Διάλογος για την Κοινωνία

Δεκέμβριος 15, 2008

ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΜΑΣ

Τα γράψαμε πολλοί και πολλά για τα βαθύτερα αίτια της εξέγερσης της νεολαίας. Είναι καλό πως φθάνουμε σε πολύ βαθιές και ουσιαστικές αναλύσεις. Όμως, η ανάλυση από μόνη της δεν είναι αρκετή, γιατί απλώς καταδεικνύει χωρίς να θεραπεύει.

 

Εξειδικεύοντας, πέρα από την κορυφαία γενεσιουργό αιτία των κοινωνικών προβλημάτων που είναι το ίδιο το σύστημα κοινωνικής οργάνωσης και εξουσίας, της  αδικίας και ανισότητας που λέγεται καπιταλισμός και που λογίζει τους ανθρώπους ως γρανάζια και αντικείμενα προς κερδώα εκμετάλλευση, θα πρέπει να σταθώ ειδικά στους εξεγερμένους νέους.

Πέρα από την α-συνέπεια, την διαφθορά και άλλα πολλά που βιώνει η κοινωνία μας, υπάρχουν τα βαθύτατα ζητήματα της παιδείας και της απαξίωσης της νεολαίας, που στην περίπτωση του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου έφθασε σε απαξίωση, σε ύβρη κατά της ίδιας της φυσικής υπόστασης: της ζωής.

 

Το γεγονός ότι η ζωή του Αλέξανδρου αφαιρέθηκε από ένα όργανο της εξουσίας κατά τρόπο παντελώς αναιτιολόγητο ή για μια αιτιολογία της ίδιας λογικής που κάποιος σκοτώνει ένα μυρμήγκι, όχι μόνο έχει την δική της σημειολογία ως νοοτροπία που διαχέει ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνικής εξουσίας και την διατρέχει κάθετα, αλλά αποτελεί και την άμεση απόδειξη του γεγονότος ότι την νεολαία κάποιοι της απαξιώνουν ολοκληρωτικά και την μεταχειρίζονται σαν ενοχλητικό παράσιτο και κατ’ εμέ και σαν μέλλουσα εργασιακή και κοινωνική πλέμπα.

 

Ο Αλέξανδρος και τα άλλα παιδιά που τώρα διαδηλώνουν δεν ήταν βέβαια αναρχικός ή αντιεξουσιαστής, ούτε τροτσκιστής ή κάτι άλλο. Στα 15 χρόνια του, στην Α΄ Λυκείου κανείς δεν έχει την θεωρητική προσέγγιση για να κατανοήσει και να επιλέξει ανάμεσα στις πολιτικές φιλοσοφίες αυτές. Κακώς λοιπόν κάποιοι νοσφίζονται τον Αλέξανδρο και διεκδικούν ταυτόσημη πολιτική ιδεολογία.

Ο Αλέξανδρος ήταν μάλλον ένα από τα δεκάδες χιλιάδες παιδιά που βιώνουν την αυταρχικότητα, την εντατικοποίηση και την κενότητα της εκπαιδευτικής διαδικασίας και αντιδρούν ζητώντας την αλλαγή της, ζητώντας την ελευθερία της ίδιας της γνώσης αλλά και της ζωής τους.

 

Εμείς έχουμε ένα τεράστιο χρέος απέναντι στα παιδιά αυτά, απέναντι σε όλα τα παιδιά της πατρίδας μας, απέναντι στην ίδια την κοινωνία και τους εαυτούς μας.

Το 1ο μας χρέος είναι να σταθούμε δίπλα τους στον αγώνα τους αυτό, να μην τα αφήσουμε ούτε μία στιγμή να σκεφτούν πως είναι μόνα τους.


           Το 2ο είναι να ανοίξουμε τον δρόμο της λύτρωσης με σαφείς προτάσεις.


          Να ζητήσουμε κατάργηση του φαύλου συστήματος παιδείας και την αλλαγή του, ώστε να διαμορφώνει ανθρώπους και πολίτες.

          Να ζητήσουμε την κοινωνική αλλαγή, τον μετασχηματισμό της κοινωνίας, σε μία κοινωνία συλλογικοτήτων που θα εγγυάται την ισότητα και τις βιοτικές ανάγκες όλων των ανθρώπων.

          Να ζητήσουμε την πραγματική δημοκρατία, το πλάτεμα της δημοκρατίας με νέους θεσμούς που θα παρέχουν στον άνθρωπο την δυνατότητα να καθορίζει το μέλλον του.

          Να ζητήσουμε διαφάνεια και δημοκρατικό έλεγχο παντού και πρώτα από όλα στην αστυνομία και στις δυνάμεις καταστολής.

Αυτά είναι τα λίγα, αλλά ουσιαστικά που έχω να θέσω και ζητώ την συμβολή σας σύντροφοι στην ταχεία διαμόρφωση ενός πλαισίου αιτημάτων.

 

Και κάποιες σκέψεις που εξέθεσα αλλού …

 

Α. Αυτό που εννοούσα ως «πανηγύρι» που τελειώνει ήταν τα σπασίματα και τα καψίματα. Τις γνωστές δηλ. ενέργειες που μπορεί να κάνει και κάθε προβοκάτορας.

Τώρα για τις καταλήψεις δημοσίων κτιρίων τα πράγματα είναι διαφορετικά.

Εφόσον κάποιοι θεωρούν πως μπορούν να αναλάβουν ή να προτείνουν μια διαφορετική μορφή πολιτειακής οργάνωσης είμαι πρόθυμος πρώτα από όλα να τους ακούσω (μην γράφω και πολλά).

Εάν πρόκειται για κατάληψη διαμαρτυρίας και πάλι είναι ένα μέσο αγώνα.

 

Περιμένω να δω την πρόταση για αυτοοργάνωση της κοινωνίας και λειτουργία της.


Αλλιώς τα πράγματα είναι καταδικασμένα, μια εξέγερση είναι που θα τελειώσει με τις διακοπές των Χριστουγέννων.


Η επανάσταση προϋποθέτει την αναφορά σε κάποια μορφή άλλου τύπου οργάνωσης της κοινωνίας και αυτή δυστυχώς απουσιάζει, προϋποθέτει συγκεκριμένα αιτήματα που δυστυχώς λείπουν.

Οι βόμβες μολότοφ και οι πέτρες δεν είναι μορφή αυτοοργάνωσης, είναι απλά ένα ξέσπασμα.

Τα παιδιά, οι νέοι άνθρωποι είναι οι πρώτοι που εξεγείρονται, το ζήτημα είναι γιατί; για ποιό λόγο;

Η δολοφονία ενός μαθητή είναι μία αφορμή, τις απώτερες αιτίες τις ξέρουμε και τις περιγράφουμε, αλλά δεν πρόκειται για ανθρώπους πολιτικοποιημένους στον βαθμό προηγούμενων γενεών, ώστε να υπάρχει σαφής πολιτικός χαρακτήρας και κατεύθυνση.

Οταν έμαθα την δολοφονία, το πρώτο πράγμα που αυθόρμητα είπα είναι πως τώρα θα καίγεται επί 3 μήνες η Αθήνα.

Αλλά τελικά το ζήτημα είναι να καίγεται η Αθήνα και οι άλλες πόλεις;


Δύο πράγματα πρέπει να δούμε εμείς οι πολίτες:

Το πρώτο είναι η παραίτηση της κυβέρνησης. Το άκουσα ως σύνθημα πολλές φορές από μπλοκ της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς στην πορεία/συγκέντρωση της ΓΣΕΕ. Αυτό κάτι σημαίνει.


Το δεύτερο και σημαντικότερο είναι η εξέγερση αυτή, εάν δεν καταλήξει σε επαναστατικών διαστάσεων αλλαγή του πολιτικού συστήματος, να πιάσει τόπο για τον λαό.


Πρέπει να υπάρξουν και να υλοποιηθούν προτάσεις που θα λαμβάνουν υπόψη τους την συνιστώσα των διαδηλωτών: στην παιδεία, στην αστυνόμευση, στην λειτουργία της οικονομίας, στο ίδιο το πολιτικό σύστημα.


Β. Μέχρι σήμερα ο πολιτικός κόσμος (και οι περισσότεροι από εμάς) αγρόν αγοράζει σε σχέση με την ουσία και την όποια πιθανή πραγματική αιτία ή αιτίες της εξέγερσης.
Ολοι ή σχεδόν όλοι ασχολούνται με τις μολότοφ και αυτό είναι το πρόβλημα για αυτούς : η δράση των προβοκατόρων, των ανεγκέφαλων, των αηδιασμένων, των πλιατσικολόγων, ακόμα και των «χαβαλετζήδων».

Ομως το ζήτημα είναι εξεχόντως πολιτικό και όλη αυτή η κατάσταση έχει μία δυναμική, δείχνει μία σημαντική τάση του ελληνικού λαού. Αυτή πρέπει να λάβει σάρκα και οστά, ως πολιτικό αίτημα.

Δανείζομαι κάποια κομμάτια από την ιδρυτική διακήρυξη ενός πολιτικού κόμματος, που έμελε να κυβερνήσει για πολλά χρόνια την χώρας μας. Τα θέτω όχι για να στρέψω την κομματική επιλογή προς εκεί, αλλά για να δούμε πως κάποια αιτήματα δεν δικαιώθηκαν μέσα από τις πολιτικές πρακτικές και παραμένουν ενεργά και άλυτα ζητήματα της κοινωνίας μας, παρότι ξεχάστηκαν ακόμα και από το ίδιο το κόμμα αυτό.

 

Τι έλεγε η διακήρυξη αυτή:

“12. Επιδιώκεται η κοινωνική απελευθέρωση του εργαζόμενου Ελληνικού Λαού, που μακροπρόθεσμα ταυτίζεται με το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Αυτή η πορεία προϋποθέτει για το σήμερα ορατό μέλλον:

α. Την κοινωνικοποίηση του χρηματοδοτικού συστήματος στο σύνολό του, των βασικών μονάδων παραγωγής, καθώς και του μεγάλου εισαγωγικού και εξαγωγικού εμπορίου. Ταυτόχρονα προωθείται συστηματικά η ένταξη των αγροτικών επιχειρήσεων σε συνεταιρισμούς νέας μορφής, με δραστηριότητα που θα επεκτείνεται στην προμήθεια πρώτων υλών και στην επεξεργασία, συσκευασία και διάθεση των προϊόντων τους. Οι οργανισμοί αυτοί θα καταργήσουν το μεσάζοντα που εκμεταλλεύεται το προϊόν του ιδρώτα και της γης του αγρότη. Στη βιοτεχνία προωθείται επίσης η συνεταιριστική εκμετάλλευση.


β. Τον περιφερειακά αποκεντρωμένο κοινωνικό προγραμματισμό της οικονομίας που συνδυάζεται με τον έλεγχο των παραγωγικών μονάδων από τους εργαζόμενους (δηλαδή με την αυτοδιαχείριση) και από τους αρμόδιους κοινωνικούς φορείς. Αρμόδιος κοινωνικός φορέας είναι το κράτος, η περιφέρεια, ο δήμος ή η κοινότητα, ανάλογα με το μέγεθος, τον τύπο και τη σημασία της παραγωγικής μονάδας.

 

στ. Μια καινούργια παιδεία για να καταργηθούν οι φραγμοί που εμποδίζουν το πλάτεμα της γνώσης και να δημιουργηθούν ελεύθερα σκεπτόμενοι και κοινωνικά υπεύθυνοι πολίτες. Η παιδεία είναι ευθύνη του κοινωνικού συνόλου. Η ιδιωτική εκπαίδευση καταργείται. Η δωρεάν και υποχρεωτική παιδεία εξασφαλίζεται ανεξαίρετα για όλους τους Έλληνες, θεσπίζεται εκπαιδευτική πολιτική που να εξασφαλίζει την πλατιά συμμετοχή όλων των λαϊκών στρωμάτων, καθώς και τη συμμετοχή των σπουδαστών στον προγραμματισμό της παιδείας και στη διοίκηση των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.”

Ακόμα περιμένουν δικαίωση οι συντάκτες της διακήρυξης …

 

Γ.         Σήμερα η νεολαία και η κοινωνία μας αντιμετωπίζει ατομική και συνολική απαξίωση παντού, αντιμετωπίζει μία πρωτοφανή βία (σε κάθε επίπεδο) και παντελή αβεβαιότητα για το μέλλον. Δεν πρόκειται για τυχαίο γεγονός, ούτε για σημείο των καιρών.  

Oι μισθοί των 1000, 700, 400 και 300 Ευρώ είναι αποτέλεσμα της ανταγωνιστικότητας που επιβλήθηκε από τους λωποδύτες κατά της κοινωνίας. Είναι αποτέλεσμα του νεοφιλελευθερισμού και της θεμελιώδους αρχής του, που βλέπει κάθε άνθρωπο ως αξία προς είσπραξη και εκμετάλλευση. Ζει όποιος έχει «αξία» για το ετεροκαθοριζόμενο ολιγαρχικό σύστημα και δεν υπάρχουν άνθρωποι αλλά μόνο γρανάζια …  

 

Να αφήσουμε συνεπώς την ανταγωνιστικότητα των κλεφτών, που ξεκινά από το σχολείο, και να πάμε στην ουσία των πραγμάτων. Το πρόβλημα είναι η ανταγωνιστικότητα που θεσπίζει αξιακά κριτήρια (τα αναλύω στο κείμενο για την πραγματική οικονομία) σε βιοτικές ανθρώπινες ανάγκες και λειτουργίες, απαγορεύοντας ή ορίζοντας έτσι την «παραγωγή» τους, το περιεχόμενο, αλλά και την ιεραρχία τους. Αυτό δεν συμβαίνει με γνώμονα την ανθρώπινη βιοτική ουσία και με όργανο την δημοκρατία, αλλά με γνώμονα το κέρδος κάποιων ελαχίστων.

Ετσι και στην παιδεία: δεν ενδιαφέρει η γνώση, η μόρφωση, η καλλιέργεια, η κατάκτηση του μηχανισμού της γνώσης και της κρίσης (δηλ. η ουσία της βιοτικής αυτής ανάγκης)

Αντίθετα, ενδιαφέρει η επαγγελματική ανέλιξη, ο ανταγωνισμός, η άβουλη απορρόφηση πληροφοριών, η πειθαρχία, η καταπιεστική επιβολή. Εν γένει η «φυτοποίηση» του μάθητή σε ένα καταπιεστικό ανταγωνιστικό περιβάλλον που δεν επιτρέπει ούτε καν την απόλαυση, όχι μόνο της γνώσης, αλλά και θεμελιωδών ανθρωπίνων βιοτικών αναγκών.

Το Ξερατό του Ανταγωνισμού πρέπει να φύγει από το μυαλό μας.
Ανθρωποι που έχουν κατακτήσει την γνώση, όχι μόνο μπορούν να είναι καλοί σε κάθε «επαγγελματική» δραστηριότητα, αλλά θα είναι σίγουρα και περισσότερο άνθρωποι.

Και μην αρχίσει κανείς τα περί ιδιωτικής παιδείας, γιατί αυτή είναι η κατεξοχήν παιδεία του ανταγωνισμού, της επαγγελματικής κατεύθυνσης, της στειρότητας, της επιβολής συγκεκριμένων θέσεων.

 

Δ.        Τόσα χρόνια τώρα οι άνθρωποι και τα παιδιά ψάχνουν να ακουστούν, να εκφραστούν, να αυτοοριστούν και να ορίσουν το μέλλον της κοινωνίας.


Ο τεράστιος φασιστικός μηχανισμός του νεο-φιλελευθερισμού και του κεφαλαίου ορίζει τα πάντα μέσα από τις αγορές και τα καρτέλ.

 

Καρτέλ και «αγορά» πολιτικών και πολιτικών κομμάτων.

 

«Αγορά» εργασίας, δηλαδή ανθρώπινης ζωής.

 

«Αγορά» προϊόντων, αγορά συνειδήσεων, αγορά ενημέρωσης, αγορά παιδείας,

 

ΑΓΟΡΑ σε όλα.


ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΟΙ «ΑΓΟΡΑ» που φιμώνουν και σκοτώνουν τους ανθρώπους;
ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΘΑ ΟΡΙΣΟΥΝ ΤΟ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ, ΤΟΝ ΛΟΓΟ, ΤΗΝ ΘΕΩΡΙΑ, ΤΗΝ ΓΝΩΣΗ.

ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΘΑ ΟΡΙΣΟΥΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ …
και πάνω από όλα: ΓΙΑΤΙ ? !!!!!

 

Εδώ μέσα προσπαθήσαμε και αποσαφηνίσαμε τις έννοιες.
Αποκαθάραμε την ουσία από τα βδελύγματα των «αγοραίων».
Καταλάβατε γιατί κάποιοι σπάνε μαγαζιά χωρίς να ξέρουν γιατί;

Επειδή αυτά συμβολίζουν τον δυνάστη, αυτόν που έχει και ορίζει τις ζωές.
Ας δούμε τον ΑΝΘΡΩΠΟ, ας τον απαλλάξουμε από την «ΑΓΟΡΑ», ας απελευθερώσουμε τον άνθρωπο και την ζωή, από την τερατώδη εκμετάλλευση.
Ας παράγουμε αγαθά για τους ανθρώπους και όχι «αξίες» προς κερδώα ανάλωση.

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: