Η «ΨΕΥΔΟΑΡΙΣΤΕΡΑ» ΒΙΑΖΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΤ» ΕΝΤΟΛΗ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΤΗΣ.

Η «ΨΕΥΔΟΑΡΙΣΤΕΡΑ» ΒΙΑΖΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΤ» ΕΝΤΟΛΗ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΤΗΣ. 

 

“Η ιστορία ξαναγράφεται από τους ίδιους νικητές”.

Λίγες δεκαετίες πριν, βιώναμε στην χώρα μας την διαστρέβλωση των ιστορικών πραγματικών περιστατικών.

Μαθαίναμε άλλες “αλήθειες” από τις πραγματικές. Κατασκευασμένες ανακρίβειες που εξυπηρετούσαν τις σκοπιμότητες των νικητών και της εξουσίας.

Η πένα των “ιστορικών” και η ισχύς της εξουσίας, που κατασκεύαζε χαλκευμένες πληροφορίες, κατασκεύαζε και ιστορικές εικονικές πραγματικότητες για να εγκλωβίσει τους ανθρώπους και τις κοινωνίες.

Ας μην νομίσουμε ότι το φαινόμενο αυτό είναι μόνο εγχώριο ή ότι σταμάτησε.
Κάποιοι αυτοαποκαλούμενοι “αριστεροί” διαμαρτύρονταν έντονα για τα “χαλκεία” της ιστορίας και ζητούσαν την αποκάλυψη της αλήθειας για τα ιστορικά συμβάντα.

Σε κάποιους επιγόνους τους, δόθηκε από τους ίδιους αφέντες- εργοδότες η εργολαβία, το δικαίωμα να ξαναγράψουν την ιστορία, να την αναθεωρήσουν. Δεν την αναθεώρησαν όμως και δεν την αναθεωρούν με πραγματικά γεγονότα, αλλά με νέα “χαλκεία”, με νέες σκοπιμότητες. Ως συνεπείς εργολάβοι πράττουν σύμφωνα με όσα τους διέταξαν οι εργοδότες τους.

Ιστορία όμως είναι η καταγραφή και συγκέντρωση πραγματικών γεγονότων. Η κριτική παρέμβαση του ιστορικού επιτρέπεται μόνο για να ξεδιαλύνει ποιό στοιχείο είναι πραγματικό και αληθές και ποιό σκόπιμα χαλκευμένο και προκειμένου να κρίνει την σκοπιμότητα της πηγής. Τα συμπεράσματα από την Ιστορία ανήκουν πάντοτε στις κοινωνίες και όχι στους ιστορικούς.

Σε όλο τον πλανήτη, μια ψευδο-αριστερά έχει αναλάβει τον ρόλο να ξαναγράψει την Ιστορία.  

Το 1ο παράδοξο είναι, το πως σε ένα κόσμο που κυριαρχείται από τον καπιταλισμό, ανατίθεται το έργο αυτό (ακόμα και από δεξιές κυβερνήσεις) σε μία κατά δήλωσή της “αριστερά”;

Το 2ο παράδοξο είναι το γιατί οι ίδιοι “νικήτες” θέλουν να ξαναγράψουν την κίβδηλη ιστορία;

Είναι σαφές ότι η Ιστορία, όπως την αντιλαμβάνονται οι “νικητές” ανακλά πάντοτε κάποιες σκοπιμότητες.

Από τις σκοπιμότητες και μόνο, όπως εκδηλώνονται στο “ξαναγράψιμο” της ιστορίας (διότι δεν βρισκόμαστε στα μυστικά κέντρα αποφάσεων όσων ανέθεσαν το έργο στους εργολάβους «ιστορικούς») μπορούμε να υποθέσουμε τους σκοπούς, όσων ανέθεσαν το έργο στους ψευδοαριστερούς, ψευδοεπιστήμονες εργολάβους της Ιστορίας.

Σκοπός τους είναι να αμβλυνθούν οι ιστορικές διαφορές των λαών, των θρησκειών, των πολιτικών σε ένα συμπερασματικό πλαίσιο που θα επιβάλλει και θα επιτάσσει την απώλεια της εθνικής και πολιτικής συνείδησης. Η απώλεια των τελευταίων στοιχείων και η απόρριψη αυτών των χαρακτηριστικών είναι ίδιον των αυτοκρατοριών. “Ενας λαός, μία χώρα, ένας ηγέτης” , φώναζε ένας από τους τελευταίους επίδοξους αυτοκράτορες της γης και οι άλλοι αυτοκράτορες συγκρούστηκαν μαζί του … .

Αλλωστε από την παραγωγική άποψη του καπιταλισμού, η ομογενοποίηση και η ταυτότητα χαρακτηριστικών των προϊόντων αποτελεί στόχο.

Ο άνθρωπος καταναλωτής με συγκεκριμένες, προδεδομένες συνήθειες κατανάλωσης είναι ένα ζητούμενο.

Το ίδιο ζητούμενο είναι και ο πειθήνιος αγνωστικιστής άνθρωπος, χωρίς πολιτική σκέψη και βαθύτερα ζητούμενα, με κυρίαρχη την αντίληψη ότι όλα και όλοι είναι ίδια … .

Μία από τις πολλές τακτικές που χρησιμοποιούν τα κέντρα αποφάσεων και τα χρηματοδοτούμενα από αυτούς ευαγή ιστορικά ιδρύματα είναι και η “νεοκιβδηλεία” της ιστορίας. Αυτή στρέφεται στην ανακάλυψη ομοιοτήτων μεταξύ προσώπων και πραγματικών περιστατικών, χαλκεύει τα γεγονότα και επιβάλλει συμπεράσματα, ώστε να επιβάλλει ισορροπίες και όχι να καταδείξει τις επιδιώξεις και τις αλήθειες.

Μερικές δεκαετίες πριν, οι ίδιοι άνθρωποι και από τις δύο πλευρές είχαν λάβει εντολές να επιβάλλουν το μίσος και την μισαλλοδοξία. Πριν από μερικές δεκαετίες, στα χρόνια του ψυχρού πολέμου, βασίλευε το μαύρο – άσπρο. Τώρα οι εντολές είναι να βασιλεύσει το ροζ ή το γκρί.

Οι “δεξιοί” αποφασίστηκε να «πεφωτιστούν» και να ξεχάσουν το μίσος και οι “αριστεροί” έμειναν από χρηματοδότες και βρήκαν νέα αφεντικά, που τους έδωσαν νέες εντολές.

Η ιστορία όμως, εάν σκοπεί στα “πραγματικά περιστατικά” δεν θα έπρεπε να έχει κανένα ρόλο σε αυτές τις σκοπιμότητες.
Οταν οι ψευδοαριστεροί έρχονται να ξαναχαλκεύσουν την ιστορία, όπως οι “δεξιοί” πριν, δεν μπορούμε παρά να τους γυρίσουμε την πλάτη, παρά να τους καταγγείλουμε έντονα και φωναχτά.

Ανωθεν επιβολή απόψεων και γνώσης από κανένα δεν πρέπει να δεχόμαστε.

Ας φέρει ο οποιοσδήποτε τις πηγές του για να τις κρίνουμε και να τις εξετάσουμε.

“Συνωστισμοί”, “υγιεινοί περίπατοι στην έρημο” υπό την απειλή όπλων και διαγραφές πραγματικών περιστατικών από την Ιστορία δεν είναι αποδεκτοί και πρέπει να καταγγέλονται συνεχώς και ανελέητα.
Οι βιοτικές ανάγκες των ανθρώπων δεν μπορούν να ξαναγίνονται όπλο στα χέρια των εξουσιαστών του πλανήτη.

Η βιολογική ισότητα νόμων για τον άνθρωπο μπορεί να εξηγήσει την ιστορία στο βάθος της.

Η σκοπιμότητα να καλύψουν ακόμα μία φορά τα αίσχη τους με την βοήθεια πουλημένων εργολάβων της ιστορίας για να δημιουργήσουν νέα αίσχη δεν μπορεί να περάσει.

Τα νέα σκοτάδια δεν μπορούν να διαδεχθούν τα παλιά και τα βιβλία της ιστορίας πρέπει να τα επιστρέψουμε ως αζήτητα, εάν δεν περιέχουν τις πηγές τους και την κριτική άποψη για την εγκυρότητά τους.

Χίλια δυο ιστορικά γεγονότα έχουν αποτελέσει αντικείμενο κιβδηλείας.
Η ιστορία γράφεται χρόνια τώρα ως μυθιστόρημα και όχι ως επιστημονική γνώση με την παράθεση πηγών (που και αυτές κρίνονται για την εγκυρότητα και την σκοπιμότητά τους). Τα συμπεράσματα τα θέτει ο δήθεν “ιστορικός” στο στόμα του αναγνώστη, εάν δεν τα φωνάζει ο ίδιος και μάλιστα μονόπλευρα.

Αυτά πρέπει να τα ξεχάσουμε και τα “ιστορικά πονήματα” που δεν φέρουν αυτά τα χαρακτηριστικά πρέπει να τα πετάξουμε εκεί που ανήκουν: στα σκουπίδια.

Μένω στον Θουκυδίδη. Τουλάχιστον αυτός παρουσίαζε τις απόψεις και τις σκέψεις αμφοτέρων των πλευρών και σε χρόνο που οι σύγχρονοί του μπορούσαν να γνωρίζουν και να τον κατατάξουν στους “τα αληθή λέγοντες” ή στους “ψεύτες και τους συκοφάντες” της ιστορίας.

Αφεντικά η γνώση δεν μπορεί να έχει, γιατί τότε γίνεται όργανό τους.

Ας δούμε κριτικά με τα πιο πάνω εργαλεία την “ιστορία” που ξαναγράφουν οι εργολάβοι και οι εργολάβισσες της “ψευδοαριστεράς” για λογαριασμό των ίδιων αφεντικών και ας απορρίψουμε ό,τιδήποτε δεν φέρει τα πιο πάνω χαρακτηριστικά.

Ανάγκη από νέα ψέματα δεν έχουμε.

“STAGERS” ΕΝΑΝΤΙΟΝ “G700″. ΜΙΑ ΔΙΚΑΙΗ ΠΡΟΤΑΣΗ

Το πρόβλημα των εργαζόμενων με το πρόγραμμα STAGE στο Δημόσιο είναι πολυσύνθετο, αλλά ζητεί μια δίκαιη λύση.

Σε αυτή την λύση θα επιχειρήσω να συμβάλλω με την πρότασή μου.

 

Α. Πρώτα από όλα θα πρέπει να επισημανθεί ότι η κατάργηση των προγραμμάτων STAGE, των προγραμμάτων της αθλιότητας, της εξάρτησης, της ομηρίας και της δουλείας, είναι μια απόλυτα ορθή και γενναία απόφαση της κυβέρνησης. Να καταργηθούν και να μην επανέλθουν ποτέ τα Stage και αντίστοιχοι «θεσμοί», σύγχρονης εργασιακής δουλείας.

 

Όμως παρά την κατάργησή των Stage, το πρόβλημα παραμένει, είναι πρόβλημα ουσίας, πρόβλημα κοινωνικό, που αφορά χιλιάδες νέους ανθρώπους, είτε αυτοί εργάστηκαν με το πρόγραμμα Stage, είτε όχι.

 

Β.     Ας ξεκαθαρίσουμε όμως τα πράγματα για το πρόγραμμα STAGE και όσους εργάστηκαν με αυτό, χωρίς να αποκρύπτουμε, να σκεπάζουμε ή να «στρογγυλεύουμε» τις αλήθειες με λέξεις.

 

Ποιες είναι οι αλήθειες:

 

1. Το πρόγραμμα Stage, αποτέλεσε ένα πρόγραμμα σύγχρονης δουλείας και όχι πρόγραμμα μαθησιακής πρακτικής εξάσκησης. Οι εργαζόμενοι με το Stage, εργάζονταν καλύπτοντας μόνιμες οργανικές ανάγκες του Δημοσίου, ως κανονικοί δημόσιοι υπάλληλοι, με αστεία, δουλική αμοιβή και χωρίς καν ασφάλιση.

 

2. Στον αντίποδα, οι εργαζόμενοι με το πρόγραμμα Stage, γνώριζαν εκ των προτέρων τις συνθήκες και τους όρους εργασίας και, κυρίως, η επιλογή τους στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, έγινε με κομματικά κριτήρια και με βάση κομματικές γνωριμίες. «Ρουσφέτια» ήταν τα Stage και να μην κρυβόμαστε από την αλήθεια.

 

Γ. Όλα αυτά δεν θα αποτελούσαν τόσο μεγάλο ουσιαστικό πρόβλημα, εάν απέναντι στους “Stagers”, στους εργαζόμενους  με το πρόγραμμα Stage, δεν υπήρχε μια στρατιά χιλιάδων νέων, η «γενιά των 700 Ευρώ» που, είτε δεν είχαν «μπάρμπα στην Κορώνη», είτε από καθαρή περιφάνεια και με απόλυτη τήρηση της νομιμότητας και της αξιοκρατίας δεν θέλησαν να μπουν από τα κομματικά παράθυρα στα προγράμματα Stage, αλλά αγωνιζόντουσαν είτε στους διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ, είτε αλλού, να βρουν εργασία.

Αυτούς δεν μπορούμε να τους αδικήσουμε απέναντι σε όσους εργάστηκαν με το Stage, πριμοδοτώντας τους τελευταίους με «μόρια» στους διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ.  

Θα ήταν λοιπόν ένα ακόμα έγκλημα, ένα ακόμα ανοσιούργημα,  να πριμοδοτηθούν οι εργασθέντες με το Stage, έναντι των υπόλοιπων νέων.  

 

Δ.     Η λύση φαντάζει δύσκολη και το πρόβλημα μοιάζει αδιέξοδο, όμως υπάρχουν λύσεις που αποδίδουν δικαιοσύνη και συνθέτουν την «χρυσή τομή».

Η μία λύση είναι να μην μετρήσει καθόλου η εργασιακή εμπειρία, ούτε το Stage, ούτε τίποτε άλλο, στους διαγωνισμούς του Α.Σ.Ε.Π.  Σολομώντεια, απλή και δίκαιη. Η λύση όμως αυτή αδικεί όσους προσπάθησαν, όσους εργάστηκαν έναντι όσων παρέμεναν αδρανείς άνεργοι.

Η άλλη λύση, (η προτιμότερη, ορθότερη και δικαιότερη) κατά την γνώμη μου, είναι να μετρήσει ίσα και χωρίς καμία ειδική εύνοια ή πριμοδότηση, η προϋπηρεσία των υποψηφίων για το Δημόσιο, είτε πρόκειται για Stage είτε για εργασία εκτός Stage, ακόμα και σε άσχετο εργασιακό αντικείμενο (γιατί χιλιάδες νέοι αναγκάζονται να εργαστούν και σε άλλο αντικείμενο από αυτό της ειδίκευσής τους για να επιβιώσουν).

 

Με τον τρόπο αυτό, ούτε οι “Stagers” θα αδικηθούν, αλλά ούτε και τα παιδιά εκείνα, που παρά τις αντιξοότητες δεν επισκέφτηκαν το κομματικό γραφείο, αλλά προσπάθησαν με την αξία τους να εργαστούν σε οποιαδήποτε εργασία, για να επιβιώσουν.

Αυτή την γενιά, την γενιά των «700 Ευρώ» δεν μπορούμε να την αγνοήσουμε και να την θέσουμε στην γωνία, αλλά θα πρέπει να στηρίξουμε την ανάγκη της και να επιβραβεύσουμε το θάρρος της, την εργατικότητα και τη νομιμότητά της (για να αποτελέσει και παράδειγμα για το μέλλον, ακόμα και για όσους χρησιμοποιούν μη νόμιμα μέσα για να εξεύρουν εργασία στο Δημόσιο).

Θα πρότεινα, μάλιστα, τελειώνοντας την πρότασή μου και επειδή ο ιδιωτικός τομέας είναι άγριος και ζοφερός,  για τους υποψήφιους αυτής της κατηγορίας (G700) να αναγνωριστεί ως πλασματικός χρόνος εργασίας, ο χρόνος κατά τον οποίο λάμβαναν επίδομα ανεργίας και οι 9 μήνες εργασίας να λογιστούν ως ολόκληρο έτος. Αυτό ισορροπεί το προνόμιο των «Stagers», οι οποίοι με τις γνωστές ανανεώσεις συμβάσεων εργάζονταν διαρκώς. (Αλλωστε οι φτωχότερες οικογένειες δεν μπορούσαν να στηρίξουν ένα νέο για να εργάζεται με τον μισθό του Stage …).

Αυτή είναι η πρότασή μου και θαρρώ ότι είναι η δικαιότερη δυνατή λύση για όλους.

Η “ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ” ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ

Ο καπιταλισμός έχει κατηγορηθεί ως το σύστημα που “εκμεταλλεύεται” την φύση δι’ ίδιον όφελος.

Η θεώρηση αυτή είναι κατά την γνώμη μου λάθος.

Και ο απλός άνθρωπος “εκμεταλλεύεται” την φύση δι’ ίδιον όφελος.

Στην πραγματικότητα, ο άνθρωπος είναι κομμάτι της φύσης, είναι μέρος της και δεν μπορεί αυτό να αποτελεί στοιχείο οποιασδήποτε έννοιας «εκμετάλλευσης». Ο άνθρωπος ζει μέσα στην φύση, όπως κάθε ζωικό είδος. Εκτός εάν κάποιοι θεωρούν εκμετάλλευση το γεγονός ότι αναπνέουμε οξυγόνο, τρεφόμαστε με φυτά και κρέας, αφοδεύουμε κλπ… δηλ. κάνουμε ό,τι κάνουν όλα τα άλλα θηλαστικά και είδη ζωής εν γένει στην φύση. Είναι δεδομένο ότι οι πιο πάνω λειτουργίες αποτελούν εξυπηρέτηση της φύσης, αφού πλαστήκαμε ώστε να έχουμε αυτές τις βιοτικές ανάγκες.

Ο καπιταλισμός κάνει στην πραγματικότητα κάτι άλλο: εκμεταλλεύεται τις ανθρώπινες ανάγκες παράγοντας “αξίες” και “υπεραξίες” και βλέπει τα αγαθά υπό την θεώρηση αυτή και μόνο. Στην τύφλωση αυτή της «αξιακής» θεώρησης των πάντων, καταπατά ή αδιαφορεί για τα δεδομένα της φύσης και δεν εννοεί τις αυθύπαρκτες φυσικές αξίες, διότι αυτές δεν υπάρχουν για αυτόν.

Για τον καπιταλισμό είμαστε εργατοώρες, αποδοτικότητα, κόστος εργασίας, κέρδος, καταναλωτές, αξίες, πελάτες και χίλια δύο άλλα που ακούτε από τους εκφραστές του και έχουν όλα «αξιακό» περιεχόμενο και θεώρηση.

Ανθρωποι πάντως με την βιολογική έννοια και κομμάτια της φύσης δεν είμαστε για αυτούς. Ισως να είμαστε κομμάτια του καπιταλιστικού συστήματος, εξαρτήματα και γρανάζια, υποζύγια και σφάγια, όμως ανθρώπινα όντα με την πραγματική έννοια του όρου, δεν είμαστε.

Ο καπιταλισμός λοιπόν “αξιοποιεί” την φύση (με όλα τα είδη που βιώνουν σε αυτή) με ένα όφελος, που διανέμεται αντίστοιχα με την μορφή της πυραμίδας  που ο ίδιος πάντοτε έχει. Αυτό κάνει: μόνο “αξιοποιεί”, δηλ. λογίζει τα πάντα ως “αξίες” με οικονομικό περιεχόμενο ή αντίκρυσμα. Αντίστοιχα, ο καπιταλισμός κατανέμει τις  ζημίες από την αξιοποίηση στην πυραμίδα του κατά τρόπο αντιστρόφως ανάλογο από τον τρόπο με τον οποίο κατανέμει το “όφελος”.

Την επιβάρυνση, τις ζημίες της “αξιοποίησης” τις πληρώνουν περισσότερο και πάντα όσοι πολλοί βρίσκονται στην βάση της πυραμίδας. Οι ευρισκόμενοι στην ανώτερη βαθμίδα της πυραμίδας έχουν τους τρόπους να αποφεύγουν την “εγκληματική μπόχα”, που οι ίδιοι προκαλούν “αξιοποιώντας” την φύση. Όταν μάλιστα οι συνεκτικοί αρμοί της πυραμίδας : η εξουσία και οι νόμοι της, λειτουργούν για να «τιμωρήσουν» κάποιες ακρότητες, που προκύπτουν από την αδιαφορία της «αξιοποίησης» (δεν αναφέρομαι καθόλου στο παρόν στον μηχανισμό δημιουργίας των νόμων και στην επάρκεια τους, ούτε καν στον σκοπό τους, διότι οι νόμοι π.χ. απλώς μπορούν να ρυθμίζουν τους κανόνες μεταξύ των «αξιοποιούντων» και τίποτα περισσότερο ), όταν π.χ. κάποιος καταλαμβάνεται να ρίχνει τοξικά απόβλητα στα ποτάμια για να μην χρεωθεί το κόστος άλλης επεξεργασίας τους, τότε και πάλι μετακυλύουν το κόστος λειτουργίας των κανόνων, των θεσμών στην κοινωνία της πυραμίδας, ανεβάζοντας τις «αξίες» και τις «υπεραξίες» στην διαδικασία «αξιοποίησης» που αυτοί κάνουν. Μάλιστα, η ανάγκη, η βιοτική ανάγκη αποφυγής των συνεπειών από τις ζημιές, κάνει τους ανθρώπους ολοένα και περισσότερο εξαρτώμενους από το σύστημα: π.χ. θέτω τον εαυτό μου ως αντικείμενο εξάρτησης και περαιτέρω εκμετάλλευσης για να πάρω ένα σπίτι σε περιοχή με καλύτερες συνθήκες από πλευράς μόλυνσης για να μεγαλώσουν σε καλύτερο περιβάλλον τα παιδιά μου κλπ. .

Εχω γράψει ότι πρέπει να καταργήσουμε τις «αξίες» και τις «υπεραξίες» πάνω στα αγαθά και να συνδέσουμε τα αγαθά απευθείας με τον άνθρωπο. Αυτό είναι ένα από τα κεντρικά ζητούμενα της κοσμοθεωρίας μου, της θεωρίας των βιοτικών αναγκών. Η ανάλυση της παραπάνω παραγράφου μπορεί να αποτελέσει για κάποιους σοβαρό ερέθισμα για να εννοήσουν το τι συμβαίνει και οπωσδήποτε εξηγεί πολλά από αυτά που συμβαίνουν γύρω τους. Για εμένα θέτει κάτι περισσότερο, την αναγκαιότητα κατάργησης του καπιταλισμού και όλων των «αξιοποιητικών» συστημάτων που προηγούνται χρονικά αυτού και πιθανόν να τον συνεχίσουν ή να τον αντικαταστήσουν.  

       Είπαμε και είδαμε, ότι ο καπιταλιστής κατά την διαδικασία «αξιοποίησης» της φύσης και των όντων της, αδιαφορεί στην πραγματικότητα για αυτή και ενδιαφέρεται μόνο για τις «αξίες» και «υπεραξίες» που μπορεί να παράγει από αυτή. Ο καπιταλιστής και ο καπιταλισμός γνωρίζει μόνο δύο έννοιες (οι οποίες στηρίζονται άμεσα στις «αξίες» του και προέρχονται από αυτές) είναι οι έννοιες του «κέρδους» το + και το αρνητικό αντιστοιχό της η έννοια της «ζημίας», το – .

       Οι δύο αυτές έννοιες μεταφράζονται στον εγκέφαλο του καπιταλιστή πάντοτε σε «αξίες», διότι αυτές και μόνο διατρέχουν το σύστημα λειτουργίας του.

       Ο γνωστός σε όλους πραγματικός σκοπός του καπιταλιστή είναι να μεγιστοποιήσει την συσσώρευση και νόσφιση «αξιών», δηλ. το κέρδος, να συγκεντρώσει συνεπώς για το εαυτό του όσο το δυνατόν περισσότερες «αξίες» από την κοινωνία (ο καπιταλιστής ποτέ δεν παράγει κάτι που δεν έχει «αξία»). Για να το πράξει αυτό αναγκαίο είναι να ελαχιστοποιήσει τις «ζημίες». Η κύρια μέθοδος του καπιταλισμού λέει η κλασσική του σχολή, πως είναι να αποφεύγει την παραγωγή ζημιών. Εγώ θα έλεγα κάτι άλλο : ότι η κύρια μέθοδός του αποδέχεται τις ζημιές ως αναγκαίο επακόλουθο της λειτουργίας του για να υπάρξει κέρδος (η ύπαρξη κέρδους προϋποθέτει την ύπαρξη ζημιών) και συνεπώς η κύρια μέθοδός του είναι να φορτώνει τις ζημίες σε άλλους και πρώτος και ανήμπορος να αντιδράσει στην πυραμίδα του, είναι το έδαφος που την στηρίζει : η ίδια η φύση πέραν του ανθρώπου (ο καπιταλισμός στηρίζεται στην φύση και για να «αξιοποιήσει» τις βιοτικές ανάγκες). Μετά την φύση έπονται τα υπόλοιπα, τα ανθρώπινα σκαλοπάτια της … .

       Αντιλαμβανόμενος πολύ νωρίς ο καπιταλιστής, ότι η διάθεση των ζημιών είναι μια διαδικασία που μπορεί να οδηγήσει σε αντιδράσεις ή σε αναγκαστική απόρριψή του από τις κοινωνίες του πλανήτη, άρχισε να σκέπτεται κάτι εντελώς διαφορετικό: την «αξιοποίηση» των ζημιών και την θεώρησή τους ως «κέρδος» για τον ίδιο (ένα πρόσφατο κορυφαίο παράδειγμα είναι η «αξιοποίηση» των επισφαλειών των στεγαστικών δανείων στις Η.Π.Α. και αλλού με την έκδοση των περίφημων «τοξικών ομολόγων»). Το σχέδιό του προχώρησε εδώ και πολλές δεκαετίες στο στάδιο της εκμετάλλευσης της αντίδρασης για όσα ο καπιταλισμός προκαλεί, της «αξιοποίησής» της (κάπως έτσι ελέγχθηκε η πολιτική πορεία μεγάλου μέρους της «αριστεράς». Επειδή δε, αυτό που «αξιοποιεί» ο καπιταλισμός είναι η εκμετάλλευση των βιοτικών αναγκών των ανθρώπων, φρόντισε ώστε οι «ζημίες» που αυτός εναπόθεσε στην φύση, να συνδυαστούν με ανθρώπινες βιοτικές ανάγκες, ώστε να ξεκινήσει ένα νέος κύκλος «αξιοποίησης» αυτών των ζημιών. Η λογική του καπιταλιστή που ασχολείται με την αξιοποίηση των ζημιών είναι να εκμεταλλευτεί την λύση τους. Όχι όμως μόνο αυτό, η λογική πολλών πλέον είναι να προκαλέσουν το πρόβλημα ή να το αναδείξουν, προκειμένου να εκμεταλλευτούν στην συνέχεια την λύση του (δείτε π.χ. μονάδες επεξεργασίας βιομηχανικών λυμάτων, ιό Η1Ν1 κ.α.). Πάντα η κατεύθυνση αυτών των διαδικασιών είναι το «ον» άνθρωπος και οι βιοτικές ανάγκες του και πάντα το κόστος ή η περαιτέρω «ζημία» αυτή που δημιουργεί (κατ’ αντιστοιχία το «κέρδος» για τον καπιταλιστή) χρεώνεται με τον κανόνα της ανάστροφης πυραμίδας. Μεγαλύτερες «ζημίες» για τους ευρισκόμενους στην βάση, λιγότερες για τους πιο πάνω κ.ο.κ. . Ετσι, η «αναδιανομή αξιακής τροφής» προς την βάση της πυραμίδας (ήτοι για τον καπιταλιστικό κόσμο «αξιών») που πολλές φορές θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως σκουπίδια των ανώτερων στρωμάτων και επιπέδων της πυραμίδας, που πετιούνται και πέφτουν προς τα χαμηλά, ματαιώνεται και αυτή με σκοπό να διατεθούν οι «αξίες», υπέρ της λύσης των προβλημάτων. Οι «αξίες» φυσικά διατίθενται προς τους καπιταλιστές και ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται. Τα κατώτερα επίπεδα της πυραμίδας έρχονται να πληρώσουν το κόστος και να επιλέξουν μεταξύ βιοτικών αναγκών. Η πρόταξη του ιδεολογήματος της προστασίας της φύσης και κατά συνέπεια και της ζωής των ιδίων και των επόμενων γενεών, καθιστά την επιλογή ή την υποταγή τους εύκολη. Όπως εύκολη καθιστά την επιχορήγηση των καπιταλιστών σε «αξίες» από την κοινωνία, προκειμένου να εκτελεστούν τα έργα «αξιοποίησης» των ζημιών. Ετσι οι καπιταλιστές που προκάλεσαν το πρόβλημα, βγαίνουν ακόμα πιο ισχυροί και κερδισμένοι από την διαδικασία «αξιοποίησης» των ζημιών τους. Τα δε νέα προβλήματα – «ζημίες», όπως αυτό της διάθεσης των συσσωρευτών ενέργειας στην «πράσινη ανάπτυξη» ή των αποτελεσμάτων της παραγωγής βιοκαυσίμων στην φύση, θα έλθει και πάλι ο καπιταλιστής να τα κάνει «κέρδος» για αυτόν και «ζημία» για την κοινωνία. Αέναη η φαυλότητα της καπιταλιστικής «αειφορίας», μέχρι να εξαντληθεί η πραγματική αξία του πλανήτη ως ζωοδότη.    

       Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με την λεγόμενη «πράσινη ανάπτυξη», η ίδια επακριβώς θεώρηση και διαδικασία. Στην πραγματικότητα μια δίκαιη κοινωνία θα είχε απορρίψει και τιμωρήσει όσους προκάλεσαν αυτές τις «ζημίες», θα τους είχε ξαποστείλει στο «πυρ το εξώτερον». Σήμερα και για μία ακόμα φορά, έρχεται να τους επιτρέψει να «αξιοποιήσουν» αυτοί εις βάρος της κοινωνίας τις «ζημίες» που η δράση τους προκαλεί και προκάλεσε και να χρεώσουν το κόστος στην βάση της καπιταλιστικής πυραμίδας. Στο σημερινό περιβάλλον κάτι τέτοιο θα ξεσήκωνε σε άγριους πολέμους με αβέβαιο τέλος.

Εάν όμως, ο σοσιαλισμός είναι ο καπιταλισμός της αντεστραμμένης πυραμίδας (κατά τις αρχές του, που δεν απορρίπτουν τον καπιταλισμό ως μέθοδο λειτουργίας της οικονομίας και κυρίως της παραγωγικής διαδικασίας, αλλά επιδιώκουν να θέσουν τα παραγωγικά οφέλη του στην υπηρεσία ίσων ανθρώπων) θα έπρεπε να δει κάτι άλλο, κάτι διαφορετικό από την υποταγή στις επιδιώξεις και τις «αξιοποιήσεις» των καπιταλιστών. Θα έπρεπε να δει και να προβάλει τον τρόπο, την πρακτική μέθοδο σύμφωνα με την οποία, η όποια «αξιοποίηση» των ζημιών, θα ανήκει στην κοινωνία και όχι στα ανώτερα στρώματα της πυραμίδας του καπιταλισμού. Πως δηλαδή θα απλωθεί ευθύς εξαρχής η «αξιοποίηση» των ζημιών, ώστε αυτή να ανήκει στην βάση της πυραμίδας (ώστε να μπορούμε να μιλάμε για την λογική της αντεστραμμένης πυραμίδας, ήτοι για σοσιαλισμό).

       Βεβαίως, η λύση της αντεστραμμένης πυραμίδας, δεν είναι λύση που ταιριάζει αρμονικά με το παραγωγικό σύστημα του καπιταλισμού και για αυτό δεν λειτούργησε ο σοσιαλισμός (ιδίως όταν έπαυσε να αποτελεί διαδικασία εξέλιξης και παγιώθηκε ως «δικτατορία του προλεταριάτου»), αφού είχε και πάλι «αξιακή» θεώρηση της οικονομίας, της παραγωγής, των αγαθών. Μπορεί όμως να οδηγήσει σε ανακατατάξεις ικανές να μας κάνουν να καταλάβουμε τις βιοτικές μας αλήθειες, τον βιοτικό μας νόμο. Δεν ξέρω πόσοι μπορούν να το υποστηρίξουν, αλλά θα το δηλώσω ότι ο πολιτικός σοσιαλισμός θα παύσει να υπάρχει όταν καταργηθεί και ο πολιτικός καπιταλισμός. Η βαθειά μελέτη των στοχαστών του 19^ου αιώνα και του ίδιου του Μάρξ, το εκφράζει καθαρά: η σοσιαλιστική κοινωνία δεν είναι τελικός στόχος αλλά  μεταβατική μορφή προς την αταξική κοινωνία και, εάν αυτοί την αποκάλεσαν έτσι και δεν μπόρεσαν να την περιγράψουν ολοκληρωμένα είναι απλό να σκεφτούμε πλέον, με εργαλείο την θεωρία των βιοτικών αναγκών, ότι η ταξικότητα της κοινωνίας γεννιέται πάντα από την παρεμβολή κανόνων και ιδεοληψιών που παρεμποδίζουν την απόλαυση των βιοτικών αναγκών από όλους.

Η «αταξική» κοινωνία είναι η κοινωνία των βιοτικών αναγκών, αυτή που περιγράφω, ορίζω και αναζητώ.   

     Ας σκεφτούμε λοιπόν οι ίδιοι, πώς θα ξαναθέσουμε τον σοσιαλισμό σε κίνηση, πως θα καταφέρουμε να κινήσουμε την κοινωνία προς τον σκοπό της εξυπηρέτησης των αναγκών της ζωής του ανθρώπου.

       Η «πράσινη ανάπτυξη» προσφέρει ένα πεδίο, όπου μπορούν να τεθούν τα δεδομένα για το μέλλον, αρκεί να μην την προσφέρουμε ως «αξιακό» κέρδος στους καπιταλιστές.

           

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΧΩΡΙΣ ΧΡΗΜΑ

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΧΩΡΙΣ ΧΡΗΜΑ

 

Α. Θα ξενίζει πολλούς ο τίτλος και θα αναρωτηθούν με αρνητική θέση, εάν είναι δυνατόν να υπάρξει οικονομία χωρίς χρήμα. Πέρα από την ιστορική γνώση, όσοι γνωρίζουν τον ορισμό του χρήματος, αυτόν που γράφεται στα βιβλία και ορίζεται στους νόμους θα μπορούν εύκολα να το κατανοήσουν και οι υπόλοιποι, μετά την ανάγνωση του κειμένου, θα μπορούν εύκολα πλέον να το συλλάβουν και να το αντιληφθούν πως  ΝΑΙ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΗ ΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΧΩΡΙΣ ΧΡΗΜΑ και αυτή όχι μόνο μπορεί να είναι μία σύγχρονη οικονομία προόδου, αλλά και είναι επιτακτική ανάγκη να υπάρξει, για να απελευθερωθούν οι άνθρωποι και οι κοινωνίες και να βαδίσουν με ελευθερία στο μέλλον.

 

Β. Με ένα περιεκτικό γενικό ορισμό μπορούμε να ορίσουμε την οικονομία ως το σύνολο της ανθρώπινης δραστηριότητας που αποσκοπεί στην παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών για την κάλυψη βιοτικών αναγκών, πραγματικών και τεχνητών, ουσιωδών και μη.

Είναι σαφές ότι η ανθρώπινη δραστηριότητα δεν είναι αυτόνομη και αποκομμένη, αλλά πάντοτε αναπτύσσεται μέσα στα πλαίσια της κοινωνίας. Αλλωστε οι άνθρωποι ενώθηκαν και οργανώθηκαν σε κοινωνίες για να αντιμετωπίσουν κατά τρόπο ευκολότερο τις ίδιες αυτές βιοτικές ανάγκες, το ίδιο τον αγώνα της επιβίωσης. Η οικονομία λοιπόν έχει πάντοτε και ως στόχο και τελικό προορισμό της τον άνθρωπο και δεν υπάρχει οικονομία, δεν νοείται έξω από τον άνθρωπο και τις ανάγκες του.

 

Γ.       Στην πορεία του ανθρώπου στον πλανήτη, οι βιοτικές ανάγκες και η διαχείρισή τους, δηλ. η οικονομία έγιναν το μέσο, η αιτία και η αφορμή για να δυστυχήσουν και να πεθάνουν αμέτρητες γενιές ανθρώπων και να ευημερήσουν και να αναπτυχθούν άλλες. Τούτο όμως το έχω ήδη αναλύσει και δεν θα επεκταθώ.

Το χρήμα ήλθε στην ανθρώπινη ιστορία και πρακτική ως μέσο για να συμβολίσει και να ενσωματώσει την ανταλλαγή των αξιών που κάθε κοινωνία έδινε στα παράγωγα της οικονομίας της. Ουσιαστικά και στην πραγματικότητα, το χρήμα στην σύντομη αναλογικά ιστορία του στον πλανήτη, ενσωματώνει την εκάστοτε οριζόμενη αξία των παραγώγων της ανθρώπινης δραστηριότητας και έχει μόνο ανταλλακτική και όχι πραγματική βιοτική αξία (π.χ. δεν τρώγεται, δεν προστατεύει από το κρύο ή την φωτιά).

Στην πραγματικότητα η οικονομία βασίζεται ακόμα στην ανταλλακτική αξία των αγαθών και των υπηρεσιών (τούτο είναι απότοκο της βιοτικής αξίας των αγαθών που η ανθρώπινη φύση ορίζει ως ανάγκη της και του τρόπου που η κάθε κοινωνία ανθρώπων τα αντιλαμβάνεται και τα θεωρεί). Το χρήμα είναι απλά ο βασικός σήμερα  συμβολισμός της αξίας των αγαθών.

Κατά συνέπεια και στην πραγματικότητα η οικονομία, η κάλυψη των όποιων αναγκών, μπορεί να υφίσταται χωρίς την ανάγκη της ύπαρξης του χρήματος, όπως υπήρξε και λειτούργησε χιλιάδες χρόνια τώρα.

 

Δ. Ας έλθουμε όμως στο σήμερα. Είναι βέβαιο πως ο καπιταλισμός συνδέεται άμεσα και εξαρτάται από το χρήμα και την ανταλλακτική του αξία σε αγαθά και υπηρεσίες. Δεν είναι όμως μόνο ο καπιταλισμός το σύστημα οικονομικής οργάνωσης που στηρίχτηκε στο χρήμα. Το χρήμα έχει μακρύτερη ιστορία στις ανθρώπινες κοινωνίες και στήριξε και άλλες μορφές οργάνωσης της οικονομίας, με εντελώς διάφορες πολιτικές, κοινωνικές και παραγωγικές δομές και διαδικασίες. Απλά στον καπιταλισμό, η παραγωγή και η συσσώρευσή του χρήματος έπαιξαν και παίζουν ένα κυρίαρχο συμβολικό στην πραγματικότητα ρόλο, ο οποίος είναι όμως ουσιαστικός στην οργάνωση και λειτουργία των δομών του. Στην πραγματικότητα ο καπιταλισμός δεν υπήρξε αποτέλεσμα του χρήματος, ούτε αυτός το γέννησε, απλά το χρησιμοποίησε και χρησιμοποιεί άριστα ως μέσο έκφρασης και επιβολής της ισχύος των κατόχων του, αφού το μέσο αυτό ανταλλάσσεται με αγαθά που παράγουν άνθρωποι και υπηρεσίες που προσφέρουν. Είναι κλασσική και αξεπέραστη η μαρξιστική ανάλυση στην λειτουργία και τον ρόλο του κεφαλαίου στον καπιταλισμό και είναι τόσο επιστημονική, όσο και στην πραγματικότητα εμπειρική. Είναι τέτοια η πλύση εγκεφάλου που καλλιέργησαν και καλλιεργούν οι κεφαλαιούχοι για την ισχύ του χρήματος, ώστε όχι μόνο διαμορφώθηκε η κουλτούρα του χρήματος, αλλά και μύθοι, που οδηγούν την κοινωνία μακριά από την αλήθεια και δημιουργούν εικονικές πραγματικότητες και μαζικά εσφαλμένες εντυπώσεις, όπως αυτή της ταύτισης της οικονομίας με το χρήμα.  

 

Ε. Στην μακραίωνη ιστορία του το χρήμα, οριζόταν το ίδιο από την αξία που έδιναν οι κοινωνίες στα λεγόμενα πολύτιμα μέταλλα που το απάρτιζαν και από τα οποία κατασκευαζόταν. Το χρήμα ενσωμάτωνε το ίδιο την αξία που προσέδιδε η κοινωνία στον υλικό που το απάρτιζε και που εν ολίγοις συμβόλιζε την αμετάβλητη αιωνιότητα των πολύτιμων μετάλλων (κυρίως του χρυσού και δευτερευόντως του άργυρου) έναντι των βρωτών, των ανθρώπων. Η απόκτηση των μετάλλων αυτών έγινε σκοπός και αυτοσκοπός, ζητούμενο των κοινωνιών και των ανθρώπων, αιτία λεηλασιών και πολέμων. Ποτέ όμως το χρήμα δεν αποτέλεσε τον πραγματικό σκοπό των ανθρώπων, ο πραγματικός σκοπός και στόχος ήταν τα αγαθά και η κοινωνική και πλανητική εξουσία – ισχύς που εξασφάλιζε ή σηματοδοτούσε η κατοχή τους. Αυτή είναι στην πραγματικότητα εξουσία επί των ανθρώπων, καθώς κανένα άλλο έμβιο όν στον πλανήτη δεν προσδίδει κάποια αξία στο χρήμα. Αυτό αποκαλύπτει και πάλι τον τεχνητό χαρακτήρα και φύση του.

Στις ισορροπίες αυτές κινήθηκε η ανθρωπότητα μέχρι την στιγμή που ο καπιταλισμός ξεπέρασε τα πολύτιμα μέταλλα. Μέχρι που αυτά δεν επαρκούσαν για να εκφράσουν την αξία που συμβόλιζαν τα παραγόμενα. Βέβαια, μέσα σε ένα πλαίσιο τεχνητών αξιών και αντιστοιχιών του χρήματος, των αγαθών και των υπηρεσιών, κανείς δεν μπορεί να μας βεβαιώσει ότι τούτο δεν ήταν μια εσκεμμένη ενέργεια των μεγαλύτερων κεφαλαιούχων του κόσμου για να εγκαταλειφθεί ο κανόνας του χρυσού (δηλ. η αντιστοίχηση του εκδιδόμενου χρήματος σε υπαρκτό χρυσό). Είτε ο παγκόσμιος χρυσός αποτελούσε σύνολο πεπερασμένο και ανεπαρκές για να εκφράσει τις πληθωρίζουσες αξίες και αγαθά, είτε απλά η κρίση των τελών του 19^ου και των αρχών του 20^ου αιώνα ήταν ένα έξυπνο τέχνασμα για να προσπεραστούν συνθήκες και όροι και να ενσωματωθούν σε κάποιους χρηματικές αξίες, εκφραζόμενες απλά σε χρήμα, τούτο δεν έχει ουσιαστική αξία, καθώς η αξία του χρήματός είναι πάντα τεχνητή και ξεπεράστηκε τοις πράγμασι, διαμορφώνοντας μια καινούργια πραγματικότητα. Δεν είναι βέβαια ιστορικά αμελητέο το γεγονός ότι η εγκατάλειψη του κανόνα του χρυσού και η αθρόα έκδοση χρήματος προκάλεσε δύο τεράστιους πολέμους και εκατοντάδες περιφερειακούς. Η ίδια η αμφισβήτηση της αξίας του χρήματος για τον άνθρωπο, προκάλεσε όχι μόνο αιώνιο σκεπτικισμό, αλλά και κοινωνικές αναταράξεις και επαναστάσεις [1]. Σας έδωσα ήδη τις αφορμές για πολλή σκέψη όμως ο σκοπός μου δεν είναι να μείνω στις αναλύσεις αυτού του είδους και η περαιτέρω ανάλυση, συνοδευόμενη από παραδειγματολογία θα αφήσει την ουσία να χαθεί.

         

ΣΤ.     Η ελεύθερη έκδοση χρήματος από τα κράτη αποτέλεσε πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που έδωσε ιδιοαξία στο χρήμα και το κατέστησε το ίδιο εμπορεύσιμο είδος. Στον βδελυρό κανόνα του τόκου προστέθηκε και ο κανόνας των ισοτιμιών, που προστατεύεται και επιβάλλεται ακόμα και με τα όπλα.

          Στο πλαίσιο αυτό οι κεφαλαιοκράτες του κόσμου θα έπρεπε να ελέγξουν και να εκμεταλλευτούν όχι μόνο την αξία του χρήματος, αλλά και την παραγωγική διάρθρωση κάθε οργανωμένης σε κράτος κοινωνίας και την αξία των προϊόντων που αυτή παρήγαγε. Καθώς οι λαοί κρατιούνται στο σκοτάδι και οι λακέδες τους «επιστήμονες» συνηγορούν στις επιδιώξεις τους, οι κεφαλαιούχοι κατάφεραν και τούτο πολυποίκιλα και χωρίς κανείς να καταλάβει το παιχνίδι τους. Το τελευταίο, το έσχατο στάδιο ολοκλήρωσης και ολοκληρωτισμού αυτό, είναι η οικονομική παγκοσμιοποίηση που βιώνουμε. Το ότι όλα τα αγαθά έχουν πλέον «χρηματιστηριακή» αξία, που δεν ορίζεται στο ελάχιστο από τις κοινωνίες,  αποτελεί το έσχατο στάδιο του κεφαλαιοκρατισμού (καπιταλισμού).

          Με τον τρόπο αυτό, το ελεύθερα εκδιδόμενο χρήμα πέρα από την ιδιοαξία του, έγινε και το μοναδικό μέσο μέτρησης, ολόκληρου του πλανήτη μας και των ίδιων των ανθρώπινων ζωών και μάλιστα κατά τρόπο απόλυτο, κυριαρχικό και βίαιο, που ούτε πλέον η φαντασία των ανθρώπων δεν μπορεί να αμφισβητήσει. Η «κεφαλαιοποίηση» των πάντων αποτελεί το έσχατο θεωρητικό στάδιο του καπιταλισμού και εκφράζεται σε οποιαδήποτε ανθρώπινη δραστηριότητα μπορεί να σκεφτεί κανείς.

          Οποιος ή όποιοι αμφισβητούν την κεφαλαιοποίηση των πάντων πολεμιούνται αλύπητα και απαξιώνονται με χίλιους δυο τρόπους, κατηγορούμενοι ακόμα και πως δεν ανήκουν στον κόσμο αυτό. Δείτε π.χ. τους «Ταλιμπάν» και τις δικές τους «αξίες», που ανήκουν στο «παρελθόν» … .

          Οι επόμενοι πόλεμοι, όπως και όλοι οι προηγούμενοι της καπιταλιστικής εποχής θα είναι «πόλεμοι για την αξία του χρήματος». Καθώς ο οιοσδήποτε μπορεί να εκδίδει όσο χρήμα θέλει και να του προσδίδει όποια αξία θέλει, οι μηχανισμοί συντήρησης – εξισορρόπησης των κεφαλαιούχων έρχονται να επιβάλλουν μια σειρά από κανόνες ή ωμή ζωώδη βία για να διατηρήσουν μόνο αυτοί τούτο το δικαίωμα. Στην πραγματικότητα ο καπιταλισμός θα φτάσει σύντομα στο επίπεδο που το μόνο πραγματικά εμπορεύσιμο και άξιο λόγου αγαθό στον πλανήτη θα είναι μόνο το χρήμα. Η πρόσφατη οικονομική κρίση ήταν η πρώτη απόπειρα. Ο παραλογισμός αυτός είναι κορυφαίος και τελικός, η παράνοια που ενσωματώνει θα είναι και το τέλος του κυματοειδούς καπιταλισμού, που θα ξαναγίνει (ήδη γίνεται) εξουσιαστικός ολοκληρωτισμός.

 

Ζ. Ας έλθουμε όμως στο ουσιώδες πρακτικά κομμάτι: στην χρήση του χρήματος.

Είναι σαφές ότι οι κεφαλαιούχοι δεν εννοούν το χρήμα που κατέχουν και εκδίδουν ως αγαθό αυτό καθεαυτό. Το χρήμα στα θησαυροφυλάκιά τους θα ήταν άχρηστο και πραγματικό βάρος. Το χρήμα έχει αξία μόνο όταν χρησιμοποιείται και χρησιμοποιείται για να γεννά τόκους και υπεραξίες (ακόμα και υπεραξίες ισοτιμίας) για να γεννά συνεχή έλεγχο και να ελέγχει τις αξίες των αγαθών, ελέγχοντας έτσι και τους ανθρώπους. Τούτο δεν προκαλείται από μόνο, ως ανάγκη των ανθρώπων, των κοινωνιών, των λαών. Προκαλείται σκόπιμα για να υπάρχει συνεχώς από τους λαούς η ανάγκη εξάρτησης από το χρήμα, δηλ. από αυτούς που το κατέχουν και ορίζουν την κίνησή του. Η κατοχή και ορισμός της κίνησης του χρήματος γεννά όλα τα τεχνητά γεννήματά του: τους τόκους, τις αν-ισοτιμίες, τις εξαρτήσεις.

Πραγματικά θα ήταν δυστυχείς και αδύναμοι οι κάτοχοι του χρήματος, εάν δεν μπορούσαν να το χρησιμοποιήσουν για τους σκοπούς αυτούς. Φροντίζουν λοιπόν να επιβάλλουν με ένα σωρό τρόπους την ανάγκη του χρήματος και να την επεκτείνουν για να διαιωνίζεται και να επαυξάνεται η ισχύς τους και να μεγαλώνει η εξάρτηση των λαών από αυτούς και η κλοπή τους, η λεηλασία και η καταλήστευση έναντι αυτών (π.χ. δείτε την κλοπή του ελληνικού λαού από τα ξένα funds στο «σκάνδαλο του χρηματιστηρίου» της προηγούμενης δεκαετίας). Αυξάνοντας τις τιμές, πληθωρίζουν τις αξίες των αγαθών και δημιουργούν ανάγκες δανεισμού, επιβάλλοντας ταυτόχρονα μέτρα «νομισματικής ισορροπίας» και σταθερότητας ισολογισμών. Δημιουργούν δηλ. και επιβάλλουν κατά το ειωθώς σε αυτούς, ανάγκες δανεισμού των δύστυχων κρατών και των ανθρώπων, ορίζοντας η ίδιοι το αντάλλαγμα για το χάρτινο ή εικονικό και χωρίς πραγματική αξία χρήμα. Σκοπός τους είναι να πουλάνε χρήμα με κέρδος και για να πουλήσεις χρήμα ή προϊόντα του πρέπει να δημιουργήσεις και την ανάγκη αγοράς του.  Η τυφλότητα και η ανοησία της ανθρωπότητας να υποτάσσεται σε κάτι που είναι αέρας κοπανιστός είναι πραγματικά επιβεβαίωση της αυτοκαταστροφικής βλακείας που κυριαρχεί στο ανθρώπινο είδος και επιβεβαίωση της στυγνής εκμετάλλευσης των βιοτικών του αναγκών. Ζούμε στην ζούγκλα ακόμα και υπακούουμε ακόμα στους νόμους της, δεν έχουμε ξεφύγει από αυτή … . Για να επενδύσουν δε στην ζούγκλα που τους βολεύει, στην βαρβαρότητα και στην αθλιότητα, οι κεφαλαιούχοι του σύγχρονου κόσμου προστατεύουν το χρήμα τους και επιβάλλουν την θέληση και τις αξίες τους, μέσα από παγκόσμιους μηχανισμούς: Ο.Ο.Σ.Α., Δ.Ν.Τ., Παγκόσμια Τράπεζα κλπ… δεν είναι τίποτε άλλο από την συμφωνία των ισχυρών στην δική τους ισορροπία και τον μηχανισμό επιβολής των κανόνων τους και της ανάγκης δανεισμού των λαών και των ανθρώπων (αναλύστε από κάθε άποψη την δράση τους και θα το αντιληφθείτε σε ό,τι εξετάσετε). 

 

Η.      Είναι σαφές πως όσο οι κοινωνίες και οι άνθρωποι που τις απαρτίζουν εξακολουθούν να υπακούουν στην ανάγκη του μέσου – χρήματος θα βρίσκονται δέσμιοι στην ζούγκλα των κεφαλαιοκρατών που ελέγχουν τα πάντα: και το κεφάλαιο και την χρήση του και την παραγωγή και την αξία των παραγόμενων. Και δεν θα βρίσκονται στην ίδια κατάσταση, αλλά ολοένα θα πηγαίνουν πιο βαθειά σε μεγαλύτερες εξαρτήσεις, ακολουθώντας την κυματοειδή πορεία του καπιταλισμού. Μόνο προσωρινά, όταν η αθλιότητά τους θα φτάνει σε τόσο μεγάλο βαθμό που θα παρέχει στους ισχυρούς παραγωγικές ευκαιρίες και ανισορροπίες κερδοσκοπίας και στυγνής εκμετάλλευσης, θα χρησιμοποιούνται και  θα σηκώνουν για λίγο παραγωγικά κεφάλι (η παραγωγή αυτή θα ανήκει ως επένδυση στους λίγους και «ισχυρούς» και θα ελέγχεται άμεσα από αυτούς – επενδύσεις δεν θέλατε), για να καταπέσουν και πάλι στην πληθωριστική απαξία και στην ανάγκη δανεισμού. Αυτός είναι ο καπιταλισμός και οι κεφαλαιούχοι που τον ορίζουν, είναι κυματοειδής, και όχι γραμμικός, ούτε κυκλικός και τόσο αναπάντεχα ηλίθιος και αυτιστικός. Δυστυχώς, ζούμε στο πλαίσιο της παγκόσμιας ηλιθιότητας και της εξουσίας της ψυχασθένειας στον πλανήτη.

 

Θ.      Στην πραγματικότητα, όπως έχω εξηγήσει, ο άνθρωπος δεν χρειάζεται καθόλου το χρήμα για να επιβιώσει ή για να περάσει καλά. Η βιολογική ταυτότητα του ανθρώπου δεν γνωρίζει το χρήμα σαν ανάγκη της. Η κάλυψη του συνόλου των βιοτικών αναγκών είναι το μοναδικό ζητούμενο για το ανθρώπινο είδος. Ετσι και η οικονομία, δεν χρειάζεται το χρήμα για να υπάρξει και να λειτουργήσει, για να επιτελέσει τον σκοπό της. Αταβιστικά και χωρίς να ξέρουν γιατί, οι πολιτικοί που προτείνουν σε δύσκολες περιόδους λιτότητα προσπαθούν να περιορίσουν το χρέος των κρατών, λειτουργώντας όμως με τα αυτά καπιταλιστικά κριτήρια και με την αξία των αγαθών αντικατοπτρισμένη σε χρήμα. Ετσι το μόνο που καταφέρνουν να παράγουν είναι στερήσεις και δυστυχία, προκειμένου να αποπληρώσουν τα δανεικά στους καπιταλιστές και να δανειστούν εκ νέου, αλλά και αύξηση της πραγματικής αξίας του χρήματος σε σχέση με τα αγαθά. Ετσι εξηγείται γιατί στον καπιταλισμό υπάρχει η ακολουθία ύφεσης – πληθωρισμού. Είναι σαφές ότι οι πολιτικές λιτότητας, επειδή ανεβάζουν την αξία του χρήματος δεν οδηγούν πουθενά, αλλά σε νέα χειρότερα αδιέξοδα.

Η μία θεώρηση της λύσης για το πρόβλημα είναι να πάρουμε ως λαοί δανεικά και να μην τα αποπληρώσουμε. Η λύση χωλαίνει στην θεωρητική της βάση, διότι δεν αντικαθιστά, δεν καταργεί την αξία του χρήματος (το αντίθετο) και στην πρακτική της βάση, καθώς η εμπειρία δείχνει ότι οι καπιταλιστές και τα κράτη όργανά τους έχουν βρει μια σειρά από ζωώδεις τρόπους για να επιβάλουν την θέλησή τους (πόλεμοι, εμπάργκο, στερήσεις, ασθένειες, κακουχίες, δολοφονίες, εμφύλιοι, ανατροπές …).

           Η άλλη λύση, ίσως η μοναδική για την ανθρωπότητα, είναι αυτή που έχω προτείνει, η λύση που έχει να κάνει με την κατανόηση του ανθρωπίνου είδους και την εξυπηρέτηση των βιοτικών του αναγκών, η κατάργηση των επίπλαστων αξιών και υπεραξιών και η πραγματιστική καθιέρωση της χρήσης – απόλαυσης των βιοτικών αναγκών.  Αυτό στην οικονομία μιας κοινωνίας, καθώς γνωρίζουμε τον μοναδικό βέβαιο σκοπό του δανειστή: το κέρδος, έχει το ουσιαστικό και χειροπιαστό της αποτέλεσμα. 

          Δεν προτείνω βέβαια την επαναφορά της ανταλλακτικής οικονομίας, γιατί είναι και αυτή μια οικονομία των αξιών και των υπεραξιών., είναι μια οικονομία που περιέχει την πλαστότητα, την πλαστογραφία πραγματικών, των γνήσιων βιοτικών αναγκών, της εξουσιαστικής επιβολής και της εκμετάλλευσης των βιοτικών αναγκών (ακόμα και την δημιουργία τεχνητών αναγκών και αξιών). Προτείνω την κοινωνική οικονομία των βιοτικών αναγκών όπως την έχω αναλύσει και εκθέσει. Προτείνω σχηματικά την εργασία για την κάλυψή τους και το αυτονόητο, αυτόθροο δικαίωμα του κοινωνού – ανθρώπου, κάθε ανθρώπου στην βεβαιότητα της κάλυψής τους, Αυτή είναι η οικονομία του ανθρώπου, η οικονομία της ουσίας και της ανθρώπινης απελευθέρωσης, της πραγματικής προόδου του ανθρώπινου είδους.  

 

Η.      Ο ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΜΙΑΣ «ΕΞΥΠΝΗΣ» ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

 

Πας μακριά στο μέλλον θα μου πουν κάποιοι και θα έχουν δίκιο, ανεξάρτητα του ότι το μέλλον αυτό μπορεί να προκύψει ως αναγκαιότητα πολύ σύντομα μετά το τελικό στάδιο του καπιταλισμού.

          Μπορούμε όμως από τώρα ως κοινωνία, να σχεδιάζουμε μια «έξυπνη» οικονομία, σιωπηλής, αλλά ολοένα και μεγαλύτερης απεξάρτησης από την χρήση κεφαλαίων, που δεν θα μας καθιστά πελάτες των κεφαλαιούχων, που θα έχει μικρότερες ανάγκες από τον πολύπλευρα επιβαλλόμενο δανεισμό κάθε είδους και την χρήση του χρήματος (διότι δανεισμός είναι και η παραγωγική ανεπάρκεια). Σε κάθε κίνησή μας θα πρέπει να προσπαθούμε να εξοικονομίσουμε πόρους, να ψάχνουμε για τις τακτικές με τις οποίες μπορούμε να το καταφέρουμε, να οργανώνουμε τα πράγματα κατά τρόπο ευρηματικό, βρίσκοντας και λύσεις που στηρίζουν την εγχώρια παραγωγή και παραγωγικότητα ή σχεδιάζοντας και επιλέγοντάς τις. Αυτό θα έχει πολύπλευρες θετικές συνέπειες (π.χ. ανταγωνιστικότητα προϊόντων).

Στην τακτική αυτή, περά από την συνειδητοποίηση του λαού μας με την διδαχή του, δύο είναι οι βασικοί άξονες:

- Η πολύπλευρη παραγωγική επάρκεια και αυτάρκεια, ιδίως των πραγματικών βασικών βιοτικών αναγκών και

- Η μείωση της χρήσης του χρήματος, χωρίς τούτο να προκαλεί στους ανθρώπους ελλείμματα και στερήσεις βιοτικών αναγκών και αγαθών.

 

Την πρώτη την έχω αναλύσει ήδη και περιλαμβάνει μια σειρά από πολιτικές παραγωγικής αυτάρκειας της χώρας, σχεδιασμού της παραγωγής και των διαδικασιών της, παραγωγικής τομής – αναδιάταξης του προσανατολισμού των ανθρώπων στην παραγωγή. Ολες οι λύσεις ξεκινούν από την θεωρία των βιοτικών αναγκών: την συνειδητοποίησή τους και το δικαίωμα όλων στην απόλαυσή τους. Το δικαίωμα αυτό, αυτονόητο δικαίωμα ενός ανθρώπου που μετέχει σε μία κοινωνία που έχει ξεφύγει από την βαρβαρότητα της ζούγκλας, συναρτάται με την παραγωγική εργασία και απεξαρτάται από την χρήση χρήματος. Μια απλή λύση, μια μηχανή που διανέμει είδη (π.χ. μήλα ή ψωμί που παράγεται από Ελληνες) με την χρήση απλά μιας κάρτας που κατέχει κάθε εργαζόμενος άνθρωπος και θεσπίζονται ως βιοτική ανάγκη που έχουν δικαίωμα ίσης ελεύθερης κοινωνικής απόλαυσης όλοι, όχι μόνο απεξαρτά κάποιους ανθρώπους από την παροχή των σχετικών υπηρεσιών και τους τοποθετεί στην παραγωγή (όπερ σημαίνει μεγαλύτερες παραγωγικές δυνατότητες και λιγότερο χρόνο εργασία ςγια όλους),  αλλά και περιορίζει την ανάγκη χρήσης χρήματος. Απεξαρτά την κοινωνία από τον επαίσχυντο φόρο υποτέλειας στους κατόχους του χρήματος.

Εχω αναλύσει σε πολλά κείμενά μου τις επιμέρους συνθήκες και λειτουργίες του συστήματος κοινωνικής οικονομίας των βιοτικών αναγκών και πως η ανθρώπινη δραστηριότητα και τα αποτελέσματά της ανήκουν στις κοινωνίες, σε όλους και όχι σε ελάχιστους. Ας αρχίσουμε να θέτουμε τις βάσεις για μία τέτοια οικονομία, ας αρχίσουμε να θεωρούμε κάποια αγαθά βιοτικές ανάγκες τις οποίες πρέπει να απολαμβάνουν όλοι, χωρίς οικονομικό αντάλλαγμα. Θα είναι ένα καλό ξεκίνημα.  

 

 -       Η μείωση της χρήσης του χρήματος είναι ένας επίσης βασικός όρος. Ο πληθωρισμός που είναι στην πραγματικότητα η υπερβολική χρήση – ανάγκη χρήματος σε σχέση με τα αγαθά στα οποία αντιστοιχεί, είναι μια τακτική που χρησιμοποιεί συνεχώς το κεφάλαιο για να επεκτείνει την ισχύ του απέναντι στους απλούς ανθρώπους και να πουλάει περισσότερο και ακριβότερο χρήμα. Εάν η απαράδεκτη κοινωνικά «ελευθερία της αγοράς», η συνεχής κλοπή τιθασσευόταν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, εάν επερχόταν μία ισορροπία αξιών θεσπισμένη από την κοινωνία, είναι βέβαιο ότι η χρήση ολοένα και περισσότερου χρήματος, που προβάλει σήμερα ως ανάγκη για την κάλυψη βιοτικών αναγκών, θα πάγωνε και θα μπορούσε να μειωθεί. Η μείωση της χρηματικής αξίας των αγαθών και ο κοινωνικός ελεγχός της, θα προκαλούσε αυτονόητα, στους ανθρώπους και στο κράτος μικρότερες ανάγκες χρήσης χρήματος για οτιδήποτε, κατά συνέπεια και δανεισμού.  Είναι σαφές ότι οι θεωρίες περί ύφεσης, που σκόπιμα έχουν καλλιεργήσει οι κεφαλαιούχοι και σκόπιμα έχουν προκαλέσει τα σχετικά παραδείγματα, με ελεγχόμενα στημένα πειράματα στον εαυτό τους ή σε  θύματά τους που διοικούνται από ξεπουλημένους σε αυτούς, δεν πείθουν, αλλά χρησιμοποιούνται σκόπιμα για να σηματοδοτήσουν την ανάγκη χρήσης (δανεικού) χρήματος. Είναι σαφές ότι οι θεωρίες περί ύφεσης αφορούν μόνο το πλαίσιο λειτουργίας του δικού τους καπιταλισμού και θίγουν μόνο τα συμφέροντά τους και όχι τα συμφέροντα των λαών. Η οικονομία μιας κοινωνίας στην πραγματικότητα δεν πρέπει να εξαρτάται από το χρήμα και μπορεί να υπάρξει οικονομία χωρίς αυτό.

          Μια οικονομία που παράγει αγαθά και τα μοιράζει σε όλους … αυτός είναι ο σκοπός μιας κοινωνίας, για αυτό δημιουργήθηκε και προς αυτό πρέπει να πορευθεί !!!.

 

---

[1] Αξίζει όμως να επισημάνω ότι η λογικη του Κεϋνσιανισμού για το χρήμα και την χρήση του, θα έπρεπε να έχει μόνο συγκεκριμένη χρονική διάρκεια.

ΝΕΟ ΙΝΚΑ : 2ο ΔΕΛΤΙΟΥ ΤΥΠΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ ΘΕΡΜΑΝΣΗΣ

 

Τετάρτη 14.10. 2009

 

Δελτίο Τύπου

Θέμα :Πετρέλαιο Θέρμανσης

 Με το, από 13/10/2009, δελτίο τύπου θίξαμε το ζήτημα της τιμής του πετρελαίου θέρμανσης, αναλύσαμε και αποδείξαμε γιατί η τιμή του δεν πρέπει να είναι ανώτερη των 0,50 Ευρώ ανά λίτρο.

Θέσαμε το όριο της αισχροκέρδειας στα 0,52 Ευρώ ανά λίτρο.

 Εν τω μεταξύ, ο υφυπουργός κ. Μανιάτης πραγματοποιούσε συνάντηση με φορείς της αγοράς. Το αποτέλεσμα που ανακοινώθηκε είναι ότι οι τιμές θα κυμανθούν μεταξύ 0,52 και 0,58 Ευρώ το λίτρο. Δηλαδή πάνω από το όριο της αισχροκέρδειας και πολύ πάνω από την μέγιστη εύλογη τιμή.

 Αυτές τις τιμές δεν θα τις δεχτούμε, αυτές τις τιμές θα τις χτυπήσουμε και θα τις προσβάλλουμε.

Η κοινωνία θα αυτοπροστατευτεί με μηνύσεις και με αγωγές (ακόμα και με μποϋκοτάζ εάν χρειαστεί).

 Εμείς θα προστατεύσουμε και το ατομικό συμφέρον του πολίτη και το δημόσιο συμφέρον. Γιατί είναι θέμα και δημοσίου συμφέροντος, έντονα και άμεσα είναι θέμα του φορολογούμενου πολίτη και του κράτους του.

 Αναρωτιόμαστε:

Πόσα χρήματα παραπάνω θα πληρώσουν οι φορολογούμενοι πολίτες ;

Πόσα εκατομμύρια λίτρα θα βάλει το δημόσιο : νοσοκομεία, σχολεία, παιδικοί σταθμοί, γήπεδα, γυμναστήρια, υπουργεία, υπηρεσίες, δήμοι, νομαρχίες κλπ … .

Βγάλτε τον λογαριασμό της αισχροκέρδειας που τον πληρώνουμε όλοι !!!.

 Δεν θα το επιτρέψουμε σε κανένα, εμείς οι ίδιοι οι πολίτες θα προστατεύσουμε το κράτος μας.

 Παρεμπιπτόντως : Οι ενώσεις καταναλωτών πρέπει να έχουν οπωσδήποτε θέση σε τέτοιες επαφές και συναντήσεις. Εάν θέλει η νέα κυβέρνηση να αξιώσει το καταναλωτικό κίνημα, που είναι κίνημα της κοινωνίας της ίδιας, οφείλει να καλεί σε κάθε τέτοια συνάντηση τους φορείς της κοινωνίας των πολιτών και τουλάχιστον τις μεγάλες οργανώσεις και κοινούς εκπροσώπους των μικρότερων. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι η νέα κυβέρνηση δεν θα ακολουθήσει την πεπατημένη της προηγούμενης και θα ανοίξει την πόρτα της κοινωνίας σε τέτοιες επαφές, αυτό επιβάλλει κατ’ ελάχιστο η συμμετοχική δημοκρατία. Το ζητούμε άμεσα.

 ΟΔΗΓΙΕΣ : ΑΣ ΛΑΒΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΜΑΣ

Εμείς οι ίδιοι οι πολίτες καταναλωτές οφείλουμε να αυτοπροστατευτούμε στις συναλλαγές μας.

Ας κατέβουμε επιτέλους στην δεξαμενή πετρελαίου, δύο και περισσότεροι ένοικοι μαζί.

Ας πάρουμε ένα μέτρο και ας μετρήσουμε τις εξωτερικές διαστάσεις της δεξαμενής.

Γράφουμε σε ένα χαρτί τις διαστάσεις αυτές: Μήκος Χ Υψος Χ Πλάτος. (π.χ. Μ 1,20 Χ Υ 1,10 Χ Β 0,80) Ο πολλαπλασιασμός αυτών των τριών μετρήσεων μας δίνει την χωρητικότητα της δεξαμενής μας: πόσα λίτρα μπορεί να χωρέσει ( στο παράδειγμα  = 1,056 δηλ. 1.056 λίτρα):

Παίρνουμε μία στεγνή ίσια ξύλινη βέργα ή μια σιδερένια και την βάζουμε μέσα στην δεξαμενή κάθετα (ίσια) και μέχρι να ακουμπήσει στον πυθμένα (πάτο) της δεξαμενής, προσέχοντας να μην προκαλέσουμε κυματισμό (αλλιώς την σκουπίζουμε και το ξανακάνουμε). Μετράμε με το μέτρο πόσα εκατοστά είναι βρεγμένη. Γράφουμε την μέτρηση. Ξανακάνουμε τον πολλαπλασιασμό Μήκος Χ Υψος Χ Πλάτος, βάζοντας στην θέση του ύψους την μέτρηση που βρήκαμε με την βέργα (στο παράδειγμα Μ 1,20 Χ Υ 1,10 Χ Π 0,80 βάζουμε Μ 1,20 Χ Υ 0,20 Χ Π 0,80). Το αποτέλεσμα του πολλαπλασιασμού είναι τα λίτρα πετρελαίου που έχει μέσα η δεξαμενή μας (στο παράδειγμα 0,192 ήτοι 192 λίτρα).

Είναι καλύτερο να γράψουμε σε ένα χαρτί το αποτέλεσμα.

 Στην συνέχεια συντάσσουμε ή συμπληρώνουμε το εξής έγγραφο:

 ΕΓΓΡΑΦΟ ΜΕΤΡΗΣΗΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ – ΠΑΡΑΛΑΒΗΣ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ ΘΕΡΜΑΝΣΗΣ

 

Στ … σήμερα  …./…/200. εμείς οι ( ή ο) …. ………………………………………… . ………………………………………………………………….…. (ονοματεπώνυμο) κάτοικοι της πολυκατοικίας που βρίσκεται στ……………………………, οδός ……………….., αρ. .. , προβήκαμε σε μέτρηση του όγκου της δεξαμενής πετρελαίου.

Ευρέθηκε ότι η δεξαμενή έχει διαστάσεις  : Μήκος …… , Υψος ……., Πλάτος ………, ήτοι συνολική χωρητικότητα ………. λίτρα.

Εν συνεχεία, προχωρήσαμε στην μέτρηση του περιεχομένου της με ίσια ράβδο και βρέθηκε ότι το περιεχόμενο της ήταν  …..… εκατοστά , δηλ. λίτρα  …..….. .

Την ………………, προσήλθε ο …………………………………………………, κάτοικος ………………………….………….., υπάλληλος της επιχείρησης …………………………………………. με το υπ’ αριθμ. κυκλοφορίας …………….. βυτίο (μάρκα ……………., τύπος ……….. ) προκειμένου να προβούμε σε προμήθεια πετρελαίου θέρμανσης  ………….  λίτρων.

Προχωρήσαμε σε μέτρηση του περιεχομένου και των διαστάσεων της δεξαμενής ενώπιον του και βρέθηκε ότι το περιεχόμενο αυτής είναι ……….. λίτρα.

Στην συνέχεια ελέγξαμε τον μετρητή της αντλίας του βυτίου, ο οποίος είχε την ένδειξη ……………… (αριθμός).

Ακολούθησε η μεταφορά του πετρελαίου στην δεξαμενή.

Το πετρέλαιο είχε χρώμα …………………. . (το κανονικό πετρέλαιο θέρμανσης έχει χρώμα κόκκινο διαυγές)

Ελέγξαμε τον μετρητή της αντλίας του βυτίου,  ο οποίος είχε ένδειξη …………… .

Στην συνέχεια ενώπιον του μετρήσαμε το περιεχόμενο της δεξαμενής με την ίδια ράβδο και βρέθηκε ότι αυτή είχε περιεχόμενο ………………. λίτρα (Μήκος …….. Χ Υψος ……. Χ Πλάτος ………). Στις διαστάσεις μήκος και πλάτος χρησιμοποιήσαμε τις ήδη ευρεθείσες διαστάσεις και το ύψος της ράβδου που ήταν βρεγμένο ήταν ………. εκατοστά.      

Ο αριθμός αυτός συμφωνεί με τα λίτρα που παραγγείλαμε  ΝΑΙ            ΟΧΙ

Εάν όχι, η διαφορά είναι …………….. λίτρα (+ ή -)

Ο αριθμός αυτός συμφωνεί με την ένδειξη στην αντλία        ΝΑΙ           ΟΧΙ

Εάν όχι, η διαφορά είναι ……………. (+ ή -)

 

                                                                 …………………. (τόπος) …/…/……

 

 Ο διενεργήσας την παράδοση                                     Για την πολυκατοικία                                            

  

Υπογράφουν και οι δύο και κρατάμε το έγγραφο.

Εάν υπάρχουν διαφορές επικοινωνούμε με τον Δήμο ή τη Νομαρχία της περιοχής μας και ζητούμε να έλθουν αρμόδιοι υπάλληλοι και δεν πληρώνουμε ποτέ παραπάνω λίτρα.

Το έγγραφο αυτό αποτελεί απόδειξη για όλα και το δημοσιεύουμε ως συνημμένο.

Eάν ο υπολογισμός κέρδους και κόστους άντλησης μέχρι την έξοδο από το διυλιστήριο  είναι 0,37 ευρώ, πόσο θέλει πια η αγορά για να κερδίσει;

 Κάνουμε πράξη και θωρακίζουμε την προστασία του καταναλωτή.

Θα παρέμβουμε δυναμικά με όλα τα νόμιμα μέσα για να αποτρέψουμε την αισχροκέρδεια εις βάρος όλων μας.

 

ΝΕΟ ΙΝΚΑ : ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ ΘΕΡΜΑΝΣΗΣ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

Αθήνα  13.10.2009 

 

ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ ΘΕΡΜΑΝΣΗΣ : ΑΙΣΧΡΟΚΕΡΔΕΙΑ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΤΙΜΗ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 0,52 ΤΟ ΛΙΤΡΟ

                              ΣΤΑ 0,50 ΛΕΠΤΑ Η ΕΥΛΟΓΗ ΤΙΜΗ

 

Πέρυσι τέτοια εποχή, δηλ. στα μέσα Οκτωβρίου 2008, η τιμή πώλησης του πετρελαίου θέρμανσης από τα Ελληνικά Διυλιστήρια ήταν 480 και πλέον Ευρώ ο τόνος (0,48 το λίτρο)[1].

Την ίδια εποχή (μέσα Οκτωβρίου 2008) οι εμπορικές εταιρείες πωλούσαν και παρέδιδαν στον καταναλωτή το πετρέλαιο θέρμανσης προς 680 Ευρώ τον τόνο (0,68 το λίτρο)[2].

Υπήρχε δηλαδή προσαύξηση τιμής στο εμπόριο της τάξης του 40%.

 

Φέτος η τιμή πώλησης του πετρελαίου θέρμανσης από τα ΕΛΠΕ είναι 355 Ευρώ ο τόνος (0,35 το λίτρο)[3].

 

Σε ποια τιμή πρέπει λοιπόν να πωλείται και να παραδίδεται στον καταναλωτή το πετρέλαιο θέρμανσης;

 

Το αποτέλεσμα προκύπτει από μία απλή μαθηματική πράξη : 355 Ευρώ ο τόνος  + 40 % = 497 Ευρώ ο τόνος ή 0,497 το λίτρο.

 

Οτιδήποτε συνεπώς πάνω από τα 0,50 ή έστω τα 0,52 λεπτά θα θεωρηθεί ότι αποτελεί ΑΙΣΧΡΟΚΕΡΔΕΙΑ.

 

Όταν ο Γ.Γ. της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας βγαίνει και προβλέπει τιμή πετρελαίου θέρμανσης γύρω στα 0,65 λεπτά το λίτρο, που στηρίζεται και ποιον αλήθεια ρόλο επιτελεί ;

Δεν θυμόμαστε να έχει προβεί σε αντίστοιχες ενέργειες για άλλα αγαθά στο παρελθόν.

Όταν διάφοροι παράγοντες της αγοράς  βγαίνουν κατόπιν και υποστηρίζουν τα αυτά, γιατί προβοκάρουν στους καταναλωτές υψηλότατες, αδικαιολόγητες και αισχροκερδείς τιμές; Είναι σαφές ότι θέλουν να ανεβάσουν τα κέρδη τους εις βάρος των πολιτών, εις βάρος των καταναλωτών ;

 

Πέρυσι, βρεθήκαμε στην δυσάρεστη θέση να καταθέσουμε μηνυτήρια αναφορά κατά παντός υπευθύνου συμπολίτη μας για τις αισχροκερδείς τιμές των πετρελαιοειδών. Από την κατάθεση της μηνυτήριας αναφοράς και μετά οι τιμές των καυσίμων άρχισαν να πέφτουν.

Φέτος, δεν θα θέλαμε να βρεθούμε στην ίδια δυσάρεστη θέση, αλλά εάν μας αναγκάσουν σίγουρα θα το κάνουμε.

Να γνωρίζουν ότι παρακολουθούμε καθημερινά την διεθνή και ημεδαπή εμπορική δραστηριότητα. Να γνωρίζουν ότι καταγράφουμε και ότι έχουμε αναλύσει με μαθηματικά μοντέλα όλα τα επιμέρους στοιχεία των τιμών.

Σήμερα δεν κάνουμε λόγο ούτε για την γενική αισχροκέρδεια στον κλάδο, ούτε για τα καρτέλ που δρουν, ούτε για τις υπόλοιπες καχεξίες της «αγοράς», ούτε για το γεγονός ότι έχουμε πάγια το ακριβότερο πετρέλαιο σε όλη την Ευρώπη.

Σήμερα μιλάμε για κάτι πολύ πιο συγκεκριμένο και απτό.

 

 

Για περισσότερες πληροφορίες παρακαλώ επικοινωνήστε με τον νομικό μας σύμβουλο Δημήτρη Καραμήτσα 6936000836. 

 

 

---

[1] Πηγή ΕΛ.ΠΕ.

[2] Πηγή ΕΚΟ. Τιμή παραδοτέου πετρελαίου και μάλιστα ενισχυμένου με καταλύτη.

[3] Πηγή ΕΛ.ΠΕ.

ΝΕΟ ΙΝΚΑ: ΚΕΙΜΕΝΟ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ & ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΩΝ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΡΙΒΕΙΑ & ΤΗΝ ΑΙΣΧΡΟΚΕΡΔΕΙΑ

ΚΕΙΜΕΝΟ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ & ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΩΝ  ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΡΙΒΕΙΑ & ΤΗΝ ΑΙΣΧΡΟΚΕΡΔΕΙΑ

 

Κάθε καλόπιστος πολίτης αυτής της χώρας θα περίμενε ότι τα πολιτικά κόμματα έχουν άμεση, συνεχή και διαρκή επαφή με τις ενώσεις καταναλωτών (τουλάχιστον όλες τις μεγάλες) προκειμένου να ανταλλάξουν απόψεις και να συζητήσουν προτάσεις για τα ζητήματα και τα άμεσα προβλήματα που αφορούν τους καταναλωτές, δηλ. το σύνολο των πολιτών της χώρας.

Οποιος πίστευε ή πιστεύει κάτι τέτοιο ήλθε η ώρα να διαψευστεί … .

Ισως τα πολιτικά κόμματα και τα πρόσωπα που τα στελεχώνουν να είχαν εννοήσει τις ενώσεις καταναλωτών ως φερέφωνά τους ή ως εξαρτώμενα της εκάστοτε κυβέρνησης.

Εμείς, ως η πολυαριθμότερη ένωση καταναλωτών της χώρας, η αρχαιότερη και μεγαλύτερη σε εμπειρίες – άμεση συνέχεια του σωματείου ΙΝ.ΚΑ. – του πρώτου σωματείου που ασχολήθηκε στην χώρα με τα ζητήματα των καταναλωτών διεκδικήσαμε και διεκδικούμε έναν άλλο, ένα  πραγματικό κινηματικό ρόλο με την συνεχή ανάδειξη θεμάτων και την κατάθεση προτάσεων – λύσεων για την κοινωνία μας.

Την οργάνωσή μας, με τα δεκάδες χιλιάδες εγγεγραμμένα μέλη, με τους χιλιάδες ανθρώπους που βρίσκονται ενεργά δίπλα της και τα εκατομμύρια των Ελλήνων που εκφράζονται μέσα από τους αγώνες της, δεν την κάλεσαν ούτε οι πολιτικοί αρχηγοί, ούτε τα πολιτικά κόμματα για να συζητήσουν τα καίρια ζητήματα που απασχολούν την ελληνική κοινωνία.

Όπως είδαμε μάλιστα κατά την τελευταία περίοδο ούτε με άλλες ενώσεις καταναλωτών υπήρξαν συναντήσεις (εκτός εάν κρατούνται εκατέρωθεν μυστικές).  

Αντί αυτού, του εύλογου και κοινωνικά αναγκαίου και χρήσιμου, παρακολουθήσαμε και παρακολουθούμε μία σειρά συνεχών συναντήσεων των αρχηγών των κομμάτων και των επιτελείων τους με «εκπροσώπους της αγοράς». Βέβαια στο κοινωνικό πεδίο είναι θεμιτή και αναγκαία και η συνάντηση με οργανώσεις της «αγοράς» και η ακρόαση των αιτημάτων του – ακόμα και εάν αυτές αποτελούν στην πραγματικότητα επαγγελματικές συντεχνίες – αλλά ακόμα περισσότερο αναγκαία και σίγουρα επιβεβλημένη είναι η συνάντηση και η επαφή με την οργανωμένη κοινωνία των πολιτών – καταναλωτών και η δική της ακρόαση. Η ακρόαση των θέσεων, των αναγκών και των αιτημάτων της κοινωνικής πλειοψηφίας μέσα από την (έστω κοινή) επαφή με τις ενώσεις καταναλωτών δεν υπήρξε.  

Αρκετά χρόνια τώρα και από όλα τα πολιτικά κόμματα ακούμε τα πιο θερμά  λόγια για την «κοινωνία των πολιτών», την κοινωνική αυτό-οργάνωση  και την συμμετοχική δημοκρατία. Δυστυχώς αποδεικνύονται λόγια κενά ουσίας και ασυνεπή πολιτικά τσιτάτα.

Εις μάτην αναμέναμε να ενδιαφερθούν τα πολιτικά κόμματα για να ακούσουν τις απόψεις, τις θέσεις, τις προτάσεις της οργανωμένης πλειοψηφίας των πολιτών καταναλωτών, αυτά και οι αρχηγοί τους προτίμησαν τις συνεχείς συναντήσεις με τους εκπροσώπους της κοινωνικής μειοψηφίας της αγοράς. Και βέβαια, οι τελευταίοι, «οι εκπρόσωποι της αγοράς»  έθεσαν και θέτουν και πάλι τα αιτήματα για ενίσχυσή τους, για περαιτέρω ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας, για αύξηση των κερδών τους … .Ομως όλα αυτά συναποτελούν ένα βαρύ λογαριασμό για την κοινωνία.  Εμείς θα κληθούμε να πληρώσουμε για την όποια υλοποίηση των όποιων αιτημάτων της «αγοράς» και δεν ακούσαμε τίποτα εδώ και ημέρες για την ακρίβεια που κάνει την χώρα μας την ακριβότερη της Ευρώπης, την αισχροκέρδεια, την κάκιστη επικίνδυνη ποιότητα αγαθών και υπηρεσιών, την εκμετάλλευση της ανάγκης των πολιτών – καταναλωτών, για την δίκαιη αμοιβή, για αξιοπρεπή εργασία. Δεν ακούσαμε τίποτα που να εξυπηρετεί άμεσα τις βιοτικές ανάγκες των ανθρώπων που συγκροτούν την ελληνική κοινωνία, ούτε ακούσαμε να πιέζονται οι εκπρόσωποι της αγοράς για όλα αυτά και δεκάδες άλλα άμεσα ζητήματα συμπεριφοράς τους, που προκαλούν το κοινό αίσθημα και ζημιώνουν την κοινωνία μας, όντας πραγματικά καθημερινά προβλήματα αυτής της κοινωνίας και αυτής της χώρας.

Τα θέματα αυτά είναι σχεδόν παντελώς απόντα ακόμα και από την προεκλογική ατζέντα των πολιτικών, λες και δεν αποτελούν κορυφαία, φλέγοντα και άμεσα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας.

 

Βέβαια όλη αυτή η συμπεριφορά των πολιτικών κομμάτων, ελπίζουμε να μην έχει την σημειολογία της, ελπίζουμε να μην εννοείται από όλα αυτά ότι μόνο για την «αγορά», την οργανωμένη αυτή μειοψηφία, υφίσταται το ενδιαφέρον των πολιτικών προσώπων. Ελπίζουμε να είναι απλά μια παράλειψή τους (συνηθισμένους μας έχουν εμάς τους πολίτες σε συνεχείς παραλείψεις) και όχι έμπρακτη εκδήλωση μιας θεώρησης που θέλει την υπόλοιπη κοινωνία, την κοινωνική πλειοψηφία μια άμορφη μάζα χωρίς αξία και λόγο. Οσοι νομίζουν το τελευταίο σίγουρα θα βρεθούν σύντομα προ οδυνηρών εκπλήξεων. 

Όπως και να έχει το πράγμα μέχρι σήμερα οι πολιτικοί έχουν αγνοήσει και έχουν παραλείψει τα ανωτέρω και έστω και με τον τρόπο αυτό τους το υπενθυμίζουμε, μήπως τελικά και αποδειχθεί παράληψή τους το ότι δεν κάλεσαν τους εκπροσώπους των ενώσεων καταναλωτών σε κοινή συνάντηση για να καταθέσουν τα αιτήματα της «κοινωνίας των πολιτών» !!!.

Επειδή κύλησε επαρκής χρόνος και επειδή βρισκόμαστε μερικές ημέρες πριν τις εκλογές είναι ευνόητο ότι εμείς οφείλουμε να καταδείξουμε τις ανωτέρω ασυνέπειες και να θέσουμε ξανά μερικά από τα πλέον φλέγοντα  προβλήματα και ζητήματα που απασχολούν τους Ελληνες και τις Ελληνίδες μαζί με τις προτάσεις μας για την δίκαιη κοινωνικά επίλυσή τους, επικεντρώνοντας στο διαλυτικό για την κοινωνία και απαράδεκτο για τους ανθρώπους φαινόμενο της ακρίβειας και της αισχροκέρδειας.

 

ΑΚΡΙΒΕΙΑ – ΑΙΣΧΡΟΚΕΡΔΕΙΑ

 

          Η απαγόρευση και ο κολασμός της αισχροκέρδειας επιτακτική κοινωνική αναγκαιότητα και άμεση επιταγή της αρχής των μη παραβίασης των χρηστών ηθών και της απαγόρευσης της καταχρηστικής άσκησης δικαιώματος και ως τέτοια απαγορεύεται όχι μόνο από τον κοινό νόμο (άρθρα 179, 281 ΑΚ) αλλά και από το ίδιο το Σύνταγμα (25§3).

          Το Γερμανικό ακυρωτικό Δικαστήριο (και το Ολλανδικό), ο αντίστοιχος Αρειος Πάγος, έχουν κρίνει ότι όταν το κέρδος ξεπερνά σε ποσοστό το 50% πρόκειται για δικαιοπραξία αισχροκερδή, άρα απαγορευμένη και άκυρη.

Μετά από πολυετείς αγώνες μας και στο πλαίσιο μηνυτήριας αναφοράς μας για τις τιμές των καυσίμων, ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου με την υπ’ αριθμ. 4209/3-12-2008 γνωμοδότησή του δέχθηκε ότι δικαιοπραξία με κέρδος ανώτερο του 50% είναι αισχροκερδής .

Τα πολιτικά κόμματα τι θα πράξουν ; η κυβέρνηση που θα προκύψει από τις προσεχείς εκλογές δεσμεύεται να ακολουθήσει όσα κρίνει η δικαιοσύνη; θα ρυθμιστεί επιτέλους νομοθετικά το τι είναι απαγορευμένη αισχροκέρδεια για να προστατευτεί ο πολίτης  και η κοινωνία ;  

Θα ρυθμιστεί επιτέλους κατά τρόπο κοινωνικά δίκαιο η δραστηριότητα της «αγοράς», έστω με τον καθορισμό ακραίων ορίων και κανόνων υπεύθυνης κοινωνικά συμπεριφοράς; 

 

 

Εχουμε  προτείνει και ξαναπροτείνουμε:

 

α. Το νομοθετικό καθορισμό του περιεχομένου της αισχροκέρδειας στην αγορά, σε ποσοστό επιτρεπόμενου καθαρού κέρδους για κάθε τύπο δικαιοπραξίας και με ανώτατο όριο το πιο πάνω, το 50% (τούτο δεν αποτελεί διατίμηση και είναι συμβατό με τις υπάρχουσες διατάξεις του ημεδαπού και διεθνούς δικαίου ως απορρέον από την αρχή της απαγόρευσης της κατάχρησης δικαιώματος).

Πρέπει για λόγους κοινωνικής προστασίας να καθοριστεί με νόμο το ανώτατο ποσοστό καθαρού κέρδους σε κάθε δικαιοπραξία, πέραν του οποίου η δικαιοπραξία είναι άκυρη και ο διενεργών αυτή να διώκεται ποινικά, αστικά και διοικητικά. 

Δεν μπορεί να γίνεται κατάχρηση καμίας «ελευθερίας» κανενός, εις βάρος των άλλων, εις βάρος του κοινωνικού συνόλου και της ατομικής υπόστασης του ανθρώπου. 

 

β.       Ελάχιστη επιτρεπόμενη τιμή πώλησης του προϊόντος του μόχθου του κάθε παραγωγού. Τιμή τέτοια που να καλύπτει αντικειμενικά τις δαπάνες και τον κόπο του και να του δίνει την δυνατότητα να ζήσει και να συνεχίσει να παράγει.

Ο ορισμός της ανώτατης τελικής λιανικής τιμής του προϊόντος να γίνεται με βάση την ελάχιστη τιμή παραγωγού επί ένα συντελεστή κέρδους και να γνωστοποιείται σε όλους. Οι τιμές πέραν των ανωτέρω χαρακτηρίζονται αισχροκερδείς, απαγορεύονται  και επισύρουν κυρώσεις.     

 

γ. Ενοίκια

Κανένα ενοίκιο κατοικίας ή επαγγελματικής στέγης δεν μπορεί να είναι ετησίως ανώτερο από ποσοστό της αντικειμενικής αξίας του μισθίου. Το ποσοστό αυτό να το ορίζει ο νόμος.

Μίσθωμα μεγαλύτερο του ανωτέρω χαρακτηρίζεται αισχροκερδές και είναι άκυρο.

 

δ. Φ.Π.Α.

 

          Δεν μπορεί οι ανάγκες της ζωής να φορολογούνται το ίδιο με την πολυτέλεια και την επίδειξη πλούτου.

 

-        Ζητάμε κατάργηση του Φ.Π.Α. για τα αγαθά άμεσης βιοτικής ανάγκης (π.χ. ψωμί, γάλα).

-        Ζητάμε μείωση του Φ.Π.Α. για σειρά αγαθών που στηρίζουν τις άμεσες βιοτικές ανάγκες (π.χ. ελαιόλαδο, λαχανικά, φρούτα)

-        Ισοστάθμιση της απώλειας με αύξηση του Φ.Π.Α. στα είδη πολυτελείας (π.χ. αξεσουάρ, καλλυντικά, κοσμήματα).

 

ε. ΔΕΚΟ /παροχές κοινής ωφέλειας

 

Πάγωμα των αυξήσεων, μείωση της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος από την ΔΕΗ με τα εκατοντάδες εκατομμύρια κέρδη εις βάρος του ελληνικού λαού.

 

Καμία αύξηση δεν επιτρέπεται να είναι ανώτερη από τον επίσημο δείκτη τιμών καταναλωτή ή το ποσοστό αύξησης της Ε.Γ.Σ.Σ.Ε., εάν αυτό είναι μικρότερο του Δ.Τ.Κ. .

 

στ. Τράπεζες – δανεισμός.

 

Ανάμεσα στα δεκάδες θέματα και προτάσεις που έχουμε θέσει επιλέγουμε: 

Νομοθετική καθιέρωση της τραπεζικής αισχροκέρδειας.

Κανένα δάνειο που χορηγεί τράπεζα και με οιονδήποτε τρόπο δεν μπορεί να έχει συνολικό επιτόκιο μεγαλύτερο από το διπλάσιο του επιτοκίου χορηγήσεων της Ε.Κ.Τ. .

Το περιθώριο τραπεζικού κέρδους είναι μεγάλο και πέραν τούτου η σύμβαση χαρακτηρίζεται αισχροκερδής.

Να απαγορευθεί να ξεπερνούν οι κάθε είδους τόκοι το ποσό του κεφαλαίου με πρόβλεψη για περαιτέρω μείωση στο 50% του κεφαλαίου.

Να ρυθμιστούν τα δάνεια όσων δεν μπορούν να τα αποπληρώσουν, χωρίς να θίγεται στο ελάχιστο το ακατάσχετο του μισθού.

          Να παγώσουν τα χρέη και να υπάρξει πλήρης διαφάνεια στις τραπεζικές συναλλαγές και συμβάσεις.

          Να θεσπιστεί εθνικό πρότυπο σύμβασης δανείου  και πιστωτικής κάρτας που να περιέχει αυτό τους ελάχιστους νόμιμους όρους, για να καταργηθούν τα ψιλά γράμματα και οι ακατανόητοι και αισχροκερδείς συμβατικοί όροι που επιβάλλουν οι τράπεζες.

          Να περιοριστούν τα δικαιώματα μονομερούς καταγγελίας εκ μέρους των τραπεζών, να θεσπιστεί η δυνατότητα του δανειολήπτη για επαναδιαπραγμάτευση και επανακαθορισμό του τρόπου πληρωμής, να αλλάξει το ασφυκτικό για τους οφειλέτες νομικό πλαίσιο.

          Να καταργηθεί ο «Τειρεσίας» και σε κάθε περίπτωση και άμεσα να καταργηθεί σειρά από κατηγορίες που εντάσσονται σε αυτόν, καθώς και να απαγορευτεί η χρήση του από κάθε τραπεζικό υπάλληλο για να προστατευτούν τα προσωπικά δεδομένα των πολιτών.

 

ζ.       Μείωση των τιμών στα αγαθά, τις υπηρεσίες και την ενέργεια σε ίσο ποσοστό με την μείωση στις διεθνείς τιμές και στο κόστος παραγωγής.

          Οι τιμές στις πρώτες ύλες έπεσαν δραματικά, αλλά τα προϊόντα στα ράφια παραμένουν ψηλά και αυξάνονται συνεχώς.

Παρακολούθηση των ευρωπαϊκών τιμών, έλεγχος και ποινικός κολασμός για όσους πωλούν ακριβότερα.

 

η.       Θέσπιση ενδεικτικών προτεινόμενων δίκαιων τιμών από το κράτος για όλα τα αγαθά άμεσης κατανάλωσης που αφορούν και στηρίζουν άμεσα την ζωή των ανθρώπων.

Ας είναι οι τιμές που το κράτος θεωρεί δίκαιες και ικανές για την επιβίωση των ανθρώπων.

 

θ.       Έκδοση υπουργικής απόφασης ώστε να δημοσιεύονται υποχρεωτικά στο διαδίκτυο με ευθύνη των σούπερ-μάρκετς όλες τους οι τιμές, σε όλα τους τα προϊόντα, ώστε να μπορεί να διευκολυνθεί ο καταναλωτής στην ενημέρωση και την επιλογή του και να καθίσταται ευχερέστερος ο έλεγχος τιμών.

Για τις εταιρείες αυτό δεν είναι παρά μόνο το πάτημα ενός πλήκτρου στο κεντρικό τους λογιστήριο.

Για τους  πολίτες καταναλωτές είναι κέρδος πολλών ωρών και χρημάτων.

Για όσους πιστεύουν στον υγιή ανταγωνισμό είναι ένα βήμα διαφάνειας και ουσίας. 

           Εκπροσωπώντας και εκφράζοντας ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας υπενθυμίζουμε στα πολιτικά κόμματα τις αναγκαιότητες αυτές για την προστασία των ανθρώπων, των πολιτών της χώρας αυτής.Θελουμε να πιστεύουμε ότι θα διορθώσουν άμεσα τις παραλήψεις τους.

          Προς το παρόν και ανακοινώνοντας τα πιο πάνω, καλούμε τα Μ.Μ.Ε. να ενημερώσουν για τις θέσεις μας αυτές τους συμπολίτες μας.

          Καλούμε επίσης τους ελεύθερους ανθρώπους των bloggs να αναρτήσουν το πιο πάνω κείμενο και όπου το βλέπουν να το αναπαράγουν, μαζικά, ελεύθερα και αθρόα.

          Καλούμε επίσης τον υπέροχο ελληνικό λαό να κάνει μόνιμο αίτημά του τις πιο πάνω προτάσεις μας και να θέσει και τις δικές του ελεύθερα, χρησιμοποιώντας κάθε νόμιμο μέσο και τρόπο.

Οι άνθρωποι μπορούν και πρέπει να ορίζουν την κοινωνία τους και τις τύχες τους.

 

 

                                ΕΝΩΣΗ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ Ν. ΙΝΚΑ

Μ. ΧΡΥΣΟΧΟΪΔΗΣ & ΣΠ. ΒΟΥΓΙΑΣ ΤΙΘΕΝΤΑΙ ΥΠΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΠΙΤΗΡΗΣΗ ΚΑΙ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ

Μ. ΧΡΥΣΟΧΟΪΔΗΣ & ΣΠ. ΒΟΥΓΙΑΣ ΤΙΘΕΝΤΑΙ ΥΠΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΠΙΤΗΡΗΣΗ ΚΑΙ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ

 

Προς τους κ.κ. Μ. Χρυσοχοΐδη και Σπ. Βούγια

 Κοινοποίηση: κ. Γεώργιο Παπανδρέου, Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και της Κυβέρνησης.

           Χθες, Παρασκευή 9 Οκτωβρίου 2009 και επί πολλές ώρες της ημέρας, ευάριθμες και εξοπλισμένες με πολεμικά όπλα αστυνομικές δυνάμεις, αποτελούμενες από εκατοντάδες πάνοπλους αστυνομικούς, οι οποίες θύμιζαν κατά τον αριθμό, την εξάρτιση και την δράση στρατό κατοχής, διενήργησαν εκτεταμένες επιχειρήσεις στην περιοχή των Εξαρχείων. Εξευτελιστικοί έλεγχοι με πολίτες οι οποίοι υποχρεώθηκαν να γονατίσουν και να δεχθούν σωματικούς ελέγχους, δεκάδες προσαγωγές πολιτών, οι οποίοι απολάμβαναν τον καφέ, το ποτό ή το αναψυκτικό τους καθήμενοι σε καταστήματα που λειτουργούν με νόμιμη άδεια της αρχής και τούτο με το πρόσχημα της έλλειψης αστυνομικής ταυτότητας. Ουδείς από αυτούς δεν κατηγορήθηκε ή δεν διαπιστώθηκε ότι έχει τελέσει παράνομες πράξεις.

Ελεγχοι από προφανώς καθ’ ύλην και κατά το νόμο αναρμοδίους αστυνομικούς της Υ.Μ.Ε.Τ. έγιναν και εντός καταστημάτων, παρουσιαζόμενοι ψευδεπίγραφα ως υγειονομικοί. Ουδεμία νόμιμη αρμοδιότητα διενέργειας αστυνομικών ελέγχων έχουν τα όργανα των υπηρεσιών αυτών.

          Κ.κ. Χρυσοχοΐδη και Βούγια επειδή μας είναι άγνωστη η επιστημονική σας συγκρότηση και η επαγγελματική σας ιδιότητα σας πληροφορούμε ότι το Σύνταγμα της Ελλάδος στις διατάξεις του για τα ατομικά δικαιώματα και τις σχέσεις κράτους – πολιτών  ορίζει τα ακόλουθα:

α)      Αρθρο 2§1 : 1. Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας.

β)      Αρθρο 5§2: Ολοι όσοι βρίσκονται στην Ελληνική Επικράτεια απολαμβάνουν την απόλυτη προστασία της ζωής, της τιμής και της ελευθερίας τους, χωρίς διάκριση … .

γ)         Αρθρο 5§3: Η προσωπική ελευθερία είναι απαραβίαστη. Κανένας δεν καταδιώκεται ούτε συλλαμβάνεται ούτε φυλακίζεται ούτε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο περιορίζεται, παρά μόνο όταν και όπως ορίζει ο νόμος. 

δ)       Αρθρο 25§1: Τα δικαιώματα του ανθρώπου ως ατόμου και ως μέλους του κοινωνικού συνόλου και η αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου τελούν υπό την εγγύηση του Κράτους. Ολα τα κρατικά όργανα υποχρεούνται να διασφαλίζουν την ανεμπόδιστη και αποτελεσματική άσκησή τους.     

ε)       Αρθρο 25§3: Η αναγνώριση και η προστασία των θεμελιωδών και απαράγραπτων δικαιωμάτων του ανθρώπου από την Πολιτεία αποβλέπει στην πραγμάτωση της κοινωνικής προόδου μέσα σε ελευθερία και δικαιοσύνη.

 

          Το αστικό Σύνταγμα, «σύντροφοι σοσιαλιστές», προστατεύει, έστω ατελώς, τις στοιχειώδεις ανθρώπινες ελευθερίες και τούτο επιτεύχθηκε κατόπιν μακραίωνων και αιματηρών αγώνων των λαών, αρχομένων κατά τα νεότερα ιστορικά έτη από την Γαλλική Επανάσταση και τον Διαφωτισμό. Στην χώρα δε αυτή τα ατομικά δικαιώματα εκπηγάζουν από την αρχαιότητα και τα δημοκρατικά της πολιτεύματα και αποτελούν κεντρικό στοιχείο του ελληνικού πολιτισμού και της πολιτικής παράδοσής μας.

          Ποια δικαιολογία μπορεί να έχει ένας «δημοκράτης σοσιαλιστής» όταν εφαρμόζει νόμους της χούντας για να στερεί την ελευθερία από τους πολίτες υπό το πρόσχημα των δήθεν «εξακριβώσεων» και «προσαγωγών»; Οι «προσαγωγές» κύριοι αποτελούν βίαια στέρηση της προσωπικής ελευθερίας, όπως αυτές και οι εξευτελιστικοί σωματικοί έλεγχοι αποτελούν προσβολή της τιμής και της προσωπικότητας και προσβολή της αξίας του ανθρώπου .

Ποίος σας δίδει το δικαίωμα να τρομοκρατείτε πολίτες, να τους υποβάλλετε σε εξευτελιστικούς ελέγχους, σε ψυχική ταραχή και δοκιμασίες και στην υποχρέωση να λαμβάνουν εξευτελιστικές στάσεις σώματος υπό την απειλή όπλων;

Ποιος σας δίδει το δικαίωμα να ανατρέπετε το πρόγραμμά τους και να διαταράσσετε εν γένει την ηρεμία τους;

Πληροφορούμε εσάς, αλλά και τους Ελληνες πολίτες ότι οι έλεγχοι αυτοί είναι αντισυνταγματικοί και πλήρως παράνομοι και η ελάχιστη τυπική νομιμοποίησή τους (έστω και κατά τους αυταρχικούς νόμους της χούντας που εφαρμόζονται) προβλέπει συγκεκριμένο πρόσφατο διαπραχθέν αδίκημα στην περιοχή και περιγραφή πολίτη που να ομοιάζει με αυτή του ελεγχόμενου. Τα στοιχεία αυτά οφείλουν να ανακοινώνουν τα αστυνομικά όργανα στον πολίτη που πρέπει να ελέγχεται με κάθε μέτρο σεβασμού προς την προσωπικότητά του και την δημόσια εικόνα του. Ο δε πολίτης, ο οποίος προς αδίκως και αβασίμως δέχεται την προσβολή αυτή του ελέγχου δικαιούται ηθικής αποκαταστάσεως και υλικής αποζημιώσεως για την βλάβη του.

Κε Χρυσοχοϊδη πληροφορούμαστε από τον τύπο, ότι ερωτηθείς για την στρατιωτικού τύπου επιχείρηση, απαντήσατε για «άβατο των Εξαρχείων, το οποίο πρέπει να σταματήσει και να διαλυθεί και πως οι πολίτες πρέπει να κυκλοφορούν ελεύθεροι και ανέμελοι όπου θέλουν.»    

          Κε Χρυσοχοΐδη, οι χιλιάδες συμπολίτες μας που διαμένουν και κινούνται καθημερινά στην περιοχή των Εξαρχείων αποτελούν περίτρανη απόδειξη του γεγονότος ότι δεν υφίσταται κανένα «άβατο». Αυτοί δε οι πολίτες, οι θαμώνες, είναι συχνότατα ενδεδυμένοι με κοστούμια και γραβάτες, χωρίς κανείς (εκτός των οργάνων σας) να τους ενοχλεί. Εκτός και εάν ενοχλείται η προσφιλής σε εσάς και άλλους «συντρόφους» πλατεία Κολωνακίου και οι θαμώνες της, από την παρακείμενη ύπαρξη πολιτών άλλου «επιπέδου».

          Κ.κ. Χρυσοχοΐδη και Βούγια, πρέπει να αντιληφθείτε ότι οι μέθοδοι και οι αιτιολογίες που χρησιμοποιείτε είναι οι αυτές στην φύση τους με τις αιτιολογίες που χρησιμοποιούν οι Ισραηλινοί για να επιτίθενται και να δολοφονούν αμάχους στην Γάζα και σε άλλα σημεία της Παλαιστίνης, οι Η.Π.Α. και οι λοιπές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις για να πραγματοποιούν δολοφονικές εκστρατείες, καταλήψεις χωρών και δολοφονίες πολιτών. Σε τίποτα δεν διαφέρουν στην φύση και την αιτιολογία τους.

          Θα πρέπει δε να σας πληροφορήσουμε και πάλι, «αγαπητοί σύντροφοί», ότι τα μέτρα σας φέρουν «προληπτικόν» χαρακτήρα κατά την επιστημονική τους θεώρηση. Κατά την ίδια την επιστήμη του διοικητικού δικαίου τα μέτρα «προληπτικού» χαρακτήρα έναντι των πολιτών, αποτελούν το χαρακτηριστικότερο στοιχείο των ολοκληρωτικών καθεστώτων.

          Τέλος και κυρίως «σύντροφοι, δημοκράτες και σοσιαλιστές» η παράταξή μας ονομάστηκε και ονομάζεται «δημοκρατική παράταξη» (σε αντιδιαστολή με την «δεξιά») για τους αγώνες της υπέρ των δημοκρατικών ελευθεριών και δικαιωμάτων των πολιτών, υπέρ των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων: του habeas corpus, του σεβασμού της προσωπικότητας, της ελευθερίας και των ιδεών, της ελευθερίας κίνησης και του συνόλου των δικαιωμάτων που αναγνωρίζονται από τον διεθνή νομικό πολιτισμό, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων, φυλής, χρώματος, οικονομικού status και οποιασδήποτε διάκρισης. Στον αντίποδα της δημοκρατικής παράταξης βρισκόταν πάντοτε το κράτος και το παρακράτος των «χωροφυλάκων», της βίας και της τρομοκρατίας έναντι των πολιτών, το κράτος της αυθαιρεσίας και των διακρίσεων. Οι πρακτικές του κράτους της δεξιάς ήταν και παραμένουν αυτές που εφαρμόσατε χθες στην περιοχή των Εξαρχείων και σε τίποτα δεν διαφέρουν. Πληρώσαμε με πολύ αίμα και διώξεις σε αυτή την χώρα την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων κάθε πολίτη για να δεχθούμε τώρα το όνειδος από τέτοιες επιλογές σας.

          Τιμήσαμε και τιμούμε τις ελευθερίες και τα δικαιώματα όλων των πολιτών και τούτο είναι ένα συστατικό στοιχείο της παράταξής μας.

          Κύριοι, δεν έχετε κανένα δικαίωμα να ευτελίζετε και να ακυρώνετε τους αγώνες γενιών και γενιών Ελλήνων, τους αγώνες της γενιάς του 1-1-4, των Λαμπράκηδων, του «γέρου της Δημοκρατίας», τους αγώνες του ΠΑΚ και του αντιδικτατορικού αγώνα, τον αγώνα του Πολυτεχνείου, του ΠΑΣΟΚ και των υπόλοιπων δημοκρατικών ανθρώπων  και δυνάμεων της χώρας. Μήπως υπό τις αυτές αιτιολογίες και πρακτικές δεν κινήθηκε κατά της παράταξής μας και κατά των αγωνιστών μας, η δεξιά και η ακροδεξιά ;

Σας απαγορεύουμε τον σταλινισμό και κάθε είδους ολοκληρωτισμό, κύριοι.

Δεν δεχόμαστε ως μέλη και φίλοι του ΠΑΣΟΚ να εξευτελιζόμαστε από τις πράξεις σας και να καθιστάμεθα αντικείμενο χλεύης, λοιδοριών και ιδεολογικών επιθέσεων για τις πράξεις σας. Δεν δικαιούστε να μας φέρνετε σε αυτή την κοινωνική και πολιτική θέση και εάν δεν μπορείτε να το εννοήσετε παραιτηθείτε πάραυτα.  Ούτε βεβαίως μπορούμε να ανεχθούμε συμπεριφορές σας που ακυρώνουν τα δημοκρατικά δικαιώματα των πολιτών, προσβάλουν τις αξίες μας και την παράταξή μας, την ευτελίζουν και θέτουν θρυαλλίδες για την επανάληψη γεγονότων, όπως αυτά του περασμένου Δεκεμβρίου.    

          Κύριοι, οι ενέργειές σας είναι απολύτως αντίθετες με της αρχές της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού και ευθέως αντίθετες με τις καταστατικές αρχές του ΠΑΣΟΚ.

          Κύριοι τίθεστε αυτομάτως με τις ενέργειές σας υπό δημοκρατική αμφισβήτηση και επιτήρηση και επί επαναλήψει θα τεθείτε αυτομάτως και εκτός της δημοκρατικής σοσιαλιστικής παρατάξεως.

          Το γεγονός ότι η πρώτη επιλογή σας ως νέοι υπουργοί μιας νέας κυβέρνησης ήταν οι στρατιωτικού τύπου βίαιες προληπτικές επιδρομές κατά πολιτών με μοναδική αιτιολογία και λόγο τον τόπο, όπου ευρίσκονταν (αντί π.χ. να ρυθμίσετε τα αρύθμιστα και ρυπογόνα φανάρια κυκλοφορίας στις μεγαλουπόλεις ή να στραφείτε στην δίωξη του κοινού εγκλήματος) φανερώνει τις θέσεις και τις προθέσεις σας. Ποία σχέση μπορούν να έχουν οι ενέργειές σας και η κρατική τρομοκρατία με την δημοκρατική παράταξη; Με ποιο δικαίωμα και με ποια πολιτική νομιμότητα σύρονται οι πολίτες ή υποχρεώνονται υπό την απειλή όπλων να γονατίζουν; Τι συμβολίζει η μόνιμη και επί έτη παρουσία σε κεντρικότατα σημεία των Αθηνών και μακράν των Εξαρχείων, δεκάδων αστυνομικών οπλισμένων με πολεμικά αυτόματα όπλα; Μήπως είναι επίδειξη ισχύος του ανασφαλούς κράτους και όσων αυτών πρεσβεύει; Ποια είναι η εικόνα της πόλεως των Αθηνών; Μήπως πρόκειται περί πόλεως εν καταλείψει ή διατελούσας υπό στρατιωτικό νόμο;

          Επαναλαμβάνουμε και αυτή είναι η πρώτη και η τελευταία μας προειδοποίηση, βρίσκεστε ήδη υπό δημοκρατική πολιτική αμφισβήτηση και επιτήρηση και δεν θα ανεχθούμε ως ελεύθεροι πολίτες και ως δημοκράτες σοσιαλιστές καμία παρέκκλιση από τις αρχές μας και κανένα νέο όνειδος από την συμπεριφορά και τις εντολές σας. Εμείς θα σας απομακρύνουμε από την παράταξη και από την ίδια την εξουσία που σας δώσαμε ως κοινωνία.

 

Υ.Γ.  Σύντροφε πρόεδρε του ΠΑΣΟΚ , εσύ ο εγγονός του Γέρου της Δημοκρατίας, εσύ που έζησες την αστυνομική τρομοκρατία από παιδί, εσύ που είδες τις διώξεις και τις εξορίες, εσύ ο γιός του Ανδρέα είναι δυνατόν να ανέχεσαι την επιβολή αστυνομικής βίας, την κατάλυση και καταπάτηση θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών, για τις οποίες επί δεκαετίες αγωνίστηκε και αγωνίζεται η παράταξή μας και είναι η ειδοποιός διαφορά της από την παράταξη της κρατικής βίας, της καταστολής και του παρακράτους;

          Ζητούμε την λήψη άμεσων μέτρων  

 

                                                                       Μέλη και φίλοι του ΠΑΣΟΚ

 

ΝΑ ΑΝΑΚΛΗΘΕΙ ΑΜΕΣΑ Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΠΕΡΙ «ΑΝΑΣΤΟΛΗΣ ΤΗΣ ΔΩΡΕΑΝ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑΚΗΣ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΜΑΘΗΤΩΝ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ»

ΝΑ ΑΝΑΚΛΗΘΕΙ ΑΜΕΣΑ Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΠΕΡΙ «ΑΝΑΣΤΟΛΗΣ ΤΗΣ ΔΩΡΕΑΝ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑΚΗΣ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΜΑΘΗΤΩΝ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ» 

 

Προς              κ.κ.      Αν. Διαμαντοπούλου και Ε. Χριστοφιλοπούλου.

 

Κοιν.              κ. Γεώργιο Παπανδρέου, Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και της Κυβέρνησης.

 

 

            Αρνητικό το πρώτο δείγμα γραφής στο Υπουργείο Παιδείας.

            Με απόφαση της νέας υπουργού κ. Αννας Διαμαντοπούλου, που διανεμήθηκε στα σχολεία, αναστέλλεται το πρόγραμμα «Δωρεάν Φροντιστηριακής Στήριξης Μαθητών στα Σχολεία». Πρόκειται για το πρόγραμμα ενίσχυσης των μαθητών στα σχολεία (φροντιστήριο εντός του σχολείου), που αποτελεί θετικό δημιούργημα της προηγούμενης κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.

Σύμφωνα με την απόφαση, το πρόγραμμα απλώς αναστέλλεται … . Φήμες αναφέρουν ότι πρόκειται να αναμορφωθεί, αλλά τούτο δεν περιλαμβάνεται στην απόφαση, άρα δεν ισχύει. Είναι επίσης γνωστό ότι είναι απλήρωτοι, εδώ και ένα χρόνο, οι εκπαιδευτικοί που εργάζονταν στο πρόγραμμα.

            Αυτά, από την άποψη της πολιτικής δεν μας λένε απολύτως τίποτα.

            Βεβαίως, θα πρέπει να πληρωθούν οι εκπαιδευτικοί, βεβαίως το πρόγραμμα μπορεί να χρειάζεται αναμόρφωση και ενίσχυση, όμως όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι πρέπει να καταργηθεί. Η αναστολή, άνευ άλλου τινός, δηλ. χωρίς την αναφορά συγκεκριμένου διαστήματος αναστολής (π.χ. έως την τάδε ημερομηνία) και χωρίς την αναφορά των στοιχείων και του χαρακτήρα της αναμόρφωσης, ισοδυναμεί με κατάργηση.

            Εχουμε λοιπόν μπροστά μας, ως πρώτη απόφαση, την κατάργηση του προγράμματος, το οποίο λειτούργησε θετικά για τους μαθητές, ιδίως της επαρχίας και των απομονωμένων περιοχών, αλλά και τους γονείς μαθητών που δεν έχουν την δυνατότητα να πληρώσουν φροντιστήρια για τα παιδιά τους.

            Βεβαίως και αυτονόητα, οι μόνοι που μπορεί να ευνοούνται από την κατάργηση είναι οι φροντιστές.

            Πέρα από τις αδυναμίες του εκπαιδευτικού συστήματος, που αποτελούν ομολογία ότι το εκπαιδευτικό πρόγραμμα, υλικό και διδακτική μέθοδος δεν είναι ολοκληρωμένα και επαρκή (για τον λόγο αυτό και χρειάζονται φροντιστήρια εντός του σχολείου) και ότι κάπου χωλαίνουν έντονα – το τελευταίο είναι κοινή πανελλήνια διαπίστωση – το πρόγραμμα αποτελεί μία μέθοδο θεραπείας του ταξικού χαρακτήρα της παιδείας.    

            Είναι λοιπόν απαράδεκτο και κοινωνικά επιζήμιο, ένα μέτρο στήριξης των αδύναμων κοινωνικά και οικονομικά ανθρώπων και ομάδων να το καταργούμε, ακόμα και να το αναστέλλουμε και μάλιστα ενώ προχωρά η σχολική χρονιά και χωρίς ορίζοντα επαναφοράς. Τι θα γίνουν τώρα οι μαθητές και οι γονείς που είχαν στηρίξει τις ελπίδες τους στο πρόγραμμα αυτό; Μήπως θα εγγραφούν σε φροντιστήρια (όσοι βεβαίως μπορούν) και για ποιο χρονικό διάστημα ;

            Κ.κ. Διαμαντοπούλου και Χριστοφιλοπούλου, όταν θέλουμε να κάνουμε αναμόρφωση ενός κρίσιμου και χρήσιμου προγράμματος με κοινωνικό χαρακτήρα, το οποίο και βρίσκεται ήδη σε λειτουργία, δεν αναστέλλουμε και μάλιστα αορίστως την λειτουργία του, αλλά επιφέρουμε τις αναγκαίες αλλαγές, βελτιώσεις  και τροποποιήσεις εν λειτουργία.

            Σας υπενθυμίζουμε ότι το μέτρο που λάβατε, πουθενά δεν αναφέρεται στο πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ, ούτε ψηφίστηκε από τον ελληνικό λαό.

            Το ΠΑΣΟΚ έχει την κοινωνική ευαισθησία και την στήριξη των αδύναμων ομάδων, εγγεγραμμένη όχι μόνο στο καταστατικό του, αλλά και στην συστατική πολιτική του ιδεολογία. Η στήριξη των ομάδων αυτών είναι αναγκαίος όρος για την κοινωνική ισότητα.

Εάν αυτά δεν τα εννοείτε δεν έχετε πολιτικό λόγο να βρίσκεστε στο ΠΑΣΟΚ και στην δημοκρατική παράταξη του τόπου.   

            Το γεγονός ότι η πρώτη απόφασή σας είναι αυτή, δείχνει μια νοοτροπία αντίθετη με το κοινωνικό γίγνεσθαι και τους πολιτικούς στόχους του κινήματος.

            Οι λογικές σκληρής αντικοινωνικής πολιτικής, οι λογικές που λένε σε ανήμπορους γονείς και μαθητές: «κόψτε τον λαιμό σας !!!» και συντηρούν και ενισχύουν τον ταξικό χαρακτήρα της εκπαίδευσης, αποκλείοντας χιλιάδες ελληνόπουλα από την πρόοδο και την γνώση, δεν ανήκουν στο ΠΑΣΟΚ και σε καμία θεωρία ή έκφανση του δημοκρατικού σοσιαλισμού.

            Σας δίνουμε την ευκαιρία να ανακαλέσετε την απόφασή σας και να επαναφέρετε άμεσα σε λειτουργία το πρόγραμμα.

            Εάν και όταν είναι έτοιμες οι βελτιωτικές παρεμβάσεις στο μέτρο, τότε μπορείτε να τις εφαρμόσετε με το σύστημα σε λειτουργία.

            Σας δίνουμε δε, όπως θα διαπιστώσατε και το modus (τον τρόπο) της πολιτικής σκέψης και δράσης που πρέπει να έχει όποιος θέλει να ανήκει στον δημοκρατικό σοσιαλισμό.

 

Υ.Γ. 1:             Δεν είδαμε πριν την απόφαση καμία διαβούλευση, ούτε εισήγηση και δεν είδαμε την απόφαση αναρτημένη στο διαδίκτυο.

Υ.Γ. 2:             Οποιος συμπεριφέρεται με κοινωνική αναλγησία και αυταρχισμό και έχει την αντίληψη ότι οι Ελληνες πολίτες δεν είναι απολύτως ίσοι με αυτόν, αλλά πολίτες 2^ης κατηγορίας ή ακόμα και «ζώα»,  δεν έχει θέση στο ΠΑΣΟΚ και στην «δημοκρατική παράταξη».

 

                                                                              Μέλη και φίλοι του ΠΑΣΟΚ

Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΕΝΟΣ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΠΙΣΤΩΤΙΚΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ

Εχουμε όλοι σχεδόν εξετάσει, γράψει και προτείνει την ανάγκη ύπαρξης ενός κρατικού πιστωτικού οργανισμού. Η υλοποίηση της πρότασης είναι αναγκαία, όχι μόνο για την ενίσχυση της λειτουργίας του κράτους μας (ήτοι ουσιαστικά της κοινωνίας μας) και την επαύξηση των δυνατοτήτων μετασχηματισμού της κοινωνίας, αλλά ακόμα και κατά την αμιγώς διαχειριστική προσέγγιση της λειτουργίας μιας οικονομίας.

Είναι (μεταξύ άλλων) γνωστό ότι το ελληνικό κράτος είναι από τους χειρότερους κακοπληρωτές της «αγοράς». Στο πλαίσιο της διαφθοράς κατά την διαδικασία επιλογής του αναδόχου ενός έργου, η διαφθορά έρχεται να ανεβάσει το κόστος του για το κοινωνικό σύνολο, τόσο οικονομικά όσο και κατασκευαστικά, αφού δεν επιλέγεται πάντοτε ο καλύτερος.[1] . Στο αυτό πλαίσιο, κατά την εκτέλεση ενός έργου, η διαφθορά δεν έχει πλέον κανένα όριο, καθώς δεν υφίστανται και πολλοί άμεσα ενδιαφερόμενοι. Τα σπασμένα των ανατιμολογήσεων, των επιμετρήσεων και του εν γένει κόστους διαφθοράς τα πληρώνει ο ελληνικός λαός, ενώ παράλληλα τα ίδια χρήματα τα στερείται από άλλες κοινωνικές ανάγκες. Το τρίτο στάδιο είναι αυτό της πληρωμής : το δημόσιο όχι μόνο καθυστερεί επί έτη να καταβάλλει τις οφειλές του, αλλά πολλές φορές και με πολιτική διακρίσεων άλλους πληρώνει και άλλους τους αφήνει απλήρωτους να οδεύουν προς το άγνωστο … . Αυτό σημαίνει ότι το κράτος, δίνει συγκριτικά πλεονεκτήματα σε όποιους θέλει, ενώ ταυτόχρονα οδηγεί στον μαρασμό και στην καταστροφή άλλους.

Η πιο άμεση και συχνή πρακτική των συναλλασσομένων με το ελληνικό δημόσιο, όταν καθυστερούν οι πληρωμές είναι ο τραπεζικός δανεισμός. Πέρα από την αιτιολόγηση που έχει να κάνει με την κοινωνική αδιαφορία ή τις δηλώσεις που επιχαίρουν για τούτο (“αφού παίζει με την διαφθορά καλά να πάθει…»), η αντιμετώπιση του φαινομένου από ένα ευνομούμενο κράτος μόνο συνολική μπορεί να είναι. Θα πρέπει δηλ. να περιλαμβάνει και τα τρία στάδια καθώς η διατήρηση μόνο του ενός θα είναι αρκετή για να επιφέρει την ουσιαστική ακύρωση όλων των μέτρων σε όλα τα στάδια. Αλλωστε οι επινοήσεις της διαφθοράς είναι πραγματικά ιδιαίτερα έξυπνες.

Η ώθηση των συναλλασσόμενων με το δημόσιο στις τράπεζες, όχι μόνο αξαύνει πολύπλευρα την επικυριαρχία αυτών στην κοινωνία, αλλά ουσιαστικά «καθεστοποιεί» την διαφθορά, την εισάγει στο κόστος (το οποίο είναι και καθίσταται έτι περαιτέρω κοινωνικό), την προσθέτει στον Δ.Τ.Κ. και στην μείωση ορθολογικής ανταγωνιστικότητας σε σχέση με ξένες αντίστοιχες δραστηριότητες και εν τέλει οδηγεί σε καχεξία τις σχετικές κοινωνικές οικονομικές δραστηριότητες.

        Η ανακύκλωση του φαινομένου και η συνεχής επανάληψή του δημιουργεί ένα τεράστιο φαύλο κύκλο, που τελικά καθιστά ανίσχυρη την κοινωνία και την βλάπτει άμεσα, βάρβαρα, πολυποίκιλα και με τεράστιο συνολικό κόστος. Αναφέρω μόνο ένα απλό κύκλο συνεπειών, στον οποίο μπορείτε να επενδύσετε τις σκέψεις σας προσθέτοντας σε αυτόν εκατοντάδες συνέπειες.  Το κράτος δεν πληρώνει τον  συναλλασσόμενο με αυτόν, αυτός καταφεύγει σε δανεισμό και ουσιαστικά εργάζεται για τις τράπεζες, δεν μπορεί να πληρώσει φόρους και ασφαλιστικές εισφορές, το κράτος δεν λαμβάνει φόρους και τα ασφαλιστικά ταμεία δεν μπορούν να πληρώσουν συντάξεις, γίνονται κακοπληρωτές και δανείζονται και τα ίδια από τις τράπεζες, ο συναλλασσόμενος χρεοκοπεί και χρωστάει σε  όλη την κοινωνία … το κόστος της χρεοκοπίας έρχεται να πληρώσει πάλι η κοινωνία με μηχανισμούς στήριξης των συνεπειών της χρεοκοπίας , το κράτος και πάλι δανείζεται και χρεωστάει … .. Μερικοί κύκλοι αρκούν για να χρεοκοπήσει το σύστημα ολόκληρο και να μην υπάρχει δυνατότητα διόρθωσης (ποιοι κερδίζουν από την καχεξία προκύπτει άμεσα από τον κύκλο …: οι τραπεζίτες …, που δικαιολογούν και το υψηλό κόστος του δανεισμού ως τόκο και έχουν τελικό στόχο το κράτος …  ) .

        Είναι σαφές ότι οι κύκλοι αυτοί δεν σταματούν, ούτε με ευχολόγια του τύπου : να πληρώνει το κράτος άμεσα (πώς να πληρώνει ; δανειζόμενο; ), ούτε με μικρορυθμίσεις  ενταγμένες στους ανωτέρω κύκλους, γιατί και αυτές παρασύρονται από την δυναμική του.

Είναι σαφές ότι οι κύκλοι αυτοί σταματούν μόνο με τομές, μόνο με ριζοσπαστικές λύσεις που να τέμνουν την συνοχή του κύκλου.

Μελετώντας το σημερινό περιβάλλον κανόνων, η πρώτη διαπίστωση που έχει να κάνει κάποιος είναι ότι οι τράπεζες και τα λοιπά συμφέροντα που είναι άμεσα συνδεδεμένα με αυτές (στην ουσία συνταυτίζονται) έχουν διαμορφώσει ένα νομικό περιβάλλον που δυσχεραίνει την συγκέντρωση και διάθεση κεφαλαίων, από μηχανισμούς άλλου τύπου. Αντίστοιχα, στον δυτικό κόσμο οι τράπεζες νέμονται πλέον το δημόσιο χρήμα, αφού μόνο αυτές μπορούν να δανείζονται από τις κεντρικές τράπεζες. Το δεδομένο αυτό αν και όσο δεν μπορούμε να το μεταβάλλουμε, οφείλουμε να το εξετάσουμε προκειμένου να βρούμε τις εναλλακτικές λύσεις για να υπάρξουν οι τομές.

Διότι είναι ευνόητο από την ανάλυση του προβλήματος, ότι μία τομή στον κύκλο προϋποθέτει και έχει ως αναγκαίο όρο, αυτόν της χρηματοδότησης ή ρευστότητας ή της άρσης των συνεπειών από την έλλειψή της. Η τελευταία λύση (π.χ. κρατική εγγυητική) απλώς μεταθέτει το πρόβλημα στον λήπτη της εγγύησης και εν τέλει το ανακυκλώνει στο κράτος, αφού σε αυτό θα καταλήξει και η εγγυητική και ο λογαριασμός της. .

Μένει λοιπόν η εξασφάλιση ρευστότητας και μάλιστα με τους ευνοϊκούς όρους με τους οποίους κινούνται οι ιδιωτικές τράπεζες.

Πρώτα από όλα, μία τέτοια χρηματοδότηση πρέπει να έχει πίσω της ένα δεδομένο πιστωτικό μηχανισμό. Είναι ευνόητο ότι η χρηματοδότηση του κράτους δεν πρέπει να επιφέρει βάρη επιτοκίων στο ίδιο το κράτος, διότι αυτά μετακυλύονται άμεσα και έμμεσα στην κοινωνία.

Αρα ο μηχανισμός για πολλούς λόγους, πρακτικούς (π.χ. απευθείας δανεισμός από την ΕΚΤ με καλύτερους όρους) και νομικούς (π.χ. θεσμοθετημένος περιορισμός κρατικών μορφωμάτων – πρέπει να αλλάξει)  η μόνη μορφή που μπορεί άμεσα να έχει είναι του ΝΠΙΔ, δηλ. μηχανισμός με υποθετικά, τυπικά ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια.

Στο πλαίσιο του προβληματισμού αυτού και εάν δεν ξεπεραστεί το πρόβλημα της οιονεί απαγόρευσης της κρατικής επιχειρηματικότητας, είναι ευνόητο ότι μπορούν να αναζητηθούν άλλες λύσεις. Αναφέρω μερικές :

α)  Ο μηχανισμός αυτός θα μπορούσε να εμφανιστεί ότι ανήκει στα ασφαλιστικά ταμεία, τα οποία πρόσφατα το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο τα χαρακτήρισε επαγγελματικά (άρα ιδιωτικών συμφερόντων) και όχι κοινωνικά (με την σφραγίδα της αδρανούς συνενοχής της κυβέρνησης της Ν.Δ.). Είναι άλλωστε ένα μάθημα που θα πρέπει να μάθει κάθει συνεπής πολιτικός : πως να μεταστρέφει σε κέρδος και να εκμεταλλεύεται τις ακρότητες των ευρωϋπαλλήλων.

β)    Θα μπορούσε επίσης το δημόσιο να μοιράσει από μία ονομαστική μετοχή σε κάθε Ελληνα πολίτη (τότε το μόρφωμα θα ήταν και πραγματικά κοινωνικό και ταυτόχρονα ιδιωτικό με τα κριτήρια της Ε.Ε.) θεσπίζοντας νέες νομικές μορφές και έννοιες, ώστε να μπορεί η διοίκηση να ασκείται από το κράτος.

Λύσεις υπάρχουν αρκεί να υπάρχει βούληση για σκέψη … .

 

        Με το μόρφωμα αυτό ως όπλο, το κράτος θα μπορούσε να λαμβάνει χρήμα με ελάχιστα επιτόκια και να το χρησιμοποιεί για τις ανάγκες του και αντίστοιχα και αυτονόητα για τις ανάγκες της λειτουργίας της οικονομίας, χωρίς να είναι υποχρεωμένο να προβαίνει σε υψηλότοκους δανεισμούς και σε υποτέλειες. Με τον αναγκαίο αυτό τρόπο θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει την οικονομία, τις υποδομές και να δημιουργήσει πιο εύκολα τις βάσεις για μία πραγματικά κοινωνική παραγωγική οικονομία των πολλών και όχι των λίγων.

        Ο κύκλος της φαυλότητας θα διακοπτόταν και θα μπορούσαν και τα μέτρα για την καταπολέμηση της διαφθοράς να αποδώσουν ουσιαστικά, τέμνοντας και διαλύοντας την οχληρή και επιζήμια φαυλότητα.

        Στην «τράπεζα» αυτή, που δεν θα ήταν αμιγώς εμπορική (για να μην τα διαλύσουν όλα οι ισχυροί τραπεζίτες) θα μπορούσαμε να στηρίξουμε, όχι κέρδη των μετόχων από τα μερίσματά της (παρότι αναγκαστικά τούτος θα ήταν ο καταστατικός της σκοπός), αλλά κέρδη της συμμετόχου κοινωνίας, που θα ξεκινούσαν από την απομείωση του εξωτερικού χρέους της χώρας και θα έφταναν σε στάδια ουσιαστικής κοινωνικής οικονομίας και παραγωγικής ανάτασης της χώρας.

Οσο για τον κύκλο της φαυλότητας, αυτός θα γινόταν μία κακή ιστορική παρένθεση … .

        Είναι συνεπώς επιτακτική ανάγκη να προσανατολιστούμε σε ένα μηχανισμό τέτοιο που προσφέρει ρευστότητα στο κράτος και φθηνό χρήμα στην οικονομική δραστηριότητα του τόπου, αλλά και την ουσιαστική δυνατότητα να προχωρήσει αυτός ο τόπος σε ένα καλύτερο μέλλον.

 

 

---

[1] Στο σχέδιο κατά της διαφθοράς που έχουμε επεξεργαστεί ως ομάδα, υπάρχει ειδική παράγραφος για τους πλειστηριασμούς και εν γένει διαγωνισμούς που λύνει το πρόβλημα οριστικά.

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΣΥΝΌΛΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΥΠΟΣΥΝΌΛΩΝ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ : ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΥΠΟΣΥΝΟΛΟ

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΣΥΝΌΛΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΥΠΟΣΥΝΌΛΩΝ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΥΠΟΣΥΝΟΛΟ

 

Στην πραγματικότητα η οικονομία δεν αποτελεί τίποτε περισσότερο από ένα κοινωνικό μηχανισμό παραγωγής και προμήθειας αγαθών και υπηρεσιών, οι οποίοι αποσκοπούν στην εξυπηρέτηση των αναγκών του ανθρώπου. Το εάν οι ανάγκες αυτές είναι βιοτικής ή μη, πραγματικές ή επίπλαστες, άμεσες ή έμμεσες, ατομικές ή κοινωνικές και χίλιες δυό άλλες διακρίσεις δεν αλλάζει την ουσία του κεντρικού ορισμού.

Ως ελληνική λέξη είναι σαφώς ετυμολογική (οίκος και νομή ή νέμηση) και επιβεβαιώνει την άμεση σύνδεσή της με τις ανάγκες του ανθρώπου.

Σύμφωνα με τα ανωτέρω η οικονομία αναφέρεται πάντοτε στον άνθρωπο και τον οίκο του, τον τόπο στον οποίο βιώνει και μέχρι σήμερα στον πλανήτη γη. Για τον λόγο αυτό και κυρίως επειδή είναι ανθρώπινο δημιούργημα – δράση και αναφέρεται στον ανθρώπινο ον, είναι πεπερασμένη και μετρήσιμη. Δεν μπορεί να ξεπεράσει τα όρια μεγέθους που ορίζονται από το ανθρώπινο όν και τον τόπο του.

Μπορεί συνεπώς να περιληφθεί και να εννοηθεί σαν ένα σύνολο, σαν ένα κύκλος ο οποίο έχει και τελικά όρια και δυνατότητες, τελικές διαστάσεις. Μέσα στον κύκλο των τελικών διαστάσεων μπορούμε να ορίσουμε ένα άλλο κύκλο που αφορά την σημερινή εικόνα – θέση της παγκόσμιας οικονομίας.

Περαιτέρω και μέσα στα σύνολα αυτά μπορούν σχηματικά να οριστούν κύκλοι με σύνολα και υποσύνολα που αντιστοιχούν στην οικονομία κάθε χώρας, ομάδας χωρών, ανάλογα με το τι αφορά κάθε φορά η μέτρηση.

Για να υπάρχει πραγματική εικόνα οι κύκλοι όλοι αυτοί είναι ευνόητο ότι δεν μπορούν και δεν είναι ορθό να οριστούν με βάση οικονομικά μεγέθη μετρούμενα σε χρήμα, αλλά σε παραγόμενα αγαθά και υπηρεσίες. Όπως πρόσφατα με τις Η.Π.Α. και άλλα κράτη, έτσι ο οποιοσδήποτε μπορεί να εκδώσει 5κις εκατομμύρια νομισμάτων και αντίστοιχων νομισματικών μονάδων. Αυτό δεν σημαίνει ότι αλλάζουν τα όρια ή το πλαίσιο της οικονομίας, της αληθούς οικονομίας καθώς αυτή αναφέρεται στον άνθρωπο και δεν υπάρχει χωρίς αυτόν.

Με την πιο πάνω ορθολογική θεώρηση της οικονομίας, που οδηγεί στην κατανόηση της ανθρώπινης πραγματικότητας και την ανακάλυψη της ουσιαστικής γνώσης, καταρρίπτεται μία σειρά από δοξασίες και μυθεύματα για το τι είναι στην πραγματικότητα οικονομία και για την μέχρι σήμερα επένδυσή της με ένα μανδύα επιστημονικοφάνειας ή επιστημονικότητας. Στην πραγματικότητα η θεώρηση της οικονομίας που έχουμε σήμερα είτε ως απλοί πολίτες είτε ως οικονομολόγοι βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε εσφαλμένα δεδομένα, παραδοχές και θεωρήσεις, όπως αυτό της θεώρησης με βάση τα οικονομικά μεγέθη.

Τα ίδια σφάλματα στρεβλώνουν και καταστρέφουν την πορεία της ανθρωπότητας και δισεκατομμύρια ανθρώπινες ζωές στο πορεία των αιώνων που επικρατούν.

Το οικοδόμημα της οικονομίας δεν είναι τίποτε άλλο από ένας μηχανισμός που στήθηκε από τους ισχυρούς για την εκμετάλλευση των αδυνάμων και την διαιώνιση της ισχύος τους (το πώς και γιατί έγιναν αυτοί ισχυροί το έχω αναπτύξει σε άλλα κείμενά μου) και μην ξεχνάμε πως ακόμα και οι περισσότεροι πόλεμοι είχαν ως σκοπό την λαφυραγωγία («πλιάτσικο») και την επιβολή της ισχύος προς εκμετάλλευση.  

Ας ξεκινήσουμε λοιπον να στοχαζόμαστε και να σκεπτόμαστε παραδείγματα και αποδείξεις για την πιο πάνω θεώρηση της οικονομίας, αλλά και να αντιλαμβανόμαστε και να σχεδιάζουμε κάτι αναγκαίο και αντίστοιχο με την πραγματικότητα και τον πλανήτη μας: την οικονομία των αναγκών του ανθρώπου, που επαναφέρει τον ορθολογισμό στην διαχείριση της ανθρώπινης ύπαρξης και ζωής. .

Ας έλθουμε όμως στα δικά μας αμέσα και ημέτερα πράγματα. Η ελληνική οικονομία αποτελεί ως σύνολο ένα υποσύνολο ενταγμένο στο πλαίσιο ευρύτερων κύκλων, ο πιο άμεσος κύκλος είναι αυτός της Ευρωζώνης, εν συνεχεία της Ε.Ε. , της Ευρώπης κ.ο.κ. (αντίστοιχα θα μπορούσε να ειδωθεί ως υποσύνολο των Βαλκανίων, της Ανατολικής Μεσογείου κλπ.). Το υποσύνολο αυτό είναι βέβαιο ότι έχει μεγαλύτερες παραγωγικές δυνατότητες από τις σημερινές που δημιουργούν γύρω από τον κύκλο του σήμερα ένα κύκλο πολύ μεγαλύτερο. Απαντες όμως οι κύκλοι αυτοί, το ελληνικό υποσύνολο συμπιέζεται και καθορίζεται από το περίγραμμα του Ευρωπαϊκού κύκλου και των άλλων υποσυνόλων που τον απαρτίζουν. Στο πλαίσιο λειτουργίας της ελληνικής οικονομίας και με την στρεβλή θεώρηση και στόχο που είναι αμειγώς στόχος οικονομικών νομισματικών μεγεθών και όχι στόχος άμεσης ανθρώπινης επάρκειας και ευμάρειας, το ελληνικό υποσύνολο και τα όρια του κύκλου συμπιέζεται και καθορίζεται από τους ισχυρότερους κύκλους (όπως π.χ. της Γερμανίας και της Γαλλίας) οι οποίοι επηρεάζουν ουσιαστικότερα και αμεσότερα και προσδιορίζουν το σύνολο της Ευρωζώνης και τους κανόνες του. Ουσιαστικά ο δικός μας κύκλος είναι κατά την λειτουργία του ανοικτός ως προς τις έξωθεν παρεμβάσεις και εντολές καθώς οι κύκλοι αυτοί ορίζονται ανοικτοί για τις οικονομικές μονάδες της Ευρωζώνης οι οποίες ορίζουν και το νομικό πλαίσιο, στερείται περαιτέρω και της νομισματικής αυτονομίας, ενώ παράλληλα δεν μπορεί εύκολα να επεκταθεί προς τα όρια των δυνατοτήτων του, καθώς συμπιέζεται από τους ισχυρότερους κύκλους. Ετσι καθίσταται εξωτερικά διάτρητος και συμπιεζόμενος, μπορεί εύκολα να συρρικνωθεί και ετεροκαθορίζεται. Αντίστοιχα δεν μπορεί να αντιδράσει και με τον έξωθεν έλεγχο του νομίσματος καθίσταται για ένα ακόμα λόγο και αιτία αντικείμενο εκμετάλλευσης. Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα των ανωτέρω αναφέρω την διαφορά επιτοκίων δανεισμού των κρατών στο ενιαίο και με το αυτό νόμισμα σύνολο που λέγεται Ευρωζώνη, αλλά και το γεγονός ότι το ελληνικό κράτος δεν λαμβάνει τα χρήματα που του αναλογούν και του ανήκουν από την Ε.Κ.Τ., αλλά τα δανείζεται έναντι υψηλού επιτοκίου από εμπορικές τράπεζες. Οι ποσοστώσεις στην παραγωγή (δηλ. ο περιορισμός της παραγωγής σε ποσότητες μικρότερες από τις βιοτικές ανάγκες του λαού μας), οι επιδοτήσεις για συγκεκριμένες μόνο καλλιέργειες και δεκάδες άλλα μέτρα. Το ότι ο κύκλος και τα υποσύνολα αυτά καθορίζουν σαφείς σφαίρες επιρροής, εκμετάλλευσης και εν τέλει λαφυραγωγίας των ισχυρών είναι κατάδηλο, αυτό που μέλλει να αποδειχθεί είναι το πότε η όρια συμπύκνωσης και συρρίκνωσης θα λειτουργήσουν ανατρεπτικά στην πορεία των δυνάμεων.

Είναι σαφές ότι μέσα στο πλαίσιο αυτό των ελεγχόμενων υποσυνόλων (το αυτό επακριβώς έχει οριστεί για τις επιμέρους κοινωνίες και τα πρόσωπα) και της στρεβλής και αβάσιμης οικονομίας δεν πρόκειται να υπάρξει μέλλον τόσο ελληνικό όσο και παγκόσμιο καθώς τα όρια συμπύκνωσης και αντοχής πιέζονται και παραβιάζονται από ένα σύστημα με λάθος κανόνες και σκοπούς.

Η μόνη σαφής σήμερα λύση για τον τόπο μας είναι να αρχίσουμε να παράγουμε αγαθά προσανατολισμένοι στις βιοτικές μας ανάγκες. Να σχεδιάσουμε μια οικονομία χωρίς υπερπαραγωγές και ελλείμματα (τα τελευταία είναι άκρως εκμεταλλεύσιμα για τους τρίτους), η οποία θα αγνοεί τα σύνολα και τα υποσύνολα, αλλά θα είναι προσανατολισμένη (έστω και ως υποσύνολο) στην αυτάρκεια και ευμάρεια των ανθρώπων. Μόνο αυτή ως πραγματική οικονομία, ως ορθολογική οικονομία δύναται να επικρατήσει των κύκλων της οικονομίας των νομισματικών αξιών και να φέρει ακόμα και την ίδια την νομισματική και συνολική απεξάρτηση.

Ας σχεδιάσουμε λοιπόν μια οικονομία μετρώντας τις πραγματικές ανθρώπινες ανάγκες μας και καλύπτοντάς τις. Είναι το μόνο μέτρο που βασίζεται στον άνθρωπο και το μόνο μέσο για να ξεπεραστεί η αθλιότητα της εξάρτησης.

ΑΝΑΔΙΑΝΟΜΗ: ΑΙΣΧΡΟΚΕΡΔΕΙΑ & ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ

ΑΝΑΔΙΑΝΟΜΗ: ΑΙΣΧΡΟΚΕΡΔΕΙΑ & ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ

 

Α.      ΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ

Πέρυσι τον Σεπτέμβριο στην Δ.Ε.Θ. ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κέρδισε τις εντυπώσεις κάνοντας λόγο για αναδιανομή του παραγόμενου προϊόντος της χώρας (ως εισοδήματος). Πέραν του γεγονότος ότι η αναδιανομή αυτή είναι αναγκαία για το άπλωμα της κοινωνικής δυνατότητας πρόσβασης και χρήσης βιοτικών αγαθών και όσα θετικά αυτή συνεπάγεται για τους συμπολίτες και συγκοινωνούς μας, αλλά και για το σύνολο της κοινωνίας μας (και αφήνοντας κατά μέρος την κριτική μου που ξεκινά από την βούλησή μου ενδυνάμωση της προσπάθειας ενός ευρύτερου κοινωνικού μετασχηματισμού με σοσιαλιστική βάση) οι θέσεις του προέδρου του ΠΑΣΟΚ ήταν ιδιαίτερα θετικές, ουσιαστικά αναγκαίες και εν κατακλείδι κοινωνικά δίκαιες με δεδομένη την βίαιη και τεράστια μετακίνηση πόρων και αφαίμαξη της πλειοψηφίας της κοινωνίας υπέρ των οικονομικά ισχυρότερων.

Αλλωστε και στην πραγματικότητα το παραγόμενο μίας κοινωνίας οργανωμένης σε κράτος είναι πάντοτε συγκεκριμένο και ορισμένο. Εννοιες όπως αυτή του «κέρδους» σημαίνουν την μετακίνηση μέρους αυτού του παραγόμενου (ως οικονομικό αποτέλεσμα) από κάποιους σε κάποιον άλλο. Ετσι και ως παράδειγμα, τα κέρδη των τραπεζιτών  δεν έρχονται «ουρανόθεν», αλλά από το παραγόμενο των κατοίκων αυτού του τόπου, στους οποίους βεβαίως προκαλούν αντίστοιχη ζημία (η έννοια κέρδος έχει μαθηματικό πρόσημο και δεν είναι ουδέτερη). Συνεπώς το να δίδεται μέσα σε ένα σύνολο, όπως αυτό της ελληνικής οικονομίας – κοινωνίας, η δυνατότητα σε κάποιους να πραγματοποιούν κέρδη σημαίνει ότι αντίστοιχα σε κάποιους επιβάλλονται ζημίες. Αντίστοιχα, η ανεξέλεγκτη αισχροκερδής δράση των τραπεζιτών και σειράς άλλων «επιχειρηματιών» δημιούργησε ζημίες και ελλείμματα σε άλλους τομείς της οικονομίας (όπως τούτο κατάδηλα αποδεικνύεται από τους ατομικούς οικονομικούς δείκτες και τους δείκτες υποσυνόλων της οικονομίας).

 

Β.      Η ΑΙΣΡΟΚΕΡΔΕΙΑ   

Αφήνοντας νομοθετικά ελεύθερη και ασύδοτη την αισχροκέρδεια των ισχυρών, αλλά και απάντων των μετεχόντων στην αγορά (για να μην εισέλθω στην θεώρηση της νομοθετικής και άλλης ενίσχυσης ή ακόμα και επιβολής της) δημιουργούμε όχι μόνο πανίσχυρα πρόσωπα, αλλά και πανίσχυρα οικονομικά υποσύνολα, τα οποία πιέζουν τα υπόλοιπα και καταργούν κάθε έννοια οικονομικής και πολιτικής ισορροπίας (με τα αντίστοιχα αυτονόητα αποτελέσματα που βιώνουμε σε κάθε επίπεδο και έκφανση της κοινωνίας και της λειτουργίας της)[1].  Σε καθαρά ατομικό επίπεδο και όταν πρόκειται για την εξυπηρέτηση άμεσων βιοτικών αναγκών του ανθρώπου, η άφεση στην αισχροκέρδεια του μηχανισμού προμήθειας αυτών (της «αγοράς» δηλ.) δημιουργεί τεράστια και αδικαιολόγητα ελλείμματα και ζημίες στους ανθρώπους και στις κοινωνίες. Τα ελλείμματα αυτά δεν μεταφράζονται μόνο σε συνέπειες στο οικονομικό επίπεδο και πεδίο, αλλά στην ουσία επηρεάζουν το «ποιόν» των ανθρώπων και των κοινωνιών[2].

Πέρα λοιπόν από την εγκαθίδρυση και εφαρμογή ενός άλλου συστήματος οργάνωσης της κοινωνίας βασισμένου στις ανάγκες του ανθρώπου, θα πρέπει στο ζοφερό παρόν να καταπολεμηθεί η αισχροκέρδεια και τα μη στηριζόμενα σε τίποτα το πραγματικά ουσιώδες υπερκέρδη κάποιων, ώστε να καταπολεμηθούν οι ανισότητες και οι συνολικές ανισορροπίες και ελλείμματα που αυτή προκαλεί (όλα άγουν στην κοινωνική διάλυση και την πλήρη αποδημοκρατικοποίηση των κοινωνιών). Η καταπολέμηση της αισχροκέρδειας σημαίνει, σηματοδοτεί, προκαλεί μία πρώτη αναγκαία αναδιανομή των εισοδημάτων. Το μόνο ασφαλές και βέβαιο όπλο των κοινωνιών για τον σκοπό αυτό είναι η επιβολή νομοθετικών ρυθμίσεων. Είτε ατομικά, είτε ως νομικός, είτε μέσα από τις τάξεις του ΙΝ.ΚΑ. επί σειρά ετών γράφω, λέω και πιέζω για τη νομική συγκεκριμενοποίηση της έννοιας της αισχροκέρδειας (η έννοια παραμένει νομοθετικά αόριστη) και την επιβολή περαιτέρω απαγορεύσεων και ποινών για αυτή. Το 1^ο μεγάλο κέρδος από την προσπάθεια αυτή (που ήταν και προσπάθεια πολλών συμμετόχων στην θέση αυτή) ήλθε στα τέλη του περασμένου έτους, όταν κατόπιν μηνύσεως του ΙΝ.ΚΑ. (Ν. ΙΝ.ΚΑ.) προκλήθηκε γνωμοδότηση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου στην οποία ορίστηκε ότι δικαιοπραξίες με ποσοστό κέρδους άνω του 50% είναι αισχροκερδείς (το ποσοστό αυτό είχαμε ορίσει ως στόχο λόγω της σχετικής νομολογίας του Γερμανικού Ακυρωτικού Δικαστηρίου). Στο πλαίσιο λοιπόν της αναδιανομής των εισοδημάτων και της προστασίας τους, είναι αναγκαία η ως άνω δράση και θέσπιση κανόνων που θα ορίζουν και θα παρεμποδίζουν την αισχροκέρδεια και ήδη έχει γίνει το πρώτο σημαντικό και ουσιαστικό βήμα.

Είναι σαφές ότι ο συγκεκριμένο ορισμός της έννοιας της αισχροκέρδειας με τον καθορισμό ανωτάτου επιτρεπτού ποσοστού κέρδους δεν προσκρούει σε καμία διάταξη με την οποία θεσπίζεται η (φιλελεύθερη και καταστροφική) έννοια της «ελευθερίας της αγοράς» και κυρίως δεν αποτελεί μέτρο διατίμησης, καθώς δεν ορίζει συγκεκριμένη ανώτατη τιμή. Αντίθετα και βασιζόμενός στην ευρύτατη έννοια της απαγόρευσης της καταχρηστικής άσκησης δικαιώματος (με βάση και θεμέλιο την οποία συγκροτήθηκαν όλα τα σύγχρονα δυτικά κράτη) ο ορισμός και η απαγόρευση της αισχροκέρδειας αποτελούν μέτρα, όχι μόνο αναγκαία για την συνοχή της κοινωνίας, αλλά και μη δυνάμενα να πολεμηθούν με νομικά ή πολιτικά μέσα. Θα μπορούσε δε να πειστεί ακόμα και ο τελευταίος οπαδός του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού ότι ακόμα και με τα δικά του καταστροφικά για τους ανθρώπους, τις κοινωνίες τους και τον πλανήτη, θέσφατα, ο σαφής ορισμός της αισχροκέρδειας ευνοεί και προάγει τον υγιή ανταγωνισμό μεταξύ των επιχειρήσεων (αλλως πως μια υγιής κατά τον σκοπό της επιχείρηση να ανταγωνιστεί αυτόν που αισχροκερδεί … .          

          Στο πλαίσιο αυτό έχει εκπονηθεί και είναι έτοιμο ένα ολοκληρωμένο σχέδιο, που προστατεύει και τον παραγωγό, αλλά και ολόκληρη την κοινωνία από το φαινόμενο της αισχροκέρδειας. Ως ολοκλήρωμα, το σχέδιο πάταξης της αισχροκέρδειας είναι έτοιμο και περιμένει εφαρμογή, έστω και πειραματική.

         

Γ.      Η ΦΟΡΟΛΟΓΗΣΗ   

Η πάταξη της αισχροκέρδειας είναι συνεπώς η μία βασική παράμετρος της αναδιανομής των εισοδημάτων . Η άλλη βασική παράμετρος είναι η φορολόγηση και οι δυνατότητες που παρέχει αυτή σε μία οργανωμένη σε κράτος κοινωνία.

          Η κυβέρνηση της Ν.Δ. στην Ελλάδα και αντίστοιχες κυβερνήσεις ανά τον κόσμο, είτε με βάση τα ιδεολογήματα του νεοφιλελευθερισμού, είτε με σχέσεις υποτέλειας και υπαλληλίας, είτε εκβιαζόμενες, είτε για χίλιους δυο άλλους ποταπούς λόγους, μεταχειρίστηκαν την φορολογία προκειμένου να αναδιανείμουν το παραγόμενο των κρατών τους υπέρ των ισχυρών. Η μείωση των φορολογικών συντελεστών στα υπερκέρδη, (η «αφορολόγητη αισχροκέρδεια», όπως την ονόμασα)  η κατάργηση φόρων που αφορούν τις μεγάλες περιουσίες, η συνέχιση ή θέσπιση νέων αφορολόγητων εισοδημάτων και δράσεων και αντίστοιχα η άγρια, άνιση (ακόμα και «ίση)  φορολόγηση των πιο αδύναμων επέφερε μία επιπλέον ανισοτική διάσταση εις βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας και δημιούργησε για τους ισχυρούς περαιτέρω δυνατότητες επιβολής επί της κοινωνίας και των ανθρώπων που την συναπαρτίζουν (ακόμα και με την πολλαπλή εκμετάλλευση των υπερκερδών τους έναντι των ανήμπορων ζημιούμενων). Η πορεία λοιπόν της επαναφοράς δια της αναδιανομής είναι αναγκαία, διότι άλλως θίγονται ουσιώδη δικαιώματα των ανθρώπων, η ίδια η συνοχή του κοινωνικού ιστού, ακόμα και η νομική και πολιτική έννοια της ισότητας των ανθρώπων.

          Η θέσπιση φορολογίας με ίσο συντελεστή για όλους, είναι ευνόητο και προκύπτει μέσα από κάθε μαθηματική πράξη, ότι απλώς έρχεται να φέρει έσοδα, χωρίς όμως να θίγει στο ελάχιστο το Status Quo στο οποίο χρονικά επιβάλλεται. Οι ίσοι συντελεστές φορολόγησης αποτελούν μία πράξη συντήρησης των δεδομένων και όχι αναδιανομής και μετατροπής τους. Εάν το αποτέλεσμα μιας φορολόγησης είναι το σύνολο μιας πρόσθεσης και η εφαρμογή της είναι το αποτέλεσμα μιας διαίρεσης (πχ. 1.000 : 1%) η εσωτερική σχέση των συντελεστών – αριθμών ουδόλως μετατρέπεται εάν εφαρμόσουμε για όλους τον αυτό διαιρέτη. Ετσι € 1.000.000 (ο πλούσιος) προς € 1.000 (ο φτωχός) = 1.000/1 . Μετά την φορολογία με 10 % (π.χ.) απομένει ο μεν πλούσιος με € 900.000, ο δε φτωχός με € 900, διατηρούμενης της σχέσης 1.000/1. Είναι σαφές ότι πρόκειται για συντήρηση και άκρως συντηρητική πολιτική και όχι για αναδιανομή.

          Θα πουν κάποιοι μικρόνοοι ότι το κράτος μπορεί να αξιοποιήσει τα 100.000 Ευρώ που παίρνει από τον πλούσιο υπέρ του φτωχού. Τούτο είναι παντελώς αβάσιμο στις ημέρες μας και υπό το υπάρχον πολιτικό και νομικό πλαίσιο. Ο πλούσιος, επικαλούμενος την αρχή της ισότητας (ακόμα και ερμηνεύοντας κατά το δοκούν την αρχή της αναλογίας) θα έλθει να διεκδικήσει και να λάβει το αντίστοιχο μερίδιο. Εάν δε πρόκειται για διάθεση χρημάτων για κάποια ανοικτή στους ιδιώτες επενδυτική προσπάθεια, θα έλθει ο ίδιος να καρπωθεί και να κερδοσκοπήσει από το αποτέλεσμα της επενδυτικής  δράσης. Ετσι ανακυκλώνεται το χρήμα, διατηρούνται τα ολιγαρχικά δεδομένα και συντηρείται το κοινωνικό κατεστημένο ανισότητας. Στοχαστείτε εάν μπορεί ο οιοσδήποτε «φτωχός» να «ανταγωνιστεί» (και δη με νόμιμα μέσα) σε κάθε ατομικό ή κοινωνικό επίπεδο τον πλούσιο του παραδείγματος. Στην πραγματικότητα δεν έχει παρά να ελάχιστες συγκριτικά δυνατότητες σε κάθε ατομικό και κοινωνικό πεδίο και επίπεδο. Αυτή είναι με σαφήνεια η έννοια της «συντήρησης» σε κάθε κοινωνικό επίπεδο και η εξάρτηση της χώρας από ολιγαρχίες που εδραιώνουν ολοένα την θέση τους και δημιουργούν καθεστώτα ανισότητας.

          Παράλληλα, είναι ευνόητο και κάτι άλλο, ότι ο φτωχός με τα 900 Ευρώ δεν μπορεί να καλύψει τις βιοτικές του ανάγκες και καθίσταται ανασφαλές, ανολοκλήρωτο, άνισο και πρόθυμο για εκμετάλλευση έρμαιο. Με πολίτες σε τέτοια δεινή θέση δεν χτίζονται κοινωνίες δημοκρατίες και πραγματικής ανθρώπινης προόδου, αλλά ολοκληρωτικά καθεστώτα.

Αντίθετα, ο πλούσιος με τις 900.000 Ευρώ όχι μόνο υπερκαλύπτει τις βιοτικές του ανάγκες, αλλά δημιουργεί και αποκτά ιδιαίτερα και εξαιρετικά χαρακτηριστικά που οδηγούν στην πλήρη κοινωνική ανισότητα και στις διακρίσεις (δείτε π.χ. τους δείκτες απόστασης μεταξύ πλουσίων και φτωχών).

          Το θέμα και τα αποτελέσματα, καθώς και οι άμεσες πρακτικές λύσεις έχουν ήδη αναλυθεί ευρύτερα και δεν θέλω να ξεστρατεύω από το συγκεκριμένο θέμα. Μία λύση αναδιανομής σε φορολογικό επίπεδο, η οποία θα ανατρέπει τα κοινωνικά δεδομένα και θα άγει προς την ισότητα, επιβάλλει την διαμόρφωση φορολογικών συντελεστών, ούτως ώστε να μην καταβάλλει φόρο όποιος λαμβάνει αμοιβές ή εν γένει έσοδα ίσα με τις βιοτικές του ανάγκες (το ποσό δύναται να οριστεί) και να φορολογούνται με αυξανόμενους συντελεστές τα πέραν των βιοτικών αναγκών εισοδήματα, ώστε ένα σημαντικό κομμάτι από το κέρδος που εξάγουν οι οικονομικά ισχυροί από την ίδια την κοινωνία στην οποία βιώνουν και την οποία εκμεταλλεύονται, να επιστρέφει σε αυτή για να εξισορροπούνται κάπως οι ανισότητες.

          Παράλληλα, μηχανισμοί τους οποίους έχω εξηγήσει και προτείνει, θα διασφαλίζουν την διάθεση της φορολογίας και θα φέρνουν το ολοένα και μεγαλύτερο πλάτεμα της οικονομικής βάσης. Π.χ. το πλάτεμα των συντελεστών της οικονομίας, η ενεργός κοινωνική συμμετοχή, το πλάτεμα της γνώσης καθιστούν μια κοινωνία ισχυρή απέναντι στον ωμό εκβιασμό του Χ οικονομικού παράγοντα ότι θα μεταφέρει τις επιχειρήσεις του σε άλλη χώρα ή θα τις κλείσει. Μια τέτοια κοινωνία θα είναι αρκετά ισχυρή και ικανή να τον αντικαταστήσει άμεσα με δράσεις βασισμένες στην γνώση και στην κοινωνική συμμετοχή και συναπόφαση.

          Βεβαίως, το μοντέλο αυτό, ακόμα και εάν είναι προτιμότερο από το μοντέλο της ίσης φορολογίας – συντήρησης, μπορεί κάλλιστα να άγει σε ένα φαύλο κύκλο, σε νέες συντηρήσεις, αφού δεν θίγει το μοντέλο πυραμίδας στην οργάνωση της κοινωνίας, δεν καταργεί τις ανισότητες, την ανισωτική οργάνωση των μηχανισμών της κοινωνίας, αλλά απλά μειώνει τις αποστάσεις, χωρίς να είναι βέβαιη η εις επ’ άπειρον διατηρησιμότητά του και η πρόοδος της μείωσης των αποστάσεων, ώστε να αχθούμε τελικά σε ισότητα.

          Μέσα από συνδυασμένες δράσεις, μέσα από το πλάτεμα σειράς διαδικασιών (έχω προτείνει νομίζω αρκετές), μέσα από τον σοσιαλισμό που αυτές περικλείουν (ακόμα και εάν φοβούμαστε να εκστομίσουμε την λέξη για να μην στοχοποιηθούμε από τις ολιγαρχίες) μπορούμε να αχθούμε στο μέλλον σε άλλες μορφές κοινωνικής οργάνωσης, που θα εννοήσουν ευκολότερα την σημασία των βιοτικών αναγκών και την ανάγκη απελευθέρωσης των ανθρώπων από τα άγχη της. Εκεί επάνω μπορούμε να δημιουργήσουμε πραγματική γνώση και επίγνωση (επιστήμη) και να χτίσουμε μια νέα ανθρωπότητα.

          Οπωσδήποτε, εν προκειμένω, είναι αναγκαία η αναδιανομή του παραγόμενου προϊόντος – πλούτου και η προστασία της, ως προστασία ακόμα και της κάλυψης των ανθρώπινων βιοτικών αναγκών και αυτή στο πεδίο που εξετάστηκε δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο με τις ανωτέρω παραμέτρους και φορολογικά μόνο με την κλιμακωτή και όχι ίση φορολόγηση των εν γένει εισοδημάτων (π.χ. των συνολικών ετήσιων κερδών από τις μεταβιβάσεις μετοχών).

         

          Τέλος, ποτέ να μην ξεχνάμε στις σκέψεις και στους στοχασμούς μας, ότι το χρήμα είναι τεχνητό μέσο και μέτρο που έχει αξία όσο αναφέρεται σε πραγματικά αγαθά και ανάγκες. Εάν έχεις 1.000.000 Ευρώ σε ένα έρημο νησί σου είναι πραγματικά άχρηστα (σκεφτείτε τον έρημο πλανήτη) ή εάν η τιμή ενός κιλού του ψωμιού (η τιμή διαφέρει από την πραγματική ανθρώπινη αξία) οριστεί στο 1.100.000 Ευρώ, τότε λιμοκτονείς και πεθαίνεις από την πείνα. Δεν πρέπει λοιπόν να παρασυρόμαστε στο παιχνίδι των αριθμητικών αξιών που ετεροκαθορίζονται, αλλά πρώτα από όλα να αναφερόμαστε και να μεριμνούμε για την αξία του ανθρώπου και την πραγματική αξία που έχουν τα αγαθά για αυτόν ως ανάγκη ανάλωσης. Ετσι ξεφεύγουμε και από την λογική και από την επικίνδυνη ουσία των επιδιώξεων όσων κατέχουν και εμπορεύονται το χρήμα. Τα υπόλοιπα, αν και τα έχω ήδη γράψει, τα αφήνω κενά για να προκαλέσω την αυτόνομη σκέψη.

          Προς το παρόν, ας δούμε την ανάγκη αναδιανομής και την άμεση κοινωνική αξία της.              

         

 

---

[1] Είναι βεβαίως ευνόητο και σαφές ότι ο καπιταλισμός ως σύστημα ανισοτήτων και ανισορροπιών ευνοεί και ουσιαστικά στηρίζεται και προκαλεί τις ανισότητες αυτές, ώστε να τις εκμεταλλευτεί, ακόμα και να εκμεταλλευτεί τις διορθώσεις τους.  

[2] Αυτό σας αφήνω να το αναλογιστείτε μόνοι σας.

ΑΡΘΡΟ ΓΙΑ ΤΗ Ν.Δ. ΣΤΙΣ 8/9/2009

Είναι ευτύχημα για την χώρα ότι η κυβέρνηση της Ν.Δ. παραιτήθηκε. Πρόκειται αντικειμενικά για παραίτηση και μάλιστα για παραίτηση λόγω αδυναμίας χειρισμού των πολιτικών ζητημάτων της χώρας. Τα υπόλοιπα που αναφέρονται περί πιέσεων του ΠΑΣΟΚ κλπ. είναι απλά φτηνές δικαιολογίες, από αυτές που απλόχερα ξέρουν να μοιράζουν δεξιά και αριστερά οι  επαγγελματίες της πολιτικής.

Αφού κορόιδεψε τον Ελληνικό λαό επί σειρά ετών με ακατάσχετες παροχολογίες ο Κ.Καραμανλής και η παράταξη του, έρχεται σήμερα  να μιλήσει στους Ελληνες σε τόνο αυστηρό (λες και αυτοί είναι οι κυβερνώντες και υπεύθυνοι της γενικής διάλυσης και δυσπραγίας της χώρας) για παρατεταμένη λιτότητα.

Μία κυβέρνηση έχει δύο βασικές λειτουργίες, η πρώτη είναι η καθαρά πολιτική και περιλαμβάνει την χάραξη της ευρύτερης πολιτικής πορείας μίας χώρας, η δεύτερη είναι η διαχειριστική λειτουργία.

Είναι σαφές ότι η συνεχής λιτότητα που υπόσχεται στους Ελληνες η Ν.Δ. στο πλαίσιο της διαχειριστικής κυβερνητικής λειτουργίας ακόμα και αιώνες να διαρκέσει δεν πρόκειται να τους οδηγήσει πουθενά, αλλά θα τους κάνει φτωχότερους και περισσότερο εξαρτημένους. Τούτο διότι δεν ακούσαμε καν από τη Ν.Δ. ποια είναι η πολιτική της πρόταση, τι είναι αυτό που εγγυάται ως πολιτική πως θα αλλάξει, προκειμένου να παύσει κάποια στιγμή η συνεχής λιτότητα για τους πολλούς. Λιτότητα, ακρίβεια, αναδιανομή του παραγόμενου προϊόντος υπέρ των λίγων και των ισχυρών, ανεργία, διεθνής ανυποληψία, εγκατάλειψη των ανθρώπων στην τύχη τους, μείωση της παραγωγής, υπερδανεισμός και υπερχρέωση, ξεπούλημα της χώρας, διαφθορά, σήψη, δυσωδία και μυριάδες άλλα συγκροτούν μια αηδιαστική εικόνα που μόνο μια δεξιά κυβέρνηση μπορεί να εγγυηθεί. Στην πραγματικότητα όλα τα πιο πάνω εγγυάται ο κ. Καραμανλής και η παρέα του και είναι ευχής έργον για την χώρα ότι παραιτήθηκε. Αφού δεν παραιτήθηκε και από την εκλογική διαδικασία θα πρέπει να δεχθεί το ηχηρότατο χαστούκι, την τιμωρία του ελληνικού λαού. Αυτή που γλύτωσε το ΠΑΣΟΚ το 2004 με την αλλαγή ηγεσίας. Ο λαός πρέπει να μάθει να τιμωρεί σκληρά όσους τον κοροϊδεύουν, τον εξαπατούν, τον κλέβουν.

Θα σταθώ για λίγο και ειδικά στην απαξίωση και εγκατάλειψη των ανθρώπων. Είναι η κλασσική εκδοχή της ζούγκλας του νεοφιλελευθερισμού και της απόλυτης βαρβαρότητας, που αχρηστεύει τους ανθρώπους, τους αφήνει έρμαια της εκμετάλλευσης των ισχυρών και τους καθιστά τόσο αδύναμους ώστε να είναι συνεχώς εξαρτώμενα από τα θηρία της καπιταλιστικής ζούγκλας. Η λογική «κόφτε το λαιμό σας» είναι η κλασσική αντικοινωνική θέση του νεοφιλελευθερισμού, αυτή που τον δομεί και τον διατρέχει και την ακολούθησε πιστά η Ν.Δ. και την κυβέρνησή της. Πρώτα κάνουμε τους ανθρώπους ανίσχυρους ώστε να είναι εκμεταλλεύσιμοι και στην συνέχεια φερόμαστε ως φιλάνθρωποι με επιδοματικές πολιτικές, αυτό είναι το κύριο δόγμα τους και το εφάρμοσαν σε κάθε διάσταση της ανθρώπινης ζωής. Αφησαν τους ισχυρούς του χρήματος να καθοδηγήσουν συνολικά την κοινωνία και στέρησαν από τους πολίτες την δυνατότητα να μπορέσουν να βελτιώσουν την ζωή και την θέση τους.

Σταματώ γιατί με πιάνει ναυτία, όταν σκέφτομαι πως έξι χρόνια από την ζωή όλων μας πέρασαν μέσα σε ένα τέλμα λάσπης και κοπράνων.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΑΞΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ; ΜΙΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ΕΞΙΣΩΣΗ …

Ας γράψω και εγώ για το έγκλημα … .

Διαφωνώ με την άποψη ότι κάθε λαός έχει την κυβέρνηση που του αξίζει.

Το “αξίζει” περικλείει ένα αξιολογικό δεδομένο που είναι πολυσήμαντο και μπορεί να εκλάβει σειρά περιεχομένων.

Σε καθαρή διαλεκτική θα έπρεπε να ισχύει ως εξής : κάθε λαός έχει την κυβέρνηση που του αξίζει εφόσον κυβερνά ο ίδιος, εφόσον ο ίδιος ασκεί συνολικά την πολιτική.

Για να λειτουργήσει η ισότητα Α=Β, θα πρέπει και το Β να είναι ίσο με το Α.

Θεωρητικά λοιπόν, αλλά και ουσιαστικά το επίπεδο ενός λαού διαμορφώνεται από το επίπεδο και τις επιλογές μιάς κυβέρνησης ή ενός ευρύτερου εξουσιαστικού διευθυντηρίου.

Αρα, απαραίτητος όρος για να ισχύει η ισότητα Α=Β, είναι η ίδια η ισότητα της πραγματικής δημοκρατίας και η κατάργηση των εξουσιαστικών φαινομένων. Τα τελευταία διαφοροποιούν την φύση των συγκρινόμενων, με αποτέλεσμα να συγκρίνουμε ανόμοια πράγματα, π.χ. μήλα με πέτρες … .

Για να υπάρξει λοιπόν ισοδύναμο μεταξύ των όρων πρέπει να υπάρξει και ταυτότητα αυτών 2 = 2 , 1=1 και όχι 1=7 ή 3 μήλα  = 7 πεταλούδες.

Ταυτότητα στο σύγχρονο σύστημα ανισοτήτων δεν υπάρχει και η το τσιτάτο εκφράζει μόνο την κατάσταση της πυραμίδας ανισοτήτων: Γερά θεμέλια άγουν σε ψηλή κορυφή της πυραμίδας.

Για να υπάρξει τέτοια διαλεκτική ισότητα θα πρέπει να μιλήσουμε να κυβερνώντα λαό, να ταυτιστεί ο λαός με την εξουσία. Επειδή δε είναι κοντά η 3η Σεπτέμβρη, το τσιτάτο “ο λαός στην εξουσία” ή το “λαϊκή κυριαρχία” έρχονται να δώσουν ουσιαστικό πολιτικό νόημα στην εξίσωση.

Πέρα όμως από τα απλά διαλεκτικά κοινωνικά μαθηματικά, υφίσταται ένα καίριο ζητούμενο: για να λειτουργήσει το σχήμα λαός = κυβέρνηση υπάρχει ένα καίριο προαπαιτούμενο, που αφορά την συγκρότηση του λαού σε μία δεδομένη ομάδα με εσωτερική ισότητα. Εάν το σύνολο λαός εκφράζεται σχηματικά με τον αριθμό 1.000.000 (που το συναπαρτίζουν οι άνθρωποι) δεν μπορεί ποτέ να λειτουργήσει ως συγκροτημένη ενότητα, εάν μέσα στο 1.000.000 υπάρχουν προδεδομένες ανισότητες. Εάν δηλαδή κάποιος έχει προδεδομένη εσωτερική κοινωνική αξία 1.000, άλλος 500, άλλος 1, άλλος 0,03 κλπ. . Αυτό ισχύει χιλιάδες χρόνια στις κοινωνίες πυραμίδας και ουσιαστικά στηρίζεται στην εκμετάλλευση των βιοτικών ανθρώπινων αναγκών, που συνάμα σηματοδοτεί και την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. 

Η ισότητα του “ατόμου”, που εκφράζεται με την μονάδα είναι ένα αναγκαίο ζητούμενο προκειμένου να συγκροτηθεί ο λαός σε σώμα κοινωνίας ισότητας και να αποκτήσει  και ταύτιση με την “κυβέρνηση”, δηλ. να έχει και ουσιαστικά ίση νομή της εξουσίας.

Επειδή όμως οι βιοτικές ανάγκες είναι συνυφασμένες με την ανθρώπινη ύπαρξη δεν μπορούμε να προχωρήσουμε σε λύση του προβλήματος, εάν δεν δώσουμε λύση από αυτές.

Η αρχαία δημοκρατία, προσπαθώντας να λύσει το πρόβλημα, αδιαφόρησε για τις ανάγκες αυτές, τις άφησε εκτός ζητουμένου εγκαθιδρύοντας μία νομική πλασματική πολιτική ισότητα με την ελπίδα ότι διαμέσου αυτής θα εξυπηρετηθούν οι πραγματικές βιοτικές ανάγκες όλων ή έστω των περισσοτέρων. Οτι δηλαδή, οι πολίτες θα διαμορφώσουν θεσμούς που εξυπηρετούν τις ανάγκες τους. Το θέμα είναι ότι απέτυχε καθώς δεν συλλάμβανε εννοιολογικά τις βιοτικές ανάγκες με ό,τι αυτό σημαίνει και προκάλεσε στις κοινωνίες όπου αυτή εφαρμόστηκε (π.χ. διατήρηση των ουσιαστικών ανισοτήτων και των σχέσεων εξάρτησης ή ανάλωση ενέργειας σε μη πραγματικές βιοτικές ανάγκες με αποτέλεσμα να υφίσταται έλλειμμα αυτών … ).

Οπωσδήποτε η πραγματική δημοκρατία έδωσε λύσεις και άνοιξε δρόμους, αποτελεί δε το μοναδικό τρόπο για να υπάρξει λύση στο ζήτημα. Όμως μόνο η νομική ισότητα, επίπλαστη καθώς είναι και μη πραγματική, δεν λύνει το ζήτημα. Δεν μπορείς να αγνοείς τους πραγματικούς όρους, τους νόμους των αναγκών του ανθρώπου και να στηρίζεσαι σε νομικά θεσμικά επίπλαστα.

Η άλλη λύση θα ήταν να αγνοήσουμε σκόπιμα στην συγκρότηση του συνόλου τις πραγματικές βιοτικές ανάγκες, να τις παραμερίσουμε ή να ορίσουμε άνωθεν άλλες από τις πραγματικές. Στο σφάλμα αυτό υπέπεσε ο «υπαρκτός σοσιαλισμός» με τα γνωστά αποτελέσματα. Παιδί ο ίδιος του καπιταλισμού, δημιούργησε και αυτός ένα σωρό ψευδοανάγκες, αλλά και πυραμίδες που φωτογράφιζαν τον καπιταλισμό και τον εφάρμοζαν.

Και οι δύο λύσεις κατέτειναν στην δημιουργία δεδομένων αξιακής ισότητας, αλλά και οι δύο λύσεις δεν συνυπολόγιζαν τα πραγματικά οντολογικά δεδομένα του όντος στο οποίο απευθύνονταν : τον άνθρωπο. Αποτελούσαν μόνο τεχνικές, ήταν τεχνητές, ήταν συμβατικοί όροι και όχι όροι ουσίας. 

Αρα για να υπάρξει λύση στο πρόβλημα το μόνο που μένει είναι να συλλάβουμε την βιοτική οντότητά μας και να την θέσουμε ως προδεδομένο της μονάδας. Στον αριθμό 1 που συγκροτεί την μονάδα και αθροιστικά το σύνολο πρέπει να περιλαμβάνονται οι βιοτικές ανάγκες, η ισότητα της απόλαυσής τους  και η ασφάλεια για αυτές. Τότε μόνο το 1 του ενός θα είναι το αυτό με το 1 των άλλων και δεν θα μπορεί να υπάρξει διαχωρισμός ανισότητας και εκμετάλλευσης, εάν οι βιοτικές ανάγκες και η απόλαυσή τους  αποτελούν προδεδομένο για τον καθένα.

Τότε η συγκρότηση των κοινωνιών θα έχει άλλο νόημα και περιεχόμενο, όπως και η ζωή των ανθρώπων και θα μπορούμε όχι απλώς να έχουμε την κυβέρνηση που μας αξίζει, αλλά να είμαστε αυτοί που αξίζουμε.

Η ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΟΟΣΑ. Ο ΟΟΣΑ ΕΙΝΑΙ ΟΡΓΑΝΟ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΣΥΜΜΟΡΙΑΣ ΤΩΝ ΛΗΣΤΩΝ

Η ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΟΟΣΑ. Ο ΟΟΣΑ ΕΙΝΑΙ ΟΡΓΑΝΟ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΣΥΜΜΟΡΙΑΣ ΤΩΝ ΛΗΣΤΩΝ

Ο ΟΟΣΑ (Οργανισμός για την οικονομική συνεργασία και ανάπτυξη και με λατινικούς χαρακτήρες OECD) είναι ένας διεθνής οργανισμός με 34 κράτη τακτικά μέλη, που δημιουργήθηκε το 1961. Τα 24 ιδρυτικά μέλη (όλα του δυτικού μπλόκ) αυξήθηκαν σε 34, με την προσθήκη κρατών της αυτής πολιτικής και οικονομικής νοοτροπίας.

Ο ΟΟΣΑ είναι μετεξέλιξη του Οργανισμού Ευρωπαϊκής Οικονομικής Συνεργασίας, που δημιουργήθηκε το 1948 για να ρυθμίσει τα της «ανοικοδόμησης» της Ευρώπης, με βάση το σχέδιο Μάρσαλ. Ποιας Ευρώπης; Της κατεχόμενης δυτικής Ευρώπης. Πρώτος του γενικός γραμματέας ήταν ο R. Marjolin, στέλεχος της ναζιστικής κυβέρνησης του Πεταίν στο Βισύ της Γαλλίας. Σημερινός γ.γ. του ΟΟΣΑ (από το 2006) είναι ο Angel Gurría, μεξικανός, καταστροφέας της Μεξικανικής οικονομίας 20 χρόνια πριν (υπό τις εντολές του Δ.Ν.Τ.) , άνθρωπος του διεθνούς τραπεζικού κυκλώματος και υπουργός Οικονομίας της διαβόητης κυβέρνησης Zedillo.  

Σύμφωνα με τα αναγραφόμενα στο καταστατικό του ο ΟΟΣΑ είναι ο οργανισμός των αναπτυγμένων χωρών που υποστηρίζουν τις αρχές της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και της οικονομίας της ελεύθερης αγοράς. 

Είναι δηλαδή όργανο της παγκόσμιας διαστροφής του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού των αφεντικών του πλανήτη.

Ο ΟΟΣΑ λειτουργεί υπό καθεστώς ψευδοεπιστημονικότητας για να «πείσει» τους αδαείς και τους πρόθυμους, ότι η «ανάπτυξη» περνά μέσα από τα σχέδια του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού (η απελευθέρωση της κυκλοφορίας των κεφαλαίων και του εμπορίου είναι παλιά δική του πρόταση). Βέβαια, το τι είναι πραγματικά ανάπτυξη είναι ένα βασικό και πρωταρχικό ζήτημα προς συζήτηση.

Ο ΟΟΣΑ είναι ένας διεθνής προβοκάτορας του άγριου φασιστοναζιστικού καπιταλισμού, πράκτορας των συμφερόντων των αφεντικών του πλανήτη κατά των λαών του κόσμου. Αυτός δήθεν επισημαίνει τις δήθεν οικονομικές καχεξίες μιας χώρας και μετά ακολουθούν  άλλοι άθλιοι οργανισμοί, όπως το Δ.Ν.Τ. , η Παγκόσμια Τράπεζα, οι ιδιωτικές τράπεζες και οι ντόπιοι κομπραδόροι που έρχονται να δεσμεύσουν τους λαούς και τις κοινωνίες με δάνεια και επιλογές, που ευνοούν μόνο τους ίδιους και τα συμφέροντα τους. Ετσι, κανένας λαός που ακολούθησε τις οδηγίες του ΟΟΣΑ δεν έδρεψε παρά μόνο χρέη, κατοχή, εξάρτηση και δυστυχία. Εάν βρείτε έστω ένα λαό που μακροπρόθεσμα επέτυχε, τότε θα σκίσω τα γραπτά μου. Νότιος Αμερική, Αφρική, Ασία και Ευρώπη υπόδουλες όλες των αφεντικών του πλανήτη και των εντολών τους.

Εάν κάτι πρέπει στον ΟΟΣΑ και στα άλλα όργανα της παγκόσμιας δυστυχίας είναι μόνο κάψιμο.

Κάθε 1,5 με 2 χρόνια ο ΟΟΣΑ εκδίδει τις αθλιότητές του, που τις αποκαλεί Economic Surveys and Country Surveillance (Οικονομικές Ερευνες και Εποπτεία Χώρας !!!). Ο τίτλος είναι χαρακτηριστικός και αποκαλυπτικός του ρόλου του άθλιου οργάνου.

          Ο σκοπός είναι να επιβάλλει στα κράτη την πολιτική, που ευνοεί το μεγάλο κεφάλαιο και την εξάρτηση των κοινωνιών και των ανθρώπων από τα αφεντικά του πλανήτη, τους γνωστούς «πεφωτισμένους», οι οποίοι και συγκροτούν την λέσχη Μπίλντερμπεργκ. (αφεντικών και υπαλλήλων). Οι πρόθυμοι υπάλληλοι – κυβερνήτες των λαών έχουν έτσι το άλλοθι της επιστημονικοφάνειας για να επιβάλλουν στους λαούς, που σκόπιμα έχουν καταδικάσει σε άγνοια και έλλειψη κρίσης (και συστηματικά προβαίνουν σε πλύση εγκεφάλου) τις εντολές της διεθνούς κλοπής σε βάρος τους και υπέρ των μεγάλων συμφερόντων που έχουν πνίξει τον πλανήτη.

          Η πρόσφατη έκθεση του ΟΟΣΑ για την Ελλάδα δεν είναι ανοικτή στο κοινό, στους πολίτες  (ωραίος διεθνής οργανισμός !!! ), παρότι αυτοί χρηματοδοτούν την λειτουργία του. Είναι και αυτό απόδειξη του κλειστού φασιστικού κύκλου που τον διαφεντεύει. Οποιος ενδιαφέρεται πρέπει να την αγοράσει έναντι αντιτίμου 39 Ευρώ.

          Στην δημοσιευόμενη περίληψη βλέπει κανείς την προώθηση των αυτών επιζήμιων πολιτικών που μέλλει να καταστρέψουν τον πλανήτη. Οι βλάκες υπάλληλοι και τα αφεντικά τους μιλούν για ανταγωνιστικότητα σε ένα πλανήτη που θέλουν ένα και παγκοσμιοποιημένο. Μόνο και μόνο η θεμελιώδης αντίφαση αυτή φανερώνει τα βρώμικα, αλλοπρόσαλλα σχέδια των αφεντικών τους που θα έπρεπε να εγκλειστούν άμεσα σε ψυχιατρεία. Από τις λογικές του ΟΟΣΑ, την παραγωγή για τις οικονομικές αξίες και όχι για τις κοινωνίες, την ολοένα και μεγαλύτερη πίεση προς τις κοινωνίες τόσο εσωτερικά όσο και διεθνώς να βγάλουν η μία το μάτι της άλλης (με ποιο στόχο άραγε;) σε μία «ανάπτυξη» μεγεθών χωρίς ουσιώδη στόχο, είναι σαφές ότι έχουμε μία άθλια συγκάλυψη των πραγματικών στόχων, που είναι η μεταφορά κερδών και δικαιωμάτων από τις πλατιές ανθρώπινες κοινωνίες στα ψυχασθενή ζώα που κυβερνούν πραγματικά τον πλανήτη.

Ο ξεφτιλισμένος μηχανισμός ηλιθίων υπαλλήλων με διδακτορικά και διπλώματα χωρίζει την έκθεση σε τέσσερα κεφάλαια. Τα ουσιώδη είναι τα αναφερόμενα στην «ενίσχυση της δημοσιονομικής βιωσιμότητας» τα υπόλοιπα, αναφερόμενα στην «βελτίωση της αποτελεσματικότητας του συστήματος υγείας» και την «αύξηση των αποτελεσμάτων της εκπαίδευσης» αποτελούν απλά ευχολόγια που τείνουν στην διαπίστωση πως ό,τι είναι κοινό, δημόσιο είναι κακό, άχρηστο και «επικίνδυνο». Κριτική για την συμπεριφορά των τραπεζών κατά της ανάπτυξης λόγω της κλοπής των τεραστίων επιτοκίων δεν βλέπουμε και καταλαβαίνουμε έτσι ότι πρόκειται για όργανα της παγκόσμιας συμμορίας.  

Βεβαίως, εάν κανείς από δαύτους, τους καλοπληρωμένους λακέδες είχε την ελάχιστη συνείδηση (έστω και της δικής του κάστας) μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση, έπρεπε να έχει πάει στο σπίτι ή στας μονάς (αιωνίους ή μη). Είναι τεράστιο το θράσος τους να βγαίνουν και να μιλάνε ως «σοφοί» για τον χρόνο μετά από τα συνταρακτικά  οικονομικά γεγονότα που δεν πρόβλεψαν και να συνεχίζουν το ίδιο μονότονο οχληρό και άτεχνο βιολί για κάτι που δεν πρόβλεψαν και οι πολιτικές τους προκάλεσαν.

Από την στάση τους, πέρα από την γουρουνίσια συμπεριφορά τους και το γεμάτο κόπρανα κεφάλι τους, και επειδή κανείς τους δεν παραιτήθηκε καν (όπερ στατιστικά αποτελεί δεδομένο ότι θα έπρεπε να γίνει) αποδεικνύεται ότι την κρίση την προκάλεσαν αυτοί (δηλ. τα αφεντικά τους) για να αποτελέσει ευκαιρία για μεγαλύτερες κλοπές σε βάρος των ανθρώπων, των κοινωνιών, των λαών. Δεν ισχύει λοιπόν το «να κάνουμε την κρίση ευκαιρία», αλλά το «κάναμε την κρίση για να έχουμε την ευκαιρία και την ευχέρεια να σκοτώσουμε περισσότερο τους κοινούς ανθρώπους και τα δίκαιά τους».

          Προσωπικά την αθλιότητα – κατασκεύασμα των υπαλλήλων της παγκόσμιας συμμορίας δεν πρόκειται να την αγοράσω. Δεν έχω την όρεξη να αγοράζω άλλα σκουπίδια της παγκόσμιας συμμορίας και θα πρότεινα ανοικτά σε όλους να στείλουν στα σκουπίδια την συμμορία και τους απανταχού υπαλλήλους της.

         

 

Υ.Γ.1.  Το ΠΑΣΟΚ για μία ακόμα φορά αντί να ασκήσει κριτική στον ΟΟΣΑ, ασκεί, δια της πρώην υπαλλήλου του, κριτική στην κυβέρνηση της Ν.Δ., δεχόμενο ως θέσφατο τις αθλιότητες του ΟΟΣΑ. Τέτοια δουλικότητα; Τέτοια ταύτιση; Ελεος επιτέλους και βγάλτε εκείνο το «σοσιαλιστικό» από τον τίτλο, δεν ταιριάζει πια. Τέτοια έλλειψη επιχειρημάτων και πολιτικής σκέψης υπάρχει;  ή μήπως είναι η πλήρης ταύτιση η αιτία της στάσης;

Είναι δυνατόν να συμφωνείτε; Είναι δυνατόν να ληστεύουμε τον ελληνικό λαό που μοχθεί και παράγει για τα δίνουμε τα κλοπιμαία στην παγκόσμια συμμορία των ληστών και πως θα υπάρξει παραγωγική ανάταση της χώρας στραγγίζοντας την κοινωνία και την κατανάλωση; Στην αντίφαση να απαντήσουν οι ίδιοι, οι καπιταλιστοσυμμορίτες. Βεβαίως, οι υπάλληλοι του ΟΟΣΑ κόπτονται για να εξυπηρετούνται τα κρατικά δάνεια με τους υπέρογκους τόκους υπέρ των αφεντικών τους τραπεζιτών. Εμείς υπάρχει πιθανότητα να συμφωνούμε.

 

Υ.Γ.2           Στο βάθος της αλητοειδούς ληστείας υπάρχει το Δ.Ν.Τ. και ο ληστικός βίαιος εκβιασμός της κοινωνίας: ή τα δέχεστε μόνοι σας ή σας στέλνουμε στο Δ.Ν.Τ. για να κάνει τα ίδια !!!.

 

Με μια φωνή να υπερασπιστούμε τον κόπο, τον μόχθο και τα δίκαιά μας ως ανθρώπων, υπάρχει η άμεση απάντηση: άπλωμα της οικονομικής βάσης, κοινωνία της πλατιάς γνώσης, εργασία από όλους για όλους, για να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας και την κοινωνία μας από την διεθνή συμμορία των ληστών.  

ΠΡΙΝ ΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΠΡΩΤΑ ΟΙ «ΕΛΛΗΝΕΣ»

 

Σήμερα κάπου, μια πωλήτρια άρχισε να μου μιλάει για τον καημό της οικονομικής κρίσης. Ηθελε να ζήσει … και όχι μόνο να δουλεύει με τον τρόπο που πλέον την αναγκάζουν να το κάνει.

Πετάχτηκε ένας «Ελληνας» και είπε: «οι ξένοι φταίνε, αυτοί μας παίρνουν τις δουλειές …» . Είπα πως φταίνε αυτοί οι «Ελληνες» που τους φέρνουν για να τους κάνουν την δουλειά, σαν δούλοι και να απαιτήσουν από εμάς να γίνουμε περισσότερο δούλοι τους ξανά.

Δεν με άκουσε, η πλύση εγκεφάλου από του ίδιους «Ελληνες», του είχε κλείσει τα αυτιά του νου … .  

 Θέλουμε δουλειές:  Χρόνια τώρα ακούμε αυτή την ανοησία. Χρόνια τώρα τα θύματα εκλιπαρούν για εκμετάλλευση. Η δουλειά, η σχέση μισθωτής εξαρτημένης εργασίας είναι εκμετάλλευση, αφού μέσω αυτής κάποιοι «συγκοινωνοί» άνθρωποι, εκμεταλλεύονται την δράση, την ενέργεια, την ζωή άλλων ανθρώπων κερδίζοντας από αυτή. Απλώνουν λοιπόν ικετευτικά τα θύματα τα χέρια και προσφέρουν τον εαυτό τους, την ζωή τους σε εκμετάλλευση. Όπως είναι φτιαγμένο το καπιταλιστικό φιλελεύθερο σύστημα παραγωγής – οικονομίας, η κάλυψη των βιοτικών αναγκών των πολλών είναι αντικείμενο αυτής της εκμετάλλευσης. Η εξάρτηση ξεκινά από την δέσμευση του χρόνου και της ζωής για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και φτάνει μέχρι προσωπικά και βαθύτερα ζητήματα και φοβίες. Εάν οι οπαδοί του συστήματος αυτού δικαιολογούνται από το ιδεολογικό ατομικιστικό τους σκοτάδι να επιδιώκουν την ανθρώπινη εξάρτηση και εκμετάλλευση ανθρώπου σε άνθρωπο,  δεν δικαιολογούνται καθόλου οι ιδεολογικά ταγμένοι προς τον σοσιαλισμό (σε όλες του τις μορφές) καθώς και σε οποιαδήποτε κοσμοθεωρία ισότητας και απελευθέρωσης του ανθρώπου να θέτουν ως στόχο την δημιουργία και ενίσχυση αυτής της μορφής την δουλεία. Θλίβομαι και οργίζομαι, όταν βλέπω ιδεολογικούς σχηματισμούς και κόμματα που θέλουν να λέγονται ανθρωπιστικά, απελευθερωτικά, σοσιαλιστικά να ζητούν «δουλειές» δηλ εξάρτηση και εκμετάλλευση για τους ανθρώπους.

Δεν θέλουμε συνεπώς δουλειές, θέλουμε ισότητα, απελευθέρωση, κάλυψη των βιοτικών αναγκών όλων και εργασία για τον στόχο αυτό, εργασία για την κοινωνία.

 Οι ξένοι μας παίρνουν τις δουλειές … : Χρόνια το ακούμε και αυτό … λες και οι δουλειές είναι τσαμπιά από σταφύλια και τις παίρνει όποιος προφτάσει ή μπορεί; Αυτός ο βάρβαρος κόσμος, αυτό το βάρβαρο σύστημα δημιουργεί σκόπιμα αόριστες έννοιες με πλαστό θεσμικό εννοιολογικό περιεχόμενο με σκοπό να τις χρησιμοποιεί για να ελέγχει τους ανθρώπους και να τους υποτάσσει υπό το πρόσχημά τους. Οι έννοιες αυτές δεν έχουν συνήθως συγκεκριμένο περιεχόμενο και προσδιορισμό, π.χ. «ανάπτυξη», «πρόοδος», «αύξηση μεγεθών» ή και εμφανίζουν μόνο μία πλευρά της αλήθειας : «κέρδος», «άνοδος», «επέκταση», κλπ. .  Η «δουλειά» είναι μία από τις έννοιες αυτές και το περιεχόμενό τους ποικίλλει από εποχή σε εποχή και από τόπο σε τόπο. Η δουλειά έχει ένα σταθερό αντίτιμο που αντιστοιχεί πάντοτε στην κάλυψη κάποιων βιοτικών αναγκών των ανθρώπων και συνοψίζεται στο εξής λογικό σχήμα : θα κάνεις ό,τι σε διατάσσω για να μπορέσεις να καλύψεις με το αντάλλαγμα κάποιες βιοτικές σου ανάγκες.

Πάντα υπάρχει ανθρώπινη υποχρέωση υποταγής και αντάλλαγμα που αφορά την κάλυψη βιοτικών αναγκών. Το ποιοτικό περιεχόμενο των ανωτέρω θεμελιωδών για την έννοια στοιχείων ποικίλει από εποχή σε εποχή, αλλά ποτέ δεν ξεφεύγει από το ανωτέρω μέτρο. Οι δουλειές λοιπόν δημιουργούνται από όσους ανθρώπους θέλουν να εκμεταλλευτούν άλλους ανθρώπους και δη την ανάγκη τους για κάλυψη βιοτικών αναγκών. Για τον λόγο αυτό κανένας άνθρωπος που έχει καλυμμένες άλλως πως τις βιοτικές του ανάγκες, δεν αναζητεί «δουλειά», δεν την έχει ανάγκη. Όταν σπάνια αυτό συμβαίνει είναι γιατί έχουν επικρατήσει μέσα του απόλυτα, ως ψυχολογική διαστροφή, τεχνητές βιοτικές ανάγκες που δημιουργεί το σύστημα και είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με την πυραμιδοειδή  δομή  του.  

Για τους εκμεταλλευόμενους την εργασία (μην τους ακούτε όταν λένε ότι προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο δουλειές … αυτό είναι ένα ψέμα στο οποίο δεν πιστεύουν και δικαιολογία για μία ψευδοσυνείδηση) το ζητούμενο είναι η μεγιστοποίηση της οικονομικής απολαβής από την εργασία όταν την έχουν ανάγκη και εν γένει από την δραστηριότητα που ασκούν. Κατά συνέπεια αυτό μόνο τους ενδιαφέρει, ακόμα και στις ελάχιστες θέσεις που επιζητούν ποιότητα.

Τις δουλειές βεβαίως τις ελέγχουν αυτοί και αυτοί αποφασίζουν. Δεν τις ελέγχουν οι δουλεύοντες, ημεδαποί ή αλλοδαποί. Την «αγορά εργασίας» (τι χυδαίος όρος αναφερόμενος σε ανθρώπους;) την ελέγχουν και την ορίζουν πρωταρχικά και κύρια οι εκμεταλλευτές της (τα «αφεντικά», όρος – εννοιολογικό παράγωγο της λέξης «αφέντης»). Οι ίδιοι στον καπιταλισμό και σε κάθε εξουσιαστικό σύστημα ορίζουν την ζήτηση και διαμορφώνουν την προσφορά. Επομένως δεν είναι οι αλλοδαποί που μας παίρνουν τις δουλειές, αλλά οι ημεδαποί αφέντες που τους τις δίνουν για να αποκομίζουν μεγαλύτερα ακόμα ανταλλάγματα από την εκμετάλλευση ανθρώπων. Δεν κάνω λόγο για ένα άλλο σύστημα, π.χ. για ένα σύστημα βιοτικής κοινωνικής οικονομίας, κάνω λόγο και αναφέρομαι στο υπάρχον σύστημα, του οποίοι οι ίδιοι ελέγχουν τις δομές και επιβάλλουν την λειτουργία του και τους κανόνες της: αυτοί επέτρεψαν την αθρόα προσέλευση μεταναστών και αυτοί την θέλησαν και την πριμοδότησαν για να αυξήσουν τα κέρδη και τα εν γένει ανταλλάγματά τους και αυτό συμβαίνει για πολλούς λόγους σε όλο τον πλανήτη. Οροι σύμφυτοι με τον καπιταλισμό, όπως κόστος εργασίας, κεφάλαιο εργασίας, ανταγωνισμός και ανταγωνιστικότητα έρχονται να αιτιολογήσουν με το απατηλό και κούφιο περιεχόμενο της καπιταλιστικής «επιστήμης» τις πράξεις των αφεντικών.

Κατ’ αντιδιαστολή, εάν (υποθετικά) κάποιοι δεν αναζητούσαν ποιο μεγάλη, ποιο προσοδοφόρο εκμετάλλευση ανθρώπων δεν θα προσελάμβαναν αλλοδαπούς ως νεόδουλους και αυτοί δεν θα είχαν κανένα λόγο, καμία βιοτική ανάγκη να καλύψουν ερχόμενοι στην χώρα μας ή παντού σε όλο τον κόσμο.

Δεν μας παίρνουν λοιπόν οι ξένοι τις δουλειές, άλλοι ορίζουν και άλλοι επιλέγουν: είναι τα αφεντικά αυτού του τόπου και αυτού του πλανήτη που επιδιώκουν μεγαλύτερα κέρδη, δηλ. μεγαλύτερη ανισότητα, μεταξύ των ανθρώπων στον πλανήτη και μεγαλύτερες δυνατότητες επιβολής και εκμετάλλευσης ανθρώπων. Το μόνο που κάνουν οι «ξένοι» είναι να προσφέρονται για μεγαλύτερη εκμετάλλευση, λόγω των συνθηκών που έχουν επιβάλλει στις κοινωνίες τους, τα ίδια τα «αφεντικά» που τους φέρνουν στον τόπο μας.  

 Το dumping της εργασίας και τα κοινωνικά του αποτελέσματα: Ο όρος προέρχεται από το εμπόριο και αφορά την πριμοδότηση προϊόντων για να εισέλθουν σε μία αγορά προκειμένου την κυριεύσουν μέσω «ανταγωνιστικών» χαρακτηριστικών, κυρίως της τιμής.. Τα αποτελέσματα είναι πολύπλευρα καταστροφικά για τις εκάστοτε εντόπιες παραγωγικές δομές και άμεσα για τις κοινωνίες. Σύντομα οι διενεργούντες το ντάμπινγκ κατακυριεύουν τις παραγωγικές δομές και τις κοινωνίες. Τα ντόπια προϊόντα χάνουν την οικονομική τους αξία και ορίζονται πλέον απόλυτα από τους κυρίαρχους μηχανισμούς.

Το ίδιο το συμβαίνει σε ένα άλλο εμπόριο, αυτό της δουλειάς – εργασίας, αφού και αυτό κατά τις αθλιότητες του καπιταλισμού είναι «εμπορεύσιμο» και οικονομικά μετρήσιμο μέρος  της καπιταλιστικής διαδικασίας. Ετσι οι κοινωνίες αφήνονται ολοκληρωτικά στα χέρια λίγων, στα χέρια των αφεντικών του πλανήτη που απολυταρχικά επιβάλουν τους δικούς τους κανόνες.

Τα ίδια ακριβώς συμβαίνουν και στο ντάμπινγκ της εργασίας. Εισάγονται με πριμοδότηση κέρδους ξένοι εργαζόμενοι – δούλοι για να απαξιωθούν οι ντόπιοι, να γίνουν περισσότερο εξαρτώμενα υποχείρια του συστήματος λόγω της ολοένα αυξανόμενης στέρησης της κάλυψης των βιοτικών τους αναγκών. Τα μέτρα νομοθετικής επιβολής που περιλαμβάνει το οπλοστάσιο των αφεντικών είναι ανάλογα της αντίδρασης και της αντίστασης που βρίσκουν. Αυτό π.χ. εκφράζει η απειλή ψήφισης νόμων από την Ε.Ε. που θα ορίζουν την αμοιβή του εργαζόμενου – δούλου ανάλογα με την χώρα προέλευσής του, η «απελευθέρωση» των εργοδοτών να χρησιμοποιούν τον δούλο- εργαζόμενο όσες ώρες θέλουν, να τον αμείβουν όσο θέλουν, να μετρούν τον εργάσιμο χρόνο όπως αυτοί θέλουν … . Ουσιαστικά φωτογραφίζουν και προετοιμάζουν ένα μέλλον που καθιστά πρόδηλα τα σχέδιά τους για επαναφορά της απολυταρχίας των ισχυρών.

Ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι στις κοινωνίες υποδοχής του ντάμπινγκ απαξιώνονται και γίνονται πιο αδύναμοι, στερούμενοι ολοένα και περισσότερες βιοτικές ανάγκες. Επειδή το κέντρο υφίσταται μόνο όταν υφίστανται άκρα και ορίζεται από την θέση αυτών. Η παρουσία εξαθλιωμένων δούλων θέτει ένα άκρο, που ορίζει με την σειρά της το μέσο επίπεδο αμοιβών και αντίστοιχα άσκησης βιοτικών δικαιωμάτων.

Ο παγκόσμιος ατομικιστικός απολυταρχικός ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός είναι η απόλυτη παραφροσύνη για την ανθρωπότητα και οδηγεί στην αυτοκαταστροφή του, όχι για να γεννηθεί ένα ανθρώπινο σύστημα, αλλά για να επανέλθει ο απόλυτος έλεγχος, η απόλυτη δουλεία των πολλών από τους ελάχιστους.

Σήμερα θαρρώ ότι μόνο η θεωρία των βιοτικών αναγκών, όχι μόνο αναλύει την ιστορία και την δράση των ανθρώπων καταδεικνύοντας την παράφρονα αθλιότητα και το ψέμα μέσα στο οποίο πνίγεται ο πλανήτης και οι άνθρωποι, αλλά, το κυριότερο, δίνει το μοντέλο μιας άλλης ουσιαστικής κοινωνίας και κοινωνικής οικονομίας για τον πλανήτη. 

           Ας  αφήσουμε λοιπόν κατά μέρος τις δοξασίες και τα ψεύδη που υποβάλλει το σύστημα. Μόνο η ολική ανατροπή του και το χτίσιμο μιας κοινωνίας ανθρώπων μπορεί να προσφέρει στο παρόν και στο μέλλον , όσο ζούμε μέσα στην ποταπότητα αυτού του άθλια βάρβαρου συστήματος θα είμαστε υποκείμενα των συνεπειών του και όσων προετοιμάζουν τα ψυχασθενή αφεντικά του.

 

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΒΙΟΤΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΚΑΙ Η ΦΥΣΗ

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΒΙΟΤΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΚΑΙ Η ΦΥΣΗ

 

Η θεωρία των βιοτικών αναγκών είναι θεωρία της φύσης. Διαλαμβάνει την φύση και τους νόμους της ως τους κεντρικούς νόμους που καθορίζουν και την ανθρώπινη ύπαρξη.

Για την θεωρία των βιοτικών αναγκών  ο άνθρωπος είναι ένα κομμάτι της φύσης και ορίζεται από τους φυσικούς νόμους . Ο άνθρωπος είναι μέρος της φύσης και για τον λόγο αυτό η έννοια περιβάλλον (αυτή δηλαδή που ουσιαστικά και ασυναίσθητα πολλές φορές διαχωρίζει τον άνθρωπο από την φύση) είναι άχρηστη και καταδεικνύει αρνητικούς βλακώδεις και εξωπραγματικούς διαχωρισμούς. Μιλάμε για το «περιβάλλον» και η έννοια καταδεικνύει την πεποίθηση ότι άλλη είναι η φύση του ανθρώπου, αυτή στην οποία βιώνει και ενεργεί και κάτι διαφορετικό και διακριτό είναι το «περιβάλλον». Η διάκριση αυτή είναι κλασσική στον άνθρωπο της πόλης και έχει άμεση σχέση με τις δομές του καπιταλισμού και της αγοράς του.

          Ας αφήσουμε όμως την βλακώδη παραφροσύνη του καπιταλισμού για να επιστρέψουμε στον βιοτισμό. Είναι ευνόητο ότι η φύση αποτελεί ένα αναπόσπαστο σύνολο ακόμα και ένα σύστημα νόμων και δυνάμεων. Κομμάτι της και εξαρτώμενο αυτής είναι ο άνθρωπος. Η επινόηση μηχανισμών που αφορούν την φύση δεν έφερε καμία νίκη στον άνθρωπο και μάλιστα οριστική … ο δρόμος είναι μακρύς. Στην πραγματικότητα ο άνθρωπος δεν μπορεί να νικήσει την φύση, απλά μπορεί να ελέγχει μερικές από τις συνέπειες της ενέργειας, που ενυπάρχει σε αυτή και να αξιοποιεί προς όφελός του άλλες. Αυτό δεν σημαίνει ότι διαχωρίζεται από τη φύση, ότι αποτελεί μία ετερότητα σε σχέση με αυτή. Η φύση πολυποίκιλα τον ελέγχει και τον καθορίζει καθώς  ως έμβιο ον υπακούει αδήριτα σε όλους τους φυσικούς νόμους της οντότητάς του. Η φύση είναι το μεγαλύτερο «κράτος» για τον άνθρωπο, είναι αυτή που καθορίζει την ζωή του μέσα από τους νόμους της. 

          Ας πάμε λοιπόν στο επόμενο στάδιο της κοινωνικής διάρθρωσης: την πολιτική για την φύση στο μέρος που ο άνθρωπος μπορεί να χαράξει τέτοιες πολιτικές.

          Η υπάρχουσα κατάσταση είναι γνωστή σε όλους και καθορίζεται από τις παραγωγικές λογικές του καπιταλισμού και των καπιταλιστών. Η φύση και ο άνθρωπος μαζί είναι για τους καπιταλιστές αντικείμενα προς εκμετάλλευση. Η λειτουργία και η ιδεολογία είναι σαφής και δεδομένη: εκμετάλλευση των πάντων, εκμετάλλευση ανθρώπου (και της φύσης του) από άνθρωπο. Ισως επειδή η φύση δεν έχει στόμα να μιλήσει άμεσα, επειδή δεν της αναγνωρίζονται δικαιώματα ούτε ικανότητα δικαίου και δεν έχει χέρια για να πνίξει άμεσα μερικούς, ούτε μπορεί να διαχωρίσει ανάμεσα σε καλούς και κακούς, κατέστη ιδιαίτερα πρόσφορη για εκμετάλλευση.

Εδώ η θεωρία των βιοτικών αναγκών μπορεί να προσφέρει την τομή της αλήθειας: Ο άνθρωπος μπορεί να μετέχει της φύσης αξιοποιώντας τις δυνατότητές, της εφόσον η χρήση αυτή γίνεται για την κάλυψη βιοτικών του αναγκών και μόνο. Τα υπόλοιπα είναι καταστροφικά, όπως καταστροφική πολύπλευρα είναι και η υπερεκμετάλλευση αυτής. Είναι καταστροφική η κατανάλωση οξυγόνου και φυσικών πόρων για να παράγονται βιομηχανικά σκουπίδια που δεν καλύπτουν βιοτικές ανάγκες. Είναι καταστροφική η ξύλευση των δασών για να παράγεται χαρτί ή η εκχέρσωσή τους για να παράγονται βιομηχανικά προϊόντα ή να δημιουργούνται τεράστιες ιδιοκτησίες. Η πολιτική θέση είναι σαφής: η φύση είμαστε όλοι μας, η φύση ανήκει σε όλους εξίσου. Κατά συνέπεια η φύση δεν μπορεί να ανήκει σε κανένα ατομικά ή να την εκμεταλλεύεται κανένας ατομικά.

Η πρακτική της πολιτικής οικονομίας του βιοτισμού είναι επίσης σαφής: παράγω τις βιοτικές μου ανάγκες και τις παράγω με τον τρόπο αυτό που δεν επιβαρύνει καθόλου την φύση σε οποιοδήποτε επίπεδο. Εάν δεν έχω ως ανθρωπότητα αυτές τις τεχνικές προσπαθώ να τις ανακαλύψω και μέχρι τότε δεν παράγω ή παράγω όσο λιγότερο μπορώ για να μπορέσω να κληροδοτήσω στις επόμενες γενιές ένα βιώσιμο πλανήτη. Οι παραπάνω τεχνικές και δεξιότητες δεν ανήκουν επίσης σε κανένα ξεχωριστά, αλλά, αφού αφορούν την φύση ανήκουν επίσης σε όλη την ανθρωπότητα.

Οι βλακοπαράφρονες του καπιταλισμού, τα ζώα των υψηλών βαθμίδων της άθλιας πυραμίδας, υποστηρίζουν ότι με την βιοτεχνολογία μπορούμε να ξεπεράσουμε την φύση. Αυτό που ουσιαστικά κάνουν είναι να επιταχύνουν ή να διαστρέφουν την εξέλιξη των οντοτήτων που συναπαρτίζουν την φύση. Δεν είμαι δαρβινιστής, αλλά είναι βέβαιο ότι μέσα στην γήινη σφαίρα λειτουργούν κανόνες εξέλιξης των ειδών, αλλά και των ίδιων των φυσικών δυνάμεων. Είναι επίσης βέβαιο ότι δεν μπορούμε να συλλάβουμε με τα αισθητήριά μας και την μέχρι σήμερα γνώση μας το σύνολο της λειτουργικής και οντολογικής υπόστασης του πλανήτη, ούτε καν τον μηχανισμό του, τις δυνάμεις τις και τις αιτίες δημιουργίας τους, πάρα μόνο αρκούμαστε σε χονδροειδείς διαπιστώσεις. Κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος ποια εξελικτική διαστροφή και εξέλιξη θα προκαλέσουν τα προϊόντα της βιοτεχνολογίας, ποια θα είναι η «αντίδραση» στο σύστημα δυνάμεων που ονομάζεται φύση. Μέλημα των παραγωγών βιοτεχνολογίας δεν είναι βέβαια η κάλυψη βιοτικών αναγκών των ανθρώπων, αυτό είναι το μέσο που τους οδηγεί στο κέρδος και στην κυριαρχία επ’ αυτών και την εκμετάλλευσή τους. Κανείς δεν γνωρίζει, εάν μετά από χρόνια καλλιέργειας μεταλλαγμένων φυτών δεν θα αναπτυχθούν «χαλύβδινα ανίκητα όντα», κανείς δεν γνωρίζει πως τα υπάρχοντα όντα συμβάλλουν στην διατήρηση της ζωής και στην συγκράτηση φυσικών δυνάμεων, κανείς δεν έχει συλλάβει καν την δύναμη της εντροπίας ή την δύναμη εξέλιξης των μεταλλαγμένων οντοτήτων. Κάποιοι έχουν μετατρέψει τον πλανήτη σε ένα τεράστιο και μη δυνάμενο να ελεγχθεί πείραμα, βλάκες του καπιταλισμού που δεν γνωρίζουν, δεν μπορούν να συλλάβουν, ούτε νοιάζονται για τις συνέπειες. Η παραφροσύνη τους πρέπει να ελεγχθεί και να εκμηδενιστεί μαζί με τους ίδιους. Ουσιαστικά εκμεταλλεύονται τις ανθρώπινες βιοτικές ανάγκες δημιουργώντας τεχνητές βιοτικές ανάγκες για να τις καλύψουν μέσα από την ματαιοδοξία της πυραμίδας και των ορισμών της.

          Δεν είμαι οπαδός του πρωτογονισμού, δεν είμαι πριμιτιβιστής, το αντίθετο, αλλά αυτό το αντίθετο ορίζεται από τον σεβασμό στην φύση, από την αντίληψη ότι είμαστε κομμάτια της και δεν μπορούμε να την παραδώσουμε προς εκμετάλλευση σε κανένα γιατί έτσι την χάνουμε και χάνουμε την ίδια την ζωή μας και κανείς δεν θα μας συγχωρήσει για αυτό.

          Ας διαφύγουμε λοιπόν από την βλακώδη καπιταλιστική λογική και ας χτίσουμε το μέλλον μας μέσα από την φύση μας.  

ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ: ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΩΝ

Γράφοντας τις απόψεις μου για τα αποτελέσματα των εκλογών για το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο.

 

Α. ΓΙΑ ΤΙ ΨΗΦΙΣΑΜΕ;

Πρώτα από όλα και εντελώς ρεαλιστικά θα πρέπει να κατανοήσουμε όλοι, ότι η ψηφοφορία αφορούσε αποκλειστικά το Ευρωκοινοβούλιο, ένα μόνο όργανο του διεθνούς πολιτειακού μορφώματος της Ευρωπαϊκής Ενωσης και μάλιστα όχι το κυριότερο για την διαμόρφωση της πολιτικής.  

Κατ΄ αντιδιαστολή η ψηφοφορία δεν αφορούσε το σύνολο της Ευρωπαϊκής Ενωσης και των θεσμών της.

Το περιορισμένο του αντικειμένου της ψηφοφορίας, αλλά και των εξουσιών και αρμοδιοτήτων του οργάνου που αφορούν, ακόμα και το περιορισμένο των διαδικαστικών δυνατοτήτων των ίδιων των εκλεγέντων «ευρωβουλευτών», πρέπει να μας ωθήσει να κατανοήσουμε τον αποκλεισμό της όποιας ουσιαστικής δημοκρατίας (ακόμα και της κατ’ επίφαση δημοκρατίας: της «αντιπροσωπευτικής) από το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας της Ε.Ε. .

Πολιτειακά και με μία σύντομη κριτική, θα υποστήριζα βάσιμα, ότι οι θεσμοί και η οργάνωση της Ε.Ε. κατατείνουν να είναι παρόμοιοι με αυτούς της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (Καίσαρας, επιτροπές σοφών – τεχνοκρατών, σύγκλητος, επαρχίες …).

Ως προς το σύνθημα «Ψηφίζουμε για την Ευρώπη» θα έλεγα πως είναι παντελώς άστοχο. Δεν ψηφίζουμε και δεν ψηφίσαμε για την Ευρώπη (θα ψηφίζαμε ίσως, εάν ετίθετο προς ψήφιση η συνθήκη της Λισαβόνας), ψηφίσαμε μόνο αντιπροσώπους για το όργανο που ονομάζεται «Ευρωκοινοβουλίο» και έχει σχετικά περιορισμένες αρμοδιότητες.    

 

Β. ΝΙΚΗΤΕΣ & ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Οι νικητές στην Ελλάδα προκύπτουν από τα εκλογικά αποτελέσματα:

Νικητές : Το ΠΑ.ΣΟ.Κ., ο  ΛΑ.Ο.Σ., οι Οικολόγοι Εναλλακτικοί

Χαμένοι: η Ν.Δ. και το ΣΥ.ΡΙΖ.Α

Σταθερό ή Στάσιμο : το Κ.Κ.Ε.

 

Γ. ΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ

1. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. πρώτα από όλα, νικητής των εκλογών με το μεγαλύτερο ποσοστό έναντι των άλλων κομμάτων και με μία επαναφορά στην 1^η θέση των ευρωκλογών μετά από 15 χρόνια και γενικά σε εκλογές από το 2000. Η 1^η νίκη του Γ. Παπανδρέου επίσης, ως προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ..

Είμαι απόλυτα βέβαιος ή έστω μπορώ βάσιμα να σκεφτώ  ότι στην Ιπποκράτους θα προτιμούσαν η νίκη να έχει συνοδευτεί από ένα ποσοστό ανώτερο του 40% και ας ήταν μικρότερη η διαφορά από τη Ν.Δ., διότι αυτό θα σήμαινε την διαμόρφωση ενός μεγάλου πολιτικού ρεύματος, όμως δεν πρόκειται για το ΠΑΣΟΚ των δεκαετιών του 1970 και του 1980, που είχε εκείνα τα πολιτικά και προσωπικά χαρακτηριστικά που ευνοούσαν την διαμόρφωση κοινωνικού πολιτικού ρεύματος.

Πέραν των αδυναμιών του ΠΑΣΟΚ, της προηγούμενης κυβερνητικής του θητείας, του διεθνούς περιβάλλοντος και των προσωποπαγών αρνητικών διαθέσεων που προκαλούνται στην κοινωνία από την διατήρηση στην 1^η γραμμή γνωστών προσώπων του κομματικού σωλήνα, μην  παραβλέπουμε το γεγονός ότι οι «ευρωεκλογές» είναι γενικά πιο ελεύθερες και χαλαρές για τους ψηφοφόρους. Αυτό σημαίνει πρώτιστα, ότι οι ψηφοφόροι δεν τίθενται σε τόσο έντονα διλήμματα και κάνουν πιο εύκολα αυτό που επιτάσσει η προσωπική τους γνώμη και συνείδηση.

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. με τα μειωμένα ποσοστά και αριθμό ψήφων σε σχέση με το 2007 θα πρέπει να αντιληφθεί και να αναλύσει τα ανωτέρω.

Η πιο ελεύθερη ψήφος καταδεικνύει για μία ακόμα φορά την δυσπιστία της κοινωνίας απέναντί του. Είναι ευνόητο ότι ρεύμα δεν υπάρχει και δεν θα μπορέσει να υπάρξει όσο οι πολίτες βλέπουν τα ίδια πρόσωπα να τίθενται ως «πρωτοκλασάτοι» υποψήφιοι μελλοντικοί υπουργοί, ως βαρόνοι σε κομματικές βαρονίες, ως αδιάφορη ή αρνητική επαγγελματικού ατομικιστικού τύπου πολιτική παρουσία και ταυτόχρονα τροχοπέδη στα ζητήματα της κοινωνίας και του ελληνικού λαού. Τα υλικά που απορρίφθηκαν από τον ελληνικό λαό δύσκολα και μόνο ως έσχατη ανάγκη μπορούν να κριθούν χρησιμοποιητέα από τον Ελληνικό λαό.

Σχεδόν ταυτόσημες με τα πρόσωπα είναι και οι πολιτικές που έχει προτείνει το ΠΑΣΟΚ, από τις όμορφες πολιτικές (πλην όμως θεωρητικές) εξαγγελίες του προέδρου του, μέχρι – και κυρίως – τις πρακτικές πολιτικές λύσεις που δυστυχώς έχουν κατασκευάσει κατά βάση τεχνοκρατικά στελέχη και πόρρω απέχουν από το να εκφράσουν ή να ικανοποιήσουν τις κοινωνικές ανάγκες. Επιφυλάσσομαι να αναλύσω και να κρίνω αρτιότερα όσα έχει μέχρι σήμερα εξαγγείλει το ΠΑΣΟΚ, αλλά και όσα κατ’ εμέ λείπουν από το πρόγραμμά του.

Είναι σαφές ότι στο ΠΑΣΟΚ δεν συντελέστηκε η πολιτική και προσωπική ανανέωση που είχε ανάγκη το ίδιο και ο τόπος. Δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία για να πείσουν ότι το ΠΑΣΟΚ δεν θα αποτελέσει και αυτό «βαρβαρότητα» ή ότι θα οδηγήσει την χώρα πέρα από το να «βουλιάξει».

Η νίκη του οφείλεται κατά κύριο λόγο στην δικαιολογημένη καθίζηση της Ν.Δ. και στην μερική του διαφοροποίηση από τις αρχές του «ευρωπαϊκού σοσιαλιστικού κόμματος» ( στο «σοσιαλιστικού» θα έβαζα πολλά «εισαγωγικά»).

2. Το ΛΑ.Ο.Σ.

Το ΛΑ.Ο.Σ. αποτέλεσε και δημοσκοπική έκπληξη. Όμως όλα τόσο καιρό ήταν στρωμένα υπέρ του. Πέραν της κεντροδεξιάς παρουσίας της κ. Τζαβέλλα, που έδειξε πως έχει πολιτική αίσθηση και λόγο (για τον χώρο της) και της επί έτη προνομιακής του μεταχείρισης από τα Μ.Μ.Ε. (γιατί άραγε;), το ΛΑ.Ο.Σ., το κόμμα με τις ακροδεξιές καταβολές έχει όλα τα χαρακτηριστικά που του δίνουν την δυνατότητα να εκφράζει ή καλύτερα να ψιττακίζει κοινωνικές αγωνίες (ακόμα και να τις δημιουργεί) με τρόπο που μπορεί να λαϊκίζει τις συντριπτικά περισσότερες φορές, αλλά ταυτόχρονα εκφράζει ένα μέρος της κοινωνίας πιο άμεσα, από ό,τι τα μεγάλα τεχνοκρατικά κυβερνητικά κόμματα.

Είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της ακροδεξιάς σχολής που επί ώρες και έτη μπορεί να τάζει και με επιφανειακές αναλύσεις να χαϊδεύει ευχάριστα τα ώτα των λαών ή των ανθρώπων που βρίσκονται σε αδιέξοδα. Με ελεύθερο το «πατριωτικό πεδίο» μετά την εξάρθρωση του «πατριωτικού μαχητικού εθνικά ΠΑΣΟΚ», δεν συνοδεύει με καμία ουσιαστική ευρύτερη πολιτική πρόταση και θέση τον λόγο του, αλλά επενδύει στον «εθνικισμό» ως αυτός να ήταν δια μαγείας ο όρος επίλυσης των προβλημάτων της κοινωνίας. Ο εύπλαστος και ακαθόριστος «εθνικισμός», που εύκολα και άκριτα μπορεί κανείς να συλλάβει και να θεωρήσει ως πανάκεια είναι το όπλο του ΛΑ.Ο.Σ., που εύκολα μπορεί να παρασύρει ένα λαό που αναγκάστηκε ή οδηγήθηκε να βρίσκεται σε πρόθυρα νευρικής κρίσης και αποσύνθεσης και ανθρώπους χονδροειδώς μορφωμένους πολιτικά. Το ΛΑ.Ο.Σ. βεβαίως ουδόλως μπορεί να εξηγήσει και να αναλύσει πειστικά τις άριστες και προνομιακές σχέσεις του με τα σύμβολα της παγκοσμιοποίησης: το τραπεζικό κεφάλαιο, τις βιομηχανίες, τις μεγάλες ημεδαπές και αλλοδαπές πολυεθνικές εταιρείες. Η ίδια η σιωπή καταμαρτυρά την αντίφαση και την κενότητα του «εθνικού» του λόγου. Αλλωστε, στο χέρι της Ν.Δ., που προνομιακά εκφράζει και την ντόπια ακροδεξιά, είναι να διαλύσει το ΛΑ.Ο.Σ. και να το ενσωματώσει ξανά στα «σπλάχνα» της.

3. Οι Οικολόγοι – Εναλλακτικοί

Είναι και αυτοί στους κερδισμένους, αν και οι δημοσκοπικές προσδοκίες που κατασκευάστηκαν ή καλλιεργήθηκαν προεκλογικά, δεν επιβεβαιώθηκαν. Κόμμα «μπαλαντέρ» για το σύστημα, με τον επικεφαλής του να δηλώνει ότι θα συνεργαστεί και σε εθνικό επίπεδο με όποιο κόμμα ακολουθήσει «οικολογική πολιτική», ήλθε να δεσμεύσει και να καρπωθεί ένα κομμάτι της δυσαρέσκειας για το πολιτικό κομματικό σκηνικό των τελευταίων ετών. Ανθρωποι αξιόλογοι και άνθρωποι ύποπτοι για τις προθέσεις τους δημιουργούν ένα μείγμα που μπορεί σύντομα να εκραγεί ή να διατηρηθεί για να διαδραματίσει ρόλο ρυθμιστή στις βουλευτικές εκλογές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα μαζί με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. μιας εσφαλμένης αντίληψης για τον διεθνισμό, που ταυτίζει την ιμπεριαλιστική διεθνική σούπα της παγκοσμιοποίησης με τον κοινωνικό πολιτικό διεθνισμό, κατάφεραν να δώσουν  όπλα στους αντιπάλους τους και να εμφανιστούν (ίσως όχι αδικαιολόγητα) ως το αυγό του φιδιού στην ευρισκόμενη σε διαδικασία αρνητικής ανακατάταξης ελληνική κοινωνία.

Δ. ΟΙ ΧΑΜΕΝΟΙ         

1. Η Ν.Δ.

Η Νέα Δημοκρατία δεν είναι στην πραγματικότητα χαμένη. Μετά από 5 ½ ολόκληρα χρόνια κυβερνητικής ανικανότητας, όπου δεν λύθηκε το παραμικρό πρόβλημα του ελληνικού λαού, όπου δεν δόθηκε καμία παραγωγική ή κοινωνική διέξοδος, ενώ δημιουργήθηκε σειρά άλλων προβλημάτων και ξεπουλήθηκε όσο – όσο ο εθνικός πλούτος και το κοινωνικό φρόνημα των Ελλήνων, μετά από 5 ½ χρόνια κοινωνικής διαίρεσης, βίαιης αναδιανομής του πλούτου υπέρ των ισχυρών, παραγωγικής απαξίωσης και αποδιάρθρωσης της χώρας, μετά από 5 ½ χρόνια σκανδαλωδών πολιτικών, υποτέλειας στο μεγάλο κεφάλαιο και στους απανταχού εκφραστές του και καταστροφικής από όλες τις απόψεις οικονομικής πολιτικής, η πραγματική θέση της Νέας Δημοκρατίας θα έπρεπε να είναι περίπου στο 10% του εκλογικού σώματος και να περιλαμβάνει μόνο ανεγκέφαλους και ατομιστές φανατικούς οπαδούς της. Οι σκεπτόμενοι νεοδημοκράτες μπορούν κάλλιστα σε μία συζήτηση να αναγνωρίσουν τις πιο πάνω και εκατοντάδες άλλες αδυναμίες της πολιτικής, μιας κυβέρνησης, που συνειδητά εξαπάτησε τον ελληνικό λαό για να έλθει στην εξουσία προς ίδιον όφελος και δεν έχει παρά μόνο μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού στελέχη, που μπορούν να σκεφτούν λίγο πιο σύνθετα και πιο πέρα από τις προσθαφαιρέσεις των μελών της ομάδας – κλίκας του καθενός ( το «φαινόμενο των κουμπάρων» δεν είναι σημειολογικά τυχαίο).

Αυτό που αξίζει ο ελληνικός λαός εάν θέλει να ξεφύγει από τον ολισθηρό δρόμο που τον κατευθύνει η Ν.Δ. είναι η ανατροπή της κυβέρνησης αυτής το συντομότερο δυνατό.     

2.Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. πληρώνει πολλά «γραμμάτια» που είναι εγγενή στον χώρο του επί δεκαετίες. Από το κύριο της έλλειψης πολιτικού μοντέλου και των σχαστικών πολιτικών διαφωνιών στο εσωτερικό του, μέχρι την αλαζονική συμπεριφορά στελεχών του και την παρουσία τους στις επιμέρους κοινωνίες και επαγγελματικούς χώρους. Κοντά σε αυτά και η εσφαλμένη επιλογή αρχηγού με ένα νέο άνθρωπο που έχει πολλά να δείξει στα κανάλια, αλλά λίγα ακόμα να πει στον ελληνικό λαό, έπεσε στην παγίδα του συστήματος των media (ανεπίτρεπτο για συνειδητά αριστερό κόμμα), έγινε κομμάτι τους και εξαρτώμενο από αυτά και εν τέλει αρκούσε η ανυποταξία της αριστερής του πτέρυγας στο σύστημα για να τον ξεφουσκώσουν για τα καλά τα ίδια τα μέσα που τον στήριξαν. Ελπίδα δεν είναι τα πρόσωπα και οι «γωνίες» της τηλεοπτικής λήψης, αλλά οι πολιτικές που εκφράζουν οι άνθρωποι.

Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. παραμένει εγκλωβισμένος σε ένα πολιτικό αλαλούμ χωρίς συγκεκριμένη κοσμοθεωρία και πολιτική κατεύθυνση, ενώ ταυτόχρονα δεν έχει κυβερνητική ελπίδα και θέση (την απέρριψε άλλωστε όταν του προτάθηκε από το ΠΑΣΟΚ). Η ίδια η λεκτική πολιτική επανατοποθέτηση του ΠΑΣΟΚ στον σοσιαλιστικό δημοκρατικό χώρο συμπίεσε ασφυκτικά τα πολιτικά περιθώρια του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ο οποίος έφτασε στην κριτική του προς το ΠΑΣΟΚ να επικαλείται τα αυτά με τη Ν.Δ. (διακυβέρνηση Σημίτη) και στην κριτική του προς το ΚΚΕ , τον Στάλιν !!!. Ο Αλ. Αλαβάνος ένα πραγματικά «πολιτικό λαγωνικό» το αντιλήφθηκε, αλλά η ζημιά είχε γίνει. Μην ξεχνάμε ότι παραδοσιακά στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. εντρυφεί μία σειρά ατομιστών τεχνοκρατών της ελίτ, που και άριστες σχέσεις με το μεγάλο κεφάλαιο έχουν και αφαιρούν από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. το όποιο λαϊκό κοινωνικό έρεισμα.   

Ε. ΣΤΑΘΕΡΟ

Το ΚΚΕ

Σταθερό και μάλλον χαμένο για περίοδο κρίσης του καπιταλισμού, το Κ.Κ.Ε. δείχνει πλέον δέσμιο του συστήματος στο οποίο λειτουργεί. Εχοντας μια συμπαγή ηγετική ομάδα που παραδοσιακά κινείται στα όρια του βυζαντινισμού και της γραφειοκρατίας του, έχει απεμπολήσει την πρόταση και παραμένει στην αντίδραση. Ακόμα και η τελευταία, η αντίδραση, έχασε τον αυθορμητισμό και την εφευρετικότητα των πρώτων χρόνων της ανεξαρτησίας του Κ.Κ.Ε. από το Κ.Κ.Σ.Ε. και πλέον αποτελεί στηλιζαρισμένη πρακτική, που κανέναν δεν αιφνιδιάζει ως προς τους στόχους της. Θαρρώ ότι ο κύκλος αυτής της ηγεσίας του ΚΚΕ, έχει αρχίσει να κλείνει και καλά θα κάνει η ηγεσία του ΚΚΕ, που έχει τεράστιες δυνατότητες πολιτικής ανάλυσης να σκεφτεί μαρξιστικά και να πράξει τα δέοντα, καθώς το ΚΚΕ και, κατά κυριολεξία, οι αγνοί άδολοι κομμουνιστές αγωνιστές, είναι πραγματικά ενεργό κομμάτι των αγώνων και εκφραστές των αγωνιών του λαού και της εργαζόμενης κοινωνίας.   

ΣΤ. Η ΕΥΡΩΠΗ

Η περαιτέρω άνοδος της δεξιάς και της ακροδεξιάς στην Ευρώπη είναι γεγονός και αποτέλεσμα τεσσάρων (4) βασικών παραγόντων:

-        Της συνεχούς πολυετούς και πολυποίκιλης πλύσης εγκεφάλου από τους οπαδούς και τα κέντρα εξουσίας της συντήρησης και του νεοφιλελευθερισμού (εννοώ και την σοσιαλδημοκρατία).

-        Του μοντέλου της παγκοσμιοποίησης που οδήγησε σε παραγωγική απαξίωση την Ευρώπη και τους κατοίκους της, με αποτέλεσμα την ατομικιστική θεώρηση και αναζήτηση λύσεων για τις βιοτικές τους ανάγκες.

-        Της σοσιαλδημοκρατίας που προπαγάνδισε τις λογικές του νεοφιλελευθερισμού και ήταν αυτή που κατά κύριο λόγο μετά το Μάαστριχτ εφάρμοσε το μοντέλο του. Ετσι όταν οι πολίτες αντιλαμβάνονται την απαξίωσή τους έρχονται στο μυαλό τους οι μέρες της «σοσιαλδημοκρατίας του Μάαστριχτ».

-        Της σοσιαλδημοκρατίας και της ευρύτερης αριστεράς που απέτυχε καν να δημιουργήσει ένα πειστικό μοντέλο κοινωνικής ζωής και προπαγάνδισε με πάθος το νεοφιλελευθερισμό και σήμερα όχι μόνο απέχει από την κριτική της αποτυχίας του νεοφιλελευθερισμού και του καπιταλισμού, αλλά και στηρίζει τις δομές του.

           Δεσμευόμενος να γράψω στο άμεσο μέλλον εκτενέστερα για το μοντέλο της σοσιαλδημοκρατίας και της Ευρώπης, όπως αυτά αφέθηκαν ή ορίστηκαν να εφαρμοστούν θέλω να επισημάνω ότι οι εκλογές αυτές ήταν ο θάνατος της σοσιαλδημοκρατίας και του σοσιαλφιλελευθερισμού σε όλη την Ευρώπη. Ο κύκλος έκλεισε. Αυτή η οπτική του συμβιβασμού δεν πρόκειται ποτέ να επανέλθει στο προσκήνιο και καλό θα είναι να μην επανέλθει. Ελάχιστα κόμματα, στην πραγματικότητα αυτά που η κοινωνική τους βάση δεν ήταν ποτέ σοσιαλδημοκρατική, αλλά περισσότερο σοσιαλιστική (όπως το ΠΑΣΟΚ), κατάφεραν να επιβιώσουν και να αυξήσουν τα ποσοστά τους. Τα έσωσε η διαφοροποίησή τους, έστω και εάν δεν ήταν έντονη και ιδιαίτερα σαφής και κυρίως η ιστορική κοινωνική μνήμη.

Οι κοινωνιστές πολίτες της Ευρώπης ανακάλυψαν ή ένοιωσαν με την οικονομική κρίση ότι οι σοσιαλδημοκράτες, ενώ όφειλαν να φυλάττουν τις κοινωνικές Θερμοπύλες συναγελάζονταν και συνταυτίζονταν με τον κοινωνικό εχθρό, έχοντας παραδώσει ανθρώπους και κοινωνίες στην εκμετάλλευση και την εξουσία της οικονομικής ολιγαρχίας. Τιμώρησαν λοιπόν τους «φρουρούς» που παρασπόνδησαν, αφού ο στρατός της αυτοκρατορίας κατέλαβε τον τόπο τους και μόνο αυτό έχουν πλέον την εξουσία να πράξουν. Είναι γνωστό ότι την προδοσία πολλοί αγάπησαν, αλλά τον προδότη ουδείς.       

         

Ζ.  ΑΠΟΧΗ

Συνολική νικήτρια και «1^ο κόμμα» σε όλη την Ευρώπη ήταν η αποχή.

Πάντα υποκειμενική και προσωποπαγής, ακόμα και ως λάθος επιλογή, η νίκη της αποχής δείχνει τα αδιέξοδα: ατομικά, κοινωνικά, πολιτικά. Από την πολιτειακή αυτοκρατορική και αντιδημοκρατική εικόνα της Ε.Ε., στο αποτυχημένο και ολέθριο για τους λαούς και τις κοινωνίες μοντέλο της παγκοσμιοποίησης και του δήθεν ελεύθερου ανταγωνισμού, από τις κυβερνήσεις μαριονέτες του μεγάλου κεφαλαίου μέχρι την απόλυτη εξουσία του επί των ανθρώπων και τη νεοδουλεία που επιβάλλει, από την αναξιοπιστία, αυτοαπαξίωση  και ανυπαρξία της πολιτικής και των πολιτικών προσώπων μέχρι την ταύτιση πολιτικών απόψεων μεταξύ των κομμάτων, είναι σαφές ότι οι Ευρωπαίοι απείχαν διότι πίστεψαν ότι η ψήφος τους δεν είχε καμία ιδιαίτερη σημασία πολιτειακά και πολιτικά. Ανέλυσα στην αρχή την ήσσονα ουσία της «ψήφου για το Ευρωκοινοβούλιο» και η παρουσία ή η απουσία των ψηφοφόρων είναι ανάλογη της αξίας της ψήφου και της θεσμικής «δημοκρατίας», που απουσιάζει επιδεικτικά από την Ε.Ε. .

Στην Ελλάδα το ποσοστό της αποχής είναι μεγάλο μα όχι βέβαιο. Οι εκλογικοί κατάλογοι έχουν να αναθεωρηθούν από το 2001 και στα χρόνια που μεσολάβησαν πολλοί συνάνθρωποί μας δεν βρίσκονται ανάμεσά μας.

Η αποχή των υπολοίπων, ακόμα και εάν αποτελεί στην ουσία της και για πολλούς έντονα πολιτική πράξη δεν δύναται να επιφέρει ουσιώδη αποτελέσματα. Θα γίνω σκληρός και θα πω ότι οι πολιτικοί μας κυρίως οι ατομιστές συντηρητικοί (κάθε κόμματος) νοιώθουν να έχουν ποιμαντορική ιδιότητα και το μόνο που απασχολεί τους περισσότερους είναι να έχουν την «εργολαβία» της φροντίδας της στάνης, ασχέτως εάν τους λείπουν πρόβατα … . Δεν τους ενδιαφέρει το περιεχόμενο και το βάθος, αλλά η δική τους επιβεβαίωση και ας έρχεται ακόμα και από ένα ελάχιστο εκλογικό κοινωνικό σώμα.

Το ζητούμενο παραμένει για την Ελλάδα και όλη την Ευρώπη, η έκφραση και ικανοποίηση των αναγκών των ανθρώπων και των κοινωνιών μέσα από το κριτήριο της ισότητας. Αυτό πρέπει να προβληθεί και να έλθει σύντομα με συγκεκριμένες και σαφείς πολιτικές, αλλιώς το φάντασμα του εθνικοπαγούς φασισμού, που εμφανίζεται σε κάθε περίοδο κρίσης, είναι βέβαιο ότι θα επανέλθει καθώς εξυπηρετεί απόλυτα το σκοτάδι της παγκόσμιας αυτοκρατορίας των οικονομικών συμφερόντων.         

Η. Εν κατακλείδι

Το συμπέρασμα είναι απότοκο μιας απλής στην ουσία της ανάλυσης. Το συμπέρασμα εκφράζει την πραγματικότητα του καθενός και της πολιτικής και κοινωνικής κατάστασης της Ευρώπης. Εκφράζει τις εξαρτήσεις και τις αγωνίες που γεννά η ανάγκη κάλυψης των βιοτικών αναγκών των ανθρώπων, τις κοινωνικές ανισότητες που έχουν δημιουργήσει οι κοινωνίες πυραμίδες και το «θέσφατο» της καπιταλιστικής ιδεολογίας, που θέλει τους ανθρώπους υποχείρια των αναγκών, αγωνιζόμενα οπορτουνιστικά και κομφορμιστικά για ανέλιξη. Εκφράζει όμως και την άρνηση για μία Ευρώπη – αυτοκρατορία εξουσίας των λίγων αλλά και την συνειδητή πολύπλευρη αποχαύνωση που αυτή επιβάλλει. Εκφράζει, τέλος, την απαξίωση της κιβδηλείας, όπως αυτή δομήθηκε τις τελευταίες κυρίως δεκαετίες στο πρόσωπο της σοσιαλδημοκρατίας και του σοσιαλφιλελευθερισμού. Δεν είναι τυχαίο ότι, τόσο το «Λαϊκό Ευρωπαϊκό Κόμμα», όσο και το «Σοσιαλιστικό Ευρωπαϊκό Κόμμα» έθεσαν ως στόχο μια «κοινωνική οικονομία της αγοράς» !!!, όρος πραγματικά αδόκιμος, αδύνατος να εκφράσει τις ανάγκες των ανθρώπων και των κοινωνιών και χαρακτηριστικός της υποδούλωσης των ανθρώπων και των κοινωνιών, στους ελάχιστους ισχυρούς που ορίζουν και ελέγχουν την «αγορά». 

  

ΕΥΡΩΠΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

Μερικές σκέψεις μου για την Ευρώπη των Λαών, γιατί τόσα χρόνια το λέμε, αλλά πρέπει να φτιάξουμε και ένα κείμενο αναφοράς. Ζητώ τις απόψεις και τις σκέψεις σας.

Εμεις οι λαοί της Ευρώπης με ελεύθερο, ακηδεμόνευτο και αδέσμευτο δημοψήφισμα αποφασίσαμε να ενώσουμε τις φωνές μας και να επιβάλλουμε την θέλησή μας για μια Ευρώπη των λαών της των ίδιων, για μια Ευρώπη που εκφράζει τα δικά μας οράματα και τον σεβασμό του ενός στον άλλο.

 

1.  Ιδρύεται με την παρούσα κοινή απόφασή μας πολιτειακό μόρφωμα που το αποκαλούμε «Ενωση των Ευρωπαϊκών Λαών» (Ε τ. Ε.Λ.).

2. Η ένωση των ευρωπαϊκών λαών είναι η αυτόβουλη προσχώρηση των ευρωπαϊκών λαών σε μία συνθήκη αρχών που πρέπει να διέπουν την λειτουργία των επιμέρους κρατών μελών. Η προσχώρηση στην ένωση γίνεται με δημοψήφισμα.

 3. Σκοπός της ένωσης είναι η ανάπτυξη του αλληλοσεβασμού, της σύμπνοιας και της συνεργασίας μεταξύ των ευρωπαϊκών λαών.

 4. Η ένωση και τα όργανά της εκφράζουν τους λαούς της Ευρώπης, τον σεβασμό στην αξία του ανθρώπου και στην κοινή κοινωνική συλλογική προσπάθεια για την καλυτέρευση της ίδιας του της ζωής.

5.  Ο άνθρωπος αποτελεί το κεντρικό στοιχείο και αξία της κοινωνικής οργάνωσης και υπερτερεί κάθε οικονομικής σκοπιμότητας

6. Η ισότητα κάθε ανθρώπου και η απόλαυση πλήρων των κοινωνικών και ατομικών δικαιωμάτων από όλους είναι ο κύριος σκοπός της ένωσης μας. Κανείς στην Ευρώπη των λαών δεν μπορεί να έχει λιγότερα ή περισσότερα δικαιώματα από κάποιον άλλο.

 7.         Κάθε πολιτική ή κοινωνική μορφή κρατικής συγκρότησης και κάθε δημοκρατικά εκπεφρασμένη άποψη των λαών είναι σεβαστή. Το ίδιο σεβαστό και αναφαίρετο είναι το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να πιστεύει ελεύθερα σε κάθε πολιτική, κοινωνική ή άλλη θεωρία και να πιστεύει σε κάθε θρησκευτικό δόγμα.

 8         Ο σεβασμός στην ιδιαιτερότητα, στις παραδόσεις και στις αξίες κάθε λαού της Ευρώπης αποτελεί αναπόσπαστη αξία της Ε.τ.Ε.Λ..  Κάθε λαός διατηρεί το δικαίωμα να ορίζει ο ίδιος τις τύχες του και να πραγματοποιεί τις πολιτικές και κοινωνικές επιλογές του, εφόσον σέβονται τις θεμελιώσεις αρχές και αξίες της Ενωσης.

 9.         Το πολίτευμα των κρατών μελών της Ε.τ.Ε.Λ. είναι η δημοκρατία σε όποια μορφή επιλέγουν ελεύθερα και ανόθευτα οι ίδιοι οι λαοί με στόχο την πραγμάτωση της δυνατότητας κάθε ανθρώπου – πολίτη να προτείνει και να αποφασίζει δεσμευτικά για κάθε θέμα που τον αφορά. Η πορεία της ένωσης των ευρωπαϊκών λαών πρέπει να έχει ως σκοπό την ολοένα και ευρύτερη δημοκρατική έκφραση και την κοινή ευημερία όλων των πολιτών. Παρεκκλίσεις εκ του στόχου αυτού απαγορεύονται.

 10.         Διατυπώνεται η αρχή της πολιτικής ανεξαρτησίας των κρατών. Κάθε κράτος απολαμβάνει της πλήρους εθνικής ανεξαρτησίας και της νομικής του αυτοτέλειας.
Ουδεμία κρατική εξουσία εκχωρείται και εις ουδένα όργανον της ενώσεως.

 11.       Οργανα της ενώσεως είναι το βουλευτήριο, οι επιτροπές, ο πρόεδρος της επιτροπής και τα συμβούλια κορυφής και υπουργών. Απαντα τα όργανα της ενώσεως (πλην των συμβουλίων κορυφής και υπουργών) εκλέγονται με άμεση καθολική ψηφοφορία.

 12.       Κάθε κράτος και λαός διατηρούν το δικαίωμα να ορίζουν οι ίδιοι την κοινωνική τους οργάνωση, την οικονομία τους και τις δομές της με στόχο την ικανοποίηση των βιοτικών (υλικών και ψυχικών) αναγκών κάθε ανθρώπου. Κάθε λαός έχει το δικαίωμα να παράγει τα αναγκαία για την διαβίωση του βασικά αγαθά, χωρίς κανένα περιορισμό ή ποσόστωση.

 13.       Η συλλογική κοινωνική προσπάθεια αποτελεί αρχή της ένωσης, οι λαοί της Ευρώπης οφείλουν να συνεργάζονται προκειμένου να επιτύχουν το καλύτερο κοινό αποτέλεσμα για όλους. Σε περιπτώσεις παραγωγικής σύγκρουσης τα όργανα της Ενωσης, με 1η την αρμοδιότητα των λαών  αποφασίζουν, για την επίλυση των διαφορών και την επιλογή της παραγωγικής ακολουθίας.

 14.       Η παραγωγική διαδικασία δεν μπορεί να κινείται αντίθετα στον άνθρωπο και στις αποφάσεις των λαών.

 15.       Οι επιμέρους σκοποί της ενώσεως αποτελούν αντικείμενο διαβούλευσης μεταξύ των λαών. Τις αποφάσεις λαμβάνουν οι ευρωπαϊκοί λαοί με δημοψήφισμα. Οι σκοποί της ενώσεως δύνανται να μεταβάλλονται κατά τον αυτό τρόπο. Πρόταση μη ψηφιζόμενη από τα 2/3 των πολιτών ενός κράτους μέλους του δίδει την δυνατότητα να ασκήσει το δικαίωμα αρνησικυρίας (VETO) ως προς τον συγκεκριμένο σκοπό και να μην μετάσχει στην επίτευξή του. Η συνεχής άσκηση του δικαιώματος αρνησικυρίας από ένα κράτος μέλος της ενώσεως, έχουσα ως αποτέλεσμα να υφίσταται ψυχική και νομική απόσπαση από τους σκοπούς της ενώσεως και η δράση ενάντια στους σκοπούς της ενώσεως δύναται να επιφέρει την δια ευρωπαϊκού δημοψηφίσματος αποκοπή του από το σώμα της ενώσεως. Η απόφαση αυτή πρέπει να βρίσκει σύμφωνα τα 2/3 του ευρωπαϊκού εκλογικού σώματος.

 16.       Οι λαοί της Ευρώπης είναι το κυρίαρχο όργανο αυτής και αποφασίζουν με ανοικτή ψηφοφορία για κάθε θέμα που κοινά τους αφορά. Η ισχύς των αποφάσεων των οργάνων είναι αντίστοιχη του αριθμού των μετεχόντων στο όργανο αυτό. 

 17.       Κάθε ρύθμιση που αφορά την γενική χάραξη πολιτικής οφείλει να απολαμβάνει της εμπιστοσύνης των ευρωπαϊκών λαών και εφαρμόζεται ανά κράτος μόνο εφόσον εγκριθεί από τους πολίτες με δημοψήφισμα.

 18.       Οι Ευρωπαίοι πολίτες έχουν το δικαίωμα να προκαλούν:

α. Με την δήλωση 3.000.000 πολιτών, δημοψήφισμα σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, επί προδεδομένης προτάσεως.

β. Με την δήλωση του 1/20 του πληθυσμού κάθε χώρας, ενδοκρατικό δημοψήφισμα περί εφαρμογής συγκεκριμένης πολιτικής.

Δικαίωμα να προκαλούν δημοψήφισμα έχουν και τα ανωτέρω όργανα με απόφαση (επί των πολυμελών) της πλειοψηφίας του όλου αριθμού των μελών τους.

 19.       Τα αντιπροσωπευτικά όργανα της ενώσεως έχουν ως καθήκον τους να επεξεργάζονται πολιτικές προτάσεις προς τους λαούς της Ευρώπης. Το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, όπου του δίδεται η σχετική αρμοδιότητα δια προηγηθέντος δημοψηφίσματος διαμορφώνει τις διατάξεις τις αναγκαίες για την εφαρμογή των πολιτικών και νομικών εντολών που έχουν ψηφιστεί.

 20.       Οι λαοί της Ευρώπης είναι μεταξύ τους ίσοι. Οποιαδήποτε απόπειρα διαμόρφωσης ηγεμονίας ή συνθηκών ανισότητας απαγορεύεται και είναι αντίθετη με τον σκοπό της ενώσεως.

 21.       Οι λαοί που μετέχουν στην ένωση έχουν την υποχρέωση συνδρομής ο ένας προς τον άλλο, σε κάθε θέμα που τους αφορά.

 22.       Κάθε ευρωπαϊκός λαός οφείλει να θέσει και να προτείνει προς τους άλλους τις προτεραιότητές τις οποίες θέτει, αλλά και την συνδρομή που μπορεί να παράσχει αυτός στους άλλους λαούς. Τα κοινά προγράμματα που εκπονούνται κατόπιν των διαδικασιών αυτών, προκειμένου να εφαρμοστούν λαμβάνουν έγκριση με ευρωπαϊκό δημοψήφισμα, αφού οι προτάσεις οριστικοποιηθούν μέσα από τα υπόλοιπα όργανα της ευρωπαϊκής ένωσης.

ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ Ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα

 

Από τον Μάρξ στην Ρόζα Λούξεμπουργκ και από τη Ρόζα στον Κορνήλιο Καστοριάδη.

Τι υπάρχει πριν και τι θα έλθει μετά.

 

Α. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έθεσε το κεντρικότερο και ιστορικό κοινωνικό και πολιτικό δίλημμα. Η πράξη του προέδρου του ΠΑΣΟΚ δείχνει πρώτα από όλα ουσιαστικό και βαθύτερο πολιτικό και κοινωνικό προβληματισμό. Το γεγονός ότι ο σοσιαλισμός επανέρχεται στην πολιτική επιφάνεια και στην ορολογία του ΠΑΣΟΚ και μάλιστα με την συγκρουσιακή έννοια της αντίθεσης στην βαρβαρότητα, είναι πραγματικά μια ελπιδοφόρα εξέλιξη για όλους τους ελευθερόφρονες ανθρώπους που προσδοκούν και οραματίζονται κοινωνίες ανθρώπων και όχι ζούγκλες και πυραμίδες ανισότητας.

Το ίδιο το ιστορικό κοινωνικό και πολιτικό δίλημμα, πέρα από το σύνολο της κοινωνίας αποτελεί σαφή πολιτική θέση υπέρ του σοσιαλισμού και στο ίδιο το ΠΑΣΟΚ, που αναζητά την χαμένη πολιτική του ταυτότητα .

 

Β.        Ακόμα και εάν ο Καστοριάδης το χρησιμοποίησε για να εκφράσει και την απόσταση της Σοβιετικής Ενωσης και του εκεί πειράματος (ιδίως τύπου Στάλιν) από τον «σοσιαλισμό», το ουσιώδες περιεχόμενο της φράσης «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» – που δεν διατυπώθηκε από τους ανωτέρω υπό συνθήκες «υπαρκτού σοσιαλισμού» (τον οποίο ο Καστοριάδης θεωρεί επίσης «βαρβαρότητα») – παραμένει αναλλοίωτο και μη δυνάμενο να παρεξηγηθεί.

Σοσιαλισμός δηλ. κοινωνίες ισότητας και ίσων ανθρώπων, ενάντια, αντίκρυ σε οποιασδήποτε μορφής βαρβαρότητα, ζούγκλα ή ανισοτική πυραμίδα.

Στην συγκρότηση άλλωστε της σκέψης του μεγάλου φιλόσοφου δύο στοιχεία ήταν κύρια, το αρχαιοελληνικό στοιχείο μιας πραγματικής κοινωνίας δημοκρατίας που αυτοθεσμίζεται και η θέση του ότι ο μαρξιστικός και πολύ περισσότερο ο εφαρμοσμένος στην εποχή του σοσιαλισμός εξακολουθούσε να λειτουργεί με τα δομικά δεδομένα και οργανωτικά στοιχεία του καπιταλισμού. Για αυτό και ο ίδιος θέλησε να προτείνει την δημοκρατική αυτοθέσμιση των κοινωνιών ως πολιτικό και κοινωνικό στόχο. Το θέμα  της δίκαιης κοινωνίας ή δίκαιου κράτους, που έθεσε ο ίδιος στον εαυτό του και που συμπληρώνει ως αρχή την δημοκρατική αυτοθέσμιση των κοινωνιών, ερώτημα και ζητούμενο που ο ίδιος αναλύει και ως ερώτημα του Αριστοτέλη και του Μάρξ, θαρρώ πως έχω την τύχη να το έχω λύσει.

 

Γ.         Από την αγράμματη πολιτική ζούγκλα και βαρβαρότητα της Νέας Δημοκρατίας (αποδεικνύει την «βαρβαρότητά» της με όσα υποστήριξε για το ίδιο το ερώτημα, αντί να προβληματιστεί ουσιαστικά από το νόημά του και όσα εκφράζει), μέχρι το ΚΚΕ, που με απόλυτη βαρβαρότητα βγήκε μικροκομματικά καιμε τρόπο απόλυτο να εκφράσει ισοπεδωτική θέση, δικαιολογώντας όσους πιστεύουν ότι κατέχει απλώς το δικό του κομμάτι της σύγχρονης βαρβαρότητας και υπερασπίζεται τον ρόλο του, το ερώτημα δεν προβλημάτισε τους κομματικούς μηχανισμούς στην ουσία του.

Το ερώτημα όμως αυτό που είναι αιώνιο και υπάρχει πολύ πριν τον Μάρξ, που απλώς το εξέφρασε με τον τρόπο αυτό στην δική του εποχή, προβλημάτισε και προβληματίζει τους ανθρώπους χιλιάδες χρόνια τώρα και ήλθε ίσως η ώρα, με την υπενθύμιση αυτή του προέδρου του ΠΑΣΟΚ να το εξετάσουμε για να δούμε πως διατρέχει την ανθρώπινη κοινωνική ιστορία, διότι το ερώτημα σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα είναι η υπό συνθήκες καπιταλισμού εκδοχή του αυτού αιώνιου ερωτήματος: κοινωνίες ίσων ανθρώπων ή κοινωνίες άνισης αλληλοφάγου ζούγκλας.

 

Δ.        Ο σοσιαλισμός, που τίθεται απέναντι στην βαρβαρότητα στην διατύπωση του ερωτήματος, δεν είναι βέβαια προϊόν φιλοσοφικής ή κοινωνικής παρθενογένεσης. Είναι η «απάντηση» ενός αιώνιου ζητήματος και αιτήματος του ανθρώπου, απέναντι στον καπιταλισμό και στις εξουσίες της κάθε εποχής. Η κομμούνα του Παρισιού προϋπήρξε της θεωρητικής  συγκρότησης του «σοσιαλισμού» .

Στην πραγματικότητα, ο σοσιαλισμός είναι η αντίδραση κάποιων ανθρώπων απέναντι στον δεδομένο μηχανισμό παραγωγής αγαθών και συναφούς οργάνωσης της κοινωνίας.

Η αντίδραση και η αντίστοιχη δράση, ξεκινά από το θεώρημα της ανθρώπινης ισότητας και έρχεται να τοποθετηθεί με σειρά επιμέρους εναλλακτικών μορφών με κύριες αυτές της κοινωνικής κτήσης των μέσων παραγωγής, του κοινωνικού ελέγχου και της ίσης διανομής ή αναδιανομής του παραγόμενου.

Οι δύο τελευταίες μορφές δεν εξασφαλίζουν την κοινωνική ισότητα στο σύνολο των εκφάνσεων της κοινωνικής συμβίωσης των ανθρώπων. Όλες οι πιο πάνω εναλλακτικές μορφές δεν εξασφαλίζουν συνολικά την ισότητα σε κάθε έκφανση της ατομικής και κοινωνικής ζωής (καθώς αναφέρονται κύρια στην ισότητα ή ισοκατανομή κατά την παραγωγική διαδικασία και όχι π.χ. στην επιλογή της μεθόδου παραγωγής ή του παραγόμενου), αλλά δημιουργούν απλώς κάποιες καλύτερες συνθήκες για να επισυμβεί συνολικά η ισότητα, από την κατάλυση μόνο των ανισοτήτων, ευελπιστώντας και προσβλέποντας στην δημιουργία μιας αταξικής κοινωνίας (της οποίας όμως δεν γνωρίζουν τα πραγματικά δομικά υλικά).

 

Ε.         Το τι είναι και τι εννοείται ως βαρβαρότητα δεν το περιγράφω, το βλέπετε όλες και όλοι να υπάρχει γύρω σας και είναι με μία φράση η ανισότητα που καθορίζει τους όρους  ζωής και εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Μετά από αυτό, αφήστε το μυαλό σας ελεύθερο και θα βρείτε χιλιάδες τρόπους με τους οποίους όλη μετέχουμε στην βαρβαρότητα της ανισότητας και της εκμετάλλευσής της, εκούσιας και ακούσιας, άμεσης και έμμεσης.

            Είναι, λοιπόν, ο σοσιαλισμός η έκφανση της αιώνιας αγωνίας και αγώνα για ισότητα στην λειτουργία των κοινωνιών και κατ’ επέκταση στην ζωή του ανθρώπου. Ο σοσιαλισμός είναι η έκφανση αυτή υπό συνθήκες καπιταλιστικής παραγωγικής οργάνωσης. Την ίδια αγωνία και αγώνα της ισότητας ήλθαν στο παρελθόν να «υπηρετήσουν» και να εκφράσουν μία σειρά από φιλοσοφικές και πολιτικές θεωρίες και κατά κύριο λόγο θρησκείες. 

           

ΣΤ.      Γιατί κύριο ζήτημα είναι η ισότητα στο τμήμα της παραγωγικής οργάνωσης; Γιατί επιζητείται η ισότητα; Θα εξηγηθεί παρακάτω.

 

            Η θεωρία των βιοτικών αναγκών στηρίζεται στο γεγονός της ζωικής φύσης μας και στις ανάγκες που αυτή δημιουργεί. Ξεκινώντας από την ίδια την κυτταρική μας δομή και στην συνέχεια ως οργανισμοί, έχουμε τις φυσικές ανάγκες επιβίωσης που καθορίζουν και την προτεραιότητα στην δράση μας.

Οι ίδιες αυτές ανάγκες, οι βιοτικές ανάγκες, δημιούργησαν τις κοινωνίες, ώστε να μπορούν να εξυπηρετηθούν καλύτερα και πληρέστερα οι ατομικές ανάγκες αυτές μέσα από την κοινή δράση, την συνένωση των ανθρώπινων δυνάμεων και δυνατοτήτων.

Η εξεύρεση – εξασφάλιση και διαχείριση των βιοτικών αναγκών έγινε αντικείμενο μιας κοινωνικής διαδικασίας είναι αυτό που ορίζουμε ως «παραγωγική διαδικασία», ενώ η διαχείριση «ανατέθηκε» σε άλλους κοινωνικούς μηχανισμούς, που στις ημέρες μας ή στον «καπιταλισμό» λέγεται αγορά.

Η ίδια η εκμετάλλευση των βιοτικών αναγκών των ανθρώπων, αλλά και ο αγώνας για κάλυψη και επάρκεια (η αγωνία-ανάγκη της ατομικής και συλλογικής μελλοντικής κάλυψης) γέννησε τους μηχανισμούς εξουσίας και τις ανισότητες, ατομικές και κοινωνικές, γέννησε τους πολέμους και σειρά συγκρούσεων. Στην πραγματικότητα όλη η ανθρώπινη ύπαρξη διακατέχεται από τις ανάγκες αυτές, καθορίζεται από την ζωική μας λειτουργία και φύση, το δε κοινωνικό «είναι» καθορίζει ακόμα και σαν κληρονομική αλληλουχία το «μέλλον».

            Οι ανισότητες λοιπόν στην παραγωγή, κατοχή και διαχείριση των βιοτικών αναγκών, στις οποίες προστέθηκαν και οι «κοινωνικές» ανάγκες, αυτές που ήλθαν να εξαρτήσουν την απόλαυση των πρώτων (ατομικών) από την κοινωνική «θέση», δημιούργησαν ένα κοινωνικό περιβάλλον ανισότητας και ουσιαστικής βαρβαρότητας, που σε πολλούς σήμερα φαίνεται ως αποτέλεσμα κάποιας ratio ή ως αυτονόητο, ενώ στην πραγματικότητα είναι αποτέλεσμα διαιώνισης μιας μακρόχρονης διαδικασίας ανισότητας και ανθρώπινης εκμετάλλευσης.     

 

Ζ.        Για τον λόγο αυτό αλλά χωρίς να κατανοούν την βαθύτερη αιτία και σκοπό της δράσης, όλες οι αποκληθείσες επαναστατικές διαδικασίες ή θεωρίες έχουν βασικό ζητούμενο την ισότητα, την κοινωνική ισότητα. Στην συγκρότηση των κοινωνιών το ουσιωδέστερο ζητούμενο, η ουσιωδέστερη βιοτική ανάγκη είναι πράγματι η ισότητα, αφού από αυτή εξαρτάται πλέον στον μεγαλύτερο βαθμό, η δυνατότητα απόλαυσης των βιοτικών αναγκών, η εξυπηρέτηση των οποίων πλέον «κοινωνικοποιήθηκε» και ορίζεται από τους μηχανισμούς παραγωγής και την  διαχείρισή τους.

Αταβιστικά σχεδόν, οι «επαναστάσεις» στρέφονται προς την κατοχή και διαχείριση των μέσων παραγωγής, χωρίς να έχουν αντιληφθεί τον ουσιώδη λόγο που το πράττουν, που δεν είναι άλλος από την καίρια σημασία τους στην κάλυψη των βιοτικών αναγκών.

Για τον ίδιο λόγο, επειδή δηλαδή δεν έχουν αντιληφθεί την ουσία, που είναι η κάλυψη των βιοτικών αναγκών των «συγκοινωνών» ανθρώπων, αποτυγχάνουν.

Η διατήρηση των ανισοτήτων (αφού δεν έχει εννοηθεί μέχρι σήμερα η σημασία της ισότητας σε σχέση με τις βιοτικές, τις ανθρώπινες ανάγκες) συντελεί σε κάθε επίπεδο στην διαμόρφωση ελλειμμάτων κοινωνικών αναγκών για μία σειρά από ανθρώπους ή στην αγωνία για την μελλοντική κάλυψή τους. Ολη αυτή η διατήρηση των ανισοτικών καταστάσεων, καθώς έχει πολυδιάστατο αντίκρυσμα στην κάλυψη των βιοτικών αναγκών, καθορίζει τις συμπεριφορές των ανθρώπων, τις δεσμεύει και τις προκαλεί.

Εάν η βαρβαρότητα του ατομικιστικού καπιταλισμού ήταν δεδομένη για τον δυτικό κόσμο, προέκυψε και η βαρβαρότητα του «υπαρκτού σοσιαλισμού», για την Σοβιετική Ενωση και για όσα κράτη ακολούθησαν την ίδια αντίληψη, μη αντιλαμβανόμενα την αξία των ανωτέρω βιοτικών αρχών και συνθηκών. Διότι, εάν όπως και στον καπιταλισμό, δεν είναι κεντρικό στοιχείο της λειτουργίας των κοινωνιών η εξυπηρέτηση των ανθρώπινων βιοτικών αναγκών σε κάθε επίπεδο και η εξασφάλισή τους μέσα από ισοτικές κοινωνικές διαδικασίες (η ισότητα εξασφαλίζει την βεβαιότητα ότι δεν θα υπάρξει οποιαδήποτε στέρηση εξαιτίας της ανισότητας) το αποτέλεσμα, μιμούμενο και αντιγράφοντας την δεδομένη εξουσιαστική ανισοτική βαρβαρότητα (ακόμα και στην παραγωγική διαδικασία), αποτυγχάνει να εξυπηρετήσει και να εκφράσει τις ανάγκες των ανθρώπων.  

Η.        Ο Κορνήλιος Καστοριάδης, όντας στην πραγματικότητα κομμάτι της σοσιαλιστικής σκέψης και βαθύτατα επιρρεασμένος από αυτή και την απελευθερωτική ισοτική της διάσταση, δεν γνώριζε βέβαια την θεωρία του βιοτισμού, αλλά αντιλήφθηκε την ταύτιση της παραγωγικής διαδικασίας στον καπιταλιστικό κόσμο και στον κόσμο του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και επισήμανε την αναπαραγωγή του καπιταλισμού ως μεθόδου οργάνωσης της παραγωγής και τα συνεπαγόμενα αυτής στην Σοβιετική Ενωση.

Αναφέρθηκε στην πραγματική, την άμεση δημοκρατία και την σημασία της για την πορεία των κοινωνιών, ζητώντας την «αυτοθέσμιση», την αυτοτέλεια, την αυτοδιαχείριση των ανθρώπων σε συνθήκες ισότητας. Είναι το στοιχείο της πολιτικής ισότητας, που αποτελεί για την θεωρία του βιοτισμού άμεση κοινωνική βιοτική ανάγκη, από την οποία εξαρτάται η δυνατότητα όλων, μέσα από μία σειρά διαδικασιών, να ορίζουν, να απολαμβάνουν, να εξασφαλίζουν τις ατομικές ανθρώπινες βιοτικές τους ανάγκες.

Στο πλαίσιο των επιλογών για την παραγωγική λειτουργία της κοινωνίας και του κράτους, Κορνήλιος Καστοριάδης αναφέρθηκε κυρίως στον Αριστοτέλη και στον Μάρξ, αναζητώντας την δίκαιη κοινωνία και το δίκαιο κράτος. Στα συμπεράσματά του, καθώς «βιοτισμός» δεν υπήρχε, περιορίστηκε στην λειτουργική κοινωνική αυτοθέσμιση αναπαράγοντας το μοντέλο πολιτειακής οργάνωσης που πρότεινε.

Για τον βιοτισμό, δίκαιη κοινωνία και δίκαιο κράτος είναι αυτό που εξασφαλίζει τις ανάγκες του ανθρώπου, ότι κάθε άνθρωπος που θα γεννηθεί θα απολαμβάνει και δεν πρόκειται να στερηθεί τις βιοτικές του ανάγκες. Η ισότητα σε κάθε επίπεδο δεν είναι μόνο ανάμεσα σε αυτές, αλλά είναι και ο όρος για την δημιουργία ελεύθερων πολιτών, ελεύθερων ανθρώπων, ελεύθερων κοινωνιών. 

Η ανισότητα ως κύριο στοιχείο της βαρβαρότητας, ακόμα και όταν υπάρχει επαρκές παραγόμενο, έρχεται να το μοιράσει δημιουργώντας σε κάποιους λίγους εκμεταλλεύσιμες υπερεπάρκειες και στους πολλούς στέρηση ή φόβο στέρησης βιοτικών αναγκών και την ανάγκη μιας πολλαπλής και πολυδιάστατης ανάλωσης της ζωής και της ελευθερίας τους για την εξεύρεση ή εξασφάλισή τους. Τα πολιτικά και νομικά θέσφατα της εποχής μας κάνουν λόγο για την αρχή της ισότητας των πολιτών, προβλέπουν όμως και χίλιους δυο τρόπους για να μην υπάρχει αυτή στην ουσία.

Η ανισότητα που άγει στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο για την εξεύρεση και κάλυψη των βιοτικών αναγκών, βιολογικών – πραγματικών και τεχνητών (οι τελευταίες προκαλούνται ως φαύλος κύκλος για την εικόνα της κοινωνικής ισότητας ή του ανώτερου πυραμιδικού διαχωρισμού), είναι η βαρβαρότητα με την οποία πρέπει στο μέλλον να τελειώσουμε, ως άνθρωποι και κοινωνίες, οριστικά. Το πώς και με ποιο μοντέλο το έχω προτείνει … .

 

 

Δημήτρης Καραμήτσας        http://dialogoskoinonia.wordpress.com/

Η Ν.Δ. ΚΛΕΙΝΕΙ ΤΗΝ ΒΟΥΛΗ ΚΑΙ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ ΤΗΣ

Η Ν.Δ. ΚΛΕΙΝΕΙ ΤΗΝ ΒΟΥΛΗ ΚΑΙ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ ΤΗΣ

 

Ο χρόνος κυλάει αλλά μερικά πράγματα δεν αλλάζουν.

Η ελληνική δεξιά, από τον καιρό των αριστοκρατικών κομμάτων της αρχαιότητας μέχρι σήμερα, έχει μία μόνιμη τάση να αποφεύγει και να πολεμά την δημοκρατία.

Η τάση της αυτή είναι ταυτόσημη και επακόλουθη της θέσης για τον άνθρωπο.

Κατά την δοξασία της, υπάρχουν οι λίγοι, οι ελάχιστοι «άριστοι» που μπορούν και πρέπει να μιλούν και να αποφασίζουν και οι πολλοί που δεν πρέπει να έχουν κανένα, ούτε στοιχειώδες δικαίωμα έκφρασης και απόφασης, αλλά θα πρέπει «για το καλό όλων» να ακολουθούν τυφλά και πιστά, σαν πειθαρχημένο κοπάδι και εκλεκτούς.

Αυτοί οι λίγοι και εκλεκτοί απαντούν και βρίσκονται ανά την ιστορία σε μία πολύ-υποστατή θέση αριστείας: εκλεκτοί του Θεού, μεγάλοι πολέμαρχοι μακελάρηδες, εκλεκτοί της οικονομικής ισχύος, «πεφωτισμένοι» , εξ αίματος ανώτεροι, οι πολιτικά συγκροτημένοι και ορθοί  κλπ. .  Η ψυχοπαθολογική τους διάσταση είναι πραγματικά για γέλια, αλλά επειδή υπάρχουν κοπάδια στερημένων που τους ακολουθούν έχει προκαλέσει τελικά δάκρυα και κλάματα στην ανθρωπότητα.

Η Νεοελληνική Δεξιά δεν αντέχει την Δημοκρατία, έστω αυτή την λίγη και ψευδεπίγραφη.

Σταθερά προσηλωμένη στους Βασιλείς των υπηκόων Ελλήνων και στις χούντες γαλουχεί γενιές και γενιές Ελλήνων με μία τεράστια απέχθεια ακόμα και προς αυτή την ελάχιστη «δημοκρατία» και επιδιώκει να μην έχει κανένα τέτοιο κώλυμα ως προς την ανεξέλεγκτη δράσης της. Είχαν κάποιοι την ελπίδα ότι η ελληνική δεξιά έχει αλλάξει προς το καλύτερο, ότι μπορεί να συμβαδίσει με την ελάχιστη έκφραση του κοπαδιού των ανθρώπων, διαψεύστηκαν οικτρά με την τελευταία προσχηματική απόφαση για κλείσιμο της Βουλής (διακοπή εργασιών λόγω Ευρωεκλογών). Εγώ στους μόνους που ελπίζω είναι σε κάποιους ελεύθερους ανθρώπους, που από λάθος ή παράδοση βρίσκονται στις τάξεις της. Αυτοί μπορεί να σημάνουν κάποια άλλη πρόοδο αρκεί να απομονώσουν τον εαυτό τους από το κοπάδι.

Προξενεί πράγματι τεράστια εντύπωση, όχι η απόφαση για το κλείσιμο της Βουλής, αφού κινείται στα γνωστά πλαίσια δράσης της δεξιάς, αλλά η πιθανή νομιμοφανής αιτιολογία. Με ποιο τρόπο άραγε η λειτουργία της Βουλής εμποδίζει την διενέργεια των ευρωεκλογών ; Μήπως οι υποψήφιοι των ευρωεκλογών είναι βουλευτές, που πρέπει να φύγουν στις εκλογικές τους περιφέρειες για να τάξουν για μία ακόμα φορά λαγούς και πετραχείλια στους ψηφοφόρους τους ;

Περίεργα πράγματα και αιτιολογία δεν υπάρχει, αλλά πρέπει να την αναζητήσουμε μόνο ως προς τις συνέπειες … . Η μία η γνωστή είναι αυτή της παραγραφής αδικημάτων υπουργών.

Ενας ακόμα «πρωθυπουργός της κάθαρσης» (ο προηγούμενος ήταν ο Μητσοτάκης) βρίσκεται βουτηγμένος μέσα στα σκάνδαλα και τις μίζες. Πετάει λοιπόν το καπάκι στον θεσμικό διάλογο και σφραγίζει το θέατρο του παραλόγου για να μην υπάρχουν οσμές προς τα έξω.

Είναι δυνατόν όμως να πιστεύει ότι οι οσμές και η βρωμιά που αποπνέει η κυβέρνησή του και έχει ζώσει όλη την χώρα είναι δυνατόν να σφραγιστούν μαζί με την Βουλή και να χωρέσουν μέσα της ; Αν εκτιμά κάτι τέτοιο είναι γελασμένος.

Εάν πάλι κάποιοι σήκωσαν τα χέρια ψηλά και αποφάσισαν πως δεν μπορούν πλέον να μαντεύουν παραπλανήσεις και αποπλανήσεις πολιτικών προσώπων και υπουργών, πως απώλεσαν τις μαντικές τους ικανότητες που άγουν προς απαλλαγή των υπουργών, τότε τον δικαιολογώ απόλυτα. Δεν είχε ο πρωθυπουργός κάτι άλλο να κάνει από το να κλείσει την Βουλή για να μπορέσουν να ξεκουραστούν και να ξαναβρούν στο μέλλον τις μαντικές τους ικανότητες. Αφού βαρέθηκε η κυβέρνηση να απέχει από τις συζητήσεις στην Βουλή, είπε να αλλάξει το ρεπερτόριο και να κλείσει την Βουλή, για να ικανοποιήσει έτσι και το «κάρμα» της, μαζί με κάποιους οπαδούς της.

Βεβαίως, σύμφωνα με τις αρχές του πολιτεύματος και όσα διδάσκουν στα σχολεία και τις σχολές, μέσα από τον δημοκρατικό διάλογο που διεξάγεται στην Βουλή, επιτυγχάνεται πάντοτε η καλύτερη για την κοινωνία λύση. Είναι όμως σαφές πως η «κυβέρνηση των αρίστων» δεν χρειάζεται την Βουλή, δεν την έχει ανάγκη. Ιδίως δεν την έχει ανάγκη να ασχολείται συνεχώς με τα σκάνδαλα της ολιγαρχίας και να μειώνει την εικόνα της προς τα πρόβατα (ειδικά όσα εμμένουν να την ακολουθούν).

Φαίνεται πως η κυβέρνηση των «αρίστων», που αυτό-ορίζονται ανά την ιστορική πορεία ως ποιμένες του λαού πρέπει να έχει τα χέρια της λυμένα για να εκπληρώσει άνευ αντιπολιτεύσεως τα σχέδια της και δη εν μέσω τεράστιας κρίσης. Τούτο δε είναι το δεύτερο συμπέρασμα – συνέπεια της διακοπής των εργασιών της Βουλής: πλέον η κυβέρνηση υποκαθιστά την Βουλή στο νομοθετικό της έργο και ανενόχλητα μπορεί να δράσει για το ξεπούλημα του έθνους ολόκληρου και της χώρας στους «πεφωτισμένους» και «άριστους», χωρίς να είναι υποχρεωμένη να χάνει το χρόνο της και να υπερασπίζεται τις επιλογές της ενώπιον του Κοινοβουλίου.

Ετσι η χώρα μας στα χέρια του μεγάλου τιμονιέρη, αυτού του ασχέτου της πολιτικής που κατόρθωσε λόγω της ασχετοσύνης του να κυβερνάται η χώρα και να ξεπουλιέται με αποφάσεις υφυπουργίσκων και γενικών γραμματέων, θα βρει τον δρόμο της προς την πλήρη και ανενόχλητη ανοικτή οικοπεδοποίηση.

Τώρα θα ξεπληρωθούν τα πολιτικά γραμμάτια, ως ελπίζουν, με ένα επιπλέον συστηματικό τεράστιο άρμεγμα από τους «άριστους» πατρωνές τους, με την διαφορά ότι το κοπάδι των ψηφοφόρων το έχουν αρμέξει συστηματικά  και αρνείται να τους δώσει αυτή την αυθαίρετη δυνατότητα. Αλλωστε, αυτά τα πρόβατα ενίοτε μετατρέπονται και σε λύκους και οι λύκοι δαγκώνουν … . Ας τα προτρέψουμε να το πράξουν διότι, εάν πειθαρχήσουν, σε λίγο εκτός από κουρά, αφαίμαξη και άρμεγμα θα οδηγηθούν και σε σφαγή, ώστε να αποτελέσουν το επόμενο δείπνο και συμπόσιο των «αρίστων».

Η ΑΚΡΑΙΑ ΤΑΞΙΚΗ & ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ Ν.Δ.

Η ΑΚΡΑΙΑ ΤΑΞΙΚΗ & ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ Ν.Δ.

 

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

 

       Η κυβέρνηση της Ν.Δ. έχει κατηγορηθεί από πολλούς ως δεξιά ταξική κυβέρνηση. Η συμπεριφορά της στην παρούσα φάση έρχεται, όχι μόνο να επιβεβαιώσει την πιο πάνω κατηγορία, αλλά να αποδείξει ότι πρόκειται για μια βαθύτατα ταξική και άκρατα συντηρητική κυβέρνηση.

        Οι επιλογές της Ν.Δ. στην οικονομική κρίση που διανύουμε καταδεικνύουν την πολιτική και ψυχική της ταύτιση με τις ολιγαρχίες και τα μεγάλα συμφέροντα.

 

        Σκληρή ταξικότητα και άγρια συντήρηση αποδεικνύουν οι κινήσεις της σε κάθε επίπεδο :

-        Πρώτα, να διασφαλισθούν οι τραπεζίτες με τεράστια χρηματικά ποσά με χρέωση του δημόσιου ταμείου , να καλυφθούν από κάθε άποψη τυχόν παραβάσεις τους.

-       Μετά, να διασφαλισθούν οι μεγαλοβιομήχανοι και τα συμφέροντά τους.

-       Κατόπιν, οι μεγαλέμποροι και οι μεγάλοι μεταπράτες ξένων συμφερόντων.

        Μετά, να επιβληθεί κρατική τρομοκρατία με σειρά νομοθετημάτων, που προβλέπουν στέρηση και άμβλυνση στοιχειωδών και θεμελιωδών δικαιωμάτων.

 

         Με τι συντηρούνται οι ανωτέρω και αυξάνουν τα κεκτημένα τους ;  

         Με την εκμετάλλευση των αναγκών της πλειοψηφίας, με περισσότερες θυσίες και επιβάρυνση των πολλών, των αδύναμων, των εξαρτώμενων, με εξαφάνιση και συρρίκνωση βασικών και αυτονόητων ανθρωπίνων δικαιωμάτων για τους πολλούς. Από αυτές τις πολιτικές άγονται τα οφέλη και η συντήρηση των ισχυρών πελατών και αφεντικών της Ν.Δ. .

 

         Η εντολή του οικονομικού ολιγαρχικού κατεστημένου προς τους πολιτικούς υπάλληλους και εκφραστές τους είναι σαφής: «πράττετε μόνο ό,τι εξυπηρετεί τα συμφέροντα μας (σ.σ. των ολιγαρχιών), όχι μόνο θα μας συντηρήσετε χρεώνοντας τον λογαριασμό στην κοινωνία, αλλά και θα επαυξήσετε την ισχύ και την εξουσία μας, τις διαφορές και τα χάσματα, θα θέσετε τους Ελληνες σε ακόμα μεγαλύτερες στερήσεις, ώστε να καταστούν τέλεια υποχείριά μας.»

        Αυτή είναι η «λογική» και φιλοσοφία της Ν.Δ. και της ολιγαρχίας που την ελέγχει, αυτές είναι οι τακτικές της πυραμίδας του καπιταλισμού και της συντήρησής του, όπως εκφράζεται από την ελληνική κυβέρνηση και το διεθνές διευθυντήριο: «να κάνουμε την κρίση ευκαιρία, για περισσότερα κέρδη εις βάρος των πολλών και κυρίως για περισσότερη εξουσία.»

      Συντήρηση και επαύξηση ισχύος των λίγων απέναντι στους πολλούς.

      Αθώοι χωρίς δίκη οι υπεύθυνοι και καταδίκη χωρίς δίκη των ανεύθυνων.

 

     Πρέπει όλοι να καταλάβουμε τους σκοπούς της κυβέρνησης της Ν.Δ. και τα συμφέροντα που συντηρεί και εξυπηρετεί.

 

      Μιλάμε για τεράστια προσπάθεια συντήρησης (και επαύξησης) της ισχύος του κατεστημένου της  ολιγαρχίας, όμοια σε ένταση με παθιασμένη ερωτική σχέση. Επειδή όμως μεταξύ πολιτικής και κεφαλαίου οι ερωτικές σχέσεις έχουν άλλο περιεχόμενο, είναι σαφές ότι οι εραστές αυτοί αλληλοστηρίζονται και αλληλοεκφράζονται. Μην ψάχνετε για τον παθητικό εραστή … . Ξέρουμε τον ενεργητικό … είναι αυτός ή καλύτερα αυτοί που έχουν …. ολόκληρη την κοινωνία, άσχετα εάν πρόκειται για κανονικό βάναυσο ομαδικό κοινωνικό βιασμό.

      Στο χέρι μας είναι, στο χέρι των πολλών, να αρνηθούμε τον μαζικό κοινωνικό βιασμό και να τσακίσουμε τους βιαστές και τον συρφετό που τους συνεπικουρεί κρατώντας τα ηνία και τους μηχανισμούς της εξουσίας στην υπηρεσία τους.

 

                                                    Ολοι αύριο στους δρόμους !!!.

Δεν θα το κάνουμε για καμία συνδικαλιστική ηγεσία, θα το κάνουμε για εμάς τους ίδιους, για να εκφράσουμε την αηδία μας απέναντι στην βαρβαρότητα των άπληστων χρυσοθήρων.  

ΖΩΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΧΡΥΣΟΘΗΡΩΝ – ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ

Ο κόσμος των χρυσοθήρων … .

 Οι περισσότεροι θα έχετε διαβάσει για τους χρυσοθήρες που ξεχύθηκαν σε διάφορα μέρη του πλανήτη προκειμένου να ανακαλύψουν το πολύτιμο και πανάκριβο μέταλλο. Κάποιοι θα έχετε δει και ταινίες με πιο διάσημες τον «Χρυσοθήρα» του Τσάπλιν και τον «Θησαυρό της Σιέρα Μάντρε» του Τ. Χιούστον με τον Χ. Μπόγκαρτ, χαρακτηριστικές των επιδιώξεων, των σκοπών, των μέσων, της απληστίας, των κανόνων και της κουλτούρας των χρυσοθήρων.

Οι ίδιοι κανόνες όρισαν τον ρόλο και την πορεία των διαφόρων «κονκισταδόρες» και κατακτητών ανά τον πλανήτη, κατά την ανακάλυψή του από τον «πολιτισμένο» δυτικό κόσμο.

 Στον κόσμο των χρυσοθήρων  ένας είναι ο βασικός και μόνος κανόνας και σκοπός : ΤΟ ΚΕΡΔΟΣ, που φέρνει η κατοχή του χρυσού. Απέναντι στην κατοχή του χρυσού, που γίνεται μαζική φρενίτιδα, η ανθρώπινη ζωή, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια κάθε έννοια λογικής, σεβασμού και ανθρώπινης συμπεριφοράς υποχωρούν, χάνονται στα βάθη της απληστίας, που κυριαρχείται από τον σκοπό του χρυσοθήρα. Η αναζήτηση του «Ελ Ντοράντο» γίνεται για τον χρυσοθήρα διαρκής και συνεχής σκοπός, τα μάτια και το μυαλό του τυφλώνονται από τον σκοπό του κέρδους. Το «ζώο» αυτό ζει μόνο για την αναζήτηση του χρυσού την αναζήτηση του κέρδους  και δεν σταματά ποτέ και μπροστά σε τίποτα. Ο,τι και όποιος σταθεί μπροστά του καταπατιέται και εξοντώνεται με κάθε τρόπο.   Νόμος και κανόνας του χρυσοθήρα είναι μόνο το κέρδος, το κέρδος που παράγεται από την εύρεση του πολύτιμου μετάλλου. Κέρδος ατομικό και μεγάλο.

Η ίδια η κοινωνία και η δράση των χρυσοθήρων είναι έντονα και ελεύθερα ανταγωνιστική. Το πλαίσιο του ανταγωνισμού ορίζεται από τους ίδιους του χρυσοθήρες, κάθε προσπάθεια παρέμβασης και ρύθμισης εξαγριώνει τους χρυσοθήρες, τους στερεί την «ελευθερία» της κίνησης και της δράσης, την ελευθερία του ατομικού τους κέρδους. Αυτοί οι ίδιοι ρυθμίζουν τους κανόνες, χωρίζουν και ορίζουν περιοχές όπου ο καθένας θα ψάξει για τον δικό του χρυσό, για το δικό του κέρδος και όταν υπάρξει διαφωνία, μικροί στρατοί από ντόπιους θυσιάζονται για να λυθούν οι διαφορές.  

Οι χρυσοθήρες περνούν από διάφορα μέρη, διώχνουν ή κάνουν δικούς τους εργάτες, τους ντόπιους, καταστρέφουν τις ντόπιες κοινωνικές και παραγωγικές δομές, εκμαυλίζουν, εκπορνεύουν, επιβάλουν τον απαίσιο ατομισμό τους και τα αντίστοιχα δικά τους ήθη στην κουλτούρα κάθε τόπου. Διαλέγουν αυτοί τους τοπικούς άρχοντες, καθορίζουν οι ίδιοι τους «νόμους» και τον τρόπο εφαρμογής τους με γνώμονα το δικό τους κέρδος και όποιος αντιστέκεται χάνεται στο σκοτάδι … . Μετά το καταστροφικό σμήνος αυτό από ακρίδες, αφού καταφάει ό,τι βρει φεύγει προς νέα «Ελ Ντοράντο» , αφήνοντας πίσω του την ερήμωση. Το καραβάνι των χρυσοθήρων φεύγει για αλλού, για νέα χρυσορυχεία κερδών, ακολουθούμενο από κάθε λογής παρόχους υπηρεσιών, αφήνοντας πίσω τόπους και ανθρώπους καθημαγμένους και κατεστραμμένους. Αυτό επιβάλλει ο ένας και μοναδικός κανόνας της ζωής τους, το συνεχές κυνήγι του κέρδους.

 

Πολλοί θα αναρωτηθείτε γιατί τα έγραψα όλα αυτά, κάποιοι θα έχετε ήδη καταλάβει ότι ο κόσμος μας εξακολουθεί να είναι ο κόσμος των χρυσοθήρων, ο κόσμος του κέρδους. Παραδώσαμε τον πλανήτη μας στους «χρυσοθήρες», αυτούς αναγάγαμε σε ρυθμιστές του συνόλου της ζωής. Αυτοί ρυθμίζουν τους κανόνες και της χρυσοθηρίας και της ζωής μας, μόνοι τους, με βάση και σκοπό το δικό τους κέρδος. Αυτοί επιλέγουν και εμείς υπακούουμε … . Ιδιοι κανόνες, ίδια απληστεία, ίδιου τύπου ανταγωνισμοί, ίδιου τύπου διαχωρισμοί, ήθη και κουλτούρες, ίδιου τύπου ζωή ή ίδιου τύπου παράνοια. Ζωή των χρυσοθήρων και των δουλικών τους … .

Αυτός είναι ο πλανήτης μας, αυτή την κουλτούρα και σκέψη πρεσβεύουν οι «χρυσοθήρες» του πλανήτη και τίποτα δεν άλλαξε. Σκεφτείτε μόνοι σας και κάνετε τις αναγωγές σας. Θα καταλάβετε τι ακριβώς σημαίνει «ελεύθερη αυτορυθμιζόμενη αγορά» και όσα την ακολουθούν. Είναι οι νόμοι των χρυσοθήρων του κέρδους.

Δεν χρειαζόμαστε αναλυτές να μας πουν πως θα βοηθήσουμε τους χρυσοθήρες για να βρουν χρυσάφι και να εξασφαλίσουν την ικανοποίηση του σκοπού, του κέρδους. Αλλωστε οι ίδιοι είναι πάντα ανικανοποίητοι.

Δεν χρειαζόμαστε αναλυτές και «σοφούς» για να πουν στους χρυσοθήρες, πως θα αποκομίσουν περισσότερα κέρδη ή πως θα κερδίσουν περισσότερα από την δουλειά μας στα «ορυχεία» τους. Αυτοί εξυπηρετούν τον συνεχή νόμο των χρυσοθήρων … .

Δεν χρειαζόμαστε ούτε καν ηθικολόγους που προσπαθούν να εξισορροπήσουν τα πράγματα μεταξύ των λαών των ανθρώπων και των χρυσοθήρων, μεταξύ των κοινωνιών των ανθρώπων και των ατομιστών του κέρδους. Δεν τους χρειαζόμαστε γιατί και οι ίδιοι αποδέχονται την ύπαρξη, την λειτουργία και τα «δικαιώματα» των χρυσοθήρων στο κέρδος. Αρα και αυτοί στιλβώνουν την αηδία της παράνοιας και αποδέχονται ότι πάντα θα πρέπει αυτή να υπάρχει.  

Αυτό που χρειαζόμαστε είναι να απαλλαχθούμε από τους χρυσοθήρες, να τους διώξουμε, να απαξιώσουμε το χρυσάφι τους (που δεν το έχουμε άλλωστε και ανάγκη). Να φτιάξουμε τις δικές μας κοινωνίες της πραγματικής ανθρώπινης ελευθερίας, της πραγματικής ανθρώπινης προόδου, τις κοινωνίες της πραγματικής ζωής.    

 

   

ΕΡΕΥΝΑ ΤΟΥ Ν.ΙΝΚΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΙΜΕΣ, ΑΓΓΛΙΑ Α’ ΜΕΡΟΣ

ΠΟΙΟΙ ΤΟΛΜΟΥΝ ΝΑ ΦΕΡΟΝΤΑΙ ΕΤΣΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ …  ΠΟΙΟΙ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΦΤΩΧΟΥΣ

                                                                                                                 – Ι -

 Α. ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ

 Υπήρχε και υπάρχει διάχυτη στην κοινωνία μας η αίσθηση ότι τα αγαθά πωλούνται  ακριβά, πωλούνται ακριβότερα ακόμα και από χώρες που χαρακτηρίζονται «ακριβές».

Πριν από πολλούς μήνες η κυβέρνηση δια του υπουργού ανάπτυξης, μετά από κάποιες δημοσιογραφικές έρευνες, ανακοίνωσε εκδίδοντας σχετική υπουργική απόφαση, ότι θα ληφθούν μέτρα εναντίον όσων εταιρειών πωλούν στην Ελλάδα ακριβότερα τα προϊόντα τους από ότι στο εξωτερικό.

Περιμέναμε πολλούς μήνες και δεν είδαμε καμιά κυβερνητική πρωτοβουλία … .

Εμείς ΠΡΑΞΑΜΕ, πήραμε τις τιμές εκατοντάδων προϊόντων από μεγάλους ομίλους ελληνικών σουπερμάρκετ και ψάξαμε στην Ευρώπη. Ευχαριστούμε όσους μετείχαν, συνεχίζουν να μετέχουν ή θα μετάσχουν στο μέλλον εθελοντικά στην έρευνα αυτή. Περιμένουμε την συμμετοχή τους.

Πήραμε στοιχεία από αντίστοιχα, μεγάλα σουπερμάρκετ, μιας χώρας όπου ο μέσος μισθός είναι σχεδόν διπλάσιος της Ελλάδας, για να μην υπάρξει το επιχείρημα ότι οι τιμές διαμορφώνονται ανάλογα με την δυνατότητα κατανάλωσης.

Πήραμε επίσης στοιχεία από μία χώρα που είναι νησιωτική και αποκομμένη από την υπόλοιπη Ευρώπη, έχει δηλαδή ειδικό κόστος μεταφοράς για να μην υπάρξει το επιχείρημα του κόστους μεταφοράς. Εάν κάποιοι παραταύτα το προτείνουν να ξέρουν ότι η απάντηση είναι έτοιμη, με βάση τις ίδιες τις δικές τους πρακτικές. Ξέρουμε και που παράγονται/συσκευάζονται τα προϊόντα και το περίεργο είναι πως σε κάποιες κατηγορίες μεταφερόμενων προϊόντων οι διαφορές είναι μικρότερες.

Αντικείμενο της έρευνάς μας ήταν τιμές προϊόντων πολυεθνικών εταιρειών σε μεγάλα σουπερμάρκετς της Μ. Βρετανίας, προϊόντων που βρίσκουμε και στην Ελλάδα.

Σκοπός της έρευνας ήταν και είναι να καταδείξει τις διαφορές τιμών, να συνειδητοποιήσουν οι κάτοικοι της χώρας μας τι συμβαίνει και επιτέλους οι αρμόδιοι να πράξουν το καθήκον τους. Κάθε εβδομάδα θα δημοσιεύουμε βγάζουμε και ένα κομμάτι της έρευνάς μας που αφορά πάρα πολλές χώρες της Ευρώπης. Ελπίζουμε ότι σύντομα θα μπορούμε να δημοσιεύουμε περισσότερα κομμάτια ανά εβδομάδα.

 Η έρευνα περιλαμβάνει και την ταυτόχρονη συγκριτική έρευνα της τιμής προϊόντων σε περισσότερες από μία χώρες της Ευρώπης.

 Με την δημοσιοποίηση της έρευνας καλούμε την κυβέρνηση να αναλάβει τις ευθύνες της και να πράξει όσα οφείλει για την προστασία των Ελλήνων. Δικαιολογίες δεν χωρούν. Η ευθύνη παραμένει δική της, όπως ήταν μέχρι σήμερα.

Καλούμε τους εισαγγελείς του ελληνικού λαού να πράξουν το καθήκον τους.

Περιμένουμε την συμμόρφωση των εμπλεκομένων στην διαμόρφωση αυτών των τιμών.

Εάν κάποιος Εισαγγελικός λειτουργός δεν επέμβει αυτεπάγγελτα για να ερευνήσει το θέμα και από την τυχόν ποινική του διάσταση, μετά την πάροδο ενός μηνός θα το πράξουμε εμείς, προκαλώντας με μηνυτήρια αναφορά μας κατά παντός υπευθύνου την έρευνα της ποινικής διάστασής της υπόθεσης έναντι παντός υπευθύνου όσο ψηλά και εάν στέκει στην ιεραρχία.

Ζητούμε από τους εμπλεκόμενους φορείς (παραγωγούς, μεσάζοντες, καταστήματα λιανικής) να δώσουν εξηγήσεις για το τι φταίει και να μειώσουν άμεσα τις τιμές.

Να είναι βέβαιοι όλοι ότι εμείς από την πλευρά μας θα συνεχίσουμε και θα πράξουμε όσα είναι απαραίτητα για να προστατεύσουμε τους συμπολίτες μας και τις οικογένειές τους από όσα συμβαίνουν.

Μελετήσαμε, επίσης, την γενική εικόνα της τιμής των προϊόντων, πόσο ακριβός είναι ο σχετικός τομέας της αγοράς. Τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά. Στην καλύτερη περίπτωση τα αγαθά έχουν παραπλήσιες τιμές. 

Αυτό που ανακοινώνουμε από σήμερα είναι πως οι τιμές των προϊόντων στην Ελλάδα, αποτελούν πραγματικά ντροπή.

Είμαστε μάλλον η ακριβότερη χώρα της Ευρώπης, η ζωή στην Ελλάδα είναι από τις πιο δύσκολες.

Φροντίσαμε να βρούμε και να συγκρίνουμε κατά βάση ακριβώς τα ίδια προϊόντα για να μην μπορεί να υπάρξει επιχείρημα διαφοροποίησης του προϊόντος. Είναι σύνηθες το φαινόμενο οι πολυεθνικές εταιρείες να αλλάζουν συσκευασίες και ονόματα, ενώ το προϊόν είναι το ίδιο. Οπου υπάρχει απλή αντιστοιχία αυτό το επισημαίνουμε.

 Προϊόντα πολλών εταιρειών που κυκλοφορούν στην Ελλάδα δεν υπάρχουν στην Μ. Βρετανία. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι εταιρείες αυτές δεν ακολουθούν αντίστοιχες πρακτικές ή τις ίδιες πρακτικές. Τα προϊόντα αυτά τα βρήκαμε σε άλλες χώρες της Ευρώπης και θα τις δημοσιεύσουμε.

Αλλωστε, με βάση τα ανωτέρω στοιχεία και την γενική εικόνα των τιμών σε ένα είδος ή τομέα της αγοράς, μπορεί κανείς εύκολα να αντιστοιχήσει τις τιμές και να καταλάβει ότι ακόμα και σε άλλα προϊόντα, της ίδιας ή άλλων εταιρειών, που δεν βρέθηκαν ακριβώς τα ίδια ή της αντίστοιχης φίρμας, υπάρχει γενική υπερχρέωση στην Ελληνική αγορά.

Την έρευνα την αφιερώνουμε στον ελληνικό λαό, σε εμάς τους ίδιους που είμαστε παιδία του, τμήματα του.  

Σήμερα παρουσιάζουμε μια σειρά από εντυπωσιακά στοιχεία της έρευνας που είναι σε εξέλιξη και δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσει (αυτό το εγγυόμαστε σε όσους νομίζουν ότι πρόκειται για θύελλα που θα περάσει).

          Οσοι καταλαβαίνουν την σημασία της έρευνας, ας αποτανθούν στο Ν. ΙΝΚΑ για να βοηθήσουν, να στηρίξουν τον διαρκή έλεγχο. Αυτόν που άλλοι όφειλαν να κάνουν … .

          Ας αρχίσουμε, για να καταλάβουν οι Ελληνες  ποιοι τους κάνουν ακόμα πιο φτωχούς και αδύναμους.

Ας αρχίσουμε για τα καταλάβουν όλοι οι αρμόδιοι και υπεύθυνοι ότι η ζωή στην Ελλάδα έχει γίνει αφόρητη, ότι δεν αρκούν τα ευχολόγια και οι παροτρύνσεις, δεν αρκεί η αποχή και η σιωπή, αυτή όταν εξακολουθεί γίνεται ταυτόχρονα ένοχη.

Κάποιοι κάνουν τους Ελληνες ακόμα πιο φτωχούς και αυτό θα σταματήσει. Θα σταματήσει από σήμερα !!!. 

 

Β.      Πέραν των ανωτέρω επισημαίνουμε για τον σκοπό της έρευνας ότι :

1.       Οι τιμές είναι ελεγμένες και υπάρχει μη δυνάμενο να διαψευστεί αρχείο και αποδεικτικό υλικό.

2.       Ο ελάχιστος (μεικτός) μηνιαίος μισθός του εργαζομένου στην Μ. Βρετανία είναι 1.222,5 Ευρώ. Στην Ελλάδα είναι 680 Ευρώ (στοιχεία τελών 2008, πηγή Eurostat). Η σχέση είναι περίπου 12,2 προς 6,8. Η διαφορά των μέσων μισθών είναι, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, ακόμα μεγαλύτερη.  

3.       Οι ισοτιμίες προέρχονται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και αναφέρονται στην ημέρα ολοκλήρωσης της κάθε έρευνας,         

                                                                                                                   - ΙΙ -

Ακολουθεί ο πίνακας ανά κατηγορία προϊόντων

 

Α. ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ : ΒΡΕΦΙΚΑ ΕΙΔΗ

Αρχίζουμε με την άκρως ευαίσθητη αυτή κατηγορία, που αφορά το μεγάλωμα ενός μωρού. Ένα κομμάτι εξαιρετικά ευαίσθητο για όλους. Μαζί με τα υπόλοιπα θλιβερά που συμβαίνουν στην χώρα μας το δημογραφικό πρόβλημα είναι φλέγον και προκαλείται και από το κόστος ζωής.

 

ΠΡΟΪΟΝ	Τιμή Ελλάδας		Τιμή Μ. Βρεταννίας
[1]   PAMPERS  4 EASY- UP 22 τμ.	10,60		6,46
PAMPERS  5 EASY- UP 20 τμ.	10,60		6,46
PAMPERS  6 EASY- UP 16 τμ.	10,60		6,46
PAMPERS  3 ACTIVE FIT 60 τμ.	19,80		9,70
PAMPERS  4 ACTIVE FIT 46 τμ.	19,80		9,70
PAMPERS  5 ACTIVE FIT 38 τμ.	19,80		9,70
MILUPA APTAMIL (βρεφικό γάλα) 2, 3  συσκ. 900 γραμ.	19,25		8,62
PAMPERS Μωρομάντηλα Naturals 63 τεμ.	3,00		2,10
PAMPERS Μωρομάντηλα Baby Fresh 72 τεμ.	3,00		2,10
PAMPERS Μωρομάντηλα Sensitive 63 τεμ.	3,00		2,10
ΚANDOO Υγρά Μαντηλάκια 55 τεμ. Ανταλλακτικό	2,62		1,08
JOHNSON’s BABY SHAMPOO Regular 300 ml.	2,63		1,97
JOHNSON’s BABY BATH 750 ml	4,21		3,68
JOHNSON’s BABY Moisturising BATH 500 ml.	4,20		2,73
JOHNSON’s BABY TOP to TOE Σαμπουάν + Αφρόλουτρο 300 ml	3,67		2,73 τα 500 ml
JOHNSON’s BABY Soothing Naturals Lotion 250 ml	3,86		2,59
JOHNSON’s BABY Bedtime Lotion 300 ml	3,93		2,57
JOHNSON BABY SOOTH NATURAL BATH 400ML		4,20	2,92
ΑΦΡΟΛΟΥΤΡΟ JOHNSON BABY BEDTIME BATH 300ml.		3,60	2,53 (500 ml)
ΑΦΡΟΛΟΥΤΡΟ JOHNSON BEDTIME WASH 300ML		3,98	2,62 (400 ml)
JOHNSON BABY NATURAL CREAM 100ML		3,57	1,89

 

Επισημάνσεις επί του πίνακα:

1. Η τιμοληψία έγινε στις 12/3/2009.

2. Η ληφθείσα ισοτιμία Ευρώ / Αγγλικής λίρας είναι η διδόμενη από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

3. Δεν βρέθηκαν στα 4 μεγάλα Βρετανικά Σ/Μ της έρευνας οι υπόλοιπες εταιρείες που αντίστοιχα υπάρχουν  προϊόντα τους στα ράφια των Ελληνικών Σουπερμάρκετς.  Εάν κάποιος μπορεί να μας δώσει στοιχεία είμαστε έτοιμοι να τα ελέγξουμε και να τα δημοσιεύσουμε. Η σύγκριση των υπαρχόντων τιμών δείχνει ότι οι καταναλωτές δεν μπορούν με καμία βεβαιότητα να θεωρήσουν πως οι λοιπές εταιρείες δεν έχουν την ίδια πρακτική.

 

Σύγκριση κάποιων βασικών δεδομένων από τιμές

Ένα βρέφος 7 μηνών έχει βάρος περί τα 10 κιλά. Χρειάζεται περί τις 6 πάνες καθημερινά και περί τα 900 γραμ. γάλα σε σκόνη κάθε 6 ημέρες. Ας υπολογίσουμε τώρα το βασικό κόστος ανά μήνα.

Ελλάδα :

- 4 μεγάλα πακέτα πάνες νο 4, δηλ. 19,80 Χ 4 = 79,2 Ευρώ

- 5 κουτιά γάλα, 19,25 Χ 5 = 96,25 Ευρώ

- 7 πακέτα μωρομάντηλα Χ 3,00 = 21 Ευρώ

- 1 μικρό σαμπουάν, ένα αφρόλουτρο, δύο λοσιόν, τρεις κρέμες, 2,63 + 4,20 + (3,86 Χ 2) + (3,57 Χ 3)  = 25,63 Ευρώ

 

Σύνολο των κόστους ανωτέρω βασικών αγαθών = 221,71 Ευρώ δηλαδή περίπου το 1/3 του ελάχιστου μεικτού μηνιαίου μισθού ενός εργαζομένου.

Τα ίδια αγαθά στη Μ. Βρετανία κοστίζουν 112,15 Ευρώ !!!. Τα μισά χρήματα !!!.

Σε σχέση με τον μισθό; Στη Μ. Βρετανία τα έξοδα αυτά αποτελούν το 1/10 του ελάχιστου μηνιαίου μισθού. 

Υπογεννητικότητα; Δημογραφικό πρόβλημα ; Φτώχεια ; Τις απαντήσεις τις λάβατε. Μήπως κανείς από εμάς θέλει να αποκτήσει παιδιά ; Θα πρέπει να περάσει από το ταμείο των πολυεθνικών και να πληρώσει !!!

Είναι αδιανόητο, είναι τεράστια ντροπή για όλους.

Οι ενέργειες για να σταματήσει αυτή η ντροπή ξεκινούν.

 

Β. ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΑΤΟΜΙΚΗΣ ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑΣ & ΥΓΙΕΙΝΗΣ   

Θέτουμε δεύτερη την κατηγορία αυτή, γιατί σε αυτά τα προϊόντα δραστηριοποιούνται πολλές πολυεθνικές εταιρείες και η τυποποίησή τους διευκολύνει την έρευνα. Πρόκειται για ακριβώς τα ίδια προϊόντα. Οι τιμές ; μήπως περιμένατε να είναι οι ίδιες ; μήπως καλύτερες ; 

 

ΠΡΟΪΟΝ	Τ. ΕΛΛΑΔΑΣ		Τ. Μ. ΒΡΕΤΑΝΙΑΣ
Σαμπουάν Head&shoulders Citrus fresh 400ml	4,62		4,04
Σαμπουάν Timotei 400ml με μέλι, κεράσι κ.α.	3,40		2,61
Σαμπουάν Gliss color protect 400ml	4,61		2,17 τα 250 ml
Σαμπουάν Gliss liquid silk 400ml	4,61		2,17 τα 250 ml
Conditioner Gliss color protect 250ml	2,80		2,17  τα 200 ml
Conditioner Gliss total repair 250ml	3,80		2,17  τα 200 ml