Διάλογος για την Κοινωνία

Νοέμβριος 8, 2007

ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΑΣ:

ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ

Κίνημα και πολιτική δίχως στόχους και οράματα για την κοινωνία και τον άνθρωπο είναι ουσιαστικά μια προσπάθεια που δεν πρέπει καν να ξεκινάει. Δεν πρέπει δε να ξεκινάει διότι εγκλωβίζει ανθρώπους, ιδέες και συνειδήσεις σε μία προσπάθεια που δεν έχει αρχή, μέση και τέλος και τελικά έρχεται να λειτουργήσει ως θεραπαινίδα του ήδη υπάρχοντος συστήματος (το οποίο έχει έναν εγγενή και έναν φιλοσοφικό συντηρητισμό) και ως δικαιολογία για την ύπαρξη και την ενίσχυσή του.

Για όσους θέλουν να χαρακτηρίζονται, να λογίζονται και (αυτο)προσδιορίζονται ως σοσιαλιστές, δημοκράτες, αριστεροί, κομμουνιστές, αντιεξουσιαστές, αναρχικοί κλπ. το πολιτικό όραμα, οι πολιτικοί στόχοι για έναν σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, αποτελεί εκ των, ων ουκ άνευ, στοιχείο της πολιτικής τους φιλοσοφίας και σκέψης, στοιχείο της πολιτικής τους δράσης και πρακτικής και πριν, από όλα τα ανωτέρω, το στοιχείο εκείνο που τους έκανε να αυτοπροσδιοριστούν και να ενταχθούν στον πολιτικό αυτό χώρο. Στην ουσία και στην βάση της η «αριστερά» δεν είναι τίποτε άλλο από ένα απόλυτης ανθρωπιστικής προέλευσης κίνημα που ζητεί πολιτική μετουσίωση στην κοινωνία και στην λειτουργία της.

            Στον χώρο του δημοκρατικού σοσιαλισμού το όραμα είναι ένα και κοινό: άμεση απόλυτη δημοκρατία, απόλυτη ισότητα των ανθρώπων, κοινή κτήση των μέσων παραγωγής με αλλαγή των κοινωνικών, πολιτικών και οικονομικών δομών και στόχων, που σκοπεύουν πλέον στην εξύψωση του ανθρώπου και όχι του κέρδους, στον τερματισμό της κατάστασης εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, στην πανανθρώπινη παγκόσμια συλλογικότητα με όρους ισότητας, στην κατάργηση της κάθε είδους καταπίεσης και a priori – de iure εξουσίας, στην αχρήστευση και ως εκ τούτου κατάργηση του κράτους μηχανισμών και στην αντικατάστασή του από μια αυτοδιαχειριζόμενη συλλογικότητα της κοινωνίας, χωρίς εξουσίες εξωγενείς προς την θέλησή της, μιας κοινωνίας που αυτοδιαχειρίζεται την ύπαρξή της, που οδεύει προς και πραγματοποιεί την απόλυτη αταξική ισότητα – εξύψωση του ανθρώπου.

            Αυτό είναι το όραμα, ο στόχος που συνοδεύεται από πολλούς επιμέρους αντίστοιχους και εν ολίγοις αυτονόητους στόχους.

            Ο δημοκρατικός σοσιαλισμός επιδιώκει να μετασχηματίσει την σημερινή κοινωνία. Στην προσπάθειά του αυτή έρχεται αναγκαστικά σε ρήξεις και συγκρούσεις με τα κατεστημένα που επιδιώκουν να συντηρήσουν και να επαυξήσουν την ισχύ τους στο παγκόσμιο γίγνεσθαι. Ο δημοκρατικός σοσιαλισμός δεν είναι αυτός που προκαλεί τις συγκρούσεις και τις ρήξεις, απλά γίνεται μέρος τους αναγκαστικά. Η επιθετικότητα, οι απαγορεύσεις, ο ιμπεριαλισμός όχι μόνο δεν είναι γνωρίσματα του δημοκρατικού σοσιαλισμού , ο οποίος εκ προοιμίου τιμά και αγωνίζεται για την ανθρώπινη αξία. Τα χαρακτηριστικά και οι πρακτικές αυτές ανήκουν στους αντιπάλους του, απλά ο δημοκρατικός σοσιαλισμός δεν σκύβει το κεφάλι στις επιδιώξεις τους.

Είναι σαφές πως ό,τι δεν συμφωνεί με τα δεδομένα και τους στόχους του δημοκρατικού σοσιαλισμού, όποιος καπιταλισμός ή άλλος … -ισμός δεν σέβεται την ανθρώπινη αξία και την λογίζει σαν μηχανή παραγωγής – κατανάλωσης, όποιος …-ισμός δεν εφαρμόζει άμεση αληθινή δημοκρατία με άμεση αποφασιστική αρμοδιότητα του ανθρώπου – πολίτη σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής, δεν αποτελεί δημοκρατικό σοσιαλισμό και βρίσκεται απέναντί του, ανάλογα με τον βαθμό προσβολής των αξιών του. Αυτά τα αναφέρω, όχι για να ασκήσω πολεμική, αλλά για να καταστεί επιτέλους διακριτό το πλαίσιο λειτουργίας και δράσης του νοούμενου ως «αντιπάλου»

            Βλέποντας το τι είναι δημοκρατικός σοσιαλισμός, αυτόματα αντικρίζουμε και τον πολιτικό αντίπαλο, την άλλη πλευρά και τις αντίθετες επιδιώξεις της … . Την  άλλη πλευρά που την γνωρίζουμε, την βιώνουμε καθημερινά και γι΄αυτό τον λόγο είμαστε ταγμένοι με τον δημοκρατικό σοσιαλισμό.

      

Τα βασικά χαρακτηριστικά της αντίπαλης πλευράς είναι η απαξίωση του ανθρώπου, η μετατροπή του σε μηχανή παραγωγής – κατανάλωσης, η υποχειριοποίησή του, η εξάρτηση του από τεχνητές βιοτικές και ψυχολογικές ανάγκες και η εκμετάλλευση των πραγματικών βιοτικών και ψυχολογικών αναγκών του, η περιθωριοποίηση, η αλλοτρίωση, η οχλοποίηση, ο έλεγχος της πληροφορίας και της γνώσης και πολλά, πολλά άλλα. Είναι, επίσης, η έλλειψη πραγματικής δημοκρατίας δηλ. του δικαιώματος του ανθρώπου να αποφασίζει αδέσμευτα για την κίνηση της κοινωνίας – να θεσπίζει μέσα από την συλλογικότητα της πλειοψηφίας τους νόμους, η δημιουργία θεσμών καταπίεσης και εξάρτησης, οι μηχανισμοί εξουσιαστικής γραφειοκρατίας, η μεταφυσική άποψη για το νόμο, οι πόλεμοι, οι τεχνητές εχθρότητες μεταξύ των λαών, ο ιμπεριαλισμός, η θεοποίηση του κέρδους και της εξουσίας, …. .  

            Το πρόβλημα της αριστεράς ευρύτερα είναι αυτό της θέσης σε απλή αντιπαλότητα, χωρίς αντίστοιχη πρόταση προς την κοινωνία και για την κοινωνία και τον άνθρωπο. Πρόταση θέσμισης ενός άλλου κοινωνικού μοντέλου οργάνωσης, διαφορετικού από τους μαύρους … -ισμούς που κυριαρχούν.

Το πρόβλημα της αριστεράς είναι πρόβλημα προσδιορισμού της θέλησής της και του οράματός της, είναι πρόβλημα τόλμης για την κατανόηση των επικρατούντων – …ισμών και αγώνα για την αντικατάστασή τους.

Ζαλισμένη η αριστερά, δεν πιστεύει στην φύση της την ίδια, δεν γνωρίζει κατά κυριολεξία που οδεύει, που θέλει να πάει, πηγαινοέρχεται στα αχανή λιβάδια του καπιταλισμού και δεν μπορεί να δει παραπέρα, απλά αντιδρά αταβιστικά στις τρομερές ορέξεις του.

Σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, δεν μπορώ να εντάξω στον δημοκρατικό σοσιαλισμό την απλή άρνηση – πολεμική στα σχέδια του καπιταλισμού που συνεχώς παράγει καταπίεση και ασκεί επιθετικότητα. Στην ατέρμονα αυτή προσπάθεια ο αμυνόμενος θα κουραστεί και θα χάσει το παιχνίδι. Ούτε μπορώ να εντάξω στον δημοκρατικό σοσιαλισμό όσους υποστηρίζουν πως το μόνο πρότυπο κοινωνικής οργάνωσης είναι αυτό του καπιταλισμού (ιδιωτικού ή κρατικού) επιδιώκοντας απλά να τον κάνουν κατ’ όπως νομίζουν καλύτερο.

Ο καπιταλισμός και η εξουσία που εκφράζει θεριεύει έτσι συνεχώς, ουσιαστικά αντί να αντικαθίσταται, γίνεται σοφότερος από την κριτική που του γίνεται και προσέχει στην λειτουργία του, ώστε να διατηρήσει και να επαυξήσει τα κεκτημένα του.

Το πρόβλημα της σοσιαλδημοκρατίας στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο από την θεώρησή της αυτή ξεκινά, δεν είναι τελικά αποτελεσματική στον αγώνα της με τον καπιταλισμό, τον κάνει ισχυρότερο, τον διδάσκει, του δίνει νέες θεσμικές δυνατότητες και τελικά τον στηρίζει, ακόμα και με κερδοφόρες παραγωγικές ιδέες και δυνατότητες.

Παράλληλα, με τα όποια κηρύγματα, πολιτικές και στόχους της δεν δίνει στον άνθρωπο τον στόχο της βιοτικής και ψυχολογικής επάρκειας ως δεδομένο ενός νέου συστήματος κοινωνικής οργάνωσης και πορείας. Προσπαθεί απλώς να  κατατάξει τον άνθρωπο σε μία καλύτερη θέση μέσα στο υπάρχον σύστημα.

Ουσιαστικά η σοσιαλδημοκρατία προβαίνει σε νέες κατατάξεις ευρύτερου «ταξικοειδούς» χαρακτήρα: προνομιούχοι και μη προνομιούχοι, εργαζόμενοι – άνεργοι, υψηλόμισθοι – χαμηλόμισθοι. Η κατάταξη στις ομάδες αυτές απλώς χρησιμοποιείται για την απόλαυση κάποιων βοηθημάτων που, επίσης απλώς, συντηρούν το πρόβλημα και παγιώνουν τις πραγματικές ανισότητες, χωρίς να βάλλουν κατά των πραγματικών αιτιών τους.

Στην πραγματικότητα η σοσιαλδημοκρατία συντηρεί τις κοινωνικές τάξεις ή διαστρωματώσεις, χωρίς να δίνει σαφή και επαρκή λύση στο αιώνιο πρόβλημα της κάλυψης των βασικών βιοτικών υλικών και ψυχολογικών αναγκών του, αφού λειτουργεί μέσα σε ένα καπιταλιστικό πλαίσιο οικονομίας και συντηρεί τις εξουσιαστικές κοινωνικοπολιτικές δομές, που αμφότερες από την φύση τους στηρίζονται και αναπαράγουν τις ανισότητες.

Μέσα στο παραγωγικό αυτό πλαίσιο ακόμα και τα κοινωνικά μη πολιτικά κινήματα που έχουν παγκόσμιο και αταξικό χαρακτήρα (όπως π.χ. το κίνημα για την προστασία του περιβάλλοντος) γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης από τον καπιταλισμό, για νέα μεγαλύτερα κέρδη και περισσότερες οικονομικές δραστηριότητες, ενώ τα κινήματα λειτουργούν διχαστικά στην κοινωνία, προσφέροντας στον καπιταλισμό την δυνατότητα της πάντοτε επιτυχημένης τακτικής του «διαίρει και βασίλευε» και σε ένα ατελείωτο κύκλο φαυλότητας του καπιταλισμού, που φαίνεται τελικά να ευνοεί ή να επινόησε την ύπαρξη και την λειτουργία τους, ως μέσο εξεύρεσης διεξόδων και κέρδους. Ετσι π.χ. η μείωση εκπομπής ρύπων – καυσαερίων οδηγεί στην παραγωγή βιοκαυσίμων, τα οποία αντικαθιστούν τις καλλιέργειες που προέρχονται για τροφή, ειδικά στον τρίτο κόσμο και διχάζουν το πολιτικό και κοινωνικό οικολογικό κίνημα, την ίδια ώρα που ο καπιταλισμός εκμεταλλεύεται κερδώα κάθε πλευρά αυτής της αλυσίδας).

            Βεβαίως στην συμπεριφορά αυτή του καπιταλισμού το πιθανότερο είναι να δώσει το τέλος μία φυσική νομοτέλεια, π.χ. η καταστροφή του περιβάλλοντος και της γης από την υπερπαραγωγή και υπερκατανάλωση πόρων, το ζητούμενο όμως είναι πως ο δημοκρατικός σοσιαλισμός θα μπορέσει να αναλάβει τα ηνία πριν η κατάσταση γίνει μη αναστρέψιμη.

            Κοντολογίς, η αποκαλούμενη σοσιαλδημοκρατία με την σημερινή της μορφή και περιεχόμενο δεν μπορεί και δεν έχει να δώσει ουσιαστικές λύσεις στον άνθρωπο και στην κοινωνία και λειτουργεί ως μοχλός διόρθωσης της πορείας του καπιταλισμού, ο οποίος όμως παραμένει ουσιαστικά αλώβητος και αδιαμφισβήτητος από αυτή ως τρόπος οικονομικής – παραγωγικής και κοινωνικοπολιτικής οργάνωσης.

Η πρόταση που θέτω ως πρόταση του δημοκρατικού σοσιαλισμού έρχεται να δώσει ένα όραμα, ένα όραμα για μια νέα πορεία της ανθρωπότητας και του πλανήτη, ένα στόχο πραγματικά σωτήριο και προοδευτικό για τον άνθρωπο και την κοινωνία, ένα όραμα απελευθέρωσης.

Θα θέσω με λίγα λόγια το πλαίσιο των επιδιώξεων και των ρυθμίσεων, συμπυκνώνοντας ένα παλαιότερο γραπτό μου πάνω στο ζήτημα.

Ζητούμενο ως προς τα πάντα είναι η απελευθέρωση του ανθρώπου, η αναγωγή του στο επίκεντρο της κοινωνικής ζωής και η καθιέρωση θεσμών ουσιαστικής δημοκρατίας, αλλά και αποδέσμευσης από έννοιες όπως κέρδος και παραγωγικότητα (από τα ψευδή και πλαστά ιδεολογήματα του καπιταλισμού).

Αρωγός – μοχλός στην απόπειρα κοινωνικής αλλαγής θα είναι και η τεχνολογία, ανθρώπινο δημιούργημα που εκμεταλλεύονται λίγοι.

Σκοπός είναι να μπορούν όλοι οι άνθρωποι να χαίρονται τα αγαθά (υλικά και ψυχικά – πνευματικά) που τους αναλογούν στον πλανήτη, πρώτα απ’ όλα και με μοναδικό όρο την ανθρώπινη φύση τους και χωρίς την παρέμβαση της κερδώας αγοράς και της εκμετάλλευσης.  

Να εξασφαλίζει δηλαδή η κοινωνική συλλογικότητα σε κάθε άνθρωπο την απόλαυση πρώτα απ’ όλα των υλικών αγαθών και των ψυχολογικών – πνευματικών δεδομένων που είναι αναγκαία για την διαβίωση όλων, την ευδαιμονία με την αρχαία έννοια της λέξης, απελευθερώνοντας έτσι τον άνθρωπο ως οντότητα.

            Επιγραμματικά οι στόχοι για την πραγμάτωση του οράματος είναι οι εξής:

–           Αμεση ουσιαστική δημοκρατία ως πολιτικό σύστημα. Η κοινωνία ως συλλογικότητα έχει την αρμοδιότητα απόφασης για όλα τα ζητήματα. Υλοποίηση μέσω της τεχνολογίας (π.χ. ίντερνετ). Οι Βουλές όπου υπάρχουν ή άλλα αντιπροσωπευτικά όργανα λειτουργούν απλά για την διεκπεραίωση των βουλήσεων της κοινωνίας των ανθρώπων – πολιτών και  τεχνικής διατύπωσης των αποφάσεων ή πρότασης αναγκαιοτήτων.

–           Κατάργηση των στρατών και των όπλων, κατάργηση των εξουσιαστικών δομών και οργάνων, καθώς και της γραφειοκρατίας.

–           Κατάργηση της βιοτικής και ψυχολογικής εξάρτησης του ανθρώπου. Κάθε άνθρωπος δικαιούται τα βασικά αγαθά που συγκροτούν το πλαίσιο ανεξαρτησίας – διαβίωσής του. Ετι περαιτέρω μέτρηση των δυνατοτήτων του πλανήτη και της κάθε χώρας και διανομή των περαιτέρω δυνάμενων να παραχθούν υλικών σε όλους με απόλυτη ισότητα. Αλληλοβοήθεια μεταξύ των κοινωνιών. Κοινωνική κτήση των μέσων παραγωγής, αποοικονομοποίηση των κοινωνιών και της παραγωγικής διαδικασίας, εκμετάλλευση της ρομποτικής και των άλλων τεχνολογιών αυτοματισμού για το κοινό καλό.   

–           Ελεύθερη επιλογή από τον άνθρωπο του τομέα παραγωγής στον οποίο θέλει να προσφέρει. Κατάργηση της μισθωτής δουλείας – εργασίας.

–           Απόλυτη ισότητα και ισονομία. Ελευθερία στην έκφραση.

