωγή του με στοιχεία κοινωνικού δαρβινισμού.

Μόνο που δεν είναι, ούτε καν η φύση,  αυτή που καθορίζει τα «προσόντα» και τα κριτήρια εξέλιξης, αλλά το ίδιο το σύστημα του καπιταλισμού και οι επιλογές όσων το ελέγχουν, που στηρίζεται αιτιωδώς στις ανισότητες της δικής του πυραμίδας.

Κανείς δεν μπορεί να με πείσει ότι ο μαθητής του 11 δεν έχει κάποια ταλέντα και προσόντα πολύ «καλύτερα» από τον μαθητή του 19. Απλά, η κοινωνία των ανισοτήτων επιλέγει με τον τρόπο της παιδείας και τα δικά της αξιολογικά κριτήρια την στελέχωση της «πυραμίδας» της.

 

Γ.     Στον καπιταλισμό, η παιδεία έχει συγκεκριμένη ταξική κατεύθυνση και σκοπεύει στην ανανέωση της πυραμίδας. Για τον καπιταλισμό είναι κακή μια παιδεία που προσφέρει εσφαλμένη διάρθρωση του παραγόμενου σε σχέση με την αναγκαία ή επιθυμητή πυραμίδα. Για τον καπιταλισμό είναι μόνο αυτό το πρόβλημα της παιδείας, αλλά η πυραμίδα παραμένει … .

Όλα αυτά εκφράζονται μέσα από το ίδιο το αξιολογικό σύστημα που ακολουθεί η παιδεία και ολοκληρώνονται, ακμάζουν και εκφράζονται μέσα από τον θεσμό των εξετάσεων. Εξετάσεων όχι για να διαπιστωθεί το ταλέντο ή έστω το επίπεδο κάποιου με μοναδικό σκοπό να του παρασχεθεί συνδρομή για να βελτιωθεί και να γίνει «ισοδύναμος» με τους άλλους, αλλά ευθέως και ακράτως ανταγωνιστικών εξετάσεων επιλογής, διαλογής και διαχωρισμού, που εξασφαλίζουν τη διαιώνιση στελέχωσης – πλήρωσης της πυραμίδας.

Είναι σαφές ότι οι «εξετάσεις ταλέντων» ή οι «εξετάσεις συνδρομής», που δεν συνοδεύονται από βαθμολογίες και απορρίψεις ανθρώπων έχουν άλλη φύση και κοινωνική λειτουργία, κατατείνουν στην ανάδειξη ταλέντων, στην απελευθέρωση, στην συλλογική κοινωνική πρόοδο.

Οι «άλλες» οι άκρως ανταγωνιστικές είναι μια εκδοχή του κοινωνικού κανιβαλισμού και μάλιστα αναπαραγωγική για αυτόν.

 

Δ.     Θα αναρωτηθεί κάποιος : και οι άλλοι, οι «καλοί» τι θα γίνουν;

Πρώτα από όλα μέσα από την διαδικασία ανάδειξης «ταλέντων» και ουσιαστικής επικουρίας στην κοινωνική αξιοποίησή τους, μειώνεται η υπερπληθώρα και υπερσυγκέντρωση «υποψηφίων» σε λίγους μόνο τομείς και επιλογές.

Μετά θα πρέπει να σκεφτούμε ότι οι «καλοί» θα βρουν τον δρόμο τους. 

Ομως ο καπιταλισμός χρειάζεται ανισότητες, χρειάζεται «ικανούς» εργάτες και «ικανούς» διευθυντές και μάλιστα σε συγκεκριμένους μόνο «κερδοφόρους» τομείς.

Να γιατί κανένας άνθρωπος του κατεστημένου δεν πρόκειται ποτέ να καταργήσει τις «εξετάσεις», απλά θα τις αναβάλει για επόμενα στάδια ή θα τις μετονομάσει.

Να γιατί όλα τα εκπαιδευτικά συστήματα του κόσμου, με εξετάσεις ή μη, παράγουν παιδεία αντίστοιχης ποιότητας με τον «καπιταλισμό» τους … και, αντίστοιχα, ίσης μεταξύ των ισχυρών οικονομιών.

Να γιατί ο Σπηλιωτόπουλος κάνει «διάλογο«: γιατί δεν έχει πραγματικό σχέδιο, γιατί δεν ανήκουν όλα τα πιο πάνω στην πολιτική κουλτούρα του και στις πολιτικές του θέσεις, γιατί ξεστόμισε μία άφρονα κουβέντα για πολιτική εκμετάλλευση χωρίς να ξέρει πως να την διαχειριστεί … .

Οι εξετάσεις είναι συστατικό της αναπαραγωγής του καπιταλισμού και δεν το καταλαβαίνει πως η κατάργησή τους θα απελευθερώσει δυνάμεις που – όσο επιμένουμε στην πυραμίδα – θα είναι ανεξέλγκτες για το σύστημά του.

Αυτή είναι και η αιτία που ο διάλογος αυτός θα κρατήσει πολλά χρόνια και εάν τον συνεχίσει κάποιος καπιταλιστής υπουργός που εμμένει στην κατάργηση των εξετάσεων και δεν θέλει απλώς να γίνει νονός μιας νέας ονομασίας τους, θα καταλήξει στην μετάθεσή τους σε επόμενα στάδια της εκπαίδευσης. Και μάλιστα εξετάσεων με εντονότερα τα ίδια απάνθρωπα, σαρκοβόρα χαρακτηριστικά, αφού η ζωή του νέου ανθρώπου θα είναι περισσότερο δεσμευμένη από την «επιτυχία» στην διαδικασία εκπαίδευσης.

 

Ε.     Εάν θέλουμε σαν χώρα και σαν κοινωνίες ανά τον κόσμο να ξεπεράσουμε τον καπιταλισμό ή το ετεροκαθοριζόμενο «είναι» μας, ακόμα και το Status Qvo των καπιταλιστικών ισορροπιών μπορούμε να ξεκινήσουμε μέσα από την παιδεία. Από τον μηχανισμό αναπαραγωγής του.

Ηδη,  όσοι κινούνται για την εγκαθίδρυση φεουδαρχιών και αυτοκρατοριών, έχουν ξεκινήσει προς την αντίστροφη πορεία : πολλές και συνεχείς εξετάσεις, επιμερισμοί, διαχωρισμοί, άνοδος του «αναγκαίου» επιπέδου σπουδών και «αχρήστευση» ολοένα και μεγαλύτερου αριθμού ανθρώπων … .

Μήπως αυτό που  ονομάζουν ανταγωνισμό στην παιδεία και στην αγορά εργασίας δεν είναι η ίδια όψη με κεκαλυμμένο όνομα ;   

Μόνο αλλάζοντας ουσιαστικά το σύστημα εκπαίδευσης, καταργώντας τις αξιολογικές δομές, χτίζοντας στην ελευθερία που αναφέρεται στον άνθρωπο και τις βιοτικές του ανάγκες μπορούμε να κινηθούμε προς τις πραγματικά ανθρώπινες κοινωνίες. Η γνώση είναι συνεχής και κρίσιμη βιοτική ανάγκη για τον άνθρωπο και τις κοινωνίες του. Η  γνώση, η κατανόηση του κόσμου, η δημιουργία … . Να γιατί ο Πλατωνικός Σωκράτης αναφέρεται στο «γηράσκω αεί διδασκόμενος» και στο «εν οίδα ότι ουδέν οίδα», θέσεις και απόψεις που δεν κατάλαβε ούτε ο ίδιος ο Πλάτωνας, αλλά τις μετέφερε, παρότι είναι αντίθετες με τις πολιτικοκοινωνικές θεωρίες του: για να χαρακτηρίσει την γνώση ως βιοτική ανθρώπινη ανάγκη.

Ζητώντας το πλάτεμα της γνώσης, την απελευθέρωση των ανθρώπων, την οικονομία των βιοτικών αναγκών, γνωρίζω καλά ότι ο καθένας μέσα σε τέτοιες κοινωνίες μπορεί να απελευθερωθεί από τα δεσμά και να καταστεί «καλός» και χρήσιμος με τα ταλέντα του, στις κοινωνίες της ισότητας και της πραγματικής προόδου.

 

Να καταργηθούν λοιπόν εντελώς οι εξετάσεις ανταγωνιστικού διαχωριστικού τύπου μαζί με την παιδεία της συγκεκριμένης κοινωνικής κατεύθυνσης και των διαχωρισμών. Θα είμαι πολύ χαρούμενος από το αποτέλεσμα … .

 

Συμπληρωματικά: 

 

Στην Ελλάδα οι φοιτητές μπαίνουν στις σχολές ήδη τελειωμένοι, κουρασμένοι, ξεζουμισμένοι, συνταξιούχοι … τους έχει εξοντώσει πνευματικά το σύστημα από πριν και θέλουν να ξεκουραστούν.
Μόνο τα «βλήματα» της πυραμίδας συνεχίζουν ακάθεκτα για την πυραμίδα και εκεί τις περισσότερες φορές με μέσα που δεν τιμούν κανένα.
Τις απόψεις μου τις έγραψα πιο πάνω για το πως αντιμετωπίζει το εκπαιδευτικό σύστημα ο καπιταλισμός. Στην ωμή πραγματικότητα ο καπιταλισμός δεν «προσέφερε» την γενικευμένη παιδεία ως κοινωνικό αγαθό, ας είμαστε σοβαροί και ρεαλιστές. Ο καπιταλισμός και κάθε αντίστοιχο σύστημα χρειάζεται εξειδικευμένους εργάτες, υπαλλήλους, διευθυντές για να στελεχώσουν τις πυραμίδες του (σκεφτείτε ότι δεν νοιάζεται καθόλου για αυτούς όταν τους αχρηστεύει …- άρα βλέπει τους ανθρώπους χρηστικά – εκμεταλλευτικά).

Αυτό είναι το δικό του παιδομάζωμα και όλοι ξέρουμε και ιστορικά ότι το έκανε. Η οικονομία του καπιταλισμού κατευθύνει την εκπαίδευση.

Ο σοσιαλισμός έθεσε κατόπιν την απαίτηση για παιδεία για όλο τον λαό (κοινωνικό αγαθό) και παιδεία πραγματική και ευρεία. Για τον λόγο αυτό και παρότι το πείραμα παρεξέκλινε της πορείας του, στην Σ.Ε. υπήρχαν κάτι κουφές ειδικότητες που δεν είχαν ευθεία καπιταλιστική οικονομική συσχέτιση. Το αυτό συνέβη και στην Σουηδία.
Είναι σαφές γιατί και πως … .
Στην Ελλάδα οι σοσιαλιστές του μεσοπολέμου έθεσαν ενεργά το θέμα και πέτυχαν έστω μετά από κάποιες δεκαετίες την καθιέρωση του 1ου (παιδεία για όλους), χωρίς αυτό να αποτελεί πλέον πρωτοπορία.
Για εμάς πιστεύω ότι το ζήτημα είναι απλό και ρεαλιστικά εφικτό.
Το πλάτεμα της γνώσης, τα δημοκρατικά κοινωνικά πανεπιστήμια έχουν την δική τους θεώρηση των πραγμάτων. Ακόμα και εάν σε πρώτη φάση δείχνουν να προσαρμόζονται στους ταγούς του καπιταλισμού και της υπάρχουσα οικονομίας, το πλάτεμα της γνώσης και η εντελώς άλλη θεώρησή της, οδηγεί στην β’ φάση που θα έχει πλέον τροποποιήσει όλη την παραγωγική διάρθρωση μέσα σε άλλα κοινωνικά πρότυπα.  

 

 

Ιανουαρίου 29, 2009

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ: ΓΙΑ ΕΝΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ

Θα μιλήσω με τον δικό μου τρόπο για “τo δικό μου Πανεπιστήμιο”, το Πανεπιστήμιό μας, το Πανεπιστήμιό μας … .        

Θέλω να ξέρετε ότι οι σκέψεις μου για το Πανεπιστήμιο εντάσσονται σε ένα πλαίσιο κοινωνικοποίησής του και κοινωνικοποίησης της γνώσης.

 

ΜΕΡΟΣ Α’              

 

Θα ξεκινήσω από το φαύλο σημερινό σύστημα και δεν θα ρίξω την ευθύνη φυσικά στους φοιτητές, όπως κάνουν κάποιοι εξουσιολάγνοι και παπαγαλίζοντες αντιδραστικές θεωρίες. Καλά κάνουν οι φοιτητές και δεν θέλουν ένα τέτοιο πανεπιστήμιο.

Το σύστημα δεν αυτογεννάται, δεν αυτοδημιουργείται από παρθενογέννεση, το σύστημα εκφράζει σήμερα την ίδια φαυλότητα της κοινωνικής διάστασης της εξουσίας (και δεν εννοώ μόνο της πολιτικής, αλλά και των αναγκών των εξουσιαστικών ολιγαρχιών).

 Α.       Τα πανεπιστήμια λειτουργούν υπό ένα συγκεκριμένο νομικό καθεστώς. Αυτό το καθεστώς θα πρέπει πρωτίστως να εξεταστεί και να τροποποιηθεί. Επισημαίνω ότι το υπάρχον νομικό καθεστώς εξασφαλίζει στα Πανεπιστήμια αυτονομία από τον κοινωνικό έλεγχο. Στην πραγματικότητα τα πανεπιστήμια βρίσκονταν πάντα εκτός του αμέσου κοινωνικού ελέγχου (η εμμεσότητα της κυβερνητικής παρέμβασης είχε πάντα οργανωτικό χαρακτήρα). Τα πανεπιστήμια ήταν σχεδόν πάντα υπό τον έλεγχο ολιγαρχιών και αυτές εξυπηρετούσαν. Την παρτίδα για την κοινωνία διέσωζαν πάντα κάποιοι διδάσκοντες και πολλοί φοιτητές τους. Οι γνωστές δημιουργικές μειοψηφίες … .

Είναι σαφές ότι οφείλουμε να απαιτήσουμε και να προχωρήσουμε στην αλλαγή της καταστατικής νομικής φύσης του Πανεπιστημίου. Να μετατραπεί από όργανο μιας ολιγομελούς ομάδας (καθηγητών, πολιτικών, επιχειρηματιών) σε όργανο της ίδιας της κοινωνίας.

Για τον λόγο αυτό (και όσους αναλύονται πιο κάτω) είναι αναγκαία η επανίδρυση των Πανεπιστημίων, με νέο νομικό πλαίσιο και νέους στόχους.

 

Β.        Αντικείμενο και στόχος των Πανεπιστημίων πρέπει να είναι η παραγωγή Κοινωνικής Γνώσης και όχι άλλο πια υποψηφίων εργαζομένων.

Για αυτό ο σκοπός των Πανεπιστημίων και όλων των ανωτάτων και ανωτέρων ιδρυμάτων πρέπει να είναι καθαρά η πλατειά παραγωγή κοινωνικής γνώσης. Γνώσης για τους φοιτητές, γνώσης – επιμόρφωσης για τις παραγωγικές ομάδες, γνώσης ελεύθερης για όλη την κοινωνία.

  

Γ.        Στο “δικό μας πανεπιστήμιο”, στο Πανεπιστήμιο της Κοινωνίας δεν διοικεί το διδακτικό προσωπικό, τουλάχιστον δεν διοικεί με την ένταση που παρατηρείται σήμερα. Το διδακτικό προσωπικό έχει ως σκοπό της ύπαρξης και παρουσίας του, την διδασκαλία. Εχει μια ιδιόρρυθμη σχέση μισθωτού και δεν μπορεί ταυτόχρονα να διοικεί, να αποφασίζει αυτό (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η γνώμη του δεν έχει βαρύνουσα εξ αντικειμένου θέση).

 

Στο “δικό μας πανεπιστήμιο” η διοίκηση μεταβαίνει και ανήκει στην κοινωνία που αποφασίζει δημοκρατικά σε δύο επίπεδα:

 

α) Στο επίπεδο μιας δημοκρατικής αρχής διοίκησης και ελέγχου, η οποία διοικεί το πανεπιστήμιο εκφράζοντας την κοινωνία. Μιας αρχής  που εκλέγεται με άμεση καθολική ψηφοφορία, είναι πολυμελής για να μην χρηματίζεται, από ενιαίο ψηφοδέλτιο για να μην κομματίζει και να εκφράζει τις κοινωνικές απόψεις. Με διετή θητεία για να μην μεταβάλλεται σε εξουσιαστικό καθεστώς και με δικαίωμα επανεκλογής για μία μόνο φορά. (τα επιμέρους θα τα εξηγήσω και θα τα θέσω αναλυτικά γράφοντας για την δημοκρατία στην κοινωνία).

β) Στο επίπεδο άμεσης δημοκρατικής εντολής, στο δικαίωμα με συγκεκριμένο αριθμό υπογραφών ή με την βούληση της επιτροπής να τίθενται σε δημοψήφισμα κάποια ζητήματα.

 

Δ.        Πέρα από τα άμεσα εκπαιδευτικά καθήκοντα, τα ΑΕΙ και τα ΑΤΕΙ πρέπει να είναι επιφορτισμένα με την κοινωνική επιμόρφωση και το ανοιχτό κοινωνικό πανεπιστήμιο.  

Ως κοινωνική επιμόρφωση ορίζω και εννοώ την δυνατότητα  κοινωνικών ομάδων και συλλογικοτήτων να ζητούν την δημιουργία συγκεκριμένων μορφωτικών και επιμορφωτικών προγραμμάτων.

Τα του ανοικτού πανεπιστημίου είναι γνωστά και βέβαια θα έλεγα ότι και η κύρια εκπαιδευτική διαδικασία θα πρέπει να είναι ανοικτή στους πολίτες, αλλά αυτό ας το αφήσουμε ως πιο μακρινό στόχο.

Είναι κρίσιμο να μπορούν π.χ. οι αγρότες, να ζητήσουν την δημιουργία μιας σχολής γεωπονίας με συγκεκριμένο προσανατολισμό ή μιας σχολής επιμόρφωσης αγροτών και αυτό να καθίσταται αντικείμενο καθολικής ψηφοφορίας και απόφασης ή απόφασης της επιτροπής δημοκρατικής κοινωνικής διοίκησης. Αυτό σημαίνει Δημοκρατικό Κοινωνικό Πανεπιστήμιο.

Η φαυλότητα της σημερινής κατάστασης έφτασε μέχρι του σημείου να ιδρύει σειρά σχολών και πανεπιστημίων για να τονώσει τοπικές οικονομίες με τα έξοδα διαβίωσης των φοιτητών, χωρίς υποδομές, χωρίς καν εκπαιδευτικό προσανατολισμό. Φτιάχτηκαν δεκάδες σχολές χωρίς ουσιαστικό κοινωνικό προσανατολισμό με τυφλά και μικρόπνοα οικονομίστικα κριτήρια. Διογκώθηκε έτσι ουσιαστικά το κοινωνικό πρόβλημα και ο ανταγωνισμός στην αγορά εργασίας, με αποτέλεσμα την γενιά των 700 Ευρώ και την ενασχόληση των πτυχιούχων με άλλα πράγματα από αυτά που σπούδασαν. Μόνο το κεφάλαιο είναι ευνοημένο από αυτή την φαυλότητα, όλοι οι άλλοι χάσαμε και κυρίως οι νέες γενιές που ζουν στην αποθήκη της απαξίωσης, στην αποθήκη της φτηνής για κάποιους εργασίας.

 

Ε.        Χρειάζεται θαρρώ η δημιουργία σχολών επιστημονικά εξειδικευμένων. Δεν μπορούμε πλέον να έχουμε σχολές που βγάζουν απλά “φυσικούς”, “χημικούς” ή “μαθηματικούς”, που θα γίνουν φροντιστές ή καθηγητές, όταν οι ειδικές εφαρμογές των επιστημών αυτών είναι τεράστιες. Καταστρέφουμε έτσι ένα τεράστιο δυναμικό φαιάς ουσίας που θα μπορούσε να λύσει τα κοινωνικά προβλήματα και το μετασχηματίζουμε σε κοινωνικό πρόβλημα και σε άμορφη κοινωνική μάζα.

Χρειάζεται να δούμε τα πράγματα και την παιδεία όχι ως αποθήκη προσδοκιών και ανθρώπων, αλλά ως πεδίο περαιτέρω επαφής με την γνώση.

 

ΣΤ.     Το δικό μας πανεπιστήμιο δεν λειτουργεί ως εξεταστικό κέντρο, κυρίως επειδή αυτό βολεύει ποικιλοτρόπως το καθηγητικό προσωπικό, που δεν εντείνει τις προσπάθειές του στην διδασκαλία, αλλά αρκείται στην εξουσία της εξέτασης. Το δικό μου πανεπιστήμιο είναι πανεπιστήμιο γνώσης και όχι εξουσιαστικής θολούρας, που επιτρέπει την αυθαιρεσία και την νόσφιση εργασίας άλλων – κυρίως φοιτητών

Το δικό μας πανεπιστήμιο δεν λειτουργεί ως προθάλαμος της αγοράς εργασίας, έχει σκοπό την γνώση και η κατοχή της είναι ευνόητο ότι μπορεί να οδηγήσει σε άλλα επίπεδα, χωρίς να υπάρχει αυτός ο προσανατολισμός.

Το δικό μας πανεπιστήμιο είναι πανεπιστήμιο έρευνας, δημιουργίας και κοινωνικής προσφοράς. Φοιτητές και διδάσκοντες αποφασίζουν για την προώθηση προτάσεων έρευνας και φτιάχνουν το πλάνο συμμετοχής και εργασίας πάνω σε αυτό. Η ίδια η κοινωνία προτείνει και ελέγχει.

 

Ζ.        Στο δικό μας πανεπιστήμιο, ο φοιτητής αποκτά άμεση εμπειρία μέσω της αντικατάστασης των εξετάσεων από μελέτες και έρευνες κοινωνικής διάστασης και προσφοράς. Η γνώση που παράγεται ανήκει στην ίδια την κοινωνία και όχι μόνο σε καθηγητές ή μόνο σε επιχειρήσεις.

 

Στο δικό μας πανεπιστήμιο, ο φοιτητής παύει να είναι ένας καταπιεσμένος από παντού, ένας καταπιεσμένος άνθρωπος που φτάνει να μισεί αυτό που είναι και αυτό που κάνει. Συμμετέχει ενεργά και ισότιμα σε όλες τις διαδικασίες και δημοκρατικά μετέχει στον έλεγχο της λειτουργίας του πανεπιστημίου υπό οιανδήποτε έκφανση.

Στο δικό μας πανεπιστήμιο, οι πόρτες είναι ανοικτές στην κοινωνία και όποιος πολίτης θέλει μπορεί να παρακολουθήσει μαθήματα (χωρίς να δικαιούται βέβαια τίτλου σπουδών).

Στο δικό μας πανεπιστήμιο, η αξιολόγηση της εργασίας των διδασκόντων είναι αναγκαία, είναι διαρκής και ανήκει στην κοινωνία και στους μετέχοντες στο εκπαιδευτικό γίγνεσθαι, δηλαδή και στους φοιτητές. Δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν άφαντοι καθηγητές ή εξουσιαστές – βασανιστές ανάμεσα στην εκπαιδευτική κοινότητα.

Στο δικό μας πανεπιστήμιο δεν υπάρχει ένα και μοναδικό σύγγραμμα (που αποφέρει εκατοντάδες εκατομμύρια στους διδάσκοντες και στους εκδότες). Υπάρχει πλήρης ελευθερία πρόσβασης στη γνώση και επιλογής του καλύτερου. Υπάρχει επίσης η δυνατότητα ανάπτυξης συγγραμμάτων μέσα από την ίδια την φοιτητική κοινότητα.      

Στο δικό μας πανεπιστήμιο η μεταπτυχιακή εξειδίκευση δεν είναι θέμα για λίγους αλλά για όλους. Τα δίδακτρα καταργούνται.

Αυτά τα λίγα, κοντά σε όσα έχω ήδη γράψει, σκιαγραφούν το “δικό μας πανεπιστήμιο”, το πανεπιστήμιο της κοινωνίας. 

Ιανουαρίου 27, 2009

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ: ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ: ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ

 

Θα μιλήσω με τον δικό μου τρόπο για «τo δικό μου Πανεπιστήμιο», το Πανεπιστήμιό μας, το Πανεπιστήμιό μας … .           

Θέλω να ξέρετε ότι οι σκέψεις μου για το Πανεπιστήμιο εντάσσονται σε ένα πλαίσιο κοινωνικοποίησής του και κοινωνικοποίησης της γνώσης.

 

ΜΕΡΟΣ Α’             

Θα ξεκινήσω από το φαύλο σημερινό σύστημα και δεν θα ρίξω την ευθύνη φυσικά στους φοιτητές, όπως κάνουν κάποιοι εξουσιολάγνοι και παπαγαλίζοντες αντιδραστικές θεωρίες. Καλά κάνουν οι φοιτητές και δεν θέλουν ένα τέτοιο πανεπιστήμιο.

Το σύστημα δεν αυτογεννάται, δεν αυτοδημιουργείται από παρθενογέννεση, το σύστημα εκφράζει σήμερα την ίδια φαυλότητα της κοινωνικής διάστασης της εξουσίας (και δεν εννοώ μόνο της πολιτικής, αλλά και των αναγκών των εξουσιαστικών ολιγαρχιών).

Τα πανεπιστήμια λειτουργούν υπό ένα συγκεκριμένο νομικό καθεστώς. Αυτό το καθεστώς θα πρέπει να εξεταστεί πρωτίστως. Επισημαίνω ότι το υπάρχον νομικό καθεστώς εξασφαλίζει στα Πανεπιστήμια αυτονομία από τον κοινωνικό έλεγχο. Στην πραγματικότητα τα πανεπιστήμια βρίσκονταν πάντα εκτός αμέσου κοινωνικού ελέγχου (η εμμεσότητα της κυβερνητικής παρέμβασης είχε πάντα οργανωτικό χαρακτήρα). Τα πανεπιστήμια ήταν σχεδόν πάντα υπό τον έλεγχο ολιγαρχιών και αυτές εξυπηρετούσαν. Την παρτίδα πάντα διέσωζαν κάποιοι διδάσκοντες και πολλοί φοιτητές τους. Οι γνωστές δημιουργικές μειοψηφίες.

Είναι σαφές ότι οφείλουμε να απαιτήσουμε την αλλαγή της καταστατικής νομικής φύσης του Πανεπιστημίου. Να μετατραπεί από όργανο μιας ολιγομελούς ομάδας (καθηγητών, πολιτικών, επιχειρηματιών) σε όργανο της ίδιας της κοινωνίας.

Για τον λόγο αυτό (και όσους αναλύονται πιο κάτω) είναι αναγκαία η επανίδρυση των Πανεπιστημίων. Με νέο νομικό πλαίσιο και νέους στόχους.

Αντικείμενο και στόχος των Πανεπιστημίων δεν πρέπει να είναι άλλο πια η παραγωγή υποψηφίων εργαζομένων, αλλά κοινωνικής γνώσης.

Για αυτό ο σκοπός των Πανεπιστημίων και όλων των ανωτάτων και ανωτέρων ιδρυμάτων πρέπει να είναι καθαρά η πλατειά παραγωγή κοινωνικής γνώσης. Γνώσης για τους φοιτητές, γνώσης – επιμόρφωσης για τις παραγωγικές ομάδες, γνώσης ελεύθερης για όλη την κοινωνία.      

