Διάλογος για την Κοινωνία

Ιουνίου 11, 2010

LEGALISE IT !!! ΝΑ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΘΕΙ Ο ΜΠΑΦΟΣ (ΧΑΣΙΣ) και άλλα τινά … (Σατιρικόν).

LEGALISE IT !!!

ΝΑ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΘΕΙ Ο ΜΠΑΦΟΣ (ΧΑΣΙΣ) και άλλα τινά … . 

(Σατιρικόν)

Είναι βεβαίως οφθαλμοφανές ότι η κυβέρνηση στερείται προοδευτικών πρωτοβουλιών.

Είναι επίσης κοινή διαπίστωση ότι η κυβέρνηση αδυνατεί να δώσει λύσεις στα προβλήματα της παραγωγικής οικονομίας και να την προάγει. Η οικονομία φθίνει, η ύφεση αυξάνεται, η ανεργία θερίζει, ο τουρισμός καταστρέφεται, τα έσοδα του κράτους μειώνονται, τα δάνεια αυξάνουν, οι άνθρωποι απελπίζονται, μελαγχολούν, δεν έχουν όρεξη και σθένος, όλα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο … .

 Μία είναι η λύσις για όλα τα ανωτέρω και άλλα τόσα προβλήματα της χώρας:

ΝΑ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΘΕΙ Ο ΜΠΑΦΟΣ και να φορολογείται κανονικά με Φ.Π.Α. και Ε.Φ.Κ. η εμπορία και χρήση του.

Είναι σαφές ότι η λύση αυτή κατατάσσει την χώρα στις προοδευτικότερες παγκοσμίως, αλλά λύνει και χίλια δυο προβλήματα:

–         Είναι προεκλογική εξαγγελία (θα συμφωνήσει ο Παπανδρέου που επιτέλους θα κάνει κάτι από όσα υποσχέθηκε και για τα οποία ψηφίστηκε από χιλιάδες),

–         φέρνει τεράστια έσοδα και καταπολεμά το παραεμπόριο (θα συμφωνήσει ο Παπακωνσταντίνου),

–         αυξάνει την ανάπτυξη και την παραγωγικότητα της χώρας (θα συμφωνήσει η Κατσέλη),

–         απελευθερώνει την αστυνομία από το έργο και το πάρεργό της, ώστε να συλλάβει επιτέλους όλα τα παπάκια χωρίς κράνος και να κατασχέσει ό,τι κυκλοφορεί σε κουκούλα με το κεφάλι μαζί[1] (θα συμφωνήσει ο Χρυσοχοϊδης),

–         «ηρεμεί» τα παιδιά  και ανοίγει τους ορίζοντές τους (θα συμφωνήσει η Διαμαντοπούλου),

–          είναι υγιέστερο του τσιγάρου (θα συμφωνήσει η Ξενογιαννακοπούλου και ο Γρίβας),

–         βοηθά στην δημιουργία πράσινης ανάπτυξης και πράσινου πλανήτη (θα συμφωνήσει η  Μπιρμπίλη), αναπτύσσει την γεωργία (θα συμφωνήσει η Μπατζελή),

–         βοηθά στην καταπολέμηση της ανεργίας και πλουτίζει τα ασφαλιστικά ταμεία (θα συμφωνήσει ο Λοβέρδος),

–         «φτιάχνει» τους πιλότους και τους λοιπούς διαμαρτυρόμενους στρατευμένους (θα συμφωνήσει ο Βενιζέλος),

–         ενισχύει τις μεταφορές και τη ναυτιλία (θα συμφωνήσει και ο Ρέππας),

–         φέρνει τους κατοίκους των τεράστιων Καλλικράτειων δήμων «πιο κοντά» (θα συμφωνήσει ο Ραγκούσης που έχει το σχετικό πρόβλημα),

–         αναπτύσσει την έμπνευση στις τέχνες, παράγει πολιτισμό, φέρνει τουρισμό (θα συμφωνήσει και ο Γερουλάνος).

–         καλμάρει τις αντιδράσεις του ελληνικού λαού (θα συμφωνήσει το Δ.Ν.Τ., η Ε.Ε. και οι «αγορές»),

Δεν είναι όμως μόνο το άτυπο διευρυμένο με την «τρόϊκα» υπουργικό συμβούλιο που θα συμφωνήσει … . Θα συμφωνήσουν οι παπάδες (μας φέρνει πιο κοντά στον Θεό), θα συμφωνήσουν οι βιομήχανοι (ευκαιρία για κέρδη), οι έμποροι, οι βιοτέχνες, οι ξενοδόχοι (ευκαιρία για τζίρους), οι αγρότες, οι εργάτες, οι φοιτητές, οι άνεργοι (ο καθένας για τους δικούς του λόγους), θα συμφωνήσουν και οι εκατομμύρια Ελληνες που επί χρόνια τώρα μαστουρώνουν με τα ψέματα και τις μπουρούχες των πολιτικών και των ΜΜΕ.

                                  ΔΩΣΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΤΟΝ ΜΠΑΦΟ ΣΤΟ ΛΑΟ

           έτσι κι αλλιώς μαστουρωμένους με τα κακής ποιότητας παραμύθια σας, μας έχετε όλους.

Επειδή λοιπόν μπορεί να σας ανοίξει η όρεξη και να πάρετε φόρα στο κοινωνικό και πολιτικό προτσές, μπορείτε επίσης:

– Να νομιμοποιήσετε και την «παραμύθα» (ηρωίνη) καθώς είναι μία εναλλακτική λύση – υποκατάστατο για την πολιτική παραμύθα που είναι ασυγκρίτως πιο βλαβερή και επικίνδυνη.

Να νομιμοποιήσετε τις αμφεταμίνες για να βλέπουμε όνειρα, αλλά και την «σπίντα» για να έχουμε μεγαλύτερη άοκνη παραγωγικότητα και να ανέβει η ανταγωνιστικότητα

– Να νομιμοποιήσετε τα βαρβιτουρικά για να κοιμόμαστε τα βράδια και να μην σκεφτόμαστε τα χάλια μας και να μην ακούμε την εισπρακτική εταιρεία που παίρνει τηλέφωνο και μας ψάχνει

Να νομιμοποιήσετε την κόκα (όχι την κόλα) για να ερχόμαστε στα ίσια μας και να πιάνουμε απόδοση.

Επίσης να γίνεται καθημερινή υποχρεωτική δωρεάν χρήση «έκσταση» για να νοιώθουμε ευεξία και να τα έχουμε καλά με τον εαυτό μας και να ικανοποιούμε τους «συντρόφους» μας (προάγει την κοινωνική συνοχή). 

Περαιτέρω και κοντά σε όλα αυτά, θα πρέπει να σκεφτείτε σοβαρά την χορήγηση ντόπας σε όλους ανεξαιρέτως τους μοχθούντες και κοπιάζοντες για να αντέχουν την άγρια και σκληρή νεοφιλελεύθερη προπόνηση την οποία μας επιβάλλετε και να είναι έτοιμοι για την «Ελλάδα των ρεκόρ» που χρόνια τώρα προετοιμάζετε. Αφού γεμίσουμε με χρυσά μετάλλια, κοινωνικοποιήστε τον χρυσό για να πληρώσετε τα χρέη … .

Οι σοφές αυτές προοδευτικές πολιτικές επιλογές θα λύσουν και το πρόβλημα της χώρας και των Ελλήνων που οδεύουν προς μετανάστευση. Ενώ ετοιμάζονται να φύγουν για Αμερικές και Ευρώπες, τώρα θα «φύγουν» γενικώς ή θα φύγουν για τον Αγιο Πέτρο και δεν θα χρειάζεται να πληρώνετε επιδόματα και συντάξεις. Παράλληλα, όσοι αντέχουν, δοκιμασμένα πια θα μπορούν να επιβιώσουν στην ζούγκλα του νεοφιλελεύθερου κανιβαλισμού που εξαπλώνεται και κυριαρχεί παντού.

Αφού κατά την κυβέρνηση, την αντιπολίτευση και μερικούς άλλους χρειάζεται να «φύγουμε προς τα μπροστά», τότε να «φύγουμε» εγγυημένα. Ετσι κι αλλιώς έθνος φευγάτων καταλήξαμε … . 

 

Να λοιπόν οι λύσεις και, εάν αυτές δεν φτάνουν για την «σωτηρία της πατρίδας», μπορούμε μετά την γη και την θάλασσά μας να αρχίσουμε να πουλάμε και τους ανθρώπους (με Φ.Π.Α., Ε.Φ.Κ., Φ.Κ.Ε., Φ.Α.Υ. και χίλιους δυο άλλους φόρους), ακολουθώντας πιστά το παράδειγμα των μελών της κυβέρνησης που ως γνήσιοι παθιασμένοι αντιεξουσιαστές τα «έδωσαν» όλα.

Στην πρώτη γραμμή λοιπόν μανάδες, γιαγιάδες και κόρες, «αδελφές» και αδελφοί. Να τα προσφέρουμε όλοι όλα : ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ.

Είναι αληθινός, ρεαλιστικός πολιτικός λόγος, είναι οι λύσεις που σας χρειάζονται και ψάχνατε.

Είναι εφαρμοσμένα όλα τα διδάγματα του κοσμοκράτορα νεοφιλελευθερισμού, οδηγούν στην πρόοδο, την ανάπτυξη, την κοινωνική συνοχή και ανάγουν σε άλλες σφαίρες τον ελληνικό λαό.

Είναι αυτό που λέγατε προεκλογικά : «πολιτική με κέντρο τον άνθρωπο» … .

Αυτές είναι οι πραγματικές αξίες και ως πραγματικά άξιοι δεν σας μένει τίποτα περισσότερο να κάνετε από το να τις εφαρμόσετε

                              Για την αντιγραφή (από τον εγκέφαλο του μαστουρωμένου Ελληνα)

                                                                                       Δημήτρης Καραμήτσας

              (από το πολιτικά φευγάτο αδελφάκι : http://dialogos-koinonia.forumotion.com/forum.htm )


[1] Εξαιρούνται βεβαίως της κατασχέσεως τα μέλη της ΕΛ.ΑΣ. και άλλων Ν.Π.Δ.Δ. … .

Οκτώβριος 21, 2009

Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΕΝΟΣ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΠΙΣΤΩΤΙΚΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ

Εχουμε όλοι σχεδόν εξετάσει, γράψει και προτείνει την ανάγκη ύπαρξης ενός κρατικού πιστωτικού οργανισμού. Η υλοποίηση της πρότασης είναι αναγκαία, όχι μόνο για την ενίσχυση της λειτουργίας του κράτους μας (ήτοι ουσιαστικά της κοινωνίας μας) και την επαύξηση των δυνατοτήτων μετασχηματισμού της κοινωνίας, αλλά ακόμα και κατά την αμιγώς διαχειριστική προσέγγιση της λειτουργίας μιας οικονομίας.

Είναι (μεταξύ άλλων) γνωστό ότι το ελληνικό κράτος είναι από τους χειρότερους κακοπληρωτές της «αγοράς». Στο πλαίσιο της διαφθοράς κατά την διαδικασία επιλογής του αναδόχου ενός έργου, η διαφθορά έρχεται να ανεβάσει το κόστος του για το κοινωνικό σύνολο, τόσο οικονομικά όσο και κατασκευαστικά, αφού δεν επιλέγεται πάντοτε ο καλύτερος.[1] . Στο αυτό πλαίσιο, κατά την εκτέλεση ενός έργου, η διαφθορά δεν έχει πλέον κανένα όριο, καθώς δεν υφίστανται και πολλοί άμεσα ενδιαφερόμενοι. Τα σπασμένα των ανατιμολογήσεων, των επιμετρήσεων και του εν γένει κόστους διαφθοράς τα πληρώνει ο ελληνικός λαός, ενώ παράλληλα τα ίδια χρήματα τα στερείται από άλλες κοινωνικές ανάγκες. Το τρίτο στάδιο είναι αυτό της πληρωμής : το δημόσιο όχι μόνο καθυστερεί επί έτη να καταβάλλει τις οφειλές του, αλλά πολλές φορές και με πολιτική διακρίσεων άλλους πληρώνει και άλλους τους αφήνει απλήρωτους να οδεύουν προς το άγνωστο … . Αυτό σημαίνει ότι το κράτος, δίνει συγκριτικά πλεονεκτήματα σε όποιους θέλει, ενώ ταυτόχρονα οδηγεί στον μαρασμό και στην καταστροφή άλλους.