–           Ουσιαστική δικαιοσύνη παρεχόμενη από την κοινωνία. Ο θεσμός βεβαίως δεν είναι αναγκαίος καθώς θα ατονήσει, αφού τα περισσότερα εγκλήματα και διαφορές έχουν οικονομικό – υλικό και ψυχολογικό κίνητρο που βασίζεται στην ανεπάρκεια και την απληστία.

–           Ολη η γνώση του πλανήτη ελεύθερη σε όλους

–           Κίνητρα κοινωνικής προβολής και καταξίωσης (μη οικονομικής ή εξουσιαστικής φύσης) σε όσους μοχθούν περισσότερο για την κοινωνία και την κοινή πρόοδο.

–           Παραγωγή με απόλυτο σεβασμό στην φύση και τις δυνάμεις της.

            Ετσι απλά φτιάχνουμε έναν άλλο κόσμο, έναν κόσμο ήρεμο και ανθρώπινο, έναν κόσμο με κέντρο τον άνθρωπο, τον ελεύθερο άνθρωπο.

            Τόσο εύκολο και απλό είναι; 

Δεν είναι καθόλου δύσκολο για να σας πω την γνώμη μου, δεν μπορεί να το καταφέρνουν επί χιλιάδες χρόνια οι άνθρωποι σε φυλές τεχνικά και πνευματικά πρωτόγονες και να μην μπορούμε να το καταφέρουμε εμείς.

Αρκεί να το πιστέψουμε, αρκεί να δούμε ένα κόσμο που θα λειτουργεί με τον τρόπο αυτό μέσα από την φαντασία μας, αρκεί να το συλλάβουμε σαν ιδέα για να αποκτήσει οντότητα. Σκεφτείτε και εσείς, φανταστείτε το σαν να ήταν πραγματικότητα, τοποθετήστε τον εαυτό σας μέσα του κι αφήστε το να κυλήσει σαν τη ζωή μας …

Αυτό που πρώτα από όλα ζητώ είναι να αναρωτηθεί ο καθένας από εμάς, τίμια και αδέσμευτα με τον εαυτό του:

Τι είμαστε;

Τι πιστεύουμε; τι επιδιώκουμε τελικά πολιτικά, κοινωνικά και σαν άνθρωποι;

Είναι αρκετό και αποτελεσματικό να επιδιώκουμε απλά την διατήρηση του υπάρχοντος συστήματος παγκόσμιας εξουσίας με λίγο ή πολύ καλύτερους όρους; μας αρέσει αυτή η κατάσταση στον πλανήτη;

Συμφωνούμε με όσα συμβαίνουν στον πλανήτη και στις ζωές μας;

Να διαχειριστούμε απλώς θέλουμε, αναβαπτιζόμενοι σε ένα μεγαλύτερο γρανάζι του καπιταλισμού;

Είμαστε τελικά πραγματικοί σοσιαλιστές ή η ουρά του καπιταλισμού;

Ξέρουμε γιατί παλεύουμε, γιατί συγκρουόμαστε, που μας οδηγούν οι αγώνες μας, μήπως είναι τόσο στείροι όσο η «σοσιαλδημοκρατία» ;

Εχουμε πολιτική κατεύθυνση ή απλώς αναμασάμε την υπάρχουσα οντότητα, μυρικάζουμε και πιθηκίζουμε αναπαράγοντας την αδικία, την ανισότητα και τον ίδιο τον καπιταλισμό που τα προκαλεί;

Συμμεριζόμαστε τις αγωνίες του καπιταλισμού ή τις παραμερίζουμε και τις απορρίπτουμε, τον καταργούμε ή όχι;

Μήπως τελικά θα πρέπει να ξεπεράσουμε τις φοβίες μας και να αφήσουμε τον άνεμο της ελευθερίας να δροσίσει γλυκά την ανέμελη ηρεμία μας, καθώς θα μας χτυπά στο μέτωπο ένα καλοκαιρινό ηλιοβασίλεμα κάπου σε αυτόν τον όμορφο πλανήτη;

Το όραμά μας είναι μπροστά μας, είναι όραμα όλων μας, ας το συμπληρώσουμε, ας το χτίσουμε όλοι μαζί και ας αποφασίσουμε να γίνει πραγματικότητα !!!  ._

Advertisements

43 Σχόλια »

  1. εξοχο….νομιζω οτι ολα αυτα θα πρεπει να φυλαγοται μεσα στα αρχεια του κινηματος για να μπορει καποιος που ερχεται για πρωτη φορα να βρισκει σκεωη και προβληματισμο καθαροαιμα σοσιαλιστικη οπως η δικη σου!!!!!!!!!!!!!!

    Σχόλιο από Παναγιωτης Κανελλοπουλος — Νοέμβριος 8, 2007 @ 9:15 μμ | Απάντηση

  2. Φίλε Δημήτρη.
    Η Δημοκρατία σαν νόημα, θεσμός ή πολίτευμα, απαιτεί πολίτες ενεργούς.
    Ο Σοσιαλισμός απαιτεί ευρύτητα σκέψεως.
    Η Σοσιαλδημοκρατία απαιτεί ενεργούς πολίτες με ευρύτητα σκέψεως.
    Δεν αρκεί να συμμετέχουμε μόνο σε μια εκλογική διαδικασία, αλλά απαιτείται μια διαρκή δράση και αναγνώριση βημάτων και ιδεών προοδευτικών για την επίτευξη μιας κοινωνίας δίκαιης.
    Αυτό όμως με την εξέλιξη της κοινωνίας δεν είναι μια διαδικασία με ένα τέλος αλλά μια δυναμική δράση αντιμετώπισης διαρκώς εμφανιζόμενων προβλημάτων και απαιτήσεων.
    Αν θεωρηθεί ότι ο στόχος επιτεύχθει μόνο με κάποιο προοδευτικό αποτέλεσμα, τότε η κοινωνία των ιδεών θα εισέλθει σε ένα τέλμα.
    Η αποτελμάτωση λοιπόν των ιδεών χρειάζεται ευρεία σκέψη, πλήρης πολιτικοποίηση και πάνω από όλα απόδοχή της συνεχούς μεταβολής.
    Η κοινωνία πρέπει σε ένα σύστημα αξιών και ιδεών, όπως η Σοσιαλδημοκρατία, να είναι η κύρια πηγή των δρόμων και των δράσεων και ο εκάστοτε επικεφαλής να είναι ο φορέας των οραμάτων και ελπίδων της κοινωνίας.
    Αυτό πρέπει να κατανοήσουν, πιστεύω, οι υποψήφιοι πρόεδροι σε περίπτωση που εκλεγούν, διότι διαφορετικά θα έχουν την κοινωνία των ανθρώπων αντίπαλο και όχι πηγή αξιών και σύμμαχο.
    Ευχαριστώ για χώρο και το χρόνο.
    Φιλικά. Χρήστος Μπαζιώτης

    Σχόλιο από animalis — Νοέμβριος 9, 2007 @ 1:00 μμ | Απάντηση

  3. Χρήστο για μένα το ζητούμενο είναι πέρα από το πλαίσιο της ήδη υπάρχουσας «σοσιαλδημοκρατίας»
    Εάν κινούμαστε στα πλαίσια του καπιταλισμού και της γραφειοκρατίας δεν θα φθάσουμε ποτέ ή θα είναι απίθανο να φτάσουμε στην επίτευξη του οράματος. Ο καπιταλισμός μας μπολιάζει με την λογική του, διαστρέφοντας την αλήθεια, η οποία δεν βρίσκεται μέσα του. Ο καπιταλισμός καλλιεργεί τις ανισότητες, τις στερήσεις για να μπορεί να τις «καλύπτει» με τα προϊόντα του.
    Η ανατροπή του, η απουσία του από το προσκήνιο, είναι για μένα απαραίτητη για την επίτευξη των οραμάτων.
    Ευχαριστώ για το σχόλιό σου.

    Σχόλιο από dimkaramitsas — Νοέμβριος 9, 2007 @ 2:48 μμ | Απάντηση

  4. Για τα ρεύματα το λέω με το δικό μου τρόπο.
    http://animalis.wordpress.com/2007/11/13/%ce%a4%ce%91-%ce%a1%ce%95%ce%a5%ce%9c%ce%91%ce%a4%ce%91-%ce%a4%ce%9f%ce%a5-%ce%a0%ce%a1%ce%91%ce%a3%ce%99%ce%9d%ce%9f%ce%a5-%ce%a0%ce%9f%ce%a4%ce%91%ce%9c%ce%9f%ce%a5/
    Η ανατροπή του καπιταλισμού επιτάσσει την απόρριψη των ιδιοτελών νοοτροπιών. Απαιτείται η εγκατάλειψη των γραφειοκρατικών εξουσιαστικών αντιλήψεων που οδηγεί στη διαφθορά.
    Η ανισότητα σαν καπιταλιστικό χαρακτηριστικό, παίρνει δύναμη από υλιστικές νοοτροπίες εγωπαθούς ευδαιμονισμού. Έτσι δεν ενδιαφέρονται κάποιες τάξεις για τις άλλες μόνο για να κερδίσουν κάτι παραπάνω στην διαρκή διαπραγμάτευση. Ο τελικός στόχος του καπιταλιστικού συστήματος είναι η διαίρεση στην κοινωνία για την παθητική αποδοχή του αντιλαϊκού αποτελέσματος.
    Θέλει αγώνα και προσπάθεια.

    Σχόλιο από animalis — Νοέμβριος 13, 2007 @ 10:32 μμ | Απάντηση

  5. Καλημέρα Δημήτρη

    Θα σε παρακαλέσω να ενισχύσεις την προσπάθεια για την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος και μέσα στο Διαλογος και να αν΄τεξεις και τις αντιπαραθέσεις.
    Να ξέρεις ότι επιμένω , όχι συναισθηματικά, αλλά πολιτικά.
    Καμμιά φορά και μάλλον τις περισσότερες φορές , ο λόγος μου είναι απλοικός γιατί έτσι το επέλεξα να συμμετέχω, αλλά είμαι και επαρκής πολιτικά και μάχιμη ( χωρίς ίχνος εγωισμού ).
    Η προσφορά στο κοινωνικό σύνολο επιτυγχάνεται με την συμμετοχή και την ζύμωση… και δεν έχεις «δικαίωμα» να απέχεις.

    Πάντα φιλικά και φαντάζομαι ότι το ξέρεις πως δεν σε ψέγω … αισθάνομαι Φίλη.

    Μαίρη

    Σχόλιο από Mary Manti — Νοέμβριος 14, 2007 @ 12:35 μμ | Απάντηση

  6. Αγαπητή Μαίρη, αγαπητοί συνοδοιπόροι
    Για μία ακόμα φορά οι επιθέσεις συνεχίζονται …

    Το πιo πάνω κείμενο δέχθηκε δριμεία λαϊκίστικη αντιεπιστημονική κριτική στο φόρουμ dialogos.pasok και μάλιστα από πρόσωπα, τα οποία δεν το περίμενα, ακόμα και σε σχέση με ένα θεωρητικό επίπεδο.

    Το κείμενο του επιθετικού λαϊκισμού, αυριανισμού θα έλεγα, αναφέρεται στιγματιστικά σε δήθεν «αναρχικό ΠΑΣΟΚ» . Το κείμενό μου δεν αφορά βεβαίως το ΠΑΣΟΚ, αφορά το σύνολο της κοινωνίας, ούτε αναφέρει πουθενά την λέξη ΠΑΣΟΚ.
    Πρόκειται για καθαρά σοσιαλιστικό κείμενο, με αυτούς τους στόχους που έθεσαν οι ιδρυτές και διαμορφωτές του σοσιαλισμού (μια επιστημονική ματιά ). Παραθέτω ένα απόσπασμα από την Ροζα Λουξεμπουργκ «σοσιαλιστική είναι η κοινωνία όπου η μεγάλη εργαζόμενη μάζα παύει να είναι μία μάζα διευθυνόμενη και αρχίζει αντίθετα να ζει με όλο της το είναι ολόκληρο την ενεργό οικονομική και πολιτική ζωή, που την διευθύνει με τον αυτοκαθορισμό της όλο και πιο συνειδητά και πιο ελεύθερα»

    Και ο Καρλ Μαρξ (τον οποίο βεβηλώνει η εικόνα του στα γραφεία του σημερινού ΠΑΣΟΚ ) στο έργο του «Ο Εμφύλιος Πόλεμος στη Γαλλία», περιγράφοντας την σοσιαλιστική Κομμούνα των Παρισίων αναφέρει μεταξύ άλλων τα ακόλουθα:
    «…Το πρώτο διάταγμα της Κομμούνας ήταν η κατάργηση του μόνιμου στρατού και η αντικατάστασή του από το ένοπλο έθνος… Το συμβούλιο της Κομμούνας απαρτιζόταν από δημοτικούς αντιπροσώπους, εκλεγόμενους με καθολική ψηφοφορία στα διάφορα διαμερίσματα του Παρισιού. Αυτοί ήταν υπεύθυνοι και ανακλητοί σε κάθε στιγμή… Από τα μέλη του συμβουλίου της Κομμούνας ως τον τελευταίο εργάτη, όλοι στις δημόσιες υπηρεσίες πληρώνονταν με τον ίδιο μισθό σαν απλοί εργάτες, όλα τα προνόμια και οι ιδιαίτερες επιχορηγήσεις που προσφέρονταν στις υψηλές θέσεις του κράτους εξαφανίστηκαν μαζί με τις ίδιες τις θέσεις…» Κι αλλού στο ίδιο έργο: «Τίποτε δεν ήταν πιο ξένο στο πνεύμα της Κομμούνας από το να ζητήσει κανείς να αντικαταστήσει την καθολική ψήφο με ένα καθεστώς ιεραρχικών διορισμών».
    Η Κομμούνα ήταν βεβαίως σοσιαλιστική και όχι αναρχομαρξιστική … .

    Ο Ενγκελς προλογίζοντας το ίδιο έργο γράφει:
    Η Κομμούνα ήταν υποχρεωμένη να αναγνωρίσει αμέσως, ότι η εργατική τάξη δεν μπορούσε να εξακολουθήσει τις κυβερνητικές λειτουργίες με τον παληό κρατικό μηχανισμό. Ότι για να μη χάσει πάλι τη νεαποκτημένη κυριαρχία της, έπρεπε από το ένα μέρος να σαρώσει ολόκληρη την παληά κατασταλτική μηχανή, που ως τότε είχε χρησιμοποιηθεί εναντίον της και από το άλλο να εξασφαλιστεί απέναντι των δικών της αντιπροσώπων και υπαλλήλων καθιερώνοντας την αρχή, ότι όλοι χωρίς εξαίρεση, μπορούσαν σε κάθε στιγμή να ανακληθούν… Κατά της μοιραίας αυτής μεταμόρφωσης όλων των κυβερνητικών συστημάτων που είχαν υπάρξει, δηλαδή της μεταμόρφωσης του κράτους και των οργάνων του από υπηρέτες σε αφέντες της κοινωνίας, η Κομμούνα χρησιμοποίησε δύο αποτελεσματικά μέσα: πρώτον, διόριζε σ’ όλες τις θέσεις – διοικητικές, δικαστικές, εκπαιδευτικές – πρόσωπα εκλεγόμενα με καθολική ψηφοφορία καθιερώνοντας συγχρόνως το δικαίωμα ανάκλησης σε κάθε στιγμή, για τους εκλεγόμενους από τους εκλογείς τους. Δεύτερο: πλήρωνε όλους τους υπαλλήλους, ανώτερους και κατώτερους, με το ίδιο ημερομίσθιο που έπαιρναν και οι εργάτες…»
    Ο Κορνήλιος Καστοριάδης γράφει : «Η φυσική και ανεμπόδιστη εκτύλιξη της αυτόνομης δημιουργικής δραστηριότητας των μαζών που εγκαθιστούν νέες μορφές συλλογικής ζωής, αυτή είναι η ουσία της σοσιαλιστικής αλλαγής. …Οι εργαζόμενες μάζες δεν μπορούν να πραγματοποιήσουν τον αντικειμενικό σκοπό της επανάστασής τους, παρά εάν οικοδομήσουν την ίδια τους την εξουσία σ’ όλους τους τομείς της κοινωνικής δραστηριότητας. …Η ύπαρξη των αυτόνομων οργάνων των μαζών συμβούλια, επιτροπές, κομμούνες, δεν είναι απλώς μια μορφή εξουσίας, αλλά αυτή η ίδια η Επανάσταση».
    Επίσης ο Αγης Στίνας: Καμιά λέξη στην Ιστορία δεν έχει υποστεί τόση παραποίηση, κακοποίηση, διαστρέβλωση, εξευτελισμό όσο η λέξη σοσιαλισμός. Αυτό που έδινε χαρά και ελπίδες στους απόκληρους και τους καταπιεζόμενους του κόσμου, αυτό το γεμάτο φως και αλήθεια όραμα για μια παγκόσμια κοινότητα χειραφετημένων λαών, αυτό που κάτω από τη Σημαία του αγωνίστηκαν και έδωσαν τη ζωή τους χιλιάδες και χιλιάδες προλετάριοι, έγινε σήμερα λάσπη και βούρκος, απάτη, ψέμα, υποκρισία και κάτεργο για τους λαούς.
    Μακρηγορώ όμως στις αναλύσεις μου και στην τεκμηρίωση των θέσεών μου …
    Αντιστοίχως, όμως ο καλός φίλος που κριτικάρει θα έπρεπε π.χ. στην κριτική του για την πρόταση του δημοκρατικού καταστατικού δεν έπρεπε να απομονώσει μία πρόταση αλλά να βάλει (τουλάχιστον) το σύνολο της παραγράφου που έχει ως εξής:
    «Όχι δημοκρατία, αλλά μορφώματα δημοκρατίας, θα ονομάσουμε τα πολιτεύματα αυτά που ξεκινούν στα νεότερα χρόνια από τα αγγλικά συντάγματα και επικρατούν σε όλο τον δυτικό κόσμο υποκαθιστώντας εννοιολογικά και ουσιαστικά την αληθή – πραγματική έννοια της δημοκρατίας με ψευδεπίγραφα δημοκρατικοφανή πολιτικά μορφώματα, που περιορίζουν τον πολίτη από εκφραστή και αρμόδιο για την επιλογή της πολιτικής σε απλό εκλέκτορα άλλων. Στην πραγματικότητα, το πολίτευμα που αποκαλείται σήμερα σε όλο τον κόσμο δημοκρατία αποτελεί νόσφιση ενός μεγάλου οράματος, μιας ιδέας, και ψευδεπίγραφο τίτλο, ενός άλλου πολιτεύματος, με το οποίο – κατ’ ακριβολογία – έχει ελάχιστη σχέση και διαφέρει από αυτό στα ουσιώδη του εννοιολογικά χαρακτηριστικά. Το πολίτευμα που σήμερα ευρέως αποκαλείται δημοκρατία, στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε άλλο από ένα αντιπροσωπευτικό πολιτικό σύστημα που εκφράζει μία πολιτική αριστοκρατία και απομονώνει την κοινωνία από την πολιτική εξουσία και την άμεση άσκησή της, περιθωριοποιώντας ουσιαστικά τον ίδιο τον πολίτη από την πολιτική έκφραση. Είναι δηλαδή αντίθετο και δεν συμβαδίζει με το μοναδικό ουσιώδες χαρακτηριστικό της δημοκρατίας, την άμεση άσκηση της αποφασιστικής αρμοδιότητας από το σύνολο των πολιτών. Ουσιαστικά μάλιστα οι πολίτες έχουν απολέσει και το δικαίωμα της πρότασης. Εάν, συνεπώς, κάνουμε λόγο για δημοκρατία ως στόχο ενός πολιτικού κινήματος ή κόμματος, θα πρέπει να απεγκλωβίσουμε τις έννοιες και να τις αποκαθάρουμε από τις ψευδεπίγραφες ονομασίες και τα στοιχεία εκείνα που καθιστούν το σημερινό πολίτευμα ή τις όποιες επιμέρους λειτουργίες αυταπάτη ή και απάτη.»