Το πώς μπορούμε να πάμε σε μία τέτοια λύση ακολουθεί …

Στο «δικό μου πανεπιστήμιο» δεν διοικεί το διδακτικό προσωπικό, τουλάχιστον δεν διοικεί με την ένταση που παρατηρείται σήμερα. Το διδακτικό προσωπικό έχει ως σκοπό της ύπαρξης και παρουσίας του, την διδασκαλία. Εχει μια ιδιόρρυθμη σχέση μισθωτού και δεν μπορεί ταυτόχρονα να διοικεί, να αποφασίζει αυτό (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η γνώμη του δεν έχει βαρύνουσα εξ αντικειμένου θέση). Στο «δικό μου πανεπιστήμιο» η διοίκηση μεταβαίνει και ανήκει στην κοινωνία που αποφασίζει δημοκρατικά σε δύο επίπεδα:

α) Στο επίπεδο μιας δημοκρατικής αρχής διοίκησης και ελέγχου, η οποία διοικεί το πανεπιστήμιο. Μιας αρχής  που εκλέγεται με άμεση καθολική ψηφοφορία, είναι πολυμελής για να μην χρηματίζεται, από ενιαίο ψηφοδέλτιο για να μην κομματίζει και να εκφράζει τις κοινωνικές απόψεις. Με διετή θητεία για να μην μεταβάλλεται σε εξουσιαστικό καθεστώς και με δικαίωμα επανεκλογής για μία μόνο φορά. (τα επιμέρους θα τα εξηγήσω και θα τα θέσω αναλυτικά γράφοντας για την δημοκρατία στην κοινωνία).

Β) Στο επίπεδο άμεσης δημοκρατικής εντολής, στο δικαίωμα με συγκεκριμένο αριθμό υπογραφών ή με την βούληση της επιτροπής να τίθενται σε δημοψήφισμα κάποια ζητήματα.

Πέρα από τα άμεσα εκπαιδευτικά καθήκοντα, τα ΑΕΙ και τα ΑΤΕΙ πρέπει να είναι επιφορτισμένα με την κοινωνική επιμόρφωση και το ανοιχτό κοινωνικό πανεπιστήμιο.   

Ως κοινωνική επιμόρφωση ορίζω και εννοώ την δυνατότητα  κοινωνικών ομάδων και συλλογικοτήτων να ζητούν την δημιουργία συγκεκριμένων μορφωτικών και επιμορφωτικών προγραμμάτων.

Τα του ανοικτού πανεπιστημίου είναι γνωστά και βέβαια θα έλεγα ότι και η κύρια εκπαιδευτική διαδικασία θα πρέπει να είναι ανοικτή στους πολίτες, αλλά αυτό ας το αφήσουμε ως πιο μακρινό στόχο.

Είναι κρίσιμο να μπορούν π.χ. οι αγρότες, να ζητήσουν την δημιουργία μιας σχολής γεωπονίας με συγκεκριμένο προσανατολισμό ή μιας σχολής επιμόρφωσης αγροτών και αυτό να καθίσταται αντικείμενο καθολικής ψηφοφορίας και απόφασης ή απόφασης της επιτροπής δημοκρατικής κοινωνικής διοίκησης. Αυτό σημαίνει δημοκρατικό κοινωνικό πανεπιστήμιο.

Η φαυλότητα της σημερινής κατάστασης έφτασε μέχρι του σημείου να ιδρύει σειρά σχολών και πανεπιστημίων για να τονώσει τοπικές οικονομίες με τα έξοδα διαβίωσης των φοιτητών, χωρίς υποδομές, χωρίς καν εκπαιδευτικό προσανατολισμό. Φτιάχτηκαν δεκάδες σχολές χωρίς ουσιαστικό κοινωνικό προσανατολισμό με τυφλά και μικρόπνοα οικονομίστικα κριτήρια. Διογκώθηκε έτσι ουσιαστικά το κοινωνικό πρόβλημα και ο ανταγωνισμός στην αγορά εργασίας, με αποτέλεσμα την γενιά των 700 Ευρώ και την ενασχόληση των πτυχιούχων με άλλα πράγματα από αυτά που σπούδασαν. Μόνο το κεφάλαιο είναι ευνοημένο από αυτή την φαυλότητα, όλοι οι άλλοι χάσαμε και κυρίως οι νέες γενιές που ζουν στην αποθήκη της απαξίωσης, στην αποθήκη της φτηνής για κάποιους εργασίας.

 

Χρειάζεται θαρρώ η δημιουργία σχολών επιστημονικά εξειδικευμένων. Δεν μπορούμε πλέον να έχουμε σχολές που βγάζουν απλά «φυσικούς», «χημικούς» ή «μαθηματικούς», που θα γίνουν φροντιστές ή καθηγητές, όταν οι ειδικές εφαρμογές των επιστημών αυτών είναι τεράστιες. Καταστρέφουμε έτσι ένα τεράστιο δυναμικό φαιάς ουσίας και το μετασχηματίζουμε σε άμορφη κοινωνική μάζα.

Χρειάζεται να δούμε τα πράγματα και την παιδεία όχι ως αποθήκη προσδοκιών και ανθρώπων, αλλά ως πεδίο περαιτέρω επαφής με την γνώση.

 

Το δικό μας πανεπιστήμιο δεν λειτουργεί ως εξεταστικό κέντρο, κυρίως επειδή αυτό βολεύει ποικιλοτρόπως το καθηγητικό προσωπικό, που δεν εντείνει τις προσπάθειές του στην διδασκαλία, αλλά αρκείται στην εξουσία της εξέτασης. Το δικό μου πανεπιστήμιο είναι πανεπιστήμιο γνώσης και όχι εξουσιαστικής θολούρας, που επιτρέπει την αυθαιρεσία και την νόσφιση εργασίας άλλων – κυρίως φοιτητών (τούτο αναλύεται και στο δεύτερο τμήμα του παρόντος).

Το δικό μας πανεπιστήμιο δεν λειτουργεί ως προθάλαμος της αγοράς εργασίας, έχει σκοπό την γνώση και η κατοχή της είναι ευνόητο ότι μπορεί να οδηγήσει σε άλλα επίπεδα, χωρίς να υπάρχει αυτός ο προσανατολισμός.

Το δικό μας πανεπιστήμιο είναι πανεπιστήμιο έρευνας, δημιουργίας και κοινωνικής προσφοράς. Φοιτητές και διδάσκοντες αποφασίζουν για την προώθηση προτάσεων έρευνας και φτιάχνουν το πλάνο συμμετοχής και εργασίας πάνω σε αυτό. Η ίδια η κοινωνία προτείνει και ελέγχει.

Στο δικό μας πανεπιστήμιο (όπως έχω και παλαιότερα προτείνει) ο φοιτητής αποκτά άμεση εμπειρία μέσω της αντικατάστασης των εξετάσεων από μελέτες και έρευνες κοινωνικής διάστασης και προσφοράς. Η γνώση που παράγεται ανήκει στην ίδια την κοινωνία και όχι μόνο σε καθηγητές ή μόνο σε επιχειρήσεις.

Στο δικό μας πανεπιστήμιο, ο φοιτητής παύει να είναι ένας καταπιεσμένος από παντού, καταπιεσμένος άνθρωπος, που φτάνει να μισεί αυτό που είναι και αυτό που κάνει. Συμμετέχει ενεργά και ισότιμα σε όλες τις διαδικασίες και δημοκρατικά μετέχει στον έλεγχο της λειτουργίας του πανεπιστημίου υπό οιανδήποτε έκφανση.

Στο δικό μας πανεπιστήμιο, οι πόρτες είναι ανοικτές στην κοινωνία και όποιος πολίτης θέλει μπορεί να παρακολουθήσει μαθήματα (χωρίς να δικαιούται βέβαια τίτλου σπουδών).

Στο δικό μας πανεπιστήμιο, η αξιολόγηση της εργασίας των διδασκόντων είναι αναγκαία και ανήκει στην κοινωνία και στους μετέχοντες στο εκπαιδευτικό γίγνεσθαι, δηλαδή και στους φοιτητές. Δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν άφαντοι καθηγητές ή εξουσιαστές – βασανιστές ανάμεσα στην εκπαιδευτική κοινότητα.

Στο δικό μας πανεπιστήμιο δεν υπάρχει ένα και μοναδικό σύγγραμμα (που αποφέρει εκατοντάδες εκατομμύρια στους διδάσκοντες και στους εκδότες). Υπάρχει πλήρης ελευθερία πρόσβασης στη γνώση και επιλογής του καλύτερου. Υπάρχει επίσης η δυνατότητα ανάπτυξης συγγραμμάτων μέσα από την ίδια την φοιτητική κοινότητα.      

Στο δικό μας πανεπιστήμιο η μεταπτυχιακή εξειδίκευση δεν είναι θέμα για λίγους αλλά για όλους. Τα δίδακτρα παράλληλα καταργούνται.

Αυτά τα λίγα, κοντά σε όσα έχω ήδη γράψει, σκιαγραφούν το «δικό μας πανεπιστήμιο», το πανεπιστήμιο της κοινωνίας.  

 

ΜΕΡΟΣ Β’

 

ΤΟ ΠΛΑΤΕΜΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ΩΣ ΜΟΧΛΟΣ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗΝ ΙΣΟΤΗΤΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ & ΣΤΟΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ

ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

       Την πρόταση που ακολουθεί την έχω υποβάλλει από το έτος 2004, η πρόταση αυτή έχει φυσικά αγνοηθεί από τα κομματικά πολιτικά επιτελεία, παρά την σημασία της και τους δρόμους που κατά την γνώμη μου ανοίγει για μια κοινωνία ισότητας, ουσιαστικής δημοκρατίας, ίσων ευκαιριών, μια κοινωνία ανάπτυξης και αναδιανομής του πλούτου σε όλους.

 

Α.    Η ΓΝΩΣΗ

 

       Εχουν πολλά γραφεί ανά τους αιώνες για την αξία της γνώσης. Ο,τι και να γραφεί στο κείμενό μου θα είναι λίγο μπροστά στα όσα έχουν ήδη επισημάνει άλλοι, σοφότεροι εμού. Η γνώση αποτελεί προαιώνιο ζητούμενο για το ανθρώπινο είδος, τόσο αιώνιο που είναι συνυφασμένο με τον ίδιο τον άνθρωπο και την παρουσία του σε αυτόν εδώ τον πλανήτη. Είναι εύκολο να φανταστούμε σε ποιες σπηλιές θα ζούσαμε (εάν υπήρχαμε ως είδος) και σε ποια πρωτόγονη, ζωώδη κατάσταση, εάν δεν υπήρχε η αναζήτηση για την γνώση, εάν δεν υπήρχε η γνώση αυτή καθεαυτή ως παραγόμενο του ανθρώπινου νου. Θεόσταλτο αγαθό ή γονιδιακό προνόμιο ακόμα και τα δύο ή και άλλα πολλά, δεν έχει πραγματικά σημασία ποια είναι η πραγματική βαθύτερη αιτία της ύπαρξης του μηχανισμού της γνώσης στην ανθρώπινη φύση. Συνυφασμένη με τον ανθρώπινο νου, γλωσσολογικά δεμένη με αυτόν στην ελληνική γλώσσα (γνω – εν νοώ)  η γνώση αποτελεί την βάση για κάθε ανθρώπινη ενέργεια.

Σε ένα κείμενο, όπως αυτό, που αφορά την κοινωνική πραγματικότητα και την χρήση της γνώσης από την κοινωνία και τον άνθρωπο – πολίτη δεν θα ήταν ορθό να επεκταθώ στην φιλοσοφική αναζήτηση της βάσης της γνώσης, γι αυτό θα την προσεγγίσω ως προς τα αποτελέσματά της στον άνθρωπο ως άτομο και την κοινωνία ως σύνολο ανθρώπων.

Είναι σαφές ότι τον άνθρωπο πέρα και πλέον των λοιπών βιοτικών του αναγκών τον «κινεί» ως όν και ως κομμάτι της κοινωνίας η ανάγκη κατάκτησης της γνώσης, της γνώσης για τον ίδιο του τον εαυτό, της γνώσης για την φύση, το σύμπαν και τις δυνάμεις του.

Εάν θα θέλαμε να θέσουμε ένα άξονα ή ένα μοχλό που κυρίαρχα οδηγεί στην εξέλιξη – ανάπτυξη του ανθρώπου (ατομικά, κοινωνικά και ιστορικά) αυτός δεν θα ήταν ο μοχλός της οικονομίας, αλλά ο μοχλός της γνώσης. Η γνώση κινεί τον κόσμο προς το μέλλον, η γνώση τον ωθεί προς την ανάπτυξη. Χωρίς την γνώση επιστρέφουμε στον άνθρωπο – ζώον, στην αρχή της ιστορίας μας στον πλανήτη. 

Μιλώντας κατ’ ανάγκη συνοπτικά θα πρέπει να επισημάνω μόνο ότι η γνώση προσφέρει στον άνθρωπο όλα εκείνα τα στοιχεία που λειτουργούν αποφασιστικά στην κατανόηση του εαυτού του (ψυχολογική, βιολογική, πνευματική) και στην ανάπτυξή του σε κάθε πιθανό τομέα. Η ίδια η γνώση προσφέρει στις κοινωνίες την κατανόηση του ρόλου τους, την κατανόηση των πολιτικών και ιστορικών φαινομένων, την κατάκτηση του συνόλου του παγκοσμίου γίγνεσθαι.

Ας σκεφτεί ο καθένας και η κάθε μία από εμάς την σημασία και την προσφορά της γνώσης στον άνθρωπο και την κοινωνία, από την κατάκτηση της φωτιάς και των πρώτων όπλων μέχρι τις βαθύτερες φιλοσοφικές αναζητήσεις και άμεσα θα εννοήσει την πρωταρχική και θεμελιώδη σημασία της στην ανθρώπινη πορεία.

       

Β. ΤΟ ΠΛΑΤΕΜΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΒΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΓΝΩΣΗ ΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ

       Είναι σαφές και ευνόητο ότι η πρόσβαση στην γνώση δεν είναι η ίδια για όλους τους ανθρώπους. Η πρόσβαση στην γνώση δεν είναι ελεύθερη για όλους και σε όλο τον πλανήτη. Ακόμα και εκεί που υπάρχει δημόσια εκπαίδευση, αυτή είναι συνήθως περιορισμένη και αφορά διάφορα μερικά δεδομένα της ανθρώπινης γνώσης, φιλτραρισμένα μέσα από πολιτικές, κοινωνικές, ιστορικές, οικονομικές και κάθε είδους σκοπιμότητες, ακόμα και δοξασίες.

       Για μια πολιτική φιλοσοφία που αποσκοπεί στην ισότητα και την απελευθέρωση του ανθρώπου, το πλάτεμα στην δυνατότητα των ανθρώπων να νέμονται στην γνώση, η ίση και ελεύθερη πρόσβαση σε αυτή, αποτελεί πολιτικό ζητούμενο με το οποίο έχουν ασχοληθεί σχεδόν όλοι οι διανοητές που τον θεμελίωσαν και τον ανέπτυξαν.        Η ελεύθερη πρόσβαση στην γνώση από όλους εξισώνει και καταργεί μία βασική ατομική και κοινωνική ανισότητα, που καλλιεργούν και φροντίζουν συνεχώς να υφίσταται, τα κοινωνικοοικονομικά συστήματα που στηρίζονται στις ανισότητες, όπως ο καπιταλισμός. Η δόμηση του καπιταλισμού πάνω στις ατομικές και κοινωνικές ανισότητες, αποτελεί το θεμέλιό της ύπαρξής του και την αιτία της κυριαρχίας του.      

Για εμάς, είτε σκεπτόμαστε με όρους παγκοσμιότητας είτε σκεπτόμαστε περισσότερο εθνικά, το ζήτημα της ισότητας στην ελεύθερη πρόσβαση στην γνώση, αποτελεί ένα κορυφαίο πολιτικό κοινωνικό στόχο και σίγουρα ένα από τα πιο σημαντικά ζητούμενα για να επιτευχθεί η ανάπτυξη ανθρώπων και κοινωνιών μέσα από συνθήκες ισότητας, ισοτιμίας και δημοκρατίας.

Σήμερα, έχοντας σκοπό τον μετασχηματισμό της κοινωνίας με τα ανωτέρω χαρακτηριστικά, εάν θέλαμε να στραφούμε στο έτερο στοιχείο της καπιταλιστικής ανισότητας, αυτό της ιδιοκτησίας, επιδιώκοντας να το καταργήσουμε ως ατομικό προνόμιο και να το εντάξουμε στο πλαίσιο των κοινόκτητων κοινωνικών αγαθών, θα συναντούσαμε σειρά αντιδράσεων τυπικού και ουσιαστικού περιεχομένου. Παρά το γεγονός ότι δεν απορρίπτω την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας, αλλά αντίθετα την θεωρώ κεφαλαιώδες ζητούμενο που οδηγεί στην κοινωνία των ανθρώπων και όχι των ανθρωπόμορφων ζώων, έχω ρεαλιστικά την θέση ότι μπορούμε να προσπαθήσουμε να μετατρέψουμε τα κοινωνικοοικονομικά δεδομένα με άλλους τρόπους από αυτούς που αναμένει ο πολιτικός αντίπαλος και ότι η εγκατάλειψη της ατομικής ιδιοκτησίας, ακόμα και για εμάς τους ίδιους είναι εγχείρημα ιδιαιτέρως δύσκολο που απαιτεί τεράστια προσωπική προετοιμασία και παιδεία – γνώση. Αλλωστε, μια τέτοια απόπειρα θα επιφέρει τεράστιες αντιδράσεις, σχάσεις και συγκρούσεις … . Μια σειρά από νομικά και κοινωνικά ζητήματα θα εγείροντο και θα απαιτούσαν άμεσες λύσεις, ρήξεις και συγκρούσεις.

Η ελεύθερη πρόσβαση στην γνώση, ως προαιώνια ανθρώπινη ανάγκη, αποτελεί όμως ένα ζητούμενο με ηπιότερο κατά την εξωτερίκευσή του χαρακτήρα. Η πρόσβαση στην γνώση αποτελεί ένα ζητούμενο που δεν μπορεί να αρνηθεί ο καπιταλισμός, ένα ζητούμενο που αποτελεί ατομικό και κοινωνικό δικαίωμα και αγαθό κατοχυρωμένο νομικά και κοινωνικά. Ο λόγος της μη άρνησης είναι ότι η γνώση αποτελεί και για τον καπιταλισμό αγαθό, αντίστοιχο της ιδιοκτησίας, που στηρίζει την παραγωγή και την οικονομία. Ενώ όμως η ιδιοκτησία λειτουργεί στο καπιταλισμό ως ιδιωτικό ατομικό δεδομένο, η γνώση και η πληροφορία (όπως εσχάτως την αποκαλούν) έχει επικοινωτικό χαρακτήρα, προσφέρεται σε όλους και λειτουργεί προκειμένου να ελέγχονται οι συνειδήσεις και οι κοινωνίες. Θα μπορούσε κανείς να μπει στον πειρασμό να αναλύει επί ώρες και ημέρες την σχέση του καπιταλισμού με την γνώση – πληροφορία και την χρήση της από αυτόν.

Σκοπός όμως δικός μας είναι η ελεύθερη πρόσβαση όλων στην γνώση, ακόμα και η παραγωγή της και σκοπός του γραπτού μου είναι να βρεθούν και να δοθούν οι πρακτικές πολιτικές για να πραγματωθεί κάτι τέτοιο, χωρίς να υφίσταται το ενδεχόμενο νομικών και κοινωνικών συγκρούσεων.      

 

Γ. Η «ΓΝΩΣΗ» ΩΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΑΙ ΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ. Ο ΣΚΟΠΟΣ ΜΑΣ.

       Είναι σαφές ότι ο καπιταλισμός που κυριαρχεί στον πολιτικό και οικονομικό γίγνεσθαι του πλανήτη, θεωρεί τις έννοιες γνώση, παιδεία, πληροφορία ως κεφάλαιο προς πολλαπλή, θετική και αρνητική εκμετάλλευση και ως μέσο για την διαιώνισή του. Για τον λόγο αυτό τα εκπαιδευτικά συστήματα και η έρευνα είναι ενταγμένα άρρηκτα σχεδόν στην παραγωγική οικονομική διαδικασία, λειτουργώντας κατά το πρότυπο αυτής και εξυπηρετώντας της άμεσα και έμμεσα. Επιπλέον μια σειρά αποκλεισμών και «αναγκών» του εκπαιδευτικού συστήματος αντίστοιχες με εκείνες του καπιταλισμού, όχι μόνο καθιστά την εκπαιδευτική διαδικασία εμπορικό αγαθό, αλλά διευρύνει και διαιωνίζει τις προσωπικές και κοινωνικές ανισότητες.

       Με ένα πλαίσιο νομικών διατάξεων, διεθνών και ημεδαπών, το σύστημα θωρακίζει τις ανισότητες στην γνώση, ευνοώντας την επένδυση σε αυτές.   

       Ο ελεύθερα σκεπτόμενος άνθρωπος δεν είναι δυνατόν να δέχεται τις λειτουργίες αυτές, των αποκλεισμών και ανισοτήτων που στερούν από τους ανθρώπους και τις κοινωνίες τους την ελεύθερη ισότιμη πρόσβαση στην γνώση, ούτε να αποδέχεται την λειτουργία του κοινωνικού εκπαιδευτικού συστήματος προς όφελος όχι του ανθρώπου και της κοινωνίας, αλλά της προσωποπαγούς οικονομίας των λίγων.

       Η εκ βάθρων αναθεώρηση του εκπαιδευτικού συστήματος, ώστε να παρέχεται ελεύθερα και ισότιμα γνώση και ουσιαστική παιδεία, απεξαρτημένη από τα κερδώα οφέλη κάποιων, αποτελεί άμεση προτεραιότητα για την οποία πρέπει να βρεθούν, προταθούν και εφαρμοστούν πολιτικές πρακτικές με σαφείς αρχές και κατευθύνσεις. Όπωσδήποτε πρόκειται για μία δύσκολη διαδικασία.

       Επανέρχομαι όμως στην χρήση της έννοιας γνώση (και των συνυφασμένων με αυτή εννοιών παιδεία, εκπαίδευση, πληροφορία, έρευνα κλπ..) από το υπάρχον πολιτικοοικονομικό σύστημα. Εννοείται, βεβαίως ότι πέραν του αντικειμένου γνώση, αντίστοιχη χρήση γίνεται και στο υποκείμενο άνθρωπος, ως φορέα και παραγωγού της γνώσης, ως μετέχοντα και μη μετέχοντα σε αυτή. Είναι σαφές ότι η γνώση εξυπηρετεί την παραγωγή και παροχή υπηρεσιών, ως εδώ είναι ευνόητο και αχρωμάτιστο πολιτικά, όμως η ίδια η γνώση αποτελεί για το υπάρχον πολιτικοοικονομικό σύστημα αγοραίο αγαθό που δεν το νέμονται όλοι, αλλά μόνο οι έχοντες την οικονομική δυνατότητα να το αποκτήσουν. Η συγκέντρωση και η ύπαρξη της γνώσης (ανθρώπων και πληροφοριών) αποτελεί με τον τρόπο αυτό προνόμιο που πρώτιστα κατέχουν οι οικονομικά ισχυροί (εταιρικά μορφώματα και πρόσωπα). Αυτοί, έχουν την δυνατότητα, στο καπιταλιστικό σύστημα να αποκτήσουν την γνώση, ακόμα και να την παράγουν και να την κατευθύνουν, αφήνοντας τους υπόλοιπους σε όποιο επίπεδο σκότους επιθυμούν. Όταν μία «γνώση» έχει τύχει της εκμετάλλευσής τους τότε την αφήνουν ελεύθερη, την περιγράφουν και την περιαγάγουν σε κτήμα όλων ή αρκετών, πολλές φορές παραπλανώντας τις κοινωνίες ως προς την χρήση της και ενώ οι ίδιοι βρίσκονται σε άλλα επίπεδα παραγωγικού και κοινωνικού σχεδιασμού. Η δικτατορία του σκοταδισμού, που στηρίζεται στην γνώση θα πρέπει να εξαφανιστεί, ώστε να χαθεί το συγκριτικό πλεονέκτημα αυτής της ολιγαρχίας.

       Στον ελλαδικό χώρο τώρα, με τα χίλια μύρια προβλήματα, η γνώση ελάχιστα παρέχεται μέσα από το εκπαιδευτικό σύστημα, που λειτουργεί με αποκλεισμούς και ανισότητες. Η γνώση στην Ελλάδα ανήκει σε μία κάστα πανεπιστημιακών και στα μεγάλα εταιρικά μορφώματα που έχουν την δυνατότητα να χρησιμοποιούν είτε τους πανεπιστημιακούς είτε πρόσωπα εκπαιδευμένα στην παραγωγή γνώσης. Πρακτικός σκοπός τους είναι η διατήρηση της ηγετικής τους δύναμης στις αγορές (σε όσες δύνανται) με ταυτόχρονο έλεγχο των πολιτικών συστημάτων και επιλογών. Στο πλαίσιο της ανισότητας τα μεγάλα εταιρικά μορφώματα και προσωπικά οι φορείς τους έχουν την δυνατότητα να αναλύουν με την χρήση των ανωτέρω προσώπων, να μελετούν και να εφαρμόζουν τις μελέτες που στηρίζονται στην «γνώση».

Το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας όμως, παραγωγικές και μη τάξεις, παραμένουν στην άγνοια και δεν δύνανται, ούτε μελέτες να διεξάγουν, ούτε έχουν γνώση κεφαλαιωδών ζητημάτων που αφορούν την ίδια την προσωπική τους συγκρότηση, αλλά και την παραγωγική διαδικασία στην οποία είναι ενταγμένες.

Το τεράστιο έλλειμμα γνώσης δημιουργεί δυσμενείς κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες, που εντείνουν τις ανισότητες, δημιουργούν ανθρώπους και επιμέρους κοινωνίες «εξαρτόμενα», παρεμποδίζουν την προσωπική και πολιτική ελευθερία, την δημοκρατία, την ισότητα και την κοινή κατοχή και πρόσβαση στα κοινωνικά αγαθά. Εν ολίγοις παρεμποδίζουν ανθρώπους και κοινωνίες να κινηθούν προς τα ιδεατά του κοινωνισμού. 

                

Δ.    Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΛΑΤΕΜΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ΩΣ  ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ.

 

       Τούτη εδώ η χώρα την οποία κατοικούμε και οι κάτοικοί της (όπως κάθε χώρα) έχουν μια σειρά από ιδιαιτερότητες. Οι ιδιαιτερότητες είτε αναφέρονται στο κλίμα, στο έδαφος είτε στην ιδιοσυγκρασία των κατοίκων, στην κουλτούρα και στις συνήθειές τους, είτε σε μία ολόκληρη ατελεύτητη σειρά παραγόντων, αποτελούν πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα που εντάσσονται και επηρεάζουν την κοινωνική συγκρότηση. Μέσα στην κοινωνική συγκρότηση εντάσσεται φυσικά και η παραγωγική διαδικασία, αλλά και οι κοινωνικές και ατομικές συμπεριφορές.

