Διάλογος για την Κοινωνία

Ιουνίου 5, 2011

ΞΥΠΝΑ ΨΥΧΗ ΜΟΥ !

Filed under: Uncategorized — dimkaramitsas @ 11:54 πμ

Ως πότε παλικάρια, θα ζούμε στα στενά,

μονάχοι σα λιοντάρια, στις ράχες στα βουνά;

Με τι ομοιάζουμε με τις περιγραφές και τις παραινέσεις του Θούριου ;

Μήπως τελικά είναι αιώνιοι και αδικαίωτοι οι αγώνες αυτού του λαού;

Μήπως τελικά είναι αιώνιοι και αδικαίωτοι οι αγώνες όλων των λαών;

Πόσο θα τους ανεχθούμε;

“Ταμπουρωμένοι” μέσα στον εαυτό μας δίνουμε την δική μας μάχη.

Η φιμωμένη τους “δημοκρατία” κυριαρχείται από το ημίφως της στοάς, το βρώμικο σκοτάδι του μυαλού τους.

Το ψέμα τους το βδελυρό και αιματοβαμμένο, πως κουβαλάει στα κάτεργα τις ψυχές μας ;

Ξύπνα, σήκω, στάσου μην υποχωρείς.

Κι έπειτα προχώρα ψυχή μου, προχώρα και γκρέμισέ τους, διωξ’ τους από τον τόπο σου, διώξτους απ’ την ζωή σου.

Κοίτα ψηλά στον ουρανό κι αγνάντεψε μακριά, είναι η πατρίδα σου είναι η ψυχή σου.

Κι έπειτα χέρι – χέρι στο χορό, χέρι – χέρι στο χωράφι το λιόλουστο.

Τα χαμόγελα του έρωτα είναι αυτά που περισσεύουν.

Ποιός μπορεί να σου στερήσει την ανάσα;

Κι αν το θέλει να σου παίρνει τη ζωή, εσύ θα τον αφήσεις;

Είναι αυτοί ή είσαι εσύ ο ίδιος που το μίασμα θα διώξεις;

Θεραπεία απ’ την σκλαβιά μας δεν υπάρχει, παρά μόνο η λευτεριά.

 

ΞΥΠΝΑ ΨΥΧΗ ΜΟΥ !

Είναι οι καιροί μας δύσκολοι κι οι μέρες μας θολές.

Κοράκια γυροφέρνουνε ενός μωρού τη κούνια.

Οι μάνες οι αλύπητες, αδύναμες γινήκαν.

Το παιδικό το κλάμα σου πατρίδα δεν ακούνε,

μόνο που σε πληγώνουνε, το αίμα σου ζητούνε.

Τα σπλάχνα σου που γέννησαν αητόπουλα, λιοντάρια

νύχια γαμψά ξεσκίζουνε τα κάνουνε κομμάτια.

Γκρίζο εφτιάξαν ουρανό και αέρα βρωμισμένο.

Νερό σου εδώσαν βρώμικο, ψωμί φαρμακωμένο.

Σου ‘παν πως είσαι ανίκανος εσύ ν’ αποφασίζεις

Σου ‘παν πως είναι αδύνατο την τύχη σου να ορίζεις.

Και σε ετάξαν άβουλο, νοθρό και θαμπωμένο

να σ’ έχουν οι αφέντες σου πάντοτε προδομένο.

Ξύπνα ψυχή κι αγνάντεψε τα λιόλουστα λιβάδια

Ξύπνα ψυχή για να χαρείς του κύματος τα χάδια

Δες τους ψυχή πως σε στερούν, σε κλέβουν, σε ματώνουν

Δες τους πως σε φοβίζουνε και πως σε ξαρματώνουν.

Κοντέψανε οι μέρες τους και οι λαοί ξυπνάνε

Ολοι τους την ελευθεριά φωνάζουν και ζητάνε.

Χορό παντού εστήσανε, είναι εκεί δεν φεύγουν

Τους τύραννους να διώξουνε, στην κόλαση να στείλουν.

Ξύπνα ψυχή και δώσε μου το θάρρος που μου λείπει.

Ξύπνα ψυχή, γλυκιά ζωή και μακριά η λύπη.

Ποιος σ’ έκανε και έσκυψες και ποιος σε τυραννάει ;

Ποιος παίρνει την ανάσα σου και ποιος σε βλαστημάει;

Αντρειωμένοι φίλοι μου, αδέλφια μου βουνά μου,

θάλασσες καταγάλανες, λουλούδια πορφυρά μου,

εσείς σε μας ανήκετε κι εμείς σε εσάς συνάμα

είμαστε ένα όνειρο κι αλήθεια μες στο θάμα.

Ξύπνα ψυχή κι αγνάντεψε την γλύκα της πατρίδας,

τα πρωϊνά, τα δειλινά, το γέλιο της ελπίδας.

Blog στο WordPress.com.