    Επίσης ως προς την κριτική σε αυτό : «Κατάργηση της βιοτικής και ψυχολογικής εξάρτησης του ανθρώπου. Κάθε άνθρωπος δικαιούται τα βασικά αγαθά που συγκροτούν το πλαίσιο ανεξαρτησίας – διαβίωσής του. Ετι περαιτέρω μέτρηση των δυνατοτήτων του πλανήτη και της κάθε χώρας και διανομή των περαιτέρω δυνάμενων να παραχθούν υλικών σε όλους με απόλυτη ισότητα. Αλληλοβοήθεια μεταξύ των κοινωνιών. Κοινωνική κτήση των μέσων παραγωγής, αποοικονομοποίηση των κοινωνιών και της παραγωγικής διαδικασίας, εκμετάλλευση της ρομποτικής και των άλλων τεχνολογιών αυτοματισμού για το κοινό καλό.
    – Ελεύθερη επιλογή από τον άνθρωπο του τομέα παραγωγής στον οποίο θέλει να προσφέρει. Κατάργηση της μισθωτής δουλείας – εργασίας.»

    Όπως είναι ευνόητο, δεν πρόκειται για Εξαρχειώτικο τσιτάτο, πρόκειται για μοντέλο οργάνωσης. Η περαιτέρω επεξεργασία του θα μπορούσε να ζητηθεί (την έχω) ή να κατασκευαστεί και από άλλους. Η ρομποτική αποτελεί κτήμα της ανθρωπότητας και η ανθρωπότητα, εάν κριθεί αναγκαίο, μπορεί με την ελεύθερη βούλησή της να την εξελίξει περαιτέρω με την ελεύθερη εργασία της, ώστε να αντικατασταθεί και η δουλειά – δουλεία από μη ανθρώπινα όντα, προς περαιτέρω απελευθέρωση του ανθρώπου (βέβαια αυτά δεν υπήρχαν στην κοινωνία των παλαιών σοσιαλιστών, αλλά είναι σήμερα μία πραγματικότητα την οποία θα πρέπει να την εξετάσουμε και εκμεταλλευτούμε). Ετσι λοιπόν ομαδικά και συλλογικά θα προχωρήσει η κοινωνία και όχι με αγγούρια (χρήσιμα ενίοτε είναι και αυτά), όπως ο κριτής λαϊκίστικα θέτει σε ένα κείμενο φιλοσοφικού προβληματισμού. Είναι βέβαια δεδομένο ότι δεν μπορούμε να αποτινάξουμε από επάνω μας, από την σκέψη μας την ανταλλακτική – καπιταλιστική λειτουργία της οικονομίας και της κοινωνίας.

    Ως προς το ζήτημα των σεξουαλικών εγκλημάτων. Δεν πρόσεξε ο κριτής τι ακριβώς διάβαζε, διότι το κείμενο μου αναφέρει : «Ουσιαστική δικαιοσύνη παρεχόμενη από την κοινωνία. Ο θεσμός βεβαίως δεν είναι αναγκαίος καθώς θα ατονήσει, αφού τα περισσότερα εγκλήματα και διαφορές έχουν οικονομικό – υλικό και ψυχολογικό κίνητρο που βασίζεται στην ανεπάρκεια και την απληστία.»
    Το σεξουαλικά αδικήματα είναι συνήθως αποτέλεσμα ψυχολογικής ανεπάρκειας, στην επάρκεια της οποίας αναφέρεται σε πολλά σημεία το κείμενο μου, ως στόχο του δημοκρατικού σοσιαλισμού.

    Το γιατί αποτυγχάνει η σοσιαλδημοκρατία αναφέρεται στο κείμενο. Βέβαια, επιμέρους ειδική ανάλυση κάθε προβλήματος δεν είναι δυνατόν λόγω όγκου να δημοσιευθεί στο διαδίκτυο.

    Αντιπαρέρχομαι βέβαια τα αντιεπιστημονικά περιπαικτικά λαϊκίστικα σχόλια του κριτή, ξέρω ότι εν γένει είναι σοβαρότερος αυτού που δείχνει με το κείμενό του.
    Εγώ πρώην φίλους όπως ο κριτής δεν έχω, η πολιτική αντιπαράθεση δεν χαλάει την σχέση αλληλοεκτίμησης, διαλόγου και φιλίας, ούτε το χιούμορ με το 6-3-1 του Μπάγεβιτς.

    Για να σταθώ και στα λοιπά σημεία της κριτικής του, αναφέρω ότι με βάση τα στοιχεία του 2006 η Ελλάδα έχει μεγαλύτερο κατά κεφαλήν Α.Ε.Π. από Γερμανία, Ιταλία και Γαλλία. Ο κριτής χρησιμοποιεί αυτά του 2005. Ο οικονομικός αναλυτής θα καταλάβει βέβαια και το ζήτημα της οικονομικής υπεραξίας που απολαμβάνουν κάποιοι, ώστε να υπάρχει τεράστιο χάσμα μεταξύ Α.Ε.Π. – Κερδών – Κατά κεφαλήν Α.Ε.Π.

    Η πρόταση για το ασφαλιστικό είναι πρόταση που διατύπωσα, από και για την κοινωνία. Αυτό σημαίνει συμμετοχή της κοινωνικής γνώσης και συζήτηση με μεγάλο αριθμό ατόμων. Αυτό σημαίνει διάλογος και συμμετοχή και σηματοδοτεί το γεγονός ότι εξακολουθεί να παραμένει ανοιχτή και συνδιαμορφώσιμη. Αποσπάσματα από τις προτάσεις αυτές δημοσιεύτηκαν στο φόρουμ: dialogos.pasok . έτυχαν συζήτησης και περαιτέρω επεξεργασίας και εκεί. Απορώ βεβαίως με εκφράσεις όπως «οικειοποιήθηκε» κλπ. και ποτέ δεν αποτέλεσε κατά την γνώμη μου «βαρετή σούπα».
    Είπαμε όμως ….

    Ως προς το μήνυμα «Αρνείσαι να μπείς Ρουση, φοβάσαι μην μολυνθείς; και εσύ ρε Ρούση;» που έστειλα στον κριτή. Το μήνυμα αναφερόταν στην απουσία του κριτή – φίλου από εάν ουσιαστικό διάλογο ερωταπαντήσεων με αρνητική κριτική των απόψεων και ιδεών μου, ανάλογη με την τελική κριτική του και αφορούσε την πρόσκλησή μου να διαβάσει από το blog αυτό τις προτάσεις που έκρινε, ως έκρινε. Στην πρόσκληση αυτή (που δεν αφορούσε το προαναφερθέν φόρουμ, αλλά το παρόν blog) δεν υπήρχε ανταπόκριση.

    Ως προς την αναφορά μου στο Σύνταγμα ως «δομημένα κωλόχαρτα» θα δημοσιεύσω και σχετικό άρθρο μου. Θα παραπέμψω επίσης στο βιβλίο του Αρ. Μάνεση: «Συνταγματικό Δίκαιο» . Η θέση αφορά την αναξιοπιστία των Συνταγματικών και λοιπών διεθνών συμβατικών κειμένων, ως προς την δυνατότητα να τα παραβιάζουν οι εξουσίες. Π.χ. το Σύνταγμα του 1952 έγινε δομημένο κωλόχαρτο, κάηκε και καταργήθηκε, σε ελάχιστες ώρες από τα τανκς των Συνταγματαρχών, που έφτιαξαν ανενόχλητοι νέο δικό τους Σύνταγμα. Επίσης ο καταστατικός χάρτης του Ο.Η.Ε. για τα δικαιώματα του ανθρώπου, ακόμα και το καταστατικό του παραβιάζεται ασύστολα από το Ν.Α.Τ.Ο. , χωρίς σημαντικές αντιδράσεις. Αποτελούν συνεπώς οι διατάξεις τους και τα ίδια, όχι μόνο έκφραση ενός status quo που επιβάλλει η εξουσία, αλλά και έρμαιο – κωλόχαρτο στις ορέξεις της.

    Ως προς το «καθεστωτικός» τέλος, χαρακτηρισμός δικός μου, που αναφέρθηκε στην αποφώνησή μου προς τους φίλους του παραπάνω φόρουμ, εκφράζει την αγωνία και προβληματισμό μου για το πρόσωπο του φίλου κριτή, να κρίνει χωρίς επιστημονική εξέταση προτάσεις, υπερασπίζοντας το status quo στην κοινωνία, ως δεδομένο σύστημα οργάνωσης. Χαίρομαι που τον πείραξε πολύ και θέλω να αντιληφθεί ότι θα πρέπει στο μέλλον να με πείσει να το αναιρέσω.

    Ως υστερόγραφο θα ήθελα να δηλώσω ότι αντιλαμβάνομαι την σκόπιμη, διατεταγμένη ή μη, προσπάθεια κάποιων να με απαξιώσουν, να με προσβάλλουν, να με μειώσουν. Στην απαξίωσή μου αυτή μετείχε ενεργά και ο κριτής με την «υπενθύμιση» θέσεών μου στις οποίες άσκησε κριτική. Η απαξίωσή μου νομίζετε ότι αποτελεί απαξίωση των ιδεών ; Η λαϊκίστικη, προσβλητική, αντιεπιστημονική αντιμετώπιση νομίζετε ότι πιάνει τόπο. Η επιθετική συμπεριφορά του στυλ «εγώ εκφράζω το ΠΑΣΟΚ – πες μου Μαίρη το συνυπογράφεις αυτό: ….» θυμίζει περισσότερο εισαγγελέα … .
    Θα πρέπει να καταστεί κατανοητό από όλους ότι ο Καραμήτσας δεν εκφράζει το ΠΑΣΟΚ, το αυτοαπαξιούμενο συνεχώς (και μέσα στο φόρουμ ΠΑΣΟΚ), ο Καραμήτσας επίσης δεν κάνει googling για να δημοσιεύει απόψεις άλλων, ο Καραμήτσας εξέφρασε τις δικές του προτάσεις, τις έθεσε προς συζήτηση και επεξεργασία, ώστε να τελειοποιηθούν για να εκφράσουν μία κοινωνική συνιστώσα και τελικά μία συνισταμένη … .
    Αυτό το αυτονόητο κατάλαβα ότι δεν κατέστη από όλους κατανοητό ή κατέστη αλλά θεωρήθηκε επικίνδυνο και έπρεπε να σταματήσει … , με κάθε μέσο και συκοφαντία.

    Με φιλικούς χαιρετισμούς
    Δημήτρης Καραμήτσας

    Σχόλιο από dimkaramitsas — Νοέμβριος 14, 2007 @ 3:06 μμ | Απάντηση

  7. Δημήτρη τείνει να συμβεί το εξής ,με στέλνεις να ξεσκονίσω τα βιβλία και να ξαναδιαβάσω.Καλό θα μου πείς γιατί ξαναγίνομαι μαθήτρια και ακονίζω πάλι το μυαλό μου.
    Πες μου όμως … πως θα γίνουν πράξη μέσα από τον σοσιαλισμό σαν πολιτικό σύστημα οι συνομοσπονδίες για την διαχείριση των μέσων μαζικής παραγωγής? Ποιός θα συσπειρώσει και θα εμπνέυσει τους εγαζόμενους να «απαιτήσουν» την ισότητα και την αυτοδιαχείριση ,όταν το ίδιο το πολιτικό κατεστημένο έχει υποχείριο και υποχειριάζεται από τους βιομήχανους και τους εγκάθετους συνδικαλιστές?
    Γιατί διαβάζοντας τα γραφόμενα των όσων αναφέρεις κάποια στιγμή από την θεωρία πρέπει να περάσει ο λαός και στην πράξη.
    Και η αντιστροφή του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος δεν μπορεί να γίνει ειρηνικά , για όσα προείπα (βιομ-συνδ).
    Ψάχνουμε τον τρόπο και μόνο ένας τρόπος μου έρχεται αβίαστα και δεν θέλω να τον πω … θα χαρακτηριστώ ως «κομμουνίστρια».
    Μήπως , λέω μήπως , δεν μπορεί να επαναληφθεί η ιστορία των Σοβιέτ και η Επανάσταση του 1917?
    Μήπως δεν μπορούμε και δεν χρειάζεται να επικαλεστούμε το «προλετάριοι όλου του κόσμου ενωθείτε?»

    Δεν ξέρω άλλον τρόπο για να σου μεταφέρω την αγωνία μου…
    Μου κάνεις πολύ καλό που παιδεύεις έτσι το μυαλό μου.
    Θα συμμετέχω στο blog σου γιατί έχει υγεία και δύναμη… σε ευχαριστώ…έστω και καθυστερημένα!

    Φιλικά
    Μαίρη

    Σχόλιο από Mary Manti — Νοέμβριος 14, 2007 @ 3:41 μμ | Απάντηση

  8. Και να συμπληρώσω , γιατί δεν ξέρω αν διάβασες στο Διάλογος..
    Ο Α.Παπανδρέου το 1981 , κρατικοποίησε τρεις μεγάλες επιχειρήσεις , τον Σκαλιστήρη-τον Μποδοσάκη-κα τα ναυπηγεία.
    Έδωσε την δυνατότητα στους εργαζόμενους να εκλέξουν τα διοικητικά τους όργανα και να αυτοδιαχειριστουν τα μέσα παραγωγής τους και τα οφέλη που θα προέκυπταν να διατεθούν προς σκοπόν έργων υποδομής και κοινωνικής οφέλειας.
    Το αποτέλεσμα την πρώτη τετρετία ήταν οι διευθυντές και τα στελέχη να πλουτίσουν άξαφνα και να διαχωρίσουν την ΄στάση τους απο τους υπόλοιπους εγαζόμενους.
    Απέτυχε το πείραμα … δημιουργήθηκαν νέες τάξεις και ξέσπασε ένας ιδιότυπος ταξικός εμφύλιος μεταξύ των εργατών και των διευθυντών .
    Πολύ σωστή η αταξική κοινωνία έτσι όπως την προτείνεις σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο , σε επίπεδο πολιτιστικό και εκπαιδευτικό … αλλά τι πιστέυεις , ότι οι μικρομεταρρυθμίσεις που προσπαθεί ο ΓΑΠ και που δεν ενοχλούν τους εκπαιδευτικούς μεγιστάνες , τα κατεστημένα της παγκόσμιας πλουτοκρατίας , όταν ενοχληθούν θα αφήσουν κανέναν να «αναστηθεί» ?
    Θα αφήσουν τον λαό να «εκπαιδευθεί» και να απαιτήσει?
    Πως θα γίνει πράξη η δια βίου ουσιαστική εκπαίδευση?

    Μου έρχονται συνεχώς ερωτήματα και θα τρελλαθούμε μου φαίνεται….

    Μην σας ζαλίζω μεσημεριάτικα…

    Σχόλιο από Mary Manti — Νοέμβριος 14, 2007 @ 3:54 μμ | Απάντηση

  9. H παρακάτω αναφορά μου σχετικά με την δημοσίευση σου, με θέμα τον «Δημοκρατικό Σοσιλισμό» και που έλαβα στο mail μου, απαντά τόσο στο δημοσίευμα σου όσο και στο δικό μου σχετικά με την «Κεντροαριστερά»

    Η αναφορά μου στην κεντροαριστερά έχει δύο ανακοινώσεις. Η πρώτη που δημοσίευσα αφορά το λεγόμενο «Κέντρο» σε σχέση με την λεγόμενη «Δεξιά».