Η γνώση για τις «ιδιαιτερότητες» αυτές που ουσιαστικά συγκροτούν την γνώση για τους ίδιους μας τους εαυτούς και την χώρα μας, είναι συνολικά κάτι ουσιαστικά άγνωστο για την ελληνική κοινωνία. Η γνώση για τους μηχανισμούς και τις αιτίες τους είναι επίσης άγνωστη. Γενικόλογες εμπειρικές προσεγγίσεις που κατά καιρούς εκφράζονται, έχουν μόνο αόριστο χαρακτήρα (π.χ. εμείς οι Ελληνες είμαστε Χ …, οι ο Ελληνας θέλει …, η Ελλάδα είναι χώρα …) και δεν προσφέρουν λύσεις, παρά δημιουργούν προβλήματα μοιρολατρικής συμπεριφοράς.

Το μέγιστο πολιτικό ζητούμενο είναι για εμάς να δημιουργήσουμε την γνώση αυτή, να μελετηθούν από κάθε δυνατή σκοπιά και ανάλυση τα ατομικά, κοινωνικά και εδαφικά με την ευρεία έννοια δεδομένα της χώρας, να αναλυθούν και να εξηγηθούν οι μηχανισμοί και τα αίτια των «ιδιαιτεροτήτων», ώστε με επιστημονικά ορθολογικά δεδομένα να δοθούν λύσεις και κατευθύνσεις. Το ίδιο σημαντικό ζητούμενο είναι η διάσωση παραδοσιακών τρόπων και μεθόδων παραγωγής και του φυτικού και ζωικού δυναμικού πρίν επιμολυνθεί με μεταλλαγμένα και γενετικά τροποποιημένα είδη.

Το μέγιστο πολιτικό ζητούμενο όμως είναι για εμάς η γνώση αυτή να είναι ελεύθερα προσβάσιμη, ανοικτή για όλους τους κατοίκους της χώρας αυτής ώστε να χρησιμεύσει, όχι μόνο για την προσωπική, κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη, αλλά ως υψίστης σημασίας κοινωνικό αγαθό να αποτελέσει την βάση για μια κοινωνία δημοκρατίας, ελευθερίας, ισότητας και σοσιαλισμού, διότι η κοινή γνώση οδηγεί στην κοινότητα της απόλαυσης των αγαθών (όπως τα ορίζει και τα επιλέγει αυτά ο καθένας ως ενεργός πολίτης σε ένα πλαίσιο ατομικής ελευθερίας). Μετά μπορούν να συναποφασιστούν ελεύθερα και αδέσμευτα και άλλες πολιτικές που θα οδηγούν στην θεμελίωση και θωράκιση πολιτικών θεσμών με στόχο την προσωπική και κοινωνική (ακόμα και παραγωγική) ισότητα και εν τέλει κοινοκτημοσύνη ή κοινωνική οικονομία (θα δημοσιευτεί και αυτό) .

Θα επανέλθω όμως στις «ιδιαιτερότητες» πλεονεκτήματα και μειονεξίες του κατοίκου της χώρας και της Ελλάδας, αυτής καθεαυτής.

Θα επαναλάβω ότι γνώση δεν υφίσταται, και όση υφίσταται δεν είναι κοινή. Ο μέσος Ελληνας αγρότης π.χ. δεν γνωρίζει καν πόσο κοστίζει η καλλιέργεια του χωραφιού του ανά στρέμμα, πόσο την επηρεάζει η άνοδος της τιμής του πετρελαίου ή των λιπασμάτων ανά λεπτό του Ευρώ; Τι είναι αποδοτικό να καλλιεργεί και για πόσα χρόνια; Πόσο μπορεί και πόσο πρέπει να πουλήσει το προϊόν του; Που πρέπει να το πουλήσει; Δεν γνωρίζει επίσης ζητήματα που αφορούν την προσωπική του υγεία, δεν γνωρίζει τίποτα ή σχεδόν τίποτα για τις νέες μορφές καλλιέργειας; Δεν γνωρίζει πως μπορεί να προστατευθεί από την αισχροκέρδεια των μεσαζόντων; Και όταν οργανωθεί σε συνεταιρισμούς δεν γνωρίζει τίποτα για την οργάνωσή τους, για την σκοπιμότητα της ύπαρξής τους, ποιους κινδύνους πρέπει να αποφύγει, αλλά και πως θα μπορέσει να ελέγξει τους εσωτερικώς δρώντες κερδοσκόπους;

Το ίδιο το φαινόμενο της ανάγκης κάποιων για ατομική κερδοσκοπία σε βάρος του συνόλου δεν έχει μελετηθεί ως προς τις αιτίες του και την δυνατότητα αντιμετώπισής του, ατομικά και κοινωνικά.

Ο Ελληνας χημικός μηχανικός για να επεκτείνω το παράδειγμα δεν γνωρίζει, εάν και με ποιους όρους μπορεί να δημιουργηθεί στην Ελλάδα μια χημική βιομηχανία με κερδοφορία, τι να πράξει και πως να την οργανώσει.

Ο εργαζόμενος, η νέα, ο νέος, ο κάθε Ελληνας ζει και λειτουργεί σε ένα πέπλο απόλυτης έλλειψης γνώσης για τον εαυτό του την χώρα του, την κοινωνία του. Η έλλειψη γνώσης μετατρέπεται πολλές φορές σε ένα πλαίσιο μοιρολατρικού αγνωστικισμού, σε απομονωτισμό, στην υπάρχουσα στην μέρες μας απογοήτευση για το μέλλον, αλλά και αντίστροφα σε υπερεκτιμήσεις του εγώ, σε μισαλλοδοξίες, σε άκρατους  ατομισμούς και σε εθνικισμούς.                    

       Θα φέρω ένα ακόμα παράδειγμα σε σχέση με την έλλειψη γνώσης. Μέσα από προγράμματα η ελληνική κοινωνία, ο Ελληνας φορολογούμενος διέθεσε τεράστια χρηματικά ποσά για την ενίσχυση νέων επιχειρηματιών ή γυναικών επιχειρηματιών. Ελάχιστα χρήματα έπιασαν τόπο, τα περισσότερα εγχειρήματα ακολουθήθηκαν από χρεωκοπίες σε ελάχιστα έτη (επιβάρυναν και αυτές το κοινωνικό σύνολο) και τα περισσότερα χρήματα πήγαν στην αγορά μηχανημάτων ξένων εταιρειών. Οι αποτυχίες και άκοπες δαπάνες αυτές θα είχαν διαφορετικό αποτέλεσμα εάν είχε μελετηθεί και υπήρχε η γνώση για το πόσα π.χ. πρατήρια άρτου ή ψιλικατζίδικα είναι κερδοφόρα ή αντέχει μία περιοχή. Ακόμα περισσότερο, εάν είχαν μελετηθεί και υπάρξει προτάσεις για το ποιες δραστηριότητες μπορεί να ήταν κερδοφόρες και σε ποιες περιοχές. Αγνοεί ο νέος μικροεπιχειρηματίας και δεν έχει πρόσβαση στην «γνώση» του ποιες είναι οι κύριες ανάγκες της επιχείρησής του, του προϋπολογισμού των αναγκών της, του υπολογισμού των τιμών πώλησης κ.ο.κ. .

       Θα μπορούσε κανείς να σκεφθεί μια ατελείωτη σειρά από ζητήματα και θέματα, προσωπικού, κοινωνικού και οικονομικού χαρακτήρα, όπου η γνώση απουσιάζει από την κοινωνία και ταυτόχρονα απουσιάζουν και οι ορθολογικές πολιτικές λύσεις. Πιο λιγότερο χρονοβόρο να σκεφθεί κάποιος που υπάρχουν οι μελέτες και οι λύσεις, που υπάρχει η γνώση.

       Γενικεύοντας,  η ελληνική κοινωνία και ο Ελληνας, ζούν και οδεύουν στο άγνωστο, πειραματιζόμενοι και εισπράττοντας τις συνέπειες.

       Πέρα από τις εκτιμήσεις μου, εάν το τεράστιο έλλειμμα γνώσης αποτελεί συνειδητή επιλογή κάποιων προσώπων και μηχανισμών, και πέρα από τις προσωπικές ατομικές αρνητικές συνέπειες που προπεριέγραψα, το αποτέλεσμα του ελλείμματος γνώσης είναι ευρύτερα κοινωνικό και καθιστούν την χώρα μας ουραγό ακόμα και σε τομείς που θα μπορούσε να έχει ατομικό, κοινωνικό και οικονομικό πλεονέκτημα.

       Η δημιουργία δεδομένων γνώσης και η ελεύθερη πρόσβαση σε αυτά θα μπορούσε να ανατρέψει άρδην τα πράγματα σε προσωπικό, κοινωνικό και εθνικό επίπεδο. Οσα αρνητικά περιγράφηκαν πιο πάνω, θα μπορούσαν να μετατραπούν σε θετικά. Τα δε θετικά είναι αυτονόητα σε όποιον αφιερώσει λίγα λεπτά σκέψης και προβληματισμού.

       Πολιτικά, προσωπικά και κοινωνικά, η γνώση δύναται να παίξει τον ρόλο της, ώστε να δημιουργηθεί μια κοινωνία ελευθέρων από εξαρτήσεις, ισότιμων ανθρώπων, μια πολιτεία και κοινωνία δημοκρατική και σοσιαλιστική, μέσα από την προσωπική και κοινωνική αυτάρκεια και ευδαιμονία (πνευματική και υλική).

            

Ε. ΠΩΣ ΘΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ: Η ΠΡΟΤΑΣΗ.

       Η παραγωγή ελεύθερα προσβάσιμης γνώσης, υπό το υπάρχον διεθνές και ημεδαπό πολιτικό και νομικό πλαίσιο, δεν θα μπορούσε να είναι αντικείμενο παρά μόνο κρατικής δραστηριότητας, αφού μόνο το κράτος εξ ορισμού ενεργεί και το κοινό, ελεύθερα προσβάσιμο αγαθό της γνώσης. Θα ήταν αστείο και άτοπο να θεωρήσει κανείς ότι η «κρατική μηχανή» θα μπορούσε να ανταποκριθεί σε μία τέτοια αναγκαιότητα, να παράγει και να προσφέρει γνώση. Αλλωστε οι κρατικοί μηχανισμοί στην Ελλάδα δεν είναι σχεδιασμένοι για τέτοιες λειτουργίες, αλλά είναι συνήθως προορισμένοι για ελέγχους και κυρώσεις επιβεβαίωσης της κρατικής εξουσίας .

       Η δημιουργία «γνώσης» έχει επίσης ένα τεράστιο κόστος, είτε αυτό είναι αντικείμενο της κρατικής μέριμνας είτε της ιδιωτικής και αυτό συμβαίνει σε όλες τις χώρες του καπιταλιστικού πλανήτη.

       Το ζητούμενο παραμένει πως θα καταφέρουμε να δημιουργήσουμε τεράστια «γνώση» ελεύθερα προσβάσιμη από ην κοινωνία, χωρίς να υπάρχει το τεράστιο κόστος που συνεπάγεται αυτή ;

       Η λύση που προτείνω και πιστεύω ότι πρέπει να εφαρμοστεί έχει να κάνει με το δημόσιο σύστημα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και έρχεται να προσδώσει αξία και σημασία στο ίδιο, αλλά και στους νέους της χώρας.

          Το τριτοβάθμιο εκπαιδευτικό σύστημα και η ψυχή του, οι φοιτητές, ταλανίζονται από ένα καθηγητικό κατεστημένο (το ίδιο το σύστημα είναι «καθηγητοκεντρικό»), που αρνείται να παράγει, λειτουργεί πολλές φορές εξουσιαστικά και αυταρχικά (αντί να λειτουργεί ακαδημαϊκά και εκπαιδευτικά) και εκμεταλλεύεται πολύπλευρα την ανάγκη των νέων να ενταχθούν στο οικονομικό μοντέλο – σύστημα. Οι φοιτητές ταλαιπωρούνται από όλα τα ανωτέρω και από την αποστήθιση παρωχημένων γνώσεων. Δεν έχουν δε, την δυνατότητα ανάπτυξης πρωτοβουλίας σε σχέση με το γνωστικό τους αντικείμενο, το οποίο και είναι στις πλείονες των περιπτώσεων ξεκομμένο και με την κοινωνική και επαγγελματική τους πραγματικότητα. Στο ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα αναπαράγεται επίσης, ο άκρατος ατομισμός και θεοποιείται το ατομικό συμφέρον. Είναι βέβαια και αυτά προβλήματα που μπορούν μέσα από την πρόταση που ακολουθεί να βρουν ουσιαστική λύση.

Η πρόταση – λύση για την δημιουργία σε ελάχιστο χρόνο τεράστιου όγκου ελεύθερα προσβάσιμης γνώσης:

      

Επί σειρά ετών οι φοιτητές και οι φοιτήτριες μας αναγκάζονται να δίνουν εξετάσεις πάνω σε βιβλία γραμμένα ακόμα και δεκαετίες πριν, αναγκάζονται να λειτουργούν ως υποκείμενα στείρου αναμασήματος και αναπαραγωγής θέσεων και απόψεων διαφόρων «αυθεντιών», εξεταζόμενοι στην πιστή αποστήθιση των «ιερών» κειμένων. Αντί  λοιπόν να δεσμεύουν την παραγωγικότητα, την φαντασία τους ακόμα και τις δυνατότητες γνώσης σύγχρονων επιστημονικών γνώσεων, δίνοντας τέτοιου είδους εξετάσεις, οι φοιτήτριες και οι φοιτητές μας, οι σπουδαστές και οι σπουδάστριές μας, θα μπορούσαν αυτοί να δημιουργήσουν τις μελέτες και να παράγουν την γνώση που έχει ανάγκη η χώρα μας, δίνοντας ουσιαστικό κοινωνικό ρόλο και στους καθηγητές τους, αλλά και στην εκπαίδευση γενικότερα.

       Στο πλαίσιο αυτό και σε αντικατάσταση του στείρου αναχρονιστικού θεσμού των εξετάσεων κάθε σχολή και τμήμα με φοιτητές και φοιτήτριες διαιρεμένους σε θεματικές ομάδες, θα πρέπει να μελετά και να καταλήγει σε πόρισμα – πρόταση για συγκεκριμένα θέματα. Αυτό, είτε ολικά για κάθε έτος με θεματολογία που θα προϋποθέτει την σαφή γνώση των μαθημάτων του ετήσιου κύκλου σπουδών, είτε – και τούτο είναι η γνώμη μου – από τελειόφοιτους φοιτητές από το εξεταστικό αντικείμενο των οποίων θα αφαιρείται σεβαστός αριθμός μαθημάτων, τα οποία θα σχετίζονται με την διενεργούμενη μελέτη.    

Για παράδειγμα ας πάρουμε ένα γεωργικό προϊόν: την πατάτα. Η γεωπονική σχολή θα πρέπει να μελετήσει και να δώσει προτάσεις για τις εδαφικές ανάγκες, τις ποικιλίες ανά είδος εδαφών, την ορθή καλλιέργεια και συγκομιδή (και σειρά άλλα θέματα τα οποία άπτονται του επιστημονικού της αντικειμένου), η γεωλογική σχολή θα πρέπει να μελετήσει τα καλλιεργήσιμα εδάφη και την σύστασή του σε στοιχεία, οι οικονομικές και εμπορικές σχολές θα πρέπει να μελετήσουν το κόστος παραγωγής και να προτείνουν την τιμή πώλησης του παραγόμενου προϊόντος, τις δυνατότητες ή μη πώλησης του προϊόντος αυτού, τις διεθνείς οικονομικές συνθήκες, που μπορεί να εξαχθεί το προϊόν και υπό ποία μορφή, τον ανταγωνισμό ίσως από τρίτες χώρες και εάν μπορεί το προϊόν να καταστεί αποδοτικό και υπό ποίους όρους, οι βιομηχανικές σχολές, οι σχολές χημικών μηχανικών και χημικών τροφίμων, οι νομικές σχολές, ακόμα και οι σχολές σχεδιασμού του προϊόντος (design) που τόσο λείπουν από την χώρα και πρέπει να δημιουργηθούν άμεσα. Ολοι μπορούν και έχουν να βάλλουν ένα λιθαράκι στην διαδικασία μελέτης και τούτο μπορεί και πρέπει να γίνει σε κάθε τομέα, από την αγροτική οικονομία και την βιομηχανία μέχρι την προσέγγιση κοινωνικών θεμάτων (π.χ. τις επιπτώσεις της ανεργίας στο Πέραμα και αλλού) και τον πολιτισμό και μάλιστα και αναγκαία με την πρόταση λύσεων και νέων ιδεών. Ολη αυτή η εργασία και προσπάθεια της νεολαίας μας, ανά πανεπιστήμιο και ανά έτος θα συγκεντρώνεται και θα τυπώνεται με δαπάνες του κράτους, πωλούμενη σε τιμή η οποία να καλύπτει τις δαπάνες έκδοσης και να αφήνει και ένα μικρό ποσό για την χρηματοδότηση των πανεπιστημίων, ενώ παράλληλα οι κρινόμενες ως καλύτερες μελέτες, πλέον την επιβράβευσης της προαγωγής των φοιτητών θα βραβεύονται από το κράτος και θα χορηγούνται υποτροφίες για μεταπτυχιακές σπουδές.

Αντίστοιχα, θα δημιουργείται και ηλεκτρονική βάση δεδομένων, προσβάσιμη ελεύθερα ή με μία συμβολική εφάπαξ συνδρομή ( εμείς ως κοινωνία θα το κρίνουμε και η δική μου πρόταση είναι «ελεύθερα προσβάσιμη»). 

 Με τον τρόπο αυτό και μόνο μπορούμε όλοι οι Ελληνες να αποκτήσουμε  – και μάλιστα  με ελάχιστο κόστος – γνώση και συγκεντρωμένες εξειδικευμένες μελέτες για κάθε ατομικό, κοινωνικό και παραγωγικό ζητούμενο, με βάση την κοινοκτημοσύνη της γνώσης.

       Μέσα από τα πάμπολλα οφέλη της διαδικασίας αυτής για την Ελληνική κοινωνία και τις άπειρες θετικές εκφάνσεις της, θα πρέπει να επισημάνω ότι σε κάθε περίπτωση η διαδικασία αυτή θα δημιουργήσει μία νεολαία δημιουργική και χειραφετημένη κοινωνικά έτοιμη να προοδεύσει και να δημιουργήσει, εργαζόμενη και ομαδικά, με βάση τα στοιχεία που συνθέτουν το μεγαλείο της ελληνικής σκέψης, την φαντασία, την ανάλυση και την σύνθεση, την δημιουργία και την ελεύθερη σκέψη και στοχασμό.       

            Το πως η ίδια η νέα γενιά θα μετάσχει μέσα από κοινωνικές συλλογικότητες στην παραγωγική αξιοποίηση του πλούτου που θα προκύψει, καθιστώντας αυτόν κοινωνικό κτήμα αφορά το τρίτο μέρος όσων γράφω. Είναι βέβαιο πως εύκολα μπορούμε να προχωρήσουμε … .

Ιανουαρίου 20, 2009

ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

ΟΔΗΓΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ή ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ του ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΤΟΥ ΔΙΑΣΤΑΣΗ

 

Α.        Αναρωτιέμαι για το σήμερα και για το αύριο.

Αναρωτιέμαι, ο τόπος αυτό,ς ο παραμελημένος, ο τόπος με το παραγωγικό έλλειμμα, ο παραδομένος στην ξένη και την ντόπια ολιγαρχία έχει μέλλον; Μπορεί να ξαναέχει μέλλον;

Αν δεν πίστευα τίποτα για το μέλλον δεν θα έγραφα τίποτα, θα σιωπούσα … .

Α1.      Το ξεκαθαρίζω από την αρχή, δεν πιστεύω στον καπιταλισμό, πιστεύω στον άνθρωπο και στις κοινωνίες ισότητας, πιστεύω στην κοινωνική οικονομία και στην δημοκρατία.  

Οσα γράφω δεν θέλω και δεν μπορούν να αποτελέσουν ανάπτυξη για τους λίγους.

Η ανάπτυξη για τους λίγους προκαλεί τις ανισότητες και την απανθρωπιά, προκαλεί την εξάρτηση της κοινωνίας από λίγους, από ολιγαρχίες.. Η ανάπτυξη πρέπει να υπάρξει με όλους μας κυρίους και συντελεστές.

 

Α2.      Δεν μπορεί ένας ολόκληρος λαός, μια ολόκληρη κοινωνία να εξαρτά την παραγωγική της πρόοδο, την ίδια την παραγωγική της ανάπτυξη και ταυτότητα από το πότε και εάν κάποιος ή κάποιοι συγκεκριμένοι επενδυτές θα δεήσουν να προβούν σε κερδοσκοπική «επένδυση» σε κάποιο τομέα της οικονομίας και της παραγωγής. Πολλώ μάλλον δεν μπορεί το παραγόμενο προϊόν, η παραγωγική κατεύθυνση, η επιτυχία κατά την υλοποίηση να εξαρτάται από τις διαθέσεις κάποιου ιδιώτη. Δεν μπορεί ολόκληροι τομείς τις οικονομίας με δυνατότητες να αναμένουν την κερδοσκοπική πρόθεση του επενδυτή «μεσσία». Αυτό σημαίνει συνολική εξάρτηση της κοινωνίας από την διάθεση και την κερδοσκοπική πρόθεση κάποιων ελαχίστων, μιας ολιγαρχίας ατομιστών. Σημαίνει την εγκαθίδρυση μιας σκληρής κερδοσκοπικής ολιγαρχίας και περαιτέρω ενίσχυση των ατομικοτήτων ισχύος έναντι του κοινωνικού συνόλου. Για αυτό τα θεωρήματα περί αποχής του κράτους από το παραγωγικό γίγνεσθαι είναι ενάντια στην υπόθεση που λέγεται αγώνας για δημοκρατία, αγώνας για κοινωνική συνολική πρόοδο και χειραφέτηση, αγώνας για την κοινωνική οικονομία και τον σοσιαλισμό.

Στο υπάρχον σύστημα η ίδια η κοινωνία επιδοτεί τις ολιγαρχίες για την δημιουργία μονάδων παραγωγής ή παροχής υπηρεσιών, εγκαθιδρύει σχέσεις εμφανούς ανθρώπινης εξάρτησης (όπως είναι η σχέση εξαρτημένης εργασίας με όσα αυτή συνεπάγεται), αλλά και αφανούς εξάρτησης του κοινωνικού συνόλου (τόσο στην αμιγώς οικονομική διάσταση, όσο και σε αυτό που ονομάζουμε «διαπλοκή»). Στην πιο πιθανή κατάληξη ο «επιχειρηματίας» αποχωρεί όποτε θέλει, πολλές φορές πουλώντας τις υποδομές, αφήνοντας τον λογαριασμό στην κοινωνία και τους ανθρώπους: άνεργους, χρέη στις συναλλαγές του, χρέη στις ασφαλιστικές εισφορές, χρέη στο δημόσιο. Δεν πρόκειται καν για το μοντέλο της ζούγκλας (αυτή έχει τάξη) αλλά για το μοντέλο του κοινωνικού κανιβαλισμού.  

 

Α3.      Ολη αυτή η διάσταση, όλη αυτή η φθοροποιός τακτική πρέπει να παύσει να υφίσταται. Η κοινωνία και το κράτος της πρέπει και μπορούν να απελευθερώσουν τον άνθρωπο και τις δυνάμεις, τις δυνατότητές του. Σε ένα οικονομικό μοντέλο παραγωγικό, αυτοδιαχειριζόμενο με την άμεση και ενεργό άμεσα δημοκρατική συμμετοχή της κοινωνίας, χωρίς την γραφειοκρατική τάξη και παρέμβαση που καταδίκασε σε αποτυχία τα προηγούμενα σοσιαλιστικά μοντέλα. Χρειαζόμαστε για δημοκρατική κοινωνική οικονομία των ίσων ανθρώπων και την έχω περιγράψει ως στόχο μιας πορείας σε άλλα κείμενά μου.

Στην πορεία αυτή θα πρέπει σταδιακά να παύσουν να υπάρχουν οι οικονομικές «αξίες», όχι μόνο οι υπεραξίες αλλά και οι ίδιες οι «αξίες» στις οποίες αυθαίρετα πολλές φορές αποτιμώνται τα αγαθά. Να οδηγηθούμε σε μια κοινωνία που τα αγαθά θα εξυπηρετούν άμεσα τους ανθρώπους, θα παράγονται για να καλύπτουν τις βιοτικές τους ανάγκες άμεσα, χωρίς να αποτελούν εμπόρευμα. Μόνο έτσι θα νικήσουμε την εκμετάλλευση. Είναι σαφές ότι σήμερα όλα τα μέτρα σύγκρισης και λειτουργίας των οικονομιών είναι ετεροκαθοριζόμενα και σχετικοποιημένα. Η «αξία» π.χ. ενός Ευρώ είναι πολύ διαφορετική στην Ελλάδα σε σχέση με το Μπουρούντι, σε άλλα αγαθά και υπηρεσίες ανταποκρίνεται. Στην τεχνητή αυτή διαφοροποίηση στηρίζεται ένα τεράστιο κομμάτι της παγκόσμιας εκμετάλλευσης των ανθρώπων από τις ολιγαρχίες.

Σε ένα πρόσφατο κείμενό μου έγραψα για τις τεχνικές εξουδετέρωσης της ισχύος της οικονομικής ολιγαρχίας, για να οδηγηθούμε σε ανθρώπινες κοινωνίες … .     

Θα ήθελα να δω οι κοινωνίες να εγγυώνται σε κάθε άνθρωπο που βλέπει το φως του ήλιου ότι οι βιοτικές του ανάγκες θα είναι εξασφαλισμένες, ότι δεν θα πεινάσει, δεν θα κρυώσει, δεν θα κινδυνεύσει, αλλά θα απολαύσει όλα τα αγαθά, υλικά και ψυχικά, που εμείς σαν κοινωνίες με άμεση απόφασή μας θα κρίνουμε κάθε φορά πως αποτελούν βιοτικές ανάγκες, με μόνο αντάλλαγμα την εργασία του για την παραγωγή τους. Την εργασία που χρειάζεται, όχι την εργασία που προσμετράται ως αξία και δημιουργεί σε κάποιους υπεραξίες ή αναλώνεται σε ανταγωνιστικές μάχες. Δεν μπορεί και δεν πρέπει η ανθρώπινη δράση να εκβιάζεται ή να αναλώνεται σε ανταγωνισμούς. Δεν μπορεί οι άνθρωποι να καταλήγουν κατεστραμμένα αναλώματα στην μάχη συμφερόντων των ολίγων ισχυρών ατομιστών.   

 

Α4.      Θα ήθελα να δω την κοινωνία να αυτοορίζεται και να αυτοορίζει μέσα από την ισότητα της πραγματικής δημοκρατίας.

Το ξέρω πως για να μπορείς να αποφασίσεις για τον εαυτό σου σε αυτή την κοσμοχαλασιά κρατών και ανθρώπων που μάχονται για εξουσία πρέπει να έχεις δύναμη, σαν άνθρωπος, σαν χώρα, σαν λαός.

Πρέπει να προχωρήσουμε, να χτίσουμε, να δημιουργήσουμε, να αξιοποιήσουμε τον τόπο τούτον εδώ που μας παρέδωσαν.

