Διάλογος για την Κοινωνία

Νοέμβριος 26, 2010

Η ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ … .

 

            Η ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ … .

Α. Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ, ΟΙ ΣΥΝΑΛΛΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΕΣ ΚΑΙ Η ΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΚΕΦΑΛΑΙΩΝ

Στον καπιταλισμό η κίνηση του χρήματος και η εκμετάλλευση των συναλλαγματικών ισορροπιών ενταγμένη στην λογική του κέρδους κατέχει μία ιδιαίτερη, μια ξεχωριστή και κορυφαία θέση. Η εκμετάλλευση των κεφαλαίων είναι βασική, κεντρική αρχή του καπιταλισμού. Στην επικράτηση και λειτουργία του καπιταλισμού οι «συναλλαγματικές ισορροπίες» αποτέλεσαν και αποτελούν ένα πραγματικό πεδίο πολέμου, αφού μυθώδη χρηματικά ποσά αλλάζουν καθημερινά αξίες και χώρες ολόκληρες δέχονται συναλλαγματικές «επιθέσεις», απαξιώνονται  ή ενισχύουν την θέση τους.

Μετά το “new deal” η κίνηση του χρήματος εντάθηκε. Καθώς εγκαταλείφθηκε ο «κανόνας του χρυσού», που προέβλεψε την υποχρεωτική κάλυψη με αποθεματικά χρυσού, του εκδιδόμενου από κάθε κράτος χρήματος, το χρήμα εκδόθηκε και κυκλοφόρησε ελεύθερα για να αναθερμάνει τις σε ύφεση καπιταλιστικές οικονομίες της εποχής. Αυτή ήταν μία ουσιαστική συμβολή του Κέϋνς στην συνέχιση της λειτουργίας του καπιταλιστικού συστήματος, καθώς αυτός ήταν ο εκφραστής της «λύσης» αυτής.

Όπως είναι ευνόητο η ελεύθερη έκδοση και κυκλοφορία χρήματος από τα κράτη δημιούργησε νέα δεδομένα και για πολλούς ήταν μία από τις σκοτεινές αιτίες του Β’ παγκοσμίου πολέμου. Είναι αυτονόητο ότι η σημασία της έκδοσης και κίνησης χρήματος και οι στρατηγικές της διαδραμάτισαν και διαδραματίζουν ένα τεράστιο ρόλο στο καπιταλιστικό απάνθρωπο συστημικό φρενοκομείο και αποδέκτες αυτής της αθλιότητας είναι απλοί άνθρωποι σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη.    

Με το χρήμα να εκδίδεται και να κυκλοφορεί ελεύθερα οι δυνατότητες «παιχνιδιών», μοχλεύσεων, πιέσεων και σκοπιμοτήτων πολλαπλασιάστηκαν γεωμετρικά και απίθανα σενάρια πλέκονται στα σκοτεινά υπόγεια των μεγάλων τραπεζών του πλανήτη για να υλοποιηθούν τέτοια σχέδια. Ο πολλαπλασιασμός της κυκλοφορίας του χρήματος και οι πρακτικές που τον συνοδεύουν, αντίστοιχες με τις πολλαπλασιαστικές παραγωγικές επιδιώξεις του καπιταλισμού, δημιούργησαν νέα δεδομένα, νέους κανόνες στους οποίους την πρωτοβουλία κίνησης και υλοποίησης έχουν οι ισχυροί του πλανήτη.

Β.        ΤΑ ΚΡΑΥΓΑΛΕΑ ΣΦΑΛΜΑΤΑ ΤΗΣ «ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ» & ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ

Οι ίδιοι «κανόνες» το μόνο που δεν ευνοούν είναι η «σταθερότητα», καθώς είναι κανόνες συνεχών αλλαγών δεδομένων και εξακολουθητικών μετακινήσεων (ποσοτικών, κατευθύνσεων, προορισμών κ.α.). Στο παιχνίδι αυτό, όποιος μένει σταθερός, ακίνητος και αμετακίνητος, όποιος δηλώνει τους κανόνες που ακολουθεί,  αποτελεί εύκολο στόχο για τους αντιπάλους του και εύκολο θύμα επιθέσεων.

Το Ευρώ στην προ δεκαετίας δημιουργία του στοιχημάτισε στην σταθερότητα. Στην σταθερή ποσότητα, στην σταθερή αξία. Ηλθε να λειτουργήσει ως ο «κανόνας του χρυσού» και λειτούργησε ανταγωνιστικά ως εναλλακτικό νόμισμα αναφοράς και ισοτιμιακός ρυθμιστής και παράγοντας, απέναντι στο αμερικανικό δολάριο. Προσόν του «η σταθερότητα», μια σταθερότητα η οποία χτίστηκε πάνω στις δεσμεύσεις των κρατών που το εκδίδουν για τις πολιτικές τους και τους ισολογισμούς τους, αλλά και πάνω στις δεσμεύσεις για έλεγχο και περιορισμό της έκδοσής του.

Όπως αντιλαμβάνεται εύκολα κανείς, η πολιτική αυτή σε ένα καπιταλιστικό σύστημα που συνεχώς αυξάνει τις παραγωγές, τις αξίες και τους αριθμούς του, μοιάζει με την τακτική γέρου αριστοκράτη γαιοκτήμονα που ζει στον αρχαίο πύργο του και υποστηρίζει τα ιδιοκτησιακά του δικαιώματα και τις «παραδοσιακές» αξίες, ενώ όλα γύρω του τρέχουν με την ταχύτητα του φωτός. Η βαθειά συντηρητική Ευρώπη ζώντας με αυτές τις «παραδόσεις» και με την «αριστοκρατική αντίληψη» δεν άργησε να πέσει θύμα της κινητικότητας.

Πρώτα από όλα, οι περιορισμοί στην έκδοση νομίμσματος, μέσα σε ένα περιβάλλον που πραγματικά ή εικονικά αυξάνει τις αξίες και τις ποσότητες των αγαθών, σημαίνουν ταυτόχρονα και περιορισμό της «μετοχικής» συμμετοχής στον πλανήτη, αλλά και των δυνατοτήτων κίνησης της οικονομίας του καπιταλισμού, των δυνατοτήτων να ακολουθηθούν οι ρυθμοί των άλλων.  

Οι σφιχτοί προϋπολογισμοί, σημαίνουν μικρότερη κυκλοφορία χρήματος και εκτός από παγίωση του «status quo» μεταξύ των κρατών (οι ισχυροί δεν μπορούν να υπερκεραστούν από ανερχόμενους εντός της Ευρωζώνης), ήλθαν να σημάνουν την έλλειψη χρήματος, την ανάγκη ακριβού δανεισμού από τραπεζίτες και την παραγωγική υστέρηση για τις περισσότερες χώρες της Ευρώπης (αφού ήταν αναλογικά δυσεύρετα με τον ανταγωνισμό τα κεφάλαια κίνησης).

Μέσα στην «δεκαετία του Ευρώ» η Ευρώπη έχασε πάνω από 40% της συνολικής παραγωγικής της δυνατότητας, ενώ αναπτύχθηκε μία κουλτούρα «τραπεζίτη» σε μεγάλο τμήμα των ευρωπαϊκών λαών, μια κουλτούρα που έχει ως περιεχόμενό της, την βίωση μέσω της εκμετάλλευσης του χρήματος και γεννά μια οκνή ψευδή μακαριότητα.

Πρωτεργάτες των τακτικών αυτών ήταν οι Γερμανοί και κοντά τους οι Γάλλοι, δύο οικονομίες με παραγωγική υπόσταση, που πίστεψαν ότι με τον τρόπο αυτό μπορούν να καταστρέψουν πρώτα, να απαξιώσουν και στην συνέχεια να αγοράσουν φτηνά τους εταίρους τους στην Ε.Ε., ελέγχοντας την ροή χρημάτων και συσσωρεύοντας ευρωσυνάλλαγμα από τις ενδοευρωπαϊκές συναλλαγές. Δυστυχώς για όλους το ίδιο πιστεύουν μέχρι σήμερα.

Το Ευρώ, παραφουσκωμένο από την έλλειψη παραγωγής, σταθερό και δυσκίνητο, νόμισμα μιας γραφειοκρατικής αριστοκρατίας, αποτέλεσε τον εύκολο στόχο στο παιχνίδι του συναλλάγματος, στο παιχνίδι του χρήματος. Οι στενοκέφαλες μονεταριστικές αντιλήψεις του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου με πολιτικές όχι μόνο χωρίς καμία φαντασία, αλλά και με σταθερούς προδεδομένους κανόνες και οι φανεροί στόχοι των Γερμανών για την δημιουργία μιας νέας Γερμανικής Αυτοκρατορίας σε όλη την Ευρώπη, ήταν εύκολο να προβλεφθούν ακόμα και από παιδάκια, πόσο μάλλον από καλά πληροφορημένους ανταγωνιστές, που και γνώριζαν πως θα κινηθεί η Ευρώπη και το πλεονέκτημα σχεδιασμού είχαν.

Όταν η κρίση ξεκίνησε με την στημένη ιστορία της “Lehman Brothers” , γράψαμε κάποιοι για το που αποσκοπούσε και κρούσαμε τον κώδωνα του κινδύνου για τους λαούς της Ευρώπης με τις «σταθερές» και «ακλόνητες» πολιτικές που ακολουθούσε η «ευρωπαϊκή ηγεσία». Η Ευρώπη των Γερμανών «πούλησε» σταθερότητα σε ένα περιβάλλον ραγδαία μεταλλασσόμενο και δεν μπόρεσε να εννοήσει τις κινήσεις στην σκακιέρα. Μέλημά της ήταν η στήριξη της σταθερότητας του Ευρώ και όχι η αναγκαία κινητικότητα. Το «σταθερό» και υπερτιμημένο Ευρώ έγινε η ταφόπλακα της Ευρώπης και ακόμα δεν το έχουν αντιληφθεί ή δεν έχουν πλέον τρόπους αξιοπρεπούς αντίδρασης.

Οι Η.Π.Α., με την έκδοση τρισεκατομμυρίων δολαρίων (οι κακές γλώσσες αναφέρουν ότι στην πραγματικότητα είναι πάνω από 14 τρίς) όχι μόνο είχαν και έχουν την πρωτοβουλία «αναθέρμανσης» και χρηματοδότησης της οικονομίας, αλλά έχουν και την πρωτοβουλία εξαγοράς (ας την αποκαλέσουμε σικάτα: «ενίσχυσης») άλλων οικονομιών και προσοδοφόρων εγκαταστάσεων, πάντοτε με ένα σεβαστό ποσοστό τόκου. Μήπως έχει σκεφτεί ο ελληνικός λαός πόσα από τα δισεκατομμύρια δολάρια που αναγκάστηκε να δανειστεί, είναι στην πραγματικότητα απλό βαμβακόχαρτο, χωρίς κανένα πραγματικό αντίκρισμα ; χρήμα της καπιταλιστικής «κινητικότητας»; Στην πραγματικότητα, εάν ένα κράτος έπρεπε να βρίσκεται υπό την επιτήρηση του Δ.Ν.Τ. αυτό θα έπρεπε να είναι οι Η.Π.Α. με το τεράστιο τυπικό δημόσιο χρέος (13,45 τρις δολάρια), όμως κανείς ποτέ δεν τόλμησε να λάβει μέτρα εναντίον των, καθώς ταυτόχρονα θα πληθωριζόταν ή θα αποπληθωριζόταν ο πλανήτης (ήτοι με συνέπειες αντίστοιχες με τις τακτικές που θα επέλεγαν οι Η.Π.Α.). Το δημόσιο χρέος των Η.Π.Α. είναι και μία σαφής απάντηση στους γελοίους οικονομολόγους της δεκάρας που προσκαλούνται και σουλατσάρουν στα Μ.Μ.Ε. και με ύφος 100 καρδιναλίων και σοβαρότητα φιλοσόφου λένε πως για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας είναι υπεύθυνο το δημόσιο χρέος. Εάν ίσχυε αυτό, οι Η.Π.Α. θα έπρεπε να έχουν σβηστεί από τον παγκόσμιο οικονομικό χάρτη … .

Οι Η.Π.Α. λοιπόν, εκδίδοντας αθρόα τρισεκατομμύρια δολαρίων, έρχονται να «διασώσουν» τις οικονομίες του πλανήτη, να πληθωρίσουν το χρήμα κατά την πάγια τακτική του καπιταλισμού που γεννά χρήμα για να καλύψει τα χρέη και παραγωγή για να δημιουργηθούν «αξίες» που έχουν ανάγκη από την έκδοση χρήματος. Το χρήμα αυτό έρχονται να δανείσουν ξανά στην κουρασμένη Ευρώπη του σταθερού, ακλόνητου και ακίνητου Ευρώ. Θα το δανείσουν με καλό τόκο (δηλ. με μόχθο και εξάρτηση των λαών) και θα ανταλλάξουν παλαιότερα δάνεια με πληθωριστικό χρήμα. Σύντομα η ισοτιμία Ευρώ – δολαρίου θα ανατραπεί από τις «αγορές», ώστε το ποσοστό του τόκου να είναι απειροελάχιστο μπροστά στο κέρδος από τις συναλλαγματικές ανατροπές στις ισοτιμίες.      

Οσες οικονομίες δεν στηρίχθηκαν στην παραγωγή, αλλά στηρίχθηκαν στην κυκλοφορία του χρήματος θα πληρώσουν πρώτες το τίμημα. Για όσες στηρίχθηκαν στο «σκληρό» και σταθερό Ευρώ, θα επακολουθήσει η τιμωρία της κατάρρευσης του ιστού που περιέπλεξαν. Οι Η.Π.Α. θα «εξαγοράσουν» τις οικονομίες του Ευρώ με ψεύτικα δολάρια.

Γ. ΕΛΛΑΔΑ   

Στο περιβάλλον αυτό η Ελλάδα έχει μόνο ριζοσπαστικές λύσεις και δεν μπορεί να σέρνεται επαιτούσα για δανεικά, από αυτά τα άνευ αντικρίσματος που εκδίδει η F.R.B. .

Η πρώτη και κύρια επιλογή είναι η άμεση έξοδος από την «Ευρωζώνη». Το πάρτυ της καταστροφής και η σφαγή που θα ακολουθήσει δεν πρέπει να μας βρει μέσα στον χώρο αυτό. Η Ελλάδα χρειάζεται παραγωγική ανάπτυξη που οι πολιτικές της σταθερότητας του Ευρώ, της «δημοσιονομικής πειθαρχίας» και της Γερμανικής επέκτασης δεν μπορούν να της προσφέρουν. Τα αμερικάνικα δανεικά επίσης μπορούν μόνο να εξαγοράσουν την Ελλάδα σε τιμή ευκαιρίας. Ουσιαστικά, σήμερα, η χώρα βρίσκεται σε δημοπρασία για ξένους ενδιαφερόμενους, που περιμένουν να πέσουν και άλλο οι τιμές για να αγοράσουν σε τιμή ευκαιρίας και με ψεύτικο, χωρίς αντίκρισμα χρήμα. Η έξοδος από τον όλεθρο της ευρωζώνης, όσο πιο γρήγορα έλθει τόσο πιο σύντομα θα έχει αποτελέσματα.

Η επανέκδοση χρήματος από το ελληνικό κράτος, όσο οδυνηρή και να είναι για πολλούς από τους έχοντες και κατέχοντες, είναι η μόνη λύση που μπορεί να αναθερμάνει την οικονομία και να δώσει τα απαραίτητα κεφάλαια για να εκκινήσει. Ο πληθωρισμός και οι συναλλαγματικές επιθέσεις είναι δευτερεύον ζήτημα μπροστά στο απόλυτο μηδέν που κοντεύει να αντικρύσει η χώρα. Μια πολιτική εσωτερικής αυτονομίας και αυτάρκειας θα δώσει στην χώρα σύντομα συγκριτικά πλεονεκτήματα. Τέτοιες πολιτικές σχεδιάστηκαν από ομάδες ανθρώπων που δεν ανήκουν στις δήθεν «ελίτ».

Είναι βέβαιο ότι οι σημερινοί πολιτικοί σχηματισμοί είναι κομμάτια του καταστροφικού συστήματος και το υπηρετούν τυφλά και χωρίς δυνατότητες, ούτε καν να εννοήσουν τι σημαίνει Ελλάδα, άρα λύσεις ούτε μπορούν να δώσουν, ούτε καν να τις εννοήσουν.

Εάν σύντομα δεν ξεφύγουμε ως λαός από την μέγγενη της Ε.Ε. και των Η.Π.Α. και από τα τεράστιας ισχύος παιχνίδια τους, εάν δεν δούμε την απτή πραγματικότητα, δεν θα υπάρχει διαφυγή. Ηδη το 1ο τρίμηνο του νέου έτους θα πρέπει να αποπληρωθούν δάνεια για τα οποία χρειάζεται σχεδόν ένα ακόμα νέο μνημονιακό δάνειο. Είναι ευνόητο ότι τότε η χώρα θα αναγκαστεί να ομολογήσει την αδυναμία της και τότε θα έχει σημάνει η ώρα των δανειστών.