Η πιο άμεση και συχνή πρακτική των συναλλασσομένων με το ελληνικό δημόσιο, όταν καθυστερούν οι πληρωμές είναι ο τραπεζικός δανεισμός. Πέρα από την αιτιολόγηση που έχει να κάνει με την κοινωνική αδιαφορία ή τις δηλώσεις που επιχαίρουν για τούτο (“αφού παίζει με την διαφθορά καλά να πάθει…»), η αντιμετώπιση του φαινομένου από ένα ευνομούμενο κράτος μόνο συνολική μπορεί να είναι. Θα πρέπει δηλ. να περιλαμβάνει και τα τρία στάδια καθώς η διατήρηση μόνο του ενός θα είναι αρκετή για να επιφέρει την ουσιαστική ακύρωση όλων των μέτρων σε όλα τα στάδια. Αλλωστε οι επινοήσεις της διαφθοράς είναι πραγματικά ιδιαίτερα έξυπνες.

Η ώθηση των συναλλασσόμενων με το δημόσιο στις τράπεζες, όχι μόνο αξαύνει πολύπλευρα την επικυριαρχία αυτών στην κοινωνία, αλλά ουσιαστικά «καθεστοποιεί» την διαφθορά, την εισάγει στο κόστος (το οποίο είναι και καθίσταται έτι περαιτέρω κοινωνικό), την προσθέτει στον Δ.Τ.Κ. και στην μείωση ορθολογικής ανταγωνιστικότητας σε σχέση με ξένες αντίστοιχες δραστηριότητες και εν τέλει οδηγεί σε καχεξία τις σχετικές κοινωνικές οικονομικές δραστηριότητες.

        Η ανακύκλωση του φαινομένου και η συνεχής επανάληψή του δημιουργεί ένα τεράστιο φαύλο κύκλο, που τελικά καθιστά ανίσχυρη την κοινωνία και την βλάπτει άμεσα, βάρβαρα, πολυποίκιλα και με τεράστιο συνολικό κόστος. Αναφέρω μόνο ένα απλό κύκλο συνεπειών, στον οποίο μπορείτε να επενδύσετε τις σκέψεις σας προσθέτοντας σε αυτόν εκατοντάδες συνέπειες.  Το κράτος δεν πληρώνει τον  συναλλασσόμενο με αυτόν, αυτός καταφεύγει σε δανεισμό και ουσιαστικά εργάζεται για τις τράπεζες, δεν μπορεί να πληρώσει φόρους και ασφαλιστικές εισφορές, το κράτος δεν λαμβάνει φόρους και τα ασφαλιστικά ταμεία δεν μπορούν να πληρώσουν συντάξεις, γίνονται κακοπληρωτές και δανείζονται και τα ίδια από τις τράπεζες, ο συναλλασσόμενος χρεοκοπεί και χρωστάει σε  όλη την κοινωνία … το κόστος της χρεοκοπίας έρχεται να πληρώσει πάλι η κοινωνία με μηχανισμούς στήριξης των συνεπειών της χρεοκοπίας , το κράτος και πάλι δανείζεται και χρεωστάει … .. Μερικοί κύκλοι αρκούν για να χρεοκοπήσει το σύστημα ολόκληρο και να μην υπάρχει δυνατότητα διόρθωσης (ποιοι κερδίζουν από την καχεξία προκύπτει άμεσα από τον κύκλο …: οι τραπεζίτες …, που δικαιολογούν και το υψηλό κόστος του δανεισμού ως τόκο και έχουν τελικό στόχο το κράτος …  ) .

        Είναι σαφές ότι οι κύκλοι αυτοί δεν σταματούν, ούτε με ευχολόγια του τύπου : να πληρώνει το κράτος άμεσα (πώς να πληρώνει ; δανειζόμενο; ), ούτε με μικρορυθμίσεις  ενταγμένες στους ανωτέρω κύκλους, γιατί και αυτές παρασύρονται από την δυναμική του.

Είναι σαφές ότι οι κύκλοι αυτοί σταματούν μόνο με τομές, μόνο με ριζοσπαστικές λύσεις που να τέμνουν την συνοχή του κύκλου.

Μελετώντας το σημερινό περιβάλλον κανόνων, η πρώτη διαπίστωση που έχει να κάνει κάποιος είναι ότι οι τράπεζες και τα λοιπά συμφέροντα που είναι άμεσα συνδεδεμένα με αυτές (στην ουσία συνταυτίζονται) έχουν διαμορφώσει ένα νομικό περιβάλλον που δυσχεραίνει την συγκέντρωση και διάθεση κεφαλαίων, από μηχανισμούς άλλου τύπου. Αντίστοιχα, στον δυτικό κόσμο οι τράπεζες νέμονται πλέον το δημόσιο χρήμα, αφού μόνο αυτές μπορούν να δανείζονται από τις κεντρικές τράπεζες. Το δεδομένο αυτό αν και όσο δεν μπορούμε να το μεταβάλλουμε, οφείλουμε να το εξετάσουμε προκειμένου να βρούμε τις εναλλακτικές λύσεις για να υπάρξουν οι τομές.

Διότι είναι ευνόητο από την ανάλυση του προβλήματος, ότι μία τομή στον κύκλο προϋποθέτει και έχει ως αναγκαίο όρο, αυτόν της χρηματοδότησης ή ρευστότητας ή της άρσης των συνεπειών από την έλλειψή της. Η τελευταία λύση (π.χ. κρατική εγγυητική) απλώς μεταθέτει το πρόβλημα στον λήπτη της εγγύησης και εν τέλει το ανακυκλώνει στο κράτος, αφού σε αυτό θα καταλήξει και η εγγυητική και ο λογαριασμός της. .

Μένει λοιπόν η εξασφάλιση ρευστότητας και μάλιστα με τους ευνοϊκούς όρους με τους οποίους κινούνται οι ιδιωτικές τράπεζες.

Πρώτα από όλα, μία τέτοια χρηματοδότηση πρέπει να έχει πίσω της ένα δεδομένο πιστωτικό μηχανισμό. Είναι ευνόητο ότι η χρηματοδότηση του κράτους δεν πρέπει να επιφέρει βάρη επιτοκίων στο ίδιο το κράτος, διότι αυτά μετακυλύονται άμεσα και έμμεσα στην κοινωνία.

Αρα ο μηχανισμός για πολλούς λόγους, πρακτικούς (π.χ. απευθείας δανεισμός από την ΕΚΤ με καλύτερους όρους) και νομικούς (π.χ. θεσμοθετημένος περιορισμός κρατικών μορφωμάτων – πρέπει να αλλάξει)  η μόνη μορφή που μπορεί άμεσα να έχει είναι του ΝΠΙΔ, δηλ. μηχανισμός με υποθετικά, τυπικά ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια.

Στο πλαίσιο του προβληματισμού αυτού και εάν δεν ξεπεραστεί το πρόβλημα της οιονεί απαγόρευσης της κρατικής επιχειρηματικότητας, είναι ευνόητο ότι μπορούν να αναζητηθούν άλλες λύσεις. Αναφέρω μερικές :

α)  Ο μηχανισμός αυτός θα μπορούσε να εμφανιστεί ότι ανήκει στα ασφαλιστικά ταμεία, τα οποία πρόσφατα το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο τα χαρακτήρισε επαγγελματικά (άρα ιδιωτικών συμφερόντων) και όχι κοινωνικά (με την σφραγίδα της αδρανούς συνενοχής της κυβέρνησης της Ν.Δ.). Είναι άλλωστε ένα μάθημα που θα πρέπει να μάθει κάθει συνεπής πολιτικός : πως να μεταστρέφει σε κέρδος και να εκμεταλλεύεται τις ακρότητες των ευρωϋπαλλήλων.

β)    Θα μπορούσε επίσης το δημόσιο να μοιράσει από μία ονομαστική μετοχή σε κάθε Ελληνα πολίτη (τότε το μόρφωμα θα ήταν και πραγματικά κοινωνικό και ταυτόχρονα ιδιωτικό με τα κριτήρια της Ε.Ε.) θεσπίζοντας νέες νομικές μορφές και έννοιες, ώστε να μπορεί η διοίκηση να ασκείται από το κράτος.

Λύσεις υπάρχουν αρκεί να υπάρχει βούληση για σκέψη … .

 

        Με το μόρφωμα αυτό ως όπλο, το κράτος θα μπορούσε να λαμβάνει χρήμα με ελάχιστα επιτόκια και να το χρησιμοποιεί για τις ανάγκες του και αντίστοιχα και αυτονόητα για τις ανάγκες της λειτουργίας της οικονομίας, χωρίς να είναι υποχρεωμένο να προβαίνει σε υψηλότοκους δανεισμούς και σε υποτέλειες. Με τον αναγκαίο αυτό τρόπο θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει την οικονομία, τις υποδομές και να δημιουργήσει πιο εύκολα τις βάσεις για μία πραγματικά κοινωνική παραγωγική οικονομία των πολλών και όχι των λίγων.

        Ο κύκλος της φαυλότητας θα διακοπτόταν και θα μπορούσαν και τα μέτρα για την καταπολέμηση της διαφθοράς να αποδώσουν ουσιαστικά, τέμνοντας και διαλύοντας την οχληρή και επιζήμια φαυλότητα.

        Στην «τράπεζα» αυτή, που δεν θα ήταν αμιγώς εμπορική (για να μην τα διαλύσουν όλα οι ισχυροί τραπεζίτες) θα μπορούσαμε να στηρίξουμε, όχι κέρδη των μετόχων από τα μερίσματά της (παρότι αναγκαστικά τούτος θα ήταν ο καταστατικός της σκοπός), αλλά κέρδη της συμμετόχου κοινωνίας, που θα ξεκινούσαν από την απομείωση του εξωτερικού χρέους της χώρας και θα έφταναν σε στάδια ουσιαστικής κοινωνικής οικονομίας και παραγωγικής ανάτασης της χώρας.

Οσο για τον κύκλο της φαυλότητας, αυτός θα γινόταν μία κακή ιστορική παρένθεση … .

        Είναι συνεπώς επιτακτική ανάγκη να προσανατολιστούμε σε ένα μηχανισμό τέτοιο που προσφέρει ρευστότητα στο κράτος και φθηνό χρήμα στην οικονομική δραστηριότητα του τόπου, αλλά και την ουσιαστική δυνατότητα να προχωρήσει αυτός ο τόπος σε ένα καλύτερο μέλλον.

 

 


[1] Στο σχέδιο κατά της διαφθοράς που έχουμε επεξεργαστεί ως ομάδα, υπάρχει ειδική παράγραφος για τους πλειστηριασμούς και εν γένει διαγωνισμούς που λύνει το πρόβλημα οριστικά.

Ιουνίου 24, 2009

Η ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Η ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

ΛΑΪΚΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ Α-ΛΑ Ν.Δ. : ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΑΙΣΧΟΣ ΤΩΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΝ ΚΑΘΑΡΜΑΤΩΝ

 Α.    Ακουγα σήμερα τον Π. Δούκα της Ν.Δ. να εισάγει τον κατ’ αυτόν «λαϊκό καπιταλισμό», ως πρόγραμμα – πρόταση της Ν.Δ. στην κοινωνία για τα επόμενα χρόνια. 

Είπε ο πρώην υπουργός και βατοπεδιστής βουλευτής της Ν.Δ. ότι το σχέδιο είναι να μετοχοποιηθεί το σύνολο της περιουσίας του δημοσίου και να μοιραστούν οι μετοχές σε όλους τους Ελληνες. Αυτοί/εμείς θα μπορούμε, λέει, μετά από ένα χρονικό διάστημα να τις πουλήσουμε … . 