Δεν θα μιλήσουμε για σοσιαλισμό για να μην δώσουμε στόχο στα παγκόσμια κοράκια που καραδοκούν, θα τον πραγματώσουμε με άλλο όνομα, ας πούμε κάτι αντίστοιχο όπως κοινωνική δημοκρατία και θα προτάξουμε την δημοκρατία. Σε αυτή κανένας δεν έχει το ηθικό ανάστημα να μας χτυπήσει φανερά, μόνο ύπουλα και εκεί θα πρέπει να προλάβουμε, να δείξουμε και να καταδείξουμε.

            Που ελπίζω για ένα ήπιο, ειρηνικό κοινωνικό μετασχηματισμό: Η δημοκρατία βασίζεται στην αρχή της πολιτικής ισότητας. Η ίδια η κοινωνία έχει τις ανάγκες της και αυτές θα εκφράσει και θα θεσπίσει μέσα από τους πραγματικά δημοκρατικούς θεσμούς.

Πέρα από τις ανάγκες της κοινωνίας, το κυριότερο είναι η απρόσκοπτη και δημιουργική έκφραση του κοινωνικού δυναμικού, να εκφραστούν δηλαδή και να αξιοποιηθούν, να πραγματωθούν οι άνθρωποι που συγκροτούν την κοινωνία και έχουν την δυνατότητα να προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο.

Το μεγάλο μας δυναμικό είναι ο ανθρώπινος νους, αυτόν πρέπει να απεγκλωβίσουμε και να απελευθερώσουμε από την σημερινή τυραννία, από την κατάπτωση που ηθελημένα προκαλεί, από την αδιαφορία, την λογική ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο, από τον πεσιμισμό, την θλίψη, την πλήρη απαισιοδοξία και την ραθυμία, την ανθρώπινη απενεργοποίηση, την παθητικότητα που αυτή προκαλεί.

Πρέπει να αφήσουμε τους ανθρώπους ελεύθερα να προτείνουν και να υλοποιήσουν μέσα στο πλαίσιο της κοινωνικής συλλογικής οικονομίας, μέσα στο πλαίσιο της δημοκρατίας.

 

Α5.      Με την μελέτη των δυνατοτήτων της χώρας που αναλύεται κατωτέρω, με την δημοκρατία στην απόφαση και το κράτος – στρατηγείο μπορούμε να εξασφαλίσουμε την επιτυχία στην επιλογή και στην υλοποίηση. Με τις διαδικασίες κοινωνικής συνδρομής και τον συνεχή εμπλουτισμό της γνώσης μπορούμε να προχωρήσουμε με επιτυχία. Με την ισότητα, το πολυάριθμο και την συλλογικότητα της ουσίωδους, της πραγματικής αυτοδιαχείρισης μπορούμε και δίκαια να μοιράσουμε και να μοιραστούμε τα αποτελέσματα της προσπάθειας και να καταργήσουμε τις ανισότητες ισχύος και τις ολιγαρχίες. Στο πλαίσιο αυτό μόνο η πραγματική δημοκρατία μπορεί να απελευθερώσει και να αξιοποιήσει τις ιδέες, τις δυνάμεις αυτές της κοινωνίας. Μόνο αυτή μπορεί να φέρει στο προσκήνιο τον άνθρωπο, να του δώσει λόγο και αισιοδοξία για πραγμάτωση των δημιουργικών ιδεών του. Η ίδια η δημοκρατία θα φέρει στο προσκήνιο γενιές δημιουργικά σκεπτόμενων ανθρώπων.

Για αυτό προτάσσω την δημιουργία μιας κοινωνικής δημοκρατίας, όπου άμεσα, χωρίς εκπροσώπους και γραφειοκρατίες θα μπορεί η κοινωνία να προτείνει και συνάμα να αποφασίσει για την υλοποίηση. Αυτή η δημοκρατία περνά μέσα από όσα έχω προτείνει για τις δημοκρατικά εκλεγμένες κοινωνικές αρχές/επιτροπές και την τοπική αυτοδιοίκηση. Αλλωστε, μόνο η πραγματική δημοκρατία διδάσκει υπευθυνότητα τους ανθρώπους, ακόμα και μέσα από τα λάθη τους. Μόνο η πραγματική δημοκρατία μπορεί να ενεργοποιήσει τους ανθρώπους και τις κοινωνίες του. Μόνο μέσω αυτής μπορούν να υπάρξουν πραγματικές και ενεργείς κοινωνίες.

 

Α6.      Για το πώς θα φτάσουμε σε μία άλλη οικονομία της κοινωνίας, όπως την θέλουμε και κυρίως την χρειαζόμαστε ως λαός, μπορούμε να έχουμε ένα σχεδιασμό περισσότερο ουσίας παρά βερμπαλιστικών διακηρύξεων. Εχουμε πρώτα από όλα τις αρχές μας, αρχές που δημιουργούν τις σταθερές της πολιτικής πρότασης και της εξεύρεσής της. Πρώτιστη αξία ο άνθρωπος: η κοινωνική συμβίωση πρέπει να ρυθμίζεται έτσι ώστε να υπηρετεί τον άνθρωπο. Κάθε σύγκρουση αξιών πρέπει να επιλύεται καταλήγοντας στην λύση που υπηρετεί άμεσα τον άνθρωπο, πέρα από κάθε άλλη σκοπιμότητα. Δημοκρατία, Σοσιαλισμός, Ισότητα, εξυπηρέτηση των δημοκρατικά θεσπισμένων Βιοτικών Αναγκών του ανθρώπου (υλικών και ψυχικών) , είναι τα βασικά κριτήρια για την εξεύρεση και διατύπωση προτάσεων σε κάθε ζήτημα της κοινωνίας. Ετσι θα δημιουργήσουμε μια νέα κοινωνική πραγματικότητα.

            Είναι γνωστό για μένα ότι αμφισβητώ τον καπιταλιστικό τρόπο και μέθοδο παραγωγής, ως αλλοτριωτικό για την φύση του ανθρώπου και την αγαστή επιτυχή κοινωνική συμβίωση. Θα θέσω όμως τα ζητήματα που άμεσα μπορούν να υπάρξουν ως λύσεις για τα άμεσα κοινωνικά ζητήματα και ως βάσεις για την πορεία της κοινωνίας προς το μέλλον.

 

Β.        ΟΙ ΜΕΘΟΔΟΙ, ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ, ΟΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΕΣ

 

Β1.      Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πρώτα από όλα μερικά πράγματα που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα και δυστυχώς όλοι βλέπουμε πως (για την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων συμφερόντων ) δεν είναι. .

Εχω ξαναγράψει για αυτά αναλυτικά, αλλά τα συγκεντρώνω έστω συνοπτικά.

 

Πραγματική οικονομία – πραγματική παραγωγή : Η Ελλάδα πρέπει να παράγει πάντα τα αγαθά που είναι αναγκαία για να θρέψει τους κατοίκους της. Αρα μετράμε τι χρειαζόμαστε και φροντίζουμε να το παράγουμε και να μπορούμε να το διαθέσουμε στους κατοίκους αυτής της χώρας, χωρίς προσκόμματα. Αυτό μας δίνει την δυνατότητα της αυτάρκειας και της βασικής εθνικής ανεξαρτησίας. Μας δίνει συνάμα την δυνατότητα να μπορούμε να ικανοποιήσουμε βασικές βιοτικές ανάγκες των κατοίκων αυτής της χώρας ανά πάσα στιγμή. Μας δίνει την δυνατότητα κίνησης προς μία ουσιαστική οικονομία, αυτή των «βιοτικών» αναγκών.

 

Ποσότητα:    Είναι σαφές ότι λόγω μεγεθών και γεωγραφικής διάρθωσης η Ελλάδα δεν μπορεί να παράγει τεράστιες ποσότητες, ούτε προϊόντα της αυτής ποιότητας που παράγονται εκεί που οι συνθήκες μαζικής παραγωγής είναι σήμερα ευνοϊκές.. Πρέπει συνεπώς αυτονόητα να στραφούμε στην δημιουργία και παραγωγή ποιοτικών αγαθών και αγαθών με την δική τους μοναδικότητα και ιδιοαξία.

 

Ποιότητα: Η χώρα μας λόγω θέσης, κλίματος και ιδιαιτέρων χαρακτηριστικών έχει την δυνατότητα ποιοτικής παραγωγής. Η ίδια η ποιότητα των προϊόντων της σημαίνει ποιότητα ζωής των κατοίκων, αειφορία στην παραγωγή, σεβασμό στο περιβάλλον και ιδιαίτερη αξία των παραγόμενων αγαθών (όσο διατηρηθεί το αξιακό σύστημα). Μέσα από την διαδικασία κοινωνικής απελευθέρωσης που αναλύεται πιο κάτω μπορούμε και οφείλουμε:

Να μελετήσουμε ποια είναι τα προϊόντα και οι τομείς της οικονομίας όπου υπάρχει συγκριτικό πλεονέκτημα.

Να απελευθερώσουμε την δημιουργικότητα, τις ιδέες. Να τις ακούσει η κοινωνία και δημοκρατικά να αποφασίσει για την υλοποίησή τους. Αυτό σημαίνει ότι πέραν της φυσικής ιδιοαξίας, μπορούμε να δημιουργήσουμε, να εφεύρουμε και άλλα προϊόντα με ιδιοαξία.

 Να εξοπλίσουμε με γνώση κάθε πολίτη αυτής της χώρας.  

– Να ανατρέψουμε τις παραδοσιακές δομές της εκπαίδευσης για να αξιοποιήσουμε παραγωγικά τους ανθρώπους (όχι ως υποκειμένα, αλλά ως αντικείμενα, ως δημιουργούς και συντελεστές της ανάπτυξης). Επισημαίνω ότι δύο γενιές νέων ανθρώπων αυτής της χώρας, οι 20άρηδες και οι 30άρηδες βρίσκονται καταπιεσμένες, χωρίς δημιουργικότητα, σε ένα εργασιακό περιθώριο, ονειρευόμενοι θέση στο δημόσιο και αποτελώντας εύκολη εργατική λεία για τις οικονομικές ολιγαρχίες. Οφείλουμε να δημιουργήσουμε ως κοινωνία και ως κράτος της κοινωνίας τις δομές και τις προϋποθέσεις για να βγούμε δημιουργικά από τα αδιέξοδα.

  Να δημιουργήσουμε τις συνθήκες για να κατευθυνθούν με επιτυχία οι άνθρωποι στην παραγωγή και όχι να εξαντλούνται στην παροχή υπηρεσιών και σε ένα ατέρμονα ανταγωνισμό.

  

Κεφάλαια  : η χώρα μας δεν διαθέτει σημαντικά κεφάλαια, ούτε είναι λύση η υποτέλεια του δανεισμού από τα όργανα και τους μηχανισμούς της μονεταριστικής κερδοσκοπίας. Μπορούμε όμως να αξιοποιήσουμε τα κεφάλαια που διαθέτουμε. Το βασικό μας όπλο πρέπει να βρίσκεται στον άλλο πυλώνα της παραγωγικής ανάπτυξης : στην γνώση. Αυτή μπορούμε να την παράγουμε και να την εμπλουτίζουμε συνεχώς, χωρίς να διαθέτουμε κεφάλαια. Περαιτέρω όμως, η κατεύθυνση εθνικών κεφαλαίων σε επιδοματικές πολιτικές, η κατασπατάληση πόρων στην δημιουργία πρόσκαιρων και μη παραγωγικών θέσεων εργασίας πρέπει να σταματήσει. Τα κεφάλαια αυτά πρέπει να κατευθυνθούν στην πραγματική οικονομία, στην πραγματική παραγωγή, όπου και πάλι οι πολλοί θα έχουν τον πρώτο λόγο και η αειφορία θα είναι αυτονόητη.

 

Ενέργεια: η Ελλάδα πρέπει να προχωρήσει στην ενεργειακή αυτονομία και δη από Α.Π.Ε. . Εχει σίγουρα τις δυνατότητες. Κατασκευάζοντας π.χ. ένα σύστημα φραγμάτων εξασφαλίζει και το αναγκαίο νερό για κάθε χρήση.  

 

Ας  ξεκινήσουμε από την αρχή, αναλύοντας τα ποιο κύρια σημεία, για όλα υπάρχουν αναλυτικές προτάσεις και μελέτες υλοποίησης με λεπτομερή ακρίβεια.   

 

Β2.      Μπορούμε πρώτα από όλα να εκμεταλλευτούμε τα ευνοϊκά φυσικά χαρακτηριστικά του τόπου μας, τις παραγωγικές δυνατότητες, τις ιδιαιτερότητες που προσδίδουν στα ελληνικά προϊόντα ιδιοαξία. Είναι σαφές ότι σε ένα πλανήτη με κύρια προβλήματα ή ζητήματα αυτά της τροφής, της ενέργειας και του νερού, η Ελλάδα πρέπει να εστιάσει πρώτιστα στην αυτάρκεια της σε αυτά τα αγαθά, που αποτελούν και στοιχεία των αμέσων βιοτικών ανθρωπίνων αναγκών.

Αναγκαία είναι η άνευ όρων και συμβιβασμών κατάργηση των παραγωγικών ποσοστώσεων που έχει επιβάλλει η Ε.Ε. προς το συμφέρον των ισχυρών κρατών – μελών της. Οπου οι ποσοστώσεις έρχονται να καταδικάσουν σε υπανάπτυξη την χώρας μας πρέπει να τεθούν προς επανασυζήτηση και όπου συναντούν το όχι της ένωσης θα πρέπει να προχωρήσουμε αυτόνομα. Δεν μπορεί το ευρωπαϊκό διευθυντήριο προκειμένου να ευνοείται το ίδιο, να καταδικάζει την Ελλάδα σε υπανάπτυξη, σε ένταξη στην β΄ κατηγορία της Ευρώπης, δεν έχει πραγματικά κανένα απολύτως δικαίωμα. Ούτε εμείς έχουμε καμία υποχρέωση να συμφωνήσουμε σε κάτι τέτοιο. 

Για την ιδιοαξία των ελληνικών προϊόντων και την επιτακτική ανάγκη αξιοποίησής τους θα γίνει αναφορά και στην συνέχεια.

 

Πρέπει να χτίσουμε την οικονομία μας πάνω σε αυτό που έχουμε και μπορούμε προνομιακά να παράγουμε. Πρέπει να αξιοποιήσουμε αυτό που έχουμε και μπορούμε, το θεωρώ συλλογικό αυτονόητο που έχει χαθεί μέσα από τις λογικές της υποτέλειας που εφαρμόζουν στην χώρα οι διάφορες ατομικότητες ισχύος που συγκροτούν τις ολιγαρχίες. Οικονομία υποπαραγωγών και υποπαραγώγων, οικονομία φασόν δεν μπορούμε και δεν πρέπει να έχουμε, ειδικά σε μία χώρα με τα ειδικά «προνόμια» και τα φυσικά χαρακτηριστικά του τόπου μας. Πρέπει να φτιάξουμε το οικονομικό πλαίσιο στα μέτρα μας και για τούτο υπάρχουν λύσεις. Η ίδια η ελεύθερη έκφραση και αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού της χώρας, η «κοινωνία της φαιάς ουσίας» μπορεί και πρέπει να αποτελέσει, όπως είδαμε, ένα ουσιαστικό παράγοντα.

 

Β3.      Ένα ακόμα στοιχείο που ελλείπει, αλλά στην διαμόρφωση του οποίου δεν μπορεί κανείς αντιδραστικός παράγοντας να επέμβει δραστικά είναι αυτός της παιδείας – γνώσης.

Ο παράγοντας αυτός είναι βασικός και πρωταρχικός στην οικονομία, είναι ο θεμελιώδης παράγοντας για όλα. Η δική μας άποψη δεν θέλει το νέο άνθρωπο, τον μαθητή, τον φοιτητή όργανο και υποψήφιο ενεργούμενο καμίας ατομικότητας ισχύος, κανενός ατομικά ισχυρού. Επιδιώκει και έχει χαράξει τις μεθόδους και τις κατευθυντήριες πρακτικές για μια πραγματική «ελευθεριακή παιδεία της γνώσης». Πέρα από την χάραξη και εφαρμογή μιας πραγματικής κοινωνικής εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης, είναι αναγκαίο το πλάτεμα της γνώσης στην κοινωνία.

Για τον λόγο αυτό έχει γραφτεί η ειδική πρόταση . Οι φοιτητές, εργαζόμενοι σε ομάδες, μελετούν ζητήματα που άπτονται του γνωστικού τους αντικειμένου – αντί να δίνουν εξετάσεις σε σειρά μαθημάτων – και προσφέρουν ελεύθερη ανοικτά προσβάσιμη σημαντική γνώση στην κοινωνία. Η γνώση εμπλουτίζεται κάθε χρόνο με νέες μελέτες. Ετσι δημιουργούμε όχι μόνο την Ελλάδα της γνώσης, αλλά και μία γενιά που έχει μάθει να συνεργάζεται και να έχει άμεση επαφή με το αντικείμενο της επιστήμης της. Είναι σαφές ότι το βήμα αυτό είναι απολύτως απαραίτητο κοινωνικά και δημιουργικά.  

Εάν η δική μας γενιά καταφέρει μόνο σχετική επιτυχία, είναι βέβαιο ότι η επόμενη θα έχει μεγαλύτερη ολοκληρωμένη επιτυχία, καθώς θα διαθέτει όλα τα εργαλεία για να το καταφέρει. Δημιουργώντας πραγματική παιδεία δημιουργείς και πραγματικά υπεύθυνους ενεργούς πολίτες. Η ίδια η κοινωνία μετέχοντας αποφασιστικά μέσα από τους θεσμούς δημοκρατίας στο εκπαιδευτικό γίγνεσθαι θα έχει τον δικό της ρόλο και την δική της ικανοποίηση.

Στο πλαίσιο της διαδικασίας αυτής που μπορεί να ξεκινήσει άμεσα εντάσσεται και η εργασία καταγραφής, διάσωσης και εξέλιξης των προϊόντων και τεχνικών της ελληνικής ιδιοαξίας. Η καταγραφή και διάσωση μεθόδων παραγωγής που περικλείουν την εμπειρία αιώνων και ταυτίζονται με τον ελληνικό χώρο είναι ένα αναγκαίο βήμα για την παραγωγική οργάνωση, εκτίμηση και πρόοδο. Το ίδιο και με την βιοποικιλότητα της ελληνικής χλωρίδας και πανίδας. Η βιοποικιλότητα προσαρμοσμένη στο ελληνικό περιβάλλον, όχι μόνο χάνεται, αλλά και μολύνεται, αλλοιώνεται από την είσοδο γεννητικά τροποποιημένων οργανισμών (μεταλλαγμένα). Πρέπει συνεπώς να διασωθεί και η διάσωση να αποτελέσει δημιουργικά ένα στοιχείο της ιδιοαξίας των παραγόμενων. Είναι και αυτό ένα έργο της νέας μας γενιάς μέσα από την εκπαιδευτική διαδικασία. Κατωτέρω, αναπτύσσεται και η συμμετοχή της παιδείας/γνώσης στην δημιουργική διαδικασία, στην έκφραση και εξεύρεση νέων μεθόδων, νέων προϊόντων, νέων υπηρεσιών. Ακόμα και ο καίριος ρόλος της στην διαδικασία μετεκπαίδευσης των Ελλήνων. Αναγκαία παράλληλα, καθίσταται και η θέσμιση νεών θεσμών, όπως της κοινωνικής ευρεσιτεχνίας και του κρατικού ενέχυρου.

 

Β4.      Ένα δεύτερο παράλληλο βήμα είναι αυτό της «ενδοσκόπησης».

Είναι βέβαιο ότι ο άνθρωπος παράγει περισσότερα και καλύτερα, είναι ο ίδιος ικανοποιημένος και χαρούμενος όταν μετέχει στον τομέα παραγωγής που τον εκφράζει. Η εξεύρεση, καταγραφή και ανακάλυψη, εάν θέλετε, των ταλέντων, των κλίσεων και επιθυμιών των Ελλήνων είναι μια διαδικασία που όχι μόνο είναι αναγκαία, αλλά μπορεί άμεσα να προσφέρει στους ανθρώπους και στις κοινωνίες, άλλες  προοπτικές, ακόμα και προοπτικές αισιοδοξίας και ψυχολογικής φύσης προτερημάτων. Η διαδικασία αυτή που θα αναλάβουν άμεσα τα πανεπιστήμια και οι φοιτητές μας κατά τα ήδη αναφερθέντα, με ερωτηματολόγια άμεσα αλλά και ψυχολογικής προσέγγισης, θα προσφέρει όχι μόνο την καταγραφή ανθρωπογεωγραφικών δεδομένων και επιθυμιών των ανθρώπων, αλλά και το δεδομένο της στροφής της οικονομίας, ώστε να εξυπηρετεί τον άνθρωπο και τις ανάγκες του.

Ταυτόχρονα είναι ευνόητο ότι το παραγόμενο προϊόν, που λαμβάνει υπόψη του και καθορίζεται από την ανθρώπινη θέληση, θα είναι από κάθε άποψη ανώτερο.  Η οικονομία πρέπει να στραφεί εκεί όπου θα αξιοποιήσει τις πραγματικές ανθρώπινες ανάγκες, τις ανάγκες του μετέχοντα στην παραγωγική διαδικασία. Ετσι θα εξασφαλίσει ευτυχείς ανθρώπους, επιτυχημένη παραγωγική διαδικασία και αποτέλεσμα με ιδιοαξία. Οι κλίσεις και  τα ταλέντα δεν λείπουν από κανένα Ελληνα. Αυτή είναι η «προίκα» του τόπου μας, η «προίκα» του λαού μας, αυτή είναι η «ιδιοαξία» του. Η κοινωνική αξιοποίηση κάθε ανθρώπου στον τομέα της επιθυμίας του, εξασφαλίζει την επιτυχία, την κάλυψη σημαντικής μερίδας των ψυχικών βιοτικών του αναγκών και οδηγεί σε ένα επόμενο στάδιο κοινωνικής συγκρότησης, αυτό της ατομικής επιλογής και συλλογικής δημοκρατικής απόφασης της πορείας της οικονομίας.

 

Β5.      Η παραγωγική, οικονομική και εν τέλει κοινωνική ανασυγκρότηση και μετασχηματισμός της χώρας πρέπει να βασίζεται σε συλλογικότητες και όχι ατομικότητες ισχύος. Πρώτα από όλα δημιουργείται ένα νομικό πλαίσιο συγκρότησης και λειτουργίας συλλογικοτήτων συνεταιριστικού κοινωνικού και δημοκρατικού χαρακτήρα , στις οποίες μετέχουν ίσα και εθελοντικά (με δήλωση ενδιαφέροντος) οι υποψήφιοι εργαζόμενοι (για την διαδικασία κοινωνικής συγκρότησης των μονάδων γίνεται αναφορά στο κατωτέρω κεφάλαιο). Αυτοί επιλέγουν ή έχουν τον κύριο λόγο στην επιλογή της διοίκησης. Ο μόνος που μπορεί να τους συνδράμει ή να συναποφασίσει είναι η κοινωνία, που μετέχει και συναποφασίζει με θεσμούς άμεσης δημοκρατίας. Το κράτος απέχει διοικητικά για να μην επαναληφθεί το αποτυχημένο πείραμα της δεκαετίας του ’80, για να μην έλθει η γραφειοκρατία να πνίξει την δημιουργικότητα. Η ιδιότητα του μεριδιούχου ταυτίζεται με την παροχή της εργασίας και είναι ίση για όλους και ανεξάρτητη από την τυχόν αμοιβή της εργασίας. Για την αμοιβή αποφασίζουν εργαζόμενοι και κοινωνία, αυτό δημιουργεί ένα τεράστιο προνόμιο ελαστικότητας, ένα ιδιαίτερο πλεονέκτημα στην διαχείριση των αμοιβών, όριο προς τα κάτω η κάλυψη των βιοτικών αναγκών των εργαζομένων και κριτήριο η συναπόφασή τους για «θυσίες».

Ο βαθμός συμμετοχής (τοπικά) της κοινωνίας εξαρτάται άμεσα και είναι ανάλογος της σημασίας της επιχείρησης για την ευρύτερη ή μη οικονομία μιας περιοχής. Επιχειρήσεις όπως π.χ. η ΔΕΗ είναι ευνόητο ότι τίθενται υπό συνολικό κοινωνικό δημοκρατικό έλεγχο (πανελλαδικό).

Η δημιουργία ανεξάρτητων καθολικά εκλεγμένων δημοκρατικών κοινωνικών επιτροπών (τοπικού ή πανελλαδικού χαρακτήρα) με σκοπό και στόχο τον έλεγχο, την κρίση και υλοποίηση ιδεών και την συνδρομή στο έργο κάθε τομέα της οικονομίας και της διοίκησης είναι το αποφασιστικό βήμα ανθρώπινης απελευθέρωσης, απελευθέρωσης των δυνάμεων και αξιοποίησής τους. Παράλληλα και με ορισμένες προϋποθέσεις, η προσφυγή στην άμεση λαϊκή ετυμηγορία, ψήφο και επιλογή πρέπει σαφώς να προβλέπεται.

Στο πλαίσιο αυτό μπορεί να επιτευχθεί ο μετασχηματισμός της δημόσιας μηχανής, της δημόσιας διοίκησης. Μια τέτοια αρχή μπορεί και πρέπει να δημιουργηθεί και να δράσει στην δημόσια διοίκηση. Η ίδια η δημόσια διοίκηση μπορεί σήμερα να μην μπορεί να μετάσχει άμεσα και αποφασιστικά στον αγώνα της ανάπτυξης, καθώς από τον καιρό του Όθωνα είναι προσανατολισμένη σε κατασταλτικά, ελεγκτικά καθήκοντα. Δημιουργώντας όμως μία δημοκρατική κοινωνική αρχή που παρεμβαίνει στο έργο και την φύση της μπορείς να επιτύχεις σύντομα την αλλαγή στόχευσης και νοοτροπίας.  

 

Β6.      Η διαδικασία συγκρότησης των επιχειρήσεων προϋποθέτει την «ενδοσκόπηση» και την συγκέντρωση ενδιαφερομένων για την δημιουργία και την ανάπτυξη συγκεκριμένης παραγωγικής δραστηριότητας. Αυτοί, η κοινωνία – κράτος προτείνουν με πλήρη μελέτη (κόστους και βιωσιμότητας) μία δράση και η κοινωνία μέσα από τους δημοκρατικούς θεσμούς που έχουμε αναλύσει (δημοκρατικές αρχές ή και καθολική άμεση ψηφοφορία) αποφασίζει. Το στοιχείο του τοπικού ή μη ενδιαφέροντος χαρακτηρίζει το πλάτεμα της αναγκαίας δημοκρατικής κοινωνικής βάσης των μετεχόντων στην απόφαση. Αυτός είναι ο ρόλος του κράτους στρατηγείου και των φορέων τοπικής αυτοδιοίκησης να συγκεντρώσουν τα αποτελέσματα, να κρίνουν και να προτείνουν. 

Η δημοκρατικά προτείνουσα και αποφασίζουσα κοινωνία αποφασίζει καθετί σχετικό με την χρηματοδότηση μιας προσπάθειας, όταν και όπου αυτή χρειάζεται, ακόμα και με την θέσπιση ειδικών εισφορών. Η ίδια η κοινωνία αποφασίζει μέσα από τους ίδιους θεσμούς, εάν η οικονομική συμμετοχή της θα αντανακλάται σε επιστροφή κεφαλαίων ή εάν θα μετέχει ως συλλογικότητα σε ποσοστό των κερδών, με ό,τι τα ανωτέρω συνεπάγονται.

 Σε κάθε περίπτωση η κοινωνία μετέχει στον έλεγχο του παραγωγικού γίγνεσθαι, στο καθορισμό του παραγομένου προϊόντος, στην ποιότητά του (π.χ. προτάσεις βελτίωσης) ακόμα και στην τιμή του, η οποία πρέπει να λαμβάνει υπόψη της τα δεδομένα βιωσιμότητας.[1]

Βεβαίως , η κοινωνική συλλογικοποίηση της παραγωγικής διαδικασίας τείνει και θα πρέπει να καταλήξει στο μέλλον σε μία άλλη μορφή οικονομίας και παραγωγικότητας, όπου το κέρδος θα αντικατοπτρίζεται άμεσα στην κάλυψη των βιοτικών ανθρωπίνων αναγκών και όχι σε ευμετάβλητα μέτρα όπως το χρήμα. Στην προσπάθεια αυτή και στην 1η φάση της, κάθε τοπική κοινωνία αναλαμβάνει την υποχρέωση να ενεργοποιηθεί, προτείνοντας και αυτή συγκεκριμένες δράσεις που θεωρεί ότι ταιριάζουν στις τοπικές παραμέτρους και συνθήκες παραγωγικότητας, στις τοπικές ιδιοαξίες. Αυτό κρίνεται με καθολική τοπική δημοκρατική συμμετοχή και ψηφοφορία[2]. Ετσι δημιουργείται μια ουσιαστική αποκέντρωση. Το ίδιο το κράτος – κοινωνία λειτουργώντας στρατηγικά υποχρεούται να στηρίξει μία τουλάχιστον δραστηριότητα.

 

Β7.      Στο πλαίσιο της υλοποίησης, μετά την έγκριση της παραγωγικής δράσης, αξιοποιείται η παραχθείσα γνώση και η διαδικασία της ενδοσκόπησης. Κατασκευάζεται και συγκροτείται το οργανόγραμμα – πλαίσιο λειτουργίας και των αναγκαίων ειδικοτήτων, ενώ ήδη έχει εγκριθεί η οικονομοτεχνική μελέτη.. Από το ηλεκτρονικό αρχείο, όπου θα συγκεντρώνονται τα αποτελέσματα της «ενδοσκόπηισης», εξάγονται ηλεκτρονικά με βάση συγκεκριμένα και προκαθορισμένα κριτήρια τα ονόματα των επιλεκτέων για την στελέχωση της μονάδας. Αυτοί καλούνται με επιστολή να δηλώσουν την συμμετοχή τους ή μη σε σύντομο χρονικό διάστημα. Όταν ολοκληρωθεί η διαδικασία, εισάγεται προς έγκριση στην  αρμόδια δημοκρατική αρχή, η οποία πρέπει να κρίνει σε περιοριστικά ορισμένο χρόνο.

Το κράτος ή οι τοπικές κοινωνίες αποφασίζουν για το ύψος της χρηματοδότησης. Εκεί αξιοποιούνται πόροι που θα αποτελούσαν επιδόματα π.χ. ανεργίας για τους μετέχοντες σε βάθος χρόνου. Παράλληλα και για την εξεύρεση κεφαλαίων μπορεί (και κατ’ εμέ πρέπει) να παύσει (έστω προσωρινά) η χρηματοδότηση – επιδότηση διαφόρων σωματείων. Οσοι θέλουν να προσφέρουν κοινωνικό έργο και ιδρύουν τέτοια σωματεία ας το πράξουν με δική τους δράση και χρηματοδότηση. Σε κάθε περίπτωση το κράτος εγγυάται για την εξεύρεση των απαραίτητων κεφαλαίων. Ο εξοπλισμός και οι μετοχές/μερίδια  της μονάδας τίθενται υπό κρατικό ενέχυρο για να εξασφαλιστεί η προστασία της κοινωνίας και η μη μετανάστευση της μονάδας στο μέλλον.     

 Μετά την έγκριση από την αρχή, με καθολική ψηφοφορία τοπικού ή πανελλαδικού χαρακτήρα (ανάλογα με την εμβέλεια της μονάδας) εκλέγεται η ειδική δημοκρατική αρχή με σκοπό την συνδρομή και τον έλεγχο. Η εκλογή της αρχής γίνεται με ψηφοφορία μακράς διάρκειας (π.χ. 1 μήνα), με ενιαίο ψηφοδέλτιο (για να μην υπάρχει παραταξιακός κομματισμός) είναι σχετικά πολυμελής, για να εκφράζονται όλες οι κοινωνικές τάσεις και απόψεις και να δυσχεραίνεται ο χρηματισμός και με θητεία 2ετή ή 3τη με δικαίωμα ανανέωσης για μία φορά, για να μην δημιουργούνται εξουσιαστικοί γραφειοκρατικοί μηχανισμοί. Η ίδια η κοινωνία αποφασίζει για την επ’ αμοιβή ή μη (και ποια) των μελών της επιτροπής. Η δική μου πρόταση είναι να ξεκινήσουμε από μη αμειβόμενες υπηρεσίες ή αμοιβή που θα εξαρτάται από το τελικό κέρδος (ετήσια κερδοφορία) της μονάδας.  

Ως εκτέθηκε, οι εργαζόμενοι λειτουργούν ως μέτοχοι/μεριδιούχοι της μονάδας και αποφασίζουν για την διοίκηση και την πορεία της με την συμμετοχή της κοινωνίας, της δημοκρατικής αρχής που εκλέγεται ως ανωτέρω.

Είναι σαφές ότι τέτοιες μονάδες και θεσμοί μπορούν και πρέπει να δημιουργηθούν σε πειραματικό πλαίσιο, σε τομείς όπου άμεσα κρίνεται ότι υπάρχει παραγωγική αναγκαιότητα. Από την πειραματική εφαρμογή μπορούν να εξαχθούν σοβαρά και χρήσιμα συμπεράσματα για την περαιτέρω γενίκευση του θεσμού.      

 

Β8.      Εχω πολλές φορές κάνει λόγο για το παράδειγμα του κινέζικου πιάτου της μαζικής παραγωγής και για το πιάτο καλλιτέχνημα της ελληνικής ιδιοαξίας. Η αρχαία Αθήνα π.χ. οφείλει σε μεγάλο βαθμό την ισχύ της, στην αγγειοπλαστική και κυρίως την αγγειογραφία. Παράλληλα την ισχύ της, την οφείλει στην αμεσότητα της δημοκρατίας.

Δεν αρκούμαστε βέβαια στην υπάρχουσα παραγωγική ιδιοαξία, προχωρούμε δημιουργικά στην εξέλιξή της και στην εφεύρεση νέων. Στο κείμενο που αποκάλεσα το «ΠΑΣΟΚ του Ανθρώπου» στοχεύοντας στην δημιουργία ενός πραγματικά σοσιαλιστικού δημοκρατικού κινήματος έχουν προβλεφθεί και ειδικοί θεσμοί, όπως αυτός της κοινωνικής ευρεσιτεχνίας (για τον οποίο έγινε λόγος πιο πάνω).

Η ίδια η προβολή των δημιουργημάτων και της ιδιοαξίας είναι ένα ζήτημα στο οποίο θα πρέπει να ενσκύψουμε με τον αυτό τρόπο. Η μεσογειακή διατροφή και η ήδη διαπιστωμένη παγκόσμια ιδιοαξία, αποτελούν σταθερές βάσεις για την αξιοποίηση των παραγομένων. Αυτό έχει ο τόπος μας, αυτό μπορούμε να προσφέρουμε και αυτό δεν μπορεί κανείς άλλος να το κάνει με τον ίδιο τρόπο. Ισως ευτυχείς και περήφανοι, κάποτε να θελήσουμε να αποτελέσουμε προνομιακό παίκτη στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό γίγνεσθαι. Αυτό δεν είναι συμβατό με τις αρχές και αξίες μας, ό,τι φτιάχνουμε ανήκει σε όλη την ανθρωπότητα, είναι κτήμα της οικουμένης, κομμάτι του κάθε ξεχασμένου ανθρώπου που υποφέρει την ίδια του την ζωή στον πλανήτη.

 

Β9.      Από την ανάγκη δημιουργίας μιας κοινωνίας γνώσης και ελευθερίας δράσης προκύπτουν μία σειρά από αναγκαιότητες που αφορούν το εκπαιδευτικό σύστημα και το πολιτικό σύστημα. Όπως έχω γράψει στην σχετική πρόταση, είναι αναγκαία η κοινωνική δημοκρατική διοίκηση των πανεπιστημίων. Είναι αναγκαία η διαμόρφωση νέων ειδικοτήτων και σχολών που ανταποκρίνονται στις ανάγκες του σήμερα και δεν στρέφουν το νέο άνθρωπο στην απογοήτευση του να στοχεύσει σε μία τυπική εργασιακή θέση και δη κυρίως στην παροχή υπηρεσιών. Γνώση πραγματική για τον άνθρωπο του σήμερα και του αύριο, γνώση σύγχρονη και ουσιαστική και όχι γνώση και επιλογές που εγκλωβίζουν τον άνθρωπο, είτε στα κατεστημένα της παιδείας, είτε στα κατεστημένα της παραγωγής και των ολιγαρχιών που την ελέγχουν. 

Είναι επίσης αναγκαία η επιμόρφωση κάθε ήδη επαγγελματία και  κάθε ανθρώπου που θέλει να ασχοληθεί με ένα επάγγελμα. Επιμόρφωση που πρέπει πάνω από όλα να οδηγεί στην επικαιροποίηση και στην σύλληψη του γίγνεσθαι. Για τον λόγο αυτό είναι παντού απαραίτητη η παροχή γνώσης για την εκμάθηση του διαδικτύου και των δυνατοτήτων πληροφόρησης που προσφέρει. Είναι απαραίτητη η γνώση για το αντικείμενο εργασίας και τις αναγκαίες προφυλάξεις και μεθόδους. Είναι εξαιρετικά χρήσιμο να διδαχθούν οι αγρότες μας, αλλά και ειδικότητες που δεν μπορεί να φανταστεί κανείς. Ας συγκεντρώσει π.χ. ένας δήμος όσους έχουν καφενεία και καφετέριες και ας τους διδάξει από το Internet έως τους όρους υγιεινής και ασφάλειας, έως κανόνες καλής εξυπηρέτησης και συμπεριφοράς (αλήθεια πόσοι άνθρωποι που απασχολούνται σε τέτοιους τομείς έχουν λάβει ποτέ γνώση των κανόνων υγιεινής ;). Η γνώση είναι μια συνολική προσπάθεια που θα μας κάνει όλους καλύτερους. Η καταγραφή της παραγόμενης γνώσης και των διαδικασιών σε επίσημα ανοικτά αρχεία θα εμπλουτίσει την εμπειρία και την ίδια την γνώση. Στα προγράμματα αυτά θα απασχοληθούν εκπαιδευτικοί, αφού κατά το σύστημα της παιδείας, τα φροντιστήρια δεν θα έχουν καμία θέση στο εκπαιδευτικό γίγνεσθαι.  

Τέλος και μεταξύ πολλών άλλων θα πρέπει κάποια στιγμή το φορολογικό σύστημα να γίνει ουσιωδώς αντικειμενικό. Κάθε καταγραφή σε λογιστήριο και ταμειακή μηχανή θα πρέπει αυτόματα (μέσω διαδικτύου) να αποστέλλεται σε αρχείο στις ΔΟΥ.  Ο ΚΒΣ ως έχει, προσφέρει πολλή ανασφάλεια και δυνατότητες φοροκλοπής και χρηματισμού. Οσοι προκύψουν ως δυναμικό από τον μετασχηματισμό του, θα πρέπει με ευθύνη του κράτους να απασχοληθούν δημιουργικά σε νέα έργα. Η ευθύνη αυτή του κράτους πρέπει αναγκαία να θεσπιστεί για κάθε αποτέλεσμα του παραγωγικού οικονομικού μετασχηματισμού.

 

Β10.    Η ίδια η παραγόμενη γνώση μπορεί να προσφέρει άμεσα τα στοιχεία για μια δίκαιη λειτουργία της οικονομίας.

Εάν ο τελικός πολιτικός σκοπός είναι να πάμε σε μία κοινωνία που καταργεί το αξιακό και υπεραξιακό στοιχείο στην παραγωγή αγαθών, που καθορίζει την δράση με στόχο την κάλυψη των ανθρώπινων βιοτικών αναγκών, στο άμεσο μέλλον είναι αναγκαία η ρύθμιση της αγοράς και η αμεσότητα στην σχέση παραγωγού – καταναλωτή. Τουλάχιστον η δίκαιη ρύθμισή της.

Πρότεινα και προτείνω ως λύση άμεσης αναγκαίας εφαρμογής, τον υπολογισμό του κόστους παραγωγής κάθε προϊόντος, την προσθήκη ενός ποσοστού κέρδους που θα καλύπτει τις ανάγκες του παραγωγού. Αυτή θα αποτελεί την ελάχιστη τιμή πώλησης του προϊόντος και κάθε πώληση θα πρέπει να βεβαιώνεται με την κατάθεση του αντιτίμου σε ειδικό ταμείο, με την σύνταξη ειδικού εντύπου που θα αναφέρει την ημερομηνία δικαιοπραξίας, την ποσότητα, το είδος και την τιμή πώλησης.

Πάνω σε αυτή την τιμή θα πρέπει να υπολογίζεται το επιτρεπόμενο ποσοστό μεικτού κέρδους και η ανώτατη επιτρεπόμενη τελική τιμή για τον καταναλωτή. Ετσι απλά τελειώνουμε με την αισχροκέρδεια και διασφαλίζουμε την λειτουργία της οικονομίας, δικαιοσύνη και ασφάλεια για τον παραγωγό, δικαιοσύνη και ασφάλεια για τον καταναλωτή. Είναι αναγκαίο και άμεσο μέτρο για να εξασφαλιστούν οι βιοτικές ανάγκες των ανθρώπων.

   

Β11.    Επισκοπώντας τα ανωτέρω ξαναγυρίζουμε στην πρώτη παράγραφο, στις αρχές και τις αξίες μας, που πραγματώνονται από την πρόταση. Ανθρωπος, δημοκρατία, κοινωνισμός, ισότητα, κάλυψη των βιοτικών αναγκών, μπορούν όλα να υπάρξουν και ο 21ος αιώνας να μετατραπεί σε αιώνα των κοινωνιών, των ανθρώπων και της συλλογικής προόδου.

Με τον τρόπο αυτό μπορούμε επιτυχημένα, χωρίς κόστος σε κεφάλαια, να πραγματώσουμε τις αξίες μας, μπορούμε να οδηγήσουμε την Ελλάδα στο μέλλον που αξίζει σε κάθε Ελληνα και να διδάξουμε στους πολίτες του πλανήτη, πως δεν υπάρχουν μονόδρομοι ατομικότητας, αλλά μεγάλες οδοί των ανθρώπινων κοινωνιών του αύριο .

            


[1] Με τον τρόπο αυτό όχι μόνο ικανοποιούνται ταχύτατα και άμεσα οι κοινωνικές ανάγκες, αλλά και τα διάφορα market researches που αφορούν το παραγόμενο προϊόν, γίνονται ουσιαστικά δωρεάν !!!.

[2] Για τους θεσμούς δημοκρατίας, υπάρχουν αναλυτικές αναφορές και προτάσεις σε άλλα κείμενα. Εάν υπάρχει ενδιαφέρον, μπορούν να τεθούν.

Ιανουαρίου 7, 2009

Ο ΤΟΙΧΟΣ (το τραγούδι του 15χρονου)

Filed under: ΠΑΙΔΕΙΑ — dimkaramitsas @ 5:23 μμ
Tags: , ,

Ο ΤΟΙΧΟΣ (το τραγούδι του 15χρονου)

 

Μεγάλωσα στα ονείρατα: πως θα μου ανήκει ο κόσμος.

Όταν γεννώ και εγώ τρανός, στα χρόνια πιο μεγάλος,

όλα τα κούφια όνειρα πως θα ‘ναι η ζωή μου.

«Σκύβοντας το κεφάλι σου μπορεί να μην σε δουν»,

έτσι ελέγαν όλοι τους, του κόσμου μου οι «σοφοί»

και όλοι τον δρόμο μου έδειχναν που σε οδηγεί στο μέλλον … .

 

Και όνειρα μου φτιάχνανε στον ύπνο μου να δω,

να δικαιώσω με όνειρα ζωή που δεν την ζω

και να γεμίσω πιο πολλές ψευτιές τα όνειρά τους.

Μα τώρα που πλησίασα, μόνο κραυγές ακούω,

το πόνου τα αλύγματα που είναι πίσω απ’ τον τοίχο.

 

Γιατί ένας τοίχος στέκεται,

μπροστά μου είναι χτισμένος,

μαύρος, ψηλός και απρόσιτος που τα θεριά φιλούν,

κι όσο να σκύψεις δεν μπορείς εύκολα να περάσεις.

 

«Πρέπει να σκάψεις νέε μου αν θέλεις να περάσεις»:

φωνές ακούγονται πολλές, απ’ τα ψηλά του τοίχου.

Ειν’ των σοφών και των τρανών, αυτών που τον εφτιάξαν.

«Κι αν μείνεις έξω πρόσεξε, υπάρχουν τα σκυλιά μας».

 

Μπροστά στον τοίχο σάστισα

 κι εμένα δεν μου πάει,

ούτε για τοίχους μου είπανε και ούτε για θεριά,

τον δρόμο σαν μου εδείχνανε αυτοί οι «σοφοί» δασκάλοι.

 

Κι εγώ, που δεν εφτιάχθηκα να σκύβω ή να σκάβω,

το πήρα πια απόφαση τον τοίχο να γκρεμίσω

ή γύρωθεν τους μέσα του

 να κτίσω, να πακτώσω.

 

Αστους αυτούς στο κάστρο τους

και εγώ μεσ’ στην ζωή μου,

να τριγυρνάω ελεύθερος μέχρι να εύρω κι άλλους

και τότε θα φτιάξω ονείρατα και πράγματα για ανθρώπους,

για να μπορούνε όλοι τους λουλούδια να κρατούν.

Γιατί νοιώθω πως εφτιάχθηκα

κεφάλι να μην σκύβω,

μόνο ψηλά να το κρατώ, να σκέπτομαι, να φτιάχνω

κι όσο για τα ονείρατα μίας ζωής σκυμμένης

στο τοίχο τους τα κόλλησα και έφυγα για αλλού.

 

Αστους αυτούς στον τοίχο τους να στέκουν κρεμασμένοι,

και εμείς μες στα λιβάδια μας, να ζούμε την ζωή,

μπορούμε να το κάνουμε, μόνο μια ανάσα μένει,

στον κόσμο τον ανθρώπινο να ζήσουμε εμείς.  

Δεκέμβριος 15, 2008

ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ, ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ & ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ, ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ & ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

Το κείμενο είναι συνοδευτικό και καταληκτικό του κειμένου ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ, ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΓΝΩΣΗ: ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΘΕΛΚΤΙΚΗ, ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ που δημοσιεύτηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2007 στο blog: https://dialogoskoinonia.wordpress.com/.

Οποιος θέλει μπορεί να ανατρέξει εκεί για να δει το σκεπτικό ( θα το έβρισκα χρήσιμο).

Εδώ τίθενται οι τελικές προτάσεις της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης στην Α’ βάθμια και Β’ βάθμια εκπαίδευση. Προτάσεις που εκφράζουν, όχι μόνο τις ανάγκες των μαθητών και των γονιών, αλλά και της ίδιας μας της κοινωνίας.

Αυτά, χωρίς να απαιτούνται πρόσθετα κονδύλια για περίεργες και ύποπτες υλικοτεχνικές υποδομές. Θεωρώ βεβαίως αυτονόητο ότι κάθε σχολείο πρέπει να έχει αναγνωστήριο, βιβλιοθήκη και επαρκή αριθμό ηλεκτρονικών υπολογιστών συνδεδεμένων με βιβλιοθήκες και «τράπεζες» πληροφοριών.   

Τι προτείνω:

Α. Την πραγματική μεταρρύθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος με αλλαγή φιλοσοφίας, ώστε το σχολείο να αποτελεί σχολείο δημιουργικής γνώσης. Σχολείο, όπου διδάσκεται η ελεύθερη πρόσβαση στην γνώση – πληροφορία, η κατανόηση και ανάλυσή της και η σύνθεση απόψεων και θέσεων.

Ο προσανατολισμός της παιδείας πρέπει να είναι στο να παράγει ελεύθερους και δημιουργικά σκεπτόμενους ανθρώπους. Ανθρώπους που γνωρίζουν που και πώς να ερευνήσουν, να κρίνουν και να συνθέσουν δημιουργικά και όχι ανθρώπους που έχουν βιώσει τον πειθαναγκασμό ως μόνο μέσο κοινωνικής επιβίωσης. Η δημοκρατία, η ελευθερία, ο διάλογος πρέπει να είναι απαραίτητα συστατικά στοιχεία του τρόπου εκπαίδευσης των νέων.

 

Οχι στο σημερινό σχολείο, που λειτουργεί σαν κρεατομηχανή ανθρώπων και συνειδήσεων, που διδάσκει τον άκρατο ατομικιστικό ανταγωνισμό, αντί για την κοινή προσπάθεια και συλλογικότητα, που διαχωρίζει τους ανθρώπους από τις πρώτες κιόλας τάξεις, που αυταρχικά αναγκάζει και διδάσκει την υποταγή και προσφέρει προπαρασκευασμένες υποχρεωτικές πληροφορίες, παράγει άβουλους υποψήφιους πειθήνιους εργαζόμενους, χωρίς συγκρότηση κρίσης και σκέψης και λειτουργεί ως εξεταστικό κέντρο εισαγωγικό για τα Α.Ε.Ι.

Κάποτε εμείς οι άντρες λέγαμε ότι εκεί που σταματά η λογική αρχίζει ο στρατός. Δυστυχώς σήμερα, εκεί που σταματά η λογική αρχίζει το σχολείο !!!. Αλλιώς, με ποιο τρόπο να χαρακτηρίσουμε την εξόντωση των νέων ανθρώπων, από τις πρώτες κιόλας τάξεις του δημοτικού, με ασφυκτικά προγράμματα και υποχρεωτικά πλαίσια πρόσληψης και αναμασήματος πληροφοριών, που τελικά απαγορεύεται να κρίνουν και να κατανοήσουν σε βάθος. Η γνώση δεν μπορεί να είναι εντολή και μάλιστα παράλογη από τον λοχία του τάγματος και οι διδάσκοντες δεν μπορούν να μετατρέπονται σε όργανα. Το σχολείο δεν πρέπει να είναι πειθαναγκαστικό «καψόνι»  για τους μαθητές, αλλά να γίνει τόπος ελευθερίας και γνώσης.          

Β. Τροποποίηση – αλλαγή του αντικειμένου των βιβλίων, μαθημάτων και (κυρίως) της διδασκαλίας/εξέτασης, ώστε οι μαθητές να μην γίνονται αποδέκτες, αποστηθιστές – ψιττακιστές άχρηστων ειδικών γνώσεων, αλλά πρωτίστως να μαθαίνουν και να κατανοούν την ουσιαστική σημασία κάθε μαθήματος, την έννοια της κοινωνικής – γνωσιακής του χρησιμότητας, την ανάλυση και την σύνθεση ως μέσο κατανόησης και χρήσης της γνώσης και την κριτική, δημιουργική προσέγγιση του γνωστικού αντικειμένου.

Προτείνω άμεση αλλαγή του τρόπου διδασκαλίας ως εξής:

1. Ο δάσκαλος ή καθηγητής παρουσιάζει το γενικό αντικείμενο του μαθήματος και, εν συνεχεία, τις θεματικές ενότητες. Οι μαθητές έχουν το δικαίωμα να προσθέσουν και άλλες.

2.       Αντικατάσταση της στείρας, καταπιεστικής γνώσης από  μελέτες που ετοιμάζουν οι ίδιοι οι μαθητές. Παρουσίαση της μελέτης – άποψης, συζήτηση και επεξεργασία από όλους.

Δίνω ένα παράδειγμα για να καταστεί περισσότερο κατανοητό. Ας πάρουμε ως παράδειγμα το πολύπαθο μάθημα της ιστορίας.

2.1. Ο καθηγητής παρουσιάζει στα πρώτα μαθήματα τι είναι η ιστορία. Στην συνέχεια με βάση το γενικό πρόγραμμα αναφέρεται στην ύλη, στην ιστορική περίοδο και προτείνει θεματικούς κύκλους. Ας πούμε : η «Φιλική εταιρεία», οι δομές, οι δράσεις της, η συμμετοχή της στον αγώνα της επανάστασης.

2.2      Οι μαθητές ερωτώνται, εάν κάποιος θέλει να ασχοληθεί με το θέμα. Οποιος ενδιαφέρεται (ή μεταξύ περισσοτέρων επιλέγεται δημοκρατικά από τους συμμαθητές του) αναλαμβάνει σε κάποιο επαρκή χρόνο να παρουσιάσει ο ίδιος στους υπόλοιπους τα συμπεράσματά του.

2.3. Ο καθηγητής δίδει στους μαθητές κάποιες ενδεικτικές πηγές γνώσης. Ο μαθητής μπορεί ελεύθερα να ψάξει και σε άλλες πηγές.

2.4. Ο μαθητής βρίσκει τις πηγές, αναλύει ο ίδιος, επιλέγει αυτά που θεωρεί ουσιώδη (σύνθεση) και παρουσιάζει την εργασία του στους συμμαθητές του (μαζί με τις πηγές – βιβλιογραφία).

2.5.     Ακολουθεί η συζήτηση του θέματος από όλη την τάξη και για χρόνο ικανό, ώστε όλοι να μετάσχουν και το θέμα να αναλυθεί σε βάθος. Ο καθηγητής ελέγχει διακριτικά την συμμετοχή και ωθεί στην συμμετοχή.

2.6 Ακολουθεί η συνολική ελεύθερη δημοκρατική επιλογή από την τάξη της τελικής μορφής της μελέτης, ως πορίσματος.

2.7 Οι αρχικές μελέτες αλλά και τα πορίσματα, όχι μόνο δημοσιεύονται στο διαδίκτυο, αλλά  συγκεντρώνονται κάθε χρόνο και αρχειοθετούνται από κάθε σχολείο, ώστε να διασώζεται η παραγωγή απόψεων και γνώσης και να αποτελεί εργαλείο για τις επόμενες γενιές μαθητών και την κοινωνία.

2.8      Κάθε χρόνο βραβεύονται οι καλύτερες μελέτες σε επίπεδο σχολείου, αλλά και πανελλαδικά. Τόσο οι ανά σχολείο μελέτες, όσο και οι πανελλαδικά βραβευμένες μπορούν να συγκροτήσουν ενδεικτικά εγχειρίδια – βιβλία, ανά σχολείο, αλλά και πανελλαδικά, ώστε να καταργηθεί ο αναχρονιστικός και προσοδοφόρος για κάποιους θεσμός του ενός βιβλίου. Με τα χρήματα που εξοικονομούνται μπορούν να γίνουν πάρα πολλά σε θέματα υποδομών.