Απρίλιος 21, 2010

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΕΝΕΧΥΡΟΔΑΝΕΙΣΤΗΡΙΟ : ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΞΕΦΥΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΑΦΥΡΑΓΩΓΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΕΝΕΧΥΡΟΔΑΝΕΙΣΤΗΡΙΟ : ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΞΕΦΥΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΑΦΥΡΑΓΩΓΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Α.       Κάποτε έγγραφα για το παγκόσμιο σύστημα, στο οποίο κυριάρχησαν οι «αγορές» . Το πώς η «οικονομία», αντί να είναι ενταγμένη στην ρύθμιση της κοινωνικής συμβίωσης, βρίσκεται έξω από αυτή και δρα αυθαίρετα επιβάλλοντας ιδεολογήματα όπως αυτό της «ελεύθερης αγοράς». Τώρα τα βρίσκουμε μπροστά μας.

Θα προχωρήσω ακόμα πιο πέρα και θα ζητήσω πράξεις ηρωισμού από την κυβέρνηση.

Σαφώς η άμεση χρεοκοπία μπορεί να είναι μία λύση, αλλά μόνο εφόσον μπορεί να οδηγήσει στην επαναδιαπραγμάτευση του ποσού του χρέους, όμως τίποτα από όλα αυτά δεν μπορεί να εγγυηθεί την πορεία στο μέλλον, αφού εμμένουμε στον καπιταλισμό και τον ενισχύουμε. Υπάρχουν όμως μερικές λύσεις και όροι που μπορούν να λειτουργήσουν ουσιαστικά και πέρα από τα λεκτικά πυροτεχνήματα της «χρεοκοπίας». 

Αντιλαμβάνομαι την πνευματική αδυναμία του πολιτικού και οικονομικού κόσμου να δώσει λύσεις. Είναι βέβαιο ότι δεν έχουν λύσεις, αλλά είναι πνευματικά και πολιτικά εξαρτήματα του συστήματος και μάλιστα ιεραρχικά κατώτερα στην παγκόσμια πυραμίδα.

Υπάρχει μία συλλογιστική πορείας αντίδρασης, η οποία απαιτεί γενναιότητα και δεν εντάσσεται άμεσα σε όσα έχω προβάλλει ως κοσμοθεωρία και ως φιλοσοφική και πολιτική θέση. Είναι μια πολιτική συλλογιστική.

Πέρα από την εσωστρεφή προβληματική που μονοπωλεί την σκέψη των ηγετών του τόπου, υπάρχει μία άλλη λογική που αναφέρεται στην λογική και στις επιδιώξεις των «αντιπάλων» και στην κίνηση με βάση τις δικές τους αδυναμίες και τις αδυναμίες του συστήματος.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πίσω από τα γρανάζια του παγκόσμιου τρομοκρατικού συστήματος της αγοράς βρίσκονται άνθρωποι. Αυτοί στην παγκόσμια πυραμίδα του καπιταλισμού λογίζονται ως πιόνια και γρανάζια σε κομβικές όμως θέσεις. Ποιός είναι ο λειτουργικός σκοπός τους ; Το κέρδος.

Στην κερδοφορία των πράξεών τους όμως, στηρίζουν οι πιο πάνω την θέση τους στην πυραμίδα. Εννοώ σαφώς ότι, εάν αποτύχουν θα «γκρεμιστούν» με αποτέλεσμα όχι μόνο οι βιοτικές τους ανάγκες (φυσικές και τεχνητές) να διακυβεύονται, αλλά και η προσωπική τους ελευθερία, ακόμα και η ίδια τους η ζωή. Πίσω από αυτούς βρίσκονται εκατομμύρια «επενδυτές» που ποντάρουν τις δικές τους βιοτικές ανάγκες συνδεδεμένες με το κέρδος, αυτό που σημαίνει την ζημία άλλων (εν προκειμένω των Ελλήνων πολιτών). Πάνω από όλους τους προηγούμενους βρίσκονται οι υπερδιαχειριστές των οικονομικών των αφεντικών του πλανήτη και ακόμα πιο πάνω οι κύριοι του πλανήτη (σε καμία περίπτωση δεν εννοώ τους πολιτικούς που είναι απλά ανδρείκελα).

Ολοι αυτοί λειτουργούν με στόχο το κέρδος … αυτό που προέρχεται από την εκμετάλλευση του πλανήτη και των ανθρώπων του.

Κατά συνέπεια τα αδύνατα σημεία τους βρίσκονται σε αυτό που επιδιώκουν και σε αυτό που είναι και στο οποίο στηρίζουν τις βιοτικές τους ανάγκες (ιδίως τις τεχνητές).

Για να διασφαλιστεί το «κέρδος» τους έχουν θεσπίσει μία σειρά από κανόνες, από νόμους, οι οποίοι κινούνται όλοι στην ίδια λογική. Πτωχεύσεις, κατασχέσεις, επιθετικές πολιτικές που συνδυάζονται με την ουσιαστική υποδούλωση ενός κράτους και ενός λαού, αλλά και την – τη ευκαιρία των οφειλών – περαιτέρω κερδοφορία και εξαγορά όλων των ανωτέρω δομών και υποδομών είναι το νομικό πλαίσιο που έχουν επινοήσει και επιβάλλει. Πρόκειται στην καλύτερη για αυτό περίπτωση για την λειτουργία ενός παγκόσμιου ενεχυροδανειστηρίου.

Στην δική μας περίπτωση, ο στόχος του «ενεχυροδανειστηρίου» είναι να αποκομίσει σημαντικά ενέχυρα, ώστε να εξασφαλιστεί το χρέος και να αποκομιστούν μεγαλύτερα και παγιότερα οφέλη, ακόμα μεγαλύτερα και περισσότερα από αυτά που έχει ήδη. «Ποντάρει» μάλιστα το σύστημα στην αδυναμία μας να πληρώσουμε και την ενισχύει προκειμένου να λάβει περισσότερα ενέχυρα (λάφυρα τα έλεγαν σε αλλοτινές εποχές) και σε καλύτερες τιμές.

Μέχρι σήμερα, οι όποιες κινήσεις της ελληνικής κυβέρνησης, οι όποιοι τακτικοί ελιγμοί, δεν λειτούργησαν και δεν απέφεραν τίποτα ουσιαστικό διότι απευθύνθηκαν σε λάθος ανθρώπους και με λάθος περιεχόμενο, κινούμενες στην λογική του πειθήνιου οφειλέτη, που επιθυμεί να αποπληρώσει το χρέος του για να μην υποστεί τις νομικές συνέπειες. Ρίξαμε δηλαδή νερό στο μύλο των «ενεχυροδανειστών», οι οποίοι πραγματικά γελούν και κοροϊδεύουν, ιδίως όταν βλέπουν απέναντί τους τέτοιους – κατά την δήλωση Σαρκάρ – «μαλάκες».

Β.        Τι σημαίνει «γενναιότητα» , αλλά και στρατηγική εξυπνάδα στην περίπτωσή μας:

α. – Η ακύρωση της δυνατότητας ύπαρξης ενεχύρου.

Καθώς ο ελληνικός λαός και κάθε ένας από εμάς ξεχωριστά δεν οφείλει τίποτα σε αυτούς, ώστε να μπορούν να του κατασχέσουν την περιουσία (οφείλει μόνο το «κράτος«). Η πρώτη εύλογη κίνηση θα ήταν η «κοινωνικοποίηση» της υπάρχουσας περιουσίας του κράτους μέσω της μεταβίβασης των μετοχών σε όλο τον ελληνικό λαό και με τέτοιο νομικό καθεστώς, ώστε να μην μπορεί αυτός ο λαός να πωλήσει τις μετοχές του ελεύθερα.

Αυτό θα αποτελούσε τυπικά ιδιωτικοποίηση και ουσιαστικά κοινωνικοποίηση της κρατικής περιουσίας, δηλ. του «ενεχύρου». Τέτοια μοντέλα κατά την πρακτική και λειτουργική τους διάσταση έχω συνθέσει και προτείνει λεπτομερώς στο παρελθόν. Μια ΔΕΗ με μετόχους 10.000.000 Ελληνες δεν θα μπορούσε να αποτελέσει «λάφυρο και ενέχυρο» , ένα λιμάνι με κυρίους τους κατοίκους του δήμου το ίδιο, ένα δημόσιο ακίνητο με αντίστοιχους κυρίους … .

Η αποψίλωση του δημοσίου από οποιαδήποτε περιουσία είναι σαφές ότι θα οδηγήσει σε απόγνωση τους δανειστές και ταυτόχρονα θα είναι σύμφωνη με τις αρχές περί ιδιωτικοποίησης των πάντων, καθώς οι «μέτοχοι» θα είναι ιδιώτες που δεν οφείλουν τίποτα στους δανειστές. Βλέπετε, επειδή τα μεγάλα κράτη είναι οι μεγαλύτεροι οφειλέτες του συστήματος οικονομικής εξουσίας, έχουν φροντίσει ώστε θεσμός κρατικής καταδολίευσης δανειστών να μην υφίσταται.  

β. – Η ανησυχία σε προσωπικό επίπεδο.

Είναι κάτι που αυτόθροα θα επέλθει με την «ιδιωτικοποίηση – κοινωνικοποίηση» των ενεχύρων. Αν και γρανάζια, οι διαχειριστές του καπιπταλισμού είναι και άνθρωποι και πάνω από όλα εγωκεντρικοί. Ο εαυτός τους είναι το βασικό κίνητρο της αισχρής λογικής και πορείας τους. Επειδή στον καπιταλισμό, οι λειτουργίες της πυραμίδας συνδέονται με νευρώνες και προκαλούν αντανακλαστικά φαινόμενα είναι βέβαιο ότι η δική τους φοβία για την μη εξυπηρέτηση και κάλυψη του χρέους θα επεκταθεί και θα διογκωθεί, τουλάχιστον προς τα κάτω, σε αυτούς τους στυλοβάτες της πυραμίδας που όμοια έχουν επενδύσει τους «κόπους» τους στην κερδώα εκμετάλλευση των Ελλήνων. Για αυτό στην παρούσα λογική κόπτονται για την «εμπιστοσύνη των αγορών» φανερώνοντας ταυτόχρονα τις φοβίες τους, δηλ. τα αδύνατα σημεία τους. Η αντίστροφή φοβία θα λειτουργήσει και σε όσους εγγυώνται το ελληνικό χρέος.  Κάποιοι από όλους αυτούς θα χάσουν τις θέσεις τους ή τουλάχιστον θα κινδυνεύσουν έντονα να εκπαραθυρωθούν για τις αποτυχημένες υποδείξεις και τακτικές αισχροκέρδειας.

γ. – Εάν σκάσει η «φούσκα» τα χρήματά σας θα γίνουν αέρας και ατμός.

Είναι το επόμενο στάδιο της λογικής. Μιας λογικής που δεν έχει μέχρι σήμερα η κυβέρνηση καθώς φροντίζει μέσω της άγριας φορολόγησης των Ελλήνων να συγκεντρώσει τα χρήματα για να τα δώσει στα αφεντικά του πλανήτη. Το ίδιο ισχύει και για τους ανθρώπους, στους οποίους θέλει να επιβάλλει συνθήκες ακόμα μεγαλύτερης εκμετάλλευσης από τους καρχαρίες λαφυραγωγούς δανειστές. Ουσιαστικά, η χώρα προσφέρεται σε λαφυραγωγία και τα λάφυρα, ως γνωστόν, μεταφέρονται στους τόπους των λαφυραγωγών αφήνοντας πίσω φτώχεια και στερήσεις. Είναι επιτακτική λοιπόν ανάγκη να αποτύχει το πρόγραμμα Παπανδρέου – Παπακωνσταντίνου, να μην συγκεντρωθούν τα λάφυρα … . Αντίθετα, μια λογική μηδενικής φορολόγησης των χαμηλόμισθων, υπό το πρόσχημα της κινητοποίησης των παραγωγικών δυνάμεων της «αγοράς», εντάσσεται στην λογική περιουσιακής αποψίλωσης του κράτους, ήτοι στην απουσία λαφύρων και οδηγεί μετά βεβαιότητας στην τρίτη φάση:  αυτή της επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους της «φούσκας».

Μπροστά στην ακύρωση των ιδίων των διαχειριστών, στην εξάτμιση των κεφαλαίων και στις ανέγγυες μη λαφυραγωγούς πιστώσεις, είναι βέβαιο ότι προτιμητέα θα είναι για αυτούς η επαναδιαπραγμάτευση, η μείωση, η επιμήκυνση της αποπληρωμής. Θα είναι μία σωτηρία για όλους ή έστω για τους περισσότερους.

Βέβαια οι αντανακλάσεις των ανωτέρω σε τομείς της μη πραγματικής, της εικονικής ελληνικής οικονομίας (όπως π.χ. στον τραπεζικό τομέα) θα είναι ιδιαίτερα αρνητικές, αλλά η ίδια η εικονική «λογιστική» οικονομία είναι το βασικότερο πρόβλημα της Ελλάδας και των Ελλήνων.

δ.- Γενναίες λύσεις και με την Τουρκία.

Ως αντίδραση, η Τουρκία μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως το προσφορότερο μέσο για να λάβουν τελικά τα λάφυρα οι λαφυραγωγοί (και μάλιστα και από τους δύο λαούς) με την διενέργεια ενός πολέμου, που και θα ακυρώσει τα ανωτέρω και θα τους προσφέρει λαφυραγωγία ακόμα και από την κατάληψη και κατοχή τμημάτων του ελληνικού κράτους. Ακόμα και για παραδειγματισμό άλλων ατίθασων και μη πειθήνιων λαών … .

Ομως και στο πλαίσιο αυτό υπάρχουν λύσεις, που μπορούν να αποδώσουν ακόμα περισσότερα και να σπείρουν τελικά την σύγχυση μέσα στις τάξεις των «αντιπάλων». Στην διασφάλιση του ρόλου της Τουρκίας, πέρα από το πλαίσιο συμμαχιών και στήριξης, που οφείλει – έστω τώρα – να διαμορφώσει η Ελλάδα στηριζόμενη σε παραδοσιακούς και μη αντιπάλους των ενεχυροδανειστών και στην γεωστρατηγική της θέση, είναι βέβαιο ότι οι λύσεις πρέπει να αναζητηθούν μέσα από την διμερή συνεννόηση με την Τουρκία και την έμπρακτη ακύρωση και της δυνατότητας πολεμικής σύρραξης. Μην ξεχνάμε ότι το Τουρκικό χρέος προς τους ίδιους ενεχυροδανειστές είναι ακόμα μεγαλύτερο από το ελληνικό.

Κρίσιμο στην λογική αυτή είναι και μπορεί να αποδειχθεί το Αιγαίο και η Ανατολική Μεσόγειος, κατά κυριολεξία το περιεχόμενό του. Είναι σαφές ότι θα γινόταν εύκολα δεκτή από την Τουρκία μία πρόταση συνεκμετάλλευσης των πετρελαίων του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου, σε περιοχές οι οποίες βρίσκονται αδιαμφισβήτητα στα διεθνή ύδατα και οι οποίες μπορούν να μετατραπούν σε ζώνες αποκλειστικής οικονομικής εκμετάλλευσης κατά το διεθνές δίκαιο της θάλασσας. Εάν τα εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα βρίσκονται στην ζώνη μεταξύ των 6 και 12 μιλίων από τα ελληνικά νησιά του Αιγαίου τότε η Τουρκία θα έχει ένα σημαντικά μικρότερο ποσοστό επί των κερδών από ό,τι η Ελλάδα. 

Επειδή δε στο διεθνές δίκαιο ισχύει ο όρος της αμοιβαιότητας η Τουρκία θα πρέπει να εισφέρει στην κοινή προσπάθεια με την συνεκμετάλλευση κοιτασμάτων που βρίσκονται σε περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου που ελέγχει και με την παραχώρηση οικονομικών ανταλλαγμάτων, όπως ελεύθερες ζώνες στο λιμάνι της Σμύρνης και της Κωνσταντινούπολης, καθεστώς ελεύθερης ατελούς διέλευσης ελληνικών πλοίων από τα στενά του Βοσπόρου κλπ.

Πρέπει να διαφυλαχθεί η ισορροπία για να μην νοιώθει και να μην είναι κανένας λαός δυσαρεστημένος και ταυτόχρονα να ακυρωθεί τοις πράγμασι η απόσταση και οι διαθέσεις των πολεμοκάπηλων και όσων τους κατευθύνουν.

Είναι σαφές ότι την διαχείριση των κοιτασμάτων αναγκαστικά και δυστυχώς εις βάρος των λαών, πρέπει να την έχουν εταιρείες των «δανειστών» και το όλο εγχείρημα θα πρέπει να το χρηματοδοτήσουν τράπεζες των ιδίων. Απλά τα κράτη θα εισπράττουν τα ποσοστά από τα κέρδη μέσω φορέων (που ακόμα και αυτοί μπορούν να λογίζονται «ιδιωτικοί» κατά την ανωτέρω κοινωνική έννοια). Αυτό θα ερεθίσει την τάση των ενεχυροδανειστών για κερδοσκοπία, θα τους κάνει να πιστέψουν ότι μπορούν να λάβουν και μέρος των παλαιών οφειλών και θα ενσπείρει μεταξύ τους διχογνωμίες ως προς την τύχη της Ελλάδας, που θα ακυρώσουν και θα ματαιώσουν τα σχέδια καταστροφής τηςΘα τους δώσουμε τα «λάφυρα» που εμείς επιθυμούμε.

Είναι λοιπόν σημαντικό να κινηθούμε με την Τουρκία, καθώς οι υπάρχουσες κυρίαρχες πολιτικές τάσεις στον τουρκικό λαό το ευνοούν. 

Ολα αυτά ενώ στην χώρα μας θα χτίζουμε μια πραγματική κοινωνική οικονομία, όπως αυτή που με ακρίβεια έχω προτείνει, η οποία θα ανήκει στην κοινωνία και θα εξυπηρετεί μοναδικά και άμεσα τον άνθρωπο.

Είναι σαφές ότι μετά ταύτα οι παρεμβάσεις των οργανισμών παγκόσμιας καταπίεσης, όπως το Δ.Ν.Τ., θα είναι απλά «φιλολογικές» και οι επισκέψεις τους στην ουσία «τουριστικές».

Ιουλίου 27, 2009

ΠΡΙΝ ΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΠΡΩΤΑ ΟΙ «ΕΛΛΗΝΕΣ»

ΠΡΙΝ ΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΠΡΩΤΑ ΟΙ «ΕΛΛΗΝΕΣ»

 

Σήμερα κάπου, μια πωλήτρια άρχισε να μου μιλάει για τον καημό της οικονομικής κρίσης. Ηθελε να ζήσει … και όχι μόνο να δουλεύει με τον τρόπο που πλέον την αναγκάζουν να το κάνει.

Πετάχτηκε ένας «Ελληνας» και είπε: «οι ξένοι φταίνε, αυτοί μας παίρνουν τις δουλειές …» . Είπα πως φταίνε αυτοί οι «Ελληνες» που τους φέρνουν για να τους κάνουν την δουλειά, σαν δούλοι και να απαιτήσουν από εμάς να γίνουμε περισσότερο δούλοι τους ξανά.

Δεν με άκουσε, η πλύση εγκεφάλου από του ίδιους «Ελληνες», του είχε κλείσει τα αυτιά του νου … .  

 Θέλουμε δουλειές:  Χρόνια τώρα ακούμε αυτή την ανοησία. Χρόνια τώρα τα θύματα εκλιπαρούν για εκμετάλλευση. Η δουλειά, η σχέση μισθωτής εξαρτημένης εργασίας είναι εκμετάλλευση, αφού μέσω αυτής κάποιοι «συγκοινωνοί» άνθρωποι, εκμεταλλεύονται την δράση, την ενέργεια, την ζωή άλλων ανθρώπων κερδίζοντας από αυτή. Απλώνουν λοιπόν ικετευτικά τα θύματα τα χέρια και προσφέρουν τον εαυτό τους, την ζωή τους σε εκμετάλλευση. Όπως είναι φτιαγμένο το καπιταλιστικό φιλελεύθερο σύστημα παραγωγής – οικονομίας, η κάλυψη των βιοτικών αναγκών των πολλών είναι αντικείμενο αυτής της εκμετάλλευσης. Η εξάρτηση ξεκινά από την δέσμευση του χρόνου και της ζωής για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και φτάνει μέχρι προσωπικά και βαθύτερα ζητήματα και φοβίες. Εάν οι οπαδοί του συστήματος αυτού δικαιολογούνται από το ιδεολογικό ατομικιστικό τους σκοτάδι να επιδιώκουν την ανθρώπινη εξάρτηση και εκμετάλλευση ανθρώπου σε άνθρωπο,  δεν δικαιολογούνται καθόλου οι ιδεολογικά ταγμένοι προς τον σοσιαλισμό (σε όλες του τις μορφές) καθώς και σε οποιαδήποτε κοσμοθεωρία ισότητας και απελευθέρωσης του ανθρώπου να θέτουν ως στόχο την δημιουργία και ενίσχυση αυτής της μορφής την δουλεία. Θλίβομαι και οργίζομαι, όταν βλέπω ιδεολογικούς σχηματισμούς και κόμματα που θέλουν να λέγονται ανθρωπιστικά, απελευθερωτικά, σοσιαλιστικά να ζητούν «δουλειές» δηλ εξάρτηση και εκμετάλλευση για τους ανθρώπους.

Δεν θέλουμε συνεπώς δουλειές, θέλουμε ισότητα, απελευθέρωση, κάλυψη των βιοτικών αναγκών όλων και εργασία για τον στόχο αυτό, εργασία για την κοινωνία.

 Οι ξένοι μας παίρνουν τις δουλειές … : Χρόνια το ακούμε και αυτό … λες και οι δουλειές είναι τσαμπιά από σταφύλια και τις παίρνει όποιος προφτάσει ή μπορεί; Αυτός ο βάρβαρος κόσμος, αυτό το βάρβαρο σύστημα δημιουργεί σκόπιμα αόριστες έννοιες με πλαστό θεσμικό εννοιολογικό περιεχόμενο με σκοπό να τις χρησιμοποιεί για να ελέγχει τους ανθρώπους και να τους υποτάσσει υπό το πρόσχημά τους. Οι έννοιες αυτές δεν έχουν συνήθως συγκεκριμένο περιεχόμενο και προσδιορισμό, π.χ. «ανάπτυξη», «πρόοδος», «αύξηση μεγεθών» ή και εμφανίζουν μόνο μία πλευρά της αλήθειας : «κέρδος», «άνοδος», «επέκταση», κλπ. .  Η «δουλειά» είναι μία από τις έννοιες αυτές και το περιεχόμενό τους ποικίλλει από εποχή σε εποχή και από τόπο σε τόπο. Η δουλειά έχει ένα σταθερό αντίτιμο που αντιστοιχεί πάντοτε στην κάλυψη κάποιων βιοτικών αναγκών των ανθρώπων και συνοψίζεται στο εξής λογικό σχήμα : θα κάνεις ό,τι σε διατάσσω για να μπορέσεις να καλύψεις με το αντάλλαγμα κάποιες βιοτικές σου ανάγκες.

Πάντα υπάρχει ανθρώπινη υποχρέωση υποταγής και αντάλλαγμα που αφορά την κάλυψη βιοτικών αναγκών. Το ποιοτικό περιεχόμενο των ανωτέρω θεμελιωδών για την έννοια στοιχείων ποικίλει από εποχή σε εποχή, αλλά ποτέ δεν ξεφεύγει από το ανωτέρω μέτρο. Οι δουλειές λοιπόν δημιουργούνται από όσους ανθρώπους θέλουν να εκμεταλλευτούν άλλους ανθρώπους και δη την ανάγκη τους για κάλυψη βιοτικών αναγκών. Για τον λόγο αυτό κανένας άνθρωπος που έχει καλυμμένες άλλως πως τις βιοτικές του ανάγκες, δεν αναζητεί «δουλειά», δεν την έχει ανάγκη. Όταν σπάνια αυτό συμβαίνει είναι γιατί έχουν επικρατήσει μέσα του απόλυτα, ως ψυχολογική διαστροφή, τεχνητές βιοτικές ανάγκες που δημιουργεί το σύστημα και είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με την πυραμιδοειδή  δομή  του.  

Για τους εκμεταλλευόμενους την εργασία (μην τους ακούτε όταν λένε ότι προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο δουλειές … αυτό είναι ένα ψέμα στο οποίο δεν πιστεύουν και δικαιολογία για μία ψευδοσυνείδηση) το ζητούμενο είναι η μεγιστοποίηση της οικονομικής απολαβής από την εργασία όταν την έχουν ανάγκη και εν γένει από την δραστηριότητα που ασκούν. Κατά συνέπεια αυτό μόνο τους ενδιαφέρει, ακόμα και στις ελάχιστες θέσεις που επιζητούν ποιότητα.

Τις δουλειές βεβαίως τις ελέγχουν αυτοί και αυτοί αποφασίζουν. Δεν τις ελέγχουν οι δουλεύοντες, ημεδαποί ή αλλοδαποί. Την «αγορά εργασίας» (τι χυδαίος όρος αναφερόμενος σε ανθρώπους;) την ελέγχουν και την ορίζουν πρωταρχικά και κύρια οι εκμεταλλευτές της (τα «αφεντικά», όρος – εννοιολογικό παράγωγο της λέξης «αφέντης»). Οι ίδιοι στον καπιταλισμό και σε κάθε εξουσιαστικό σύστημα ορίζουν την ζήτηση και διαμορφώνουν την προσφορά. Επομένως δεν είναι οι αλλοδαποί που μας παίρνουν τις δουλειές, αλλά οι ημεδαποί αφέντες που τους τις δίνουν για να αποκομίζουν μεγαλύτερα ακόμα ανταλλάγματα από την εκμετάλλευση ανθρώπων. Δεν κάνω λόγο για ένα άλλο σύστημα, π.χ. για ένα σύστημα βιοτικής κοινωνικής οικονομίας, κάνω λόγο και αναφέρομαι στο υπάρχον σύστημα, του οποίοι οι ίδιοι ελέγχουν τις δομές και επιβάλλουν την λειτουργία του και τους κανόνες της: αυτοί επέτρεψαν την αθρόα προσέλευση μεταναστών και αυτοί την θέλησαν και την πριμοδότησαν για να αυξήσουν τα κέρδη και τα εν γένει ανταλλάγματά τους και αυτό συμβαίνει για πολλούς λόγους σε όλο τον πλανήτη. Οροι σύμφυτοι με τον καπιταλισμό, όπως κόστος εργασίας, κεφάλαιο εργασίας, ανταγωνισμός και ανταγωνιστικότητα έρχονται να αιτιολογήσουν με το απατηλό και κούφιο περιεχόμενο της καπιταλιστικής «επιστήμης» τις πράξεις των αφεντικών.

Κατ’ αντιδιαστολή, εάν (υποθετικά) κάποιοι δεν αναζητούσαν ποιο μεγάλη, ποιο προσοδοφόρο εκμετάλλευση ανθρώπων δεν θα προσελάμβαναν αλλοδαπούς ως νεόδουλους και αυτοί δεν θα είχαν κανένα λόγο, καμία βιοτική ανάγκη να καλύψουν ερχόμενοι στην χώρα μας ή παντού σε όλο τον κόσμο.

Δεν μας παίρνουν λοιπόν οι ξένοι τις δουλειές, άλλοι ορίζουν και άλλοι επιλέγουν: είναι τα αφεντικά αυτού του τόπου και αυτού του πλανήτη που επιδιώκουν μεγαλύτερα κέρδη, δηλ. μεγαλύτερη ανισότητα, μεταξύ των ανθρώπων στον πλανήτη και μεγαλύτερες δυνατότητες επιβολής και εκμετάλλευσης ανθρώπων. Το μόνο που κάνουν οι «ξένοι» είναι να προσφέρονται για μεγαλύτερη εκμετάλλευση, λόγω των συνθηκών που έχουν επιβάλλει στις κοινωνίες τους, τα ίδια τα «αφεντικά» που τους φέρνουν στον τόπο μας.  

 Το dumping της εργασίας και τα κοινωνικά του αποτελέσματα: Ο όρος προέρχεται από το εμπόριο και αφορά την πριμοδότηση προϊόντων για να εισέλθουν σε μία αγορά προκειμένου την κυριεύσουν μέσω «ανταγωνιστικών» χαρακτηριστικών, κυρίως της τιμής.. Τα αποτελέσματα είναι πολύπλευρα καταστροφικά για τις εκάστοτε εντόπιες παραγωγικές δομές και άμεσα για τις κοινωνίες. Σύντομα οι διενεργούντες το ντάμπινγκ κατακυριεύουν τις παραγωγικές δομές και τις κοινωνίες. Τα ντόπια προϊόντα χάνουν την οικονομική τους αξία και ορίζονται πλέον απόλυτα από τους κυρίαρχους μηχανισμούς.

Το ίδιο το συμβαίνει σε ένα άλλο εμπόριο, αυτό της δουλειάς – εργασίας, αφού και αυτό κατά τις αθλιότητες του καπιταλισμού είναι «εμπορεύσιμο» και οικονομικά μετρήσιμο μέρος  της καπιταλιστικής διαδικασίας. Ετσι οι κοινωνίες αφήνονται ολοκληρωτικά στα χέρια λίγων, στα χέρια των αφεντικών του πλανήτη που απολυταρχικά επιβάλουν τους δικούς τους κανόνες.

Τα ίδια ακριβώς συμβαίνουν και στο ντάμπινγκ της εργασίας. Εισάγονται με πριμοδότηση κέρδους ξένοι εργαζόμενοι – δούλοι για να απαξιωθούν οι ντόπιοι, να γίνουν περισσότερο εξαρτώμενα υποχείρια του συστήματος λόγω της ολοένα αυξανόμενης στέρησης της κάλυψης των βιοτικών τους αναγκών. Τα μέτρα νομοθετικής επιβολής που περιλαμβάνει το οπλοστάσιο των αφεντικών είναι ανάλογα της αντίδρασης και της αντίστασης που βρίσκουν. Αυτό π.χ. εκφράζει η απειλή ψήφισης νόμων από την Ε.Ε. που θα ορίζουν την αμοιβή του εργαζόμενου – δούλου ανάλογα με την χώρα προέλευσής του, η «απελευθέρωση» των εργοδοτών να χρησιμοποιούν τον δούλο- εργαζόμενο όσες ώρες θέλουν, να τον αμείβουν όσο θέλουν, να μετρούν τον εργάσιμο χρόνο όπως αυτοί θέλουν … . Ουσιαστικά φωτογραφίζουν και προετοιμάζουν ένα μέλλον που καθιστά πρόδηλα τα σχέδιά τους για επαναφορά της απολυταρχίας των ισχυρών.

Ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι στις κοινωνίες υποδοχής του ντάμπινγκ απαξιώνονται και γίνονται πιο αδύναμοι, στερούμενοι ολοένα και περισσότερες βιοτικές ανάγκες. Επειδή το κέντρο υφίσταται μόνο όταν υφίστανται άκρα και ορίζεται από την θέση αυτών. Η παρουσία εξαθλιωμένων δούλων θέτει ένα άκρο, που ορίζει με την σειρά της το μέσο επίπεδο αμοιβών και αντίστοιχα άσκησης βιοτικών δικαιωμάτων.

Ο παγκόσμιος ατομικιστικός απολυταρχικός ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός είναι η απόλυτη παραφροσύνη για την ανθρωπότητα και οδηγεί στην αυτοκαταστροφή του, όχι για να γεννηθεί ένα ανθρώπινο σύστημα, αλλά για να επανέλθει ο απόλυτος έλεγχος, η απόλυτη δουλεία των πολλών από τους ελάχιστους.

Σήμερα θαρρώ ότι μόνο η θεωρία των βιοτικών αναγκών, όχι μόνο αναλύει την ιστορία και την δράση των ανθρώπων καταδεικνύοντας την παράφρονα αθλιότητα και το ψέμα μέσα στο οποίο πνίγεται ο πλανήτης και οι άνθρωποι, αλλά, το κυριότερο, δίνει το μοντέλο μιας άλλης ουσιαστικής κοινωνίας και κοινωνικής οικονομίας για τον πλανήτη. 

           Ας  αφήσουμε λοιπόν κατά μέρος τις δοξασίες και τα ψεύδη που υποβάλλει το σύστημα. Μόνο η ολική ανατροπή του και το χτίσιμο μιας κοινωνίας ανθρώπων μπορεί να προσφέρει στο παρόν και στο μέλλον , όσο ζούμε μέσα στην ποταπότητα αυτού του άθλια βάρβαρου συστήματος θα είμαστε υποκείμενα των συνεπειών του και όσων προετοιμάζουν τα ψυχασθενή αφεντικά του.

 

Μαΐου 28, 2009

ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ, ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ, ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΑ, ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΕΣ, ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ, ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ

ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ

ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ, ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ, ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΑ, ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΕΣ, ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ, ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ, ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ, ΣΚΟΠΙΑ 

Οφείλω να ξεκαθαρίσω για κάποια πράγματα για τις απόψεις μου.

Είμαι διεθνιστής.

Τι σημαίνει όμως αυτό πραγματικά;

 

Α.        Ο όρος διεθνισμός περιλαμβάνει κατά την γλωσσολογική, γραμματολογική του ανάλυση (σε όλες τις γλώσσες: Ιnternationalism, Ιnternationalisme, Internationalismus, Ιnternazionalismo, Ιnternacionalismo, интернационализм)την έννοια του «Εθνους».

Το Εθνος ενυπάρχει στον Διεθνισμό, ως συστατικό στοιχείο του όρου, αλλά και της έννοιάς του.

Πράγματι, δεν είναι δυνατόν να κάνουμε λόγο για διεθνισμό, χωρίς να αναγνωρίζουμε το έθνος και τον ρόλο του στην ιστορία και στο «γίγνεσθαι» κάθε εποχής.

 

Β.        Ο διεθνισμός γεννήθηκε στον 18ο αιώνα σχεδόν παράλληλα με τις πολιτικές επαναστάσεις και είναι αξιοσημείωτο ότι οι φιλόσοφοι που  ενέπνευσαν τις επαναστάσεις αυτές, είναι και οι ιδρυτές του σύγχρονου διεθνισμού, με κορυφαίο τον Ζαν-Ζακ Ρουσσώ. Ο ίδιος κοινωνικός πολιτικός διεθνισμός εξάγεται στην υπόλοιπη Ευρώπη με τους πολέμους του Ναπολέοντα και είναι ταυτόσημος και παράλληλα δημιουργός των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων του 19ου αιώνα (στην Ελλάδα, ο Ρήγας Βελεστινλής, ο Ανωνυμος ο Ελλην, ο Αδ. Κοραής εκφράζουν διεθνιστικό εθνικοαπελευθερωτικό πνεύμα). Ο ίδιος επαναστατικός διεθνισμός σύντομα μετατρέπεται σε προλεταριακό επαναστατικό διεθνισμό και σχετικές είναι οι αναφορές σε αυτόν από την Α’ κιόλας «Διεθνή».

Ο διεθνισμός λοιπόν αυτός είναι ένα κίνημα αλληλεγγύης των κατατρεγμένων λαών, εθνών και ανθρώπων, που στηρίζεται στην ύπαρξη των εθνών, προβάλει το δικαίωμά τους να συγκροτούν κράτη με εθνικό χαρακτήρα και προσανατολισμό και με χαρακτηριστικά δημοκρατικής ισότητας μεταξύ των λαών, στηρίζει τους αγώνες των ανθρώπων σε κάθε τόπο για πραγματική δημοκρατία, κοινωνική ισότητα και χειραφέτηση, ελευθερία και ουσιαστικό σοσιαλισμό.

 

Γ. Υπάρχει και «άλλος διεθνισμός» και γιατί δημιουργήθηκε αυτός ο διεθνισμός;

 

Γ.1.      Για να ανακαλύψουμε τα αίτια και να βρούμε την απάντηση, θα πρέπει να εξετάσουμε την ιστορία του δυτικού κόσμου πριν την ύπαρξη του διεθνισμού αυτού, που θα μπορούσαμε κάλλιστα να τον ονομάσουμε «κοινωνικό πολιτικό διεθνισμό», ιδίως διότι σύντομα θα εννοήσουμε ότι υπάρχει και άλλος «διεθνισμός» ή «διεθνισμοί».

Ο κοινωνικός πολιτικός διεθνισμός (ο Ρουσσώ ζητούσε μια παγκόσμια δημοκρατική διακυβέρνηση με κέντρο τον άνθρωπο) είναι μία ακόμα ιστορική αντίδραση των λαών στο διάβα των αιώνων.

Ως «αντί-δράση» δεν εισάγει ένα εντελώς ρηξικέλευθο φιλοσοφικό, πολιτικό και κοινωνικό σύστημα, αλλά στρέφεται ενάντια σε κάτι προϋπάρχον, του οποίου επιχειρεί την τροποποίηση ή στην πιο επαναστατική μορφή την κατάργησή του, χωρίς ταυτόχρονα να προβάλει ή να προτείνει κάτι δομικά εντελώς διάφορο.

Σε κάθε «αντί-δράση», οι στόχοι της χαρακτηρίζονται από την εξακολούθηση τελικά της ύπαρξης των προϋφιστάμενων κεντρικών δομών ενός συστήματος, οι οποίες απλώς τροποποιούνται (π.χ. η καπιταλιστική οργάνωση της παραγωγής ενυπάρχει στον σοσιαλισμό, ο κοινωνικός διεθνισμός δεν καταργεί το κράτος και την εξουσία του, φέρνοντας κάτι εντελώς διαφορετικό ως πολιτειακό μόρφωμα).

 

Γ.2.      Του κοινωνικού πολιτικού διεθνισμού που είναι συνάμα και εθνικοπαελευθερωτικός, προϋπήρξαν άλλοι «διεθνισμοί» (οι ίδιοι «διεθνισμοί» εξακολουθούν να υπάρχουν και σήμερα).

Ο ένας κύριος προϋπάρχον «διεθνισμός» είναι ο «αυτοκρατορικός διεθνισμός», αυτός δηλαδή που ισοπεδώνει τις εθνότητες υπό το κράτος ενός προσώπου και μιας εξουσίας : του αυτοκράτορα και της αυτοκρατορικής εξουσίας.

Οι αυτοκρατορίες του 18ου αιώνα και πριν από αυτόν είχαν πράγματι ένα κεντρικό στοιχείο διεθνισμού, καταργούσαν την εθνική ταυτότητα και την όποια αξία της έναντι της «υπηκοότητας», η λήψη της οποίας και μόνο ήταν συνυφασμένη με την απόλαυση των όποιων πολιτικών δικαιωμάτων. Οι ίδιες οι αυτοκρατορίες όμως της δυτικής Ευρώπης ήταν δομημένες πάνω σε ένα εθνοτικό στοιχείο. Υπήρχε σε αυτές ένα κυρίαρχο έθνος που λειτουργούσε κυριαρχικά και σωβινιστικά έναντι των λοιπών, ήταν έθνη κατακτημένα από πολέμους. Ετσι παρά την γενική διακήρυξη της ισοτικής υπηκοότητας υπήρχε μία έντονη αντίφαση στην σχέση με την εξουσία και τα άλλα έθνη κάθε αυτοκρατορίας: υπήρχε κυρίαρχο έθνος και κατακτημένα έθνη. Υπήκοοι μεν, μη ίσοι δε, ήταν οι άνθρωποι των αυτοκρατοριών.

 

Ενας άλλος προγενέστερος διεθνισμός ήταν αυτός της ιμπεριαλιστικής αποικιοκρατικής δράσης. Ο διεθνισμός αυτός, που υφίσταται και στις μέρες μας εντονότατα και ισχυρότατος και περιγράφεται υπό τον όρο «παγκοσμιοποίηση», περιελάμβανε και πάλι την εθνική ισοπέδωση υπό το κράτος ενιαίων μοντέλων νόμων και διοίκησης που φτιάχνονταν για να εξυπηρετούν συγκεκριμένες δραστηριότητες και κοινωνικές εξουσιαστικές δομές.

Η ομογενοποίηση των μηχανισμών εξουσίας και διοίκησης σε σειρά εθνών, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη εθνικές και τοπικές ιδιαιτερότητες, αποτελούσε ένα «αποικιοκρατικό διεθνισμό», που όχι μόνο δεν εξαλείφθηκε από τον πλανήτη, αλλά εξακολουθεί να υφίσταται.

Εάν λοιπόν θέλει κάποιος να αναλύσει τι είναι η παγκοσμιοποίηση θα πρέπει να στραφεί στο παρελθόν για να εννοήσει την προέλευση και τους σκοπούς της.

 

Γ.3.      Αντίδραση και ευθεία απάντηση στους παραπάνω «διεθνισμούς» είναι ο «κοινωνικός πολιτικός διεθνισμός» του 18ου αιώνα και των αιώνων που ακολούθησαν.

Για αυτό έχει και τα αντίστοιχα χαρακτηριστικά:

–           ανάγει τον άνθρωπο σε κεντρικό στοιχείο της κοινωνίας και όλων των μηχανισμών της και διακηρύσσει την ισότητα σε όλα τα επίπεδα της ανθρώπινης κοινωνικής δράσης.

–           καταργεί τους τίτλους ευγενείας, μάχεται και καταργεί την δουλεία, διακηρύσσει την ισότητα στην κοινωνική συμμετοχή και στην κατοχή των μέσων παραγωγής, τα οποία ανήκουν στην κοινωνία και εξυπηρετούν κάθε άνθρωπο.           

–           ανάγει το έθνος σε κεντρικό στοιχείο οργάνωσης σε πολιτειακή κρατική οντότητα (έναντι της αυτοκρατορικής ή βασιλικής εξουσίας)

–           τα κράτη συγκροτούνται με απόφαση των ομοεθνών ανθρώπων και όχι ως φέουδα, τιμάρια, λατιφούντια ή αυτοκρατορικά εδάφη.

–           ονομάζει τους ανθρώπους που ζουν στα όρια της οντότητας αυτής ίσους πολίτες και όχι υπηκόους.

–           καθιερώνει την ισονομία και την ισοπολιτεία

–           δημιουργεί σύνορα απαραβίαστα και φυλασσόμενα, όπου τηρούνται οι νόμοι που αποφασίζει (έστω στρεβλά) το έθνος, σε αντίθεση με την αποικιοκρατία της ομογενοποίησης.

–           δημιουργεί «εθνικές» περιουσίες, κοινόχρηστα πράγματα και συλλογικές κοινωνικές οντότητες και θεσμούς.

–           αναγνωρίζει την ισότητα μεταξύ των ανθρώπων αλλά και των εθνών και μάχεται για την απελευθέρωση αυτών με τους πιο πάνω κοινωνικούς και πολιτικούς όρους, χωρίς την θέληση να επιβάλλει ομογενοποιημένους κανόνες.

Πολλά τα κεντρικά, τα κύρια χαρακτηριστικά του κοινωνικού πολιτικού διεθνισμού, αλλά ακόμα και όσα γράφονται πιο πάνω στρέφονται γύρω από τα ανωτέρω, από κεντρικές θεωρίες που δημιουργήθηκαν και ως αντίδραση σε όσα ταλάνιζαν τον κόσμο και τους ανθρώπους των αυτοκρατοριών και των βασιλείων». Αλλωστε, κάθε ένα από τα ανωτέρω αποτελεί απάντηση – αντίδραση στα χαρακτηριστικά του ισοπεδωτικού διεθνισμού που προϋπήρχε.    

 

Γ.4.      Αφού οι αυτοκράτορες και οι βασιλείς (και κοντά σε αυτούς και οι καπιταλιστές) έχασαν σε πολλά πεδία την μάχη από τον κοινωνικό πολιτικό διεθνισμό, ιδιαίτερα μέσα στον 19ο και 20ο αιώνα, αντέδρασαν αρχικά με ένα τακτικό ελιγμό για να διασώσουν την θέση τους στο πολιτικό και κοινωνικό προσκήνιο.

Εφηύραν και στήριξαν τον «εθνικισμό». Προέβαλλαν δηλαδή το εθνικό στοιχείο ως το μοναδικό και κυρίαρχο για την συγκρότηση ενός κράτους, απαλείφοντας τις κοινωνικές και πολιτικές διαστάσεις του αντιπάλου τους «κοινωνικού πολιτικού διεθνισμού». Οντας πιο εύπεπτος για τις κοινωνίες και αποδίδοντας στους ανθρώπους a priori ανώτερα χαρακτηριστικά και δικαιώματα λόγω εθνικής προέλευσης, ο εθνικισμός έγινε εύκολα αποδεκτός από πολλές κοινωνίες, ενώ παράλληλα διατήρησε την πυραμοδοειδή ιεραρχική οργάνωση των κοινωνιών και τις εξουσιαστικές ανισότητες (άλλωστε αυτές είναι στην ουσία τους terra incognita ή και verba dei για τους εθνικιστές).

Με την απουσία των κοινωνικών και πολιτικών χαρακτηριστικών ούτε οι δομές εξουσίας αντικαταστάθηκαν και οι άνθρωποι υποκλήθηκαν μπροστά στους «εθνικούς» στόχους και σκοπούς, όσο οδυνηροί και άδικοι και να ήταν, υποκλινόμενοι μπροστά στην νέα μαζική «θρησκεία». Αλλωστε ο εθνικισμός προβάλει φυλετικά δικαιώματα έναντι των ανθρωπίνων. Ανθρωποι και έθνη, οδηγήθηκαν σε άγριους πολέμους για την επιβολή και επιβεβαίωση της απροσδιόριστης και μη πολιτικά εξετάσιμης φυλετικής ανωτερότητας.

 

Γ.5.      Το σχέδιο βέβαια για τους ισχυρούς εμπνευστές του, δεν ήταν και δεν είναι η συγκρότηση ανεξάρτητων εθνικών οντοτήτων, αλλά η χρησιμοποίηση του εθνικισμού για την ήττα του κοινωνικού πολιτικού διεθνισμού των ίσων ανθρώπων και λαών και η επαναφορά στο προγενέστερο για αυτούς καθεστώς, στα αυτά κυριαρχικά σχέδια και καταστάσεις, που προϋπήρχαν της Γαλλικής και των μετέπειτα επαναστάσεων (κύρια της Σοβιετικής, που εξέφρασε τον προλεταριακό διεθνισμό).

Στόχος τους ήταν και παραμένει η απαλλαγή από τους ενοχλητικούς κοινωνικούς και πολιτικούς επαναστάτες.

Βλέποντας κανείς την ιστορία από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης και μετά, ανακαλύπτει πως πρόκειται για οργανωμένο σχέδιο στο οποίο το πλανητικό ολιγαρχικό κατεστημένο προβάλλει το εθνικιστικό στοιχείο για να στραφεί και να διαλύσει το κοινωνικό και πολιτικό. Σοβιετική Ενωση, Γιουγκοσλαβία,  Γερμανία και όπου αλλού υπήρξε πολιτικός  και κοινωνικός αντίπαλος, υπήρξαν πόλεμοι ήταν βασισμένοι στον «εθνικισμό» που παρουσιάστηκε ως δικαίωμα αυτοδιάθεσης των λαών (σ.σ. μόνο εθνικής βέβαια και με απαγορευτικό για πολιτική και κοινωνική χειραφέτηση των ανθρώπων).

Αυτά, ενώ παράλληλα και εντελώς αντιφατικά έτρεχε από τους ίδιους το σχέδιο της ομογενοποιημένης παγκοσμιοποίησης !!!.

Ο «εθνικισμός» λοιπόν είναι όργανο και όχι σκοπός για αυτούς. Σκοπός τους είναι οι αυτοκρατορίες και η ιμπεριαλιστική αποικιοκρατία της παγκοσμιοποίησης με τη νίκη απέναντι στον κοινωνικό και πολιτικό διεθνισμό.

 

Γ.6.      Δομημένος ως αντίδραση σε όλα αυτά, ο κοινωνικός πολιτικός διεθνισμός, δεν είχε στην πραγματικότητα το δικό του μοντέλο οργάνωσης με τους δικούς του νέους θεσμούς. Οντας ταυτισμένος με τον σοσιαλισμό, έφερε τα δικά του προβλήματα ταυτότητας και θέσης απέναντι στον άνθρωπο και την οργάνωση των κοινωνιών. Ιμπεριαλισμός από την μία και εθνικισμός από την άλλη, συμπίεσαν ουσιαστικά τις επιλογές του και έφτασε να χρησιμοποιεί τις ίδιες απόλυτα μεθόδους με τους αντιπάλους του για να επιβιώσει: πολέμους, επεκτατισμούς, ιμπεριαλισμούς ακόμα και εθνοτικές διακρίσεις.

Είναι σαφές ότι ο Ναπολέων και ο Χίτλερ στράφηκαν κατά της τσαρικής Ρωσίας και της Ε.Σ.Σ.Δ. , αντίστοιχα, για εντελώς διαφορετικούς λόγους, όμως απέτυχαν (και πολιτικά) γιατί χρησιμοποίησαν τα ίδια μέσα !!!.

            Οι στόχοι έγιναν περαιτέρω ασαφείς, μπερδεύτηκαν, αλληλοαναιρέθηκαν και χάθηκαν μέσα από τις εξουσιαστικές δομές και τις ταυτίσεις με το παρελθόν.

 

Γ.7.      Η παγκοσμιοποίηση  και η δημιουργία αυτοκρατοριών εξακολουθεί να αποτελεί στόχο της διεθνούς ολιγαρχίας, είναι το σχέδιο της ολικής πολιτικές επαναφοράς και παλινόρθωσης με τον αόριστο τίτλο «Νέα Τάξη Πραγμάτων» (που δεν είναι βέβαια νέα, αλλά παλιά).

Την προσπάθεια της δημιουργίας αυτοκρατοριών, πέρα από τις Η.Π.Α., την ανακαλύπτουμε σταθερά και στην Ευρώπη, με τους μηχανισμούς της Ευρωπαϊκής Ενωσης και το ιδεολόγημα της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και της Ευρωπαϊκής ιδέας (;!!!). Αφού τελείωσαν με τον κοινωνικό πολιτικό διεθνισμό επιχειρούν την αυτοκρατορική σύμπραξη λαών και εθνών με «ευρωπαϊκή υπηκοότητα» και την κοινότητα νόμων, μοντέλων, δικαιωμάτων με την κτήση της υπηκοότητας σε κοινωνίες που τα πράγματα και τα ουσιαστικά βιοτικά δικαιώματα των πολιτών απέχουν παρασάγγας (π.χ. Βουλγαρία, Τουρκία έναντι Γερμανίας, Γαλλίας, Μ. Βρετανίας).

Στόχος βέβαια και σκοπός της «ένωσης» δεν είναι κοινωνικός και πολιτικός εξισωτικός και απελευθερωτικός των ανθρώπων, ούτε καν γράφεται κάτι τέτοιο στα καταστατικά  κείμενά της. Επομένως η Ε.Ε. δεν αποτελεί ούτε καν μηχανισμό ή θεσμό κοινωνικού πολιτικού διεθνισμού, αλλά ιμπεριαλιστικό μηχανισμό αυτοκρατορικού τύπου. Κρίσιμο για την κατανόηση των επιδιώξεων της Ε.Ε. και των ιμπεριαλιστών είναι το παράδειγμα της Γιουγκοσλαβίας. Ενώ το Σύνταγμά της ήταν απόλυτα συμβατό με αυτό της Ε.Ε. (ιδίως ως ομόσπονδο κράτος), αντί να προσκληθεί να μετάσχει στην Ε.Ε., διαλύθηκε με την προβολή εθνικισμών (!!!), ενώ οι πραγματικοί λόγοι ήταν αμιγώς πολιτικοί (μην ξεχνάμε ότι η Γιουγκοσλαβία ήταν κράτος κοινωνικού πολιτικού διεθνισμού). 

 

Γ.8.      Δεν είναι βέβαια η 1η προσπάθεια επαναφοράς.

Από την «Κοινωνία των Εθνών», μέχρι τον Ο.Η.Ε. και ακόμα σε πιο επιθετικούς μονομερείς μηχανισμούς όπως το Δ.Ν.Τ. και τον Ο.Ο.Σ.Α. και μία σειρά άλλων μηχανισμών, στόχος τους είναι η επαναφορά στο προ του 1789 καθεστώς.

Για τον λόγο αυτό στους μηχανισμούς αυτούς επιλέγονται αυστηρά και αποκλειστικά πρόσωπα μαριονέτες, υπηρέτες των σκοπών των ολιγαρχιών. Οι σκοποί της ιμπεριαλιστικής αυτοκρατορικής αποικιοκρατίας και των μηχανιμών της αποκαλύπτονται από την ίδια την συμπεριφορά της. Ετσι όταν ο Ο.Η.Ε., δομημένος στον συμβιβασμό της παγκόσμιας ισορροπίας, αρνήθηκε να λειτουργήσει και να αποφασίσει υπέρ των συμφερόντων της παγκόσμιας ολιγαρχίας με την προβολή «βέτο», παραμερίστηκε και ανέλαβε το «έργο» το ΝΑΤΟ (περίπτωση Ιράκ).  

           

Γ.9.      Ο δικός μας κοινωνικός πολιτικός διεθνισμός, πολεμιέται βάναυσα από παντού, ως «αντί-δράση» δεν έχει συγκροτημένο μοντέλο, παρά μόνο γενικές αρχές και μέχρι να εμπεδώσουμε ίσως τον βιοτισμό είναι δύσκολο να βρει τέτοιο. Ομως οφείλουμε να του προσδώσουμε, πέρα από τα ανωτέρω, κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά για να τον διακρίνουμε πρώτα από όλα από τον «εθνικισμό», αλλά και από την «παγκοσμιοποίηση» και τον «αυτοκρατορισμό».

            Για εμάς δεν πρέπει να υπάρχει εθνικισμός, αλλά μόνο πατριωτισμός. Η πατρίδα, είναι ο τόπος με τον οποίο είμαστε βιωματικά δεμένοι, ο τόπος που βιώνουμε και εξυπηρετούμε τις βιοτικές μας ανάγκες και αυτός που μας τις προσφέρει ή μας τις στερεί. Είμαστε προσαρμοσμένοι στον τόπο μας, στις συνθήκες και στις κοινωνίες του. Τον σεβόμαστε, τον αγαπάμε και τον θεωρούμε τον τόπο, όπου μπορούμε να εφαρμόσουμε το κοινωνικό και πολιτικό μας σκοπό, αλλά και εφαλτήριο για να στηρίξουμε άλλους λαούς που προσπαθούν για τους ίδιους σκοπούς, της ισότητας και της απελευθέρωσης. Ετσι ο πατριωτισμός είναι συνυφασμένος με τον κοινωνικό πολιτικό διεθνισμό και συστατικό του στοιχείο. «Les enfants de la patrie …” τραγουδούσαν οι επαναστατημένοι της Γαλλίας, τα παιδιά της πατρίδας και όχι του «έθνους» …

Ο εθνικισμός δεν είναι τίποτε άλλο από μια tabula rasa στην πραγματικότητα κενή περιεχομένου, όπου η πολιτική δημιουργείται με βάση μια φυλετική ταυτότητα και την υποτιθέμενη ανωτερότητά της. Οι κάθε λογής εκφραστές του, ανέρχονται πάντοτε μέσα από ένα απροσδιόριστο κοινωνικά καθεστώς στήριξης (που καταμαρτυρεί για τους υποψιασμένους πολίτες στήριξη από τις ολιγαρχίες) και σχεδόν ποτέ δεν έχουν θίξει, αλλά επιβάλλουν αριστοκρατίες και ολιγαρχίες.

Η απροσδιόριστη και αβέβαιη «εθνική ταυτότητα» είναι το μοναδικό στοιχείο του και υπό το πρίσμα του, απλώς ενώνονται οι επιλεκτικότητες στην εξυπηρέτηση των βιοτικών αναγκών, στηριζόμενες μόνο στην εθνική ταυτότητα. Πρόκειται για μία χονδροειδή ομαδοποίηση που απαντάται μόνο σε ιδεαλισμούς και θρησκείες. Λες και ανάμεσα στους εθνικιστές Ελληνες δεν υπάρχουν καθάρματα ή προδότες, επειδή αυτοί είναι Ελληνες … ή όσοι δεν είναι Ελληνες, δεν είναι καλοί ή ικανοί άνθρωποι, αλλά κατώτεροι, κακοί, ανάξιοι  … .

 

Γ.10.    Για τον πατριωτισμό βέβαια, το εθνικό στοιχείο, είναι απλά ένα εντονότερο και προσφορότερο πεδίο και όργανο αλληλοσυνεννόησης για την περαιτέρω δράση, που στηρίζεται στην γλώσσα και κυρίως στα κοινά βιώματα, ακόμα και στα μοντέλα συμπεριφοράς και στις ιδιαιτερότητες και τα εν γένει χαρακτηριστικά της κοινωνικής οργάνωσης, που πολλά διατηρούνται μακραίωνα ως έθιμα ή κοινωνικά ιστορικά μοντέλα.

Αρα, ο εθνικός χώρος είναι «πολύτιμος» για τον πατριωτισμό, γιατί πέραν της βιοτικής ταυτότητας και των αναγκών, εξυπηρετεί την συνεννόηση για τα πολιτικά και κοινωνικά δεδομένα και σκοπούς του κοινωνικού και πολιτικού διεθνισμού, εξυπηρετεί και ενισχύει τις πιθανότητες συνεννόησης για μία κοινή κοινωνική πορεία ισότητας, χειραφέτησης, ελευθερίας.    

 

Γ.11     Στο σύγχρονο σχέδιο της ιμπεριαλιστικής αυτοκρατορικής παγκοσμιοποίησης, οι μετακινήσεις πληθυσμών από εξαθλιωμένες χώρες και η κατ΄ επιλογή προβολή και στήριξη εθνικισμών (παράλληλα με την όλως αντιφατική πολεμική έναντι κοινωνικών πολιτικών διεθνισμών) αποτελούν σοβαρότατες και κύριες μεθόδους για την επίτευξη των σκοπών του.

Οι μετακινήσεις εξαθλιωμένων πληθυσμών διαταράσσουν την πολιτισμική και πολιτική ενότητα, διαφοροποιούν και ανατρέπουν την κοινωνική πορεία, προσφέρουν νέες διακρίσεις και δυνατότητες εκμετάλλευσης των αντιθέσεων και των αντιφάσεων, καταλύουν την κοινωνική συνοχή και τις κοινωνικές προτεραιότητες και βουλήσεις και τις εμποδίζουν από το να εξελιχθούν σε πολιτικά και κοινωνικά αιτήματα. Διαστρέφουν δηλαδή, αλλοιώνουν και ματαιώνουν μια κοινωνική πορεία και μία δυναμική (το αυτό και στην χώρα προέλευσης των μεταναστών) εμποδίζοντας την εξέλιξη των ανθρώπων και των κοινωνιών σε ένα τόπο, ακόμα και το όραμα του κοινωνικού πολιτικού διεθνισμού, καθώς η εξάρτηση από τις βιοτικές ανάγκες επανέρχεται σε δυσχερέστερα επίπεδα.

Παράλληλα όμως, συμβάλλουν (και με τον ανωτέρω τρόπο) στην διαμόρφωση αυτοκρατοριών, όπου δεν υπάρχει κοινή κουλτούρα και κοινός πολιτικός στόχος, αλλά μόνο υπήκοοι της αυτοκρατορίας.

Εμάς τους διεθνιστές η εφαρμογή της «ισότητας» μας αναγκάζει να μοιραστούμε τα όσα έχουμε κερδίσει στον αγώνα κατά των ολιγαρχιών και να ξεκινήσουμε ξανά από χαμηλότερη βάση. Οι ίδιοι οι εξαθλιωμένοι είναι βέβαιο ότι θα διεκδικήσουν με κάθε προσωπική θυσία και υποτέλεια την κάλυψη των βιοτικών τους αναγκών. Η εισαγωγή δούλων είναι βέβαιο ότι θα στερούσε από πολλούς Ελληνες την κάλυψη των βιοτικών τους αναγκών, που σήμερα καλύπτουν με την εργασία τους και τους περισσότερους θα τους έκανε περισσότερο πειθήνιους, υπάκοους, εξαρτημένους και μη διεκδικητικούς απέναντι στην θέληση των ολιγαρχιών. 

Βεβαίως ούτε κουβέντα πια δεν θα μπορούσε να γίνει για κοινωνικό πολιτικό διεθνισμό.

 

Γ.12.    Οι ολιγαρχίες «κάνουν την κρίση ευκαιρία» και στην πραγματικότητα δημιουργούν κρίσεις για να φέρουν τον κόσμο στις εποχές της ιμπεριαλιστικής αυτοκρατορικής αποικιοκρατίας, αυτό είναι το αιώνιο μοντέλο της βαρβαρότητάς τους και οι κινήσεις τους σε όλο το πλανήτη, αυτό αποδεικνύουν.

            Εκμεταλλεύονται τις πολιτικές αρχές μας για να μας φέρουν πίσω στους αιώνες της δουλείας.

Μιλούν για ισότητα δικαιωμάτων μεταξύ όλων των ανθρώπων για να μας φέρουν όλους στην ισότητα της εξάρτησης και της αγωνίας της κάλυψης των στοιχειωδών βιοτικών μας αναγκών, στην ισότητα της υποταγής. Χρησιμοποιούν την δημιουργία εξαθλίωσης από την ίδια την δράση τους για να την μεταφέρουν και αλλού, να αποσυντονίσουν, να διασπάσουν, να επωφεληθούν.

 

Γ.13.    Ηδη η «αριστερά» ή έστω ένα μέρος της κατευθύνεται προς την μειωτική για όλους απορρόφηση των συνεπειών της δράσης της ιμπεριαλιστικής αυτοκρατορικής αποικιοκρατίας.

Αντί να στραφεί στα γενεσιουργά αίτια της κρίσης και να τα πολεμήσει, αποδέχεται κάθε τακτική των ολιγαρχιών και μετέχει των δεδομένων από αυτούς λύσεων στα προβλήματα που αυτός σκόπιμα δημιουργεί.

Είναι  περίεργο μάλιστα το ότι η πολιτική δεξιά και η αριστερά συνταυτίζονται στις λύσεις.

Το κοινωνικό πολιτικό διεθνιστικό μας καθήκον επιτάσσει την δημιουργία και διάδοση πολιτικών και κοινωνικών μοντέλων που θα νικήσουν οριστικά την παγκόσμια βαρβαρότητα της ιμπεριαλιστικής αυτοκρατορικής αποικιοκρατίας.

Να μπορούν οι άνθρωποι να απολαμβάνουν τις βιοτικές τους ανάγκες στις πατρίδες τους και όλοι μαζί να μετέχουμε σε ένα παγκόσμιο γίγνεσθαι συνεννόησης και ισότητας, δομημένο πάνω στα δικά μας κοινωνικά πρότυπα και δεδομένα, όπου είναι εσώτερη ανάγκη η στήριξη δοκιμαζόμενων λαών και ανθρώπων και το δικαίωμά τους να ζήσουν στον τόπο τους και στις κοινωνίες τους.

Γιατί οι εξαθλιωμένοι μετανάστες δεν είναι ούτε πολιτικοί πρόσφυγες, ούτε κοινωνικοί πρόσφυγες, αλλά θύματα μιας βάρβαρης και άθλιας σκοπιμότητας που τους κατευθύνει εκμεταλλευόμενη τις βιοτικές τους ανάγκες.

            Ούτε βέβαια μπορούμε να μιλάμε σήμερα για την στήριξη θεσμών παγκόσμιας διακυβέρνησης. Ξέρουμε καλά πιο παγκόσμιο διευθυντήριο τους έφτιαξε, πιο είναι το παγκόσμιο σημερινό Status Quo και τις επιδιώξεις του, ότι η ολιγαρχία στελεχώνει τους μηχανισμούς αυτούς με απευθείας επιλογές και αναθέσεις και ποιος είναι ο στόχος τους.

            Ο κοινωνικός πολιτικός μας διεθνισμός επιβάλλει την από κοινού δράση για την προστασία του τόπου μας από τις επιδιώξεις της παγκοσμιοποίησης, την επιμόρφωση των λαθρομεταναστών και την στήριξή τους για να γυρίσουν σύντομα στους τόπους τους και να ανατρέψουν, αυτοί από εκεί (όπου μπορούν να λειτουργήσουν) και εμείς από εδώ την αθλιότητα της ιμπεριαλιστικής αυτοκρατορικής αποικιοκρατίας.

Σκεφτείτε : εάν το πρόβλημα του Βιετνάμ ήταν σημερινό δεν θα είχαμε καν πόλεμο με τους Δυτικούς ιμπεριαλιστές, αλλά κύματα βιετναμέζων μεταναστών !!!.

 

Γ.14.    Οσο για τους ψευδοΜακεδόνες Σκοπιανούς, ο κοινωνικός πολιτικός μας διεθνισμός δεν μπορεί να είναι αλληλέγγυος με τον φασιστικό εθνικισμό τους.

Σκεφτείτε ποιοι τους στηρίζουν και σκεφτείτε πόσο γελοίο είναι οι ίδιοι άνθρωποι της δήθεν αριστεράς να δηλώνουν διεθνιστές προς τους λαθρομετανάστες και να στηρίζουν ταυτόχρονα φασιστικούς ιμπεριαλιστικούς εθνικισμούς (ποιους τελικά στηρίζουν με τις επιλογές αυτές και με τις επιλογές ποιών ταυτίζονται;).

Εάν ο λαός των Σκοπίων προβάλει ένα κοινωνικό πολιτικό διεθνισμό, όπως αυτός που αναλύθηκε πιο πάνω είναι βέβαιο πως δεν θα χρειάζεται καμία διπλωματία για να δώσει λύσεις, αλλά οι λαοί θα καταργήσουν με αλληλοσεβασμό τις δήθεν διαφορές τους και θα καταρρίψουν ιστορικούς μύθους, που δεν έχουν στην πραγματικότητα καμία αξία ούτε για τους Ελληνες.         

           

Γ.15.    Για εμάς ο κοινωνικός πολιτικός διεθνισμός επιβάλλει τον πολύπλευρο πόλεμο απέναντι στην ιμπεριαλιστική αυτοκρατορική αποικιοκρατία και στα αφεντικά της με οποιαδήποτε μορφή εμφανίζονται οι «πεφωτισμένοι – Μπιλντεμπεργκς» ανά τον πλανήτη για να επαναφέρουν τον ομογενοποιημένο σκοταδισμό τους.

Όχι λοιπόν στους άλλους διεθνισμούς (π.χ. στον διεθνισμό των πολυεθνικών ή των αγορών) και να μάθουμε να τους διακρίνουμε, γιατί και αυτοί υπάρχουν και είναι πιο έντονοι και πιο ύπουλοι.

            Η κάλυψη των βιοτικών αναγκών των ανθρώπων από την ίση κοινωνική δράση και την λελογισμένη χρήση του πλανήτη, αποτελεί την απαρχή για ένα μοντέλο κοινωνικής συγκρότησης που μπορεί να απελευθερώσει τον πλανήτη και τους ανθρώπους από τις εξουσίες των ολιγαρχών και τα «θέσφατα» που επί αιώνες δημιουργούν για να τους στηρίζουν.

 

 

Μαΐου 22, 2009

ΕΥΡΩΠΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

Μερικές σκέψεις μου για την Ευρώπη των Λαών, γιατί τόσα χρόνια το λέμε, αλλά πρέπει να φτιάξουμε και ένα κείμενο αναφοράς. Ζητώ τις απόψεις και τις σκέψεις σας.

Εμεις οι λαοί της Ευρώπης με ελεύθερο, ακηδεμόνευτο και αδέσμευτο δημοψήφισμα αποφασίσαμε να ενώσουμε τις φωνές μας και να επιβάλλουμε την θέλησή μας για μια Ευρώπη των λαών της των ίδιων, για μια Ευρώπη που εκφράζει τα δικά μας οράματα και τον σεβασμό του ενός στον άλλο.

 

1.  Ιδρύεται με την παρούσα κοινή απόφασή μας πολιτειακό μόρφωμα που το αποκαλούμε «Ενωση των Ευρωπαϊκών Λαών» (Ε τ. Ε.Λ.).

2. Η ένωση των ευρωπαϊκών λαών είναι η αυτόβουλη προσχώρηση των ευρωπαϊκών λαών σε μία συνθήκη αρχών που πρέπει να διέπουν την λειτουργία των επιμέρους κρατών μελών. Η προσχώρηση στην ένωση γίνεται με δημοψήφισμα.

 3. Σκοπός της ένωσης είναι η ανάπτυξη του αλληλοσεβασμού, της σύμπνοιας και της συνεργασίας μεταξύ των ευρωπαϊκών λαών.

 4. Η ένωση και τα όργανά της εκφράζουν τους λαούς της Ευρώπης, τον σεβασμό στην αξία του ανθρώπου και στην κοινή κοινωνική συλλογική προσπάθεια για την καλυτέρευση της ίδιας του της ζωής.

5.  Ο άνθρωπος αποτελεί το κεντρικό στοιχείο και αξία της κοινωνικής οργάνωσης και υπερτερεί κάθε οικονομικής σκοπιμότητας

6. Η ισότητα κάθε ανθρώπου και η απόλαυση πλήρων των κοινωνικών και ατομικών δικαιωμάτων από όλους είναι ο κύριος σκοπός της ένωσης μας. Κανείς στην Ευρώπη των λαών δεν μπορεί να έχει λιγότερα ή περισσότερα δικαιώματα από κάποιον άλλο.

 7.         Κάθε πολιτική ή κοινωνική μορφή κρατικής συγκρότησης και κάθε δημοκρατικά εκπεφρασμένη άποψη των λαών είναι σεβαστή. Το ίδιο σεβαστό και αναφαίρετο είναι το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να πιστεύει ελεύθερα σε κάθε πολιτική, κοινωνική ή άλλη θεωρία και να πιστεύει σε κάθε θρησκευτικό δόγμα.

 8         Ο σεβασμός στην ιδιαιτερότητα, στις παραδόσεις και στις αξίες κάθε λαού της Ευρώπης αποτελεί αναπόσπαστη αξία της Ε.τ.Ε.Λ..  Κάθε λαός διατηρεί το δικαίωμα να ορίζει ο ίδιος τις τύχες του και να πραγματοποιεί τις πολιτικές και κοινωνικές επιλογές του, εφόσον σέβονται τις θεμελιώσεις αρχές και αξίες της Ενωσης.

 9.         Το πολίτευμα των κρατών μελών της Ε.τ.Ε.Λ. είναι η δημοκρατία σε όποια μορφή επιλέγουν ελεύθερα και ανόθευτα οι ίδιοι οι λαοί με στόχο την πραγμάτωση της δυνατότητας κάθε ανθρώπου – πολίτη να προτείνει και να αποφασίζει δεσμευτικά για κάθε θέμα που τον αφορά. Η πορεία της ένωσης των ευρωπαϊκών λαών πρέπει να έχει ως σκοπό την ολοένα και ευρύτερη δημοκρατική έκφραση και την κοινή ευημερία όλων των πολιτών. Παρεκκλίσεις εκ του στόχου αυτού απαγορεύονται.

 10.         Διατυπώνεται η αρχή της πολιτικής ανεξαρτησίας των κρατών. Κάθε κράτος απολαμβάνει της πλήρους εθνικής ανεξαρτησίας και της νομικής του αυτοτέλειας.
Ουδεμία κρατική εξουσία εκχωρείται και εις ουδένα όργανον της ενώσεως.

 11.       Οργανα της ενώσεως είναι το βουλευτήριο, οι επιτροπές, ο πρόεδρος της επιτροπής και τα συμβούλια κορυφής και υπουργών. Απαντα τα όργανα της ενώσεως (πλην των συμβουλίων κορυφής και υπουργών) εκλέγονται με άμεση καθολική ψηφοφορία.

 12.       Κάθε κράτος και λαός διατηρούν το δικαίωμα να ορίζουν οι ίδιοι την κοινωνική τους οργάνωση, την οικονομία τους και τις δομές της με στόχο την ικανοποίηση των βιοτικών (υλικών και ψυχικών) αναγκών κάθε ανθρώπου. Κάθε λαός έχει το δικαίωμα να παράγει τα αναγκαία για την διαβίωση του βασικά αγαθά, χωρίς κανένα περιορισμό ή ποσόστωση.

 13.       Η συλλογική κοινωνική προσπάθεια αποτελεί αρχή της ένωσης, οι λαοί της Ευρώπης οφείλουν να συνεργάζονται προκειμένου να επιτύχουν το καλύτερο κοινό αποτέλεσμα για όλους. Σε περιπτώσεις παραγωγικής σύγκρουσης τα όργανα της Ενωσης, με 1η την αρμοδιότητα των λαών  αποφασίζουν, για την επίλυση των διαφορών και την επιλογή της παραγωγικής ακολουθίας.

 14.       Η παραγωγική διαδικασία δεν μπορεί να κινείται αντίθετα στον άνθρωπο και στις αποφάσεις των λαών.

 15.       Οι επιμέρους σκοποί της ενώσεως αποτελούν αντικείμενο διαβούλευσης μεταξύ των λαών. Τις αποφάσεις λαμβάνουν οι ευρωπαϊκοί λαοί με δημοψήφισμα. Οι σκοποί της ενώσεως δύνανται να μεταβάλλονται κατά τον αυτό τρόπο. Πρόταση μη ψηφιζόμενη από τα 2/3 των πολιτών ενός κράτους μέλους του δίδει την δυνατότητα να ασκήσει το δικαίωμα αρνησικυρίας (VETO) ως προς τον συγκεκριμένο σκοπό και να μην μετάσχει στην επίτευξή του. Η συνεχής άσκηση του δικαιώματος αρνησικυρίας από ένα κράτος μέλος της ενώσεως, έχουσα ως αποτέλεσμα να υφίσταται ψυχική και νομική απόσπαση από τους σκοπούς της ενώσεως και η δράση ενάντια στους σκοπούς της ενώσεως δύναται να επιφέρει την δια ευρωπαϊκού δημοψηφίσματος αποκοπή του από το σώμα της ενώσεως. Η απόφαση αυτή πρέπει να βρίσκει σύμφωνα τα 2/3 του ευρωπαϊκού εκλογικού σώματος.

 16.       Οι λαοί της Ευρώπης είναι το κυρίαρχο όργανο αυτής και αποφασίζουν με ανοικτή ψηφοφορία για κάθε θέμα που κοινά τους αφορά. Η ισχύς των αποφάσεων των οργάνων είναι αντίστοιχη του αριθμού των μετεχόντων στο όργανο αυτό. 

 17.       Κάθε ρύθμιση που αφορά την γενική χάραξη πολιτικής οφείλει να απολαμβάνει της εμπιστοσύνης των ευρωπαϊκών λαών και εφαρμόζεται ανά κράτος μόνο εφόσον εγκριθεί από τους πολίτες με δημοψήφισμα.

 18.       Οι Ευρωπαίοι πολίτες έχουν το δικαίωμα να προκαλούν:

α. Με την δήλωση 3.000.000 πολιτών, δημοψήφισμα σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, επί προδεδομένης προτάσεως.

β. Με την δήλωση του 1/20 του πληθυσμού κάθε χώρας, ενδοκρατικό δημοψήφισμα περί εφαρμογής συγκεκριμένης πολιτικής.

Δικαίωμα να προκαλούν δημοψήφισμα έχουν και τα ανωτέρω όργανα με απόφαση (επί των πολυμελών) της πλειοψηφίας του όλου αριθμού των μελών τους.

 19.       Τα αντιπροσωπευτικά όργανα της ενώσεως έχουν ως καθήκον τους να επεξεργάζονται πολιτικές προτάσεις προς τους λαούς της Ευρώπης. Το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, όπου του δίδεται η σχετική αρμοδιότητα δια προηγηθέντος δημοψηφίσματος διαμορφώνει τις διατάξεις τις αναγκαίες για την εφαρμογή των πολιτικών και νομικών εντολών που έχουν ψηφιστεί.

 20.       Οι λαοί της Ευρώπης είναι μεταξύ τους ίσοι. Οποιαδήποτε απόπειρα διαμόρφωσης ηγεμονίας ή συνθηκών ανισότητας απαγορεύεται και είναι αντίθετη με τον σκοπό της ενώσεως.

 21.       Οι λαοί που μετέχουν στην ένωση έχουν την υποχρέωση συνδρομής ο ένας προς τον άλλο, σε κάθε θέμα που τους αφορά.

 22.       Κάθε ευρωπαϊκός λαός οφείλει να θέσει και να προτείνει προς τους άλλους τις προτεραιότητές τις οποίες θέτει, αλλά και την συνδρομή που μπορεί να παράσχει αυτός στους άλλους λαούς. Τα κοινά προγράμματα που εκπονούνται κατόπιν των διαδικασιών αυτών, προκειμένου να εφαρμοστούν λαμβάνουν έγκριση με ευρωπαϊκό δημοψήφισμα, αφού οι προτάσεις οριστικοποιηθούν μέσα από τα υπόλοιπα όργανα της ευρωπαϊκής ένωσης.

Ιανουαρίου 14, 2009

ΕΛΛΑΔΑ, ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ : Στο έλεος της υποτέλειας και της ανυπαρξίας.

ΕΛΛΑΔΑ, ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ : Στο έλεος της υποτέλειας και της ανυπαρξίας.

 

Μπορεί να μου πουν κάποιοι ότι έχω στραφεί κατά αυτής της κυβέρνησης, αλλά το έκανα αιτιολογημένα, επειδή ανησυχώ για όσα έχει προκαλέσει σε αυτό τον τόπο.

 

Μπορεί οι περισσότεροι να μην το γνωρίζουν, αλλά η Ελλάδα, με τα όσα μύρια προβλήματά της και παρά το μικρό της μέγεθος και την φτώχεια των κατοίκων της είναι 27η στην λίστα ΑΕΠ των κρατών του κόσμου που δίνει η «Παγκόσμια Τράπεζα», με το καθόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 360 δις δολλαρίων Η.Π.Α. ετησίως. Παρά τις ενστάσεις κάποιων για τον τρόπο υπολογισμού του ΑΕΠ από τον Αλογοσκούφη και τις ενστάσεις του ιδίου, που ήθελε να δηλώσει μεγαλύτερο Α.Ε.Π., αλλά και τις γενικές ενστάσεις για τον υπολογισμό του ΑΕΠ και την διάρθρωση της οικονομίας, το ποσό δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητο ως μέγεθος.

Γιατί ξεκινώ από την οικονομία; Γιατί είναι ένα μέτρο ισχύος στον σύγχρονο κόσμο.

Ας δούμε όμως τι συμβαίνει τριγύρω μας: Το ΑΕΠ της Βουλγαρίας βρίσκεται στα 39 δις δολ., της Αλβανίας στα 10,5 δις δολ. και των Σκοπίων στα 7,5 δις δολ. . Οι συγκρίσεις περιττεύουν. Το ΑΕΠ της Τουρκίας βρίσκεται στα 657 δις δολ. , δηλ. λιγότερο από το διπλάσιο σε σχέση με το ελληνικό. Εάν συγκρίνουμε τα πληθυσμιακά και εδαφικά μεγέθη είναι σαφές ότι η Ελλάδα έχει ένα σαφές προβάδισμα στην παραγωγή πλούτου. Σας το είχα ξαναγράψει, στην παραμελημένη και ανεκμετάλλευτη Ελλάδα παράγεται πλούτος, ανήκει όμως σε λίγους και ο λαός της δεν τον βλέπει. Το που πηγαίνει το χρήμα, αφού το κοινωνικό μας κράτος είναι για γέλια ή καλύτερα για κλάματα, είναι το πρώτο που χρήζει σοβαρής εξέτασης.

Με μία τέτοια δυναμική είναι σαφές ότι θα έπρεπε να είχε διαμορφωθεί τουλάχιστον μία ισχυρή σε τοπικό επίπεδο εξωτερική πολιτική. Δεν είμαι οπαδός κανενός ιμπεριαλισμού, αλλά τα γράφω για να αποδείξω την ανικανότητα όσων είναι. Δυστυχώς στην εξωτερική / διεθνή διάσταση η Ελλάδα αντιμετωπίζεται ως αστείο μέγεθος και κάποιοι θα πρέπει να αναλογιστούν τι φταίει για αυτό.

Τα φτωχά Σκόπια με την συνδρομή «συμμάχων» διεκδικούν με έντονο τρόπο την ονομασία τους με ένα ελληνικό όνομα, χωρίς να υπάρχουν για την Ελλάδα λύσεις ή έστω μία αξιοπρεπής συγκροτημένη πολιτική με στόχευση και σκοπό (διότι βιώνουμε συνεχείς διολισθήσεις). Η φτωχή Αλβανία πάλι με τους ίδιους όρους καταπατά και αυθαιρετεί πάνω σε δικαιώματα της Ελληνικής μειονότητας της Β. Ηπείρου, χωρίς ουσιαστική αντίδραση. Η πολιτική της ελληνικής κυβέρνησης μπορεί κάλλιστα να χαρακτηριστεί με το παροιμιακό : με φτύνουν κατάμουτρα και εγώ λέω ότι βρέχει … . Θα προσέθετα ότι, όχι μόνο λέω πως βρέχει αλλά κάθομαι και βρέχομαι και δεν πάω παραπέρα να φυλαχθώ … . Διότι είναι σαφές ότι είτε μας φτύνουν, είτε βρέχει πρέπει να φυλαχθούμε.

Η μεγάλη μας «φίλη», η Τουρκία του στρατιωτικού κατεστημένου προκαλεί την Ελλάδα με υπερπτήσεις οπλισμένων πολεμικών αεροσκαφών πάνω από νησιά που κατοικούνται από Ελληνες υπηκόους και φέρουν την ελληνική σημαία. Η αντίδραση (όχι σχεδιασμός διότι αυτός είναι άγνωστη λέξη) της ελληνικής πλευράς/κυβέρνησης εμπυκνώνεται και εμπεριέχεται στην ανωτέρω παροιμιακή έκφραση.

Στην πρόσφατη επέκταση και ραγδαία προς το χείριστο αλλαγή των χαρακτηριστικών της τουρκικής προκλητικότητας στο Αιγαίο, φάνηκε να τείνεται χείρα σωτηρίας από την Ρωσική πλευρά, η οποία εκτάκτως και απρογραμμάτιστα ζήτησε την διεξαγωγή αεροναυτικών γυμνασίων στον εθνικό μας χώρο. Με την υποβολή αιτήματος προς τις ελληνικές αρχές για δέσμευση περιοχών αναγνώρισε άμεσα την ελληνική εδαφική κυριαρχία σε αυτές.

Εγραψα τότε για την ανάγκη αλλαγής στρατηγικής (ή τέλος πάντων δημιουργίας μίας στρατηγικής) για την εκμετάλλευση της ισχύος και της βούλησης της Ρωσίας να διαδραματίσει ενεργό υπέρ της Ελλάδας ρόλο στον Εύξεινο και την Μεσόγειο. Εγραψα και πρότεινα και κάποια μέσα και μέτρα, όπως τις κοινές ασκήσεις. Κάποιοι έσπευσαν να πουν πως ανήκουμε στο ΝΑΤΟ και ότι αυτό θα εκνεύριζε αφάνταστα τους «φίλους» μας Αμερικάνους … .Τίποτα από τα ανωτέρω δεν έπραξε η Ελληνική κυβέρνηση και ξαφνικά είδαμε το ρωσικό ναυτικό να κάνει κοινά γυμνάσια με τους Τούρκους !!!. Η Τουρκία βέβαια είναι μέλος του ΝΑΤΟ και έχει τους αυτούς με εμάς καλούς «φίλους» ….

Ετσι το ρώσικο χέρι βοηθείας, που μας προτάθηκε πολλές φορές χωρίς να το σφίξουμε γύρισε και χειρονόμησε προς το μέρος μας με την γνωστή στο πανελλήνιο χειρονομία της ανοικτής παλάμης. Είναι σαφές ότι η Τουρκία έχει σαφή και σοβαρή εξωτερική πολιτική και διαβλέπει την επάνοδο της Ρωσίας σε θέση υπερδύναμης, είναι σαφές ότι ακόμα και φόβο μπορεί να νοιώθει και σπεύδει να αναπτύξει φιλικές σχέσεις. Από την άλλη πλευρά η εξωτερική μας πολιτική μπολιασμένη με την ασθένεια που συνδυάζει το σύνδρομο ανικανότητας με το σύνδρομο «Κουίσλινγκ», φάνηκε για μία ακόμα φορά ανύπαρκτη, αμερικανόδουλη, αστεία και επικίνδυνη για την χώρα μας και την ασφάλεια των Ελλήνων.

Γιατί μπορεί η Ρωσία να μας γύρισε την πλάτη ;

Για μένα η απάντηση  είναι σαφής: Ταυτόχρονα με τα ανωτέρω, υπήρξε διεθνώς το ζήτημα της κρίσης με το ρωσικό φυσικό αέριο και την διαμάχη με την Ουκρανία που πάγωσε την Ευρώπη. Είναι σαφές ότι η Ρωσία περίμενε από την Ελλάδα να ανταποδώσει την χειρονομία καλής θέλησης και να λάβει σαφή θέση υπέρ της Ρωσίας. Το οφείλαμε όχι μόνο ως ανταπόδοση, αλλά και ως δίκαια θέση στην διαφορά αυτή.

Τι έκανε η Ελλάδα ; όχι μόνο δεν πήρε θέση υπέρ της Ρωσίας, αλλά έσπευσε άμεσα να αναγγείλει συμφωνία λήψης/αγοράς φυσικού αερίου από τον αγωγό αμερικανικών συμφερόντων που περνάει μέσα από την Τουρκία και μεταφοράς υγροποιημένου φυσικού αερίου από άλλες χώρες, να αναγγείλει δηλ. μείωση των παραγγελιών ρωσικού αερίου !!!.

Ετσι για μία ακόμα φορά αποδείχθηκε η ανικανότητα, αλλά και το δάγκωμα του χεριού που μας συνδράμει .

Η κ. ΥΠ.ΕΞ. με τα πολλά επώνυμα, ερωτηθείσα προσφάτως για την εξωτερική πολιτική της χώρας απάντησε με ένα αστείο ευφυολόγημα : «τα σοβαρά θέματα θέλουν σοβαρή αντιμετώπιση …».

Ερχομαι να συμφωνήσω απολύτως και να προσθέσω πως για να υπάρξει σοβαρή αντιμετώπιση πρέπει να υπάρχει σοβαρή σκέψη και σοβαροί άνθρωποι. Δυστυχώς για όλους εμάς, αυτή η κυβέρνηση έχει αποδείξει επανειλημμένα ότι δεν διαθέτει καμία σοβαρότητα και σε κανένα επίπεδο.

Ιανουαρίου 3, 2009

ΑΓΑΘΟΝΗΣΙ – ΦΑΡΜΑΚΟΝΗΣΙ : ΟΙ ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ, ΟΙ ΗΠΑ, Η ΡΩΣΙΑ, Ο ΑΓΩΓΟΣ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ, Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ Ν.Δ., Η ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ … . ΟΙ ΣΥΝΘΕΤΕΣ ΤΗΣ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑΣ & ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ … .

ΑΓΑΘΟΝΗΣΙ – ΦΑΡΜΑΚΟΝΗΣΙ : ΟΙ ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ, ΟΙ ΗΠΑ, Η ΡΩΣΙΑ, Ο ΑΓΩΓΟΣ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ, Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ Ν.Δ., Η ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ … . ΟΙ ΣΥΝΘΕΤΕΣ ΤΗΣ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑΣ & ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ … .

 

Οι τουρκικές προκλήσεις στο Αιγαίο εντάθηκαν μετά το πέρας της «τουριστικής περιόδου» (για να αρχίσουμε με την οικονομία και να μην την ξεχνάμε) και κορυφώθηκαν τις τελευταίες ημέρες με τις τεραστίου θράσους προκλήσεις, υπερπτήσεις, δηλώσεις και παρενοχλήσεις στο Φαρμακονήσι και στο Αγαθονήσι. Η ποιότητα των παραβιάσεων του εθνικού εναέριου χώρου έχει κάτι το νέο που μπορούν όλοι να αντιληφθούν : οι Τούρκοι δηλώνουν πλέον ότι τα νησιά αυτά τους ανήκουν καθώς ο εναέριος χώρος των κατοικημένων νησιών αντιστοιχεί ευθέως σε κυριαρχία επί του εδάφους. Μόνο όποιος κυριαρχεί επί του εδάφους έχει την κρατική κυριότητα επί του άνωθεν αυτού εναερίου χώρου.

        Για τον Τουρκικό επεκτατισμό, τον ρόλο χωροφύλακα των Η.Π.Α. στην περιοχή, την εξαγωγή των εσωτερικών προβλημάτων και σχαστικών τάσεων τα ζητήματα είναι γνωστά. Η Τουρκική εξωτερική πολιτική όμως έχει και τα προβλήματά της και ψάχνει φίλους σε απόσταση πολλών χιλιομέτρων από τα σύνορά της. Στην πραγματικότητα οι φίλοι της Τουρκίας στην περιοχή είναι ελάχιστοι και δεν συνορεύουν με αυτή, Με δύο χαρακτηρισμένους προαιώνιους εχθρούς: την μεσαίας ισχύος Ελλάδα και την ισχυρότατη Ρωσία τα πράγματα για την Τουρκία στην περιοχή δεν φαντάζουν ιδιαίτερα ρόδινα. Οι ισχυρότεροι σύμμαχοι της Τουρκίας είναι οι Η.Π.Α. και το Ισραήλ. Τα δύο αυτά κράτη (κυρίως η καταρρέουσα κοσμοκράτειρα) αποτελούν όμως συμμάχους και για την Ελλάδα.

Πέραν λοιπόν των παγίων τουρκικών διεκδικήσεων στο Αιγαίο (πίσω από τις οποίες κρύβεται η εκμετάλλευση των πετρελαίων του) αυτό που έχει αποτελέσει σημείο τριβής στις Ελληνο-αμερικανικές σχέσεις κατά τα τελευταία έτη, είναι η συμφωνία για τον ρωσικό αγωγό που θα μεταφέρει το ρωσικό πετρέλαιο στην Μεσόγειο παρακάμπτοντας τα Δαρδανέλια (ήτοι τον τουρκικό έλεγχο και τα δικαιώματα διελεύσεως). Χαμένες από τον αγωγό είναι βέβαια οι Η.Π.Α. και η Τουρκία. Είναι λοιπόν σαφές ότι το σημείο τριβής και η αιτία για την συμπεριφορά αυτή της Τουρκίας είναι ο ρωσικός αγωγός, αυτός που επεξεργάστηκε επί κυβερνήσεων Σημίτη και με τρομερή πίεση της Ρωσίας προς την ελληνική κυβέρνηση συμφωνήθηκε επί Καραμανλή.

Η καθυστέρηση και η ματαίωση της κατασκευής του αγωγού (που κατά πληροφορίες ήδη καθυστερεί κατασκευαστικά αδικαιολόγητα) αποτελεί σκοπό της πολιτικής της Τουρκίας και των Η.Π.Α. – ακόμα και για να προλάβουν να υλοποιήσουν τους δικούς τους αγωγούς που θα φέρνουν πετρέλαια από τον Καύκασο διαμέσου Τουρκίας.

Είναι επίσης σαφές ότι η καταρρέουσα υπερδύναμη ούτε μπορεί να στηριχθεί πλέον στον παλαιότερο συσχετισμό ισχύος στην περιοχή καθώς η Ρωσική επιρροή και ισχύς έχει πολλαπλασιαστεί, ούτε θα ήθελε να επέμβει ανοικτά σε διαμάχες που σχεδιάστηκε να εμφανίζονται ως διαφορές μεταξύ «συμμάχων» της. Κατά συνέπεια δεν έχει καμία άλλη δυνατότητα από το να  δώσει την εντολή στην επίσης θιγόμενη από τον αγωγό Τουρκία για να δημιουργήσει θερμό επεισόδιο στην περιοχή, ίσως και μία πολεμική σύρραξη που θα ματαιώσει την δημιουργία του αγωγού ή θα την καθυστερήσει για πολλά χρόνια. Ετσι οι τουρκικές προκλήσεις αποκτούν νόημα και περιεχόμενο και αιτιολογούνται με σαφήνεια … .

Μπροστά στις εξελίξεις αυτές, η ελληνική κυβέρνηση αμερικανόδουλη και πραγματικά ανύπαρκτη και στην εξωτερική διάσταση της πολιτικής της φαίνεται να στερείται παντελώς σχεδίου και αποφασιστικότητας στην αντιμετώπιση των προκλήσεων. Ούτε καν έχει ενημερώσει τον Ελληνικό λαό, ούτε καν έχει συζητήσει σοβαρά τα ζητήματα σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών ή Ευρωπαϊκής Ενωσης. Η Ελληνική κυβέρνηση ανύπαρκτη ουσιαστικά και μεταπράτης των μεγάλων συμφερόντων ιδιωτικών και κρατικών κρύβεται και βρίσκεται πάντα στην ουρά των εξελίξεων. Καμία πρόνοια, καμία προετοιμασία και δεν θα ήθελα να σκεφτώ ότι η συνεκμετάλλευση των πετρελαίων του Αιγαίου, συνεπακόλουθο μιας συγκυριαρχίας, που κάποτε πρότεινε ο πατέρας της νυν υπουργού Εξωτερικών, βρίσκεται προ των πυλών κατόπιν σχεδίου σύρραξης και μετέπειτα διεθνούς συνθήκης. Στην περίπτωση αυτή δεν θα μιλούσαμε πια για ανικανότητα … .

Μπροστά στην αδικαιολόγητη βουβαμάρα της ελληνικής κυβέρνησης, μόνο ο Κάρολος Παπούλιας αναφέρθηκε στα γεγονότα με την αξία και την σημασία την οποία έχουν και σπεύδει να μεταβεί στο Αγαθονήσι για τον αγιασμό των υδάτων … . Ο Κάρολος Παπούλιας τιμά τον εθνικό του ρόλο και θέλει να τονώσει το αίσθημα ασφάλειας που οφείλει ένα κράτος να προσφέρει στους πολίτες του, εκεί όπου η ελληνική κυβέρνηση αποτυγχάνει συστηματικά. Όμως στο θέμα της μετάβασης θα επανέλθω κατωτέρω.

 

Οι Ρώσοι που είναι βέβαιο πως γνωρίζουν πολλά για τις κινήσεις στο διεθνές επίπεδο και τις προβοκατόρικες προκλήσεις των Αμερικανότουρκων, με δική τους πρωτοβουλία έστειλαν στην περιοχή το υπερσύγχρονο αεροπλανοφόρο «Ναύαρχος Κουζνετσώφ» (έμφορτο με υπερσύγχρονα πολεμικά αεροσκάφη Sukhoi) και συνοδευτικά πλοία και ζήτησαν την δέσμευση περιοχής του Αιγαίου στα Δωδεκάνησα προκειμένου να διεξαγάγουν ασκήσεις στις επόμενες ημέρες. Είναι βεβαίως γνωστό ότι αεροναυτικές ασκήσεις μέσα στο καταχείμωνο και με 10 μποφόρ αποφεύγεται να διεξάγονται και δεν είναι συνηθισμένες. Βέβαια η ίδια η κάθοδος αεροπλανοφόρου και η διεξαγωγή ασκήσεων στην περιοχή του FIR Αθηνών, είναι κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά. 

Μήπως αυτό μας λέει κάτι για το τι τελικά γνωρίζουν οι Ρώσοι ως προς τις προθέσεις των Η.Π.Α. και των Τούρκων και το σημαίνει η ισχυρή παρουσία τους αυτή την εποχή στο Αιγαίο λίγες δεκάδες ναυτικά μίλια από την περιοχή της κρίσης;.

Για την επικίνδυνη γύμνια της κυβέρνησης Καραμανλή δεν έχω να προσθέσω πολλά, όσο πιο γρήγορα απαλλαχθούμε από αυτή τόσο το καλύτερο για όλους μας … . Είναι παγκόσμιος ουραγός σε όλα. Αντί να προλαμβάνει και να σχεδιάζει κινήσεις και πρωτοβουλίες βρίσκεται πάντα τελευταία και χωρίς εθνικό σχέδιο απέναντι σε όσα άλλοι σχεδιάζουν και εφαρμόζουν. Αντί να σχεδιάζει εκ των προτέρων τις κινήσεις της και να διαμορφώνει ενεργές συμμαχίες στην περιοχή εκμεταλλευόμενη τους συσχετισμούς ισχύος σύρεται τόσο από τις Η.Π.Α. (κυρίως) όσο και από την Ρωσία. Το ζήτημα είναι ότι κανείς δεν μπορεί να της έχει εμπιστοσύνη.

Όμως λύσεις που θα διασφαλίζουν την ειρήνη στο Αιγαίο υπάρχουν και είναι σαφείς και ασφαλέστερες από την ελληνική μόνο απειλή για κλείδωμα των τουρκικών αεροπλάνων ως στόχων πυραυλικών συστημάτων ή την κατάρριψή τους (βεβαίως η ελληνική κυβέρνηση ούτε τούτο το αυτονόητο δεν έπραξε).

Η λύση που συνδέεται με τον αγωγό και τους νέους συσχετισμούς δυνάμεων λέγεται Ρωσία. Επιβεβλημένη για την αποτροπή των Τουρκικών και Αμερικανικών επιδιώξεων θα ήταν περαιτέρω σύσφιξη των ΕλληνοΡωσικών σχέσεων με την διεξαγωγή κοινών αεροναυτικών ασκήσεων στο Αιγαίο κάθε μήνα, τον ελλιμενισμό Ρωσικών πολεμικών πλοίων σε ελληνικά λιμάνια του Αιγαίου και κοινές στρατιωτικές ασκήσεις στην Θράκη.

Πέρα από τα ιστορικά διδάγματα (η Ρωσία αν και είχε την δυνατότητα, ποτέ δεν επιβουλεύτηκε χώρους κατοικούμενους από Ελληνες, ας θυμηθούμε τους Ρωσο-τουρκικούς πολέμους …) πρέπει να αντιληφθούμε ότι οι εποχές αλλάζουν στον συσχετισμό υπερδυνάμεων και οι Η.Π.Α. στην παρούσα φάση και για πολλά χρόνια θα το σκεφτούν σοβαρά (εάν έχουν και την οικονομική δυνατότητα) να διεξαγάγουν ή να εμπλακούν σε μία τόσο σοβαρή σύρραξη.

Βεβαίως ο καταρρέον Αμερικάνικος ιμπεριαλισμός και καπιταλισμός μπορεί να αναζητήσει διεξόδους σε πολέμους, όμως αυτούς θα τους πράξει εφόσον τους έχει σχεδιάσει καλά και είναι σίγουρος για τις δυνατότητες νίκης. Η αποτυχία των Η.Π.Α. στην Γεωργία έδειξε πολλά για τις δυνατότητές όλων των εμπλεκομένων και έκοψε την φόρα πολλών επικίνδυνων «γερακιών».

Για την Τουρκία, η οποία αποτελεί την αιχμή του δόρατος των Η.Π.Α. στην περιοχή, η παρουσία Ρωσικών δυνάμεων είναι σαφής αποτρεπτικός παράγοντας και με ανοικτό το μέτωπο του Κουρδιστάν, το μόνο που θα σκεφτόταν ένας εχεσίφρων Τούρκος για το ενδεχόμενο ενός ΡωσοΕλληνοΤουρκικού πολέμου θα ήταν καταστροφή και διάλυση του ετερόκλητου μορφώματος του νεοτουρκικού κράτους.

        Είναι συνεπώς επιβεβλημένη την εποχή αυτή των προκλήσεων και με το βλέμμα στο μέλλον η έμπρακτη σύσφιξη των ΕλληνοΡωσικών σχέσεων με την διεξαγωγή πολύπλευρων γυμνασίων για να καταλάβουν κάποιοι ότι ο καιρός των αφεντικών και των σερίφηδων παρήλθε και πως δεν μπορούν να προκαλούν προβλήματα και εντάσεις, όποτε αυτοί θέλουν χωρίς να έχουν συνέπειες. Μόνο και μόνο η προειδοποίηση που θα λάβουν από μία τέτοια πρόταση θα είναι σαφής και σαφέστερη δεν γίνεται : Σταματήστε να παίζετε με τους λαούς, Σταματήστε την εκμετάλλευση.

 

        Η κάθοδος του Καρ. Παπούλια στο Αγαθονήσι (όπου δεν κατοικούν μόνο κοινοί πολίτες) πέρα από μία πράξη εθνικού θάρρους και στήριξης των κατοίκων (πάλι απούσα και ουραγός η κυβέρνηση) πρέπει να ειδωθεί με πολύ σκεπτικισμό.    Ναι μεν είναι μια τεράστιας εθνικής σημασίας ενέργεια (όπως φαίνεται έγινε με δική του πρωτοβουλία), αλλά δίδει στους Αμερικανότουρκους την ευκαιρία μιας πολύ σημαντικής προβοκάτσιας στην περιοχή. Την δημιουργία θερμού επεισοδίου τρίτου βαθμού, το οποίο δεν μπορεί να εκτιμηθεί ως παραβίαση και αναχαίτιση, ούτε να αντιμετωπιστεί με διαβήματα. Εάν οι Τούρκοι «απαγορεύσουν» την προσέγγιση πλωτών ή εναέριων μέσων ή την έξοδό τους, εάν ακόμα πραγματοποιήσουν υπερπτήσεις την ώρα που θα βρίσκεται εκεί ο Καρ. Παπούλιας, ο αρχηγός του Ελληνικού κράτους, οι απαντήσεις δεν μπορούν να δοθούν παρά μόνο βίαια και με στρατιωτικά μέσα. Ο,τιδήποτε άλλο θα αποτελεί de facto συνθηκολόγηση.

Εάν λοιπόν ο σχεδιασμός του είναι ένα θερμό επεισόδιο αποκτούν την απόλυτη ευκαιρία να το πράξουν και να επιταχύνουν τις εξελίξεις όπως τις έχουν σχεδιάσει. Αυτό μία εποχή που η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει σχεδιάσει τίποτα και είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη.

        Ισως, εάν ο σχεδιασμός αυτός δεν υπάρχει, να πρέπει να αιφνιδιάσουμε τους Τούρκους με την ματαίωση της επίσκεψης για «λόγους υγείας» (στην εξωτερική πολιτική πρέπει να είμαστε και απρόβλεπτοι ως προς τα μέσα και τις κινήσεις) ή να καλέσουμε την μοίρα του Ρωσικού στόλου να παραστεί στο Αγαθονήσι για την κοινή ορθόδοξη τελετή του αγιασμού των υδάτων κατά την εορτή των Θεοφανίων.

        Αυτό θα έδινε ένα μάθημα σε πολλούς … .

      

        Είναι σαφές ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν θα πράξει τίποτα από τα ανωτέρω, απλά τα γράφω για να καταλάβουμε που μας έχουν φτάσει και πόσο επικίνδυνοι για την Ελλάδα όλων μας είναι … .

Νοέμβριος 1, 2007

ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ

                        ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ
          Φλέγον ζήτημα της επικαιρότητας και πεδίο αντιπαραθέσεων και πολιτικής εκμετάλλευσης αποτελεί το σκοπιανό – μακεδονικό. Είναι σαφές ότι οι πολιτικές λύσεις που ακούγονται περιστρέφονται γύρω από την άσκηση βέτο εκ μέρους της Ελλάδας, σχετικά με την είσοδο στο ΝΑΤΟ ή και μελλοντικά στην Ε.Ε. .
          Δεν θα προχωρήσω στο παρόν κείμενο σε ανάλυση διπλωματικής μικροπολιτικής, διότι αυτή είναι κάτι που δεν το γνωρίζουμε θα προχωρήσω σε πολιτική ανάλυση και πρόταση.
Α.      Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ
          Θεωρώ αυτονόητο ότι στο ευρύτερο πολιτικό πλαίσιο η αριστερά ειδικά η «σκεπτόμενη» πρέπει – και σε αντίθεση με τον συντηρητισμό – να τάσσεται υπέρ της αυτοδιάθεσης των λαών. Τούτο είναι πρωταρχικό καθήκον της και δεν μπορούμε να τον αρνηθούμε στον λαό της γείτονος χώρας, ακόμα και εάν στηρίχθηκε προκειμένου να αποτελέσει πολιτικό και στρατιωτικό προτεκτοράτο των μεγάλων δυνάμεων.
Β. Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΙ
          Εάν θα θέλαμε να πραγματοποιήσουμε μια ad hoc ανάλυση δεν θα έπρεπε να αγνοήσουμε την γεωπολιτική θέση της Ελλάδας και τις τάσεις που διαμορφώνονται στην περιοχή μας, με δεδομένο ότι ο εξ ανατολής κίνδυνος υφίσταται εξακολουθηματικά.
          Πέρα από το δικαίωμα αυτοδιάθεσης των λαών που θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ως αριστεροί πολίτες θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι σκοπός της αριστεράς είναι να ενώνει τους λαούς και όχι να τους διασπά ή να τους «καταργεί», όπως επιδιώκει ο παγκόσμιος πολιτικός συντηρητισμός και το μεγάλο καπιταλιστικό κεφάλαιο.
          Πέραν των εξ ανατολής συνόρων μας, η Ελλάδα στην περιοχή αποτελεί σημαντικό οικονομικό παράγοντα και στρατιωτική δύναμη σχετικά ισχυρή. Στα βόρεια σύνορά μας, πέραν του μορφώματος των Σκοπίων υφίσταται ένας ολοένα αναπτυσσόμενος Αλβανικός υπερεθνικισμός – επεκτατισμός που φιλοδοξεί να δημιουργήσει την «Μεγάλη Αλβανία» εντάσσοντας στα ήδη δεδομένα όρια του Αλβανικού κράτους το Κόσσοβο, το Τέτοβο (αλβανόφωνη επαρχία της FYROM), αλλά ακόμα και περιοχές της Ηπείρου που σήμερα ανήκουν στην Ελλάδα. Ο υπερεθνικισμός αυτός καλλιεργείται μέσα από τον διαχωρισμό θρησκεύματος και καταγωγής – γλώσσας, και βρίσκει πρόσφορο έδαφος στην έλλειψη καλλιέργειας – παιδείας του συντριπτικά μεγαλύτερου μέρους των Αλβανών. Η Αλβανοί επίσης για λόγους που δεν αφορούν την παρούσα ανάλυση έχουν αρνητική – επιθετική θέση έναντι της Ελλάδας, την οποία και θεωρούν φραγμό στα όποια επεκτατικά σχέδιά τους. Το εγχείρημα των Αλβανών μπορεί σήμερα να φαίνεται ανεδαφικό και ανεφάρμοστο, όμως ουδείς γνωρίζει την δυναμική του Αλβανικού κράτους στις επόμενες δεκαετίες και την επικράτηση του μεγαλοϊδεατισμού στην συνείδηση των Αλβανών. 
          Αντίστοιχα στην Βουλγαρία μεγάλος είναι ο αριθμός των μουσουλμάνων κατοίκων (περίπου 2 εκατομμύρια) που κατοικούν κυρίως στη νότια Βουλγαρία, δηλ. στα βόρεια σύνορά μας. Οι περισσότεροι από αυτούς έχουν Τουρκική εθνική συνείδηση. Το Βουλγαρικό κράτος ενταγμένο πλέον στην Ε.Ε. και παρά το πλούσιο ιστορικό δεδομένο συγκρούσεων με την Ελλάδα, δεν μπορεί να θεωρηθεί εχθρικό προς την Ελλάδα σήμερα. Όμως κανείς δεν γνωρίζει την εξέλιξη της Ε.Ε. και δεν μπορεί να εγγυηθεί ακόμα και για την ύπαρξή της στα επόμενα χρόνια, ούτε μπορεί να εγγυηθεί κανείς για τις εξελίξεις των κοινωνιών και των κρατών στο μέλλον.
          Εχει γραφτεί από εθνικιστές του εξ ανατολής κρατικού μορφώματος και αποτελεί πραγματικότητα το γεγονός ότι στα βόρεια και βορειοδυτικά σύνορά μας υφίσταται ένα μουσουλμανικό τόξο που ξεκινά από την Ανατολική Θράκη, περνά από την Δυτική και Βόρεια Θράκη (νότια Βουλγαρία) και εξελίσσεται στην Αλβανία, το Κόσσοβο και την Βοσνία. Μην ξεχνάμε δε, ότι όλοι οι σύγχρονοι πόλεμοι στη νότια Βαλκανική έχουν να κάνουν και αποτελούν δημιούργημα ενός θρησκευτικού εθνικισμού με βάση το μουσουλμανικό θρήσκευμα. Μια παραφυάδα του «μουσουλμανικού τόξου» με άκρως εθνικιστικές θέσεις, εκφράζεται και από την «Τουρκική ένωση Δυτικής Θράκης». 
          Είναι σαφές ότι ως Ελλάδα, πρέπει να έχουμε στραμμένη την προσοχή μας στις εξελίξεις αυτές, να προβλέπουμε και να προετοιμάζουμε τις τακτικές και στρατηγικές του μέλλοντος, όχι βέβαια με γνώμονα την πολεμική αντιπαράθεση (για αυτή πρέπει να είμαστε απλώς έτοιμοι), αλλά για την αποφυγή της. Δεν υπάρχει καλύτερη τακτική για τον σκοπό αυτό, από την δημιουργία δεσμών φιλίας με τους γύρω λαούς, ιδίως με αυτούς που επίσης κινδυνεύουν από την επανενεργοποίηση του μουσουλμανικού τόξου.
Γ. Η «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ», F.Y.R.O.M  Ή ΣΚΟΠΙΑ ΩΣ ΚΡΑΤΙΚΟ ΜΟΡΦΩΜΑ   
          Είναι σαφές και γνωστό ότι ο πιο «αδύναμος» κρίκος που διακόπτει το μουσουλμανικό τόξο είναι το κράτος των Σκοπίων. Το ίδιο έχει μεγάλο αριθμό αλβανόφωνων κατοίκων που έχουν και στρατιωτικά κινηθεί σε βάρος του, προβάλλοντας το δικαίωμα αυτοδιάθεσης – ουσιαστικά συνένωσης με την Αλβανία. Το δικαίωμά τους, όσο και να μην εξυπηρετεί τα ελληνικά συμφέροντα είναι σεβαστό και θα ήταν περισσότερο σεβαστό εάν το Τέτοβο και η περιοχή του (περίπου είκοσι χωριά) κατοικείτο αποκλειστικά από Αλβανούς.   
          Το κράτος των Σκοπίων αντίστοιχα είναι σχεδόν κυκλωμένο από το μουσουλμανικό τόξο και ας μην ξεχνάμε ότι η Βουλγαρία θεωρεί από πολλά έτη ότι πρόκειται για βουλγαρική εθνότητα και επαρχία.
          Είναι σαφές ότι το κράτος των Σκοπίων, αποτελεί τον προμαχώνα έναντι του μουσουλμανικού τόξου, αδύναμο κρίκο, αλλά και μοναδικό δυνητικά σύμμαχο της Ελλάδας στην περιοχή.
          Οι λόγοι της δημιουργίας «μακεδονικού» ομόσπονδου Γιουγκοσλαυικού κράτους στην περιοχή από τον Τίτο, που επανέφερε το Μακεδονικό ζήτημα στο προσκήνιο είναι πολλοί. Από το 1991 και πέραν με την ανακήρυξή του ως αυτοτελές κρατικό μόρφωμα βιώνουμε και βιώνει το κράτος αυτό μια νέα πραγματικότητα. Όμως η ανακήρυξη ενός νέου κράτους πρέπει να στηρίζεται στην ύπαρξη ενός συνεκτικού δεσμού και ο δεσμός αυτός και συνήθης στις περισσότερες των περιπτώσεων είναι ο εθνικός δεσμός, η φυλή των φιλοσόφων του προηγούμενου και προ-προηγούμενου αιώνα. Είναι σαφές ότι χωρίς το εθνικό στοιχείο που τονίζει την διαφορετικότητα δεν θα μπορούσε να υπάρξει και να αιτιολογηθεί ακόμα η δημιουργία ανεξάρτητου κράτους (ακόμα και εάν οι εμπνευστές του είχαν άλλες σκοπιμότητες). Ας σταθούμε όμως στο δεδηλωμένο των εθνικών ταυτίσεων και όχι στο άδηλο των αφανών σκοπιμοτήτων. Ως προς το ζήτημα της εθνικής συνείδησης πρέπει να κατανοήσουμε το εθνοτικό δεδομένο που επικαλούνται ή πιστεύουν οι βόρειοι γείτονές μας, ούτως ή άλλως πρέπει να αντιληφθούμε ότι με αυτή την πραγματικότητα ή ιδεολόγημα ανατράφηκαν. Θα πρέπει βέβαια να καταθέσω και την προσωπική μου εμπειρία, καθώς όταν πέσουν οι εθνικιστικές μάσκες και οι ίδιοι αναγνωρίζουν το ψευδεπίγραφο του όρου Μακεδονία, με την εθνική του χρήση. Αυτά, χωρίς να παραβλέπουμε τον σκοπιανό εθνικισμό (τόσα χρόνια καλλιεργείται) και παρά τις αλυτρωτικές ακρότητες του Συντάγματός τους.
          Παραταύτα, τα Σκόπια αποτελούν εν δυνάμει και σε βάθος χρόνου σταθερό σύμμαχο της Ελλάδας, μόνιμο σύμμαχο θα έλεγα, με μοναδική διέξοδο την Ελλάδα. Δεν πρέπει λοιπόν η Ελλάδα να παρασύρεται από εθνικισμούς και να προσφεύγει σε επιθετικές πολιτικές έναντι των Σκοπίων (άλλωστε αυτές δεν απέδωσαν), αλλά θα πρέπει να δει το μέλλον με θετικές απόψεις για τον λαό του κράτους αυτού.
      
Δ. Η ΠΡΟΤΑΣΗ
Θα ήθελα να παραθέσω μία παλιά μου πρόταση και γνώμη,  εντελώς ριζοσπαστική και έξω από τις δεδομένες λογικές/πολιτικές που επιβάλλουν οι μεγάλες δυνάμεις και οι ίδιοι μας οι εαυτοί. Την πρόταση αυτή την έχω συζητήσει πάμπολλες φορές και δεν έλαβα την παραμικρή αρνητική κριτική. Το πρόβλημα των Σκοπίων είναι σήμερα απλά όνομα ονομασίας και δεν πρέπει να το βλέπουμε (αμφότεροι οι λαοί) εθνικιστικά, αλλά απλά ως πρόβλημα εννοιολογικής ταύτισης και προσδιορισμού, ιδίως για τον αδαή ως προς το θέμα, υπόλοιπο πλανήτη, π.χ. εάν η Θεσσαλονίκη βρίσκεται στην Μακεδονία πως είναι κομμάτι της Ελλάδας, εάν κάτι παράγεται στην Μακεδονία (την Ελληνική) πως θα διακρίνει ο αμερικάνος καταναλωτής και πως θα εννοήσει από πού προέρχεται αυτό. Ας αφήσουμε λοιπόν κατά μέρος την αρνητική πολιτική διότι έχουμε ανάγκη και από φίλους (π.χ. ως ασπίδα σε διάφορα «τόξα» που απλώνονται από εθνικιστές γείτονες στα σύνορά μας) και από θετική πολιτική.  
Η πρόταση λοιπόν έχει ως εξής:
Εάν οι «Μακεδόνες» κάτοικοι του κρατιδίου πιστεύουν ή θέλουν να πιστεύουν πως είναι απόγονοι των αρχαίων  Μακεδόνων, όπως πιστεύουμε και εμείς στην αυτή εθνική ταυτότητα, κατοικώντας αμφότεροι στον ιστορικό χώρο της Μακεδονίας,  τότε γιατί να αγωνιζόμαστε να τους ανατρέψουμε το πιστεύω τους;  είναι αδέλφια μας με άλλη γλώσσα. Ως αδελφός λαός δεν έχουμε να κάνουμε τίποτα καλύτερο από το να τους προτείνουμε και να τους καλέσουμε να ενωθούν με την υπόλοιπη Ελλάδα σε ένα κράτος, εισερχόμενοι στην Ευρωπαϊκή Ενωση, απολαμβάνοντας μεγαλύτερη ασφάλεια και ιδιαίτερη αυτονομία (που θα τους παραχωρηθεί), αλλά και επιτυγχάνοντας την γεωγραφική ένωση της αρχαίας Μακεδονίας.
Τα οφέλη που θα προκύψουν από μία τέτοια πρόταση είναι πολλά, ακόμα και στην περίπτωση μη αποδοχής της, ως χαρακτηριστική προθέσεων, τόσο ως προς τους «διεθνείς καλοθελητές» (βλ. Η.Π.Α., Μ. Βρετανία κλπ.) όσο και ως στάση φιλίας απέναντι στους γείτονές μας αυτούς, τουλάχιστον στην περίπτωση αυτή οικοδομείται μία σχέση πραγματικής φιλίας με το λαό και χτίζονται αμφοτέρωθεν οι γέφυρες που θα μας ενώσουν μελλοντικά.
Τα ανωτέρω μπορούν να τεθούν σε δημοψήφισμα με δέσμευση για συνταγματική διάταξη μη απόσχισης για 50 έτη. Τα Σκόπια εξακολουθούν να έχουν τοπική κυβέρνηση με τοπικές αρμοδιότητες, δικαστήρια τα οποία εφαρμόζουν τους Ελληνικούς νόμους και διοικητική οργάνωση η οποία εντάσσεται σε αυτή του Ελληνικού κράτους, Εκλέγουν κανονικά βουλευτές στην Ελληνική Βουλή και αποτελούν τμήμα της Ελληνικής επικράτειας.
Τα οφέλη για την Ελλάδα; Ας τα σκεφτεί ο καθένας μόνος του …
                                     
                                                                                                                                        Με φιλικούς χαιρετισμούς
                                                                                                                                      Δημήτρης Απ. Καραμήτσας                     
Υ.Γ. Η υπάρχουσα εντονότατη οικονομική διείσδυση ελληνικών επιχειρήσεων και οι συχνές επισκέψεις «μακεδονομάχων» στα Σκόπια δεν εξετάζονται στην παρούσα ανάλυση, αν και επικουρούν την λογική της.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.