    Θα ακολουθήσει και άλλη ανακοίνωση σχετικά με τον απολιτικό όρο « Κεντροαριστερά»

    Όμως ο Δημοκρατικός Σοσιαλισμός δεν είναι αυτό που περιγράφεις. Υπάρχει μια σαφέστατη διαφορά μεταξύ Σοσιαλισμού και Δημοκρατικού Σοσιαλισμού.

    Σύμφωνα με τον Δημοκρατικό Σοσιαλισμό το Καπιταλιστικό σύστημα δεν αμφισβητείται ούτε αμφισβητούνται οι δομές συγκρότησης της κοινωνίας , που καθώς γνωρίζεις επηρεάζονται αποφασιστικά από τα μοντέλα ανάπτυξης και τις παραγωγικές σχέσεις.

    Για το ΠΑΣΟΚ ο Δημοκρατικός Σοσιαλισμός μέχρι το 79 ήταν ο Δούρειος ίππος της Δεξιάς στην Ευρώπη. Η ανάγκη κατάληψης της εξουσίας και η συμφωνία ότι δεν θα επιχειρούσε το ΠΑΣΟΚ να ανατρέψει την πραγματική δομή συγκρότησης της Ελληνικής Οικονομίας , οδήγησε από την απόφαση της Συνόδου που πραγματοποιήθηκε στην Χαλκίδα, στην μεταστροφή του κινήματος από τον Σοσιαλισμό στην Σοσιαλδημοκρατία της Ευρωπαϊκής εκδοχής, γνωστή ως Δημοκρατικός Σοσιαλισμός.

    Αυτά τα λίγα για την ιστορία.

    Ως τελευταίο σχολιασμό, ο Δημοκρατικός Σοσιαλισμός είναι απλά ένα Αστικό-δημοκρατικό σύστημα με αυξημένες κοινωνικές ευαισθησίες που πιστεύει ότι στα πλαίσια της καπιταλιστικής ανάπτυξης μπορεί να λειτουργεί ένα κοινωνικό δίκαιο σύστημα κατανομής των πόρων. Ότι ο ιμπεριαλισμός υποθηκεύει την ανάπτυξη στο επίπεδο της Εθνικής κοινωνίας δεν λαμβάνεται υπόψη αλλά επιδιώκεται ο εκσυγχρονισμός των πολιτιστικών στοιχείων που αποτελούν το εμπόδιο για την εισαγωγή και ευδοκίμηση των νέων στοιχείων.

    Η εκμετάλλευση που βασίζονται οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής δεν αποτελούν μέλημα του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού γιατί απλά δεν αποτελεί στόχο του η ανατροπή αυτών των σχέσεων.
    Ο Δημοκρατικός Σοσιαλισμός διακηρύττει οτι μέσα στα πλαίσια του Καπιταλιστικού συστήματος μπορούν να επέλθουν ποιοτικές αλλαγές χωρίς την ανατροπή των δομών που συγκροτούν το σύστημα. Επομένως και οι ταξικές αντιθέσεις παύουν να υφίστανται αφού χάνεται η ταξικότητα της εθνικής κοινωνίας

    Δεν επιθυμώ να εισέλθω σε πιο περίπλοκα επίπεδα σκέψης ούτε να κάνω χρήση φιλοσοφικών όρων, γι’ αυτό και εντελώς περιληπτικά κάνω αυτές τις μικρές αναφορές.

    Σχόλιο από Κωνσταντινου Βαγγέλης — Νοέμβριος 14, 2007 @ 4:02 μμ | Απάντηση

  10. Μαίρη οι προτάσεις στο «οραμα» δεν μπορούν να χαρακτηριστούν κομμουνιστικές με την στενή έννοια του όρου.
    Είναι σοσιαλιστικές και δείχνουν μια πορεία προς σοσιαλιστικά κοινωνικά μορφώματα, δεν είναι εύκολο – δεν είναι και δύσκολο ή ακατόρθωτο.
    Ο καπιταλισμός δεν είναι η αιώνια μορφή κοινωνικοοικονομικής οργάνωσης, πρέπει να τον βγάλουμε απο το μυαλό μας για να φτάσουμε στο όραμα. Θα πρόσεξες ότι το «οραμα» δεν καταργεί την ατομική ιδιοκτησία, απλά προσπαθεί να την θέση σε νέα όρια. Η κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας στερεί τον άνθρωπο από την βεβαιότητα της βιωτικής – υλικής και ψυχολογικής επάρκειας (και μετά λένε για Εξάρχεια και Μαρξισμούς), απλά αλλάζει το κοινωνικό περιεχόμενο της ιδιοκτησίας (και το νομικό). Υπάρχει μία «επικαρπία» της ιδιοκτησίας από και για το κοινωνικό σύνολο. Η επικαρπία είναι αμφίδρομη, από όλους και για όλους.
    Μετρούνται οι ανάγκες της κοινωνίας πχ. σε πατάτες, διαρείται με τον αριθμό προσώπων, εάν κάποιος θέλει περισσότερες το δηλώνει και το αιτιολογεί, τίθεται ο παραγωγικός στόχος, όσοι έχουν την πρόθεση να ασχοληθούν με το παραγωγικό αντικείμενο το δηλώνουν, οι λοιποί εκλέγονται ή κληρώνονται, η παραγωγή προχωρά … .
    Το αντίστοιχο συμβαίνει σε όλους τους κλάδους της οικονομίας με δεδομένο ότι όλα ανήκουν σε όλους.
    Δηλ. το δεδομένο προϋπάρχει, όλοι π.χ. δικαιούνται στα 20 χρόνια τους ένα «οικολογικό» αυτοκίνητο, προγραμματίζονται οι ενέργειες και οι διαδικασίες ώστε τούτο να πραγματωθεί μέσω της παραγωγής.
    Επειδή κάνω λόγο για ρομποτική, τα εργοστάσια αυτοκινήτων παράγουν αυτοκίνητα με ελάχιστους, πλέον εργαζόμενους … .
    Είναι τόσο δυσνόητα ή δύσκολα για τους σοσιαλιγούρηδες αυτά τα απλά πράγματα;

    Σχόλιο από dimkaramitsas — Νοέμβριος 14, 2007 @ 4:13 μμ | Απάντηση

  11. Βαγγέλη εγώ καθαρά δεν μιλώ για σοσιαλδημοκρατία, μην τα συγχέουμε, μιλώ για κάτι νέο ως όραμα: τον «δημοκρατικό σοσιαλισμό» με βάση τις αρχές που αναλύω στο κείμενο (θα μπορούσε να λέγεται και αλλιώς, ακόμα και να τρομάζει). Επειδή στηρίζεται στις αρχές : δημοκρατία ως πολιτικό σύστημα, σοσιαλισμός ως κοινωνικοοικονομικό, το αποκάλεσα έτσι. Συμφωνώ σε όσα γράφεις, αλλά για την «σοσιαλδημοκρατία», εάν ξαναδιαβάσεις το κείμενο θα δεις ότι είναι σαφής ο διαχωρισμός.
    Ευχαριστώ για την συμμετοχή σου και αναμένω περαιτέρω απαντήσεις.

    Σχόλιο από dimkaramitsas — Νοέμβριος 14, 2007 @ 4:36 μμ | Απάντηση

  12. Είπε ο Κωνσταντίνου Β.
    «ο Δημοκρατικός Σοσιαλισμός είναι απλά ένα Αστικό-δημοκρατικό σύστημα με αυξημένες κοινωνικές ευαισθησίες που πιστεύει ότι στα πλαίσια της καπιταλιστικής ανάπτυξης μπορεί να λειτουργεί ένα κοινωνικό δίκαιο σύστημα κατανομής των πόρων. »

    Δικαιούται ο Δημοκρατικός Σοσιαλισμός να έχει νομιμοποίηση , όταν αδυνατεί να απαντήσει στις προκλήσεις των νέων μορφών απασχόλησης?
    Δικαιούται ο Δημοκρατικός Σοσιαλισμός να έχει νομιμοποίηση , όταν αναπαράγει ανισότητες μέσα στο εσωτερικό του?
    Δικαιούται να νομιμοποιείται , όταν οι κοινωνικές δυνάμεις που τον στήριξαν έχουν αλλάξει πλέον «στρατόπεδο»?
    Δικαιούται να νομιμοποιείται , όταν έχοντας περάσει και διαχειριστεί πολλά χρόνια την εξουσία , έχει κρατικοποιηθεί?όταν μετά από τόσα χρόνια εξουσίας έχει παραμορφω΄σει τον πολιτικό του λόγο , τον προγραμματικό του λόγο και όταν έχει βάλει σε κρίση την κοινωνική του εκπροσώπηση?
    Μήπως το σοσιαλδημοκρατικό κοινωνικό κράτος έχει αφυδατωθεί ή και γραφειοκρατικοποιηθεί και δεν μπορεί παρά να συνεχίσει να λειτουργεί κάτω από τον νόμο της αδράνειας?

    Λέω…. μήπως και αναρωτιέμαι ζητώντας από σας απαντήσεις γιατί ξέρετε περισσότερα.
    Φιλικά

    Σχόλιο από Mary Manti — Νοέμβριος 14, 2007 @ 4:43 μμ | Απάντηση

  13. Υπάρχει μία παρεξήγηση ορισμών: Δεν μιλάω, δεν ταυτίζω την σοσιαλδημοκρατία (ήδη γνωστή) με τον δημοκρατικό σοσιαλισμό (όραμα)
    Αναφέρει το κείμενό μου:
    «Το πρόβλημα της σοσιαλδημοκρατίας στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο από την θεώρησή της αυτή ξεκινά, δεν είναι τελικά αποτελεσματική στον αγώνα της με τον καπιταλισμό, τον κάνει ισχυρότερο, τον διδάσκει, του δίνει νέες θεσμικές δυνατότητες και τελικά τον στηρίζει, ακόμα και με κερδοφόρες παραγωγικές ιδέες και δυνατότητες.

    Παράλληλα, με τα όποια κηρύγματα, πολιτικές και στόχους της δεν δίνει στον άνθρωπο τον στόχο της βιοτικής και ψυχολογικής επάρκειας ως δεδομένο ενός νέου συστήματος κοινωνικής οργάνωσης και πορείας. Προσπαθεί απλώς να κατατάξει τον άνθρωπο σε μία καλύτερη θέση μέσα στο υπάρχον σύστημα.

    Ουσιαστικά η σοσιαλδημοκρατία προβαίνει σε νέες κατατάξεις ευρύτερου «ταξικοειδούς» χαρακτήρα: προνομιούχοι και μη προνομιούχοι, εργαζόμενοι – άνεργοι, υψηλόμισθοι – χαμηλόμισθοι. Η κατάταξη στις ομάδες αυτές απλώς χρησιμοποιείται για την απόλαυση κάποιων βοηθημάτων που, επίσης απλώς, συντηρούν το πρόβλημα και παγιώνουν τις πραγματικές ανισότητες, χωρίς να βάλλουν κατά των πραγματικών αιτιών τους.

    Στην πραγματικότητα η σοσιαλδημοκρατία συντηρεί τις κοινωνικές τάξεις ή διαστρωματώσεις, χωρίς να δίνει σαφή και επαρκή λύση στο αιώνιο πρόβλημα της κάλυψης των βασικών βιοτικών υλικών και ψυχολογικών αναγκών του, αφού λειτουργεί μέσα σε ένα καπιταλιστικό πλαίσιο οικονομίας και συντηρεί τις εξουσιαστικές κοινωνικοπολιτικές δομές, που αμφότερες από την φύση τους στηρίζονται και αναπαράγουν τις ανισότητες. »

    Ετσι, μην θεωρηθώ και Α.Τ.Ι.Α.
    της πολιτικής

    Σχόλιο από dimkaramitsas — Νοέμβριος 14, 2007 @ 4:53 μμ | Απάντηση

  14. Γειά σου Μαίρη συναγωνίστρια
    Ασε τις σεμνότητες, ξέρουμε καλά πόσο δυνατή είσαι.

    Απλά εάν θέλεις (ως νομικός έχω άλλη έννοια στο νου) με τον όρο «νομιμοποίηση», τι εννοείς;

    Σχόλιο από dimkaramitsas — Νοέμβριος 14, 2007 @ 4:55 μμ | Απάντηση

  15. Να πω και κάτι άλλο, για να αστειευτώ και λίγο: με την θερμιδομέτρηση ξέρουμε και τις πραγματικές ανάγκες μας και δεν θα γίνουμε και χοντροί (χωρίς να πεινάσουμε βέβαια)

    Σχόλιο από dimkaramitsas — Νοέμβριος 14, 2007 @ 4:58 μμ | Απάντηση

  16. Eννοώ Δημήτρη …αν μπορεί να επικαλείται την διαχειριστική του ικανότητα για την επίλυση των προβλημάτων των εργαζομένων.
    Και η απάντηση που μου δίνεις με καλύπτει

    «Στην πραγματικότητα η σοσιαλδημοκρατία συντηρεί τις κοινωνικές τάξεις ή διαστρωματώσεις, χωρίς να δίνει σαφή και επαρκή λύση στο αιώνιο πρόβλημα της κάλυψης των βασικών βιοτικών υλικών και ψυχολογικών αναγκών του, αφού λειτουργεί μέσα σε ένα καπιταλιστικό πλαίσιο οικονομίας και συντηρεί τις εξουσιαστικές κοινωνικοπολιτικές δομές, που αμφότερες από την φύση τους στηρίζονται και αναπαράγουν τις ανισότητες. «

    Σχόλιο από Mary Manti — Νοέμβριος 14, 2007 @ 5:02 μμ | Απάντηση

  17. Ο Δημοκρατικός Σοσιαλισμός Δημήτρη … από ποιούς θα εκπροσωπείται και πως θα εκλέγεται?ποιά πρέπει να είναι τα στοιχεία των «αιρετών» εκπροσώπων του λαού?

    Μήπως ξαναπέσουμε σε χειραγώγηση των μαζών και ξαναδούμε τα φαινόμενα τα τω΄ρινά?
    Με ποιές διαδιακασίες θα ωριμάσουμε για να εκλέγουμε τους πραγματικά ικανούς?
    Και να πούμε με την συνεχιζόμενη εκπαίδευση, σε πόσα χρόνια θα έχουμε κάποια ελπίδα για να γίνει πράξη ο Δ.Σοσιαλισμός?

    Σχόλιο από Mary Manti — Νοέμβριος 14, 2007 @ 5:21 μμ | Απάντηση

  18. Μαίρη με τις αναζητήσεις σου σε χαίρομαι
    Δημοκρατία … (θυμάσαι τον Κωνσταντίνο που έγραψε για κληρωτούς)
    Εάν θα θέλαμε να προσδιορίσουμε στοιχεία θα πηγαίναμε σε ελιτισμούς ή νεοπλατωνισμούς… η κοινωνία επιλέγει μόνη της αυτούς που θεωρεί ικανούς για το ανατιθέμενο αξίωμα. Το ίδιο άμεσα και όποτε θέλει ή κρίνει τους καθαιρεί. Τώρα εάν μιλάς για ένα κόμμα, υπάρχει το καταστατικό που φτιάξαμε από κοινού και κάποια πράγματα στο «Γραφειοκρατία και Δημοκρατία». Φυσικά ισχύουν τα αυτά. Οταν η κοινωνία αποφασίζει η ίδια για την παιδεία της, έχει πολλές δυνατότητες, κυρίως είναι η ίδια υπεύθυνη για να μην υποπέσει σε λάθη και δεν την κατευθύνουν αναγκαστικά – εξουσιαστικά άλλοι. Η ωρίμανση είναι ζητούμενο, όμως στο σύστημα αυτό, που δεν θα υπάρχει υλική και ψυχολογική εξάρτηση τουλάχιστον δεν θα έχουμε ανάγκη εξουσιαστικών συμβουλών, θα είμαστε ελέυθεροι να επιλέξουμε και να ανακαλέσουμε. Αλλωστε αυτοί δεν θα έχουν πλέον αποφασιστικές αρμοδιότητες, αυτές θα ανήκουν στην κοινωνία.
    Ας πούμε π.χ. ασφαλιστικό (που δεν θα χρειάζεται αλλά λέμε), κατεβαίνουν οι προτάσεις και μέσω ίντερνετ εάν θέλει μπορεί κάποιος αριθμός ατόμων να κατεβάσει και άλλες, γίνεται διάλογος, και μετά ψηφίζεται από όλους η θεωρούμενη καλύτερη, ακόμα και άρθρο προς άρθρο. Απλό δεν είναι ρε Μαίρη, τι διάολο έχουμε πάθει, λοβοτομή μας έχουν κάνει;

    Σχόλιο από dimkaramitsas — Νοέμβριος 14, 2007 @ 7:03 μμ | Απάντηση

  19. Ή ενταχθήκαμε στη ύπνωση Δημήτρη ή μας πήραν τα προβλήματα από κάτω και ψαχνόμαστε μόνο για τον επιούσιο ή δεν είμαστε επαρκώς πολιτκοποιημένοι και τα ξεχνάμε ( για μένα μιλάω) .
    Πάντως έχω την τόλμη να ξαναρωτήσω και να τα φρεσκάρω !!!
    Έχεις δίκιο … τα έχουμε ξαναπεί

    Σχόλιο από Mary Manti — Νοέμβριος 14, 2007 @ 7:17 μμ | Απάντηση

  20. Μου αρέσει η «συζήτηση» μαζί σου είσαι άνθρωπος καλοπροαίρετος και αυτό είναι το μέγιστο προτέρημα
    Θέλω να ρωτάς, θέλω να προτείνεις, είναι η δική μου ζωή.

    Και να πω και κάτι που έχω ανάγκη. Τόσες ώρες στο δίκτυο, εάν μας είχαν βάλει ένα νομοσχέδιο δεν θα μπορούσαμε να έχουμε ψηφίσει, δεν θα μπορούσαμε να είχαμε διατυπώσει προτάσεις;
    Τι στην ευχή !!!!