2.9      Είναι ευνόητο ότι οι ανωτέρω μελέτες μπορούν να είναι και ομαδικές, αλλά να φτιάξουν και να παρουσιάσουν ελεύθερα οι ενδιαφερόμενοι μαθητές και άλλες. Εισαγωγή συνεπώς και συλλογικών μελετών και συλλογικών κοινωνικών δράσεων

2.10 Διασφαλίζεται η συμμετοχή όλων στην διαδικασία αυτή και σε κάθε ένα από τους ανωτέρω ρόλους. Η εξέταση καταργείται και αντικαθίσταται από την συμμετοχή.

2.11 Τι επιτυγχάνουμε (μεταξύ πολλών άλλων) με τον τρόπο αυτό:

– Καταλύουμε την στείρα διαδικασία πρόσληψης ετεροκαθοριζόμενης «γνώσης». Ο μαθητής παύει να είναι «φυτό» και μετατρέπεται σε δημιουργικά σκεπτόμενο άνθρωπο.

– Ο μαθητής μαθαίνει που και πώς να ψάχνει την γνώση – πληροφορία, αποκτά ελεύθερη επαφή με τις πηγές.

– Ο μαθητής μαθαίνει να αναλύει τις πηγές.

– Ο μαθητής μαθαίνει να συνθέτει μέσα από το γνωστικό αντικείμενο, να διαμορφώνει άποψη και να την παρουσιάζει στους υπολοίπους.

– Ο διάλογος γίνεται κομμάτι της εκπαίδευσης.

– Η δημοκρατία εισάγεται ως τρόπος λειτουργίας της κοινωνίας των μαθητών και αυριανών πολιτών.

– Αναπτύσσεται η συλλογικότητα μεταξύ των μαθητών. Κατασιγάζεται ο άκρατος ατομικιστικός ανταγωνισμός και η γνώση γίνεται συλλογική προσπάθεια.

– Διασώζεται η γνώση που παράγουν οι μαθητές και γίνεται χρήσιμο εργαλείο για όλους.

– Διαχέεται σε όλους η γνώση, μέσα από την συλλογική εργασία και γίνεται πραγματικά αγαθό κοινωνικής ιδιοκτησίας.

Το ανωτέρω σύστημα δημιουργεί σκεπτόμενους, ελεύθερους ανθρώπους, που μπορούν να ερευνήσουν, να κρίνουν και να διαμορφώσουν θέση για καθετί που αντιμετωπίζουν στην ζωή τους. Η δημιουργία, ο διάλογος, η δημοκρατία γίνονται συνείδηση και τρόπος σκέψης και ζωής.

  Ο δάσκαλος ή ο καθηγητής απλά συντονίζει και δεν λειτουργεί ως φορέας άκριτης εξουσίας, δεν εκδίδει ατομικές κανονιστικές πράξεις ή διατάγματα, αλλά διδάσκει  τον τρόπο σκέψης, ανάλυσης και σύνθεσης. Απελευθερώνεται και γίνεται αρωγός και συμπαραστάτης των μαθητών και όχι δυνάστης και τμήμα του μηχανισμού επιβολής.

Καταργείται ο αυταρχισμός, η μονολιθικότητα, η παραγωγή πειθαναγκασμένων ανθρώπων που είναι έτοιμοι να δεχθούν ως δεδομένο το καθετί και από όποια εξουσία και εάν προέρχεται..    

Γ.      Αλλαγή του διοικητικού οργανογράμματος των σχολείων, ώστε να καταστούν πιο ανοικτά και δημοκρατικά. Ενεργός αποφασιστική συμμετοχή των τοπικών κοινωνιών και των γονέων με θεσμούς άμεσης δημοκρατικής νομιμοποίησης, που ελέγχουν, μετέχουν στα όργανα διοίκησης και προτείνουν. 

Δ. Κατάργηση του θεσμού της αποβολής και των πειθαρχικών κυρώσεων στους μαθητές και αντικατάστασή τους από θεσμούς που προβάλλουν την γνώση, π.χ. μια εργασία που παρουσιάζεται στους συμμαθητές σχετική με το αντικείμενο που προκάλεσε την επιβολή της μελέτης. Συναπόφαση από τους συμμαθητές για την επιβολή της.

Ε.  Συγγραφή ή επιλογή βιβλίων κατά τα ήδη εκτεθέντα και σε κάθε περίπτωση βιβλίων που έχουν αρχή, μέση και τέλος, που αποτελούν ενότητα γνώσης και όχι αποσπάσματα … (αποσπασματική γνώση), φλιναφήματα ή άνωθεν επιβολές άποψης.

ΣΤ.  Τροποποίηση – αλλαγή του αντικειμένου των βιβλίων μαθημάτων, ώστε οι μαθητές να μην γίνονται αποδέκτες, αποστηθιστές – ψιττακιστές άχρηστων ειδικών γνώσεων, αλλά πρωτίστως να μαθαίνουν και να κατανοούν την ουσιαστική σημασία κάθε μαθήματος, την έννοια της κοινωνικής – γνωσιακής του χρησιμότητας, την ανάλυση και την σύνθεση ως μέσο κατανόησης και χρήσης της γνώσης, κριτική προσέγγιση του γνωστικού αντικειμένου.

Ζ. Τροποποίηση των εκπαιδευτικών προγραμμάτων, κατάργηση ή τροποποίηση μαθημάτων χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο, εισαγωγή νέων μαθημάτων που βοηθούν στην εμβάθυνση της διαδικασίας έρευνας, ανάλυσης – σύνθεσης, κατανόησης και κριτικής σκέψης. Μαθήματα πολιτισμού, δημοκρατίας και ουσιαστικής κοινωνικής σκέψης. Δυνατότητα των μαθητών και των εκπαιδευτικών στην από κοινού διαμόρφωση τους εκπαιδευτικού προγράμματος.

Η.     Καταργούνται οι βαθμολογίες και ανά τρίμηνο δίδονται παρατηρήσεις για την παρουσία, τα θετικά στοιχεία του μαθητή με προτάσεις για την αξιοποίησή τους και τα αρνητικά με προτάσεις για την βελτίωσή τους. Τα αποτελέσματα αποτελούν αντικείμενο ανοιχτής συζήτησης στην τάξη. Επιβράβευση της ενεργούς συμμετοχής με επαίνους, αυτοί αποτελούν και τον βαθμό στο τέλος της τάξης.    

Θ.  Εξασφάλιση του αναγκαίου για κάθε άνθρωπο και μαθητή ελάχιστου ελεύθερου χρόνου με ευθύνη του σχολείου.

Ι.       Η παραπαιδεία απαγορεύεται και παύει να είναι αναγκαία. Ολοι οι άνεργοι εκπαιδευτικοί, σε πρώτο στάδιο, προσλαμβάνονται και εργάζονται παράλληλα σε σχολεία και σε φορείς κοινωνικής επιμόρφωσης.      
ΙΑ.     Θεσπίζονται φορείς εκπαιδευτικών με ευρεία δημοκρατική κοινωνική συμμετοχή που έχουν λόγο και έλεγχο σε κάθε εκπαιδευτική δραστηριότητα.

ΙΒ.     Η εισαγωγή στα Α.Ε.Ι. πρέπει να είναι ελεύθερη. Μέχρι τούτο να επιτευχθεί, η επιλογή των εισακτέων γίνεται με την αντικατάσταση των εξετάσεων σε στείρες γνώσεις από την σύνταξη μελετών – εκθέσεων που περιέχουν την αναγκαία γνώση (π.χ. στο ανωτέρω θέμα της ιστορίας).

 

Εχω την πεποίθηση πως τα ανωτέρω αποτελούν αναγκαιότητα για να λύσουμε τα κυρίαρχα ζητήματα που ταλανίζουν τα παιδιά, τους νέους μας και όλη την χώρα σχετικά με την α’ βάθμια και β’ βάθμια εκπαίδευση.

Να την μετουσιώσουμε από παιδεία της καταπίεσης, του ατομισμού και της καταστροφής ταλέντων και συνειδήσεων σε μία παιδεία των ελεύθερα και δημιουργικά σκεπτόμενων ανθρώπων. Ανθρώπων που θα έχουν κατακτήσει τον μηχανισμό της γνώσης και της κρίσης, που θα αναλύουν και θα συνθέτουν, που θα διαλέγονται και θα σκέπτονται δημοκρατικά, ανθρώπων που θα μπορούν να διαμορφώσουν ένα καλλίτερο μέλλον για την χώρα μας.  

ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΜΑΣ

Τα γράψαμε πολλοί και πολλά για τα βαθύτερα αίτια της εξέγερσης της νεολαίας. Είναι καλό πως φθάνουμε σε πολύ βαθιές και ουσιαστικές αναλύσεις. Όμως, η ανάλυση από μόνη της δεν είναι αρκετή, γιατί απλώς καταδεικνύει χωρίς να θεραπεύει.

 

Εξειδικεύοντας, πέρα από την κορυφαία γενεσιουργό αιτία των κοινωνικών προβλημάτων που είναι το ίδιο το σύστημα κοινωνικής οργάνωσης και εξουσίας, της  αδικίας και ανισότητας που λέγεται καπιταλισμός και που λογίζει τους ανθρώπους ως γρανάζια και αντικείμενα προς κερδώα εκμετάλλευση, θα πρέπει να σταθώ ειδικά στους εξεγερμένους νέους.

Πέρα από την α-συνέπεια, την διαφθορά και άλλα πολλά που βιώνει η κοινωνία μας, υπάρχουν τα βαθύτατα ζητήματα της παιδείας και της απαξίωσης της νεολαίας, που στην περίπτωση του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου έφθασε σε απαξίωση, σε ύβρη κατά της ίδιας της φυσικής υπόστασης: της ζωής.

 

Το γεγονός ότι η ζωή του Αλέξανδρου αφαιρέθηκε από ένα όργανο της εξουσίας κατά τρόπο παντελώς αναιτιολόγητο ή για μια αιτιολογία της ίδιας λογικής που κάποιος σκοτώνει ένα μυρμήγκι, όχι μόνο έχει την δική της σημειολογία ως νοοτροπία που διαχέει ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνικής εξουσίας και την διατρέχει κάθετα, αλλά αποτελεί και την άμεση απόδειξη του γεγονότος ότι την νεολαία κάποιοι της απαξιώνουν ολοκληρωτικά και την μεταχειρίζονται σαν ενοχλητικό παράσιτο και κατ’ εμέ και σαν μέλλουσα εργασιακή και κοινωνική πλέμπα.

 

Ο Αλέξανδρος και τα άλλα παιδιά που τώρα διαδηλώνουν δεν ήταν βέβαια αναρχικός ή αντιεξουσιαστής, ούτε τροτσκιστής ή κάτι άλλο. Στα 15 χρόνια του, στην Α΄ Λυκείου κανείς δεν έχει την θεωρητική προσέγγιση για να κατανοήσει και να επιλέξει ανάμεσα στις πολιτικές φιλοσοφίες αυτές. Κακώς λοιπόν κάποιοι νοσφίζονται τον Αλέξανδρο και διεκδικούν ταυτόσημη πολιτική ιδεολογία.

Ο Αλέξανδρος ήταν μάλλον ένα από τα δεκάδες χιλιάδες παιδιά που βιώνουν την αυταρχικότητα, την εντατικοποίηση και την κενότητα της εκπαιδευτικής διαδικασίας και αντιδρούν ζητώντας την αλλαγή της, ζητώντας την ελευθερία της ίδιας της γνώσης αλλά και της ζωής τους.

 

Εμείς έχουμε ένα τεράστιο χρέος απέναντι στα παιδιά αυτά, απέναντι σε όλα τα παιδιά της πατρίδας μας, απέναντι στην ίδια την κοινωνία και τους εαυτούς μας.

Το 1ο μας χρέος είναι να σταθούμε δίπλα τους στον αγώνα τους αυτό, να μην τα αφήσουμε ούτε μία στιγμή να σκεφτούν πως είναι μόνα τους.


           Το 2ο είναι να ανοίξουμε τον δρόμο της λύτρωσης με σαφείς προτάσεις.


          Να ζητήσουμε κατάργηση του φαύλου συστήματος παιδείας και την αλλαγή του, ώστε να διαμορφώνει ανθρώπους και πολίτες.

          Να ζητήσουμε την κοινωνική αλλαγή, τον μετασχηματισμό της κοινωνίας, σε μία κοινωνία συλλογικοτήτων που θα εγγυάται την ισότητα και τις βιοτικές ανάγκες όλων των ανθρώπων.

          Να ζητήσουμε την πραγματική δημοκρατία, το πλάτεμα της δημοκρατίας με νέους θεσμούς που θα παρέχουν στον άνθρωπο την δυνατότητα να καθορίζει το μέλλον του.

          Να ζητήσουμε διαφάνεια και δημοκρατικό έλεγχο παντού και πρώτα από όλα στην αστυνομία και στις δυνάμεις καταστολής.

Αυτά είναι τα λίγα, αλλά ουσιαστικά που έχω να θέσω και ζητώ την συμβολή σας σύντροφοι στην ταχεία διαμόρφωση ενός πλαισίου αιτημάτων.

 

Και κάποιες σκέψεις που εξέθεσα αλλού …

 

Α. Αυτό που εννοούσα ως «πανηγύρι» που τελειώνει ήταν τα σπασίματα και τα καψίματα. Τις γνωστές δηλ. ενέργειες που μπορεί να κάνει και κάθε προβοκάτορας.

Τώρα για τις καταλήψεις δημοσίων κτιρίων τα πράγματα είναι διαφορετικά.

Εφόσον κάποιοι θεωρούν πως μπορούν να αναλάβουν ή να προτείνουν μια διαφορετική μορφή πολιτειακής οργάνωσης είμαι πρόθυμος πρώτα από όλα να τους ακούσω (μην γράφω και πολλά).

Εάν πρόκειται για κατάληψη διαμαρτυρίας και πάλι είναι ένα μέσο αγώνα.

 

Περιμένω να δω την πρόταση για αυτοοργάνωση της κοινωνίας και λειτουργία της.


Αλλιώς τα πράγματα είναι καταδικασμένα, μια εξέγερση είναι που θα τελειώσει με τις διακοπές των Χριστουγέννων.


Η επανάσταση προϋποθέτει την αναφορά σε κάποια μορφή άλλου τύπου οργάνωσης της κοινωνίας και αυτή δυστυχώς απουσιάζει, προϋποθέτει συγκεκριμένα αιτήματα που δυστυχώς λείπουν.

Οι βόμβες μολότοφ και οι πέτρες δεν είναι μορφή αυτοοργάνωσης, είναι απλά ένα ξέσπασμα.

Τα παιδιά, οι νέοι άνθρωποι είναι οι πρώτοι που εξεγείρονται, το ζήτημα είναι γιατί; για ποιό λόγο;

Η δολοφονία ενός μαθητή είναι μία αφορμή, τις απώτερες αιτίες τις ξέρουμε και τις περιγράφουμε, αλλά δεν πρόκειται για ανθρώπους πολιτικοποιημένους στον βαθμό προηγούμενων γενεών, ώστε να υπάρχει σαφής πολιτικός χαρακτήρας και κατεύθυνση.

Οταν έμαθα την δολοφονία, το πρώτο πράγμα που αυθόρμητα είπα είναι πως τώρα θα καίγεται επί 3 μήνες η Αθήνα.

Αλλά τελικά το ζήτημα είναι να καίγεται η Αθήνα και οι άλλες πόλεις;


Δύο πράγματα πρέπει να δούμε εμείς οι πολίτες:

Το πρώτο είναι η παραίτηση της κυβέρνησης. Το άκουσα ως σύνθημα πολλές φορές από μπλοκ της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς στην πορεία/συγκέντρωση της ΓΣΕΕ. Αυτό κάτι σημαίνει.


Το δεύτερο και σημαντικότερο είναι η εξέγερση αυτή, εάν δεν καταλήξει σε επαναστατικών διαστάσεων αλλαγή του πολιτικού συστήματος, να πιάσει τόπο για τον λαό.


Πρέπει να υπάρξουν και να υλοποιηθούν προτάσεις που θα λαμβάνουν υπόψη τους την συνιστώσα των διαδηλωτών: στην παιδεία, στην αστυνόμευση, στην λειτουργία της οικονομίας, στο ίδιο το πολιτικό σύστημα.


Β. Μέχρι σήμερα ο πολιτικός κόσμος (και οι περισσότεροι από εμάς) αγρόν αγοράζει σε σχέση με την ουσία και την όποια πιθανή πραγματική αιτία ή αιτίες της εξέγερσης.
Ολοι ή σχεδόν όλοι ασχολούνται με τις μολότοφ και αυτό είναι το πρόβλημα για αυτούς : η δράση των προβοκατόρων, των ανεγκέφαλων, των αηδιασμένων, των πλιατσικολόγων, ακόμα και των «χαβαλετζήδων».

Ομως το ζήτημα είναι εξεχόντως πολιτικό και όλη αυτή η κατάσταση έχει μία δυναμική, δείχνει μία σημαντική τάση του ελληνικού λαού. Αυτή πρέπει να λάβει σάρκα και οστά, ως πολιτικό αίτημα.

Δανείζομαι κάποια κομμάτια από την ιδρυτική διακήρυξη ενός πολιτικού κόμματος, που έμελε να κυβερνήσει για πολλά χρόνια την χώρας μας. Τα θέτω όχι για να στρέψω την κομματική επιλογή προς εκεί, αλλά για να δούμε πως κάποια αιτήματα δεν δικαιώθηκαν μέσα από τις πολιτικές πρακτικές και παραμένουν ενεργά και άλυτα ζητήματα της κοινωνίας μας, παρότι ξεχάστηκαν ακόμα και από το ίδιο το κόμμα αυτό.

 

Τι έλεγε η διακήρυξη αυτή:

“12. Επιδιώκεται η κοινωνική απελευθέρωση του εργαζόμενου Ελληνικού Λαού, που μακροπρόθεσμα ταυτίζεται με το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Αυτή η πορεία προϋποθέτει για το σήμερα ορατό μέλλον:

α. Την κοινωνικοποίηση του χρηματοδοτικού συστήματος στο σύνολό του, των βασικών μονάδων παραγωγής, καθώς και του μεγάλου εισαγωγικού και εξαγωγικού εμπορίου. Ταυτόχρονα προωθείται συστηματικά η ένταξη των αγροτικών επιχειρήσεων σε συνεταιρισμούς νέας μορφής, με δραστηριότητα που θα επεκτείνεται στην προμήθεια πρώτων υλών και στην επεξεργασία, συσκευασία και διάθεση των προϊόντων τους. Οι οργανισμοί αυτοί θα καταργήσουν το μεσάζοντα που εκμεταλλεύεται το προϊόν του ιδρώτα και της γης του αγρότη. Στη βιοτεχνία προωθείται επίσης η συνεταιριστική εκμετάλλευση.


β. Τον περιφερειακά αποκεντρωμένο κοινωνικό προγραμματισμό της οικονομίας που συνδυάζεται με τον έλεγχο των παραγωγικών μονάδων από τους εργαζόμενους (δηλαδή με την αυτοδιαχείριση) και από τους αρμόδιους κοινωνικούς φορείς. Αρμόδιος κοινωνικός φορέας είναι το κράτος, η περιφέρεια, ο δήμος ή η κοινότητα, ανάλογα με το μέγεθος, τον τύπο και τη σημασία της παραγωγικής μονάδας.

 

στ. Μια καινούργια παιδεία για να καταργηθούν οι φραγμοί που εμποδίζουν το πλάτεμα της γνώσης και να δημιουργηθούν ελεύθερα σκεπτόμενοι και κοινωνικά υπεύθυνοι πολίτες. Η παιδεία είναι ευθύνη του κοινωνικού συνόλου. Η ιδιωτική εκπαίδευση καταργείται. Η δωρεάν και υποχρεωτική παιδεία εξασφαλίζεται ανεξαίρετα για όλους τους Έλληνες, θεσπίζεται εκπαιδευτική πολιτική που να εξασφαλίζει την πλατιά συμμετοχή όλων των λαϊκών στρωμάτων, καθώς και τη συμμετοχή των σπουδαστών στον προγραμματισμό της παιδείας και στη διοίκηση των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.”

Ακόμα περιμένουν δικαίωση οι συντάκτες της διακήρυξης …

 

Γ.         Σήμερα η νεολαία και η κοινωνία μας αντιμετωπίζει ατομική και συνολική απαξίωση παντού, αντιμετωπίζει μία πρωτοφανή βία (σε κάθε επίπεδο) και παντελή αβεβαιότητα για το μέλλον. Δεν πρόκειται για τυχαίο γεγονός, ούτε για σημείο των καιρών.  

Oι μισθοί των 1000, 700, 400 και 300 Ευρώ είναι αποτέλεσμα της ανταγωνιστικότητας που επιβλήθηκε από τους λωποδύτες κατά της κοινωνίας. Είναι αποτέλεσμα του νεοφιλελευθερισμού και της θεμελιώδους αρχής του, που βλέπει κάθε άνθρωπο ως αξία προς είσπραξη και εκμετάλλευση. Ζει όποιος έχει «αξία» για το ετεροκαθοριζόμενο ολιγαρχικό σύστημα και δεν υπάρχουν άνθρωποι αλλά μόνο γρανάζια …  

 

Να αφήσουμε συνεπώς την ανταγωνιστικότητα των κλεφτών, που ξεκινά από το σχολείο, και να πάμε στην ουσία των πραγμάτων. Το πρόβλημα είναι η ανταγωνιστικότητα που θεσπίζει αξιακά κριτήρια (τα αναλύω στο κείμενο για την πραγματική οικονομία) σε βιοτικές ανθρώπινες ανάγκες και λειτουργίες, απαγορεύοντας ή ορίζοντας έτσι την «παραγωγή» τους, το περιεχόμενο, αλλά και την ιεραρχία τους. Αυτό δεν συμβαίνει με γνώμονα την ανθρώπινη βιοτική ουσία και με όργανο την δημοκρατία, αλλά με γνώμονα το κέρδος κάποιων ελαχίστων.

Ετσι και στην παιδεία: δεν ενδιαφέρει η γνώση, η μόρφωση, η καλλιέργεια, η κατάκτηση του μηχανισμού της γνώσης και της κρίσης (δηλ. η ουσία της βιοτικής αυτής ανάγκης)

Αντίθετα, ενδιαφέρει η επαγγελματική ανέλιξη, ο ανταγωνισμός, η άβουλη απορρόφηση πληροφοριών, η πειθαρχία, η καταπιεστική επιβολή. Εν γένει η «φυτοποίηση» του μάθητή σε ένα καταπιεστικό ανταγωνιστικό περιβάλλον που δεν επιτρέπει ούτε καν την απόλαυση, όχι μόνο της γνώσης, αλλά και θεμελιωδών ανθρωπίνων βιοτικών αναγκών.

Το Ξερατό του Ανταγωνισμού πρέπει να φύγει από το μυαλό μας.
Ανθρωποι που έχουν κατακτήσει την γνώση, όχι μόνο μπορούν να είναι καλοί σε κάθε «επαγγελματική» δραστηριότητα, αλλά θα είναι σίγουρα και περισσότερο άνθρωποι.

Και μην αρχίσει κανείς τα περί ιδιωτικής παιδείας, γιατί αυτή είναι η κατεξοχήν παιδεία του ανταγωνισμού, της επαγγελματικής κατεύθυνσης, της στειρότητας, της επιβολής συγκεκριμένων θέσεων.

 

Δ.        Τόσα χρόνια τώρα οι άνθρωποι και τα παιδιά ψάχνουν να ακουστούν, να εκφραστούν, να αυτοοριστούν και να ορίσουν το μέλλον της κοινωνίας.


Ο τεράστιος φασιστικός μηχανισμός του νεο-φιλελευθερισμού και του κεφαλαίου ορίζει τα πάντα μέσα από τις αγορές και τα καρτέλ.

 

Καρτέλ και «αγορά» πολιτικών και πολιτικών κομμάτων.

 

«Αγορά» εργασίας, δηλαδή ανθρώπινης ζωής.

 

«Αγορά» προϊόντων, αγορά συνειδήσεων, αγορά ενημέρωσης, αγορά παιδείας,

 

ΑΓΟΡΑ σε όλα.


ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΟΙ «ΑΓΟΡΑ» που φιμώνουν και σκοτώνουν τους ανθρώπους;
ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΘΑ ΟΡΙΣΟΥΝ ΤΟ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ, ΤΟΝ ΛΟΓΟ, ΤΗΝ ΘΕΩΡΙΑ, ΤΗΝ ΓΝΩΣΗ.

ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΘΑ ΟΡΙΣΟΥΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ …
και πάνω από όλα: ΓΙΑΤΙ ? !!!!!

 

Εδώ μέσα προσπαθήσαμε και αποσαφηνίσαμε τις έννοιες.
Αποκαθάραμε την ουσία από τα βδελύγματα των «αγοραίων».
Καταλάβατε γιατί κάποιοι σπάνε μαγαζιά χωρίς να ξέρουν γιατί;

Επειδή αυτά συμβολίζουν τον δυνάστη, αυτόν που έχει και ορίζει τις ζωές.
Ας δούμε τον ΑΝΘΡΩΠΟ, ας τον απαλλάξουμε από την «ΑΓΟΡΑ», ας απελευθερώσουμε τον άνθρωπο και την ζωή, από την τερατώδη εκμετάλλευση.
Ας παράγουμε αγαθά για τους ανθρώπους και όχι «αξίες» προς κερδώα ανάλωση.

Δεκέμβριος 3, 2008

ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΒΙΟΤΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ & Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Αφού την ξαναέφερα στην επιφάνεια, οφείλω να γράψω τι εννοώ πραγματική οικονομία γιατί την πήραν οι πολιτικοί και την παπαγαλίζουν … απαξιώνοντάς την.

 

Υπό την κλασσική εννοιολογική του προσέγγιση, ο όρος πραγματική οικονομία, έχει ως περιεχόμενο την υπαρκτή οικονομική δραστηριότητα και αντιδιαστέλλεται από την εικονική (οικονομία), την πλασματική και ψευδή.

Βεβαίως, δεν θα έγγραφα για να προτάξω κάτι το εννοιολογικά δεδομένο και εν ολίγοις αυτονοήτο.

Η στόχευση και η εννοιολογική προσέγγιση του όρου επιβάλλουν να δούμε βαθύτερα.

Η πραγματική οικονομία έχει στην δική μου συλλογιστική δύο επίπεδα.

Στο 1ο επίπεδο βρίσκεται η παραγωγική προσέγγιση, όπως υφίσταται και λειτουργεί και στον καπιταλισμό του σήμερα. Εδώ ο όρος πραγματική οικονομία αναφέρεται σε υλικά αγαθά και μάλιστα σημαντικής υπεραξίας. Κατ’ αντιδιαστολή δεν αναφέρεται σε υπηρεσίες. Συμμέτοχος στην πραγματική οικονομία είναι αυτός που δημιουργεί, παράγει εκ του μηδενός. Ο αγρότης που από την γη δημιουργεί, παράγει ένα προϊόν, ο κτηνοτρόφος που δημιουργεί μέσα από την αναπαραγωγική διαδικασία των ζώων του, ο εξάγων ορυκτό πλούτο κλπ..[1] Ολόκληρος ο αποκαλούμενος πρωτογενής τομέας έχει πραγματική παραγωγική διάσταση, καθώς από μηδενική βάση καταφέρνει να δημιουργήσει «αξίες» (κατά την αστεία, αλλά επικίνδυνη καπιταλιστική θεώρηση των αγαθών). [2]

Πραγματική οικονομία αποτελούν και οι λοιποί παραγωγικοί παράγοντες που παράγουν προϊόντα σημαντικής προστιθέμενης αξίας με την μεταποίηση των πρωτογενών προϊόντων (το εάν παράγουν αγαθά είναι το ουσιαστικό ζητούμενο).       