Πρότεινε δηλαδή, ο διαπιστωμένος πράκτορας του παγκοσμιοποιημένου υπερ-κεφαλαίου,  την μετοχοποίηση της δημόσιας, κοινής περιουσίας των Ελλήνων με την ενσωμάτωση σε αξιογραφικούς τίτλους,  του μέρους που αντιστοιχεί στον καθένα και την εφεξής δυνατότητα ατομικής διαπραγμάτευσης και μεταβίβασής της.

       Θεωρητικά, το σχέδιο Δούκα/Ν.Δ. θα μπορούσε να επιφέρει την άμεση υλοποίηση της κοινωνικής συνιδιοκτησίας πάνω στα κοινά δημόσια πράγματα. Υπό την έννοια αυτή θα μπορούσε να επιφέρει και την κοινωνική διοίκηση της δημόσιας περιουσίας.

       Η ανάλυση όμως της πρότασης καταδεικνύει και αποδεικνύει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο τους σκοπούς των σκοτεινότερων κέντρων αποφάσεων της δεξιάς στον πλανήτη. Ο Π. Δούκας είναι γνωστός «μέτοχος» των απόψεών της και χρόνια υπάλληλός της.

 

Β.    Πρώτα από όλα πρέπει να επισημανθεί η πάγια και πολυετής επίθεση του νεοφιλελευθερισμού (στην πραγματικότητα των «αφεντικών» του πλανήτη) στο κράτος και τις δομές του. Σκοπός του νεοφιλελευθερισμού ήταν και είναι ένα μικρότερο ή ελάχιστο κράτος, με παράλληλη μετάβαση των παραγωγικών και λειτουργικών δυνατοτήτων του στους ιδιώτες, ώστε να καταστούν αυτοί ξανά «το κράτος». Οι τελευταίοι σκοπούν με την τακτική αυτή στην περαιτέρω ιδιωτική επιχειρηματικοποίηση και ιδιοκτησία της κοινωνικής δραστηριότητας και στην πραγματικότητα της ίδιας της ζωής, της βίωσης του ανθρώπου και στην ατομική κερδοφορία.

       Όπως έχω εξηγήσει η κερδοφορία κάποιων σημαίνει ζημία κάποιων άλλων, αφού το παραγόμενο είναι πάντοτε μέγεθος πεπερασμένο και συγκεκριμένο.

       Η σκοπιμότητα αυτή λαμβάνει ως πρόταση την ακραία της μορφή, μέσα από αυτή την πρόταση ιδιωτικοποίησης / μετοχοποίησης του κράτους.

 

Γ.    Τι είναι το «κράτος»; Το «κράτος» είναι ένα πολιτειακό μόρφωμα που συγκροτεί μία ευρεία κοινωνική ανθρώπινη βάση σε ένα οργανωμένο σύνολο θεσμών που ρυθμίζουν με σειρά κανόνων την ανθρώπινη ζωή και την κοινωνική συμβίωση.

       Το «κράτος» ή «πολιτεία» αποτέλεσε στην ανθρώπινη ιστορία τον κορυφαίο από πλευράς ισχύος κοινωνικό θεσμό (αφού αποτελεί συνισταμένη της ισχύος πολλών). Ανάλογα με τα δομικά συστατικά του εκάστοτε πολιτεύματος (το πολίτευμα αποτελεί το λειτουργικό θεσμικό πλαίσιο-μηχανισμό του κράτους) το κράτος εξέφραζε, εκφράζει, λειτουργούσε και λειτουργεί σύμφωνα με την θέληση ενός ή περισσοτέρων ανθρώπων που βιώνουν σε ένα συγκεκριμένο κατά διαστάσεις κοινωνικό πλαίσιο. Η πολυποίκιλη διάσταση και διαφοροποίηση του λειτουργικού μηχανισμού και πλαισίου  του κράτους (: του πολιτεύματος) είναι τεράστια και εκτείνεται από τις μοναρχικές μονοκρατορίες έως τις πραγματικές δημοκρατίες ολικής κοινωνικής και πολιτικής ισότητας (όπου και όταν αυτές επέτυχαν να πραγματοποιηθούν).

 

Δ. Στην πραγματικότητα το κράτος ως θεσμική δυνατότητα επιβολής βούλησης υπάρχει πάντα και παντού, ακόμα και στην αταξική κοινωνία ή στο μη-κράτος του αναρχισμού. Η θέσμιση του μη-κράτους περικλείει η ίδια μία συνολική επιβολή βούλησης και μία σειρά μηχανισμών-θεσμών που το εξασφαλίζουν. Στην πραγματικότητα το κράτος είναι σύμφυτο συνεπαγόμενο της κοινωνικής συμβίωσης. Αρκεί να στεφτείτε ότι η ίδια η οικογένεια αποτελεί ένα «κράτος», ένα σύνολο θεσμών που ρυθμίζουν την συμβίωση σε αυτή. Το ίδιο σύνολο θεσμών είναι αναγκαίο και για τον ίδιο τον άνθρωπο, αποτελεί ικανοποίηση μιας σειράς κεφαλαιωδών βιοτικών του αναγκών και έκφρασή τους. Το «κράτος της οικογένειας» θεσμίζει την απαγόρευση στο μικρό παιδί να βγει γυμνό στο κρύο ή να μην φάει φαγητό διότι θα πεθάνει. Το ίδιο «κράτος» θεσμίζει την «απαγόρευση» του να καταναλώνει ένα μέλος όλη την τροφή και τα υπόλοιπα να λιμοκτονούν … . Είναι σαφές ότι η εξυπηρέτηση των βιοτικών αναγκών του ανθρώπου εκφράζεται μέσα από την διαμόρφωση- θέσμιση κανόνων που τις εξυπηρετούν. Ακόμα και ο μόνος άνθρωπος, ο μοναχικός λύκος της στέπας, θεσμίζει σύμφωνα με τις βιοτικές του ανάγκες, μέσα από το ίδιο το βιολογικό πλαίσιο του όντος που αποκαλείται άνθρωπος, το δικό του «κράτος», το δικό του θεσμικό πλαίσιο ζωής.

 

Ε.    Το ζήτημα και το ζητούμενο δεν αφορά λοιπόν το ίδιο το κράτος, καθώς αυτό είναι βιοτικό σύμφυτο, αλλά τον λειτουργικό μηχανισμό του, τον μηχανισμό που διαμορφώνει το θεσμικό πλαίσιο : το πολίτευμα. Το πολίτευμα είναι αυτό που μπορεί να εκφράζει και να καθορίζει το σύνολο των επιμέρους θεσμικών μηχανισμών, το εάν το κράτος θα αποτελεί έκφραση της βούλησης ενός, λίγων, περισσότερων ή όλων. Το ίδιο το πολίτευμα καθορίζει και τους μηχανισμούς προσδιορισμού, έκφρασης και υλοποίησης της βούλησης του κράτους, την ποιότητα και την ποσότητα της «βίας», η οποία είναι σύνδρομη του κράτους ως καθεστώτος βούλησης (στον βιοτισμό η βία εξαντλείται στην βίωση, στις ανάγκες της ζωής). Το κορυφαίο συνεπώς στοιχείο είναι αυτό του πολιτεύματος, ως του κεντρικού λειτουργικού μηχανισμού του κράτους.

       Το κράτος, ως θεσμικό σύνολο βιοτικής βούλησης, είναι μία βιοτική ανάγκη, κάτι το ουσιαστικά αναπόφευκτο. Το «πολίτευμα» είναι αυτό που καθορίζει την ζωή και την κοινωνική συμβίωση, αυτό ουσιαστικά δομεί και χρωματίζει το κράτος. Το ίδιο το «πολίτευμα» είναι αυτό που στην ουσία αφορά τους ανθρώπους και τις κοινωνίες τους, γιατί τόσο το «κράτος», όσο και το «πολίτευμα» δεν αποτελούν στην πραγματικότητα τίποτα, εξαφανίζονται και δεν έχουν καμία υπόσταση, ούτε καν εννοιολογική οντότητα, εάν δεν υφίστανται οι άνθρωποι και οι κοινωνίες τους. Οι αποστειρωμένες, δήθεν επιστημονικές, προσεγγίσεις των φαινομένων, η οντολογία τέτοιων θεσμών, η δήθεν επιστημοσύνη που φαινομενικά μόνο περικλείουν, είναι όχι μόνο ένα τεράστιο λάθος, αλλά και μια κραυγαλέα διαστροφή, που εξυπηρετεί τα κατεστημένα και τις εξουσίες, δημιουργεί «καθεστώτα» τα οποία διαστρέφουν το νόημα της ζωής και την ανθρώπινη αξία και οδηγούν την ανθρωπότητα στην μη-γνώση.

      

ΣΤ.    Ο βιοτισμός έρχεται να καταργήσει τις ψευδο-οντολογίες, τις τεχνητές διαμορφώσεις εννοιών που θεσμίζονται για να λειτουργούν ως δήθεν επιστημονικά και κοινωνικά «αυθύπαρκτα» και προδεδομένα με «μεταφυσική» ισχύ. Στον βιοτισμό όλα ξεκινούν από τα βιολογικά χαρακτηριστικά του όντος που λέγεται άνθρωπος και από την ίδια του την ζωή. Δεν δημιουργούμε νομικά και θεσμικά πλάσματα ως αυθύπαρκτες οντότητες. Το «κράτος» ταυτίζεται με την βιολογική φύση/ταυτότητα του ανθρώπου. Το «πολίτευμα» αποσκοπεί στην ίση έκφραση, κάλυψη και ικανοποίηση των βιοτικών αναγκών όλων των ανθρώπων που βιώνουν σε ένα τόπο και χρόνο και συγκροτούν μια κοινωνία.

       Η θεσμική ανισότητα δια μέσου του πολιτεύματος και του συνόλου των μηχανισμών του, είναι μία καθαρή διαστροφή, αφού δημιουργεί εκ των προτέρων και έξω από την φύση του ανθρώπου μία σειρά παραγόντων που μεταβάλουν την βιοτική ικανότητα του καθενός, στερούν από κάποιους και ενισχύουν σε κάποιους άλλους, την δυνατότητα κάλυψης των βιοτικών τους αναγκών ατομικών και ταυτόχρονα και κοινωνικών (αφού το δεύτερο στην κοινωνία των θεσμικών πυραμίδων καθορίζει σε μεγάλο βαθμό και οπωσδήποτε επηρεάζει το πρώτο). Πρέπει να εννοήσουμε ότι το παιδί του ανέργου δεν έχει την ίδια κάλυψη βιοτικών αναγκών (ατομικών και κοινωνικών) με το παιδί του ζάμπλουτου και αυτό είναι μία κραυγαλέα θεσμική ανισότητα. Την ίδια ώρα που ο ένας θα διασκεδάζει ή θα σπουδάζει σε ένα καλό εκπαιδευτικό ίδρυμα, ο άλλος θα του κάνει τον σερβιτόρο ή τον σωφέρ. Στην πραγματικότητα τα δύο αυτά παιδιά θα ζήσουν μια εντελώς διαφορετική ζωή, εάν το παιδί του ανέργου ζήσει και αυτό που θα κάνει λέγεται ζωή και όχι συνεχής αγώνας κάλυψης βιοτικών και σύμφυτων με αυτές αναγκών. Το θεσμικό πλαίσιο της κοινωνίας, το «πολίτευμα» της κοινωνίας ως έχει, δημιουργεί θεσμικές ανισότητες μεταξύ δύο ανθρώπων που φέρουν τα αυτά βιολογικά χαρακτηριστικά : είναι άνθρωποι.

 

Ζ.    Στον σύγχρονό μας πολιτευματικό μηχανισμό της έμμεσης ψευδο-δημοκρατίας αστικού τύπου, η οποία εκφράζει στην ουσία τον ισχύοντα μηχανισμό παραγωγής/ κάλυψης βιοτικών αναγκών:  τον καπιταλισμό, υφίσταται ένα πλαίσιο αγαθών, που είτε έχουν αφαιρεθεί από την εκμεταλλευτική προσέγγιση και την ατομική ιδιοκτησία είτε θεωρείται πως αποτελούν συλλογική κοινωνική (συν)ιδιοκτησία. Η εξέλιξη αυτή επήλθε περισσότερο ως συμβιβασμός μέσα από την σοσιαλιστική, αλλά και αστική (δεν τα διαχωρίζω διακριτά γιατί πολλές φορές ταυτίζονται και αλληλοπλέκονται αναπόσπαστα) διεκδίκηση της κοινωνικής ισότητας.

       Θεμέλιο αυτής της διεκδίκησης ήταν και παραμένει η αναγκαία συμμετοχή των ανθρώπων στους μηχανισμούς παραγωγής και πίσω από αυτή, ως κεντρικό στοιχείο, βρίσκεται η δυνατότητα περισσοτέρων να καλύπτουν τις βιοτικές τους ανάγκες. Η ανάπτυξη της τεχνολογίας πολλαπλασίασε την παραγωγή αγαθών και ο καπιταλισμός έπρεπε κάπου να τα διαθέσει μέσω του μηχανισμού της αγοράς. Αυτό αύξησε την βιοτική επάρκεια περισσοτέρων, οι οποίοι απεξαρτήθηκαν εν μέρει από την βιοτική εξάρτηση από την αριστοκρατία. Ως «πολλοί» απαίτησαν την δέσμευση μέρους των αγαθών και της κοινωνικής δραστηριότητας υπέρ του κοινωνικού συνόλου, ώστε να διασφαλιστεί η δυνατότητα όλων να καλύπτουν ένα μέρος των βιοτικών τους αναγκών. Στο επίπεδο της κατοχής αγαθών, τα λατιφούντια και τα τσιφλίκια μεταβλήθηκαν σε δημόσια κοινωνική ιδιοκτησία. Το ίδιο συνέβη και με μία σειρά από νέες ή παλαιές παραγωγικές δραστηριότητες. Ανάλογα με το συσχετισμό δυνάμεων και την προνοητικότητα απάντων οι άνθρωποι της αντίπερα κοινωνικής όχθης, αυτοί του υπέρ-έχειν, προέβησαν σε μία σειρά συμβάσεων και συνθηκών για να παγιώσουν θεσμικά μία κατάσταση που θα τους διασφάλιζε απέναντι στον συνεχή τους κατήφορο … .

 

Η.     Αφού το παιχνίδι της ιστορίας παίζεται όλο στις βιοτικές ανάγκες των ανθρώπων, κατάφεραν και να διασπάσουν την κοινωνία με την διάκριση δυνατότητας πρόσβασης στις βιοτικές ανάγκες και να υποσχεθούν περισσότερες για κάποιους, αλλά και να διαμορφώσουν μία οντολογική ψευδοεπιστημονική προσέγγιση των θεσμών και να παγιώσουν το δικαίωμα ιδιοκτησίας. Φωτογράφισαν θεσμικά τον κόσμο και προέβησαν σε επαναδιάταξη των θεσμικών δομών της πυραμίδας. Η πυραμίδα μπορεί να κόντυνε σε ύψος, αλλά παρέμεινε και δεν καταλύθηκε. Ο ίδιος ο μηχανισμός του καπιταλισμού τους προσέφερε μία παραγωγική κοινωνική πυραμίδα την οποία δεν άφησαν ανεκμετάλλευτη για να παγιώσουν την βιοτική εξάρτηση των ανθρώπων.

       Οι ίδιοι οι πεινασμένοι, ανήμποροι και άνισοι άνθρωποι, οι καταπιεσμένοι κολίγες και εργάτες ένοιωσαν ότι κάτι κέρδισαν και αρκέστηκαν στο να χορτάσουν την πείνα τους. Πέρασαν από το άδειο πιάτο στο γεμάτο και αποφάσισαν να «ξεκουραστούν» (βιοτική ανάγκη ανθρώπινη είναι και αυτή) αφού ο αγώνας απέναντι στα κτητικά καθάρματα δεν στοίχισε μόνο πολύ ενέργεια, αλλά και πολλές ζωές. Αρκέστηκαν λοιπόν οι κοινωνικές πλειοψηφίες σε όσα πήραν και αποφάσισαν να ζήσουν για να τα χαρούν.

 

Θ.   Με τον αυτό συσχετισμό δυνάμεων κύλησε η ανθρώπινη ιστορία τους τελευταίους αιώνες. Η κοινωνική ιδιοκτησία και ο μηχανισμός του πολιτεύματος εν γένει, έδωσε την δυνατότητα κοινής απόλαυσης κάποιων βασικών βιοτικών αγαθών.  Είναι όμως σαφές ότι η ανισότητα της φωτογραφίας, της κοινωνικής συνθήκης ή κοινωνικού συμβολαίου παρέμενε και παρέμεινε. Τα κτητικά καθάρματα, έχοντας εννοήσει την σημασία των βιοτικών αναγκών, όχι μόνο υπήρχαν, αλλά και εξακολούθησαν να ορίζουν νέες συμβατικές βιοτικές ανάγκες και κυρίως την σχετιζόμενη με αυτές θέση στην κοινωνία της πυραμίδας.

       Στο σύγχρονο γίγνεσθαι και αφού κατάφεραν να περάσουν και να επιβάλλουν ποικιλότροπα την ψευδαίσθηση ότι το κοινωνικό συμβόλαιο δυτικού τύπου είναι το καλύτερο δυνατό για όλους, ενέταξαν τους εκφραστές τους πολιτεύματος στην υπηρεσία τους και την εφευρετικότητα στην ιδιοκτησία τους. Οι αυτοματισμοί στην παραγωγή, αντί να καταλύσουν την πυραμίδα του παραγωγικού καπιταλισμού και να απελευθερώσουν τον άνθρωπο και τις κοινωνίες του, από την αναγκαιότητα της σπατάλης ζωής για την εργασία, αποτέλεσαν ιδιοκτησία των κτητικών καθαρμάτων (για αυτό έχω προτείνει θεσμούς κοινωνικής ιδιοκτησίας των εφευρέσεων).

       Η επαναφορά τους στην εξουσία άρχισε ξανά. Κατάφεραν τον πυραμιδικό κοινωνικό πολυμερισμό και διάσπαση, ξαναέφεραν την απολυταρχία των κεντρικών δομών (ως τεχνοκρατικά επαρκέστερων), επανέφεραν την απειλή της στέρησης των βιοτικών αναγκών και την συγκρισιμότητα σε σχέση με τους στερούμενους αυτές. Ο άνθρωπος έχασε την δομική παραγωγική του αξία και απλά εξυπηρετεί μηχανές που ανήκουν (υπό οιανδήποτε έννοια) σε άλλους. Σε κάθε τομέα της ζωής και της κοινωνικής δράσης καίνε και καταπατούν ακόμα και αυτό το κοινωνικό συμβόλαιο της παλαιάς φωτογραφίας.

 

Ι.     Η νέα τάξη πραγμάτων, που στην πραγματικότητα είναι η επαναφορά της παλαιάς βρίσκεται προ των πυλών. «Ιδιωτικοποιούν» τα πάντα για να τα κάνουν ξανά δικά τους, απαγορεύουν στην κοινωνική κρατική ιδιοκτησία να επεκταθεί στην κυριότητα και εκμετάλλευση νέων παραγωγικών δομών και μεθόδων, καταργούν τους κανόνες προστασίας της κάλυψης των βιοτικών αναγκών μέσα από την «ελεύθερη αγορά» (αυτή που τους ανήκει κυριαρχικά), λαμβάνουν ολοένα μεγαλύτερα μερίδια από το κοινωνικό παραγόμενο (και διαμέσου της «απελευθέρωσης αγορών και τιμών») και επιβάλλουν τον «ανταγωνισμό» ως θεωρία δημιουργώντας ξανά (νεό)δουλους ανθρώπους, που εργάζονται για αυτούς πιο πιστά και περισσότερο, για να μην αντικατασταθούν από άλλους και χάσουν την πρόσβαση στις βιοτικές ανάγκες. Οι τελευταίες  έχουν παύσει προ καιρού να αποτελούν στόχο της κοινωνικής συγκρότησης και της παραγωγικής της διαδικασίας. Ο,τι και να αναλύσει κανείς στις τακτικές τους αυτό βλέπει, αυτό διαπιστώνει. Σκοπός και σκοπιμότητά τους είναι η δική τους ισχύς, η επαναφορά τους στην κυριότητα του πλανήτη, στην κυριότητα και ανάλωση των ανθρώπων.

       Εμπόδιο στον στόχο τους αυτό αποτελεί η «κρατική» κοινωνική συνιδιοκτησία. Αποσκοπούν καθαρά στο να ξαναθέσουν υπό την ιδιοκτησία και τον έλεγχό τους, όσα διεκδίκησαν και τους πήραν οι κοινωνίες των ανθρώπων. Κατάφεραν να προβάλουν ως επιστημονικοφανές (άλλωστε αυτή ελέγχουν και το περιεχόμενο της γελοιότητας που αποκαλείται «επιστήμη» και –δήθεν- γνώση) κοινωνικό θέσφατο την ιδιωτικοποίηση των πάντων, ως πρόοδο που αυτή φέρνει τις καλύτερες ημέρες για τις κοινωνίες και τους ανθρώπους (ιδίως τους κοινωνικά αλλοτριωμένους ατομιστές που δημιούργησαν ως πρότυπα κοινωνικής επιτυχίας και υπερκάλυψης των βιοτικών αναγκών). Εργάστηκαν και εργάζονται πολύπλευρα για αυτό τον σκοπό με πλήρη επιθετικότητα σε κάθε επίπεδο, στο φως και στο σκοτάδι. Την ιδιωτικοποίηση των παραγωγικών δομών του κράτους την κατάφεραν πρόσφατα και την εξελίσουν ραγδαία και ταχύτατα.

 

Ι.Α.    Τώρα έρχονται να επιτεθούν στο σύνολο της εναπομείνασας κοινωνικής δημόσιας ιδιοκτησίας.

       Πετούν στον στερημένο και φοβικό άνθρωπο, αυτόν που στερείται ή προβλέπει ή φοβάται πως θα στερηθεί τις βιοτικές του ανάγκες, το δόλωμα της ατομικής υλοποίησης της κοινωνικής ιδιοκτησίας, «Να μοιραστούμε την περιουσία του κράτους», σου λένε και σκέφτεσαι ότι εκεί που δεν έχεις τίποτα κάτι θα αποκτήσεις !!!.

–      Αλήθεια ο πεινασμένος άνεργος και η στερημένη οικογένειά του πόσο καιρό θα είναι «μέτοχοι»;

–      Και ποιοι θα είναι αυτοί που θα αγοράσουν τις «μετοχές» τους;

–      Ποιοι θα είναι σύντομα ξανά κύριοι των πάντων, κύριοι και ιδιοκτήτες του πλανήτη ;     

      

       Σε όλα αυτά τα ερωτήματα δεν δίνει πραγματική και ουσιαστική απάντηση κανένα δεδομένο και υπάρχον πολιτικό μόρφωμα που στηρίζεται στον βανδαλιζόμενο κοινωνικό συμβόλαιο της «φωτογραφίας». Όταν η «νέα τάξη πραγμάτων» υφίσταται ως γεγονός και το έχει καταπατήσει, όλα τα υφιστάμενα και δημιουργηθέντα από το  «κοινωνικό συμβόλαιο» αυτό είναι ήδη ξεπερασμένα και ολοσχερώς ανεπαρκή (εάν ψάχνετε για τα αίτια της κατάρρευσης της σοσιαλδημοκρατίας βρήκατε απαντήσεις), αφου είναι πιστά αντίγραφα της, απότοκα και γεννήματά του.

Ούτε άμυνα χρειάζεται ή αρκεί.

Χρειάζεται συνολική κοινωνική πρόταση και αυτή την έχει μόνο ο βιοτικός κοινωνισμός, είναι η απάντηση της ζωής, είναι η απάντηση της αξίας του ανθρώπου απέναντι στην υποδούλωση και τον θάνατο που κατεργάζονται χρόνια τώρα τα κτητικά ψυχοπαθή καθάρματα. Είναι ο καθορισμός της κοινωνικής δραστηριότητας και της παραγωγικής διαδικασίας με μόνο στόχο την κάλυψη των βιοτικών αναγκών όλων των ανθρώπων.

 

       Οπου ακούτε «προτάσεις» σαν αυτές της Ν.Δ. μην τις αντικρούετε απλώς, αλλά ξεφωνίστε τους, φωνάξτε δυνατά μήπως ξυπνήσουν οι κοιμώμενοι της πυραμίδας.

 

 

Ιανουαρίου 20, 2009

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΚΛΑΜΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ «ΜΙΚΡΟΜΕΣΑΙΟΥΣ»

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΚΛΑΜΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ «ΜΙΚΡΟΜΕΣΑΙΟΥΣ»

 

Γελώ για να μην θυμώσω με την επικοινωνιακή μικρομεσαιολαγνεία που έχει πιάσει την κυβέρνηση, πολιτικά κόμματα και τους δημοσιογράφους. Τόνους δακρύων χύνουν και αποθέτουν πάνω στο μνήμα των μικρομεσαίων, πεθαμένων από καιρό και μάλιστα δια φόνου, που οι ίδιοι και οι πολιτικές τους απόψεις διέπραξαν.

Είναι πράγματι αστείο το μοιρολόϊ που οι θύτες, εν χορώ, έχουν στήσει πάνω από το μνήμα των θυμάτων τους, σαν να προσπαθούν να ξεγελάσουν την αλήθεια, την κοινωνική δικαιοσύνη. Στην κοινωνία της εικόνας μένουν τα δακρύβρεχτα σχόλια για την «λοκομοτίβα της ελληνικής οικονομίας» , τον «βασικό συντελεστή της παραγωγής στην χώρα», την «ψυχή της οικονομίας» και διάφορα άλλα ανόητα που ψηφοθηρικά και μόνο εκστομίζουν διάφοροι και διάφορες, δηλώνοντας μυξοκλαίγοντας, πως συμπάσχουν και με θλίψη αντικρίζουν το πτώμα και το μνήμα των μικρομεσαίων.

Βέβαια, έχω γράψει, πριν από καιρό πως, εάν κάποιος δολοφόνησε τους μικρομεσαίους, αυτός ήταν ο νεοφιλελευθερισμός και οι εν Ελλάδι εκφραστές και εφαρμοστές του.

Οι ίδιοι εκφραστές, μέσω της εκπομπής ενός άλλου καλού υπηρέτη του νέο-φιλελευθερισμού του δεξιού δημοσιογράφου Χατζηνικολάου, που φαίνεται πως κάτι πήρε για να σκηνοθετεί και να στήνει στις εκπομπές του τον χορό των δεξιών παραγοντίσκων , επιτέθηκαν στον εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ λέγοντάς του ομαδόν (με 1ο τον σκηνοθέτη Χατζηνικολάου) πως για την καταστροφή των μικρομεσαίων ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό ο ΣΥΡΙΖΑ που στήριξε τις καταστροφικές πορείες στο κέντρο της Αθήνας !!!.

Απορώ : η πολύ μικρή την θεωρούν την Ελλάδα (3 δρόμοι των Αθηνών) ή πολύ μικρό εύρος έχει η βλακεία τους. Φυσικά, θα μπορούσε κάποιος να απαντήσει ότι αυτοί που εθίγησαν ήταν κατά βάση μεγάλα πολυκαταστήματα και εν συνολώ στην πλειοψηφία τους μεταπράτες εισαγόμενων προϊόντων.

 

Ας αφήσουμε λοιπόν τα επιτηδευμένα κροκοδείλια δάκρυα και ας δούμε την ουσία … .

Στις δεκαετίες του 1970 και 1980, οι μικρές παραγωγικές επιχειρήσεις εμφάνισαν μία άνθηση που τους προσέδωσε σημαντικό ποσοστό στο παραγωγικό γίγνεσθαι της χώρας. Εχοντας μία ατομική δυναμική, μικρό κόστος παραγωγής και προστατευτικούς θεσμούς στις εισαγωγές ξένων προϊόντων κατάφεραν, παρά τις λοιπές αντιξοότητες (π.χ. υψηλά επιτόκια) να δημιουργήσουν μια κάποια οικονομία. Η ίδια η κατάρρευση μεγάλων μονάδων τους πρόσφερε το έδαφος και στην εσωτερική αγορά. Το 1ο καίριο πλήγμα ήλθε με την είσοδο της Ελλάδας στην ΕΟΚ. Εκεί το έδαφος άρχισε να τρίζει … . Το 2ο και τελικό πλήγμα ήλθε με το νέο-φιλελευθερισμό και την «παγκοσμιοποίηση» της οικονομίας. Η παραγωγική διάσταση των μικρομεσαίων σταμάτησε κάπου εκεί. Οσοι ελάχιστοι επιβίωσαν παραγωγικά έκαναν παράλληλα και τους μεταπράττες και περίμεναν την καταναλωτική κρίση των ημερών για να τους θέσει στην ιστορική μνήμη .

 

Στην πραγματικότητα δεν μπορούμε μιλάμε για μικρομεσαίους συνολικά και υπό το αυτό πρίσμα. Υπάρχει στην πραγματικότητα μια πολυδιάσπαση και διαφορετική εκτίμηση ανάλογα με το είδος της δραστηριότητας. Είναι πραγματικά πολύ διάφορη η θέση και η δραστηριότητα του εμπόρου ρούχων, του οπωροπώλη, του παντοπώλη από αυτή του παραγωγού ενδυμάτων, του παραγωγού ή μεταποιητή τροφίμων, του κατασκευαστή  μικρών μηχανισμών.

Στην πραγματικότητα παραγωγική ουσιώδη οικονομία για την χώρα και θέση σε αυτή είχαν μόνο οι παραγωγοί και όχι οι μεταπράτες.

Οι παραγωγοί βίωσαν και πρώτοι το πρόβλημα, αυτοί εξαρθρώθηκαν πρώτοι για να ακολουθήσει σειρά μεταπρατών από τις πολυεθνικές μονάδες που εγκαταστάθηκαν στην χώρα μας. Καταπιέστηκαν όλοι από το μεγάλο κεφάλαιο (ημεδαπό και αλλοδαπό), την ελεύθερη κυκλοφορία του, τις ελεύθερες εισαγωγές, τον «ελεύθερο» ανταγωνισμό, την καταφυγή στον τραπεζικό δανεισμό, δηλαδή από το νέο-φιλελευθερισμό και τα απότοκά του.  Καταπιέστηκαν και από την ίδια την δική τους φύση και τις τακτικές που ακολούθησαν. Πίσω από όλα αυτά, τεράστια και κεφαλαιώδης είναι η ευθύνη των ελληνικών κυβερνήσεων, που όχι μόνο με κανένα ουσιώδη τρόπο δεν τους στήριξε, αλλά και με σειρά υποχρεώσεων, γραφειοκρατικών και κατασταλτικών, τους έθεσε στο περιθώριο.

Οι περισσότεροι από όλους τους ανθρώπους αυτούς ξεκίνησαν από μία μικρή «μεγάλη ιδέα» (εξ ου και μικρομεσαίοι). Είδαν, φαντάστηκαν τον εαυτό τους επιτυχημένο επιχειρηματία με τις αστικές ανέσεις και την χρήση των συνεπαγόμενων για την άνοδο στην κοινωνία πυραμίδα, φετιχιστικών συμβόλων – αγαθών του καπιταλισμού. Ηθελαν να γίνουν αφεντικά, να αποκτήσουν την κατ’ τα κοινωνικώς ειωθότα  άνοδο … .

Στην πραγματικότητα και πολύ πλήθυναν σε μία οικονομία που δεν παράγει και συντελεστές μιας αισχροκέρδειας κατάντησαν, ειδικά όταν άλλα κοινωνικά στρώματα απέκτησαν μία καταναλωτική οικονομική άνεση και ξεκίνησε η πορεία προς το «άνοιγμα των αγορών» (βλ. Ε.Ο.Κ.). Η κοινωνική υπεροψία του «μαγαζάτορα», του κοινωνικά ανώτερου κλπ. τους οδήγησε σε επιδείξεις «κιτσαρίας» και κοινωνικής υλικής υπεροχής.

Ισως κάποιοι από όλους να οδηγήθηκαν στο μικρομεσαίο εμπόριο από την ανεργία, ελπίζοντας … όμως αυτοί είναι οι λιγότεροι.

Δεν γράφω βέβαια για να τους τιμωρήσω, απλά θα πρέπει μερικά πράγματα να βγούν στην επιφάνεια. Προσωπικά δεν θεωρώ το μεταπρατικό εμπόριο σημαντικό συντελεστή σε μία πραγματική οικονομία. Η κοινωνία θα βρει τις λύσεις, πολιτικές ή οικονομικά αταβιστικές για να φθάσει στην προμήθεια των αγαθών. Βεβαίως θα προτιμούσα ένα εθνικό μηχανισμό και όχι τα μεγάλα πολυεθνικά κέντρα και τα σουπερμάρκετς, αλλά κάπου εκεί ξεκινούν οι πραγματικές πολιτικές ευθύνες.

Πρώτα από όλα δεν υπήρξε καμία ουσιαστική μελέτη βιωσιμότητας μιας μικρομεσαίας επιχείρησης από το κράτος. Μιας μελέτης που να επισημαίνει τα όρια βιωσιμότητας και να βοηθά στην κοστολόγηση. Σκόπιμο για να διευκολυνθούν οι ισχυροί της οικονομίας ή μη, αποτελεί μία κεφαλαιώδη παράλειψη του ελληνικού κράτους. Κάποια επαγγέλματα άντεξαν λόγω περιορισμού της αδειοδότησης, μετά επακολούθησε η καταστροφή. Εκεί π.χ. που υπήρχε ένας φούρνος, άνοιγαν δύο οι τρείς με αποτέλεσμα να κλείνουν όλοι ή κάποιοι απλώς να επιβιώνουν χωρίς καμία δυνατότητα εξέλιξης.

Επίσης δεν υπήρξε καμία συνδρομή στην παραγωγική διάσταση ή και τον μετασχηματισμό όσων ασχολούνταν με την παραγωγή. Ας πάρουμε ως παράδειγμα μία τυπική μικρή παραγωγική επιχείρηση όπως αυτή της βιοτεχνίας ρούχων. Ο καθένας κυριολεκτικά έκανε ό,τι του κατέβαινε από το κεφάλι ή ό,τι διάβαζε στα ξένα περιοδικά μόδας. Καμία συνδρομή από το κράτος, που είναι οι παραγωγικές σχολές που θα έβγαζαν σχεδιαστές ρούχων; που είναι οι σχολές για τον έλεγχο των υλικών; που είναι οι σχολές που θα δίδασκαν από την τεχνική της ραφής, μέχρι την διόρθωση ή την δημιουργία μηχανών ραφής; Όλα αυτά τα κάλυπτε συνήθως ο ίδιος ο μικρομεσαίος επιχειρηματίας. Το κράτος ποτέ δεν φρόντισε να ενισχύσει και να συνδράμει ουσιαστικά την παραγωγική διαδικασία … .

Εάν σε όλα αυτά προσθέσουμε τα προηγούμενα, αλλά και τα μεγάλα επιτόκια που απέτρεπαν κάθε σκέψη για ανανέωση μηχανημάτων ή επέκταση, την έλλειψη επιμόρφωσης, το σαφάρι της γραφειοκρατίας και των ελεγκτικών μηχανισμών, την διαπλοκή, την ευνοιοκρατία, την ανεξέλεγκτη λειτουργία παρανόμων μικρομεσαίων … στήνουμε εν ολίγοις το σκηνικό που εξηγεί την πορεία προς τον θάνατο της μικρομεσαίας επιχείρησης ή οποία ποτέ δεν κατάφερε για τους λόγους αυτούς να ξεπεράσει τα τοπικά επίπεδα.

Αντίθετα, όλοι στράφηκαν κατά του κόσμου της εργασίας, των εργαζομένων θεωρώντας κάθε αύξηση αποδοχών ως αιτία της καχεξίας. Εάν έβλεπαν κάποιες άλλες μεσογειακές χώρες θα καταλάβαιναν πως δεν είναι το πρόβλημα στον εργαζόμενο, διότι συνάμα αυτός είναι και καταναλωτής. Το αντίθετο, ο εργαζόμενος που νοιώθει αξιωμένος για αυτό που κάνει εργάζεται καλύτερα, πιο υπεύθυνα και προσπαθεί να εξελίξει την εργασία του. Εάν αισθάνεται ως σκουπίδι και ως αναγκαίο κακό είναι σίγουρο πως θα αδιαφορήσει … .  Μια ματιά σε όσους επιβίωσαν αποδεικνύουν τις πραγματικές αιτίες για την ανωτέρω κατάσταση.

Σε κάθε περίπτωση τα επιδόματα απλώς παρατείνουν τον κύκλο της φαυλότητας και χρεώνουν και πάλι την κοινωνία με τα ημαρτημένα άλλων. Δεν είναι δυνατόν ο εργαζόμενος κόσμος, η βάση της κοινωνίας να χρεώνεται την διαιώνιση μιας κατάστασης που ως έχει δεν οδηγεί πουθενά και θα επιφέρει μεγαλύτερες επιβαρύνσεις στην οικονομία της χώρας και σε ευαίσθητους τομείς όπως τα ασφαλιστικά ταμεία. (Αποκαλύπτεται μάλιστα πλήρως η κυβερνητική φαυλότητα, όταν με ελάχιστα από τα δις που δόθηκαν στις τράπεζες θα λυνόταν το ασφαλιστικό πρόβλημα σε βάθος εκατονταετίας.)

    Όμως και λύσεις υπήρχαν και λύσεις μπορούν να υπάρξουν. Μέσα σε όλα τα υπόλοιπα, που εσκεμμένα κατ΄ εμέ παραλήφθηκαν για να ευνοηθούν άλλοι, ισχυροί, ήταν στο παρελθόν η δημιουργία ενός πλαισίου συνένωσης μικρομεσαίων επιχειρήσεων, δημιουργίας δικτύων, ιστών οικονομίας και άλλων πρακτικών που θα μπορούσαν να ισχυροποιήσουν το πλαίσιο αντίστασης και λειτουργίας των μικρομεσαίων και εν τέλει να τους δώσουν το δικαίωμα να δουν με άλλες προοπτικές το μέλλον.

 

Στην σημερινή τους διάσταση οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις στηρίζονται στην αυταπασχόληση ή στην οικογενειακή απασχόληση και βαίνουν προς την ουσιαστική τους αδρανοποίηση εις όφελος μεγάλων μορφωμάτων. Σύντομα και οι τελευταίοι θα μετατραπούν σε υπαλλήλους πολυεθνικών, που θα έλθουν να εκμεταλλευτούν την γνώση τους πάνω στο αντικείμενο της δραστηριότητάς τους. Μια ματιά στην στρατιά των κατεστραμμένων ποινικά υπόλογων ψιλικατζήδων και λοιπών μικρομεσαίων που ξεκίνησαν με μία ευκαιριακή κρατική επιδότηση δείχνει το μέγεθος του προβλήματος. Υπάρχει βέβαια πληθωρισμός μεταπρατών εμπόρων στην χώρα μας και αυτό περιπλέκει τις δυνατές λύσεις.

Ενας ορθολογικός κρατικός σχεδιασμός στηριγμένος στην γνώση, στο σχέδιο παραγωγής γνώσης που έχω αναφέρει αλλού, μπορεί να δώσει τα αναγκαία στοιχεία της βιωσιμότητας.

Όμως το μόνο που μπορεί να βγάλει την οικονομία και την κοινωνία από το τέλμα είναι ο σχεδιασμός ενός μοντέλου παραγωγικής και διαχειριστικής αυτοδιαχείρισης και ενός παράλληλου ιστού / δικτύου προμήθειας αγαθών που θα έλθει να στηριχθεί και να δεθεί με την παραγωγική διάσταση της οικονομίας και να την ενισχύσει και ταυτόχρονα θα επιτύχει να αντιταχθεί και να αποτελέσει ισχυρό αντίβαρο στην επέλαση των πολυεθνικών κεφαλαίων. [1]

Χρειάζεται αναγκαία η κρατική συνδρομή με την δημιουργία τέτοιων νομικών και ουσιαστικών πλαισίων κοινωνικής οικονομίας κατά το πρότυπο της αυτοδιαχείρισης και στήριξης μέσα από την διαδικασία που ονομάζω «πλάτεμα της γνώσης». Στο πλαίσιο της γνώσης η ίδια η επιμόρφωση των μετεχόντων μπορεί να τους παράσχει την δυνατότητα επιτυχίας. Η ίδια η επιμόρφωση, όσων πραγματικά δεν μπορούν να χωρέσουν στην οικονομία των υπηρεσιών,  θα έλθει να στηρίξει την παραγωγική διάσταση και απασχόλησή τους, στην οικονομία των παραγωγών.

Σε αμφότερες τις περιπτώσεις, η κοινωνία με την ενεργό συμμετοχή της μέσα από τους θεσμούς άμεσης δημοκρατίας που έχουν προταθεί θα έχει τον δικό της ουσιαστικό ρόλο στην επίτευξη θετικών αποτελεσμάτων.

Οφείλουμε να δούμε κατάματα την πραγματικότητα, την ουσία και την καρδιά του προβλήματος και να δώσουμε πραγματικές πολιτικές λύσεις που θα εγγυώνται το μέλλον.

Με πασαλείμματα και ψεύτικα δάκρυα από τους θήτες και τους εκφραστές του αδηφάγου (τρεφόμενου με ανθρώπους) νέο-φιλελευθερισμού δεν δίνονται λύσεις. Λύση δεν είναι οι δανεισμοί εις βάρος της κοινωνίας, εις βάρος των πολλών και των μελλοντικών γενιών.

Λύση είναι το χτίσιμο μιας πραγματικής οικονομίας που να έχει κέντρο της τον άνθρωπο, μιας κοινωνικής δημοκρατικής οικονομίας των πολλών ίσων συντελεστών και όχι των ολιγαρχιών και των συν αυτοίς.

Η ευθύνη των διαχειριστών της πολιτικής εξουσίας είναι καίρια και μεγάλη.

Ας δώσουμε στο μέλλον μας μιαν ελπίδα.    

         


[1] Στο ανωτέρω πλαίσιο ίσως να έπρεπε να τεθεί και το ζήτημα ποινικής αμνήστευσης όσων οφείλουν από αντικειμενική αδυναμία χρηματικά ποσά στο δημόσιο και σε ασφαλιστικούς φορείς, χωρίς να υπάρχει παραγραφή των χρεών.

Οκτώβριος 31, 2007

ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΤΑΜΕΙΑ: ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ Η ΑΠΑΤΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΤΑΜΕΙΑ: ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ Η ΑΠΑΤΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ 

Εχω βέβαια ξαναγράψει για το ζήτημα των ασφαλιστικών ταμείων και της κοινωνικής ασφάλισης.

Το παρόν κείμενο έρχεται να μορφοποιήσει και ταξινομήσει τις αναγκαιότητες και τις θέσεις.

Το ζήτημα των ασφαλιστικών ταμείων και της κοινωνικής ασφάλισης ευρύτερα δεν είναι βέβαια σημερινό και πολλά έχουν γραφτεί και αναλυθεί.

Το κείμενο αυτό φιλοδοξεί να προσφέρει μία πιο ολοκληρωμένη θεωρητική και πρακτική προσέγγιση του ζητήματος  με την υποβολή ουσιαστικών προτάσεων που αφορούν όλη την κοινωνία και κινούνται προς το συμφέρον της:

Α.        ΘΕΩΡΗΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

1.         Ο ΘΕΣΜΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΩΝ ΜΗΧΑΝΙΣΜΩΝ «ΑΓΟΡΑΣ» & ΚΡΑΤΟΥΣ.

            Η κοινωνική ασφάλιση αποτελεί κατάκτηση των κοινωνιών και των πολιτών – εργαζομένων, ταυτίζεται δε με το αποκαλούμενο κράτος – πρόνοιας. Ιστορικά (και αφήνοντας καταμέρος τους αρχαίους θεσμούς) ξεκινά σε πρώιμη μορφή με το πέρασμα από την φεουδαλική στην καπιταλιστική οικονομία και υπό την πίεση των εργατικών κινημάτων θεσπίζεται για 1η φορά το 1880 με τις μεταρρυθμίσεις του Βίσμαρκ στην Γερμανία. Κατά τον 20ο αιώνα με την σοβιετική επανάσταση η κοινωνική ασφάλιση επεκτείνεται μαζί με το κράτος πρόνοιας για να περιλάβει το σύνολο των παραγωγικών τάξεων. Η κοινωνική πολιτική απαίτηση θεσμοθετείται ευρύτερα στην Ευρωπαϊκή ήπειρο.   

Εξετάζοντας τον θεσμό της κοινωνικής ασφάλισης μπορούμε να αχθούμε στο συμπέρασμα ότι αποτελεί κατάκτηση των κοινωνικοπολιτικών κινημάτων της αριστεράς, αλλά και «παραχώρηση» του καπιταλισμού και των κρατικών – θεσμικών μορφωμάτων που αυτός επέβαλλε προς τους εργαζόμενους ανθρώπους. Στο πλαίσιο της παραχώρησης παρεχόταν επαρκής κάλυψη των βιοτικών αναγκών τόσο σε επίπεδο συντάξεων όσο και σε επίπεδο περίθαλψης.

Η αιτιολογία είναι σαφής: η αποδοχή της ανάγκης του εργασιακά απόμαχου να επιβιώσει με τα μέσα που εξασφάλιζε η συμμετοχή του στην υπεραξία της εργασίας του (εξαρτημένης ή όχι). Στο πλαίσιο της αποδοχής αυτής το κεφάλαιο απείχε σε μεγάλο βαθμό από την εκμετάλλευση της ανάγκης αυτής για περαιτέρω κερδοφορία (όπως δεν έπραξε σε άλλους τομείς που αφορούν την κοινωνική πρόνοια) εξυπηρετώντας μία κοινωνική εικόνα που ανταποκρινόταν σε μία κεφαλαιακή και ψυχολογική προσέγγιση.

Είναι σαφές ότι το ζήτημα της κοινωνικής ασφάλισης είναι αμιγώς ταξικό πολιτικό ζήτημα.

Για την αριστερά, που έχει ως σκοπό της την εξύψωση του ανθρώπου και των βιοτικών του αναγκών ως βασικού παράγοντα της κοινωνικής ζωής και της πολιτικής, η αξίωση για αξιοπρεπή διαβίωση του εργασιακά απόμαχου είναι βασικό και κύριο δεδομένο. Αντίστοιχο δεδομένο είναι η αποφυγή εμπλοκής στο ευαίσθητο αυτό ζήτημα κάθε ιδιωτικού κερδοσκοπικού μηχανισμού. Οι μηχανισμοί αυτοί λειτουργώντας με θεσμούς του εμπορίου, όχι μόνο αλλοιώνουν το χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης, μετατρέποντάς τον σε πεδίο κερδοσκοπίας εις βάρος των ασφαλισμένων, αλλά και λειτουργώντας με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια δεν δίδουν την εξασφάλιση ότι κατά το χρόνο παροχής (π.χ. χορήγησης της σύνταξης) θα υφίσταται ο ασφαλιστικός φορέας[1]. Ως αναπόδραστη συνέπεια του δεδομένου αυτού και με την εφαρμογή ενός αντιστοίχου μηχανισμού – μοντέλου  στις Η.Π.Α., οι ιδιωτικοί οικονομικοί φορείς θα ταυτίζονται με χρηματοπιστωτικούς κολοσσούς που θα ελέγχουν ολοένα και περισσότερο το κοινωνικοπολιτικό και οικονομικό γίγνεσθαι, αποτελώντας αναφαίρετους και αξιοϋπεράσπιστους θεσμούς του κοινωνικού γίγνεσθαι  .

Είναι σαφές και το επαναλαμβάνω ότι ως λύση που αυξάνει τις εξαρτήσεις του ατόμου όχι από το όλον, το «κοινόν» δηλ. από το κράτος, αλλά από ιδιωτικές επιχειρήσεις, αλλά και τις ενισχύει οικονομικά, αλλά και ως θεσμικούς πλέον φορείς, η λύση αυτή είναι απευκταία και πρέπει να γνωρίσει την πολεμική του συνόλου της κοινωνίας.

2. Η ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΑΠΑΞΙΩΣΗΣ ΤΩΝ ΦΟΡΕΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΩΣ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΕΙΣΟΔΟΥ ΤΟΥ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΣΕ ΝΕΕΣ ΑΓΟΡΕΣ      

Είναι σαφές και γνωστό ότι το μεγάλο μονεταριστικό κεφάλαιο επιδιώκει πάντοτε να εξεύρει νέες αγορές διευρύνοντας τους κερδοφόρους ορίζοντές του και σε νέα «προϊόντα». Αντίστοιχα αυξάνει τον ουσιαστικό του ρόλο στην λειτουργία της κοινωνίας, αποκτώντας και θεσμική κατοχύρωση (δείτε το καθεστώς των τραπεζών στην Ελλάδα). Υπενθυμίζοντας ότι ο ρόλος μας είναι να πολεμήσουμε για να εξαλειφθούν τέτοιου είδους εξαρτήσεις, ανθρώπων και κοινωνίας, θα πρέπει να εξετάσουμε την πολεμική και την φθορά των φορέων κοινωνικής ασφάλισης στην κοινωνική συνείδηση.

Είναι σαφές ότι η κοινωνική ασφάλιση αποτελεί αναγκαιότητα του ανθρώπου, αναγκαιότητα απέναντι στην βαρβαρότητα ατομική και συλλογική, απέναντι στην βαρβαρότητα που αντιμετωπίζει τον άνθρωπο ως μηχανή παραγωγής, ως ανταλλακτικό εξάρτημα της οικονομίας και άχρηστο απόρριμμα όταν καταστεί μη παραγωγικό – μη εκμεταλλεύσιμο. Τούτο αναφέρω απλώς για να μην αναπτύξω στο παρόν μία ολόκληρη κοσμοθεωρία για το ότι κάθε άνθρωπος πρέπει να θεωρείται αυθύπαρκτα άξιος και ικανός να απολαμβάνει ένα σύνολο κοινών παραγόμενων αγαθών.       

Είναι σαφές ότι η επιχειρούμενη φθορά των φορέων κοινωνικής ασφάλισης δεν είναι τυχαία ή αποτέλεσμα πραγματικών δεδομένων. Σε ένα ζήτημα που αφορά το σύνολο των πολιτών ένα κράτος δεν μπορεί να προτείνει λύσεις που θέτουν εν αμφιβόλω την ίδια την επιβίωσή τους, δεν μπορεί να προτείνει έναν εμφύλιο πόλεμο με θύματα όσους αναμένουν την επιβίωση από το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, εάν θέλετε ακόμα και με βέβαιες θανατικές καταδίκες εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών και με την εξέλιξη του χρόνου όλων μας. Το ίδιο το κράτος που φαίνεται να νίπτει τας χείρας του απέναντι στο πρόβλημα, εξετάζοντας μόνο τις δήθεν οικονομικές δυνατότητες – αδυναμίες των ταμείων και αρνούμενο να χρηματοδοτήσει ακόμα και με τις οφειλές του τα ασφαλιστικά ταμεία και την κοινωνική ασφάλιση ευρύτερα, δεν μπορεί ταυτόχρονα να χαρίζει δισεκατομμύρια Ευρώ στις τράπεζες (με όχημα την δήθεν αναμόρφωση του ασφαλιστικού των υπαλλήλων τους), ούτε βέβαια φορολογητέα κέρδη σε υπερκερδείς επιχειρήσεις, αλλά και να μειώνει τις εργοδοτικές εισφορές – έσοδα των ταμείων. Το κράτος όφειλε και οφείλει να χρηματοδοτήσει τα ασφαλιστικά ταμεία με κάθε μέσο και τρόπο, από τα υπερκέρδη – αφύσικα πραγματικά – που καταγράφουν κάποιες επιχειρήσεις.

Δεν μπορεί παράλληλα το κράτος να επικαλείται οικονομική δυσπραγία σε ένα τέτοιο θέμα, που απασχολεί όλους τους πολίτες της χώρας και ομόθυμα δηλώνουν την θέση τους για ένα ουσιαστικό και (το λιγότερο) αξιοπρεπές σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, και τούτο την ίδια ώρα που σπαταλούνται δισεκατομμύρια για πληρωμένη κρατική – κυβερνητική ρεκλάμα. Ποια είναι η στάθμιση της αναγκαιότητας των μεν και των δε, κύριοι των κυβερνήσεων.

Όταν οι ίδιοι οι φορολογούμενοι πολίτες σας δίνουν την εντολή, γιατί λοιπόν δεν το πράττετε;

Η κοινωνική ασφάλιση πρέπει να γίνει το πεδίο της μάχης, είναι ένα από τα τελευταία οχυρά της κοινωνίας απέναντι στην βρώμικη συνομωσία του κεφαλαίου και των υπηρετών του. Η απαίτηση πρέπει να είναι κοινή: δώστε τα χρήματα τώρα !!!.   

Σαν να μην ήταν όλα αυτά αρκετά ακολουθεί τα σκουλήκια του κεφαλαίου έχουν εξαπολύσει ένα διττό βρώμικο πόλεμο ώστε να απαξιώσουν τους θεσμούς κοινωνικής ασφάλισης για να εισαγάγουν ολοένα και περισσότερο το μεικτό σύστημα ασφάλισης (κοινωνική και ιδιωτική).

Μέσα από την ύπαρξη κοινωνικής ασφάλισης απαξιωμένης επιδιώκουν να διατηρήσουν ατομικά την επαφή τους με την εξουσία της αυθαιρεσίας, του βολέματος ανθρώπων και καταστάσεων, ακόμα και με τη νομή του χρήματος των ασφαλισμένων ως αντικείμενο που υπόκειται στην διαφθορά. Επειδή ο θεσμός της κοινωνικής ασφάλισης διατηρείται οι κυβερνώντες δεν θα γνωρίσουν και την κοινωνική κατακραυγή που θα συνεπαγόταν η κατάργησή της. Με απαξιωμένη την κοινωνική ασφάλιση ανοίγει εύκολα ο δρόμος για γενίκευση της παράλληλης κοινωνικής ασφάλισης της κερδοφορίας, εύκολα και κατ’ αναγκαιότητα θα προσφεύγουν – ολοένα και περισσότεροι – οι έχοντες την δυνατότητα, στην ιδιωτική ασφάλιση, ώστε να εξασφαλίσουν ένα σοβαρό και ικανό πλαίσιο ασφάλισης υγείας και σύνταξης. Τα κέρδη του κεφαλαίου γενικεύονται, οι αγορές ανοίγουν και οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες αποκτούν τον ήδη αναφερθέντα θεσμικό ρόλο στην λειτουργία της κοινωνίας. Είναι σαφές ότι οι απαξιωτικές λογικές και πολιτικές εκεί οδηγούν έχοντας ως όχημα την μείωση των συντάξεων σε όρια κάτω του ανεκτού, την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης και τον ευτελισμό των παρεχόμενων υπηρεσιών υγείας. Κινείται δηλαδή το κεφάλαιο και η εξουσία που το εκφράζει και στους δύο μεγάλους της άξονες:

– τον οικονομικό – βιοτικό:  με την δημιουργία, προβολή και καθιέρωση οικονομικών συνεπειών που θίγουν άμεσα το βιοτικό επίπεδο.

– τον ψυχολογικό: με την προβολή και δημιουργία ψυχολογικών αρνητικών δεδομένων και προβληματισμών (οι ιδιώτες και οι ιδιωτική ασφάλιση μπορούν να λύσουν το πρόβλημα ενός εκάστου …  – θα πεθάνω φτωχός όταν γεράσω), ώστε να διασπάσουν την ομοθυμία της κοινωνίας σε επιμέρους ατομισμούς. 

Θύματα της πολιτικής το σύνολο της κοινωνίας (πλην των μετόχων του κεφαλαίου) και ιδιαίτερα οι χαμηλόμισθοι και οι άνεργοι.

Ουσιαστικά το σύστημα κεφάλαιο – κράτος – κυβέρνηση όχι μόνο εμπαίζει και επιβάλλει την λογική της διττής ασφάλισης, αλλά ταυτόχρονα χρεώνει την κοινωνία με το κόστος των αποτελεσμάτων της συμπεριφοράς της και της κερδοφορίας της, θεσπίζοντας επιδόματα ανεργίας – πείνας, κοινωνικές συντάξεις, ΕΚΑΣ και άλλα τινά. Τούτα θα είχαν πραγματικά αξία σε ένα κράτος με σοσιαλιστικές δομές, αλλά στην υπάρχουσα καπιταλιστική οικονομία είναι σαφές ότι το κεφάλαιο καταβροχθίζει ό,τι θέλει χρεώνοντας τον λογαριασμό στην κοινωνία.

Πρόκειται για καταφανή απάτη σε βάρος του συντριπτικά μεγαλύτερου μέρους της κοινωνίας αποσκοπεί στην υλιστική και ψυχολογική προετοιμασία των ανθρώπων για την είσοδο και δημιουργία ακόμα μιας αχαλίνωτης αγοράς στις βασικές βιοτικές ανάγκες του ανθρώπου.

Στην λογική αυτή πρέπει σύσσωμη η κοινωνία, αφού την κατανοήσει να αντιταχθεί, να αντιταχθεί σθεναρά και αποφασιστικά και επειδή μόνο η αντίδραση κουράζει και αποκαρδιώνει σύντομα θα πρέπει να σκεφτούμε και τις προτάσεις που ακολουθούν.

Β.        ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ:  ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΕ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΕΣ ΤΟΜΕΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΣΜΟΥ

Δεν θα πω όχι σε όσους προτείνουν τις ήδη δοκιμασμένες λύσεις, δεν μπορώ να αποκλείσω από μία νέα πολιτική για το ασφαλιστικό όσες προτάσεις υπάρχουν και είναι λογικοφανείς (π.χ. πάταξη εισφοροδιαφυγής), η πορεία όμως κατέδειξε ότι τα μέτρα αυτά δεν αποδίδουν και δεν είναι ικανά να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα.[2]

Δεν μπορώ όμως ταυτόχρονα να μην προβώ στην πρόταση νέων πολιτικών και μέτρων για την θεραπεία του προβλήματος και κυρίως την ισχυροποίηση του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης, ώστε όχι μόνο να είναι ανταποδοτικό, αλλά και να εξασφαλίζει συντάξεις όχι μόνο αξιοπρεπείς, αλλά και ευμάρειας για όλους.

Το ζητούμενο είναι η εκμετάλλευση των τεραστίων κεφαλαίων των ασφαλιστικών εισφορών να γίνεται από φορείς της κοινωνίας και όχι των ιδιωτών, κατά τέτοιο τρόπο ώστε να εξασφαλίζουν απόλυτη επάρκεια σύνταξης στον καθένα μας.   

1. ΑΞΟΝΑΣ 1ος  : ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΤΩΝ ΤΑΜΕΙΩΝ

            Είναι σαφές ότι για διάφορους λόγους που έχουν αναλυθεί πολλές φορές από άλλους, ώστε να μοιάζουν πλέον αυτονόητοι, τα ασφαλιστικά ταμεία εμφανίζουν χρηματοδοτικό έλλειμμα. Είναι σαφής λοιπόν η ανάγκη περαιτέρω χρηματοδότησής τους.  

Πλέον των κλασσικών ευχολογίων – εντολών όπως «φέρτε πίσω τα κλεμμένα» που μοιάζουν ουτοπικές και επικίνδυνες, αφού και πάλι το κράτος αφορούν και η κοινωνία θα πρέπει να πληρώσει τον λογαριασμό, ως φορολογούμενη, θα πρέπει να εισαχθούν και νέες προτάσεις. Φυσικά οι προτάσεις δεν πρέπει αφορούν τους αναξιοπαθούντες του καπιταλιστικού συστήματος, άνεργους, ημιάνεργους και χαμηλόμισθους, ούτε να στρέφονται στον τζόγο (έχει προταθεί η δημιουργία ειδικού λαχείου !!!)

   Μια πρόταση που από καιρό συζητείται και άκουσα να την διατυπώνει και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είναι η θέσπιση ενός ειδικού φόρου για την μεταβίβαση μετοχών μέσω του χρηματιστηρίου. Θα έλεγα να εξεταστεί και το θέμα της φορολόγησης των κερδών. Η αντίστοιχη ευρωπαϊκή φορολόγηση κυμαίνεται από 49% (Γαλλία) έως 0%. Στο 0% μία χώρα πού έχει λυμένο το ασφαλιστικό και τα υπόλοιπα προβλήματα. Μαντεύετε ποιά; Η Ελλάδα !!!. Ετι περαιτέρω, θα πρότεινα και μία μικρή φορολόγηση και κάθε δικαιοπραξίας στο χρηματιστήριο (π.χ. της τάξης του τρία τοις χιλίοις). Δεν είναι δυνατόν η αγορά ενός είδους πρώτης ανάγκης όπως π.χ. μακαρονιών να επιβαρύνεται με φόρο 19% και η κυκλοφορία – αγορά του χρηματιστηριακού κεφαλαίου (πολλές φορές πρόκειται ακόμα και για μαύρο παράνομο χρήμα) να είναι ελεύθερη.

Φορολόγηση λοιπόν στα άκοπα κέρδη και στις βραχυχρόνιες ή μη μεταβιβάσεις μετοχών με αποκλειστικό αποδέκτη τα ασφαλιστικά ταμεία. Μια απλή αναγωγή στον ετήσιο κύκλο εργασιών του χρηματιστηρίου Αθηνών είναι αρκετή για να πείσει ότι τα έσοδα θα είναι τεράστια και τα ασφαλιστικά ταμεία όχι μόνο δε νθα χρεοκοπήσουν σε λίγα χρόνια θα δίνουν αξιοπρεπείς και ουσιαστικές συντάξεις.

2. ΑΞΟΝΑΣ 2Ος : ΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ

            Ένα και μοναδικό ταμείο ασφάλισης. Ο πολυκερματισμός αυξάνει το κόστος λειτουργίας και ελέγχου, είναι ευνόητο. Ευνόητο επίσης είναι ότι ο πολυκερματισμός αυξάνει τις δυνατότητες διαφθοράς ενώ αντίστοιχα μειώνει την δυνατότητα διαπραγμάτευσης και μείωσης των τιμολογίων.

Τα ανωτέρω με μία προϋπόθεση: τα επιμέρους ταμεία διατηρούν τις ιδιαιτερότητές τους ως προς το ύψος των συντάξεων, τα συντάξιμα έτη και γενικότερα δεν χάνονται εισφορές ή κατακτήσεις με το πρόσχημα της ενοποίησης.

3. ΑΞΟΝΑΣ 3ος : ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΗ ΤΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΤΑΞΗ ΤΟΥΣ ΣΤΟ Ε.Σ.Υ.

            Η υγεία αποτελεί κοινωνικό αγαθό που πρέπει να παρέχεται με την μέριμνα του κράτους. Το σύστημα υπηρεσιών υγείας των ασφαλιστικών ταμείων όχι μόνο είναι πλήρως ανερμάτιστο, ανούσιο, χρονοβόρο, πολυκερματισμένο και ανεπαρκές, αλλά και ουσιαστικά δεν καλύπτει αξιοπρεπώς τις ανάγκες των ασφαλισμένων. Δεν εξυπηρετούν ιδιαίτερες ανάγκες ούτε συνήθως παρέχουν υπηρεσίες ποιότητας οι κλινικές του Ι.Κ.Α. Αντίστοιχα το υπάρχον σύστημα, κατασπαταλά χρήματα και είναι αντικείμενο γενικευμένης διαφθοράς και συναλλαγής.

            Ενταξη λοιπόν των υπηρεσιών υγείας στο Ε.Σ.Υ. και καταβολή των ασφαλιστικών εισφορών υγείας σε ειδικό ταμείο με αποκλειστικό σκοπό την ισχυροποίηση και βελτίωση του Ε.Σ.Υ. Είναι ευνόητο ότι την ένταξη αυτή θα ακολουθήσει  και η ένταξη του ήδη απασχολούμενου αναγκαίου ιατρικού προσωπικού.  

            Σε κάθε διαφορετική περίπτωση και εντελώς εναλλακτικά και επικουρικά ένταξη απάντων των υπηρεσιών υγείας των ασφαλιστικών ταμείων σε ένα ενιαίο φορέα ώστε να είναι ευκολότερος ο έλεγχος

4. ΑΞΟΝΑΣ 4ος : ΕΚΛΟΓΗ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΤΩΝ Ή ΤΟΥ ΤΑΜΕΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΦΑΛΙΣΜΕΝΟΥΣ – ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΣΤΟ Δ.Σ.. 

            Η φαυλότητα της επιλογής – τοποθέτησης των διοικήσεων των ασφαλιστικών ταμείων από τις εκάστοτε κυβερνήσεις (συχνά – πυκνά το βόλεμα ασχέτων πολιτευτών ή άλλων κομματικών καταστάσεων – υποχρεώσεων)  πρέπει να σταματήσει.

            Η εκλογή της διοίκησης των ταμείων, θα πρέπει να γίνεται δημοκρατικά, από τους ασφαλισμένους και τους συνταξιούχους, μειοψηφική συμμετοχή του κράτους στο διοικητικό συμβούλιο. Δικαίωμα πλήρους ελέγχου από την μειοψηφία δύο μελών.

5. ΑΞΟΝΑΣ 5ος : ΣΥΣΤΑΣΗ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ & ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΕΛΕΓΚΤΙΚΩΝ ΜΗΧΑΝΙΣΜΩΝ

            Ένα από τα βασικά οικονομικά ζητήματα που ταλανίζει τα ασφαλιστικά ταμεία είναι η οικονομική διαφθορά που οδηγεί σε κατασπατάληση πόρων.  

            Αναγκαίος πιστεύω είναι ο ευρύς εσωτερικός έλεγχος από ειδικό σώμα αδιάφθορων ελεγκτών με την συμμετοχή πολλών κοινωνικών φορέων (π.χ. σωματείο συνταξιούχων, σωματείο εργαζομένων, πολιτικά κόμματα κλπ.) ώστε να είναι δυσκολότερη η διαφθορά των ελεγκτών και των ελεγχόμενων.

            Επίσης προωθημένος κοινωνικός έλεγχος: τα τιμολόγια υπηρεσιών και προμηθειών των ταμείων πρέπει να είναι πάντοτε διάφανα, αναρτημένα στο διαδίκτυο, έκαστος έχει το δικαίωμα ελέγχου και πρότασης πλέον συμφέρουσας  τιμής, μέσα στα πλαίσια τους υγιούς ανταγωνισμού (όχι υποκοστολογήσεις). Ανάρτηση και καταλόγου ελάχιστων δυνατών τιμών.

            Ανοικτοί μειοδοτικοί οι διαγωνισμοί προμηθειών μέσα στο ανωτέρω πλαίσιο υγιούς ανταγωνισμού.

            Τέλος, υποβολή πρότασης από το ανωτέρω όργανο για τον έλεγχο των παράνομων συνταξιοδοτήσεων και των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης.

6.  ΑΞΟΝΑΣ 6ος : ΕΛΕΓΧΟΣ ΕΙΣΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗΣ

Αναγκαίος επίσης είναι και ο ουσιαστικός έλεγχος της εισφοροδιαφυγής, αυτός είναι και εφικτός μέσα από μία σειρά μέτρων.

α. Το ηλεκτρονικό σύστημα καταγραφής δεν επιτρέπει να υπάρχουν επιχειρηματίες που επί έτη δεν καταβάλουν εισφορές χωρίς να ελεγχθούν. Ηλεκτρονικός έλεγχος ανά μήνα και αυτόματη έκδοση πράξης επιβολής εισφορών. Μείωση έως εξαφάνιση των προστίμων όταν δεν υφίσταται δόλος του εργοδότη.

β.         Καταγραφή των ελάχιστων θέσεων εργασίας μίας επιχείρησης με τεκμαρτό σύστημα.

γ.         Ειδική εισφορο-φορολόγηση των μεγάλων επιχειρήσεων που απολύουν χιλιάδες εργαζομένους.

δ.         Στέρηση της άδειας λειτουργίας των επιχειρήσεων που παρανομούν συστηματικά (π.χ. τρείς ή πέντε Π.Ε.Ε.) ή δεν καταβάλουν για ένα σημαντικό χρονικό διάστημα τις ασφαλιστικές εισφορές. Θέση τους σε καθεστώς ειδικής εκκαθάρισης.
           Οσοι δεν καταβάλουν εισφορές συστηματικά δεν αξίζει να ασκούν επιχειρηματική δραστηριότητα σε βάρος της κοινωνίας και των εργαζομένων. Οσοι δεν μπορούν να καταβάλουν εισφορές είναι κακοί επιχειρηματίες, αργά ή γρήγορα θα κλείσουν, χρεώνοντας την κοινωνία με τα ακάλυπτα βάρη τους. Περαιτέρω, η εισφοροδιαφυγή βλάπτει τον υγιή ανταγωνισμό μεταξύ των επιχειρήσεων, δεν είναι δυνατόν να καθίστανται ανταγωνιστικοί οι εισφοροδιαφεύγοντες και να οδηγούν στην χρεωκοπία δια του αθεμίτου ανταγωνισμού τους έντιμους εργοδότες που καταβάλουν τις εισφορές.

7. ΑΞΟΝΑΣ 7ος : ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΕΙΣΡΟΩΝ & ΕΙΣΦΟΡΩΝ

            Είναι αδιανόητο τεράστια εισρέοντα στα ασφαλιστικά ταμεία κεφάλαια να έχουν αποσπασματική διαχείριση και να μην τυγχάνουν της πρέπουσας εκμετάλλευσης – αξιοποίησης. Η πρόταση είναι η δημιουργία ενός ενιαίου φορέα διαχείρισης του εισρέοντος κεφαλαίου και των αποθεματικών, με αιρετή διοίκηση και συμμετοχή των ανωτέρω ευρέων κοινωνικών και πολιτικών φορέων.  

            Απαντώντας στις επιδιώξεις του ιδιωτικού κεφαλαίου προτείνω και θεωρώ ότι πρέπει να εξεταστεί σοβαρά η ίδρυση τράπεζας ασφαλιστικών ταμείων για την καλύτερη εκμετάλλευση και διαχείριση του κεφαλαίου προς όφελος του κοινωνικού συνόλου.

            Εχω την πεποίθηση ότι μέτρα όπως τα ανωτέρω θα πρέπει άμεσα να εξεταστούν από τους πολιτικούς φορείς και σύντομα να υιοθετηθούν ώστε, όχι μόνο να καταπολεμηθεί και αντιμετωπιστεί η λαίλαπα της επιδρομής των ιδιωτικών κεφαλαίων, αλλά και να αποτελέσει το ασφαλιστικό σύστημα μιας ουσιαστική νίκη της κοινωνίας των ανθρώπων.

 


[1] Το παράδειγμα αποκτά πρακτική σημασία εάν σκεφτούμε τις ασφαλιστικές εταιρείες που κλείνουν συνεχώς.

1 Είναι αντίστοιχο με τα αστυνομικά – δικαστικά μέτρα κατά των ναρκωτικών: δημιουργούν υπεραξίες και υπερκέρδη, συντελούν στην διαφθορά κρατικών οργάνων, δημιουργούν τεράστια αποθεματικά μαύρου χρήματος και αποτυγχάνουν στον σκοπό τους, όπου και εάν εφαρμόστηκαν.

Blog στο WordPress.com.