    Σχόλιο από dimkaramitsas — Νοέμβριος 14, 2007 @ 7:26 μμ | Απάντηση

  21. Μα φυσικά και θα περιμένουμε όλοι εμείς να παραγματοποιηθεί και αυτό το βήμα το παραπάνω που το έχουμε όλοι τόσο ανάγκη…
    Θα γίνει?
    Δεν ξέρω και επιφυλάσσομαι, πάντως και για αυτές τις πρωτοβουλίες της συμμετοχικής δημοκρατίας εγώ στήριξα και βοήθησα όσο μπορούσα τον ΓΑΠ.
    Άν δεν δώ «το φως» για να μπω … θα απογοητευτώ.
    Δεν θα αλλάξω πολιτική τοποθέτηση αλλά θα με βάλει πάλι στην «σειρούλα μου» και δεν θα ξανακουνήσω από κει.
    Πολλοί και πολλές στήριξαν και για αυτό τον ΓΑΠ , δεν κομίζω γλαύκαν εις Αθήνας … θέλουμε να δούμε την πράξη του «σπάω» το κομματικό απόστημα των μηχανισμών και παίρνει τις αποφάσεις για την πορεία του ο ίδιος ο λαός.
    Εδώ θα είμαστε και θα τον κρίνουμε… μόνο μην αργήσει πολύ!

    Σχόλιο από Mary Manti — Νοέμβριος 14, 2007 @ 7:35 μμ | Απάντηση

  22. Δημήτρη έχεις γράψει πολλά και σημαντικά άρθρα για πολλά από τα θέματα που απασχολούν τους σκεπτόμενους σοσιαλιστές ,ένα το έχεις παραλείψει και δεν ξέρω γιατί… το ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ …

    Κάτι πρέπει να έχεις να πεις και στο συγκεκριμένο … είναι και η εξειδίκευσή σου αυτή.

    Σχόλιο από Mary Manti — Νοέμβριος 14, 2007 @ 8:00 μμ | Απάντηση

  23. Μαίρη πρώτα απ’ όλα για την «συμμετοχική δημοκρατία» στο ΠΑΣΟΚ, είναι κατ’ αρχήν ένα βήμα και καλύτερο από το τίποτα, όμως επειδή μετέχω και έχω εγγράφως διατυπώσει θέσεις – αίτημα για την άμεση δημοκρατία από το 1983, πρέπει να εκφράσω τις επιφυλάξεις μου, αφού δεν ξέρουμε αν και ποιές αποφασιστικές αρμοδιότητες θα έχουν τα όργανά της, δεν μας έχει ανακοινωθεί η λειτουργία και οι θεσμοί της. Ας αναμείνουμε λοιπόν … ,όμως άλλο όπως καταλαβαίνεις είναι το δικό μου ζητούμενο, το δικό μου ζητούμενο για την κοινωνία είναι ΟΛΑ, η συμμετοχική είναι ένα άγνωστο ακόμα, μέρος του ΟΛΑ. Οπωσδήποτε θεσμός συμμετοχικής δημοκρατίας με σημαντικές αρμοδιότητες είναι αυτός του καταστατικού που δουλέψαμε, οψόμεθα (στον ΓΑΠ πάντως το έχω στείλει και θα το ξαναστείλω).
    Ως προς την Δικαιοσύνη έχω γράψει αρκετά και στο προηγούμενο φόρουμ και στο άλλο, ίσως να μην συνέπεσες. Εχω γράψει και πράγματα συμβατικά (δηλ. με βάση την υπάρχουσα δομή πολιτεύματος) και «οραματικά». Ενα τμήμα των οραματικών είναι επιγραμματικά αυτό που περιέχει το «όραμα του Δημοκρατικού σοσιαλισμού».
    Για μια κοινωνία ανθρώπων που έχει ήδη καλύψει τις βιοτικές και ψυχολογικές τους ανάγκες και λειτουργεί δημοκρατικά είναι δύσκολο να υπάρχουν ανάγκες και διαφορές που οδηγούν στο έγκλημα ή σε οικονομικές διεκδικήσεις, εκεί οι πολίτες θα απονέμουν την δικαιοσύνη.

    Σχόλιο από dimkaramitsas — Νοέμβριος 14, 2007 @ 8:52 μμ | Απάντηση

  24. Καλημέρα … στους απανταχού ανησυχούντες αντι-καπιταλιστές, νεο – μαρξιστές, σοσιαλιστές.

    1) όποιος κατηγορεί τον άλλο ως ΣΤΑΤΙΚΟ και συνεπώς ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΟ, δεν μπορεί να το κάνει βασιζόμενος απλά σε γραπτά και αναλύσεις 2 αιώνες πριν ή σε αναλύσεις νεότερων μαρξιστών (αξιόλογων σε όλα) που επιμένουν στην επεξεργασία και διαμόρφωση, μίας ΑΜΟΡΦΗΣ μάζας, συνεπώς, επιμένουν να την χειραγωγούν ενώ μιλούν για χειραφέτηση. Δεν είναι τυχαίο που μιλούν για χειραφέτηση ΣΥΝΟΛΩΝ (εργαζόμενων – λαών), αγνοώντας την ΑΤΟΜΙΚΗ χειραφέτηση. Είτε δέχονται ότι δεν υπάρχουν πολύ μυαλωμένοι σ’ αυτήν την ΜΑΖΑ ΣΥΝΟΛΩΝ (συνεπώς κάποιος μυαλωμένος πρέπει να ηγηθεί του συνόλου ώστε να βγει από την ιστορική του πλάνη π.χ. Λένιν), είτε δογματικά αρνούνται την ατομική διάσταση της ανθρώπινης ύπαρξης για να μην υποκύψουν στην καλή πλευρά του καπιταλισμού και του φιλελευθερισμού (ανακαλύπτοντας την διαδικασία κάθαρσης του αφορισμού του ατομικού). Βέβαια, αυτό καλό θα ήταν να το εφαρμόζουν και οι ίδιοι. Δεν φαίνεται να απειλούν τον καπιταλισμό, περισσότερο απ’ ότι απειλεί η ΑΓΑΜΙΑ ΤΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ την ΙΕΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ (Waltzer).Ο Κρούγκμαν σε μία από τις γνωστές εκρήξεις του μίλησε για ΧΥΔΑΙΟΥΣ ΚΕΫΝΣΙΑΝΟΥΣ (χαρακτηριστικός αντιπρόσωπος του εκχυδαϊσμού ο πρώην διεκδικητής Μπένυ). Για να μην παρεξήγουμαστε δεν λέω ότι είστε ή είναι όλοι αυτοί ΧΥΔΑΙΟΙ ΜΑΡΞΙΣΤΕΣ. Όμως, σας διαφεύγει το προφανές. Ποιος θεωρεί ότι ο Μαρξ αν έκανε ΣΗΜΕΡΑ, αν αποφάσιζε ΣΗΜΕΡΑ να στοχαστεί (με την μοναδική του επιστημονική ικανότητα) τον κόσμο ΘΑ ΚΑΤΕΛΗΓΕ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ; Βέβαια το ερώτημα είναι υποθετικό και προβοκατόρικο με μία νεομαρξιστική θεώρηση (όποιος ξεφεύγει από το δόγμα είναι γενικά προβοκάτορας ή υπονομευτής). Όμως δεν είναι. Ίσως σήμερα (μετά από 27 χρόνια νεοφιλελεύθερης λαίλαπας) να κατέληγε σε κάτι παρόμοιο. Όμως, δεν θα κατέληγε στο ίδιο αν π.χ. ανέλυε την δεκαετία του 60. Αναλογιστείτε το περιβάλλον πριν 2 αιώνες, α)το περιβάλλον που ανθούσε ο Κοινωνικός Δαρβινισμός και ο Σιδηρούς Νόμος του Μεροκάματου (ότι οι εργάτες πρέπει να πληρώνονται τόσο ώστε να διαιωνίζεται το είδος τους – μην τρομάζεται αυτά έλεγε ο Ricardo και μάλιστα θεωρούνταν και πρωτοποριακά – χωρίς αυτό όμως ν’ αυξάνεται – δηλαδή να υπάρχουν τόσοι όσοι χρειάζονται-), β) το πολιτικό και πολιτειακό περιβάλλον, γ) τις συνθήκες διαβίωσης των ανθρώπων και δ) την ΤΟΤΕ μορφή της Παγκοσμιοποίησης (η Παγκοσμιοποίηση είναι ένα διαχρονικό φιανόμενο που λογικά οριοθετείται στην ανακάλυψη του Νέου Κόσμου – το γιατί το εξηγώ σε ένα post μου στο http://www.re-public.gr και το υπογράφω ως ανώνυμος, στον διάλογο που αφορούσε τα προγράμματα των σοσιαλιστικών κομμάτων στην Ευρώπη – μπορεί να υπάρχει ακόμη δεν ξέρω όσοι θέλουν ας ψάξουν-). Ένα λοιπόν συμπέρασμα (ας μου επιτραπεί η λέξη) είναι : Η ευαγγελική προσήλωση στην Μαρξιστική θεώρηση του καπιταλιστικού συστήματος. Πράγμα, που λεξικογραφικά οδηγεί στην ΑΝΑΤΡΟΠΗ του Καπιταλιστικού Συστήματος. Πως θα γίνει η Ανατροπή ; Είτε με Επανάσταση (δηλαδή κατάργηση των Αστικών Συνταγμάτων που ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ κατωχυρώνουν την Ατομική Ιδιοκτησία – δείτε και σχόλιό μου στην προηγούμενη μορφή του Διάλογος που αφορά την προσέγγιση του Tawney – ώστε να δημιουργηθούν συνθήκες Ισότιμης Αναδιανομής), είτε ως Ώριμο Φρούτο που ρέπει προς την αυτοκαταστροφή (δηλαδή το σάπισμα).

    2) αν λοιπόν σύντροφοι είστε υπέρ της πρώτης λύσης, της Επανάστασης δηλαδή, πρέπει να το δηλώσετε Ρητά και Κατηγορηματικά. Ακούω το σχέδιό σας λοιπόν (ως γνήσιος λαϊκιστής και εκχυδαϊστής του μαρξισμού). Πως θα κάνετε την Επανάσταση και θα καταργήσετε τα δομημένα κωλόχαρτα και τους θεσμούς που δημιουργούν αυτά για την ερμηνεία τους.

    3) αν είστε υπέρ της δεύτερης λύσης, του Ώριμου Φρούτου, δηλαδή της νεο-μαρξιστικής θεωρίας (αν υπάρχει τέτοια, εγώ λαϊκιστής είμαι αλλά η άποψη του ΚΚΕ π.χ. κάτι τέτοιο δείχνει), δεν κάνουμε τίποτα και αφήνουμε το σύστημα να οδηγηθεί στην αυτοκαταστροφή του και μετά ως από μηχανής Θεοί αναλαμβάνουμε. Πότε πιστεύετε ότι το Μήλο θα πέσει από την Μηλιά ; Πόσο πρέπει να περιμένουμε δηλαδή ; Προλαβαίνουμε πριν πεθάνουμε ; Ίσως, έχουμε και εμείς λίγο ασπαστεί το καπιταλιστικό σύστημα και την Κληρονομικότητα της Ιδιοκτησίας, οπότε, ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΣΗΜΕΡΑ και το Φρούτο θα πέσει κάπου στις ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΓΕΝΕΕΣ, δηλαδή στα παιδιά μας ή στους απογόνους τους, οπότε τους ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΥΜΕ (με μία περίεργη καπιταλιστική θεώρηση) την ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ και την ΕΥΗΜΕΡΙΑ ΤΟΥ ΕΞΙΣΩΤΙΣΜΟΥ ή αλλιώς του ΑΠΟΛΥΤΟΥ EGALITARIANISM …

    4) η άποψη (3) της καρτερικής υπομονής και προσήλωσης σε κάτι που νομοτελειακά θα συμβεί (είπαμε το σύστημα ρέπει συνεχώς στην αυτοκαταστροφή) απαιτεί το ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ, θεωρεί φυσικά και την Σοσιαλδημοκρατία ως ΥΠΟΝΟΜΕΥΤΗ των καρτερικών οραμάτων της. Γιατί ; Γιατί ο Keynes είπε το προφανές, το απόλυτα σίγουρο : ΜΑΚΡΟΠΡΟΘΕΣΜΑ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΠΕΘΑΝΕΙ ΟΛΟΙ … Όμως, αυτό δεν αποτελεί σοβαρή αιτία για έναν μαρξιστή που η μόνη του προσήλωση είναι στο ευαγγέλιο του Ώριμου Φρούτου. Το κάνω για τα παιδιά μου, μπορεί να πει. Εκεί όμως παύει ΑΥΤΟΜΑΤΑ να είναι μαρξιστής. Ασπάζεται το κληρονομικό δίκαιο των αστικών δομημένων κωλόχαρτων. Τι πρέπει να κάνει λοιπόν ο προσηλωμένος μαρξιστής ώστε να βοηθήσει, με περισσό φορτίο αλτρουισμού, την κοινωνία ; Ακούω … εγώ δεν είμαι μαρξιστής το έχω δηλώσει άλλωστε . Τι μπορεί να κάνει ο μαρξιστής, που θέλει ανατροπή του καπιταλισμού, ώστε να βοηθήσει ΕΔΩ και ΤΩΡΑ (που λένε οι ΠΑΣΟΚοι σοσιαλδημοκράτες, λαϊκιστές και υπονομευτές των θεμιτών οραμάτων των μαρξιστών) τους μη ευνοημένους της κοινωνίας ; Επανάσταση ;

    Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα. Τι πρέπει να κάνει η Σοσιαλδημοκρατία θα μου πείτε . Σωστά. Μία σχετικά αδρή απάντηση έχω δώσει στον φίλο και σύντροφο Καραμήτσα από εδώ, από το ΔΙΚΟ του blog (αν και ο Δημήτρης με περισσή ευγένεια παραχωρεί τους κόπους του σε όλους μας). Την ψάχνω και την καταθέτω αμέσως … Στο επόμενο post μου …

    Σχόλιο από Ρούσης Αλεξανδρής — Νοέμβριος 15, 2007 @ 11:20 πμ | Απάντηση

  25. Φανερό είναι Δημήτρη μου που είναι η παρωχημένη συνθηματολογία … Είχαν άλλωστε τις ευκαιρίες τους να τα κάνουν πράξη και δεν τα έκαναν. Προφανώς γιατί δεν τα πίστευαν ή επειδή δεν είχαν τον τσαμπουκά να τα κάνουν ή επειδή δεν τους άφησαν να τα κάνουν. Προσωπικά δεν μ’ ενδιαφέρει ιδιαίτερα το γιατί, όσο το διά ταύτα στο σήμερα … Είναι φανερό ότι δεν μιλάμε για τον μαρξιστικό σοσιαλισμό, ούτε για τον σοσιαλφιλελευθερισμό του Μπένυ δεξιού τύπου. Μιλάμε για το κοινωνικό μοντέλο της ισότιμης ανάπτυξης (egalitarianism), δηλαδή, αυτό που μειώνει την σχετική ανισότητα διατηρώντας την απόλυτη ανέπαφη … Τα κέρδη της ανάπτυξης μοιράζονται ΙΣΟΤΙΜΑ σε όλους (π.χ. αν τα κέρδη είναι 1.000.000 ευρω και ο πληθυσμός 1.000.000 τότε ο καθένας κερδίζει από 1 ευρω). Ο έλεγχος των μέσων παραγωγής αυτό υπονοεί στην ουσία και δεν έχει απόλυτη και αποκλειστική σχέση με κρατικιστική ή συνεταιριστική οικονομία αλλά με το σύστημα διανομής των κερδών της ανάπτυξης. Επίσης υπονοεί σαφέστατα και ξεκάθαρα την διαδικασία ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΛΟΓΟΔΟΣΙΑΣ όχι μόνο των επιχειρήσεων, των ιδιωτών αλλά πρωτίστως και καταναγκστικά της Διοίκησης και της Κυβέρνησης … Τώρα, μέχρι να φτάσουμε εκεί, ενδιάμεσο στάδιο είναι η επίτευξη ΟΥΔΕΤΕΡΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ (θεωρώ ότι η Κοινωνική Λογοδοσία, ο κοινωνικός έλεγχος και η συμμετοχή πρέπει να προϋπάρχουν). Δηλαδή αν η αύξηση του ΑΕΠ είναι π.χ. 4% τότε ΟΛΟΙ πρέπει ν’ αυξάνουν τα εισοδήματά τους κατά 4%. Είναι η ενδιάμεση φάση της σταθεροποίησης της σχετικής ανισότητας και της αύξησης της απόλυτης ανισότητας … Για να μην υπάρχουν απορίες : π.χ. ο Δημήτρης έχει σήμερα εισόδημα 10.000 και ο Ρούσης 50.000, η σχετική ανισότητα είναι 5/1, και η απόλυτη 40.000. Αν αυξήσουμε κατά 10% τα εισοδήματά μας ο Δ θα έχει 11.000 και ο Ρ 55.000, η σχετική παραμένει 5/1 αλλά η απόλυτη αυξήθηκε σε 44.000 . Όταν φθάσουμε στο στάδιο της ΙΣΟΤΙΜΗΣ ανάπτυξης τότε από τα 6.000 που είναι αύξηση ο Δ θα έχει 13.000 και ο Ρ 53.000, η σχετική ανισότητα μειώθηκε σε 4,07/1 και η απόλυτη παρέμεινε η ίδια 40.000 … Κανείς δεν είναι δυσαρεστημένος θεωρητικά … Τώρα για να φθάσουμε εκεί Δημήτρη έχουμε πολύ δρόμο. Ας καταλάβουν μερικοί ότι το υπάρχον αναπτυξιακό μοντέλο αυξάνει τόσο την σχετική όσο και την απόλυτη (όπως είναι φυσικό) ανισότητα. Στην αύξηση του 10% ο Δ κερδίζει στην καλύτερη περίπτωση 5% και φθάνει στα 10.500 και ο Ρ (έγινα πλούσιος ευχαριστώ) 55.500 δηλαδή 11% ( βέβαια μην απατάστε η πραγματικότητα από την εμπειρική παρατήρηση είναι ότι ο Δ κερδίζει 1,5-3 % και ο Ρ 20-30% ακόμη και σε χώρες όπως η Νορβηγία)…..
    Τώρα για τα υπόλοιπα τα έχουμε πει. Η κοινωνική λογοδοσία επιβάλλει την μορφή τόσο της παιδείας όσο και της υγείας …. Εκεί αρκεί απλά η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΒΟΥΛΗΣΗ και όχι οι φανφάρες περί δημόσιου ή ιδιωτικού και άλλα τραγελαφικά ….