Αντίθετα, στο επίπεδο θεώρησης αυτό, μη πραγματική οικονομία είναι η οικονομία της επικουρίας. Η οικονομία όσων δεν ασχολούνται με πραγματικά αγαθά αλλά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο «επικουρούν» τους παραγωγούς στο έργο τους ή εν γένει προσφέρουν υπηρεσίες που δεν πολλαπλασιάζουν τα πραγματικά αγαθά στον πλανήτη. Τελικά στον τομέα αυτό πολλαπλασιάζονται οι «αξίες», χωρίς να υπάρχει άμεσος πολλαπλασιασμών αγαθών. Η «αγορά» είναι ένα κλασσικό παράδειγμα τέτοιας οικονομίας και οι συντελεστές της δεν αποτελούν παραγωγούς, αλλά μεταπράτες. Αυτοί είναι που δίνουν αξιακό περιεχόμενο στα αγαθά, που μετατρέπουν το υλικό σε αξία. Αλλωστε οι μεταπράτες στο καπιταλιστικό σύστημα δεν μπορούν να λειτουργήσουν διαφορετικά, αφού έχουν μόνο αξιακή επαφή με το αντικείμενο και όχι δημιουργική ή ατομικά χρηστική σχέση. Η ίδια η αγορά είναι απλά ένας κοινωνικός μηχανισμός που έχει ως περιεχόμενο και αντικείμενο την κερδώα εκμετάλλευση της προμήθειας βιοτικών αγαθών και της κάλυψης βιοτικών αναγκών (πραγματικών ή τεχνητών) των ανθρώπων. Στα αυτά πλαίσια κινούνται οι άλλες «αγορές» και οι συνεπικουρούντες: τράπεζες, τουρισμός, μεταφορές, δικηγόροι, γιατροί κλπ… .

Στην πραγματικότητα, το κυρίαρχο πρόβλημα του πλανήτη και του καπιταλισμού είναι η αξιακή θεώρηση των αγαθών, η μετατροπή τους σε αξίες και πλέον από ένα μηχανισμό την «αγορά» που στελεχώνουν και καθορίζουν όχι οι κοινωνίες, αλλά οι αυθαιρετούντες και μη ελεγχόμενοι άνθρωποι. Το χρήμα είναι η συνθήκη και το αποτέλεσμα της αξιακής θεώρησης των αγαθών.

Στο πλαίσιο ανάλυσης αυτό, το χρήμα και η αυθαίρετη αξιακή θεώρηση/καθορισμός  των αγαθών είναι αυτές που δημιουργούν το πρόβλημα. Η εξουσιαστική αξιακή θεώρηση και θέσμιση των αγαθών είναι αυτή που καταδικάζει τους ανθρώπους στην υποτέλεια και στην στέρηση. Η αξία εκπεφρασμένη σήμερα ως χρήμα είναι αυτή που χαρακτηρίζει την ανθρώπινη ζωή (και ως αξία) και παρεμβαίνει μεταξύ αγαθού και ανθρώπου. Εν ολίγοις και σε κυκλική πορεία προς τις ανάγκες του παραγωγού κυριαρχεί και στην παραγωγή και καθορίζει και την δυνατότητα προσφοράς και την δυνατότητα ζήτησης – κατανάλωσης, στον αστείο τεχνητό «νόμο» του καπιταλισμού, του «νόμου της προσφοράς και της ζήτησης».

Παράλληλα και όπως είναι αυτονόητο, η αξιακή θεώρηση των αγαθών είναι αυτή που καθιστά τον καπιταλισμό ατελή, θνησιγενή και συνολικά προβληματικό για την ανθρωπότητα, αφού η ανθρώπινη φύση ενδιαφέρεται για τα αναγκαία αγαθά και όχι για τις αξίες.

Μιλώντας για πορεία προς νεοφεουδαλισμό, αλλά και προβλέποντας την κρίση των τελευταίων μηνών είχα τα ανωτέρω στο νου μου, διότι ο καπιταλισμός πάσχει από το ίδιο το χαρακτηριστικό του, που θα το αποκαλέσω «αξιακό σύνδρομο» (δηλ. την δημιουργία τεχνητών αξιών στις οποίες δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν οι άνθρωποι, με αποτέλεσμα να πάσχει η εφαρμογή του «νόμου» του). Αλλά παράλληλα, οι απολυταρχικές εξουσιαστικές δομές, που έχει δημιουργήσει στις ανθρώπινες κοινωνίες η εξουσία της αγοράς και των κυρίων των αξιών είναι ευνόητο ότι καταρρέοντας εύκολα θα μετατραπεί σε ένα κόσμο όπου οι κατέχοντες τις αξίες θα τις μετατρέψουν σε κυριαρχία επί των αγαθών και των παραγωγικών τους μονάδων.

Στο πλαίσιο λοιπόν των κοινωνικοοικονομικών δομών αυτών, η ενίσχυση και η στροφή προς την πραγματική την παραγωγική οικονομία είναι ένα βασικό πρόταγμα προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι ανάγκες των ανθρώπων και να χάσει πληθωριστικά η αξιακή θεώρηση την σημασία και την ισχύ της.

Ειδικά για την Ελλάδα, που έχει μετατραπεί σε μία οικονομία της επικουρίας και όχι της παραγωγής, σε μία οικονομία αξιών και όχι αγαθών, η ανάγκη είναι άμεση και αδήριτη και θα πρέπει κάθε κυβέρνηση ή πολιτικό κόμμα που σέβεται την κοινωνία στην οποία λειτουργεί, να μεριμνήσει δυναμικά για την άμεση ενίσχυση της πραγματικής οικονομίας.               

 Βέβαια η αξιακή θεώρηση, η «αγορά» πρέπει και αυτή άμεσα να τιθασευτεί, αλλιώς θα συνεχίσει να «παράγει» αξίες και όχι ουσία.

Βασικό κριτήριο για να καταλάβει κανείς εάν οδηγούμαστε στην διατήρηση του καπιταλισμού ή στην επιτάχυνση του νεοφεουδαλισμού είναι οι αξίες, δηλ. οι τιμές των αγαθών. Μείωση των τιμών στην επόμενη φάση της κρίσης (από τον Ιανουάριο του 2009 και μετά) θα σημαίνει ότι ο καπιταλισμός θα επιβιώσει, καθώς θα αποκαθίσταται η λειτουργία της αλυσίδας αγαθό – αξία – άνθρωπος. Αύξηση των τιμών ή στέρηση των αγαθών (συνεπακόλουθο του αξιακού συνδρόμου) θα σημαίνει ότι οδεύουμε ολοταχώς προς το νεο-φεουδαλισμό.

Η προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι η πορεία προς το νέο-φεουδαλισμό θα συνεχιστεί, αλλά με συντηρητικά βήματα που θα φέρνουν τον άνθρωπο ολοένα πιο αδύναμο και στερημένο αξιών.

Δυστυχώς, η πορεία της Ευρωπαϊκής Ενωσης προς το νέο-φεουδαλισμό, είναι ταχύτατη και δεδομένη και προκύπτει από τις υπαγορευόμενες άνωθεν αποφάσεις των λακέδων πολιτικών της. Αλλωστε η Ευρώπη έχει μακρά παράδοση φεουδαλισμού … .

Από την ανάλυση αυτή, που εξηγεί την δομή του καπιταλισμού ως παρέμβαση μεταξύ αγαθού και ανθρώπου, αλλά και τον ίδιο τον αντιορθολογικό και αντιανθρώπινο χαρακτήρα του, θα μπορούσε να γραφτεί ολόκληρο βιβλίο ή βιβλία.

Δεν το αναπτύσσω σκόπιμα και για δύο λόγους: ο 1ος είναι για να κάτσετε μόνοι σας να στοχαστείτε, να εφαρμόσετε οι ίδιοι τις ανωτέρω αρχές σε κάθε λειτουργία του συστήματος. Ο 2ος λόγος είναι καθαρά πολιτικός, δεν έχω σκοπό να οδηγήσω τους ανθρώπους να ψάχνονται μέσα στις αξιακές ισορροπίες και τους μηχανισμούς τους, που ούτως ή άλλως άλλοι διαμορφώνουν. Σκοπός μου είναι να προχωρήσω στην 2η φάση της ανάλυσης της «πραγματικής» οικονομίας, της οικονομίας των κοινωνιών και των ανθρώπων, γιατί αυτό είναι το «δώρο» που μπορώ να δώσω στους αδελφούς μου … τους άλλους ανθρώπους.

Αφού προκαλέσω κάθε μωρόσοφο, οικονομολόγο και μη, να ανατρέψει εάν μπορεί το πιο πάνω κομμάτι της ανάλυσης, θα προχωρήσω στο 2ο πλαισίο θεώρησης της πραγματικής οικονομίας.

Βέβαια πολλά, ίσως τα περισσότερα σας είναι γνωστά, αλλά θεωρώ καθήκον μου να αποκαλύψω και άλλα … .

Εχω ξαναγράψει για τις βιοτικές ανάγκες και πως αυτές καθορίζουν την ύπαρξη και την πορεία του ανθρώπου, για την μοναδική νομοτελειακή τους σχέση με τον άνθρωπο και την πορεία της ανθρωπότητας. Τις βιοτικές ανάγκες τις καλύπτουν κατά βάση υλικά αγαθά. Είναι αυτά τα αγαθά που παράγει μία πραγματική οικονομία ή η πραγματική οικονομία. Τις άλλες, τις ψυχικές βιοτικές ανάγκες τις καλύπτουν οι άνθρωποι μέσω των πολιτικών συστημάτων (ισότητα = δημοκρατία = παιδεία, γνώση, υγεία), αλλά και μόνοι τους, καθώς κανείς δεν μπορεί και δεν πρέπει εξουσιαστικά να επιβάλλεται σε όσα μπορούν ψυχικά να του χαρίσουν οι άλλοι άνθρωποι.

Οι ίδιες οι βιοτικές ανάγκες και η δυνατότητα από όλους να τις καλύπτουν, είναι αυτές που καθιστούν τον άνθρωπο ελεύθερο, χειραφετημένο, αξιοπρεπή, άξιο, ίσο και υπεύθυνο.

Εγραψα κάποτε για την οικονομία χωρίς κέρδος, πρότεινα την τράπεζα χωρίς κέρδος, το σουπερμάρκετ χωρίς κέρδος για να οδηγήσω κάποιους να σκεφτούν πως το αξιακό σύστημα οικονομίας είναι αυτό που απομονώνει και παρεμβάλλεται μεταξύ ανθρώπων και αγαθών. Για να σκεφτούν ακόμα και πως εύκολα μπορούν να νικήσουν τον καπιταλισμό. Είμαι βέβαιος πως, αν δεν το καταλάβουν σύντομα οι κοινωνίες, θα το καταλάβουν οι νέο-φεουδαλιστές και θα προσφέρουν άμεσα αγαθά στους ανθρώπους για να τους εξουσιάσουν (αταβιστικά το κάνουν με τις διάφορες «φιλανθρωπίες»), για αυτό σας ξορκίζω, καταλάβετέ το όσο είναι καιρός: πρέπει να φτιάξουμε μία οικονομία που θα καταργεί τις άλλες αξίες, θα αποκαθιστά την αμεσότητα της σχέσης του ανθρώπου με τα αγαθά, τα βιοτικά αγαθά και όποια δημοκρατικά αποφασίζει ότι μπορούν να αποτελέσουν τέτοια αγαθά. Η αποκατάσταση της αμεσότητας της σχέσης βιοτικών αγαθών – ανθρώπου και η απαξίωση και κατάργηση της ενδιάμεσης οικονομίας των αξιών θα φέρει την αλλαγή, θα φέρει τις κοινωνίες των πραγματικών ανθρώπων. 

 Στο πλαίσιο αυτό η ενίσχυση της αυτάρκειας μέσα από μία πραγματική οικονομία των αγαθών είναι αυτή που παίζει καθοριστικό ρόλο. Τα έχω γράψει εκτενέστερα, τα γράφω και συνοπτικά, καθώς αυτή θα φέρει την πραγματική κοινωνική αλλαγή.

Μέσα από την αμεσότητα της σχέσης ανθρώπων – αγαθών και την αυτάρκεια σε αυτά μπορεί κάθε κοινωνία να εγγυηθεί στις γενιές που έρχονται ότι κάθε παιδί που θα γεννιέται δεν θα πεινάσει, δεν θα νοιώσει άνισο και μειωμένο, θα έχει επάρκεια βιοτικών αγαθών και κάλυψη των βιοτικών του αναγκών. Αυτή είναι η δίκαιη κοινωνία, αυτό είναι το δίκαιο κράτος.

Και επειδή το δίκαιο κράτος είναι αποτέλεσμα της δίκαιης κοινωνίας και πρέπει να καλύπτει την βιοτική ανάγκη της ισότητας, πρέπει να δημιουργήσουμε την πολιτεία της ισότητας και της ευθύνης, της ίσης αξίωσης κάθε ανθρώπου, που είναι η πολιτεία της δημοκρατίας, της πραγματικής δημοκρατίας, των πραγματικά ίσων δικαιωμάτων και υποχρεώσεων. Μόνο μέσα από την δημοκρατία πραγματώνεται η βιοτική ανάγκη της ισότητας, έτσι γίνεται πραγματικότητα η λαϊκή κυριαρχία, η κοινωνική ανθρώπινη κυριαρχία.

Πρέπει συνεπώς το πολιτικό σχέδιο για το οποίο έχουμε γράψει πολλοί, για τους θεσμούς άμεσης δημοκρατίας (με πρόταση από τους πολίτες και απόφαση με  δημοψηφίσματα), αλλά και τους θεσμούς επιτροπών κοινωνικής δημοκρατίας, άμεσα εκλεγμένων και παράλληλα λειτουργούντων μεταξύ τους, να τεθεί και να κερδηθεί ως πολιτικό στοίχημα και πολιτικός όρος για την κοινωνική αλλαγή, τον πραγματικό κοινωνικό μετασχηματισμό. Μετά θα μπορούμε σαν κοινωνία να μετασχηματίσουμε όλες τις δομές του συστήματος και να πάμε σε πραγματική, άμεση δημοκρατία ισότητας, αξιοποιώντας τα επιστημονικά επιτεύγματα. Για τις άλλες παράλληλες αρχές της διαφάνειας, της κοινωνικής «ιδιοκτησίας» της γνώσης, της δημιουργίας, της τεχνολογίας, της εφεύρεσης έχουν γραφτεί οι τρόποι, η πρακτική είναι ήδη κτήμα μας.

Στην παραγωγή, στην πραγματική οικονομία της κοινωνίας έχει επίσης γραφτεί πως πρέπει να κινηθούμε. Χωρίς την ανάγκη μεγάλων αξιακών «κεφαλαίων», παράγοντας γνώση που ανήκει σε όλους μέσα από την κοινωνία, μέσα από την διαδικασία της εκπαίδευσης και μετασχηματίζοντάς την σε πραγματική παιδεία. Παιδεία για τους παραγωγούς της και όλη την κοινωνία. Μέσα από την μελέτη του τόπου μας και των πραγματικών δυνατοτήτων του μπορούμε να ξέρουμε, να μάθουμε επιτέλους  τι μπορεί να παράγει και πως, ώστε να καλύψουμε τις βιοτικές μας ανάγκες με τα αγαθά που μπορεί να παράγει ο τόπος. Αυτό σημαίνει και σεβασμό και όχι βιασμό του τόπου μας, όπως η οικονομία των αξιών κάνει πολλά χρόνια τώρα. Αυτό σημαίνει αέναες αειφόρους παραγωγές και δυνατότητες για το μέλλον. Διότι εμείς ως κοινωνία θα είμαστε αυτοί που θα αποφασίσουμε για τις βιοτικές μας ανάγκες και όχι οι «κύριοι» της αξιακής οικονομίας.

Μέσα από την διαδικασία της ενδοσκόπισης και της κατεύθυνσης αντίστοιχα με την κατεύθυνση και τα ταλέντα του καθενός (διαδικασία που και πάλι θα προκύψει δωρεάν μέσα από το εκπαιδευτικό σύστημα) θα αξιοποιήσουμε και θα εκφράσουμε, θα στηρίξουμε τις δυνατότητες κάθε Ελληνα, κάθε νέου παιδιού, που σήμερα το περιμένει η αβεβαιότητα και η αξιακή απαξίωση της οντότητας και της ύπαρξής του. Ας στηρίξουμε το μέλλον αυτών των παιδιών, αυτών των Ελλήνων, δίνοντάς τους την δυνατότητα να δημιουργήσουν, να εκφραστούν, να γίνουν … . Ας αξιοποιήσουμε για να στηρίξουμε οικονομίες συλλογικοτήτων κονδύλια και κεφάλαια που πηγαίνουν σε επιδόματα πείνας, σε επιδόματα εξάρτησης και ανθρώπινης απαξίωσης. Η δική μας αξία είναι ο άνθρωπος, αυτός δημιούργησε τις κοινωνίες από την ανάγκη της κάλυψης των βιοτικών αναγκών και σε αυτή την ανάγκη ας ξαναγυρίσουμε και ας την ξαναεκφράσουμε. Οι δικές μας παραγωγικές μονάδες της πραγματικής οικονομίας πρέπει να ανήκουν σε πολλούς, σε πολλούς που τους αρέσει αυτό που κάνουν, που αξιοποιούν τις κλίσεις και τα ταλέντα τους κοινά και ισότιμα και όχι εξουσιαστικά. Οι ατομικότητες ισχύος που λειτουργούν με τις αξίες και τις υπεραξίες πρέπει να σταματήσουν να ελέγχουν τις κοινωνίες και τους ανθρώπους και σήμερα μόνο εμείς, με την ισχύ των αριθμών μας και της κοινής ίσης προσπάθειας μπορούμε να τα καταφέρουμε. Δίπλα και μέσα σε αυτή την προσπάθεια, ενεργός σύμβουλος είναι η ίδια η κοινωνία. Η κοινωνία με την δημοκρατική συμμετοχή και επιλογή βρίσκεται σε κάθε μορφή επιμέρους οργάνωσης της πραγματικής οικονομίας, αλλά και τους συνόλου των δομών της. Ακούει, προτείνει, επιλέγει, καθοδηγεί, αποφασίζει. Είναι ευτυχώς και αυτά γραμμένα, έχουν αναλυθεί και αποκτήσει πρακτική, ουσιώδη και λεπτομερή έκφραση και οντότητα.

Ετσι μπορούμε να προχωρήσουμε σε μία πραγματική οικονομία των αγαθών, σε μια αμεσότητας της επαφής τους με τον άνθρωπο. Οσοι χρειαστεί και θέλουν να παρέχουν υπηρεσίες ας μετέχουν ίσα και όχι καθοριστικά στο γίγνεσθαι, ας γίνουν οι αναγκαίοι κοινωνικοί υπάλληλοι και όχι οι αξιακοί δυνάστες της κοινωνίας. Σκοπός της λειτουργίας τους : η εύρυθμη προμήθεια των αγαθών και η ίση κάλυψη των υπολοίπων αναγκών.

Δεν κάνω λόγο για κοινωνία στέρησης, αλλά για κοινωνία επάρκειας, για κοινωνία συνολικής ευδαιμονίας και είναι εύκολο να το πετύχουμε αυτό αξιώνοντας τους ανθρώπους και δίνοντας σε όλους την δυνατότητα να ζήσουν μια πραγματική ζωή.

Είναι η ίδια η κοινωνία που μελετά και αποφασίζει εάν κάποιο αγαθό αποτελεί βιοτική της ανάγκη, εάν και πώς θα το απολαμβάνουμε όλοι μας, χωρίς αξιακή παρέμβαση αλλά μόνο με παραγωγική κάλυψή του.

Εδώ έρχεται η ώρα του διεθνισμού, της αδελφοσύνης των λαών. Οι ίδιοι οι λαοί στέκονται ο ένας δίπλα στον άλλο. Η πείνα του ενός είναι υποχρέωση του άλλου να παράγει περισσότερα για να τον θρέψει, η υποχρέωση να δεχθεί να φιλοξενήσει, να ενισχύσει, να στηρίξει. Στον κόσμο των αγαθών κανείς λαός δεν μπορεί να τα παράγει όλα, όλοι όμως οι λαοί του πλανήτη αποδεικνύεται κάθε ημέρα πως μπορούν να το κάνουν, γιατί το σημερινό «όλα» είναι αποτέλεσμα της εργασίας όλου του πλανήτη.

Αυτή η κοινή αδελφοσύνη που είναι αποτέλεσμα της ισότητας μπορεί να μας κάνει να ζήσουμε καλύτερα, χωρίς στρατούς και σιδερόφρακτα σύνορα.        

 Καταργώντας τον κόσμο των ψεύτικων αξιών, των υποαξιών και των υπεραξιών, αποκαθιστούμε την σχέση των αγαθών με τους ανθρώπους, την σχέση παραγωγού – ανθρώπου αναλωτή, φτιάχνουμε την πραγματική κοινωνική οικονομία που στοχεύει στον άνθρωπο και όχι στις τεχνητές «αξίες». Καλύπτουμε τις βιοτικές μας ανάγκες, απελευθερωνόμαστε και δίνουμε στην ζωή το πραγματικό της νόημα, ανασαίνουμε και βιώνουμε ως άνθρωποι και όχι ως κίβδηλα αξιακά εκμεταλλεύσιμα κάποιων ολιγαρχών.

Ας αγωνιστούμε σύντροφοι για κάτι που έχει πραγματική ουσία και νόημα.


[1] Στο σημείο αυτό θα πρέπει να δούμε και ένα ακόμα ουσιαστικό διαχωρισμό που έχει να κάνει με την αέναο ή μη παραγωγή, αυτή που αποκαλείται αειφόρος. Στην περίπτωση του ορυχείου, η παραγωγή δεν είναι αέναη και αειφόρος, αλλά έχουμε αφαίρεση αγαθού – αξίας χωρίς την δυνατότητα αναπλήρωσης. Αντίστοιχο φαινόμενο μπορεί να παρατηρηθεί και στην αγροτική οικονομία είτε άμεσα (καταστροφική υπερεκμετάλλευση) είτε έμμεσα με την χρήση τοξικών φαρμάκων ή μεθόδων παραγωγής που καταστρέφουν  όσους και όσα έρχονται σε επαφή με αυτά.

   

[2]  Όπως θα δούμε παρακάτω, ο παραλογισμός αυτός είναι βάση της παγκόσμιας παράνοιας. Τα αγαθά είναι αγαθά (εν προκειμένω τροφή) που εξυπηρετούν βιοτικές ανάγκες του ανθρώπου και όχι «αξίες».

Νοέμβριος 25, 2008

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ: ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ

Θα μιλήσω με τον δικό μου τρόπο για «τo δικό μου Πανεπιστήμιο»… .

Θα ξεκινήσω από το φαύλο σημερινό σύστημα και δεν θα ρίξω την ευθύνη φυσικά στους φοιτητές, όπως κάνουν κάποιοι εξουσιολάγνοι και παπαγαλίζοντες αντιδραστικές θεωρίες. Καλά κάνουν οι φοιτητές και δεν θέλουν ένα τέτοιο πανεπιστήμιο  .

Το σύστημα δεν αυτογεννάται, δεν αυτοδημιουργείται από παρθενογέννεση, το σύστημα εκφράζει σήμερα την ίδια φαυλότητα της κοινωνικής διάστασης της εξουσίας (και δεν εννοώ μόνο της πολιτικής).

Τα πανεπιστήμια λειτουργούν υπό ένα συγκεκριμένο νομικό καθεστώς. Αυτό το καθεστώς θα πρέπει να εξεταστεί πρωτίστως. Επισημαίνω ότι το υπάρχον νομικό καθεστώς εξασφαλίζει στα Πανεπιστήμια αυτονομία από τον κοινωνικό έλεγχο. Στην πραγματικότητα τα πανεπιστήμια βρίσκονταν πάντα εκτός αμέσου κοινωνικού ελέγχου (η εμμεσότητα της κυβερνητικής παρέμβασης είχε πάντα οργανωτικό χαρακτήρα).

Στο «δικό μου πανεπιστήμιο» δεν διοικεί το διδακτικό προσωπικό, τουλάχιστον δεν διοικεί με την ένταση που παρατηρείται σήμερα. Το διδακτικό προσωπικό έχει ως σκοπό της ύπαρξης και παρουσίας του, την διδασκαλία. Εχει μια ιδιόρρυθμη σχέση μισθωτού και δεν μπορεί ταυτόχρονα να διοικεί, να αποφασίζει αυτό (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η γνώμη του δεν έχει βαρύνουσα εξ αντικειμένου θέση). Στο «δικό μου πανεπιστήμιο» η διοίκηση ανήκει στην κοινωνία που αποφασίζει δημοκρατικά σε δύο επίπεδα. Στο επίπεδο άμεσης καθολικής εκλογής μιας δημοκρατικής αρχής διοίκησης και στο επίπεδο άμεσης δημοκρατικής εντολής.

Να μπορούν π.χ. οι αγρότες να ζητήσουν την δημιουργία μιας σχολής γεωπονίας με συγκεκριμένο προσανατολισμό ή μιας σχολής επιμόρφωσης αγροτών και αυτό να καθίσταται αντικείμενο καθολικής ψηφοφορίας και απόφασης. Αυτό σημαίνει δημοκρατικό κοινωνικό πανεπιστήμιο.

Η φαυλότητα της σημερινής κατάστασης έφτασε μέχρι του σημείου να ιδρύει σειράς σχολών και πανεπιστημίων για να τονώσει τοπικές οικονομίες με τα έξοδα διαβίωσης των φοιτητών, χωρίς υποδομές, χωρίς καν εκπαιδευτικό προσανατολισμό. Φτιάχτηκαν δεκάδες σχολές χωρίς ουσιαστικό κοινωνικό προσανατολισμό με τυφλά και μικρόπνοα οικονομίστικα κριτήρια. Διογκώθηκε έτσι ουσιαστικά το κοινωνικό πρόβλημα και ο ανταγωνισμός στην αγορά εργασίας, με αποτέλεσμα την γενιά των 700 Ευρώ και την ενασχόληση των πτυχιούχων με άλλα πράγματα από αυτά που σπούδασαν. Μόνο το κεφάλαιο είναι ευνοημένο από αυτή την φαυλότητα, όλοι οι άλλοι χάσαμε και κυρίως οι νέες γενιές που ζούν στην αποθήκη της απαξίωσης, στην αποθήκη της φτηνής για κάποιους εργασίας.

 

Χρειάζεται θαρρώ η δημιουργία σχολών επιστημονικά εξειδικευμένων. Δεν μπορούμε πλέον να έχουμε σχολές που βγάζουν απλά «φυσικούς», «χημικούς» ή «μαθηματικούς» όταν οι ειδικές εφαρμογές των επιστημών αυτών είναι τεράστιες. Χρειάζεται να δούμε τα πράγματα και την παιδεία όχι ως αποθήκη προσδοκιών και ανθρώπων, αλλά ως πεδίο περαιτέρω επαφής με την γνώση.

Το δικό μου πανεπιστήμιο δεν λειτουργεί ως εξεταστικό κέντρο, κυρίως επειδή αυτό βολεύει ποικιλοτρόπως το καθηγητικό προσωπικό, που δεν εντείνει τις προσπάθειές του στην διδασκαλία, αλλά αρκείται στην εξουσία της εξέτασης. Το δικό μου πανεπιστήμιο είναι πανεπιστήμιο γνώσης και όχι εξουσιαστικής θολούρας, που επιτρέπει την αυθαιρεσία και την νόσφιση εργασίας άλλων – κυρίως φοιτητών.

Το δικό μου πανεπιστήμιο δεν λειτουργεί ως προθάλαμος της αγοράς εργασίας, έχει σκοπό την γνώση και η κατοχή της είναι ευνόητο ότι μπορεί να οδηγήσει σε άλλα επίπεδα, χωρίς να υπάρχει αυτός ο προσανατολισμός.

Το δικό μου πανεπιστήμιο είναι πανεπιστήμιο έρευνας, προόδου και κοινωνικής προσφοράς. Φοιτητές και διδάσκοντες αποφασίζουν για την προώθηση προτάσεων έρευνας και φτιάχνουν το πλάνο συμμετοχής και εργασίας.

Στο δικό μου πανεπιστήμιο (όπως έχω ήδη προτείνει) ο φοιτητής αποκτά άμεση εμπειρία μέσω της αντικατάστασης των εξετάσεων από μελέτες και έρευνες κοινωνικής διάστασης και προσφοράς. Η γνώση που παράγεται ανήκει στην ίδια την κοινωνία και όχι μόνο σε καθηγητές ή μόνο σε επιχειρήσεις.

Στο δικό μου πανεπιστήμιο, ο φοιτητής παύει να είναι ένας καταπιεσμένος από παντού κακομοίρης, που φτάνει να μισεί αυτό που είναι και αυτό που κάνει. Συμμετέχει ενεργά και ισότιμα σε όλες τις διαδικασίες και δημοκρατικά μετέχει στον έλεγχο της λειτουργίας του πανεπιστημίου υπό οιανδήποτε έκφανση.

Στο δικό μου πανεπιστήμιο, οι πόρτες είναι ανοικτές στην κοινωνία και όποιος πολίτης θέλει μπορεί να παρακολουθήσει μαθήματα (χωρίς να δικαιούται βέβαια τίτλου σπουδών).

Στο δικό μου πανεπιστήμιο, η αξιολόγηση της εργασίας των διδασκόντων είναι αναγκαία και ανήκει στην κοινωνία και στους μετέχοντες στο εκπαιδευτικό γίγνεσθαι. Δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν άφαντοι καθηγητές ή εξουσιαστές – βασανιστές ανάμεσα στην εκπαιδευτική κοινότητα.

Στο δικό μου πανεπιστήμιο δεν υπάρχει ένα και μοναδικό σύγγραμμα (που αποφέρει εκατοντάδες εκατομμύρια στους διδάσκοντες και στους εκδότες). Υπάρχει πλήρης ελευθερία πρόσβασης στη γνώση και επιλογής του καλύτερου.       

Στο δικό μου πανεπιστήμιο η μεταπτυχιακή εξειδίκευση δεν είναι θέμα για λίγους αλλά για όλους. Τα δίδακτρα παράλληλα καταργούνται.

Αυτά τα λίγα, κοντά σε όσα έχω ήδη γράψει, σκιαγραφούν το «δικό μου πανεπιστήμιο».

Δεκέμβριος 3, 2007

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ, ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΓΝΩΣΗ: ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΘΕΛΚΤΙΚΗ, ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ, ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΓΝΩΣΗ: ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΘΕΛΚΤΙΚΗ, ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ 

Για τις ανάγκες του παρόντος κειμένου θα αποκαλέσουμε «παιδεία»[1] , το τμήμα  της που αποτελεί αντικείμενο του εκπαιδευτικού συστήματος και σε αυτό αναφέρεται από την άποψη της παροχής ειδικών επιλεγμένων γνώσεων. Η γνώση ως ευρύτερη έννοια περιλαμβάνει το σύνολο της πληροφορίας που τίθεται υπόψη του ανθρώπου ώστε να κατανοήσει και γνωρίσει το σύνολο των υλικών και άϋλων στοιχείων που βρίσκονται παντού γύρω του.

Η «παιδεία» στην Ελλάδα παρέχεται κατά βάση μέσα από ένα οργανωμένο σύστημα, που λειτουργεί υπό την κρατική μέριμνα ή εποπτεία. Νομίζω πως θα ήταν ανεδαφικό σήμερα να θέσουμε, ως θέμα προς διερεύνηση, το, εάν θα ήταν προτιμότερη η ατομική και όχι ομαδική παιδεία, δηλ. η μόρφωση του καθενός με τον τρόπο και το περιεχόμενο που αυτός θέλει και εάν θέλει.

Η «παιδεία» αποτελεί κοινωνικό αγαθό υψίστης και ουσιώδους σημασίας και το μέγιστο πνευματικό αγαθό που μπορεί και οφείλει να παρέχει ένα κράτος στους πολίτες του. Είναι παράλληλα, η παιδεία, μια προετοιμασία του μέλλοντος μιας χώρας, καθώς κατά βάση αναφέρεται στη νέα γενιά.

Πολλά, πάμπολλα θα μπορούσε να γράψει κανείς για την παιδεία και όσα μπορεί να προσφέρει, αλλά θέμα μου είναι οι παθογένειες που αυτή εμφανίζει. Είναι γνωστό σε όλους ότι η εκπαιδευτική διαδικασία δεν είναι μια διαδικασία εύκολη για τον μαθητή, απαιτεί προσήλωση και ιδιαίτερο κόπο. Συνδεόμενη με το σύστημα εισαγωγής στην τριτοβάθμια βαθμίδα της (Α.Ε.Ι. , Α.Τ.Ε.Ι.) και με την προσδοκία για επαγγελματική και κοινωνική ανέλιξη, γίνεται υπόθεση ιδιαίτερα αγχώδης για τους μαθητές και τις οικογένειές τους.

Σε μια κοινωνία όπως αυτή που περιέγραψα στο «όραμα του δημοκρατικού σοσιαλισμού» ο προβληματισμός θα ήταν εντελώς διαφορετικός, εάν τελικά υπήρχε … .

Η πραγματικότητα της παιδείας στην χώρα μας, σήμερα, είναι ιδιαίτερα προβληματική, ζοφερή θα έλεγα και για αυτή, αν και δεν είμαι εκπαιδευτικός, θα ήθελα να καταθέσω κάποιες απόψεις μου.  

1.         Ένα ζήτημα που χρόνια με απασχολεί και απασχολεί και το σύνολο των εμπλεκομένων προσώπων είναι το γεγονός ότι το σχολείο όχι μόνο δεν είναι θελκτικό για τους μαθητές, αλλά είναι και εντελώς απωθητικό, εντελώς αρνητικό για αυτούς. Είναι σαφές και δεν πρέπει να υπάρχουν βάσιμες αντιρρήσεις ότι το εκπαιδευτικό σύστημα λειτουργεί για την συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών (αλλά και φοιτητών – σπουδαστών) ως καταναγκαστικό καταπιεστικό έργο. Είναι επίσης ευνόητο ότι η αντιμετώπιση αυτή του σχολείου – εκπαιδευτικού συστήματος δημιουργεί σαφές πρόβλημα στην μάθηση, στην λήψη της γνώσης, καθώς το σχολείο αποτελεί πλήρως αρνητικό δεδομένο και ενασχόληση για τους μαθητές.  

2.           Στο σημείο αυτό θα πρέπει να κατανοηθεί ότι υφίσταται μια χαώδης λογική αντίφαση: από την μία πλευρά υπάρχει η παροχή γνώσεων, την οποία θα έπρεπε οι μαθητές να αντιμετωπίζουν θετικά , από την άλλη υπάρχει αυτό που ήδη αναφέρθηκε, η αρνητική καταπιεστική εικόνα της εκπαιδευτικής διαδικασίας στο μυαλό των μαθητών. Η αντίφαση αυτή δεν προκαλείται βέβαια από μόνη της, αλλά για να δώσουμε λύσεις θα πρέπει να την αναλύσουμε ως προς τις αιτίες της. 

3.         Απομόνωση αμειγώς υποκειμενικών παραγόντων. Στην αρνητική – μη θελκτική θεώρηση του σχολείου είναι σαφές ότι υπεισέρχονται αμειγώς υποκειμενικοί παράγοντες που αφορούν τον καθένα μαθητή. Οι παράγοντες, μπορεί να ξεκινούν από προσωπικά ζητήματα υγείας (ψυχικής, διανοητικής ή σωματικής) και να καταλήγουν σε ζητήματα οικογενειακών, κοινωνικών ή άλλων ατομικών επιρροών. Είναι σαφές ότι το ζήτημα αυτό είναι καθαρά ατομικό και θέμα συνολικής ή ατομικής μέριμνας φυχολογίας, ψυχιατρικής ή ιατρικής. Σκοπός όμως δεν είναι να μιλήσουμε για αυτά τα φαινόμενα που πολλές φορές επιδιώκεται να αντιμετωπιστούν με την δημιουργία ειδικών σχολείων ή την ψυχολογική υποστήρικη, σκοπός είναι να σταθούμε στο φαινόμενο ως φαινόμενο συνολικής αντίληψης – θέσης των μαθητών.       

4.         Η απόκτηση γνώσεων είναι ένα ζητούμενο που χρήζει κόπο από τους μαθητές, οι διδασκόμενοι πρέπει να πιέσουν τους εαυτούς τους για να μάθουν. Αυτό δημιουργεί μία καταρχήν αρνητική στάση, η οποία όμως θα έπρεπε να εκμηδενίζεται από όσα προσφέρει η γνώση στον άνθρωπο, η επιβράβευση, η ευχαρίστηση που έρχεται από την κατοχή της γνώσης είναι πολύ ανώτερη ως συναίσθημα από τον «κόπο» που κάποιος καταβάλλει για να φθάσει ως το σημείο αυτό.  Με τον τρόπο αυτό όταν γνωρίζεις ότι θα φθάσεις στην γνώση αίρεται ευθύς εξαρχής κάθε πιθανό αρνητικό στοιχείο – πρόθεση. Αναρωτήθηκε κανείς γιατί οι μαθητές διαβάζουν άνετα και ευχάριστα βιβλία που τους προσφέρουν σειρά εξωσχολικών γνώσεων και όχι τα σχολικά τους βιβλία;  

5.         Αναλύοντας τους πιθανούς παράγοντες αυτής της «παθογένειας» του εκπαιδευτικού συστήματος θα πρέπει να αναφερθώ πρωτίστως στον καταπιεστικό εξουσιαστικό χαρακτήρα της σχέση διδάσκοντα – διδασκόμενου. Το εξουσιαστικό φαινόμενο αυτό όταν ξεπερνά τα όρια του σεβασμού, δημιουργεί όπως κάθε δράση και την αντίστοιχη αντίδραση, όταν η δράση είναι έντονη και αδικαιολόγητη, το ίδιο έντονη είναι και η αντίδραση του μαθητή, με τελικό, έσχατο όριο πέραν της σύνδεσης της καταπίεσης με την γνώση, αυτό της ολικής άρνησης της γνώσης και του σχολείου.  

6.         Πέραν όμως του φαινομένου αυτού που εξαρτάται και από την διοικητική προσέγγιση της ρύθμισης της σχέσης διδάσκοντα – διδασκόμενου, το ίδιο το σχολείο λειτουργεί καταπιεστικά για τους μαθητές. Τα σχολεία έχουν μετατραπεί σε συνεχή εξεταστικά κέντρα, στα σχολεία αντικείμενο της λειτουργίας τους δεν αποτελεί η λήψη γνώσης, αλλά η λήψη ενός καλού βαθμού, η επιτυχία στις εξετάσεις, ο κακώς εννοούμενος ανταγωνισμός μεταξύ των μαθητών, η είσοδος στα Α.Ε.Ι. και εν τέλει η πιθανή επαγγελματική αποκατάσταση. Το σχολείο έχει ξεστρατίσει από τον αντικειμενικό του σκοπό που είναι η προσφορά γνώσης, εάν θέλετε και ευρύτερης παιδείας και μόρφωσης κάθε είδους και έχει μετατραπεί σε ένα καταπιεστικό εξουσιαστικό μηχανισμό που ταλανίζει τους μαθητές και τους θέτει ευθύς εξαρχής ενώπιον ενός πρώιμου κοινωνικού και ατομικού δαρβινισμού που έχει ως στόχο της επιλογή των «καλύτερων», των πιο ευπροσάρμοστων κατ’ εμέ στις ανάγκες της αγοράς. Ο άγριος ανταγωνισμός ξεκινά κιόλας από την 1η τάξη του Δημοτικού και γιγαντώνεται στην πορεία, καθώς στόχος του σχολείου δεν είναι να μάθουν όλοι, αλλά να ξεχωρίσουν και διαβαθμιστούν οι μαθητές. Αυτός είναι ένας αρνητικός παράγοντας για τον οποίο οι μαθητές βλέπουν αρνητικά το σχολείο, μέσα μάλιστα από την κοινωνική συντροφικότητα που αναπτύσσουν μεταξύ τους. Ο «καλός μαθητής» για τα επίσημα σχολικά – καθηγητικά πρότυπα δεν είναι ο μαθητής που μπορεί να κατανοήσει, αλλά ο μαθητής «φυτό» που αποστηθίζει κάθε ανούσια πληροφορία και επιτυγχάνει στις εξετάσεις. Την αντίφαση γνώσης – εξετάσεων («φυτού») αντιλαμβάνονται ακόμα και υποσυνείδητα οι μαθητές που αρνούνται να συναινέσουν και να αποδεχθούν μια τέτοια λειτουργία του εκπαιδευτικού συστήματος.  

7.         Φαινόμενο με διαφορετική βάση είναι αυτό της επιβολής άχρηστων, χωρίς ουσία εξειδικευμένων γνώσεων. Το υπάρχον εκπαιδευτικό σύστημα με την λειτουργία του ως εξεταστικού κέντρου διαλογής μαθητών, αλλά και προκειμένου να βολέψει σε φροντιστηριακά μαθήματα τους χιλιάδες άνεργους καθηγητές που παράγει, ακόμα εάν θέλετε και για να ενισχύσει την ταξική ανισότητα του εκπαιδευτικού συστήματος[2]  φορτώνει τα σχολικά προγράμματα με μία σειρά ανούσιων μαθημάτων και κυρίως με ειδικές «γνώσεις» – πληροφορίες που δεν έχουν καμία απολύτως ή έστω ελάχιστη πραγματική αξία, που δεν αφορούν την γνώση αυτή καθεαυτή αλλά τον επιλεκτικό δοαχωρισμό και την λειτουργία του. Τον μαθητή είναι ευνόητο ότι δεν μπορεί να τον ενδιαφέρει ως γνώση η άσκηση χημείας που επιβάλλει ως στοιχείο την αντίδραση Ψευδαργύρου, Καλίου, Χρωμίου και Χλωρίου. Δεν πρόκειται για γνώση που μπορεί να έχει θελκτική αντιμετώπιση από τους μαθητές, αλλά λειτουργεί ως βάσανο μόνο, καθώς δεν παρέχει την ευχαρίστηση της πραγματικής κατανόησης και της επίγνωσης. Ετσι η «γνώση» χάνει το θελκτικό ουσιαστικό της νόημα, δεν προσφέρει και δεν αποτελεί εξήγηση του κόσμου για τους μαθητές, αλλά παραμένει βάσανος με μόνο σκοπό την βαθμολογική, κοινωνική, εμπορική διαλογή.  

8.         Ένα επίσης αρνητικό φαινόμενο που θα ήθελα να επισημάνω και αφορά και την προετοιμασία συγκροτημένων ή μη ανθρώπων είναι η μη ύπαρξη ολοκληρωμένων γνωσιακών αντικειμένων – βιβλίων, αλλά η πολυδιάσπασή τους στην παροχή μερικών ειδικών γνώσεων, ακόμα και αντι-λογικής (π.χ. ο Ελέφαντας που είναι πράσινος και πετά ελικόπτερο που είναι βάρκα … !!!) πριν διδαχή της λογικής και του επιστητού.  

9.         Θυμήθηκα πρόσφατα με άλλους συμμαθητές μου «τα Ψηλά Βουνά» του Ζαχ. Παπαντωνίου, ως το μοναδικό αναγνωστικό που θυμόμαστε από τα σχολικά μας χρόνια, το εντυπωσιακό είναι ότι όλοι θυμόμασταν το ίδιο βιβλίο. Αντίστοιχα θυμόμασταν μόνο με καλές αναμνήσεις τους ελάχιστους καθηγητές που εισέρχονταν στην ανάλυση και εξήγηση των φαινομένων και γνώσεων που δίδασκαν στην κριτική τους θεώρηση και δεν βαθμολογούσαν ως διαχωριστικές μηχανές εργοστασίου. Το μάθημα με αυτούς ήταν απόλαυση …, ήταν χαρά. Χαρά της επαφής με την γνώση, με την ανάλυση, την σύνθεση και την πραγματικά βαθειά κατανόηση των φαινομένων, το μάθημα με αυτούς προσέφερε πραγματικά την χαρά της γνώσης. 

10.       Κάπου εκεί θα ήθελα να καταλήξω με τις προτάσεις μου. Για να γίνει το σχολείο, σχολείο γνώσης, για να αποκτήσει πραγματική αξία και να είναι θελκτικό για τους μαθητές, θα πρέπει να αποκτήσει διαφορετική δομή λειτουργίας και διαφορετικούς στόχους. Θα πρέπει πρώτα από όλα να παύσει να είναι καταπιεστικό ως σύστημα εξουσίας στρατιωτικού τύπου και να βασίζεται στον σεβασμό που προέρχεται από την γνώση. Θα πρέπει το σχολείο να παύσει να είναι κρεατομηχανή ευαίσθητων παιδικών ψυχών που αποβλέπει στον διαχωρισμό των οικονομικά πιο εκμεταλλεύσιμων από το υπάρχον σύστημα. Θα πρέπει το σχολείο να είναι σχολείο και πηγή δημοκρατίας, πηγή ουσιαστικής εκπαίδευσης και γνώσης, σχολείο συλλογικής εργασίας, ένα σχολείο θελκτικής και ουσιαστικής γνώσης. 

 

11.        Τι θα πρότεινα, πέραν όσων προκύπτουν από τα ανωτέρω και χωρίς πολλά έξοδα:

           Τροποποίηση – πραγματική μεταρρύθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος με αλλαγή φιλοσοφίας, ώστε το σχολείο να αποτελεί σχολείο γνώσης και όχι εξεταστικό κέντρο εισαγωγικό για τα Α.Ε.Ι. .

           Αλλαγή του διοικητικού οργανογράμματος των σχολείων, ώστε να καταστούν πιο ανοικτά και δημοκρατικά, κατάργηση του θεσμού της αποβολής και των πειθαρχικών κυρώσεων και αντικατάστασή τους από θεσμούς που προβάλλουν την γνώση, π.χ. μια εργασία που παρουσιάζεται στους συμμαθητές σχετική με το αντικείμενο που προκάλεσε την έπιβολή της μελέτης. Συναπόφαση από τους συμμαθητές για την επιβολή της.

           Συγγραφή ή επιλογή βιβλίων που έχουν αρχή, μέση και τέλος, που αποτελούν ενότητα γνώσης και όχι αποσπάσματα … (αποσπασματική γνώση), φλιναφήματα ή άνωθεν επιβολές άποψης.

           Τροποποίηση – αλλαγή του αντικειμένου των βιβλίων μαθημάτων, ώστε οι μαθητές να μην γίνονται αποδέκτες, αποστηθιστές – ψιττακιστές άχρηστων ειδικών γνώσεων, αλλά πρωτίστως να μαθαίνουν και να κατανοούν την ουσιαστική σημασία κάθε μαθήματος, την έννοια της κοινωνικής – γνωσιακής του χρησιμότητας, την ανάλυση και την σύνθεση ως μέσο κατανόησης και χρήσης της γνώσης, κριτική προσέγγιση του γνωστικού αντικειμένου.

           Αλλαγή του θεσμού των εξετάσεων – αποστήθισης άχρηστων ειδικών γνώσεων. Αντικατάσταση των εξετάσεων – διαγωνισμάτων από ελεύθερες μελέτες ανάλυσης και σύνθεσης πάνω στο γνωστικό αντικείμενο, που παρουσιάζουν οι μαθητές στους συμμαθητές του, πιθανόν και σε μεγαλύτερο κοινό. Κριτική συζήτηση και αξιολόγηση των μελετών και από τους ίδιους τους μαθητές. Εισαγωγή συλλογικών μελετών και συλλογικών κοινωνικών δράσεων.

           Τροποποίηση των εκπαιδευτικών προγραμμάτων, κατάργηση μαθημάτων χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο, εισαγωγή νέων μαθημάτων που βοηθούν στην εμβάθυνση της διαδικασίας ανάλυσης – σύνθεσης, κατανόησης και κριτικής σκέψης. Μαθήματα πολιτισμού, δημοκρατίας  και ουσιαστικής κοινωνικής σκέψης. Δυνατότητα των μαθητών και των εκπαιδευτικών στην από κοινού διαμόρφωση τους εκπαιδευτικού προγράμματος.

           Εξασφάλιση ελάχιστου ελεύθερου χρόνου για τους μαθητές με ευθύνη του σχολείου.

 

                  Περιμένοντας και τις δικές σας προτάσεις θαρρώ ότι οι τροποποιήσεις – αλλαγές αυτές είναι αναγκαίες, θαρρώ ότι μπορούν να συμβάλουν ουσιαστικά στην διαμόρφωση ενός ανοικτού, δημιουργικού και θελκτικού για τους μαθητές σχολείου.                      


[1] Με τον όρο παιδεία μπορεί να ταυτιστούν εννοιολογικά και ζητήματα ευρύτερα ή μερικότερα, αλλά το παρόν κείμενο αφορά την παιδεία που παρέχεται μέσα από το εκπαιδευτικό σύστημα.

[2] Αυτό υφίσταται οπωσδήποτε ως αποτέλεσμα

Νοέμβριος 15, 2007

ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ : ΠΑΙΔΕΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Filed under: ΠΑΙΔΕΙΑ — dimkaramitsas @ 7:43 μμ

Από τον φίλο Μάκη έλαβα το πιο κάτω κείμενο, το οποίο και θέτω σαν θέμα συζήτησης.

Δεν αποτελεί εκ πρώτης όψεως πολιτικό ζήτημα, είναι όμως και είναι ιδιαίτερα σημαντικό και απτό

Ο προβληματισμός μας θα πρέπει να τεθεί και κάπου να καταλήξει

Σας το παραθέτω: 
Η ΠΑΙΔΕΙΑ  ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Πολλές φορές προβληματίζομαι για την κατάσταση που αντιμετωπίζουν καθημερινά τα παιδιά και οι έφηβοι, όταν κάθε μεσημέρι φεύγουν απο το σχολείο και πάνε στα σπίτια τους.

Προβληματιζομαι  ακόμη και για τα μωρά παιδιά , παιδιά προσχολική ηλικίας για το πως παιρνάνε την ώρα τους , τι κάνουν κατα την διάρκεια την μέρας.

Πριν γελάσει κανεις , εεε τι μπορει να κάνει ενα τριχρονο παιδι , θα ηθελα να ξεκαθαρίσω κατι. Δεν μιλάω για το παιχνιδι ή για το διάβασμα , μιλάω για την στιγμή που η μητέρα του το αφηνει μπροστά σε μια τηλεόραση για να ειναι ησυχο , που δίνει στο παιδί ένα περιοδικό να διαβάσει , που ο εφηβος βγαίνει βόλτα στον δρόμο.

Αραγε η παιδεία σταματάει στο σχολείο ? Σταματάει στην οικογένεια ?

Το σχολειο δεν μπορει να ακολουθει τον μαθητη μετα στην ληξη του , οι γονεις δεν ειναι πάντα σιγουρο οτι εχουν την παιδεία για να του την μεταφέρουν ή για να τους δωσουν οδηγίες , κατευθυνσεις.

Ενα παιδι λοιπον ειναι στο σπιτι , μονο του ή με παρεα τους γονεις δεν εχει σημασια …
Παιδια κολλημενα σε μια τηλεοραση που εκτος απο απαραδεκτα κινουμενα σχεδια που δεν εχουν ουτε το απαιτουμενο χιουμορ , εκπομπες κουτσομπολιστικες που δειχνει παιδια να μαλλων με γονεις , συζηγους να απατουν ο ενας τον αλλον , ανθρωποι που μισουν ο ενας τον αλλον, ανθρωποι που για να βγουν πεντε λεπτα στην τηλεοραση βγαζουν τα λερωμενα και τα απλητα τους σε ενα παραθυρο , ανθρωποι που ξευτελιζονται, που τους κοροϊδεύουν, που παιζουν τον ρολο του βλακα για να γελανε οι αλλοι. Περιοδικά που το 90% του περιεχομένουν ειναι διαφημισεις κάκιστες στην πλειψηφία , με κυριαρχο το γυμνο (που απο μονο του δεν εχει τιποτα το κακο ισα ισα που ειναι υπέροχο και για τα δυο φυλα , μονο που στην πλειψηφια δειχνει το γυμνο θεωρωντας την γυναικα ως ενα κομματι κρεας , ως αντικειμενο και οχι ως ανθρωπο) , μια προβολή της πλαστικης ομορφιάς της ψευτικης ,που οδηγει σε ανορεξια και στον θανατο. Βαζουν ραδιοφωνο και ακουνε μουσικη με κύρια επικράτηση της ευκολης μουσικης , χωρις στιχους και χωρις νοτες , αρα μουσικη χωρις μουσικη και τραγουδι χωρις ποιηση. Εφηβοι που βγαινουν βολτα , αλλα δεν εχει γηπεδα να πανε , ουτε θεατρα , ουτε κινηματογραφοι , για να πανε σε κατι απο αυτα θα πρεπει να εχουν αυτοκινητο, ετσι καταληγουν σε καφετεριες , καταληγουν εφηβοι με ενα καφε ή με ενα αλκοολουχο στο χερι , με ενα τσιγαρο απο τα 15.

Ποια ειναι η θεση της κοινωνιας λοιπον στην παιδεια;
Τι προσφερει η κοινωνια αλλά και το κοινωνικο συνολο πολλες φορες στην παιδεια αυτων των παιδιων;
Το κρατος και τα κομματα τι εχουν προσφέρει, ωστε η παιδεια να ακολουθει το παιδι και μετα το σχολειο , οχι ως βραχνας που πρεπει να διαβασει , αλλα ως οδηγος σε ενα παιχνιδι , ως στοιχειο υγιεινης διατροφης , ως ενα οργανο γυμναστικης στο γυμναστηριο , ως ηθοποιος μιας παράστασης ενος παιδικου εργου , μιας εφηβικης παράστασης;

και εμεις ;

Τι μπορουμε να κανουμε για αυτο ? Και γιατι γυρναμε την πλατη στα ιδια τα παιδια μας ? Γιατι ? Και πως ?

Blog στο WordPress.com.