    ΑΥΤΑ … ΚΑΙ ΣΥΜΠΛΗΡΩΝΩ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΥΟ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ ΡΩΛΣ που μπορείτε να βρείτε… για να δέσει το γλυκό … Όσον αφορά το πως ΠΡΩΤΑ (μου αρέσουν οι λεξικογραφικές ταξινομήσεις γιατί επιτυγχάνουν αποτελέσματα και είμαστε κόμμα που θα κυβερνήσει, γιατί να το κρύψομεν άλλωστε) θα κάνουμε την ΑΝΑΠΤΥΞΗ όχι μόνο ΠΡΑΣΙΝΗ και ΑΕΙΦΟΡΟ (αυτό είναι ίσως συνθηματολογία αλλά λεγικογραφικά ακολουθεί αυτό που λέω παρακάτω), αλλά, ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΟΥΔΕΤΕΡΗ, δεν θα το πω. Βρείτε τρόπους και τους συζητάμε. Άλλωστε αυτό είναι η παραγωγή θεματικής πολιτικής. Το επόμενο στάδιο (προϋποθέτει την διάχυση της γνώσης για την οποία πασχίζουμε όλοι) θα είναι, αφοπλιστικά και λογικά πλέον, η ΙΣΟΤΙΜΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ. Εγώ αυτά θέλω να μπουν ως ιδεολογικοπολιτικό πλαίσιο στο ΠΑΣΟΚ, κάτω από το σύστημα αρχών του, που απαραίτητα πρέπει να συμπληρωθεί με τις δύο αρχές του Ρωλς … Αυτά και καλή συνέχεια …

    Σχόλιο από Ρούσης Αλεξανδρής — Νοέμβριος 15, 2007 @ 11:39 πμ | Απάντηση

  26. ΥΓ … και άλλαξε το ρολόι Καραμήτσα … Μην μένεις ΣΤΑΤΙΚΟΣ … με τρόμαξε το 11:39 ενώ είναι … μία ώρα πριν ….

    Σχόλιο από Ρούσης Αλεξανδρής — Νοέμβριος 15, 2007 @ 11:40 πμ | Απάντηση

  27. Γεια σου Ρούση Ρωλλσικέ
    Θα έλεγα πρώτα απ’ όλα να αποφορτίσουμε την συζήτηση, εάν θέλουμε να παραμείνει συζήτηση και φυσικά να μην γράφουμε και φερόμαστε ως κάτοχοι της Γνώσης. Να είμαστε καλοί συζητητές, για αυτό ως οικοδεσπότης θα αποφύγω να απαντήσω σε κάποια πράγματα που μου φαίνονται υπερβολικά και ειρωνικά.
    Επίσης θα παρακαλούσα, επειδή δεν μπορώ να βρω τον ειρμό των λόγων σου, να είσαι πιο αναλυτικός στα νοήματα, για να μπορώ να λειτουργήσω και εγώ.
    Τα γραπτά μου δεν νομίζω να είναι στατικά και προσηλωμένα σε παλαιές αρχές, ιδίως σε παρωχημένες αρχές. Φυσικά κατά τον ίδιο τρόπο, εάν δεν λαμβάναμε υπόψη τις παλαιές αναλύσεις και την παραγωγή απόψεων, θα ήταν καλύτερο να μην αναφερόμαστε καν στους αρχαίους Ελληνες φιλοσόφους. Όμως βέβαια εάν το πράτταμε αυτό και άδικο θα είχαμε και δεν θα καταλήγαμε σε αποτέλεσμα. Είναι λοιπόν αναγκαίο να έχουμε την παιδεία και γνώση εκείνη που μας έχουν κληροδοτήσει οι αναζητήσεις του παρελθόντος, χωρίς βέβαια θρησκευτική προσήλωση, μεταφυσική μετουσίωση των νοημάτων.
    Ξεκινάς με ένα λάθος: ο μαρξισμός είναι πολύ σημαντικό φιλοσοφικό ρεύμα για να τον ξεπεράσουμε, πολύ περισσότερο ο Μαρξισμός σκοπεύει και επιδιώκει την ανύψωση του ανθρώπου και την ατομική απελευθέρωσή του από κάθε εξάρτηση, το ιδεατό της αταξικής κοινωνίας κάτι σημαίνει.
    Οι διάφοροι ισοπεδωτικοί –ισμοί που επικαλούνται ή επικαλέστηκαν τον μαρξισμό ως την φιλοσοφική τους πατρότητα, είναι σαφές σε κάθε σοβαρό άνθρωπο ότι δεν τον εφάρμοσαν και μάλιστα έπραξαν τα αντίθετα (π.χ. κρατικός καπιταλισμός). Εχουν βέβαια την αρνητική τιμητική τους στο κεντρικό κείμενό μου.
    Τα αυτά ισχύουν επαυξημένα για τον Κορνήλιο Καστοριάδη … .
    Η αναφορά μου στο σχόλιο στις απόψεις για τον σοσιαλισμό, του Κ. Μάρξ, του Φ. Ενγκελς, της Ρ. Λούξεμπουργκ, (θα μπορούσα ως είναι ευνόητο να παραθέσω σειρά κειμένων και ονομάτων) αναφέρεται σε όσα είπες σε άλλο φόρουμ για τον σοσιαλισμό.
    Τον σοσιαλισμό δεν μπορούμε φυσικά να τον ορίζουμε στα μέτρα μας, τον έχουν ορίσει άλλοι, ούτε μπορούμε να του αφαιρούμε βασικά χαρακτηριστικά.
    Πέραν όμως των ανωτέρω το κεντρικό κείμενό μου αποπνέει και ατομισμό και κοινωνισμό και δεν νομίζω ότι μπορεί να εννοήσει κανείς το αντίθετο. Ιδίως όταν θέτει ως σκοπούμενο την υλική και ψυχολογική ευδαιμονία του ανθρώπου.
    Καλό θα ήταν να διαβάσεις ξανά τον Μάρξ για να καταλάβεις πόσο σημαντικός φιλόσοφος και αναλυτής είναι και πόσο πολύ διατρέχουν και αναλύουν το ιστορικό και κοινωνικό γίγνεσθαι οι σταθερές που ανακάλυψε. Ακόμα και ο διαλεκτισμός που εξέλιξε μια μοναδικής αξίας μέθοδος ανάλυσης.
    Κακώς ασχολείσαι στο κείμενό σου όμως με την προσπάθεια αποκαθήλωσης του Μαρξ και στο κείμενο μου που απαντάς ο Μαρξ ιστορικά αναφέρεται στην κομμούνα των Παρισίων.
    Το κεντρικό κείμενό μου βέβαια, αλλού «κατηγορήθηκε» ως μη μαρξιστικό, εξαρτάται από ποια σκοπιά θα το δει κανείς και πως εκλαμβάνει το Μαρξισμό, με ποια πρόθεση τον προσεγγίζει. Εγώ προσεγγίζω τον Μαρξισμό, όπως και τα λοιπά φιλοσοφικά δεδομένα, χωρίς καμμία πρόθεση: απλώς διαλέγομαι μαζί τους, όπως ίσως θα έκανε και ο Μαρξ και άλλοι στις μέρες μας, επειδή το θέτεις.
    Εάν πάλι με οποιαδήποτε μορφή θεωρείς το κείμενό μου μαρξιστικό, μπορώ να σου απαντήσω πως ναι, προσπαθεί να είναι και μαρξιστικό, όπως προσπαθεί να είναι και Γκραμσικό, Καουτσκικό, Μπακουνινικό, Φροϋδιστικό, Σαρτρικό και οτιδήποτε απελευθερώνει τον άνθρωπο. Δεν μιμείται όμως, είναι κείμενο πρωτόλειο, είναι δικό μου, δεν προσηλώνεται, δεν καθιστά μεταφυσική έννοια την διανόηση.

    Εκεί που χρησιμοποιείς αρνητική κρητική για τους στοχασμούς του παρελθόντος έρχεσαι να χρησιμοποιήσεις στο περί ανατροπής ερώτημα τακτικές του παρελθόντος. Επανάσταση ή ώριμο φρούτο γράφεις.
    Στα προηγούμενα κείμενά μου και στο κεντρικό είναι σαφές ότι δεν επιδιώκουμε το αίμα της επανάστασης (δικό μας και των άλλων) ούτε την αέναη καταστροφική αναμονή του «ώριμου φρούτου» (το ΚΚΕ που γράφεις το πάει αλλού βέβαια, στην προλεταριοποίηση). Θα σου προτείνω όμως και άλλες οδούς, π.χ. την Δημοκρατία (την πραγματική, όχι την σημερινή ψευδεπίγραφη ταμπέλα της) ως μέθοδο επιτάχυνσης της διαδικασίας εξέλιξης του κοινωνικού και ατομικού ζητούμενου.
    Στα σχόλιά μου μπορείς να διακρίνεις και άλλες μεθόδους επιτάχυνσης που δεν ταυτίζονται με τα παραπάνω που θέτεις διλημματικά (π.χ. ελευθερία πρόσβασης στην γνώση και κατοχή – πλάτεμά της στην κοινωνία).
    Γράφω βέβαια και στο κεντρικό κείμενό μου, ότι όταν το κατεστημένο θα προκαλέσει σύγκρουση, όταν θα χτυπήσει, τότε θα πρέπει να αντιδράσουμε. Δεν μπορείς λοιπόν να κατηγορείς τουλάχιστον το «όραμά» μου ως απραξιακό.
    Θα σου εξηγήσω βέβαια εν τάχει γιατί θα προκαλέσει σύγκρουση το καπιταλιστικό κατεστημένο, πέρα από τα ευνόητα της διατήρησης της εξουσίας του κλπ. θα πρέπει να σκεφτείς ποια είναι η μόνη «κοσμοθεωρία» που δεν σκοπεύει στην αυτοκατάργησή της, στο τέλος της χρησιμότητάς της, αλλά στην αέναη διατήρησή της;
    Βρήκες την απάντηση; Έξυπνος είσαι θαρρώ;

    Ως προς το πόστ 25, τα έχουμε πει και από κοντά, είναι και αυτός ένας ακόμα δρόμος, εγώ σου βρήκα πιο πάνω (με την «επικαρπία») και το νόμιμο κατά το διεθνές σύστημα δικαίου τρόπο να το πράξεις (εάν θέλεις), χωρίς να έχουμε προσφυγές στα Ευρωπαϊκά και Διεθνή Δικαστήρια και Οργανα. Όμως για μένα, όσα αναφέρεις είναι απλά μία συζητήσιμη μέθοδος, δεν είναι πανάκεια για πολλούς λόγους. Θα σου αναφέρω κάποιες από τις ενστάσεις μου για την αποτελεσματικότητά της: όπως την διατήρηση του συστήματος παραγωγής – οργάνωσης που έχει την τάση να χειραγωγεί τον άνθρωπο και να επιβάλλει τις δικές του αξιώσεις, την έλλειψη Δημοκρατίας ως μέσο ελέγχου του συστήματος, την διαιώνιση της ανισότητας κλπ….
    Και φτάνουμε στον Ρώλλς (στον οποίο δείχνεις μεγάλη προσήλωση), πριν τον κρίνουμε, θα ήθελα να πω ότι ήταν σημαντικός διανοητής για τον 20ο αιώνα, ήταν όμως φιλελεύθερος και νεοπλατωνικός. Για όσους έχουν «σπαταλήσει» πάνω στην πολιτική φιλοσοφία κάποιες ώρες αυτά σηματοδοτούν κάποια πράγματα, για όσους δεν έχουν θα πω ότι τα δύο πιο σημαντικά βιβλία του στην Ελλάδα, τα έχει υποστηρίξει εκδοτικά το «Ιδρυμα Κωνσταντίνος Καραμανλής». Δεν τον απορρίπτω βεβαίως εκ του λόγου αυτού, ούτε a priori, λέει ως νεοπλατωνιστής ενδιαφέροντα πράγματα, ιδίως για το άτομο. Όμως δεν μπορώ να δεχθώ την νεομεταφυσική των νόμων, την ηγετική θεώρηση της κοινωνίας, κ.α.
    Εν ολίγοις Ρουση είναι σαφές ότι διαφωνούμε, ιδίως ως προς την ουδετερότητα (που σημαίνει διατήρηση – συντήρηση), αυτό δεν σημαίνει όμως ότι πρέπει να επιτιθέμεθα ο ένας στον άλλο με ανοίκειους τρόπους, ούτε να θεωρούμε τους εαυτούς μας αυθεντίες .
    Θα σου έλεγα να κάνεις κάτι για μένα, κάτι χρήσιμο και ας μην το πιστεύεις ως κοσμοθεωρία, να επεξεργαστείς το πλαίσιο παραγωγή – οικονομία με βάση το κεντρικό κείμενό μου, πως θα το έφτιαχνες εσύ ώστε να είναι λειτουργικό μέσα στο πλαίσιο αρχών που θέτω, θα το ήθελα και στο ζητώ.

    Y.Γ. Αν δεις με προσοχή το «όραμα» που προτείνω θα καταλάβεις ότι έχει αρκετό Ρώλλς, που δεν είναι βέβαια Ρώλλς, αλλά Δημήτρης (όχι εγωϊστικά, αλλά ουσιαστικά).

    Σχόλιο από dimkaramitsas — Νοέμβριος 15, 2007 @ 7:33 μμ | Απάντηση

  28. Το ρολόι δεν το αλλάζω πάω με την «πραγματική» ώρα.

    Σχόλιο από dimkaramitsas — Νοέμβριος 15, 2007 @ 7:35 μμ | Απάντηση

  29. ΚΑΡΑΜΗΤΣΑΣ SAID : ..Και φτάνουμε στον Ρώλλς (στον οποίο δείχνεις μεγάλη προσήλωση), πριν τον κρίνουμε, θα ήθελα να πω ότι ήταν σημαντικός διανοητής για τον 20ο αιώνα, ήταν όμως φιλελεύθερος και νεοπλατωνικός. Για όσους έχουν «σπαταλήσει» πάνω στην πολιτική φιλοσοφία κάποιες ώρες αυτά σηματοδοτούν κάποια πράγματα, για όσους δεν έχουν θα πω ότι τα δύο πιο σημαντικά βιβλία του στην Ελλάδα, τα έχει υποστηρίξει εκδοτικά το «Ιδρυμα Κωνσταντίνος Καραμανλής».

    Η έννοια Φιλελεύθερος σηκώνει πολλές ερμηνείες. Πάντως δεν είναι πάντα αυτή που προσδίδεται στην Ελλάδα. Τι θα έλεγες αν την έβλεπες με την οπτική που την βλέπει ο Galbraith στο Η Κοινωνία της Αφθονίας ; Προφανώς δεν θα είχε καμία σχέση με τον Μάνο ή τον Καραμανλή ή τον Μητσοτάκη. Συνεπώς πέρα από ΧΥΔΑΙΟΥΣ ΜΑΡΞΙΣΤΕΣ (π.χ. ΚΚΕ) και ΧΥΔΑΙΟΥΣ ΚΕΫΝΣΙΑΝΟΥΣ (π.χ. Μπένυ) υπάρχουν και ΧΥΔΑΙΟΙ ΡΟΟΥΛΣΙΑΝΟΙ (π.χ. Καστανίδης). Λέει ο Ρωλς :

    … Η Φιλελεύθερη ερμηνεία των δύο αρχών επιδιώκει να μετριάσει την επιρροή των κοινωνικών συγκυριών και της φυσικής τυχαιότητας στα διανεμητικά μερίδια. Για να επιτευχθεί ο σκοπός αυτός είναι αναγκαίο να επιβληθούν περαιτέρω βασικοί δομικοί όροι στο κοινωνικό σύστημα…… Μολονότι η Φιλελεύθερη αντίληψη φαίνεται σαφώς προτιμότερη από το σύστημα φυσικής ελευθερίας, διαισθητικά εξακολουθεί να φαντάζει ελαττωματική. Γιατί, πριν απ’ όλα, ακόμη και αν καταφέρει να εξαλείψει πλήρως την επίδραση των κοινωνικών τυχαιοτήτων, εξακολουθεί να επιτρέπει τον καθορισμό της διανομής του πλούτου και του εισοδήματος από την φυσική διανομή ικανοτήτων και ταλέντων …. Το γεγονός ότι η Φιλελεύθερη αντίληψη αποτυγχάνει να κάνει κάτι τέτοιο ενθαρρύνει κάποιον να αναζητήσει μία άλλη ερμηνεία των δύο αρχών δικαιοσύνης ….

    Αυτά ως προς τον φιλελεύθερο Ρωλς …. Φυσικά δεν μπορώ ν’ αντιγράψω όλο τον Ρωλς. Ο Ρωλς είναι φανερό ότι απορρίπτει το Φιλελεύθερο μοντέλο που θέλει ο Καραμανλής και το ίδρυμά του. Αντίθετα επιλέγει την ερμηνεία της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΙΣΟΤΗΤΑΣ βασισμένος στην ΑΡΧΗ της ΔΙΑΦΟΡΑΣ (και όχι μόνο) για να ερμηνεύσει τις δύο αρχές της δικαιοσύνης…

    Ως προς τον Τζων Ρωλς Καραμήτσα. Σου είπα ότι το μοντέλο σου πάσχει. Πάσχει από αυτό που χαρακτήρισε ο Galbraith ως Μαρξιστική Κατάθλιψη. Λες να επεξεργαστώ το πλαίσιο παραγωγής ή το οικονομικό μοντέλο. Το οικονομικό μοντέλο ΔΙΑΝΟΜΗΣ του ΠΛΟΥΤΟΥ είναι γνωστό δεν χρειάζεται επεξεργασία. Η σοσιαλδημοκρατία βασισμένη στις δύο αρχές του Ρωλς και στο μοντέλο διανομής του πλούτου (ουδέτερο και προοδευτικά ισότιμο) οδηγεί ούτως ή άλλως (σου είπα να κάνεις μελλοντικές προβολές αλλά ως συνήθως πάσχεις από την παθογένεια Καραμήτσα – έτσι την ονόμασα χθες- δεν διαβάζεις καλά, αντίθετα γράφεις καλά) σ’ αυτό που επιδιώκει το νέο προοδευτικό κοινωνικοοικονομικό μοντέλο του egalitarianism , το μοντέλο της ΙΣΟΤΗΤΑΣ, απαλλαγμένο από παλιούς όρους (π.χ. σοσιαλισμός) που δημιουργούν στρεβλώσεις. Συνεπώς, φίλε Δημήτρη, ήρθε η ώρα ν’ αλλάξεις το ρολόι σου στην πραγματική και όχι στην παλιοημερολογίτικη ώρα (13 ημέρες πίσω είμαστε ;). Δεν λέω να εγκαταλείψεις την δουλειά που έχεις κάνει ως τώρα. Μπορείς να δοκιμάσεις το μοντέλο σου, θεωρητικά και προοπτικά, επί χάρτου δηλαδή, με την λογική των κύκλων του Demming. Θα δεις που πάσχει. Έστω θεωρητικά και προοπτικά. Αλλιώς καταντά Μαρξιστική Κατάθλιψη και ίσως, ίσως λέω, είναι κρίμα …. Πάντως όπως έχεις καταλάβει εγώ προσωπικά δεν ψάχνω για μοντέλο. Έχω βρει το δικό μου σχέδιο. Έχω περάσει δηλαδή από την δοκιμή και αξιολόγηση των διαθέσιμων σχεδίων – μοντέλων …. Τελειώνω φίλε Δημήτρη πάλι με Ρωλς σχετικά με σχέδια και μοντέλα (ίσως τα είδες και στο dialogos pasok):

    α) …. χωρίς αμφιβολία, εναπόκειται στο ίδιο το υποκείμενο της δράσης να αποφασίσει τι είναι αυτό που θέλει περισσότερο και να κρίνει την συγκριτική σπουδαιότητα των διαφόρων σκοπών του …
    β) …. Επίσης, υποθέτω ότι το υποκείμενο δράσης δεν πλανάται ως προς το τι πραγματικά θέλει. Στις περισσότερες περιπτώσεις, πάντως, αυτός που επιτυγχάνει τον σκοπό του, δεν ανακαλύπτει ότι δεν τον επιθυμεί πλέον ούτε θέλει να είχε κάνει κάτι άλλο στη θέση του …
    γ) …. Η επιλογή του ενδέχεται να είναι ανεπιτυχής : αυτό συμβαίνει επειδή η πεποίθησή του είναι εσφαλμένη (πράγμα που είναι κατανοητό) ή η γνώση του ανεπαρκής, αλλά όχι επειδή κατέληξε σε βεβιασμένα και εσφαλμένα συμπεράσματα ή τελούσε σε σύγχυση ως προς το τι πραγματικά ήθελε. Στην περίπτωση αυτή, δεν μπορεί να επικριθεί για αντίφαση ανάμεσα στο φαινόμενο και το πραγματικό αγαθό (καλό) του ….
    δ) …. Αν έχουμε κατά νου ότι ο συνολικός σκοπός μας είναι να φέρουμε εις πέρας ένα ορθολογικό σχέδιο (γενικό ή ειδικότερο), γίνεται σαφές ότι ορισμένες ιδιότητες των επιθυμιών μας καθιστούν τον σκοπό αυτό αδύνατο. Δεν μπορούμε λ.χ. να πραγματοποιήσουμε σκοπούς που στερούνται νοήματος ή αντιφάσκουν με καθιερωμένες αλήθειες …
    ε) …. Η πρώτη αρχή της συνέπειας. Μας υπενθυμίζει ότι, εφόσον ένα σχέδιο αποτελεί μία προγραμματισμένη ακολουθία δραστηριοτήτων, προγενέστερες και μεταγενέστερες δραστηριότητες είναι αναπόφευκτο να αλληλοεπηρεάζονται. Το όλο σχέδιο έχει μία ενότητα, μία κεντρική ιδέα. Η κάθε περίοδος δεν έχει αυτοτελή, ούτως ειπείν, συμβολή στην επίτευξη ωφελιμότητας. Όχι μόνο πρέπει να λαμβάνονται υπ’ όψιν οι επιδράσεις της μιας περιόδου στην άλλη, αλλά και πρέπει να αποφεύγονται ουσιαστικές μεταστροφές προς την μία ή την άλλη κατεύθυνση ….

    Η πόρτα του ΠΑΣΟΚ είναι ανοιχτή για όλους τους προοδευτικούς ανθρώπους ….. Τουλάχιστον το λέω ως ευχή …. Να δούμε αν θα γίνει πράξη …. Άλλωστε δεν εξαρτάται μόνο από μένα … Ή μάλλον από άλλους εξαρτάται παρά από μένα ….

    Σχόλιο από Ρούσης Αλεξανδρής — Νοέμβριος 16, 2007 @ 10:29 πμ | Απάντηση

  30. Γειά σου Δημήτρη και Ρούση
    Πίστεύω πως θα βρούμε τον τρόπο να συμπληρώνουμε ο ένας τον άλλον και όχι να αντιπαρατιθέμεθα και να γινόμαστε γελάκι στο πρόσωπο των δεξιών…
    Τέλος πάντων …
    Υπάρχει και η τρίτη θεωρία του Αμάρτυα Σεν…η θεωρία που προσπαθώνταςε να αναλύσει την πολυπόθητη «ισότητα» πρότείνει να συνδυάσουμε την «ελευθερία επίτευξης στόχων» με τα «πραγματικά επιτεύγματα » και τις δυνατότητες εκπλήρωσης λειτουργικών στόχων με τους πραγματικούς λειτουργικούς σκοπούς.
    π.χ Λέει ο Σεν ( πιό ελεύθερη μετάφραση αλλά τον έχω διαβάσει καλά )… Τα άνθρώπινα όντα διαφέρουν μεταξύ τους με πολλούς τρόπους.Μας διαφοροποιούν τα διαφορετικά εξωτερικά χαρακτηριστικά μας και οι περιστάσεις,έχουμε διαφορετικές κοινωνικές καταβολές, έχουμε κληρονομήσει διαφορετικό μερίδιο πλούτου και «παθητικού», ζούμε σε διαφορετικά φυσικά περιβάλλοντα , άλλοι σε πιό φιλικά και άλλοι σε πιό εχθρικά.Οι κοινωνίες και οι κοινότητες που ζούμε προσφέρουν διαφορετικές ευκαιρίες για αυτά πού μπορούμε ή δεν μπορούμε να κάνουμε, οι συνθήκες οι επιδημιολογικές επηρεάζουν διαφορετικά την υγεία μας και την ευημερία μας.
    Ομοίως διαφέρουμε και στα προσωπικά μας χαρακτηριστικά , ας πούμε ηλικία, φύλο, σωματικές και πνευματικές δυνατότητες ( άλλο εγώ – άλλο ο σύζυγος -άλλο ο Καραμήτσας … να το παίρνουμε υπόψιν μας και αυτό …)και βάσει αυτών των χαρακτηριστικών αποτιμούμε την ανισότητα.
    Ας πούμε … ίσα εισοδήματα μπορεί να συνεπάγονται μεγάλη ανισότητα στην ικανότητά μας να κάνουμε αυτό που θεωρούμε αξιόλογοένας άνθρωπος με ανικανότητες δεν μπορεί να λειτουργήσει με τον τρόπο ενός σωματικά ακέραιου ανθρώπου , ακόμα και αν έχουν τα ίδια εισοδήματα.
    Έτσι , ανισότητες σε σχέση με μία μεταβλητή ( πχ. το εισόδημα , μπορούν να μας οδηγήσουν σε μία πολύ διαφορετική κατεύθυνση απότι ανισότητες στο πεδίο μιας άλλης μεταβλητής π.χ στην ικανότητα εκπλήρωσης λειτουργικών σκοπών ή αλλιώς ευημερία.
    ‘Οταν λοιπίν λέμε «ισότητα» πρέπει να ΄συμπληρώσουμε …»ισότητα ως προς τι ?»
    Μήπως εννοούμε ισότητα ως προς την ελευθερία δράσης?
    Μα πολλές φορές η ισότητα αντιτίθεται στην ελευθερία δράσης και υπάρχουν δύο θεωρίες που έχουν εστιάσει στο συγκεκριμένο θέμα.
    Η θεωρία των αντιεξισωτιστών ή ελευθεριακών στοχαστών … οι οποίοι λένε ότι είναι σημαντικό όλοι οι άνθρωποι να έχουν ελευθερία δράσης και αμέσως μας προκύπτει το ερώτημα … ποιός , πόση , πως διανέμεται , πόσο ίση?
    Και η θεωρία των εξισωτιστών .. οι οποίοι ( οπως ο Ντάλτον ) οι οποίοι ασχολούνται λιγότερο με την ελευθερία δράσης επειδή είναι προσηλωμένοι στα αιτήματα της ισότητας.
    Ο Ρώλς ( του Ρούση ) , στην εξέταση του το 71 περί προτεραιότητας της » ισότιμης ελευθερίας » αποτιμά ότι : η ελευθεριακή πρόταση πρέπει να συμπληρωθεί καθορίζοντας στην συνέχεια την διανομή δικαιωμάτων μεταξύ των ανθρώπων…Στην πραγματικότητα λέει ότι τα ελευθεριακά αιτήματα για ελευθερία δράσης τυπικά περιλαμβάνουν σημαντικά στοιχεία ισότητας ελευθερίας πχ η επίμονή στην ίση διασφάλιση από παρεμβάσεις τρίτων.Συνεπώς καταλήγει , η πεποίθηση ότι η ελευθερία δράσης είνια σημαντική δεν μπορεί να έρχεται σε σύγκρουση με την άποψη ότι είναι σημαντικό οι κοινωνικές διευθετήσεις να διεξάγονται με τέτοι τρόπο ώστε να προωθούν την ισότητα των ελευθεριών δράσης που έχουν οι άνθρωποι.

    Υπάρχουν και άλλες θεωρίες πέρί ισότητας … σίγουρα εσεις και οι δύο τα ξέρετε πολύ καλύτερα…εγώ από επάγγελμα κάθησα κάποτε και τα διάβασα … τώρα τελευταία τα είχα παρατήσει … αλλά » έμπλεξα » μαζί σας και κοντεύω να τρελλάνω και τον σύζυγο!!!!
    Τέλος πάντων … για να ελαφρύνει λίγο η κατάσταση τα είπα… και θα πω και κάτι ακόμα και παρακαλώ να μην με χαρακτηρίσετε σαν «ιεραπόστολο» γιατί δεν είμαι…
    Είμαστε όλοι ΠΑΣΟΚ , ας κάνουμε μιά προσπάθεια να μην πειραζόμαστε μεταξύ μας και ας συμπληρώσουμε ο ένας τον άλλον και ας μην καπελώσουμε ο ένας τον άλλον…
    Τα είπα γιατί σας αγαπάω και τους δυο … με αυτές τις δυο φορές που σας έχω δει για δέκα λεπτά και σας αδικεί η αντιπαλότητα.

    Δεν κάνω κατήχηση … νομίζω το ξέρετε και σας το εξήγησα… το ΠΑΣΟΚ έχει ανάγκη τα μυαλά σας και την σύνθεση απόψεων… για τις αντεγκλήσεις υπάρχουν άλλοι…

    Φιλιά και στους δύο και στις συζύγους σας.

    Σχόλιο από Mary Manti — Νοέμβριος 16, 2007 @ 1:46 μμ | Απάντηση

  31. Υπεκφεύγεις στην ουσία Ρούση και δεν απαντάς σε όσα έθεσα.
    Είναι σίγουρο ότι έχεις ήδη διαμορφωμένη άποψη, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό για μένα, ούτε για τους άλλους … .
    Φυσικά δεν νομίζω να κρατάς τα κλειδιά της πόρτας του ΠΑΣΟΚ, ούτε να έχεις οριστεί θυρωρός της.
    Το σχέδιό σου, που άκρατα και μόνο κατά θεωρητική περιγραφή προσεγγίζεις, είναι μονολιθικό και μονοδιάστατο, όπως και οι εμπνευστές του, ξεχνάει να συμπεριλάβει μέσα του τον άνθρωπο και την ανάλυση των βιολογικών και ψυχολογικών του αναγκών, ατομικών και ως μέλους μια «αγέλης».
    Πρόκειται για ένα σχέδιο, ένα από τα πολλά αποτυχημένα και ανεφάρμοστα που έχει προτείνει ο δομισμός στον 20ο αιώνα.
    Φυσικά δεν παραλείπεις τους απαράδεκτους για μία σοβαρή συζήτηση αφορισμούς και προσωπικές επιθέσεις και γράφεις με σθένος μεν, αρνητικό δε. Απορρίπτεις a priori σειρά φιλοσόφων χωρίς την παραμικρή ανάλυση και προτάσεις άλλους κατα τον ίδιο τρόπο. Εν ολίγοις λειτουργείς οπαδικά, πράγμα που δεν βοηθά καθόλου την πρόοδο (και της συζήτησης αυτής). Καταλήγεις ως προς το ψυχολογικό μέρος στην ίδια θέση με όσους καθυβριζαν κάποτε και σήμερα κάποιους ως κομμουνιστές και μιλούσαν για σαπούνια και θέτεις τον συνομιλητή σου ενώπιον προσβολών που δεν σου ανταποδίδει. Ο συνομιλητής σου να ξέρεις ότι και διαβάζει πολλές φορές τον λόγο σου (ας είναι επαρκώς δυσνόητος – ξύλινος) και τον αναλύει σε όλες του τις πτυχές. Μην με χρεώνεις λοιπόν με πράγματα που δεν ισχύουν. Αντίθετα θα έλεγα, προσπαθείς να περιγράψεις κάτι που συμβαίνει όταν θέλουμε να αντιπαρέλθουμε κάτι, να το ξεπεράσουμε χωρίς να προσπαθήσουμε να το αναλύσουμε και να το εννοήσουμε, πετάμε μία λέξη, έναν αρνητικό χαρακτηρισμό για να το απαξιώσουμε. Μάλλον με την ίδια λογική και θέση έχεις διαβάσει το κεντρικό κείμενο, επειδή καταλύει και αποδομεί τις «αρχές» στις οποίες έκτισες την κοσμοθεωρία σου, επειδή προτείνει άλλα πράγματα από αυτά που εσύ πιστεύεις. Αλλως πως δεν μπορώ να εξηγήσω τον όρο «μαρξιστική κατάθλιψη» με τον οποίο χαρακτηρίζεις και απορρίπτεις το κείμενό μου, χωρίς καμμία αιτιολόγηση και τεκμηρίωση, με την επίκληση του a priori εξισωτισμού του Γκαλμπρέιθ. Ποιός είναι εν ολίγοις ο Γκαλμπρέιθ που με την «εγκυρότητα» της αυθεντίας του, με το όνομά του, θα απορρίψει άλλους και άλλους αναζητητές της αλήθειας και εμένα προσωπικά. Τα δόγματα όχι μόνο δεν έχουν σχέση με τον κόσμο μου και το όραμά μου, αλλά τα πολεμά καιτα καταργεί. Μην γινόμαστε λοιπόν δογματικοί και μην απορρίπτουμε με αφορισμούς πράγματα που εφαρμόζουν τον «εξισωτισμό» και έρχονται να ανοίξουν το πεδίο για την εφαρμογή και θεωριών όπως αυτές του Ρωλλς, μέσα σε ένα ελευθεριακό πλαίσιο κοινωνικών επιλογών. Κοίταξε κάποιες ανταλλαγές απόψεων που κάναμε με την Μαίρη πιο πάνω και θα βρεις αρκετά πράγματα σχετικά.
    Το σύστημα του εξισωτισμού του Γκάλμπρεϊθ όχι μόνο είναι ανεφάρμοστο γιατί δεν μπορεί να εξηγήσει με πληρότητα την εγγενή κίνηση του συστήματος (αφήνει απ’ εξω σημαντικές παραμέτρους που προσπαθείς να συμπληρώσεις με τον Ρωλλς), αλλά και κατά την πρόβλεψή μου αποτυχημένο διότι λειτουργεί εξισωτικά σε δομές που από την φύση τους είναι ανισωτικές και σε τούτο βασίζονται. Καλή και ενδιαφέρουσα η προσπάθεια όμως και θα ζητούσα περαιτέρω διευκρινήσεις ως προς το πολιτικό σύστημα, την θέση του ανθρώπου.

    Για τον Ρωλλς έχω γράψει κριτική 12 σελίδων, ήταν κάτι σαν τον Αdam Smith του 20ου αιώνα, μην βάζεις όμως τσιτάτα και αποσπάσματα γιατί μπορεί να παραθέσω άλλα με άλλο περιεχόμενο (νεοφιλελευθερισμός – ατομισμός). Τα υπόλοιπα τα έχω πει και δεν θέλω να επαναλαμβάνομαι.
    Θεωρώ το «όραμά» πολύ τελειότερο από τις περιγραφικές αλληλουχίες ατομικής και κοινωνικής ψυχολογίας του Ρωλλς και πολύ περισσότερο από τον Ντέμινγκ (και τους άλλους «τεχνοκράτες») αυτούς στους αφήνω.
    Οταν καταλάβεις δε πόσο αυτόνομη και πολυσύνθετη σκέψη υπάρχει στο «όραμα» θα μπορέσεις να εννοήσεις γιατί είναι πολύ πιο μπροστά (όχι χρονικά) από τις σοσιαλδημοκρατικές αυταπάτες του Γκαλμπρεηθ

    Σχόλιο από dimkaramitsas — Νοέμβριος 16, 2007 @ 2:55 μμ | Απάντηση

  32. Και ένα ακόμα: Στο έχω ξαναγράψει, προσπάθησε να ξεφύγεις από την δόμηση σκέψης με δεδομένο την αιωνιότητα του καπιταλισμού. Εάν οι ανθρώπινες κοινωνίες έχουν ιστορία 20.000 ή 6.000 ετών ο καπιταλισμός δεν αντιπροσωπεύει πάνω από 200 χρόνια (στην μέγιστη περίπτωση). Οι «ιστορικοί κύκλοι» αποδεικνύουν το ατελές του. αλλωστε από όλα τα κοινωνικά – οικονομικά συστήματα είναι το μόνο που εναγωνίως δεν αποσκοπεί σε τίποτε άλλο παρά στην αυτοδιατήρησή του …. . Για ανάλυσέ το λίγο αυτό.

    Σχόλιο από dimkaramitsas — Νοέμβριος 16, 2007 @ 3:00 μμ | Απάντηση

  33. Δημητρη καλημερα.
    Μας ελειψες και αναγκαστηκα να σε αναζητησω γυριζοντας πολλες σελιδες πισω για να βρω τη διευθυνση.
    Προς το παρον δεν εχω κατι να γραψω ειναι ωρα που φευγω απο το γραφειο.
    Θα τα πουμε αλλη μερα.
    ΑΥΡΙΟ ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ.

    Σχόλιο από stella — Νοέμβριος 16, 2007 @ 3:04 μμ | Απάντηση

  34. Αγαπητή Μαίρη (επαναλαμβάνομαι αλλά το αξίζεις πραγματικά)
    Ως προς το ζήτημα της ισότητας το κεντρικό κείμενο ξεκινά «τελειώνοντας» όλες τις περί ισότητας θεωρίες. Είναι σαφές (και με προκαλεί να βάλω το μεγάλο κείμενο ….) ότι το σύστημα του «οράματος» εξασφαλίζει σε όλους πλήρη ισότητα και υλική και ψυχολογική επάρκεια. Ισότητα πολιτική: άμεση δημοκρατία
    Ισότητα δικαιωμάτων: πλήρης ισότητα όλων και σε όλα, Ισότητα υλική και ψυχολογική : με την διανομή και προσφορά όλων αγαθών στο κάθε άνθρωπο, χωρίς κανένα άλλο όρο πριν την βιολογικής ύπαρξης του ανθρώπου.
    Εάν θέλεις την σχετική ανάλυση μπορώ να στην στείλλω.
    ΣΕ φιλώ και αναμένω κριτική.

    Σχόλιο από dimkaramitsas — Νοέμβριος 16, 2007 @ 3:12 μμ | Απάντηση

  35. Γεια σου Στέλλα και εμένα μου λείψατε πολύ, αλλά όταν μιλω με ανθρώπους αναζητώ την ανθρωπιά και την ειλικρίνεια της συντροφικότητας.
    ΘΑ παρακαλούσα για την συννετοχή σου, όπως και εάν έχεις κάποιο κείμενο, κάποια αναζήτηση που θέλεις να ανέβει ως θέμα συζήτησης να μου την θέσεις για να την βάλω.
    Αν καταλάβουμε όλοι το μεγαλείο των παιδιών του Πολυτεχνείου, μπορούμε να εννοήσουμε και την δύναμη του αγώνα για την ανθρώπινη ελευθερία.
    Με (πολύ) φιλικούς χαιρετισμούς
    Δημ. Καραμήτσας

    Σχόλιο από dimkaramitsas — Νοέμβριος 16, 2007 @ 3:17 μμ | Απάντηση

  36. Στείλτο Δημήτρη γιατί είναι πολύ ενδιαφέρον…

    Αναμένω

    Σχόλιο από Mary Manti — Νοέμβριος 16, 2007 @ 3:20 μμ | Απάντηση

  37. Θα το δακτυλογραφήσω και θα το ανεβάσω (είναι χειρόγραφο)
    Εσύ τι νομίζεις για το όραμα ως προς την ισότητα … .

    Σχόλιο από dimkaramitsas — Νοέμβριος 16, 2007 @ 3:36 μμ | Απάντηση

  38. Συγγνώμη για την καθυστερημένη απάντηση … αλλά … παιδιά και τα σχετικά…

    Τι νομίζω?
    Νομίζω ότι περιγράφεις την ιδανική κοινωνία …την κοινωνία των ίσων ελευθεριών δράσης , των ίσων δικαιωμάτων , των ισόρροπων αποτελεσμάτων χωρίς «μεταβλητές» , παρά μόνον την ανθρώπινη ΄΄υπαρξη.
    Κανείς δεν θα διαφωνήσει στην συγκεκριμένη αποτύπωση … έστω και σε αυτό το εύρος… γιατί δεν το έχω δει ολόκληρο το κείμενο.΄
    Ούτε και γω είμαι θιασώτης κάποιου πολιτικού φιλόσοφου και οικονομολόγου…»βλέπω» βαθύτερα, η συγγραφή και η θεοποίηση κάποιου πολιτικού αναλυτή αν δεν φιλτράρεται από την εκπάιδευση του κάθε ατόμου ,αποσκοπεί στο να προσελκύσει , να καθοδηγήσει , να ποδηγετήσει και τελικά να υποχειριάσει το ον.
    Απλοικό? ίσως!Αλλά έτσι το βλέπω εγώ με τα λίγα που καταλαβαίνω.
    Πάρα κάτω … εσύ είπα ότι καταγρα΄φεις την ισονομία και την ισοπολιτεία σε όλο της το μεγαλείο… δεν θα το χαρακτήριζα μαρξιστικό ή κομμουνιστικό μανιφέστο το κείμενο, θα το χαρακτήριζα Δημοκρατικό.Εξάλλου έχει αρκετές διαφορές με την πράξη των κομμουνιστών και των κοινωνιών τους … άλλο η θεωρία…όλοι ξεκινήσαν με ελευθερίες και ισότητες και στο τέλος βγαίναν με καμμιά δεκαριά βίλλες και μετοχές σε ξένες τράπεζες και οι προλετάριοι … φτώχεια και εργατιά.Μόνο σε ένα τους παραδέχτηκα ανεπιφύλακτα … ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ… ασύγκριτοι!
    Τώρα σημασία έχει Δημήτρη αν είναι εφαρμόσιμο…δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ότι ζούμε κάτω από το καπιταλιστικό σύστημα και το ΠΑΣΟΚ δρα μέσα στο άστικό καπιταλιστικό δεδομένο σύστημα.
    Αν θέλεις θα σου έλεγα κάτι πιό ριζοσπαστικό ( το έχω ξαναπεί) αλλά και εμείς σαν λαός δεν είμαστε έτοιμοι και η ευρωπαική και παγκόσμια κοινωνία δεν είναι διαθέσιμη… είναι βολεμένη και με το σκεπτικό του να πάρουμε όσο περισσότερα μπορούμε να μην «χαλάσουμε» την σειρούλα μας… ο αγώνας μας δεν θα οδηγήσει πουθενά και τα σχετικά.
    Μπορεί έπίσης να χαρακτηριστώ ως αντι-σοσιαλίστρια αλλά θα σου πω κατο τελευταίο…δεν θεωρώ ότι το ΠΑΣΟΚ μας θα α΄λλάξει πολλά πράγματα , ίσως να δώσει λίγο περισσότερα στους εγαζόμενους -στους αγρότες-στους συνταξιούχους-στην παιδεία κλπ αλλά ποτέ δεν θα σπάσει τις διαχωριστικές γραμμές , ποτέ δεν θα φτάσει το «όραμα» …
    Συγγνώμη αν κριθώ αιρετική από κάποιους συντρόφους…επαναλαμβάνω σαν υποχρέωση μου πιά… ότι είμαι ΠΑΣΟΚ ΄, αλλά όχι για την εξασφάλιση της ισονομίας, απλά για την βελτίωση των συνθηκών , κάτι που κανείς άλλος δεν μπορεί να μας το εξασφα΄λίσει.

    Φιλικά

    Σχόλιο από Mary Manti — Νοέμβριος 16, 2007 @ 4:22 μμ | Απάντηση

  39. Μαίρη κανείς ψευδοπραγματισμός δεν πρέπει να μας εμποδίζει να έχουμε αναζητήσεις.
    Θα σου αναφέρω ένα απλό τρόπο που μπορεί μετά βεβαιότητας να επιταχύνει τις εξελίξεις:Δημοκρατία (άμεση)
    Απο εκεί και πέρα το να ζητάμε ένα συμβιβασμένο ΠΑΣΟΚ, αντί ενός κινήματος οραμάτων και πρακτικής νομίζω ότι αποτελεί τεράστιο συμβιβασμό. Ναι, εάν θέλεις, με τις επιφυλάξεις μας σε ένα κόμμα της άμεσης πρακτικότητας, τεράστιο όμως ΝΑΙ σε ένα κίνημα με οράματα και πολιτικούς στόχους ευρύτερους.
    Για το θέμα που θέτεις με την «βολεμένη κοινωνία» : Βλέπεις ότι τα πράγματα βαίνουν συνεχώς προς επιδείνωση … οι λόγοι πολλοί, ο κυριότερος για μένα είναι το γεγονός ότι μειώνεται συνεχώς η εξάρτηση του κεφαλαίου από τον άνθρωπο, ως μέρος του συστήματος παραγωγής. Δεν πρέπει να φτάσουμε λοιπόν στο σημείο να γίνουμε πληβείοι και όχλος (διότι αυτή η τάση υφίσταται) γιατί τότε δεν θα έχουμε ούτε δικαιώματα, ούτε δυνατότητες και τα πράγματα θα είναι ιδιαιτέρως βίαια.
    Για το Σοβιετικό πείραμα τώρα θέλω να εκφράσω την πάγια άποψή μου ότι δεν πρόκειται τελικά για Μαρξισμό ή Κομμουνισμό, αλλά για πείραμα κρατικού καπιταλισμού. Δεν μπορώ να τοποθετήσω ελευθεριακές θεωρίες όπως ο Μαρξισμός μέσα στην πορεία της Σοβιετικής ένωσης.
    Για το ΚΚΕ επίσης, δεν μπορώ να διακρίνω εάν είναι μαρξιστικό κόμμα, όμως είναι κόμμα αρχών που παρά τα τεράστια σφάλματά του, λειτουργεί προς την αντικαπιταλιστική συνιστώσα της πολιτικής και δεν έχει δοκιμαστεί στην εξουσία, ώστε να αξιωθεί ή απαξιωθεί οριστικά. Ας είμαστε φειδωλοί λοιπόν στις κρίσεις μας (όχι εσύ, εσύ έχεις τεράστια ευγένεια) κάποιοι άλλοι. Λες και για την πολιτική δυσπραγία άλλων κομμάτων ευθύνεται το ΚΚΕ.

    Σχόλιο από dimkaramitsas — Νοέμβριος 16, 2007 @ 7:21 μμ | Απάντηση

  40. @ ΚΑΡΑΜΗΤΣΑΣ … καλά …
    Αντίο ….

    Σχόλιο από Ρούσης Αλεξανδρής — Νοέμβριος 16, 2007 @ 9:17 μμ | Απάντηση

  41. ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ – ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ ΕΞΟΥΣΙΑΣ
    Η, με αστικούς όρους, σοσιαλιστική αντίληψη των πραγμάτων.

    Να μια βάση συζήτησης.
    Είναι ένας δογματικός τρόπος να προσεγγίσεις τα προβλήματα και να επεξεργαστείς λύσεις που να εντάσσονται σε μια σοσιαλιστικής εκδοχή ή να διατυπώνει μια σοσιαλιστική εκδοχή για τον εξανθρωπισμό των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής.
    Επιθυμείς τότε να κρύψεις τις αντιθέσεις ανάμεσα στον ιδιοκτήτη των μέσων παραγωγής και στον παραγωγό των μέσων παραγωγής.
    Ο Σοσιαλισμός εμφανίζεται τότε ως «δημοκρατική» συνέπεια στην επίλυση των αντιθέσεων, και γιατί υφίσταται μια διαλεκτική σχέση ανάμεσα στον ιδιοκτήτη (κάτοχο) των μέσων παραγωγής και τον παραγωγό (εργάτη) των μέσων παραγωγής.
    Οι αντιθέσεις δεν αποτελούν φυσικοϊστορική εξέλιξη αλλά ηθικές συναρτήσεις που διαφοροποιούνται μόνο ως προς την ηθικότητα ή την ανηθικότητα στο ποιος κατέχει το κεφάλαιο και ποιος εργάζεται για την διατήρηση του, την αύξηση του και την ηγεμονία του.
    Ο Σοσιαλισμός αποκτά κυρίως μια ηθική διάσταση που μετατρέπεται σε ένα ιδανικό προσιτό σε όλα τα στρώματα της εθνικής κοινωνίας και παρεμβάλλεται στην επίλυση των αντιθέσεων προβάλλοντας την ανάγκη αναδιαπαιδαγώγησης και διαπαιδαγώγησης των συντελεστών των αντιθέσεων σε μια προοπτική εναλλακτικής ανάπτυξης χωρίς την άρνηση των καπιταλιστικών δομών κυριαρχίας του κεφαλαίου.
    Πιστεύουν πως ο σοσιαλισμός μπορεί να επηρεάσει θετικά τους κεφαλαιοκράτες και να δημιουργήσει μια διαφορετική ηθική στην ανάπτυξη του κεφαλαίου. Μια εξανθρωπισμένη καπιταλιστική ανάπτυξη.
    Προπαγανδίζετε ότι η ταξική πάλη δεν οικοδομεί μια συνεκτική κοινωνία και δεν δημιουργεί την ηθική αμοιβαιότητα στην ανάπτυξη του κεφαλαίου και της διασφάλιση της προόδου.
    Ο Δημοκρατικός Σοσιαλισμός δεν αρνείται την ύπαρξη ταυτόχρονα όλων των μορφών οργάνωσης της παραγωγής , ακόμα και των καπιταλιστικών αφού βλέπει την παρουσία του ως μέσο ιδανικής ηθικής εξέλιξης της δημοκρατίας. Δηλαδή ως παρεμβατικός ενδιάμεσος στην διατήρηση της αστικής βάσης συνύπαρξης των κοινωνιών προβάλλοντας μια ηθική «δικαίου» στην συνεννόηση την διαβούλευση και την αρμονική ενότητα των κοινωνιών.
    Αυτά δεν είναι καινούργια πράγματα, διατυπώθηκαν το 1951 στο συνέδριο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς στην Φρανκφούρτη, προσπαθώντας να διατυπώσουν την εξέλιξη της δημοκρατίας ως μέσον αρμονικής ενότητας των κοινωνιών στην διαδικασία της ανάπτυξης.

    Σχόλιο από Κωνσταντινου Βαγγέλης — Νοέμβριος 21, 2007 @ 12:25 μμ | Απάντηση

  42. Συντροφοι, πριν απο λιγο, καποιο ποστ ανεφερε καποιο ονομα εθελοντη διαδικτυου το οποιο θα συμμετεχει στην ΚΟΕΣ….
    Ο διορισμος καποιου αντιπροσωπου απο αυτο που μας ανηκει, ολους ανεξαιρετως ,
    δεν ειναι απλα προσβολη για τους δημοκρατικους θεσμους του κινηματος,
    αλλα σε αυτη τη δεδομενη στιγμη, προσβολη κατευθειαν στο προσωπο του νεοεκλεγμενου ηγετη της παραταξης μας ,ο οποιος εδωσε το στιγμα της πορειας μας μεσα απο τον ορο αυτοργανωση….
    Αυτοργανωση λοιπον, πανω απο ολα σημαινει σεβασμος της λαικης κυριαρχιας και γιαυτο, αποφασισα να μην ξανασυμμετεχω στο φορουμ,
    αν δεν διευκρινιστει η ειδηση στο κατα ποσο αληθευει, που εχω καθε λογο να αμφιβαλω….
    Σας καλω εν ονοματι της δυσκολης πορειας που πρεπει να μας βρει πανω απο ολα ενωμενους και δυνατους , να κανετε και σεις το ιδιο…
    Αντιγραφο της παρουσας θα μπει στην προσωπικη σελιδα του Προεδρου….

    Σχόλιο από Παναγιωτης Κανελλοπουλος — Νοέμβριος 28, 2007 @ 6:09 μμ | Απάντηση

  43. Χ. Κανενίδης ως αστείο και στην ουσία (δυστυχώς).

    Σχόλιο από dimkaramitsas — Νοέμβριος 29, 2007 @ 3:23 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: