Η «ΨΕΥΔΟΑΡΙΣΤΕΡΑ» ΒΙΑΖΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΤ» ΕΝΤΟΛΗ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΤΗΣ.

Η «ΨΕΥΔΟΑΡΙΣΤΕΡΑ» ΒΙΑΖΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΤ» ΕΝΤΟΛΗ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΤΗΣ. 

 

“Η ιστορία ξαναγράφεται από τους ίδιους νικητές”.

Λίγες δεκαετίες πριν, βιώναμε στην χώρα μας την διαστρέβλωση των ιστορικών πραγματικών περιστατικών.

Μαθαίναμε άλλες “αλήθειες” από τις πραγματικές. Κατασκευασμένες ανακρίβειες που εξυπηρετούσαν τις σκοπιμότητες των νικητών και της εξουσίας.

Η πένα των “ιστορικών” και η ισχύς της εξουσίας, που κατασκεύαζε χαλκευμένες πληροφορίες, κατασκεύαζε και ιστορικές εικονικές πραγματικότητες για να εγκλωβίσει τους ανθρώπους και τις κοινωνίες.

Ας μην νομίσουμε ότι το φαινόμενο αυτό είναι μόνο εγχώριο ή ότι σταμάτησε.
Κάποιοι αυτοαποκαλούμενοι “αριστεροί” διαμαρτύρονταν έντονα για τα “χαλκεία” της ιστορίας και ζητούσαν την αποκάλυψη της αλήθειας για τα ιστορικά συμβάντα.

Σε κάποιους επιγόνους τους, δόθηκε από τους ίδιους αφέντες- εργοδότες η εργολαβία, το δικαίωμα να ξαναγράψουν την ιστορία, να την αναθεωρήσουν. Δεν την αναθεώρησαν όμως και δεν την αναθεωρούν με πραγματικά γεγονότα, αλλά με νέα “χαλκεία”, με νέες σκοπιμότητες. Ως συνεπείς εργολάβοι πράττουν σύμφωνα με όσα τους διέταξαν οι εργοδότες τους.

Ιστορία όμως είναι η καταγραφή και συγκέντρωση πραγματικών γεγονότων. Η κριτική παρέμβαση του ιστορικού επιτρέπεται μόνο για να ξεδιαλύνει ποιό στοιχείο είναι πραγματικό και αληθές και ποιό σκόπιμα χαλκευμένο και προκειμένου να κρίνει την σκοπιμότητα της πηγής. Τα συμπεράσματα από την Ιστορία ανήκουν πάντοτε στις κοινωνίες και όχι στους ιστορικούς.

Σε όλο τον πλανήτη, μια ψευδο-αριστερά έχει αναλάβει τον ρόλο να ξαναγράψει την Ιστορία.  

Το 1ο παράδοξο είναι, το πως σε ένα κόσμο που κυριαρχείται από τον καπιταλισμό, ανατίθεται το έργο αυτό (ακόμα και από δεξιές κυβερνήσεις) σε μία κατά δήλωσή της “αριστερά”;

Το 2ο παράδοξο είναι το γιατί οι ίδιοι “νικήτες” θέλουν να ξαναγράψουν την κίβδηλη ιστορία;

Είναι σαφές ότι η Ιστορία, όπως την αντιλαμβάνονται οι “νικητές” ανακλά πάντοτε κάποιες σκοπιμότητες.

Από τις σκοπιμότητες και μόνο, όπως εκδηλώνονται στο “ξαναγράψιμο” της ιστορίας (διότι δεν βρισκόμαστε στα μυστικά κέντρα αποφάσεων όσων ανέθεσαν το έργο στους εργολάβους «ιστορικούς») μπορούμε να υποθέσουμε τους σκοπούς, όσων ανέθεσαν το έργο στους ψευδοαριστερούς, ψευδοεπιστήμονες εργολάβους της Ιστορίας.

Σκοπός τους είναι να αμβλυνθούν οι ιστορικές διαφορές των λαών, των θρησκειών, των πολιτικών σε ένα συμπερασματικό πλαίσιο που θα επιβάλλει και θα επιτάσσει την απώλεια της εθνικής και πολιτικής συνείδησης. Η απώλεια των τελευταίων στοιχείων και η απόρριψη αυτών των χαρακτηριστικών είναι ίδιον των αυτοκρατοριών. “Ενας λαός, μία χώρα, ένας ηγέτης” , φώναζε ένας από τους τελευταίους επίδοξους αυτοκράτορες της γης και οι άλλοι αυτοκράτορες συγκρούστηκαν μαζί του … .

Αλλωστε από την παραγωγική άποψη του καπιταλισμού, η ομογενοποίηση και η ταυτότητα χαρακτηριστικών των προϊόντων αποτελεί στόχο.

Ο άνθρωπος καταναλωτής με συγκεκριμένες, προδεδομένες συνήθειες κατανάλωσης είναι ένα ζητούμενο.

Το ίδιο ζητούμενο είναι και ο πειθήνιος αγνωστικιστής άνθρωπος, χωρίς πολιτική σκέψη και βαθύτερα ζητούμενα, με κυρίαρχη την αντίληψη ότι όλα και όλοι είναι ίδια … .

Μία από τις πολλές τακτικές που χρησιμοποιούν τα κέντρα αποφάσεων και τα χρηματοδοτούμενα από αυτούς ευαγή ιστορικά ιδρύματα είναι και η “νεοκιβδηλεία” της ιστορίας. Αυτή στρέφεται στην ανακάλυψη ομοιοτήτων μεταξύ προσώπων και πραγματικών περιστατικών, χαλκεύει τα γεγονότα και επιβάλλει συμπεράσματα, ώστε να επιβάλλει ισορροπίες και όχι να καταδείξει τις επιδιώξεις και τις αλήθειες.

Μερικές δεκαετίες πριν, οι ίδιοι άνθρωποι και από τις δύο πλευρές είχαν λάβει εντολές να επιβάλλουν το μίσος και την μισαλλοδοξία. Πριν από μερικές δεκαετίες, στα χρόνια του ψυχρού πολέμου, βασίλευε το μαύρο – άσπρο. Τώρα οι εντολές είναι να βασιλεύσει το ροζ ή το γκρί.

Οι “δεξιοί” αποφασίστηκε να «πεφωτιστούν» και να ξεχάσουν το μίσος και οι “αριστεροί” έμειναν από χρηματοδότες και βρήκαν νέα αφεντικά, που τους έδωσαν νέες εντολές.

Η ιστορία όμως, εάν σκοπεί στα “πραγματικά περιστατικά” δεν θα έπρεπε να έχει κανένα ρόλο σε αυτές τις σκοπιμότητες.
Οταν οι ψευδοαριστεροί έρχονται να ξαναχαλκεύσουν την ιστορία, όπως οι “δεξιοί” πριν, δεν μπορούμε παρά να τους γυρίσουμε την πλάτη, παρά να τους καταγγείλουμε έντονα και φωναχτά.

Ανωθεν επιβολή απόψεων και γνώσης από κανένα δεν πρέπει να δεχόμαστε.

Ας φέρει ο οποιοσδήποτε τις πηγές του για να τις κρίνουμε και να τις εξετάσουμε.

“Συνωστισμοί”, “υγιεινοί περίπατοι στην έρημο” υπό την απειλή όπλων και διαγραφές πραγματικών περιστατικών από την Ιστορία δεν είναι αποδεκτοί και πρέπει να καταγγέλονται συνεχώς και ανελέητα.
Οι βιοτικές ανάγκες των ανθρώπων δεν μπορούν να ξαναγίνονται όπλο στα χέρια των εξουσιαστών του πλανήτη.

Η βιολογική ισότητα νόμων για τον άνθρωπο μπορεί να εξηγήσει την ιστορία στο βάθος της.

Η σκοπιμότητα να καλύψουν ακόμα μία φορά τα αίσχη τους με την βοήθεια πουλημένων εργολάβων της ιστορίας για να δημιουργήσουν νέα αίσχη δεν μπορεί να περάσει.

Τα νέα σκοτάδια δεν μπορούν να διαδεχθούν τα παλιά και τα βιβλία της ιστορίας πρέπει να τα επιστρέψουμε ως αζήτητα, εάν δεν περιέχουν τις πηγές τους και την κριτική άποψη για την εγκυρότητά τους.

Χίλια δυο ιστορικά γεγονότα έχουν αποτελέσει αντικείμενο κιβδηλείας.
Η ιστορία γράφεται χρόνια τώρα ως μυθιστόρημα και όχι ως επιστημονική γνώση με την παράθεση πηγών (που και αυτές κρίνονται για την εγκυρότητα και την σκοπιμότητά τους). Τα συμπεράσματα τα θέτει ο δήθεν “ιστορικός” στο στόμα του αναγνώστη, εάν δεν τα φωνάζει ο ίδιος και μάλιστα μονόπλευρα.

Αυτά πρέπει να τα ξεχάσουμε και τα “ιστορικά πονήματα” που δεν φέρουν αυτά τα χαρακτηριστικά πρέπει να τα πετάξουμε εκεί που ανήκουν: στα σκουπίδια.

Μένω στον Θουκυδίδη. Τουλάχιστον αυτός παρουσίαζε τις απόψεις και τις σκέψεις αμφοτέρων των πλευρών και σε χρόνο που οι σύγχρονοί του μπορούσαν να γνωρίζουν και να τον κατατάξουν στους “τα αληθή λέγοντες” ή στους “ψεύτες και τους συκοφάντες” της ιστορίας.

Αφεντικά η γνώση δεν μπορεί να έχει, γιατί τότε γίνεται όργανό τους.

Ας δούμε κριτικά με τα πιο πάνω εργαλεία την “ιστορία” που ξαναγράφουν οι εργολάβοι και οι εργολάβισσες της “ψευδοαριστεράς” για λογαριασμό των ίδιων αφεντικών και ας απορρίψουμε ό,τιδήποτε δεν φέρει τα πιο πάνω χαρακτηριστικά.

Ανάγκη από νέα ψέματα δεν έχουμε.

“STAGERS” ΕΝΑΝΤΙΟΝ “G700″. ΜΙΑ ΔΙΚΑΙΗ ΠΡΟΤΑΣΗ

Το πρόβλημα των εργαζόμενων με το πρόγραμμα STAGE στο Δημόσιο είναι πολυσύνθετο, αλλά ζητεί μια δίκαιη λύση.

Σε αυτή την λύση θα επιχειρήσω να συμβάλλω με την πρότασή μου.

 

Α. Πρώτα από όλα θα πρέπει να επισημανθεί ότι η κατάργηση των προγραμμάτων STAGE, των προγραμμάτων της αθλιότητας, της εξάρτησης, της ομηρίας και της δουλείας, είναι μια απόλυτα ορθή και γενναία απόφαση της κυβέρνησης. Να καταργηθούν και να μην επανέλθουν ποτέ τα Stage και αντίστοιχοι «θεσμοί», σύγχρονης εργασιακής δουλείας.

 

Όμως παρά την κατάργησή των Stage, το πρόβλημα παραμένει, είναι πρόβλημα ουσίας, πρόβλημα κοινωνικό, που αφορά χιλιάδες νέους ανθρώπους, είτε αυτοί εργάστηκαν με το πρόγραμμα Stage, είτε όχι.

 

Β.     Ας ξεκαθαρίσουμε όμως τα πράγματα για το πρόγραμμα STAGE και όσους εργάστηκαν με αυτό, χωρίς να αποκρύπτουμε, να σκεπάζουμε ή να «στρογγυλεύουμε» τις αλήθειες με λέξεις.

 

Ποιες είναι οι αλήθειες:

 

1. Το πρόγραμμα Stage, αποτέλεσε ένα πρόγραμμα σύγχρονης δουλείας και όχι πρόγραμμα μαθησιακής πρακτικής εξάσκησης. Οι εργαζόμενοι με το Stage, εργάζονταν καλύπτοντας μόνιμες οργανικές ανάγκες του Δημοσίου, ως κανονικοί δημόσιοι υπάλληλοι, με αστεία, δουλική αμοιβή και χωρίς καν ασφάλιση.

 

2. Στον αντίποδα, οι εργαζόμενοι με το πρόγραμμα Stage, γνώριζαν εκ των προτέρων τις συνθήκες και τους όρους εργασίας και, κυρίως, η επιλογή τους στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, έγινε με κομματικά κριτήρια και με βάση κομματικές γνωριμίες. «Ρουσφέτια» ήταν τα Stage και να μην κρυβόμαστε από την αλήθεια.

 

Γ. Όλα αυτά δεν θα αποτελούσαν τόσο μεγάλο ουσιαστικό πρόβλημα, εάν απέναντι στους “Stagers”, στους εργαζόμενους  με το πρόγραμμα Stage, δεν υπήρχε μια στρατιά χιλιάδων νέων, η «γενιά των 700 Ευρώ» που, είτε δεν είχαν «μπάρμπα στην Κορώνη», είτε από καθαρή περιφάνεια και με απόλυτη τήρηση της νομιμότητας και της αξιοκρατίας δεν θέλησαν να μπουν από τα κομματικά παράθυρα στα προγράμματα Stage, αλλά αγωνιζόντουσαν είτε στους διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ, είτε αλλού, να βρουν εργασία.

Αυτούς δεν μπορούμε να τους αδικήσουμε απέναντι σε όσους εργάστηκαν με το Stage, πριμοδοτώντας τους τελευταίους με «μόρια» στους διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ.  

Θα ήταν λοιπόν ένα ακόμα έγκλημα, ένα ακόμα ανοσιούργημα,  να πριμοδοτηθούν οι εργασθέντες με το Stage, έναντι των υπόλοιπων νέων.  

 

Δ.     Η λύση φαντάζει δύσκολη και το πρόβλημα μοιάζει αδιέξοδο, όμως υπάρχουν λύσεις που αποδίδουν δικαιοσύνη και συνθέτουν την «χρυσή τομή».

Η μία λύση είναι να μην μετρήσει καθόλου η εργασιακή εμπειρία, ούτε το Stage, ούτε τίποτε άλλο, στους διαγωνισμούς του Α.Σ.Ε.Π.  Σολομώντεια, απλή και δίκαιη. Η λύση όμως αυτή αδικεί όσους προσπάθησαν, όσους εργάστηκαν έναντι όσων παρέμεναν αδρανείς άνεργοι.

Η άλλη λύση, (η προτιμότερη, ορθότερη και δικαιότερη) κατά την γνώμη μου, είναι να μετρήσει ίσα και χωρίς καμία ειδική εύνοια ή πριμοδότηση, η προϋπηρεσία των υποψηφίων για το Δημόσιο, είτε πρόκειται για Stage είτε για εργασία εκτός Stage, ακόμα και σε άσχετο εργασιακό αντικείμενο (γιατί χιλιάδες νέοι αναγκάζονται να εργαστούν και σε άλλο αντικείμενο από αυτό της ειδίκευσής τους για να επιβιώσουν).

 

Με τον τρόπο αυτό, ούτε οι “Stagers” θα αδικηθούν, αλλά ούτε και τα παιδιά εκείνα, που παρά τις αντιξοότητες δεν επισκέφτηκαν το κομματικό γραφείο, αλλά προσπάθησαν με την αξία τους να εργαστούν σε οποιαδήποτε εργασία, για να επιβιώσουν.

Αυτή την γενιά, την γενιά των «700 Ευρώ» δεν μπορούμε να την αγνοήσουμε και να την θέσουμε στην γωνία, αλλά θα πρέπει να στηρίξουμε την ανάγκη της και να επιβραβεύσουμε το θάρρος της, την εργατικότητα και τη νομιμότητά της (για να αποτελέσει και παράδειγμα για το μέλλον, ακόμα και για όσους χρησιμοποιούν μη νόμιμα μέσα για να εξεύρουν εργασία στο Δημόσιο).

Θα πρότεινα, μάλιστα, τελειώνοντας την πρότασή μου και επειδή ο ιδιωτικός τομέας είναι άγριος και ζοφερός,  για τους υποψήφιους αυτής της κατηγορίας (G700) να αναγνωριστεί ως πλασματικός χρόνος εργασίας, ο χρόνος κατά τον οποίο λάμβαναν επίδομα ανεργίας και οι 9 μήνες εργασίας να λογιστούν ως ολόκληρο έτος. Αυτό ισορροπεί το προνόμιο των «Stagers», οι οποίοι με τις γνωστές ανανεώσεις συμβάσεων εργάζονταν διαρκώς. (Αλλωστε οι φτωχότερες οικογένειες δεν μπορούσαν να στηρίξουν ένα νέο για να εργάζεται με τον μισθό του Stage …).

Αυτή είναι η πρότασή μου και θαρρώ ότι είναι η δικαιότερη δυνατή λύση για όλους.

Η “ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ” ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ

Ο καπιταλισμός έχει κατηγορηθεί ως το σύστημα που “εκμεταλλεύεται” την φύση δι’ ίδιον όφελος.

Η θεώρηση αυτή είναι κατά την γνώμη μου λάθος.

Και ο απλός άνθρωπος “εκμεταλλεύεται” την φύση δι’ ίδιον όφελος.

Στην πραγματικότητα, ο άνθρωπος είναι κομμάτι της φύσης, είναι μέρος της και δεν μπορεί αυτό να αποτελεί στοιχείο οποιασδήποτε έννοιας «εκμετάλλευσης». Ο άνθρωπος ζει μέσα στην φύση, όπως κάθε ζωικό είδος. Εκτός εάν κάποιοι θεωρούν εκμετάλλευση το γεγονός ότι αναπνέουμε οξυγόνο, τρεφόμαστε με φυτά και κρέας, αφοδεύουμε κλπ… δηλ. κάνουμε ό,τι κάνουν όλα τα άλλα θηλαστικά και είδη ζωής εν γένει στην φύση. Είναι δεδομένο ότι οι πιο πάνω λειτουργίες αποτελούν εξυπηρέτηση της φύσης, αφού πλαστήκαμε ώστε να έχουμε αυτές τις βιοτικές ανάγκες.

Ο καπιταλισμός κάνει στην πραγματικότητα κάτι άλλο: εκμεταλλεύεται τις ανθρώπινες ανάγκες παράγοντας “αξίες” και “υπεραξίες” και βλέπει τα αγαθά υπό την θεώρηση αυτή και μόνο. Στην τύφλωση αυτή της «αξιακής» θεώρησης των πάντων, καταπατά ή αδιαφορεί για τα δεδομένα της φύσης και δεν εννοεί τις αυθύπαρκτες φυσικές αξίες, διότι αυτές δεν υπάρχουν για αυτόν.

Για τον καπιταλισμό είμαστε εργατοώρες, αποδοτικότητα, κόστος εργασίας, κέρδος, καταναλωτές, αξίες, πελάτες και χίλια δύο άλλα που ακούτε από τους εκφραστές του και έχουν όλα «αξιακό» περιεχόμενο και θεώρηση.

Ανθρωποι πάντως με την βιολογική έννοια και κομμάτια της φύσης δεν είμαστε για αυτούς. Ισως να είμαστε κομμάτια του καπιταλιστικού συστήματος, εξαρτήματα και γρανάζια, υποζύγια και σφάγια, όμως ανθρώπινα όντα με την πραγματική έννοια του όρου, δεν είμαστε.

Ο καπιταλισμός λοιπόν “αξιοποιεί” την φύση (με όλα τα είδη που βιώνουν σε αυτή) με ένα όφελος, που διανέμεται αντίστοιχα με την μορφή της πυραμίδας  που ο ίδιος πάντοτε έχει. Αυτό κάνει: μόνο “αξιοποιεί”, δηλ. λογίζει τα πάντα ως “αξίες” με οικονομικό περιεχόμενο ή αντίκρυσμα. Αντίστοιχα, ο καπιταλισμός κατανέμει τις  ζημίες από την αξιοποίηση στην πυραμίδα του κατά τρόπο αντιστρόφως ανάλογο από τον τρόπο με τον οποίο κατανέμει το “όφελος”.

Την επιβάρυνση, τις ζημίες της “αξιοποίησης” τις πληρώνουν περισσότερο και πάντα όσοι πολλοί βρίσκονται στην βάση της πυραμίδας. Οι ευρισκόμενοι στην ανώτερη βαθμίδα της πυραμίδας έχουν τους τρόπους να αποφεύγουν την “εγκληματική μπόχα”, που οι ίδιοι προκαλούν “αξιοποιώντας” την φύση. Όταν μάλιστα οι συνεκτικοί αρμοί της πυραμίδας : η εξουσία και οι νόμοι της, λειτουργούν για να «τιμωρήσουν» κάποιες ακρότητες, που προκύπτουν από την αδιαφορία της «αξιοποίησης» (δεν αναφέρομαι καθόλου στο παρόν στον μηχανισμό δημιουργίας των νόμων και στην επάρκεια τους, ούτε καν στον σκοπό τους, διότι οι νόμοι π.χ. απλώς μπορούν να ρυθμίζουν τους κανόνες μεταξύ των «αξιοποιούντων» και τίποτα περισσότερο ), όταν π.χ. κάποιος καταλαμβάνεται να ρίχνει τοξικά απόβλητα στα ποτάμια για να μην χρεωθεί το κόστος άλλης επεξεργασίας τους, τότε και πάλι μετακυλύουν το κόστος λειτουργίας των κανόνων, των θεσμών στην κοινωνία της πυραμίδας, ανεβάζοντας τις «αξίες» και τις «υπεραξίες» στην διαδικασία «αξιοποίησης» που αυτοί κάνουν. Μάλιστα, η ανάγκη, η βιοτική ανάγκη αποφυγής των συνεπειών από τις ζημιές, κάνει τους ανθρώπους ολοένα και περισσότερο εξαρτώμενους από το σύστημα: π.χ. θέτω τον εαυτό μου ως αντικείμενο εξάρτησης και περαιτέρω εκμετάλλευσης για να πάρω ένα σπίτι σε περιοχή με καλύτερες συνθήκες από πλευράς μόλυνσης για να μεγαλώσουν σε καλύτερο περιβάλλον τα παιδιά μου κλπ. .

Εχω γράψει ότι πρέπει να καταργήσουμε τις «αξίες» και τις «υπεραξίες» πάνω στα αγαθά και να συνδέσουμε τα αγαθά απευθείας με τον άνθρωπο. Αυτό είναι ένα από τα κεντρικά ζητούμενα της κοσμοθεωρίας μου, της θεωρίας των βιοτικών αναγκών. Η ανάλυση της παραπάνω παραγράφου μπορεί να αποτελέσει για κάποιους σοβαρό ερέθισμα για να εννοήσουν το τι συμβαίνει και οπωσδήποτε εξηγεί πολλά από αυτά που συμβαίνουν γύρω τους. Για εμένα θέτει κάτι περισσότερο, την αναγκαιότητα κατάργησης του καπιταλισμού και όλων των «αξιοποιητικών» συστημάτων που προηγούνται χρονικά αυτού και πιθανόν να τον συνεχίσουν ή να τον αντικαταστήσουν.  

       Είπαμε και είδαμε, ότι ο καπιταλιστής κατά την διαδικασία «αξιοποίησης» της φύσης και των όντων της, αδιαφορεί στην πραγματικότητα για αυτή και ενδιαφέρεται μόνο για τις «αξίες» και «υπεραξίες» που μπορεί να παράγει από αυτή. Ο καπιταλιστής και ο καπιταλισμός γνωρίζει μόνο δύο έννοιες (οι οποίες στηρίζονται άμεσα στις «αξίες» του και προέρχονται από αυτές) είναι οι έννοιες του «κέρδους» το + και το αρνητικό αντιστοιχό της η έννοια της «ζημίας», το – .

       Οι δύο αυτές έννοιες μεταφράζονται στον εγκέφαλο του καπιταλιστή πάντοτε σε «αξίες», διότι αυτές και μόνο διατρέχουν το σύστημα λειτουργίας του.

       Ο γνωστός σε όλους πραγματικός σκοπός του καπιταλιστή είναι να μεγιστοποιήσει την συσσώρευση και νόσφιση «αξιών», δηλ. το κέρδος, να συγκεντρώσει συνεπώς για το εαυτό του όσο το δυνατόν περισσότερες «αξίες» από την κοινωνία (ο καπιταλιστής ποτέ δεν παράγει κάτι που δεν έχει «αξία»). Για να το πράξει αυτό αναγκαίο είναι να ελαχιστοποιήσει τις «ζημίες». Η κύρια μέθοδος του καπιταλισμού λέει η κλασσική του σχολή, πως είναι να αποφεύγει την παραγωγή ζημιών. Εγώ θα έλεγα κάτι άλλο : ότι η κύρια μέθοδός του αποδέχεται τις ζημιές ως αναγκαίο επακόλουθο της λειτουργίας του για να υπάρξει κέρδος (η ύπαρξη κέρδους προϋποθέτει την ύπαρξη ζημιών) και συνεπώς η κύρια μέθοδός του είναι να φορτώνει τις ζημίες σε άλλους και πρώτος και ανήμπορος να αντιδράσει στην πυραμίδα του, είναι το έδαφος που την στηρίζει : η ίδια η φύση πέραν του ανθρώπου (ο καπιταλισμός στηρίζεται στην φύση και για να «αξιοποιήσει» τις βιοτικές ανάγκες). Μετά την φύση έπονται τα υπόλοιπα, τα ανθρώπινα σκαλοπάτια της … .

       Αντιλαμβανόμενος πολύ νωρίς ο καπιταλιστής, ότι η διάθεση των ζημιών είναι μια διαδικασία που μπορεί να οδηγήσει σε αντιδράσεις ή σε αναγκαστική απόρριψή του από τις κοινωνίες του πλανήτη, άρχισε να σκέπτεται κάτι εντελώς διαφορετικό: την «αξιοποίηση» των ζημιών και την θεώρησή τους ως «κέρδος» για τον ίδιο (ένα πρόσφατο κορυφαίο παράδειγμα είναι η «αξιοποίηση» των επισφαλειών των στεγαστικών δανείων στις Η.Π.Α. και αλλού με την έκδοση των περίφημων «τοξικών ομολόγων»). Το σχέδιό του προχώρησε εδώ και πολλές δεκαετίες στο στάδιο της εκμετάλλευσης της αντίδρασης για όσα ο καπιταλισμός προκαλεί, της «αξιοποίησής» της (κάπως έτσι ελέγχθηκε η πολιτική πορεία μεγάλου μέρους της «αριστεράς». Επειδή δε, αυτό που «αξιοποιεί» ο καπιταλισμός είναι η εκμετάλλευση των βιοτικών αναγκών των ανθρώπων, φρόντισε ώστε οι «ζημίες» που αυτός εναπόθεσε στην φύση, να συνδυαστούν με ανθρώπινες βιοτικές ανάγκες, ώστε να ξεκινήσει ένα νέος κύκλος «αξιοποίησης» αυτών των ζημιών. Η λογική του καπιταλιστή που ασχολείται με την αξιοποίηση των ζημιών είναι να εκμεταλλευτεί την λύση τους. Όχι όμως μόνο αυτό, η λογική πολλών πλέον είναι να προκαλέσουν το πρόβλημα ή να το αναδείξουν, προκειμένου να εκμεταλλευτούν στην συνέχεια την λύση του (δείτε π.χ. μονάδες επεξεργασίας βιομηχανικών λυμάτων, ιό Η1Ν1 κ.α.). Πάντα η κατεύθυνση αυτών των διαδικασιών είναι το «ον» άνθρωπος και οι βιοτικές ανάγκες του και πάντα το κόστος ή η περαιτέρω «ζημία» αυτή που δημιουργεί (κατ’ αντιστοιχία το «κέρδος» για τον καπιταλιστή) χρεώνεται με τον κανόνα της ανάστροφης πυραμίδας. Μεγαλύτερες «ζημίες» για τους ευρισκόμενους στην βάση, λιγότερες για τους πιο πάνω κ.ο.κ. . Ετσι, η «αναδιανομή αξιακής τροφής» προς την βάση της πυραμίδας (ήτοι για τον καπιταλιστικό κόσμο «αξιών») που πολλές φορές θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως σκουπίδια των ανώτερων στρωμάτων και επιπέδων της πυραμίδας, που πετιούνται και πέφτουν προς τα χαμηλά, ματαιώνεται και αυτή με σκοπό να διατεθούν οι «αξίες», υπέρ της λύσης των προβλημάτων. Οι «αξίες» φυσικά διατίθενται προς τους καπιταλιστές και ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται. Τα κατώτερα επίπεδα της πυραμίδας έρχονται να πληρώσουν το κόστος και να επιλέξουν μεταξύ βιοτικών αναγκών. Η πρόταξη του ιδεολογήματος της προστασίας της φύσης και κατά συνέπεια και της ζωής των ιδίων και των επόμενων γενεών, καθιστά την επιλογή ή την υποταγή τους εύκολη. Όπως εύκολη καθιστά την επιχορήγηση των καπιταλιστών σε «αξίες» από την κοινωνία, προκειμένου να εκτελεστούν τα έργα «αξιοποίησης» των ζημιών. Ετσι οι καπιταλιστές που προκάλεσαν το πρόβλημα, βγαίνουν ακόμα πιο ισχυροί και κερδισμένοι από την διαδικασία «αξιοποίησης» των ζημιών τους. Τα δε νέα προβλήματα – «ζημίες», όπως αυτό της διάθεσης των συσσωρευτών ενέργειας στην «πράσινη ανάπτυξη» ή των αποτελεσμάτων της παραγωγής βιοκαυσίμων στην φύση, θα έλθει και πάλι ο καπιταλιστής να τα κάνει «κέρδος» για αυτόν και «ζημία» για την κοινωνία. Αέναη η φαυλότητα της καπιταλιστικής «αειφορίας», μέχρι να εξαντληθεί η πραγματική αξία του πλανήτη ως ζωοδότη.    

       Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με την λεγόμενη «πράσινη ανάπτυξη», η ίδια επακριβώς θεώρηση και διαδικασία. Στην πραγματικότητα μια δίκαιη κοινωνία θα είχε απορρίψει και τιμωρήσει όσους προκάλεσαν αυτές τις «ζημίες», θα τους είχε ξαποστείλει στο «πυρ το εξώτερον». Σήμερα και για μία ακόμα φορά, έρχεται να τους επιτρέψει να «αξιοποιήσουν» αυτοί εις βάρος της κοινωνίας τις «ζημίες» που η δράση τους προκαλεί και προκάλεσε και να χρεώσουν το κόστος στην βάση της καπιταλιστικής πυραμίδας. Στο σημερινό περιβάλλον κάτι τέτοιο θα ξεσήκωνε σε άγριους πολέμους με αβέβαιο τέλος.

Εάν όμως, ο σοσιαλισμός είναι ο καπιταλισμός της αντεστραμμένης πυραμίδας (κατά τις αρχές του, που δεν απορρίπτουν τον καπιταλισμό ως μέθοδο λειτουργίας της οικονομίας και κυρίως της παραγωγικής διαδικασίας, αλλά επιδιώκουν να θέσουν τα παραγωγικά οφέλη του στην υπηρεσία ίσων ανθρώπων) θα έπρεπε να δει κάτι άλλο, κάτι διαφορετικό από την υποταγή στις επιδιώξεις και τις «αξιοποιήσεις» των καπιταλιστών. Θα έπρεπε να δει και να προβάλει τον τρόπο, την πρακτική μέθοδο σύμφωνα με την οποία, η όποια «αξιοποίηση» των ζημιών, θα ανήκει στην κοινωνία και όχι στα ανώτερα στρώματα της πυραμίδας του καπιταλισμού. Πως δηλαδή θα απλωθεί ευθύς εξαρχής η «αξιοποίηση» των ζημιών, ώστε αυτή να ανήκει στην βάση της πυραμίδας (ώστε να μπορούμε να μιλάμε για την λογική της αντεστραμμένης πυραμίδας, ήτοι για σοσιαλισμό).

       Βεβαίως, η λύση της αντεστραμμένης πυραμίδας, δεν είναι λύση που ταιριάζει αρμονικά με το παραγωγικό σύστημα του καπιταλισμού και για αυτό δεν λειτούργησε ο σοσιαλισμός (ιδίως όταν έπαυσε να αποτελεί διαδικασία εξέλιξης και παγιώθηκε ως «δικτατορία του προλεταριάτου»), αφού είχε και πάλι «αξιακή» θεώρηση της οικονομίας, της παραγωγής, των αγαθών. Μπορεί όμως να οδηγήσει σε ανακατατάξεις ικανές να μας κάνουν να καταλάβουμε τις βιοτικές μας αλήθειες, τον βιοτικό μας νόμο. Δεν ξέρω πόσοι μπορούν να το υποστηρίξουν, αλλά θα το δηλώσω ότι ο πολιτικός σοσιαλισμός θα παύσει να υπάρχει όταν καταργηθεί και ο πολιτικός καπιταλισμός. Η βαθειά μελέτη των στοχαστών του 19^ου αιώνα και του ίδιου του Μάρξ, το εκφράζει καθαρά: η σοσιαλιστική κοινωνία δεν είναι τελικός στόχος αλλά  μεταβατική μορφή προς την αταξική κοινωνία και, εάν αυτοί την αποκάλεσαν έτσι και δεν μπόρεσαν να την περιγράψουν ολοκληρωμένα είναι απλό να σκεφτούμε πλέον, με εργαλείο την θεωρία των βιοτικών αναγκών, ότι η ταξικότητα της κοινωνίας γεννιέται πάντα από την παρεμβολή κανόνων και ιδεοληψιών που παρεμποδίζουν την απόλαυση των βιοτικών αναγκών από όλους.

Η «αταξική» κοινωνία είναι η κοινωνία των βιοτικών αναγκών, αυτή που περιγράφω, ορίζω και αναζητώ.   

     Ας σκεφτούμε λοιπόν οι ίδιοι, πώς θα ξαναθέσουμε τον σοσιαλισμό σε κίνηση, πως θα καταφέρουμε να κινήσουμε την κοινωνία προς τον σκοπό της εξυπηρέτησης των αναγκών της ζωής του ανθρώπου.

       Η «πράσινη ανάπτυξη» προσφέρει ένα πεδίο, όπου μπορούν να τεθούν τα δεδομένα για το μέλλον, αρκεί να μην την προσφέρουμε ως «αξιακό» κέρδος στους καπιταλιστές.

           

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΧΩΡΙΣ ΧΡΗΜΑ

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΧΩΡΙΣ ΧΡΗΜΑ

 

Α. Θα ξενίζει πολλούς ο τίτλος και θα αναρωτηθούν με αρνητική θέση, εάν είναι δυνατόν να υπάρξει οικονομία χωρίς χρήμα. Πέρα από την ιστορική γνώση, όσοι γνωρίζουν τον ορισμό του χρήματος, αυτόν που γράφεται στα βιβλία και ορίζεται στους νόμους θα μπορούν εύκολα να το κατανοήσουν και οι υπόλοιποι, μετά την ανάγνωση του κειμένου, θα μπορούν εύκολα πλέον να το συλλάβουν και να το αντιληφθούν πως  ΝΑΙ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΗ ΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΧΩΡΙΣ ΧΡΗΜΑ και αυτή όχι μόνο μπορεί να είναι μία σύγχρονη οικονομία προόδου, αλλά και είναι επιτακτική ανάγκη να υπάρξει, για να απελευθερωθούν οι άνθρωποι και οι κοινωνίες και να βαδίσουν με ελευθερία στο μέλλον.

 

Β. Με ένα περιεκτικό γενικό ορισμό μπορούμε να ορίσουμε την οικονομία ως το σύνολο της ανθρώπινης δραστηριότητας που αποσκοπεί στην παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών για την κάλυψη βιοτικών αναγκών, πραγματικών και τεχνητών, ουσιωδών και μη.

Είναι σαφές ότι η ανθρώπινη δραστηριότητα δεν είναι αυτόνομη και αποκομμένη, αλλά πάντοτε αναπτύσσεται μέσα στα πλαίσια της κοινωνίας. Αλλωστε οι άνθρωποι ενώθηκαν και οργανώθηκαν σε κοινωνίες για να αντιμετωπίσουν κατά τρόπο ευκολότερο τις ίδιες αυτές βιοτικές ανάγκες, το ίδιο τον αγώνα της επιβίωσης. Η οικονομία λοιπόν έχει πάντοτε και ως στόχο και τελικό προορισμό της τον άνθρωπο και δεν υπάρχει οικονομία, δεν νοείται έξω από τον άνθρωπο και τις ανάγκες του.

 

Γ.       Στην πορεία του ανθρώπου στον πλανήτη, οι βιοτικές ανάγκες και η διαχείρισή τους, δηλ. η οικονομία έγιναν το μέσο, η αιτία και η αφορμή για να δυστυχήσουν και να πεθάνουν αμέτρητες γενιές ανθρώπων και να ευημερήσουν και να αναπτυχθούν άλλες. Τούτο όμως το έχω ήδη αναλύσει και δεν θα επεκταθώ.

Το χρήμα ήλθε στην ανθρώπινη ιστορία και πρακτική ως μέσο για να συμβολίσει και να ενσωματώσει την ανταλλαγή των αξιών που κάθε κοινωνία έδινε στα παράγωγα της οικονομίας της. Ουσιαστικά και στην πραγματικότητα, το χρήμα στην σύντομη αναλογικά ιστορία του στον πλανήτη, ενσωματώνει την εκάστοτε οριζόμενη αξία των παραγώγων της ανθρώπινης δραστηριότητας και έχει μόνο ανταλλακτική και όχι πραγματική βιοτική αξία (π.χ. δεν τρώγεται, δεν προστατεύει από το κρύο ή την φωτιά).

Στην πραγματικότητα η οικονομία βασίζεται ακόμα στην ανταλλακτική αξία των αγαθών και των υπηρεσιών (τούτο είναι απότοκο της βιοτικής αξίας των αγαθών που η ανθρώπινη φύση ορίζει ως ανάγκη της και του τρόπου που η κάθε κοινωνία ανθρώπων τα αντιλαμβάνεται και τα θεωρεί). Το χρήμα είναι απλά ο βασικός σήμερα  συμβολισμός της αξίας των αγαθών.

Κατά συνέπεια και στην πραγματικότητα η οικονομία, η κάλυψη των όποιων αναγκών, μπορεί να υφίσταται χωρίς την ανάγκη της ύπαρξης του χρήματος, όπως υπήρξε και λειτούργησε χιλιάδες χρόνια τώρα.

 

Δ. Ας έλθουμε όμως στο σήμερα. Είναι βέβαιο πως ο καπιταλισμός συνδέεται άμεσα και εξαρτάται από το χρήμα και την ανταλλακτική του αξία σε αγαθά και υπηρεσίες. Δεν είναι όμως μόνο ο καπιταλισμός το σύστημα οικονομικής οργάνωσης που στηρίχτηκε στο χρήμα. Το χρήμα έχει μακρύτερη ιστορία στις ανθρώπινες κοινωνίες και στήριξε και άλλες μορφές οργάνωσης της οικονομίας, με εντελώς διάφορες πολιτικές, κοινωνικές και παραγωγικές δομές και διαδικασίες. Απλά στον καπιταλισμό, η παραγωγή και η συσσώρευσή του χρήματος έπαιξαν και παίζουν ένα κυρίαρχο συμβολικό στην πραγματικότητα ρόλο, ο οποίος είναι όμως ουσιαστικός στην οργάνωση και λειτουργία των δομών του. Στην πραγματικότητα ο καπιταλισμός δεν υπήρξε αποτέλεσμα του χρήματος, ούτε αυτός το γέννησε, απλά το χρησιμοποίησε και χρησιμοποιεί άριστα ως μέσο έκφρασης και επιβολής της ισχύος των κατόχων του, αφού το μέσο αυτό ανταλλάσσεται με αγαθά που παράγουν άνθρωποι και υπηρεσίες που προσφέρουν. Είναι κλασσική και αξεπέραστη η μαρξιστική ανάλυση στην λειτουργία και τον ρόλο του κεφαλαίου στον καπιταλισμό και είναι τόσο επιστημονική, όσο και στην πραγματικότητα εμπειρική. Είναι τέτοια η πλύση εγκεφάλου που καλλιέργησαν και καλλιεργούν οι κεφαλαιούχοι για την ισχύ του χρήματος, ώστε όχι μόνο διαμορφώθηκε η κουλτούρα του χρήματος, αλλά και μύθοι, που οδηγούν την κοινωνία μακριά από την αλήθεια και δημιουργούν εικονικές πραγματικότητες και μαζικά εσφαλμένες εντυπώσεις, όπως αυτή της ταύτισης της οικονομίας με το χρήμα.  

 

Ε. Στην μακραίωνη ιστορία του το χρήμα, οριζόταν το ίδιο από την αξία που έδιναν οι κοινωνίες στα λεγόμενα πολύτιμα μέταλλα που το απάρτιζαν και από τα οποία κατασκευαζόταν. Το χρήμα ενσωμάτωνε το ίδιο την αξία που προσέδιδε η κοινωνία στον υλικό που το απάρτιζε και που εν ολίγοις συμβόλιζε την αμετάβλητη αιωνιότητα των πολύτιμων μετάλλων (κυρίως του χρυσού και δευτερευόντως του άργυρου) έναντι των βρωτών, των ανθρώπων. Η απόκτηση των μετάλλων αυτών έγινε σκοπός και αυτοσκοπός, ζητούμενο των κοινωνιών και των ανθρώπων, αιτία λεηλασιών και πολέμων. Ποτέ όμως το χρήμα δεν αποτέλεσε τον πραγματικό σκοπό των ανθρώπων, ο πραγματικός σκοπός και στόχος ήταν τα αγαθά και η κοινωνική και πλανητική εξουσία – ισχύς που εξασφάλιζε ή σηματοδοτούσε η κατοχή τους. Αυτή είναι στην πραγματικότητα εξουσία επί των ανθρώπων, καθώς κανένα άλλο έμβιο όν στον πλανήτη δεν προσδίδει κάποια αξία στο χρήμα. Αυτό αποκαλύπτει και πάλι τον τεχνητό χαρακτήρα και φύση του.

Στις ισορροπίες αυτές κινήθηκε η ανθρωπότητα μέχρι την στιγμή που ο καπιταλισμός ξεπέρασε τα πολύτιμα μέταλλα. Μέχρι που αυτά δεν επαρκούσαν για να εκφράσουν την αξία που συμβόλιζαν τα παραγόμενα. Βέβαια, μέσα σε ένα πλαίσιο τεχνητών αξιών και αντιστοιχιών του χρήματος, των αγαθών και των υπηρεσιών, κανείς δεν μπορεί να μας βεβαιώσει ότι τούτο δεν ήταν μια εσκεμμένη ενέργεια των μεγαλύτερων κεφαλαιούχων του κόσμου για να εγκαταλειφθεί ο κανόνας του χρυσού (δηλ. η αντιστοίχηση του εκδιδόμενου χρήματος σε υπαρκτό χρυσό). Είτε ο παγκόσμιος χρυσός αποτελούσε σύνολο πεπερασμένο και ανεπαρκές για να εκφράσει τις πληθωρίζουσες αξίες και αγαθά, είτε απλά η κρίση των τελών του 19^ου και των αρχών του 20^ου αιώνα ήταν ένα έξυπνο τέχνασμα για να προσπεραστούν συνθήκες και όροι και να ενσωματωθούν σε κάποιους χρηματικές αξίες, εκφραζόμενες απλά σε χρήμα, τούτο δεν έχει ουσιαστική αξία, καθώς η αξία του χρήματός είναι πάντα τεχνητή και ξεπεράστηκε τοις πράγμασι, διαμορφώνοντας μια καινούργια πραγματικότητα. Δεν είναι βέβαια ιστορικά αμελητέο το γεγονός ότι η εγκατάλειψη του κανόνα του χρυσού και η αθρόα έκδοση χρήματος προκάλεσε δύο τεράστιους πολέμους και εκατοντάδες περιφερειακούς. Η ίδια η αμφισβήτηση της αξίας του χρήματος για τον άνθρωπο, προκάλεσε όχι μόνο αιώνιο σκεπτικισμό, αλλά και κοινωνικές αναταράξεις και επαναστάσεις [1]. Σας έδωσα ήδη τις αφορμές για πολλή σκέψη όμως ο σκοπός μου δεν είναι να μείνω στις αναλύσεις αυτού του είδους και η περαιτέρω ανάλυση, συνοδευόμενη από παραδειγματολογία θα αφήσει την ουσία να χαθεί.

         

ΣΤ.     Η ελεύθερη έκδοση χρήματος από τα κράτη αποτέλεσε πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που έδωσε ιδιοαξία στο χρήμα και το κατέστησε το ίδιο εμπορεύσιμο είδος. Στον βδελυρό κανόνα του τόκου προστέθηκε και ο κανόνας των ισοτιμιών, που προστατεύεται και επιβάλλεται ακόμα και με τα όπλα.

          Στο πλαίσιο αυτό οι κεφαλαιοκράτες του κόσμου θα έπρεπε να ελέγξουν και να εκμεταλλευτούν όχι μόνο την αξία του χρήματος, αλλά και την παραγωγική διάρθρωση κάθε οργανωμένης σε κράτος κοινωνίας και την αξία των προϊόντων που αυτή παρήγαγε. Καθώς οι λαοί κρατιούνται στο σκοτάδι και οι λακέδες τους «επιστήμονες» συνηγορούν στις επιδιώξεις τους, οι κεφαλαιούχοι κατάφεραν και τούτο πολυποίκιλα και χωρίς κανείς να καταλάβει το παιχνίδι τους. Το τελευταίο, το έσχατο στάδιο ολοκλήρωσης και ολοκληρωτισμού αυτό, είναι η οικονομική παγκοσμιοποίηση που βιώνουμε. Το ότι όλα τα αγαθά έχουν πλέον «χρηματιστηριακή» αξία, που δεν ορίζεται στο ελάχιστο από τις κοινωνίες,  αποτελεί το έσχατο στάδιο του κεφαλαιοκρατισμού (καπιταλισμού).

          Με τον τρόπο αυτό, το ελεύθερα εκδιδόμενο χρήμα πέρα από την ιδιοαξία του, έγινε και το μοναδικό μέσο μέτρησης, ολόκληρου του πλανήτη μας και των ίδιων των ανθρώπινων ζωών και μάλιστα κατά τρόπο απόλυτο, κυριαρχικό και βίαιο, που ούτε πλέον η φαντασία των ανθρώπων δεν μπορεί να αμφισβητήσει. Η «κεφαλαιοποίηση» των πάντων αποτελεί το έσχατο θεωρητικό στάδιο του καπιταλισμού και εκφράζεται σε οποιαδήποτε ανθρώπινη δραστηριότητα μπορεί να σκεφτεί κανείς.

          Οποιος ή όποιοι αμφισβητούν την κεφαλαιοποίηση των πάντων πολεμιούνται αλύπητα και απαξιώνονται με χίλιους δυο τρόπους, κατηγορούμενοι ακόμα και πως δεν ανήκουν στον κόσμο αυτό. Δείτε π.χ. τους «Ταλιμπάν» και τις δικές τους «αξίες», που ανήκουν στο «παρελθόν» … .

          Οι επόμενοι πόλεμοι, όπως και όλοι οι προηγούμενοι της καπιταλιστικής εποχής θα είναι «πόλεμοι για την αξία του χρήματος». Καθώς ο οιοσδήποτε μπορεί να εκδίδει όσο χρήμα θέλει και να του προσδίδει όποια αξία θέλει, οι μηχανισμοί συντήρησης – εξισορρόπησης των κεφαλαιούχων έρχονται να επιβάλλουν μια σειρά από κανόνες ή ωμή ζωώδη βία για να διατηρήσουν μόνο αυτοί τούτο το δικαίωμα. Στην πραγματικότητα ο καπιταλισμός θα φτάσει σύντομα στο επίπεδο που το μόνο πραγματικά εμπορεύσιμο και άξιο λόγου αγαθό στον πλανήτη θα είναι μόνο το χρήμα. Η πρόσφατη οικονομική κρίση ήταν η πρώτη απόπειρα. Ο παραλογισμός αυτός είναι κορυφαίος και τελικός, η παράνοια που ενσωματώνει θα είναι και το τέλος του κυματοειδούς καπιταλισμού, που θα ξαναγίνει (ήδη γίνεται) εξουσιαστικός ολοκληρωτισμός.

 

Ζ. Ας έλθουμε όμως στο ουσιώδες πρακτικά κομμάτι: στην χρήση του χρήματος.

Είναι σαφές ότι οι κεφαλαιούχοι δεν εννοούν το χρήμα που κατέχουν και εκδίδουν ως αγαθό αυτό καθεαυτό. Το χρήμα στα θησαυροφυλάκιά τους θα ήταν άχρηστο και πραγματικό βάρος. Το χρήμα έχει αξία μόνο όταν χρησιμοποιείται και χρησιμοποιείται για να γεννά τόκους και υπεραξίες (ακόμα και υπεραξίες ισοτιμίας) για να γεννά συνεχή έλεγχο και να ελέγχει τις αξίες των αγαθών, ελέγχοντας έτσι και τους ανθρώπους. Τούτο δεν προκαλείται από μόνο, ως ανάγκη των ανθρώπων, των κοινωνιών, των λαών. Προκαλείται σκόπιμα για να υπάρχει συνεχώς από τους λαούς η ανάγκη εξάρτησης από το χρήμα, δηλ. από αυτούς που το κατέχουν και ορίζουν την κίνησή του. Η κατοχή και ορισμός της κίνησης του χρήματος γεννά όλα τα τεχνητά γεννήματά του: τους τόκους, τις αν-ισοτιμίες, τις εξαρτήσεις.

Πραγματικά θα ήταν δυστυχείς και αδύναμοι οι κάτοχοι του χρήματος, εάν δεν μπορούσαν να το χρησιμοποιήσουν για τους σκοπούς αυτούς. Φροντίζουν λοιπόν να επιβάλλουν με ένα σωρό τρόπους την ανάγκη του χρήματος και να την επεκτείνουν για να διαιωνίζεται και να επαυξάνεται η ισχύς τους και να μεγαλώνει η εξάρτηση των λαών από αυτούς και η κλοπή τους, η λεηλασία και η καταλήστευση έναντι αυτών (π.χ. δείτε την κλοπή του ελληνικού λαού από τα ξένα funds στο «σκάνδαλο του χρηματιστηρίου» της προηγούμενης δεκαετίας). Αυξάνοντας τις τιμές, πληθωρίζουν τις αξίες των αγαθών και δημιουργούν ανάγκες δανεισμού, επιβάλλοντας ταυτόχρονα μέτρα «νομισματικής ισορροπίας» και σταθερότητας ισολογισμών. Δημιουργούν δηλ. και επιβάλλουν κατά το ειωθώς σε αυτούς, ανάγκες δανεισμού των δύστυχων κρατών και των ανθρώπων, ορίζοντας η ίδιοι το αντάλλαγμα για το χάρτινο ή εικονικό και χωρίς πραγματική αξία χρήμα. Σκοπός τους είναι να πουλάνε χρήμα με κέρδος και για να πουλήσεις χρήμα ή προϊόντα του πρέπει να δημιουργήσεις και την ανάγκη αγοράς του.  Η τυφλότητα και η ανοησία της ανθρωπότητας να υποτάσσεται σε κάτι που είναι αέρας κοπανιστός είναι πραγματικά επιβεβαίωση της αυτοκαταστροφικής βλακείας που κυριαρχεί στο ανθρώπινο είδος και επιβεβαίωση της στυγνής εκμετάλλευσης των βιοτικών του αναγκών. Ζούμε στην ζούγκλα ακόμα και υπακούουμε ακόμα στους νόμους της, δεν έχουμε ξεφύγει από αυτή … . Για να επενδύσουν δε στην ζούγκλα που τους βολεύει, στην βαρβαρότητα και στην αθλιότητα, οι κεφαλαιούχοι του σύγχρονου κόσμου προστατεύουν το χρήμα τους και επιβάλλουν την θέληση και τις αξίες τους, μέσα από παγκόσμιους μηχανισμούς: Ο.Ο.Σ.Α., Δ.Ν.Τ., Παγκόσμια Τράπεζα κλπ… δεν είναι τίποτε άλλο από την συμφωνία των ισχυρών στην δική τους ισορροπία και τον μηχανισμό επιβολής των κανόνων τους και της ανάγκης δανεισμού των λαών και των ανθρώπων (αναλύστε από κάθε άποψη την δράση τους και θα το αντιληφθείτε σε ό,τι εξετάσετε). 

 

Η.      Είναι σαφές πως όσο οι κοινωνίες και οι άνθρωποι που τις απαρτίζουν εξακολουθούν να υπακούουν στην ανάγκη του μέσου – χρήματος θα βρίσκονται δέσμιοι στην ζούγκλα των κεφαλαιοκρατών που ελέγχουν τα πάντα: και το κεφάλαιο και την χρήση του και την παραγωγή και την αξία των παραγόμενων. Και δεν θα βρίσκονται στην ίδια κατάσταση, αλλά ολοένα θα πηγαίνουν πιο βαθειά σε μεγαλύτερες εξαρτήσεις, ακολουθώντας την κυματοειδή πορεία του καπιταλισμού. Μόνο προσωρινά, όταν η αθλιότητά τους θα φτάνει σε τόσο μεγάλο βαθμό που θα παρέχει στους ισχυρούς παραγωγικές ευκαιρίες και ανισορροπίες κερδοσκοπίας και στυγνής εκμετάλλευσης, θα χρησιμοποιούνται και  θα σηκώνουν για λίγο παραγωγικά κεφάλι (η παραγωγή αυτή θα ανήκει ως επένδυση στους λίγους και «ισχυρούς» και θα ελέγχεται άμεσα από αυτούς – επενδύσεις δεν θέλατε), για να καταπέσουν και πάλι στην πληθωριστική απαξία και στην ανάγκη δανεισμού. Αυτός είναι ο καπιταλισμός και οι κεφαλαιούχοι που τον ορίζουν, είναι κυματοειδής, και όχι γραμμικός, ούτε κυκλικός και τόσο αναπάντεχα ηλίθιος και αυτιστικός. Δυστυχώς, ζούμε στο πλαίσιο της παγκόσμιας ηλιθιότητας και της εξουσίας της ψυχασθένειας στον πλανήτη.

 

Θ.      Στην πραγματικότητα, όπως έχω εξηγήσει, ο άνθρωπος δεν χρειάζεται καθόλου το χρήμα για να επιβιώσει ή για να περάσει καλά. Η βιολογική ταυτότητα του ανθρώπου δεν γνωρίζει το χρήμα σαν ανάγκη της. Η κάλυψη του συνόλου των βιοτικών αναγκών είναι το μοναδικό ζητούμενο για το ανθρώπινο είδος. Ετσι και η οικονομία, δεν χρειάζεται το χρήμα για να υπάρξει και να λειτουργήσει, για να επιτελέσει τον σκοπό της. Αταβιστικά και χωρίς να ξέρουν γιατί, οι πολιτικοί που προτείνουν σε δύσκολες περιόδους λιτότητα προσπαθούν να περιορίσουν το χρέος των κρατών, λειτουργώντας όμως με τα αυτά καπιταλιστικά κριτήρια και με την αξία των αγαθών αντικατοπτρισμένη σε χρήμα. Ετσι το μόνο που καταφέρνουν να παράγουν είναι στερήσεις και δυστυχία, προκειμένου να αποπληρώσουν τα δανεικά στους καπιταλιστές και να δανειστούν εκ νέου, αλλά και αύξηση της πραγματικής αξίας του χρήματος σε σχέση με τα αγαθά. Ετσι εξηγείται γιατί στον καπιταλισμό υπάρχει η ακολουθία ύφεσης – πληθωρισμού. Είναι σαφές ότι οι πολιτικές λιτότητας, επειδή ανεβάζουν την αξία του χρήματος δεν οδηγούν πουθενά, αλλά σε νέα χειρότερα αδιέξοδα.

Η μία θεώρηση της λύσης για το πρόβλημα είναι να πάρουμε ως λαοί δανεικά και να μην τα αποπληρώσουμε. Η λύση χωλαίνει στην θεωρητική της βάση, διότι δεν αντικαθιστά, δεν καταργεί την αξία του χρήματος (το αντίθετο) και στην πρακτική της βάση, καθώς η εμπειρία δείχνει ότι οι καπιταλιστές και τα κράτη όργανά τους έχουν βρει μια σειρά από ζωώδεις τρόπους για να επιβάλουν την θέλησή τους (πόλεμοι, εμπάργκο, στερήσεις, ασθένειες, κακουχίες, δολοφονίες, εμφύλιοι, ανατροπές …).

           Η άλλη λύση, ίσως η μοναδική για την ανθρωπότητα, είναι αυτή που έχω προτείνει, η λύση που έχει να κάνει με την κατανόηση του ανθρωπίνου είδους και την εξυπηρέτηση των βιοτικών του αναγκών, η κατάργηση των επίπλαστων αξιών και υπεραξιών και η πραγματιστική καθιέρωση της χρήσης – απόλαυσης των βιοτικών αναγκών.  Αυτό στην οικονομία μιας κοινωνίας, καθώς γνωρίζουμε τον μοναδικό βέβαιο σκοπό του δανειστή: το κέρδος, έχει το ουσιαστικό και χειροπιαστό της αποτέλεσμα. 

          Δεν προτείνω βέβαια την επαναφορά της ανταλλακτικής οικονομίας, γιατί είναι και αυτή μια οικονομία των αξιών και των υπεραξιών., είναι μια οικονομία που περιέχει την πλαστότητα, την πλαστογραφία πραγματικών, των γνήσιων βιοτικών αναγκών, της εξουσιαστικής επιβολής και της εκμετάλλευσης των βιοτικών αναγκών (ακόμα και την δημιουργία τεχνητών αναγκών και αξιών). Προτείνω την κοινωνική οικονομία των βιοτικών αναγκών όπως την έχω αναλύσει και εκθέσει. Προτείνω σχηματικά την εργασία για την κάλυψή τους και το αυτονόητο, αυτόθροο δικαίωμα του κοινωνού – ανθρώπου, κάθε ανθρώπου στην βεβαιότητα της κάλυψής τους, Αυτή είναι η οικονομία του ανθρώπου, η οικονομία της ουσίας και της ανθρώπινης απελευθέρωσης, της πραγματικής προόδου του ανθρώπινου είδους.  

 

Η.      Ο ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΜΙΑΣ «ΕΞΥΠΝΗΣ» ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

 

Πας μακριά στο μέλλον θα μου πουν κάποιοι και θα έχουν δίκιο, ανεξάρτητα του ότι το μέλλον αυτό μπορεί να προκύψει ως αναγκαιότητα πολύ σύντομα μετά το τελικό στάδιο του καπιταλισμού.

          Μπορούμε όμως από τώρα ως κοινωνία, να σχεδιάζουμε μια «έξυπνη» οικονομία, σιωπηλής, αλλά ολοένα και μεγαλύτερης απεξάρτησης από την χρήση κεφαλαίων, που δεν θα μας καθιστά πελάτες των κεφαλαιούχων, που θα έχει μικρότερες ανάγκες από τον πολύπλευρα επιβαλλόμενο δανεισμό κάθε είδους και την χρήση του χρήματος (διότι δανεισμός είναι και η παραγωγική ανεπάρκεια). Σε κάθε κίνησή μας θα πρέπει να προσπαθούμε να εξοικονομίσουμε πόρους, να ψάχνουμε για τις τακτικές με τις οποίες μπορούμε να το καταφέρουμε, να οργανώνουμε τα πράγματα κατά τρόπο ευρηματικό, βρίσκοντας και λύσεις που στηρίζουν την εγχώρια παραγωγή και παραγωγικότητα ή σχεδιάζοντας και επιλέγοντάς τις. Αυτό θα έχει πολύπλευρες θετικές συνέπειες (π.χ. ανταγωνιστικότητα προϊόντων).

Στην τακτική αυτή, περά από την συνειδητοποίηση του λαού μας με την διδαχή του, δύο είναι οι βασικοί άξονες:

- Η πολύπλευρη παραγωγική επάρκεια και αυτάρκεια, ιδίως των πραγματικών βασικών βιοτικών αναγκών και

- Η μείωση της χρήσης του χρήματος, χωρίς τούτο να προκαλεί στους ανθρώπους ελλείμματα και στερήσεις βιοτικών αναγκών και αγαθών.

 

Την πρώτη την έχω αναλύσει ήδη και περιλαμβάνει μια σειρά από πολιτικές παραγωγικής αυτάρκειας της χώρας, σχεδιασμού της παραγωγής και των διαδικασιών της, παραγωγικής τομής – αναδιάταξης του προσανατολισμού των ανθρώπων στην παραγωγή. Ολες οι λύσεις ξεκινούν από την θεωρία των βιοτικών αναγκών: την συνειδητοποίησή τους και το δικαίωμα όλων στην απόλαυσή τους. Το δικαίωμα αυτό, αυτονόητο δικαίωμα ενός ανθρώπου που μετέχει σε μία κοινωνία που έχει ξεφύγει από την βαρβαρότητα της ζούγκλας, συναρτάται με την παραγωγική εργασία και απεξαρτάται από την χρήση χρήματος. Μια απλή λύση, μια μηχανή που διανέμει είδη (π.χ. μήλα ή ψωμί που παράγεται από Ελληνες) με την χρήση απλά μιας κάρτας που κατέχει κάθε εργαζόμενος άνθρωπος και θεσπίζονται ως βιοτική ανάγκη που έχουν δικαίωμα ίσης ελεύθερης κοινωνικής απόλαυσης όλοι, όχι μόνο απεξαρτά κάποιους ανθρώπους από την παροχή των σχετικών υπηρεσιών και τους τοποθετεί στην παραγωγή (όπερ σημαίνει μεγαλύτερες παραγωγικές δυνατότητες και λιγότερο χρόνο εργασία ςγια όλους),  αλλά και περιορίζει την ανάγκη χρήσης χρήματος. Απεξαρτά την κοινωνία από τον επαίσχυντο φόρο υποτέλειας στους κατόχους του χρήματος.

Εχω αναλύσει σε πολλά κείμενά μου τις επιμέρους συνθήκες και λειτουργίες του συστήματος κοινωνικής οικονομίας των βιοτικών αναγκών και πως η ανθρώπινη δραστηριότητα και τα αποτελέσματά της ανήκουν στις κοινωνίες, σε όλους και όχι σε ελάχιστους. Ας αρχίσουμε να θέτουμε τις βάσεις για μία τέτοια οικονομία, ας αρχίσουμε να θεωρούμε κάποια αγαθά βιοτικές ανάγκες τις οποίες πρέπει να απολαμβάνουν όλοι, χωρίς οικονομικό αντάλλαγμα. Θα είναι ένα καλό ξεκίνημα.  

 

 -       Η μείωση της χρήσης του χρήματος είναι ένας επίσης βασικός όρος. Ο πληθωρισμός που είναι στην πραγματικότητα η υπερβολική χρήση – ανάγκη χρήματος σε σχέση με τα αγαθά στα οποία αντιστοιχεί, είναι μια τακτική που χρησιμοποιεί συνεχώς το κεφάλαιο για να επεκτείνει την ισχύ του απέναντι στους απλούς ανθρώπους και να πουλάει περισσότερο και ακριβότερο χρήμα. Εάν η απαράδεκτη κοινωνικά «ελευθερία της αγοράς», η συνεχής κλοπή τιθασσευόταν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, εάν επερχόταν μία ισορροπία αξιών θεσπισμένη από την κοινωνία, είναι βέβαιο ότι η χρήση ολοένα και περισσότερου χρήματος, που προβάλει σήμερα ως ανάγκη για την κάλυψη βιοτικών αναγκών, θα πάγωνε και θα μπορούσε να μειωθεί. Η μείωση της χρηματικής αξίας των αγαθών και ο κοινωνικός ελεγχός της, θα προκαλούσε αυτονόητα, στους ανθρώπους και στο κράτος μικρότερες ανάγκες χρήσης χρήματος για οτιδήποτε, κατά συνέπεια και δανεισμού.  Είναι σαφές ότι οι θεωρίες περί ύφεσης, που σκόπιμα έχουν καλλιεργήσει οι κεφαλαιούχοι και σκόπιμα έχουν προκαλέσει τα σχετικά παραδείγματα, με ελεγχόμενα στημένα πειράματα στον εαυτό τους ή σε  θύματά τους που διοικούνται από ξεπουλημένους σε αυτούς, δεν πείθουν, αλλά χρησιμοποιούνται σκόπιμα για να σηματοδοτήσουν την ανάγκη χρήσης (δανεικού) χρήματος. Είναι σαφές ότι οι θεωρίες περί ύφεσης αφορούν μόνο το πλαίσιο λειτουργίας του δικού τους καπιταλισμού και θίγουν μόνο τα συμφέροντά τους και όχι τα συμφέροντα των λαών. Η οικονομία μιας κοινωνίας στην πραγματικότητα δεν πρέπει να εξαρτάται από το χρήμα και μπορεί να υπάρξει οικονομία χωρίς αυτό.

          Μια οικονομία που παράγει αγαθά και τα μοιράζει σε όλους … αυτός είναι ο σκοπός μιας κοινωνίας, για αυτό δημιουργήθηκε και προς αυτό πρέπει να πορευθεί !!!.

 

---

[1] Αξίζει όμως να επισημάνω ότι η λογικη του Κεϋνσιανισμού για το χρήμα και την χρήση του, θα έπρεπε να έχει μόνο συγκεκριμένη χρονική διάρκεια.

ΝΕΟ ΙΝΚΑ : 2ο ΔΕΛΤΙΟΥ ΤΥΠΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ ΘΕΡΜΑΝΣΗΣ

 

Τετάρτη 14.10. 2009

 

Δελτίο Τύπου

Θέμα :Πετρέλαιο Θέρμανσης

 Με το, από 13/10/2009, δελτίο τύπου θίξαμε το ζήτημα της τιμής του πετρελαίου θέρμανσης, αναλύσαμε και αποδείξαμε γιατί η τιμή του δεν πρέπει να είναι ανώτερη των 0,50 Ευρώ ανά λίτρο.

Θέσαμε το όριο της αισχροκέρδειας στα 0,52 Ευρώ ανά λίτρο.

 Εν τω μεταξύ, ο υφυπουργός κ. Μανιάτης πραγματοποιούσε συνάντηση με φορείς της αγοράς. Το αποτέλεσμα που ανακοινώθηκε είναι ότι οι τιμές θα κυμανθούν μεταξύ 0,52 και 0,58 Ευρώ το λίτρο. Δηλαδή πάνω από το όριο της αισχροκέρδειας και πολύ πάνω από την μέγιστη εύλογη τιμή.

 Αυτές τις τιμές δεν θα τις δεχτούμε, αυτές τις τιμές θα τις χτυπήσουμε και θα τις προσβάλλουμε.

Η κοινωνία θα αυτοπροστατευτεί με μηνύσεις και με αγωγές (ακόμα και με μποϋκοτάζ εάν χρειαστεί).

 Εμείς θα προστατεύσουμε και το ατομικό συμφέρον του πολίτη και το δημόσιο συμφέρον. Γιατί είναι θέμα και δημοσίου συμφέροντος, έντονα και άμεσα είναι θέμα του φορολογούμενου πολίτη και του κράτους του.

 Αναρωτιόμαστε:

Πόσα χρήματα παραπάνω θα πληρώσουν οι φορολογούμενοι πολίτες ;

Πόσα εκατομμύρια λίτρα θα βάλει το δημόσιο : νοσοκομεία, σχολεία, παιδικοί σταθμοί, γήπεδα, γυμναστήρια, υπουργεία, υπηρεσίες, δήμοι, νομαρχίες κλπ … .

Βγάλτε τον λογαριασμό της αισχροκέρδειας που τον πληρώνουμε όλοι !!!.

 Δεν θα το επιτρέψουμε σε κανένα, εμείς οι ίδιοι οι πολίτες θα προστατεύσουμε το κράτος μας.

 Παρεμπιπτόντως : Οι ενώσεις καταναλωτών πρέπει να έχουν οπωσδήποτε θέση σε τέτοιες επαφές και συναντήσεις. Εάν θέλει η νέα κυβέρνηση να αξιώσει το καταναλωτικό κίνημα, που είναι κίνημα της κοινωνίας της ίδιας, οφείλει να καλεί σε κάθε τέτοια συνάντηση τους φορείς της κοινωνίας των πολιτών και τουλάχιστον τις μεγάλες οργανώσεις και κοινούς εκπροσώπους των μικρότερων. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι η νέα κυβέρνηση δεν θα ακολουθήσει την πεπατημένη της προηγούμενης και θα ανοίξει την πόρτα της κοινωνίας σε τέτοιες επαφές, αυτό επιβάλλει κατ’ ελάχιστο η συμμετοχική δημοκρατία. Το ζητούμε άμεσα.

 ΟΔΗΓΙΕΣ : ΑΣ ΛΑΒΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΜΑΣ

Εμείς οι ίδιοι οι πολίτες καταναλωτές οφείλουμε να αυτοπροστατευτούμε στις συναλλαγές μας.

Ας κατέβουμε επιτέλους στην δεξαμενή πετρελαίου, δύο και περισσότεροι ένοικοι μαζί.

Ας πάρουμε ένα μέτρο και ας μετρήσουμε τις εξωτερικές διαστάσεις της δεξαμενής.

Γράφουμε σε ένα χαρτί τις διαστάσεις αυτές: Μήκος Χ Υψος Χ Πλάτος. (π.χ. Μ 1,20 Χ Υ 1,10 Χ Β 0,80) Ο πολλαπλασιασμός αυτών των τριών μετρήσεων μας δίνει την χωρητικότητα της δεξαμενής μας: πόσα λίτρα μπορεί να χωρέσει ( στο παράδειγμα  = 1,056 δηλ. 1.056 λίτρα):

Παίρνουμε μία στεγνή ίσια ξύλινη βέργα ή μια σιδερένια και την βάζουμε μέσα στην δεξαμενή κάθετα (ίσια) και μέχρι να ακουμπήσει στον πυθμένα (πάτο) της δεξαμενής, προσέχοντας να μην προκαλέσουμε κυματισμό (αλλιώς την σκουπίζουμε και το ξανακάνουμε). Μετράμε με το μέτρο πόσα εκατοστά είναι βρεγμένη. Γράφουμε την μέτρηση. Ξανακάνουμε τον πολλαπλασιασμό Μήκος Χ Υψος Χ Πλάτος, βάζοντας στην θέση του ύψους την μέτρηση που βρήκαμε με την βέργα (στο παράδειγμα Μ 1,20 Χ Υ 1,10 Χ Π 0,80 βάζουμε Μ 1,20 Χ Υ 0,20 Χ Π 0,80). Το αποτέλεσμα του πολλαπλασιασμού είναι τα λίτρα πετρελαίου που έχει μέσα η δεξαμενή μας (στο παράδειγμα 0,192 ήτοι 192 λίτρα).

Είναι καλύτερο να γράψουμε σε ένα χαρτί το αποτέλεσμα.

 Στην συνέχεια συντάσσουμε ή συμπληρώνουμε το εξής έγγραφο:

 ΕΓΓΡΑΦΟ ΜΕΤΡΗΣΗΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ – ΠΑΡΑΛΑΒΗΣ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ ΘΕΡΜΑΝΣΗΣ

 

Στ … σήμερα  …./…/200. εμείς οι ( ή ο) …. ………………………………………… . ………………………………………………………………….…. (ονοματεπώνυμο) κάτοικοι της πολυκατοικίας που βρίσκεται στ……………………………, οδός ……………….., αρ. .. , προβήκαμε σε μέτρηση του όγκου της δεξαμενής πετρελαίου.

Ευρέθηκε ότι η δεξαμενή έχει διαστάσεις  : Μήκος …… , Υψος ……., Πλάτος ………, ήτοι συνολική χωρητικότητα ………. λίτρα.

Εν συνεχεία, προχωρήσαμε στην μέτρηση του περιεχομένου της με ίσια ράβδο και βρέθηκε ότι το περιεχόμενο της ήταν  …..… εκατοστά , δηλ. λίτρα  …..….. .

Την ………………, προσήλθε ο …………………………………………………, κάτοικος ………………………….………….., υπάλληλος της επιχείρησης …………………………………………. με το υπ’ αριθμ. κυκλοφορίας …………….. βυτίο (μάρκα ……………., τύπος ……….. ) προκειμένου να προβούμε σε προμήθεια πετρελαίου θέρμανσης  ………….  λίτρων.

Προχωρήσαμε σε μέτρηση του περιεχομένου και των διαστάσεων της δεξαμενής ενώπιον του και βρέθηκε ότι το περιεχόμενο αυτής είναι ……….. λίτρα.

Στην συνέχεια ελέγξαμε τον μετρητή της αντλίας του βυτίου, ο οποίος είχε την ένδειξη ……………… (αριθμός).

Ακολούθησε η μεταφορά του πετρελαίου στην δεξαμενή.

Το πετρέλαιο είχε χρώμα …………………. . (το κανονικό πετρέλαιο θέρμανσης έχει χρώμα κόκκινο διαυγές)

Ελέγξαμε τον μετρητή της αντλίας του βυτίου,  ο οποίος είχε ένδειξη …………… .

Στην συνέχεια ενώπιον του μετρήσαμε το περιεχόμενο της δεξαμενής με την ίδια ράβδο και βρέθηκε ότι αυτή είχε περιεχόμενο ………………. λίτρα (Μήκος …….. Χ Υψος ……. Χ Πλάτος ………). Στις διαστάσεις μήκος και πλάτος χρησιμοποιήσαμε τις ήδη ευρεθείσες διαστάσεις και το ύψος της ράβδου που ήταν βρεγμένο ήταν ………. εκατοστά.      

Ο αριθμός αυτός συμφωνεί με τα λίτρα που παραγγείλαμε  ΝΑΙ            ΟΧΙ

Εάν όχι, η διαφορά είναι …………….. λίτρα (+ ή -)

Ο αριθμός αυτός συμφωνεί με την ένδειξη στην αντλία        ΝΑΙ           ΟΧΙ

Εάν όχι, η διαφορά είναι ……………. (+ ή -)

 

                                                                 …………………. (τόπος) …/…/……

 

 Ο διενεργήσας την παράδοση                                     Για την πολυκατοικία                                            

  

Υπογράφουν και οι δύο και κρατάμε το έγγραφο.

Εάν υπάρχουν διαφορές επικοινωνούμε με τον Δήμο ή τη Νομαρχία της περιοχής μας και ζητούμε να έλθουν αρμόδιοι υπάλληλοι και δεν πληρώνουμε ποτέ παραπάνω λίτρα.

Το έγγραφο αυτό αποτελεί απόδειξη για όλα και το δημοσιεύουμε ως συνημμένο.

Eάν ο υπολογισμός κέρδους και κόστους άντλησης μέχρι την έξοδο από το διυλιστήριο  είναι 0,37 ευρώ, πόσο θέλει πια η αγορά για να κερδίσει;

 Κάνουμε πράξη και θωρακίζουμε την προστασία του καταναλωτή.

Θα παρέμβουμε δυναμικά με όλα τα νόμιμα μέσα για να αποτρέψουμε την αισχροκέρδεια εις βάρος όλων μας.

 

ΝΕΟ ΙΝΚΑ : ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ ΘΕΡΜΑΝΣΗΣ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

Αθήνα  13.10.2009 

 

ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ ΘΕΡΜΑΝΣΗΣ : ΑΙΣΧΡΟΚΕΡΔΕΙΑ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΤΙΜΗ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 0,52 ΤΟ ΛΙΤΡΟ

                              ΣΤΑ 0,50 ΛΕΠΤΑ Η ΕΥΛΟΓΗ ΤΙΜΗ

 

Πέρυσι τέτοια εποχή, δηλ. στα μέσα Οκτωβρίου 2008, η τιμή πώλησης του πετρελαίου θέρμανσης από τα Ελληνικά Διυλιστήρια ήταν 480 και πλέον Ευρώ ο τόνος (0,48 το λίτρο)[1].

Την ίδια εποχή (μέσα Οκτωβρίου 2008) οι εμπορικές εταιρείες πωλούσαν και παρέδιδαν στον καταναλωτή το πετρέλαιο θέρμανσης προς 680 Ευρώ τον τόνο (0,68 το λίτρο)[2].

Υπήρχε δηλαδή προσαύξηση τιμής στο εμπόριο της τάξης του 40%.

 

Φέτος η τιμή πώλησης του πετρελαίου θέρμανσης από τα ΕΛΠΕ είναι 355 Ευρώ ο τόνος (0,35 το λίτρο)[3].

 

Σε ποια τιμή πρέπει λοιπόν να πωλείται και να παραδίδεται στον καταναλωτή το πετρέλαιο θέρμανσης;

 

Το αποτέλεσμα προκύπτει από μία απλή μαθηματική πράξη : 355 Ευρώ ο τόνος  + 40 % = 497 Ευρώ ο τόνος ή 0,497 το λίτρο.

 

Οτιδήποτε συνεπώς πάνω από τα 0,50 ή έστω τα 0,52 λεπτά θα θεωρηθεί ότι αποτελεί ΑΙΣΧΡΟΚΕΡΔΕΙΑ.

 

Όταν ο Γ.Γ. της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας βγαίνει και προβλέπει τιμή πετρελαίου θέρμανσης γύρω στα 0,65 λεπτά το λίτρο, που στηρίζεται και ποιον αλήθεια ρόλο επιτελεί ;

Δεν θυμόμαστε να έχει προβεί σε αντίστοιχες ενέργειες για άλλα αγαθά στο παρελθόν.

Όταν διάφοροι παράγοντες της αγοράς  βγαίνουν κατόπιν και υποστηρίζουν τα αυτά, γιατί προβοκάρουν στους καταναλωτές υψηλότατες, αδικαιολόγητες και αισχροκερδείς τιμές; Είναι σαφές ότι θέλουν να ανεβάσουν τα κέρδη τους εις βάρος των πολιτών, εις βάρος των καταναλωτών ;

 

Πέρυσι, βρεθήκαμε στην δυσάρεστη θέση να καταθέσουμε μηνυτήρια αναφορά κατά παντός υπευθύνου συμπολίτη μας για τις αισχροκερδείς τιμές των πετρελαιοειδών. Από την κατάθεση της μηνυτήριας αναφοράς και μετά οι τιμές των καυσίμων άρχισαν να πέφτουν.

Φέτος, δεν θα θέλαμε να βρεθούμε στην ίδια δυσάρεστη θέση, αλλά εάν μας αναγκάσουν σίγουρα θα το κάνουμε.

Να γνωρίζουν ότι παρακολουθούμε καθημερινά την διεθνή και ημεδαπή εμπορική δραστηριότητα. Να γνωρίζουν ότι καταγράφουμε και ότι έχουμε αναλύσει με μαθηματικά μοντέλα όλα τα επιμέρους στοιχεία των τιμών.

Σήμερα δεν κάνουμε λόγο ούτε για την γενική αισχροκέρδεια στον κλάδο, ούτε για τα καρτέλ που δρουν, ούτε για τις υπόλοιπες καχεξίες της «αγοράς», ούτε για το γεγονός ότι έχουμε πάγια το ακριβότερο πετρέλαιο σε όλη την Ευρώπη.

Σήμερα μιλάμε για κάτι πολύ πιο συγκεκριμένο και απτό.

 

 

Για περισσότερες πληροφορίες παρακαλώ επικοινωνήστε με τον νομικό μας σύμβουλο Δημήτρη Καραμήτσα 6936000836. 

 

 

---

[1] Πηγή ΕΛ.ΠΕ.

[2] Πηγή ΕΚΟ. Τιμή παραδοτέου πετρελαίου και μάλιστα ενισχυμένου με καταλύτη.

[3] Πηγή ΕΛ.ΠΕ.

ΝΕΟ ΙΝΚΑ: ΚΕΙΜΕΝΟ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ & ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΩΝ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΡΙΒΕΙΑ & ΤΗΝ ΑΙΣΧΡΟΚΕΡΔΕΙΑ

ΚΕΙΜΕΝΟ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ & ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΩΝ  ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΡΙΒΕΙΑ & ΤΗΝ ΑΙΣΧΡΟΚΕΡΔΕΙΑ

 

Κάθε καλόπιστος πολίτης αυτής της χώρας θα περίμενε ότι τα πολιτικά κόμματα έχουν άμεση, συνεχή και διαρκή επαφή με τις ενώσεις καταναλωτών (τουλάχιστον όλες τις μεγάλες) προκειμένου να ανταλλάξουν απόψεις και να συζητήσουν προτάσεις για τα ζητήματα και τα άμεσα προβλήματα που αφορούν τους καταναλωτές, δηλ. το σύνολο των πολιτών της χώρας.

Οποιος πίστευε ή πιστεύει κάτι τέτοιο ήλθε η ώρα να διαψευστεί … .

Ισως τα πολιτικά κόμματα και τα πρόσωπα που τα στελεχώνουν να είχαν εννοήσει τις ενώσεις καταναλωτών ως φερέφωνά τους ή ως εξαρτώμενα της εκάστοτε κυβέρνησης.

Εμείς, ως η πολυαριθμότερη ένωση καταναλωτών της χώρας, η αρχαιότερη και μεγαλύτερη σε εμπειρίες – άμεση συνέχεια του σωματείου ΙΝ.ΚΑ. – του πρώτου σωματείου που ασχολήθηκε στην χώρα με τα ζητήματα των καταναλωτών διεκδικήσαμε και διεκδικούμε έναν άλλο, ένα  πραγματικό κινηματικό ρόλο με την συνεχή ανάδειξη θεμάτων και την κατάθεση προτάσεων – λύσεων για την κοινωνία μας.

Την οργάνωσή μας, με τα δεκάδες χιλιάδες εγγεγραμμένα μέλη, με τους χιλιάδες ανθρώπους που βρίσκονται ενεργά δίπλα της και τα εκατομμύρια των Ελλήνων που εκφράζονται μέσα από τους αγώνες της, δεν την κάλεσαν ούτε οι πολιτικοί αρχηγοί, ούτε τα πολιτικά κόμματα για να συζητήσουν τα καίρια ζητήματα που απασχολούν την ελληνική κοινωνία.

Όπως είδαμε μάλιστα κατά την τελευταία περίοδο ούτε με άλλες ενώσεις καταναλωτών υπήρξαν συναντήσεις (εκτός εάν κρατούνται εκατέρωθεν μυστικές).  

Αντί αυτού, του εύλογου και κοινωνικά αναγκαίου και χρήσιμου, παρακολουθήσαμε και παρακολουθούμε μία σειρά συνεχών συναντήσεων των αρχηγών των κομμάτων και των επιτελείων τους με «εκπροσώπους της αγοράς». Βέβαια στο κοινωνικό πεδίο είναι θεμιτή και αναγκαία και η συνάντηση με οργανώσεις της «αγοράς» και η ακρόαση των αιτημάτων του – ακόμα και εάν αυτές αποτελούν στην πραγματικότητα επαγγελματικές συντεχνίες – αλλά ακόμα περισσότερο αναγκαία και σίγουρα επιβεβλημένη είναι η συνάντηση και η επαφή με την οργανωμένη κοινωνία των πολιτών – καταναλωτών και η δική της ακρόαση. Η ακρόαση των θέσεων, των αναγκών και των αιτημάτων της κοινωνικής πλειοψηφίας μέσα από την (έστω κοινή) επαφή με τις ενώσεις καταναλωτών δεν υπήρξε.  

Αρκετά χρόνια τώρα και από όλα τα πολιτικά κόμματα ακούμε τα πιο θερμά  λόγια για την «κοινωνία των πολιτών», την κοινωνική αυτό-οργάνωση  και την συμμετοχική δημοκρατία. Δυστυχώς αποδεικνύονται λόγια κενά ουσίας και ασυνεπή πολιτικά τσιτάτα.

Εις μάτην αναμέναμε να ενδιαφερθούν τα πολιτικά κόμματα για να ακούσουν τις απόψεις, τις θέσεις, τις προτάσεις της οργανωμένης πλειοψηφίας των πολιτών καταναλωτών, αυτά και οι αρχηγοί τους προτίμησαν τις συνεχείς συναντήσεις με τους εκπροσώπους της κοινωνικής μειοψηφίας της αγοράς. Και βέβαια, οι τελευταίοι, «οι εκπρόσωποι της αγοράς»  έθεσαν και θέτουν και πάλι τα αιτήματα για ενίσχυσή τους, για περαιτέρω ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας, για αύξηση των κερδών τους … .Ομως όλα αυτά συναποτελούν ένα βαρύ λογαριασμό για την κοινωνία.  Εμείς θα κληθούμε να πληρώσουμε για την όποια υλοποίηση των όποιων αιτημάτων της «αγοράς» και δεν ακούσαμε τίποτα εδώ και ημέρες για την ακρίβεια που κάνει την χώρα μας την ακριβότερη της Ευρώπης, την αισχροκέρδεια, την κάκιστη επικίνδυνη ποιότητα αγαθών και υπηρεσιών, την εκμετάλλευση της ανάγκης των πολιτών – καταναλωτών, για την δίκαιη αμοιβή, για αξιοπρεπή εργασία. Δεν ακούσαμε τίποτα που να εξυπηρετεί άμεσα τις βιοτικές ανάγκες των ανθρώπων που συγκροτούν την ελληνική κοινωνία, ούτε ακούσαμε να πιέζονται οι εκπρόσωποι της αγοράς για όλα αυτά και δεκάδες άλλα άμεσα ζητήματα συμπεριφοράς τους, που προκαλούν το κοινό αίσθημα και ζημιώνουν την κοινωνία μας, όντας πραγματικά καθημερινά προβλήματα αυτής της κοινωνίας και αυτής της χώρας.

Τα θέματα αυτά είναι σχεδόν παντελώς απόντα ακόμα και από την προεκλογική ατζέντα των πολιτικών, λες και δεν αποτελούν κορυφαία, φλέγοντα και άμεσα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας.

 

Βέβαια όλη αυτή η συμπεριφορά των πολιτικών κομμάτων, ελπίζουμε να μην έχει την σημειολογία της, ελπίζουμε να μην εννοείται από όλα αυτά ότι μόνο για την «αγορά», την οργανωμένη αυτή μειοψηφία, υφίσταται το ενδιαφέρον των πολιτικών προσώπων. Ελπίζουμε να είναι απλά μια παράλειψή τους (συνηθισμένους μας έχουν εμάς τους πολίτες σε συνεχείς παραλείψεις) και όχι έμπρακτη εκδήλωση μιας θεώρησης που θέλει την υπόλοιπη κοινωνία, την κοινωνική πλειοψηφία μια άμορφη μάζα χωρίς αξία και λόγο. Οσοι νομίζουν το τελευταίο σίγουρα θα βρεθούν σύντομα προ οδυνηρών εκπλήξεων. 

Όπως και να έχει το πράγμα μέχρι σήμερα οι πολιτικοί έχουν αγνοήσει και έχουν παραλείψει τα ανωτέρω και έστω και με τον τρόπο αυτό τους το υπενθυμίζουμε, μήπως τελικά και αποδειχθεί παράληψή τους το ότι δεν κάλεσαν τους εκπροσώπους των ενώσεων καταναλωτών σε κοινή συνάντηση για να καταθέσουν τα αιτήματα της «κοινωνίας των πολιτών» !!!.

Επειδή κύλησε επαρκής χρόνος και επειδή βρισκόμαστε μερικές ημέρες πριν τις εκλογές είναι ευνόητο ότι εμείς οφείλουμε να καταδείξουμε τις ανωτέρω ασυνέπειες και να θέσουμε ξανά μερικά από τα πλέον φλέγοντα  προβλήματα και ζητήματα που απασχολούν τους Ελληνες και τις Ελληνίδες μαζί με τις προτάσεις μας για την δίκαιη κοινωνικά επίλυσή τους, επικεντρώνοντας στο διαλυτικό για την κοινωνία και απαράδεκτο για τους ανθρώπους φαινόμενο της ακρίβειας και της αισχροκέρδειας.

 

ΑΚΡΙΒΕΙΑ – ΑΙΣΧΡΟΚΕΡΔΕΙΑ

 

          Η απαγόρευση και ο κολασμός της αισχροκέρδειας επιτακτική κοινωνική αναγκαιότητα και άμεση επιταγή της αρχής των μη παραβίασης των χρηστών ηθών και της απαγόρευσης της καταχρηστικής άσκησης δικαιώματος και ως τέτοια απαγορεύεται όχι μόνο από τον κοινό νόμο (άρθρα 179, 281 ΑΚ) αλλά και από το ίδιο το Σύνταγμα (25§3).

          Το Γερμανικό ακυρωτικό Δικαστήριο (και το Ολλανδικό), ο αντίστοιχος Αρειος Πάγος, έχουν κρίνει ότι όταν το κέρδος ξεπερνά σε ποσοστό το 50% πρόκειται για δικαιοπραξία αισχροκερδή, άρα απαγορευμένη και άκυρη.

Μετά από πολυετείς αγώνες μας και στο πλαίσιο μηνυτήριας αναφοράς μας για τις τιμές των καυσίμων, ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου με την υπ’ αριθμ. 4209/3-12-2008 γνωμοδότησή του δέχθηκε ότι δικαιοπραξία με κέρδος ανώτερο του 50% είναι αισχροκερδής .

Τα πολιτικά κόμματα τι θα πράξουν ; η κυβέρνηση που θα προκύψει από τις προσεχείς εκλογές δεσμεύεται να ακολουθήσει όσα κρίνει η δικαιοσύνη; θα ρυθμιστεί επιτέλους νομοθετικά το τι είναι απαγορευμένη αισχροκέρδεια για να προστατευτεί ο πολίτης  και η κοινωνία ;  

Θα ρυθμιστεί επιτέλους κατά τρόπο κοινωνικά δίκαιο η δραστηριότητα της «αγοράς», έστω με τον καθορισμό ακραίων ορίων και κανόνων υπεύθυνης κοινωνικά συμπεριφοράς; 

 

 

Εχουμε  προτείνει και ξαναπροτείνουμε:

 

α. Το νομοθετικό καθορισμό του περιεχομένου της αισχροκέρδειας στην αγορά, σε ποσοστό επιτρεπόμενου καθαρού κέρδους για κάθε τύπο δικαιοπραξίας και με ανώτατο όριο το πιο πάνω, το 50% (τούτο δεν αποτελεί διατίμηση και είναι συμβατό με τις υπάρχουσες διατάξεις του ημεδαπού και διεθνούς δικαίου ως απορρέον από την αρχή της απαγόρευσης της κατάχρησης δικαιώματος).

Πρέπει για λόγους κοινωνικής προστασίας να καθοριστεί με νόμο το ανώτατο ποσοστό καθαρού κέρδους σε κάθε δικαιοπραξία, πέραν του οποίου η δικαιοπραξία είναι άκυρη και ο διενεργών αυτή να διώκεται ποινικά, αστικά και διοικητικά. 

Δεν μπορεί να γίνεται κατάχρηση καμίας «ελευθερίας» κανενός, εις βάρος των άλλων, εις βάρος του κοινωνικού συνόλου και της ατομικής υπόστασης του ανθρώπου. 

 

β.       Ελάχιστη επιτρεπόμενη τιμή πώλησης του προϊόντος του μόχθου του κάθε παραγωγού. Τιμή τέτοια που να καλύπτει αντικειμενικά τις δαπάνες και τον κόπο του και να του δίνει την δυνατότητα να ζήσει και να συνεχίσει να παράγει.

Ο ορισμός της ανώτατης τελικής λιανικής τιμής του προϊόντος να γίνεται με βάση την ελάχιστη τιμή παραγωγού επί ένα συντελεστή κέρδους και να γνωστοποιείται σε όλους. Οι τιμές πέραν των ανωτέρω χαρακτηρίζονται αισχροκερδείς, απαγορεύονται  και επισύρουν κυρώσεις.     

 

γ. Ενοίκια

Κανένα ενοίκιο κατοικίας ή επαγγελματικής στέγης δεν μπορεί να είναι ετησίως ανώτερο από ποσοστό της αντικειμενικής αξίας του μισθίου. Το ποσοστό αυτό να το ορίζει ο νόμος.

Μίσθωμα μεγαλύτερο του ανωτέρω χαρακτηρίζεται αισχροκερδές και είναι άκυρο.

 

δ. Φ.Π.Α.

 

          Δεν μπορεί οι ανάγκες της ζωής να φορολογούνται το ίδιο με την πολυτέλεια και την επίδειξη πλούτου.

 

-        Ζητάμε κατάργηση του Φ.Π.Α. για τα αγαθά άμεσης βιοτικής ανάγκης (π.χ. ψωμί, γάλα).

-        Ζητάμε μείωση του Φ.Π.Α. για σειρά αγαθών που στηρίζουν τις άμεσες βιοτικές ανάγκες (π.χ. ελαιόλαδο, λαχανικά, φρούτα)

-        Ισοστάθμιση της απώλειας με αύξηση του Φ.Π.Α. στα είδη πολυτελείας (π.χ. αξεσουάρ, καλλυντικά, κοσμήματα).

 

ε. ΔΕΚΟ /παροχές κοινής ωφέλειας

 

Πάγωμα των αυξήσεων, μείωση της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος από την ΔΕΗ με τα εκατοντάδες εκατομμύρια κέρδη εις βάρος του ελληνικού λαού.

 

Καμία αύξηση δεν επιτρέπεται να είναι ανώτερη από τον επίσημο δείκτη τιμών καταναλωτή ή το ποσοστό αύξησης της Ε.Γ.Σ.Σ.Ε., εάν αυτό είναι μικρότερο του Δ.Τ.Κ. .

 

στ. Τράπεζες – δανεισμός.

 

Ανάμεσα στα δεκάδες θέματα και προτάσεις που έχουμε θέσει επιλέγουμε: 

Νομοθετική καθιέρωση της τραπεζικής αισχροκέρδειας.

Κανένα δάνειο που χορηγεί τράπεζα και με οιονδήποτε τρόπο δεν μπορεί να έχει συνολικό επιτόκιο μεγαλύτερο από το διπλάσιο του επιτοκίου χορηγήσεων της Ε.Κ.Τ. .

Το περιθώριο τραπεζικού κέρδους είναι μεγάλο και πέραν τούτου η σύμβαση χαρακτηρίζεται αισχροκερδής.

Να απαγορευθεί να ξεπερνούν οι κάθε είδους τόκοι το ποσό του κεφαλαίου με πρόβλεψη για περαιτέρω μείωση στο 50% του κεφαλαίου.

Να ρυθμιστούν τα δάνεια όσων δεν μπορούν να τα αποπληρώσουν, χωρίς να θίγεται στο ελάχιστο το ακατάσχετο του μισθού.

          Να παγώσουν τα χρέη και να υπάρξει πλήρης διαφάνεια στις τραπεζικές συναλλαγές και συμβάσεις.

          Να θεσπιστεί εθνικό πρότυπο σύμβασης δανείου  και πιστωτικής κάρτας που να περιέχει αυτό τους ελάχιστους νόμιμους όρους, για να καταργηθούν τα ψιλά γράμματα και οι ακατανόητοι και αισχροκερδείς συμβατικοί όροι που επιβάλλουν οι τράπεζες.

          Να περιοριστούν τα δικαιώματα μονομερούς καταγγελίας εκ μέρους των τραπεζών, να θεσπιστεί η δυνατότητα του δανειολήπτη για επαναδιαπραγμάτευση και επανακαθορισμό του τρόπου πληρωμής, να αλλάξει το ασφυκτικό για τους οφειλέτες νομικό πλαίσιο.

          Να καταργηθεί ο «Τειρεσίας» και σε κάθε περίπτωση και άμεσα να καταργηθεί σειρά από κατηγορίες που εντάσσονται σε αυτόν, καθώς και να απαγορευτεί η χρήση του από κάθε τραπεζικό υπάλληλο για να προστατευτούν τα προσωπικά δεδομένα των πολιτών.

 

ζ.       Μείωση των τιμών στα αγαθά, τις υπηρεσίες και την ενέργεια σε ίσο ποσοστό με την μείωση στις διεθνείς τιμές και στο κόστος παραγωγής.

          Οι τιμές στις πρώτες ύλες έπεσαν δραματικά, αλλά τα προϊόντα στα ράφια παραμένουν ψηλά και αυξάνονται συνεχώς.

Παρακολούθηση των ευρωπαϊκών τιμών, έλεγχος και ποινικός κολασμός για όσους πωλούν ακριβότερα.

 

η.       Θέσπιση ενδεικτικών προτεινόμενων δίκαιων τιμών από το κράτος για όλα τα αγαθά άμεσης κατανάλωσης που αφορούν και στηρίζουν άμεσα την ζωή των ανθρώπων.

Ας είναι οι τιμές που το κράτος θεωρεί δίκαιες και ικανές για την επιβίωση των ανθρώπων.

 

θ.       Έκδοση υπουργικής απόφασης ώστε να δημοσιεύονται υποχρεωτικά στο διαδίκτυο με ευθύνη των σούπερ-μάρκετς όλες τους οι τιμές, σε όλα τους τα προϊόντα, ώστε να μπορεί να διευκολυνθεί ο καταναλωτής στην ενημέρωση και την επιλογή του και να καθίσταται ευχερέστερος ο έλεγχος τιμών.

Για τις εταιρείες αυτό δεν είναι παρά μόνο το πάτημα ενός πλήκτρου στο κεντρικό τους λογιστήριο.

Για τους  πολίτες καταναλωτές είναι κέρδος πολλών ωρών και χρημάτων.

Για όσους πιστεύουν στον υγιή ανταγωνισμό είναι ένα βήμα διαφάνειας και ουσίας. 

           Εκπροσωπώντας και εκφράζοντας ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας υπενθυμίζουμε στα πολιτικά κόμματα τις αναγκαιότητες αυτές για την προστασία των ανθρώπων, των πολιτών της χώρας αυτής.Θελουμε να πιστεύουμε ότι θα διορθώσουν άμεσα τις παραλήψεις τους.

          Προς το παρόν και ανακοινώνοντας τα πιο πάνω, καλούμε τα Μ.Μ.Ε. να ενημερώσουν για τις θέσεις μας αυτές τους συμπολίτες μας.

          Καλούμε επίσης τους ελεύθερους ανθρώπους των bloggs να αναρτήσουν το πιο πάνω κείμενο και όπου το βλέπουν να το αναπαράγουν, μαζικά, ελεύθερα και αθρόα.

          Καλούμε επίσης τον υπέροχο ελληνικό λαό να κάνει μόνιμο αίτημά του τις πιο πάνω προτάσεις μας και να θέσει και τις δικές του ελεύθερα, χρησιμοποιώντας κάθε νόμιμο μέσο και τρόπο.

Οι άνθρωποι μπορούν και πρέπει να ορίζουν την κοινωνία τους και τις τύχες τους.

 

 

                                ΕΝΩΣΗ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ Ν. ΙΝΚΑ

Μ. ΧΡΥΣΟΧΟΪΔΗΣ & ΣΠ. ΒΟΥΓΙΑΣ ΤΙΘΕΝΤΑΙ ΥΠΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΠΙΤΗΡΗΣΗ ΚΑΙ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ

Μ. ΧΡΥΣΟΧΟΪΔΗΣ & ΣΠ. ΒΟΥΓΙΑΣ ΤΙΘΕΝΤΑΙ ΥΠΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΠΙΤΗΡΗΣΗ ΚΑΙ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ

 

Προς τους κ.κ. Μ. Χρυσοχοΐδη και Σπ. Βούγια

 Κοινοποίηση: κ. Γεώργιο Παπανδρέου, Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και της Κυβέρνησης.

           Χθες, Παρασκευή 9 Οκτωβρίου 2009 και επί πολλές ώρες της ημέρας, ευάριθμες και εξοπλισμένες με πολεμικά όπλα αστυνομικές δυνάμεις, αποτελούμενες από εκατοντάδες πάνοπλους αστυνομικούς, οι οποίες θύμιζαν κατά τον αριθμό, την εξάρτιση και την δράση στρατό κατοχής, διενήργησαν εκτεταμένες επιχειρήσεις στην περιοχή των Εξαρχείων. Εξευτελιστικοί έλεγχοι με πολίτες οι οποίοι υποχρεώθηκαν να γονατίσουν και να δεχθούν σωματικούς ελέγχους, δεκάδες προσαγωγές πολιτών, οι οποίοι απολάμβαναν τον καφέ, το ποτό ή το αναψυκτικό τους καθήμενοι σε καταστήματα που λειτουργούν με νόμιμη άδεια της αρχής και τούτο με το πρόσχημα της έλλειψης αστυνομικής ταυτότητας. Ουδείς από αυτούς δεν κατηγορήθηκε ή δεν διαπιστώθηκε ότι έχει τελέσει παράνομες πράξεις.

Ελεγχοι από προφανώς καθ’ ύλην και κατά το νόμο αναρμοδίους αστυνομικούς της Υ.Μ.Ε.Τ. έγιναν και εντός καταστημάτων, παρουσιαζόμενοι ψευδεπίγραφα ως υγειονομικοί. Ουδεμία νόμιμη αρμοδιότητα διενέργειας αστυνομικών ελέγχων έχουν τα όργανα των υπηρεσιών αυτών.

          Κ.κ. Χρυσοχοΐδη και Βούγια επειδή μας είναι άγνωστη η επιστημονική σας συγκρότηση και η επαγγελματική σας ιδιότητα σας πληροφορούμε ότι το Σύνταγμα της Ελλάδος στις διατάξεις του για τα ατομικά δικαιώματα και τις σχέσεις κράτους – πολιτών  ορίζει τα ακόλουθα:

α)      Αρθρο 2§1 : 1. Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας.

β)      Αρθρο 5§2: Ολοι όσοι βρίσκονται στην Ελληνική Επικράτεια απολαμβάνουν την απόλυτη προστασία της ζωής, της τιμής και της ελευθερίας τους, χωρίς διάκριση … .

γ)         Αρθρο 5§3: Η προσωπική ελευθερία είναι απαραβίαστη. Κανένας δεν καταδιώκεται ούτε συλλαμβάνεται ούτε φυλακίζεται ούτε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο περιορίζεται, παρά μόνο όταν και όπως ορίζει ο νόμος. 

δ)       Αρθρο 25§1: Τα δικαιώματα του ανθρώπου ως ατόμου και ως μέλους του κοινωνικού συνόλου και η αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου τελούν υπό την εγγύηση του Κράτους. Ολα τα κρατικά όργανα υποχρεούνται να διασφαλίζουν την ανεμπόδιστη και αποτελεσματική άσκησή τους.     

ε)       Αρθρο 25§3: Η αναγνώριση και η προστασία των θεμελιωδών και απαράγραπτων δικαιωμάτων του ανθρώπου από την Πολιτεία αποβλέπει στην πραγμάτωση της κοινωνικής προόδου μέσα σε ελευθερία και δικαιοσύνη.

 

          Το αστικό Σύνταγμα, «σύντροφοι σοσιαλιστές», προστατεύει, έστω ατελώς, τις στοιχειώδεις ανθρώπινες ελευθερίες και τούτο επιτεύχθηκε κατόπιν μακραίωνων και αιματηρών αγώνων των λαών, αρχομένων κατά τα νεότερα ιστορικά έτη από την Γαλλική Επανάσταση και τον Διαφωτισμό. Στην χώρα δε αυτή τα ατομικά δικαιώματα εκπηγάζουν από την αρχαιότητα και τα δημοκρατικά της πολιτεύματα και αποτελούν κεντρικό στοιχείο του ελληνικού πολιτισμού και της πολιτικής παράδοσής μας.

          Ποια δικαιολογία μπορεί να έχει ένας «δημοκράτης σοσιαλιστής» όταν εφαρμόζει νόμους της χούντας για να στερεί την ελευθερία από τους πολίτες υπό το πρόσχημα των δήθεν «εξακριβώσεων» και «προσαγωγών»; Οι «προσαγωγές» κύριοι αποτελούν βίαια στέρηση της προσωπικής ελευθερίας, όπως αυτές και οι εξευτελιστικοί σωματικοί έλεγχοι αποτελούν προσβολή της τιμής και της προσωπικότητας και προσβολή της αξίας του ανθρώπου .

Ποίος σας δίδει το δικαίωμα να τρομοκρατείτε πολίτες, να τους υποβάλλετε σε εξευτελιστικούς ελέγχους, σε ψυχική ταραχή και δοκιμασίες και στην υποχρέωση να λαμβάνουν εξευτελιστικές στάσεις σώματος υπό την απειλή όπλων;

Ποιος σας δίδει το δικαίωμα να ανατρέπετε το πρόγραμμά τους και να διαταράσσετε εν γένει την ηρεμία τους;

Πληροφορούμε εσάς, αλλά και τους Ελληνες πολίτες ότι οι έλεγχοι αυτοί είναι αντισυνταγματικοί και πλήρως παράνομοι και η ελάχιστη τυπική νομιμοποίησή τους (έστω και κατά τους αυταρχικούς νόμους της χούντας που εφαρμόζονται) προβλέπει συγκεκριμένο πρόσφατο διαπραχθέν αδίκημα στην περιοχή και περιγραφή πολίτη που να ομοιάζει με αυτή του ελεγχόμενου. Τα στοιχεία αυτά οφείλουν να ανακοινώνουν τα αστυνομικά όργανα στον πολίτη που πρέπει να ελέγχεται με κάθε μέτρο σεβασμού προς την προσωπικότητά του και την δημόσια εικόνα του. Ο δε πολίτης, ο οποίος προς αδίκως και αβασίμως δέχεται την προσβολή αυτή του ελέγχου δικαιούται ηθικής αποκαταστάσεως και υλικής αποζημιώσεως για την βλάβη του.

Κε Χρυσοχοϊδη πληροφορούμαστε από τον τύπο, ότι ερωτηθείς για την στρατιωτικού τύπου επιχείρηση, απαντήσατε για «άβατο των Εξαρχείων, το οποίο πρέπει να σταματήσει και να διαλυθεί και πως οι πολίτες πρέπει να κυκλοφορούν ελεύθεροι και ανέμελοι όπου θέλουν.»    

          Κε Χρυσοχοΐδη, οι χιλιάδες συμπολίτες μας που διαμένουν και κινούνται καθημερινά στην περιοχή των Εξαρχείων αποτελούν περίτρανη απόδειξη του γεγονότος ότι δεν υφίσταται κανένα «άβατο». Αυτοί δε οι πολίτες, οι θαμώνες, είναι συχνότατα ενδεδυμένοι με κοστούμια και γραβάτες, χωρίς κανείς (εκτός των οργάνων σας) να τους ενοχλεί. Εκτός και εάν ενοχλείται η προσφιλής σε εσάς και άλλους «συντρόφους» πλατεία Κολωνακίου και οι θαμώνες της, από την παρακείμενη ύπαρξη πολιτών άλλου «επιπέδου».

          Κ.κ. Χρυσοχοΐδη και Βούγια, πρέπει να αντιληφθείτε ότι οι μέθοδοι και οι αιτιολογίες που χρησιμοποιείτε είναι οι αυτές στην φύση τους με τις αιτιολογίες που χρησιμοποιούν οι Ισραηλινοί για να επιτίθενται και να δολοφονούν αμάχους στην Γάζα και σε άλλα σημεία της Παλαιστίνης, οι Η.Π.Α. και οι λοιπές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις για να πραγματοποιούν δολοφονικές εκστρατείες, καταλήψεις χωρών και δολοφονίες πολιτών. Σε τίποτα δεν διαφέρουν στην φύση και την αιτιολογία τους.

          Θα πρέπει δε να σας πληροφορήσουμε και πάλι, «αγαπητοί σύντροφοί», ότι τα μέτρα σας φέρουν «προληπτικόν» χαρακτήρα κατά την επιστημονική τους θεώρηση. Κατά την ίδια την επιστήμη του διοικητικού δικαίου τα μέτρα «προληπτικού» χαρακτήρα έναντι των πολιτών, αποτελούν το χαρακτηριστικότερο στοιχείο των ολοκληρωτικών καθεστώτων.

          Τέλος και κυρίως «σύντροφοι, δημοκράτες και σοσιαλιστές» η παράταξή μας ονομάστηκε και ονομάζεται «δημοκρατική παράταξη» (σε αντιδιαστολή με την «δεξιά») για τους αγώνες της υπέρ των δημοκρατικών ελευθεριών και δικαιωμάτων των πολιτών, υπέρ των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων: του habeas corpus, του σεβασμού της προσωπικότητας, της ελευθερίας και των ιδεών, της ελευθερίας κίνησης και του συνόλου των δικαιωμάτων που αναγνωρίζονται από τον διεθνή νομικό πολιτισμό, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων, φυλής, χρώματος, οικονομικού status και οποιασδήποτε διάκρισης. Στον αντίποδα της δημοκρατικής παράταξης βρισκόταν πάντοτε το κράτος και το παρακράτος των «χωροφυλάκων», της βίας και της τρομοκρατίας έναντι των πολιτών, το κράτος της αυθαιρεσίας και των διακρίσεων. Οι πρακτικές του κράτους της δεξιάς ήταν και παραμένουν αυτές που εφαρμόσατε χθες στην περιοχή των Εξαρχείων και σε τίποτα δεν διαφέρουν. Πληρώσαμε με πολύ αίμα και διώξεις σε αυτή την χώρα την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων κάθε πολίτη για να δεχθούμε τώρα το όνειδος από τέτοιες επιλογές σας.

          Τιμήσαμε και τιμούμε τις ελευθερίες και τα δικαιώματα όλων των πολιτών και τούτο είναι ένα συστατικό στοιχείο της παράταξής μας.

          Κύριοι, δεν έχετε κανένα δικαίωμα να ευτελίζετε και να ακυρώνετε τους αγώνες γενιών και γενιών Ελλήνων, τους αγώνες της γενιάς του 1-1-4, των Λαμπράκηδων, του «γέρου της Δημοκρατίας», τους αγώνες του ΠΑΚ και του αντιδικτατορικού αγώνα, τον αγώνα του Πολυτεχνείου, του ΠΑΣΟΚ και των υπόλοιπων δημοκρατικών ανθρώπων  και δυνάμεων της χώρας. Μήπως υπό τις αυτές αιτιολογίες και πρακτικές δεν κινήθηκε κατά της παράταξής μας και κατά των αγωνιστών μας, η δεξιά και η ακροδεξιά ;

Σας απαγορεύουμε τον σταλινισμό και κάθε είδους ολοκληρωτισμό, κύριοι.

Δεν δεχόμαστε ως μέλη και φίλοι του ΠΑΣΟΚ να εξευτελιζόμαστε από τις πράξεις σας και να καθιστάμεθα αντικείμενο χλεύης, λοιδοριών και ιδεολογικών επιθέσεων για τις πράξεις σας. Δεν δικαιούστε να μας φέρνετε σε αυτή την κοινωνική και πολιτική θέση και εάν δεν μπορείτε να το εννοήσετε παραιτηθείτε πάραυτα.  Ούτε βεβαίως μπορούμε να ανεχθούμε συμπεριφορές σας που ακυρώνουν τα δημοκρατικά δικαιώματα των πολιτών, προσβάλουν τις αξίες μας και την παράταξή μας, την ευτελίζουν και θέτουν θρυαλλίδες για την επανάληψη γεγονότων, όπως αυτά του περασμένου Δεκεμβρίου.    

          Κύριοι, οι ενέργειές σας είναι απολύτως αντίθετες με της αρχές της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού και ευθέως αντίθετες με τις καταστατικές αρχές του ΠΑΣΟΚ.

          Κύριοι τίθεστε αυτομάτως με τις ενέργειές σας υπό δημοκρατική αμφισβήτηση και επιτήρηση και επί επαναλήψει θα τεθείτε αυτομάτως και εκτός της δημοκρατικής σοσιαλιστικής παρατάξεως.

          Το γεγονός ότι η πρώτη επιλογή σας ως νέοι υπουργοί μιας νέας κυβέρνησης ήταν οι στρατιωτικού τύπου βίαιες προληπτικές επιδρομές κατά πολιτών με μοναδική αιτιολογία και λόγο τον τόπο, όπου ευρίσκονταν (αντί π.χ. να ρυθμίσετε τα αρύθμιστα και ρυπογόνα φανάρια κυκλοφορίας στις μεγαλουπόλεις ή να στραφείτε στην δίωξη του κοινού εγκλήματος) φανερώνει τις θέσεις και τις προθέσεις σας. Ποία σχέση μπορούν να έχουν οι ενέργειές σας και η κρατική τρομοκρατία με την δημοκρατική παράταξη; Με ποιο δικαίωμα και με ποια πολιτική νομιμότητα σύρονται οι πολίτες ή υποχρεώνονται υπό την απειλή όπλων να γονατίζουν; Τι συμβολίζει η μόνιμη και επί έτη παρουσία σε κεντρικότατα σημεία των Αθηνών και μακράν των Εξαρχείων, δεκάδων αστυνομικών οπλισμένων με πολεμικά αυτόματα όπλα; Μήπως είναι επίδειξη ισχύος του ανασφαλούς κράτους και όσων αυτών πρεσβεύει; Ποια είναι η εικόνα της πόλεως των Αθηνών; Μήπως πρόκειται περί πόλεως εν καταλείψει ή διατελούσας υπό στρατιωτικό νόμο;

          Επαναλαμβάνουμε και αυτή είναι η πρώτη και η τελευταία μας προειδοποίηση, βρίσκεστε ήδη υπό δημοκρατική πολιτική αμφισβήτηση και επιτήρηση και δεν θα ανεχθούμε ως ελεύθεροι πολίτες και ως δημοκράτες σοσιαλιστές καμία παρέκκλιση από τις αρχές μας και κανένα νέο όνειδος από την συμπεριφορά και τις εντολές σας. Εμείς θα σας απομακρύνουμε από την παράταξη και από την ίδια την εξουσία που σας δώσαμε ως κοινωνία.

 

Υ.Γ.  Σύντροφε πρόεδρε του ΠΑΣΟΚ , εσύ ο εγγονός του Γέρου της Δημοκρατίας, εσύ που έζησες την αστυνομική τρομοκρατία από παιδί, εσύ που είδες τις διώξεις και τις εξορίες, εσύ ο γιός του Ανδρέα είναι δυνατόν να ανέχεσαι την επιβολή αστυνομικής βίας, την κατάλυση και καταπάτηση θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών, για τις οποίες επί δεκαετίες αγωνίστηκε και αγωνίζεται η παράταξή μας και είναι η ειδοποιός διαφορά της από την παράταξη της κρατικής βίας, της καταστολής και του παρακράτους;

          Ζητούμε την λήψη άμεσων μέτρων  

 

                                                                       Μέλη και φίλοι του ΠΑΣΟΚ

 

ΝΑ ΑΝΑΚΛΗΘΕΙ ΑΜΕΣΑ Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΠΕΡΙ «ΑΝΑΣΤΟΛΗΣ ΤΗΣ ΔΩΡΕΑΝ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑΚΗΣ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΜΑΘΗΤΩΝ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ»

ΝΑ ΑΝΑΚΛΗΘΕΙ ΑΜΕΣΑ Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΠΕΡΙ «ΑΝΑΣΤΟΛΗΣ ΤΗΣ ΔΩΡΕΑΝ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑΚΗΣ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΜΑΘΗΤΩΝ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ» 

 

Προς              κ.κ.      Αν. Διαμαντοπούλου και Ε. Χριστοφιλοπούλου.

 

Κοιν.              κ. Γεώργιο Παπανδρέου, Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και της Κυβέρνησης.

 

 

            Αρνητικό το πρώτο δείγμα γραφής στο Υπουργείο Παιδείας.

            Με απόφαση της νέας υπουργού κ. Αννας Διαμαντοπούλου, που διανεμήθηκε στα σχολεία, αναστέλλεται το πρόγραμμα «Δωρεάν Φροντιστηριακής Στήριξης Μαθητών στα Σχολεία». Πρόκειται για το πρόγραμμα ενίσχυσης των μαθητών στα σχολεία (φροντιστήριο εντός του σχολείου), που αποτελεί θετικό δημιούργημα της προηγούμενης κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.

Σύμφωνα με την απόφαση, το πρόγραμμα απλώς αναστέλλεται … . Φήμες αναφέρουν ότι πρόκειται να αναμορφωθεί, αλλά τούτο δεν περιλαμβάνεται στην απόφαση, άρα δεν ισχύει. Είναι επίσης γνωστό ότι είναι απλήρωτοι, εδώ και ένα χρόνο, οι εκπαιδευτικοί που εργάζονταν στο πρόγραμμα.

            Αυτά, από την άποψη της πολιτικής δεν μας λένε απολύτως τίποτα.

            Βεβαίως, θα πρέπει να πληρωθούν οι εκπαιδευτικοί, βεβαίως το πρόγραμμα μπορεί να χρειάζεται αναμόρφωση και ενίσχυση, όμως όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι πρέπει να καταργηθεί. Η αναστολή, άνευ άλλου τινός, δηλ. χωρίς την αναφορά συγκεκριμένου διαστήματος αναστολής (π.χ. έως την τάδε ημερομηνία) και χωρίς την αναφορά των στοιχείων και του χαρακτήρα της αναμόρφωσης, ισοδυναμεί με κατάργηση.

            Εχουμε λοιπόν μπροστά μας, ως πρώτη απόφαση, την κατάργηση του προγράμματος, το οποίο λειτούργησε θετικά για τους μαθητές, ιδίως της επαρχίας και των απομονωμένων περιοχών, αλλά και τους γονείς μαθητών που δεν έχουν την δυνατότητα να πληρώσουν φροντιστήρια για τα παιδιά τους.

            Βεβαίως και αυτονόητα, οι μόνοι που μπορεί να ευνοούνται από την κατάργηση είναι οι φροντιστές.

            Πέρα από τις αδυναμίες του εκπαιδευτικού συστήματος, που αποτελούν ομολογία ότι το εκπαιδευτικό πρόγραμμα, υλικό και διδακτική μέθοδος δεν είναι ολοκληρωμένα και επαρκή (για τον λόγο αυτό και χρειάζονται φροντιστήρια εντός του σχολείου) και ότι κάπου χωλαίνουν έντονα – το τελευταίο είναι κοινή πανελλήνια διαπίστωση – το πρόγραμμα αποτελεί μία μέθοδο θεραπείας του ταξικού χαρακτήρα της παιδείας.    

            Είναι λοιπόν απαράδεκτο και κοινωνικά επιζήμιο, ένα μέτρο στήριξης των αδύναμων κοινωνικά και οικονομικά ανθρώπων και ομάδων να το καταργούμε, ακόμα και να το αναστέλλουμε και μάλιστα ενώ προχωρά η σχολική χρονιά και χωρίς ορίζοντα επαναφοράς. Τι θα γίνουν τώρα οι μαθητές και οι γονείς που είχαν στηρίξει τις ελπίδες τους στο πρόγραμμα αυτό; Μήπως θα εγγραφούν σε φροντιστήρια (όσοι βεβαίως μπορούν) και για ποιο χρονικό διάστημα ;

            Κ.κ. Διαμαντοπούλου και Χριστοφιλοπούλου, όταν θέλουμε να κάνουμε αναμόρφωση ενός κρίσιμου και χρήσιμου προγράμματος με κοινωνικό χαρακτήρα, το οποίο και βρίσκεται ήδη σε λειτουργία, δεν αναστέλλουμε και μάλιστα αορίστως την λειτουργία του, αλλά επιφέρουμε τις αναγκαίες αλλαγές, βελτιώσεις  και τροποποιήσεις εν λειτουργία.

            Σας υπενθυμίζουμε ότι το μέτρο που λάβατε, πουθενά δεν αναφέρεται στο πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ, ούτε ψηφίστηκε από τον ελληνικό λαό.

            Το ΠΑΣΟΚ έχει την κοινωνική ευαισθησία και την στήριξη των αδύναμων ομάδων, εγγεγραμμένη όχι μόνο στο καταστατικό του, αλλά και στην συστατική πολιτική του ιδεολογία. Η στήριξη των ομάδων αυτών είναι αναγκαίος όρος για την κοινωνική ισότητα.

Εάν αυτά δεν τα εννοείτε δεν έχετε πολιτικό λόγο να βρίσκεστε στο ΠΑΣΟΚ και στην δημοκρατική παράταξη του τόπου.   

            Το γεγονός ότι η πρώτη απόφασή σας είναι αυτή, δείχνει μια νοοτροπία αντίθετη με το κοινωνικό γίγνεσθαι και τους πολιτικούς στόχους του κινήματος.

            Οι λογικές σκληρής αντικοινωνικής πολιτικής, οι λογικές που λένε σε ανήμπορους γονείς και μαθητές: «κόψτε τον λαιμό σας !!!» και συντηρούν και ενισχύουν τον ταξικό χαρακτήρα της εκπαίδευσης, αποκλείοντας χιλιάδες ελληνόπουλα από την πρόοδο και την γνώση, δεν ανήκουν στο ΠΑΣΟΚ και σε καμία θεωρία ή έκφανση του δημοκρατικού σοσιαλισμού.

            Σας δίνουμε την ευκαιρία να ανακαλέσετε την απόφασή σας και να επαναφέρετε άμεσα σε λειτουργία το πρόγραμμα.

            Εάν και όταν είναι έτοιμες οι βελτιωτικές παρεμβάσεις στο μέτρο, τότε μπορείτε να τις εφαρμόσετε με το σύστημα σε λειτουργία.

            Σας δίνουμε δε, όπως θα διαπιστώσατε και το modus (τον τρόπο) της πολιτικής σκέψης και δράσης που πρέπει να έχει όποιος θέλει να ανήκει στον δημοκρατικό σοσιαλισμό.

 

Υ.Γ. 1:             Δεν είδαμε πριν την απόφαση καμία διαβούλευση, ούτε εισήγηση και δεν είδαμε την απόφαση αναρτημένη στο διαδίκτυο.

Υ.Γ. 2:             Οποιος συμπεριφέρεται με κοινωνική αναλγησία και αυταρχισμό και έχει την αντίληψη ότι οι Ελληνες πολίτες δεν είναι απολύτως ίσοι με αυτόν, αλλά πολίτες 2^ης κατηγορίας ή ακόμα και «ζώα»,  δεν έχει θέση στο ΠΑΣΟΚ και στην «δημοκρατική παράταξη».

 

                                                                              Μέλη και φίλοι του ΠΑΣΟΚ

Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΕΝΟΣ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΠΙΣΤΩΤΙΚΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ

Εχουμε όλοι σχεδόν εξετάσει, γράψει και προτείνει την ανάγκη ύπαρξης ενός κρατικού πιστωτικού οργανισμού. Η υλοποίηση της πρότασης είναι αναγκαία, όχι μόνο για την ενίσχυση της λειτουργίας του κράτους μας (ήτοι ουσιαστικά της κοινωνίας μας) και την επαύξηση των δυνατοτήτων μετασχηματισμού της κοινωνίας, αλλά ακόμα και κατά την αμιγώς διαχειριστική προσέγγιση της λειτουργίας μιας οικονομίας.

Είναι (μεταξύ άλλων) γνωστό ότι το ελληνικό κράτος είναι από τους χειρότερους κακοπληρωτές της «αγοράς». Στο πλαίσιο της διαφθοράς κατά την διαδικασία επιλογής του αναδόχου ενός έργου, η διαφθορά έρχεται να ανεβάσει το κόστος του για το κοινωνικό σύνολο, τόσο οικονομικά όσο και κατασκευαστικά, αφού δεν επιλέγεται πάντοτε ο καλύτερος.[1] . Στο αυτό πλαίσιο, κατά την εκτέλεση ενός έργου, η διαφθορά δεν έχει πλέον κανένα όριο, καθώς δεν υφίστανται και πολλοί άμεσα ενδιαφερόμενοι. Τα σπασμένα των ανατιμολογήσεων, των επιμετρήσεων και του εν γένει κόστους διαφθοράς τα πληρώνει ο ελληνικός λαός, ενώ παράλληλα τα ίδια χρήματα τα στερείται από άλλες κοινωνικές ανάγκες. Το τρίτο στάδιο είναι αυτό της πληρωμής : το δημόσιο όχι μόνο καθυστερεί επί έτη να καταβάλλει τις οφειλές του, αλλά πολλές φορές και με πολιτική διακρίσεων άλλους πληρώνει και άλλους τους αφήνει απλήρωτους να οδεύουν προς το άγνωστο … . Αυτό σημαίνει ότι το κράτος, δίνει συγκριτικά πλεονεκτήματα σε όποιους θέλει, ενώ ταυτόχρονα οδηγεί στον μαρασμό και στην καταστροφή άλλους.

Η πιο άμεση και συχνή πρακτική των συναλλασσομένων με το ελληνικό δημόσιο, όταν καθυστερούν οι πληρωμές είναι ο τραπεζικός δανεισμός. Πέρα από την αιτιολόγηση που έχει να κάνει με την κοινωνική αδιαφορία ή τις δηλώσεις που επιχαίρουν για τούτο (“αφού παίζει με την διαφθορά καλά να πάθει…»), η αντιμετώπιση του φαινομένου από ένα ευνομούμενο κράτος μόνο συνολική μπορεί να είναι. Θα πρέπει δηλ. να περιλαμβάνει και τα τρία στάδια καθώς η διατήρηση μόνο του ενός θα είναι αρκετή για να επιφέρει την ουσιαστική ακύρωση όλων των μέτρων σε όλα τα στάδια. Αλλωστε οι επινοήσεις της διαφθοράς είναι πραγματικά ιδιαίτερα έξυπνες.

Η ώθηση των συναλλασσόμενων με το δημόσιο στις τράπεζες, όχι μόνο αξαύνει πολύπλευρα την επικυριαρχία αυτών στην κοινωνία, αλλά ουσιαστικά «καθεστοποιεί» την διαφθορά, την εισάγει στο κόστος (το οποίο είναι και καθίσταται έτι περαιτέρω κοινωνικό), την προσθέτει στον Δ.Τ.Κ. και στην μείωση ορθολογικής ανταγωνιστικότητας σε σχέση με ξένες αντίστοιχες δραστηριότητες και εν τέλει οδηγεί σε καχεξία τις σχετικές κοινωνικές οικονομικές δραστηριότητες.

        Η ανακύκλωση του φαινομένου και η συνεχής επανάληψή του δημιουργεί ένα τεράστιο φαύλο κύκλο, που τελικά καθιστά ανίσχυρη την κοινωνία και την βλάπτει άμεσα, βάρβαρα, πολυποίκιλα και με τεράστιο συνολικό κόστος. Αναφέρω μόνο ένα απλό κύκλο συνεπειών, στον οποίο μπορείτε να επενδύσετε τις σκέψεις σας προσθέτοντας σε αυτόν εκατοντάδες συνέπειες.  Το κράτος δεν πληρώνει τον  συναλλασσόμενο με αυτόν, αυτός καταφεύγει σε δανεισμό και ουσιαστικά εργάζεται για τις τράπεζες, δεν μπορεί να πληρώσει φόρους και ασφαλιστικές εισφορές, το κράτος δεν λαμβάνει φόρους και τα ασφαλιστικά ταμεία δεν μπορούν να πληρώσουν συντάξεις, γίνονται κακοπληρωτές και δανείζονται και τα ίδια από τις τράπεζες, ο συναλλασσόμενος χρεοκοπεί και χρωστάει σε  όλη την κοινωνία … το κόστος της χρεοκοπίας έρχεται να πληρώσει πάλι η κοινωνία με μηχανισμούς στήριξης των συνεπειών της χρεοκοπίας , το κράτος και πάλι δανείζεται και χρεωστάει … .. Μερικοί κύκλοι αρκούν για να χρεοκοπήσει το σύστημα ολόκληρο και να μην υπάρχει δυνατότητα διόρθωσης (ποιοι κερδίζουν από την καχεξία προκύπτει άμεσα από τον κύκλο …: οι τραπεζίτες …, που δικαιολογούν και το υψηλό κόστος του δανεισμού ως τόκο και έχουν τελικό στόχο το κράτος …  ) .

        Είναι σαφές ότι οι κύκλοι αυτοί δεν σταματούν, ούτε με ευχολόγια του τύπου : να πληρώνει το κράτος άμεσα (πώς να πληρώνει ; δανειζόμενο; ), ούτε με μικρορυθμίσεις  ενταγμένες στους ανωτέρω κύκλους, γιατί και αυτές παρασύρονται από την δυναμική του.

Είναι σαφές ότι οι κύκλοι αυτοί σταματούν μόνο με τομές, μόνο με ριζοσπαστικές λύσεις που να τέμνουν την συνοχή του κύκλου.

Μελετώντας το σημερινό περιβάλλον κανόνων, η πρώτη διαπίστωση που έχει να κάνει κάποιος είναι ότι οι τράπεζες και τα λοιπά συμφέροντα που είναι άμεσα συνδεδεμένα με αυτές (στην ουσία συνταυτίζονται) έχουν διαμορφώσει ένα νομικό περιβάλλον που δυσχεραίνει την συγκέντρωση και διάθεση κεφαλαίων, από μηχανισμούς άλλου τύπου. Αντίστοιχα, στον δυτικό κόσμο οι τράπεζες νέμονται πλέον το δημόσιο χρήμα, αφού μόνο αυτές μπορούν να δανείζονται από τις κεντρικές τράπεζες. Το δεδομένο αυτό αν και όσο δεν μπορούμε να το μεταβάλλουμε, οφείλουμε να το εξετάσουμε προκειμένου να βρούμε τις εναλλακτικές λύσεις για να υπάρξουν οι τομές.

Διότι είναι ευνόητο από την ανάλυση του προβλήματος, ότι μία τομή στον κύκλο προϋποθέτει και έχει ως αναγκαίο όρο, αυτόν της χρηματοδότησης ή ρευστότητας ή της άρσης των συνεπειών από την έλλειψή της. Η τελευταία λύση (π.χ. κρατική εγγυητική) απλώς μεταθέτει το πρόβλημα στον λήπτη της εγγύησης και εν τέλει το ανακυκλώνει στο κράτος, αφού σε αυτό θα καταλήξει και η εγγυητική και ο λογαριασμός της. .

Μένει λοιπόν η εξασφάλιση ρευστότητας και μάλιστα με τους ευνοϊκούς όρους με τους οποίους κινούνται οι ιδιωτικές τράπεζες.

Πρώτα από όλα, μία τέτοια χρηματοδότηση πρέπει να έχει πίσω της ένα δεδομένο πιστωτικό μηχανισμό. Είναι ευνόητο ότι η χρηματοδότηση του κράτους δεν πρέπει να επιφέρει βάρη επιτοκίων στο ίδιο το κράτος, διότι αυτά μετακυλύονται άμεσα και έμμεσα στην κοινωνία.

Αρα ο μηχανισμός για πολλούς λόγους, πρακτικούς (π.χ. απευθείας δανεισμός από την ΕΚΤ με καλύτερους όρους) και νομικούς (π.χ. θεσμοθετημένος περιορισμός κρατικών μορφωμάτων – πρέπει να αλλάξει)  η μόνη μορφή που μπορεί άμεσα να έχει είναι του ΝΠΙΔ, δηλ. μηχανισμός με υποθετικά, τυπικά ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια.

Στο πλαίσιο του προβληματισμού αυτού και εάν δεν ξεπεραστεί το πρόβλημα της οιονεί απαγόρευσης της κρατικής επιχειρηματικότητας, είναι ευνόητο ότι μπορούν να αναζητηθούν άλλες λύσεις. Αναφέρω μερικές :

α)  Ο μηχανισμός αυτός θα μπορούσε να εμφανιστεί ότι ανήκει στα ασφαλιστικά ταμεία, τα οποία πρόσφατα το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο τα χαρακτήρισε επαγγελματικά (άρα ιδιωτικών συμφερόντων) και όχι κοινωνικά (με την σφραγίδα της αδρανούς συνενοχής της κυβέρνησης της Ν.Δ.). Είναι άλλωστε ένα μάθημα που θα πρέπει να μάθει κάθει συνεπής πολιτικός : πως να μεταστρέφει σε κέρδος και να εκμεταλλεύεται τις ακρότητες των ευρωϋπαλλήλων.

β)    Θα μπορούσε επίσης το δημόσιο να μοιράσει από μία ονομαστική μετοχή σε κάθε Ελληνα πολίτη (τότε το μόρφωμα θα ήταν και πραγματικά κοινωνικό και ταυτόχρονα ιδιωτικό με τα κριτήρια της Ε.Ε.) θεσπίζοντας νέες νομικές μορφές και έννοιες, ώστε να μπορεί η διοίκηση να ασκείται από το κράτος.

Λύσεις υπάρχουν αρκεί να υπάρχει βούληση για σκέψη … .

 

        Με το μόρφωμα αυτό ως όπλο, το κράτος θα μπορούσε να λαμβάνει χρήμα με ελάχιστα επιτόκια και να το χρησιμοποιεί για τις ανάγκες του και αντίστοιχα και αυτονόητα για τις ανάγκες της λειτουργίας της οικονομίας, χωρίς να είναι υποχρεωμένο να προβαίνει σε υψηλότοκους δανεισμούς και σε υποτέλειες. Με τον αναγκαίο αυτό τρόπο θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει την οικονομία, τις υποδομές και να δημιουργήσει πιο εύκολα τις βάσεις για μία πραγματικά κοινωνική παραγωγική οικονομία των πολλών και όχι των λίγων.

        Ο κύκλος της φαυλότητας θα διακοπτόταν και θα μπορούσαν και τα μέτρα για την καταπολέμηση της διαφθοράς να αποδώσουν ουσιαστικά, τέμνοντας και διαλύοντας την οχληρή και επιζήμια φαυλότητα.

        Στην «τράπεζα» αυτή, που δεν θα ήταν αμιγώς εμπορική (για να μην τα διαλύσουν όλα οι ισχυροί τραπεζίτες) θα μπορούσαμε να στηρίξουμε, όχι κέρδη των μετόχων από τα μερίσματά της (παρότι αναγκαστικά τούτος θα ήταν ο καταστατικός της σκοπός), αλλά κέρδη της συμμετόχου κοινωνίας, που θα ξεκινούσαν από την απομείωση του εξωτερικού χρέους της χώρας και θα έφταναν σε στάδια ουσιαστικής κοινωνικής οικονομίας και παραγωγικής ανάτασης της χώρας.

Οσο για τον κύκλο της φαυλότητας, αυτός θα γινόταν μία κακή ιστορική παρένθεση … .

        Είναι συνεπώς επιτακτική ανάγκη να προσανατολιστούμε σε ένα μηχανισμό τέτοιο που προσφέρει ρευστότητα στο κράτος και φθηνό χρήμα στην οικονομική δραστηριότητα του τόπου, αλλά και την ουσιαστική δυνατότητα να προχωρήσει αυτός ο τόπος σε ένα καλύτερο μέλλον.

 

 

---

[1] Στο σχέδιο κατά της διαφθοράς που έχουμε επεξεργαστεί ως ομάδα, υπάρχει ειδική παράγραφος για τους πλειστηριασμούς και εν γένει διαγωνισμούς που λύνει το πρόβλημα οριστικά.

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΣΥΝΌΛΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΥΠΟΣΥΝΌΛΩΝ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ : ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΥΠΟΣΥΝΟΛΟ

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΣΥΝΌΛΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΥΠΟΣΥΝΌΛΩΝ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΥΠΟΣΥΝΟΛΟ

 

Στην πραγματικότητα η οικονομία δεν αποτελεί τίποτε περισσότερο από ένα κοινωνικό μηχανισμό παραγωγής και προμήθειας αγαθών και υπηρεσιών, οι οποίοι αποσκοπούν στην εξυπηρέτηση των αναγκών του ανθρώπου. Το εάν οι ανάγκες αυτές είναι βιοτικής ή μη, πραγματικές ή επίπλαστες, άμεσες ή έμμεσες, ατομικές ή κοινωνικές και χίλιες δυό άλλες διακρίσεις δεν αλλάζει την ουσία του κεντρικού ορισμού.

Ως ελληνική λέξη είναι σαφώς ετυμολογική (οίκος και νομή ή νέμηση) και επιβεβαιώνει την άμεση σύνδεσή της με τις ανάγκες του ανθρώπου.

Σύμφωνα με τα ανωτέρω η οικονομία αναφέρεται πάντοτε στον άνθρωπο και τον οίκο του, τον τόπο στον οποίο βιώνει και μέχρι σήμερα στον πλανήτη γη. Για τον λόγο αυτό και κυρίως επειδή είναι ανθρώπινο δημιούργημα – δράση και αναφέρεται στον ανθρώπινο ον, είναι πεπερασμένη και μετρήσιμη. Δεν μπορεί να ξεπεράσει τα όρια μεγέθους που ορίζονται από το ανθρώπινο όν και τον τόπο του.

Μπορεί συνεπώς να περιληφθεί και να εννοηθεί σαν ένα σύνολο, σαν ένα κύκλος ο οποίο έχει και τελικά όρια και δυνατότητες, τελικές διαστάσεις. Μέσα στον κύκλο των τελικών διαστάσεων μπορούμε να ορίσουμε ένα άλλο κύκλο που αφορά την σημερινή εικόνα – θέση της παγκόσμιας οικονομίας.

Περαιτέρω και μέσα στα σύνολα αυτά μπορούν σχηματικά να οριστούν κύκλοι με σύνολα και υποσύνολα που αντιστοιχούν στην οικονομία κάθε χώρας, ομάδας χωρών, ανάλογα με το τι αφορά κάθε φορά η μέτρηση.

Για να υπάρχει πραγματική εικόνα οι κύκλοι όλοι αυτοί είναι ευνόητο ότι δεν μπορούν και δεν είναι ορθό να οριστούν με βάση οικονομικά μεγέθη μετρούμενα σε χρήμα, αλλά σε παραγόμενα αγαθά και υπηρεσίες. Όπως πρόσφατα με τις Η.Π.Α. και άλλα κράτη, έτσι ο οποιοσδήποτε μπορεί να εκδώσει 5κις εκατομμύρια νομισμάτων και αντίστοιχων νομισματικών μονάδων. Αυτό δεν σημαίνει ότι αλλάζουν τα όρια ή το πλαίσιο της οικονομίας, της αληθούς οικονομίας καθώς αυτή αναφέρεται στον άνθρωπο και δεν υπάρχει χωρίς αυτόν.

Με την πιο πάνω ορθολογική θεώρηση της οικονομίας, που οδηγεί στην κατανόηση της ανθρώπινης πραγματικότητας και την ανακάλυψη της ουσιαστικής γνώσης, καταρρίπτεται μία σειρά από δοξασίες και μυθεύματα για το τι είναι στην πραγματικότητα οικονομία και για την μέχρι σήμερα επένδυσή της με ένα μανδύα επιστημονικοφάνειας ή επιστημονικότητας. Στην πραγματικότητα η θεώρηση της οικονομίας που έχουμε σήμερα είτε ως απλοί πολίτες είτε ως οικονομολόγοι βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε εσφαλμένα δεδομένα, παραδοχές και θεωρήσεις, όπως αυτό της θεώρησης με βάση τα οικονομικά μεγέθη.

Τα ίδια σφάλματα στρεβλώνουν και καταστρέφουν την πορεία της ανθρωπότητας και δισεκατομμύρια ανθρώπινες ζωές στο πορεία των αιώνων που επικρατούν.

Το οικοδόμημα της οικονομίας δεν είναι τίποτε άλλο από ένας μηχανισμός που στήθηκε από τους ισχυρούς για την εκμετάλλευση των αδυνάμων και την διαιώνιση της ισχύος τους (το πώς και γιατί έγιναν αυτοί ισχυροί το έχω αναπτύξει σε άλλα κείμενά μου) και μην ξεχνάμε πως ακόμα και οι περισσότεροι πόλεμοι είχαν ως σκοπό την λαφυραγωγία («πλιάτσικο») και την επιβολή της ισχύος προς εκμετάλλευση.  

Ας ξεκινήσουμε λοιπον να στοχαζόμαστε και να σκεπτόμαστε παραδείγματα και αποδείξεις για την πιο πάνω θεώρηση της οικονομίας, αλλά και να αντιλαμβανόμαστε και να σχεδιάζουμε κάτι αναγκαίο και αντίστοιχο με την πραγματικότητα και τον πλανήτη μας: την οικονομία των αναγκών του ανθρώπου, που επαναφέρει τον ορθολογισμό στην διαχείριση της ανθρώπινης ύπαρξης και ζωής. .

Ας έλθουμε όμως στα δικά μας αμέσα και ημέτερα πράγματα. Η ελληνική οικονομία αποτελεί ως σύνολο ένα υποσύνολο ενταγμένο στο πλαίσιο ευρύτερων κύκλων, ο πιο άμεσος κύκλος είναι αυτός της Ευρωζώνης, εν συνεχεία της Ε.Ε. , της Ευρώπης κ.ο.κ. (αντίστοιχα θα μπορούσε να ειδωθεί ως υποσύνολο των Βαλκανίων, της Ανατολικής Μεσογείου κλπ.). Το υποσύνολο αυτό είναι βέβαιο ότι έχει μεγαλύτερες παραγωγικές δυνατότητες από τις σημερινές που δημιουργούν γύρω από τον κύκλο του σήμερα ένα κύκλο πολύ μεγαλύτερο. Απαντες όμως οι κύκλοι αυτοί, το ελληνικό υποσύνολο συμπιέζεται και καθορίζεται από το περίγραμμα του Ευρωπαϊκού κύκλου και των άλλων υποσυνόλων που τον απαρτίζουν. Στο πλαίσιο λειτουργίας της ελληνικής οικονομίας και με την στρεβλή θεώρηση και στόχο που είναι αμειγώς στόχος οικονομικών νομισματικών μεγεθών και όχι στόχος άμεσης ανθρώπινης επάρκειας και ευμάρειας, το ελληνικό υποσύνολο και τα όρια του κύκλου συμπιέζεται και καθορίζεται από τους ισχυρότερους κύκλους (όπως π.χ. της Γερμανίας και της Γαλλίας) οι οποίοι επηρεάζουν ουσιαστικότερα και αμεσότερα και προσδιορίζουν το σύνολο της Ευρωζώνης και τους κανόνες του. Ουσιαστικά ο δικός μας κύκλος είναι κατά την λειτουργία του ανοικτός ως προς τις έξωθεν παρεμβάσεις και εντολές καθώς οι κύκλοι αυτοί ορίζονται ανοικτοί για τις οικονομικές μονάδες της Ευρωζώνης οι οποίες ορίζουν και το νομικό πλαίσιο, στερείται περαιτέρω και της νομισματικής αυτονομίας, ενώ παράλληλα δεν μπορεί εύκολα να επεκταθεί προς τα όρια των δυνατοτήτων του, καθώς συμπιέζεται από τους ισχυρότερους κύκλους. Ετσι καθίσταται εξωτερικά διάτρητος και συμπιεζόμενος, μπορεί εύκολα να συρρικνωθεί και ετεροκαθορίζεται. Αντίστοιχα δεν μπορεί να αντιδράσει και με τον έξωθεν έλεγχο του νομίσματος καθίσταται για ένα ακόμα λόγο και αιτία αντικείμενο εκμετάλλευσης. Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα των ανωτέρω αναφέρω την διαφορά επιτοκίων δανεισμού των κρατών στο ενιαίο και με το αυτό νόμισμα σύνολο που λέγεται Ευρωζώνη, αλλά και το γεγονός ότι το ελληνικό κράτος δεν λαμβάνει τα χρήματα που του αναλογούν και του ανήκουν από την Ε.Κ.Τ., αλλά τα δανείζεται έναντι υψηλού επιτοκίου από εμπορικές τράπεζες. Οι ποσοστώσεις στην παραγωγή (δηλ. ο περιορισμός της παραγωγής σε ποσότητες μικρότερες από τις βιοτικές ανάγκες του λαού μας), οι επιδοτήσεις για συγκεκριμένες μόνο καλλιέργειες και δεκάδες άλλα μέτρα. Το ότι ο κύκλος και τα υποσύνολα αυτά καθορίζουν σαφείς σφαίρες επιρροής, εκμετάλλευσης και εν τέλει λαφυραγωγίας των ισχυρών είναι κατάδηλο, αυτό που μέλλει να αποδειχθεί είναι το πότε η όρια συμπύκνωσης και συρρίκνωσης θα λειτουργήσουν ανατρεπτικά στην πορεία των δυνάμεων.

Είναι σαφές ότι μέσα στο πλαίσιο αυτό των ελεγχόμενων υποσυνόλων (το αυτό επακριβώς έχει οριστεί για τις επιμέρους κοινωνίες και τα πρόσωπα) και της στρεβλής και αβάσιμης οικονομίας δεν πρόκειται να υπάρξει μέλλον τόσο ελληνικό όσο και παγκόσμιο καθώς τα όρια συμπύκνωσης και αντοχής πιέζονται και παραβιάζονται από ένα σύστημα με λάθος κανόνες και σκοπούς.

Η μόνη σαφής σήμερα λύση για τον τόπο μας είναι να αρχίσουμε να παράγουμε αγαθά προσανατολισμένοι στις βιοτικές μας ανάγκες. Να σχεδιάσουμε μια οικονομία χωρίς υπερπαραγωγές και ελλείμματα (τα τελευταία είναι άκρως εκμεταλλεύσιμα για τους τρίτους), η οποία θα αγνοεί τα σύνολα και τα υποσύνολα, αλλά θα είναι προσανατολισμένη (έστω και ως υποσύνολο) στην αυτάρκεια και ευμάρεια των ανθρώπων. Μόνο αυτή ως πραγματική οικονομία, ως ορθολογική οικονομία δύναται να επικρατήσει των κύκλων της οικονομίας των νομισματικών αξιών και να φέρει ακόμα και την ίδια την νομισματική και συνολική απεξάρτηση.

Ας σχεδιάσουμε λοιπόν μια οικονομία μετρώντας τις πραγματικές ανθρώπινες ανάγκες μας και καλύπτοντάς τις. Είναι το μόνο μέτρο που βασίζεται στον άνθρωπο και το μόνο μέσο για να ξεπεραστεί η αθλιότητα της εξάρτησης.

ΑΝΑΔΙΑΝΟΜΗ: ΑΙΣΧΡΟΚΕΡΔΕΙΑ & ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ

ΑΝΑΔΙΑΝΟΜΗ: ΑΙΣΧΡΟΚΕΡΔΕΙΑ & ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ

 

Α.      ΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ

Πέρυσι τον Σεπτέμβριο στην Δ.Ε.Θ. ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κέρδισε τις εντυπώσεις κάνοντας λόγο για αναδιανομή του παραγόμενου προϊόντος της χώρας (ως εισοδήματος). Πέραν του γεγονότος ότι η αναδιανομή αυτή είναι αναγκαία για το άπλωμα της κοινωνικής δυνατότητας πρόσβασης και χρήσης βιοτικών αγαθών και όσα θετικά αυτή συνεπάγεται για τους συμπολίτες και συγκοινωνούς μας, αλλά και για το σύνολο της κοινωνίας μας (και αφήνοντας κατά μέρος την κριτική μου που ξεκινά από την βούλησή μου ενδυνάμωση της προσπάθειας ενός ευρύτερου κοινωνικού μετασχηματισμού με σοσιαλιστική βάση) οι θέσεις του προέδρου του ΠΑΣΟΚ ήταν ιδιαίτερα θετικές, ουσιαστικά αναγκαίες και εν κατακλείδι κοινωνικά δίκαιες με δεδομένη την βίαιη και τεράστια μετακίνηση πόρων και αφαίμαξη της πλειοψηφίας της κοινωνίας υπέρ των οικονομικά ισχυρότερων.

Αλλωστε και στην πραγματικότητα το παραγόμενο μίας κοινωνίας οργανωμένης σε κράτος είναι πάντοτε συγκεκριμένο και ορισμένο. Εννοιες όπως αυτή του «κέρδους» σημαίνουν την μετακίνηση μέρους αυτού του παραγόμενου (ως οικονομικό αποτέλεσμα) από κάποιους σε κάποιον άλλο. Ετσι και ως παράδειγμα, τα κέρδη των τραπεζιτών  δεν έρχονται «ουρανόθεν», αλλά από το παραγόμενο των κατοίκων αυτού του τόπου, στους οποίους βεβαίως προκαλούν αντίστοιχη ζημία (η έννοια κέρδος έχει μαθηματικό πρόσημο και δεν είναι ουδέτερη). Συνεπώς το να δίδεται μέσα σε ένα σύνολο, όπως αυτό της ελληνικής οικονομίας – κοινωνίας, η δυνατότητα σε κάποιους να πραγματοποιούν κέρδη σημαίνει ότι αντίστοιχα σε κάποιους επιβάλλονται ζημίες. Αντίστοιχα, η ανεξέλεγκτη αισχροκερδής δράση των τραπεζιτών και σειράς άλλων «επιχειρηματιών» δημιούργησε ζημίες και ελλείμματα σε άλλους τομείς της οικονομίας (όπως τούτο κατάδηλα αποδεικνύεται από τους ατομικούς οικονομικούς δείκτες και τους δείκτες υποσυνόλων της οικονομίας).

 

Β.      Η ΑΙΣΡΟΚΕΡΔΕΙΑ   

Αφήνοντας νομοθετικά ελεύθερη και ασύδοτη την αισχροκέρδεια των ισχυρών, αλλά και απάντων των μετεχόντων στην αγορά (για να μην εισέλθω στην θεώρηση της νομοθετικής και άλλης ενίσχυσης ή ακόμα και επιβολής της) δημιουργούμε όχι μόνο πανίσχυρα πρόσωπα, αλλά και πανίσχυρα οικονομικά υποσύνολα, τα οποία πιέζουν τα υπόλοιπα και καταργούν κάθε έννοια οικονομικής και πολιτικής ισορροπίας (με τα αντίστοιχα αυτονόητα αποτελέσματα που βιώνουμε σε κάθε επίπεδο και έκφανση της κοινωνίας και της λειτουργίας της)[1].  Σε καθαρά ατομικό επίπεδο και όταν πρόκειται για την εξυπηρέτηση άμεσων βιοτικών αναγκών του ανθρώπου, η άφεση στην αισχροκέρδεια του μηχανισμού προμήθειας αυτών (της «αγοράς» δηλ.) δημιουργεί τεράστια και αδικαιολόγητα ελλείμματα και ζημίες στους ανθρώπους και στις κοινωνίες. Τα ελλείμματα αυτά δεν μεταφράζονται μόνο σε συνέπειες στο οικονομικό επίπεδο και πεδίο, αλλά στην ουσία επηρεάζουν το «ποιόν» των ανθρώπων και των κοινωνιών[2].

Πέρα λοιπόν από την εγκαθίδρυση και εφαρμογή ενός άλλου συστήματος οργάνωσης της κοινωνίας βασισμένου στις ανάγκες του ανθρώπου, θα πρέπει στο ζοφερό παρόν να καταπολεμηθεί η αισχροκέρδεια και τα μη στηριζόμενα σε τίποτα το πραγματικά ουσιώδες υπερκέρδη κάποιων, ώστε να καταπολεμηθούν οι ανισότητες και οι συνολικές ανισορροπίες και ελλείμματα που αυτή προκαλεί (όλα άγουν στην κοινωνική διάλυση και την πλήρη αποδημοκρατικοποίηση των κοινωνιών). Η καταπολέμηση της αισχροκέρδειας σημαίνει, σηματοδοτεί, προκαλεί μία πρώτη αναγκαία αναδιανομή των εισοδημάτων. Το μόνο ασφαλές και βέβαιο όπλο των κοινωνιών για τον σκοπό αυτό είναι η επιβολή νομοθετικών ρυθμίσεων. Είτε ατομικά, είτε ως νομικός, είτε μέσα από τις τάξεις του ΙΝ.ΚΑ. επί σειρά ετών γράφω, λέω και πιέζω για τη νομική συγκεκριμενοποίηση της έννοιας της αισχροκέρδειας (η έννοια παραμένει νομοθετικά αόριστη) και την επιβολή περαιτέρω απαγορεύσεων και ποινών για αυτή. Το 1^ο μεγάλο κέρδος από την προσπάθεια αυτή (που ήταν και προσπάθεια πολλών συμμετόχων στην θέση αυτή) ήλθε στα τέλη του περασμένου έτους, όταν κατόπιν μηνύσεως του ΙΝ.ΚΑ. (Ν. ΙΝ.ΚΑ.) προκλήθηκε γνωμοδότηση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου στην οποία ορίστηκε ότι δικαιοπραξίες με ποσοστό κέρδους άνω του 50% είναι αισχροκερδείς (το ποσοστό αυτό είχαμε ορίσει ως στόχο λόγω της σχετικής νομολογίας του Γερμανικού Ακυρωτικού Δικαστηρίου). Στο πλαίσιο λοιπόν της αναδιανομής των εισοδημάτων και της προστασίας τους, είναι αναγκαία η ως άνω δράση και θέσπιση κανόνων που θα ορίζουν και θα παρεμποδίζουν την αισχροκέρδεια και ήδη έχει γίνει το πρώτο σημαντικό και ουσιαστικό βήμα.

Είναι σαφές ότι ο συγκεκριμένο ορισμός της έννοιας της αισχροκέρδειας με τον καθορισμό ανωτάτου επιτρεπτού ποσοστού κέρδους δεν προσκρούει σε καμία διάταξη με την οποία θεσπίζεται η (φιλελεύθερη και καταστροφική) έννοια της «ελευθερίας της αγοράς» και κυρίως δεν αποτελεί μέτρο διατίμησης, καθώς δεν ορίζει συγκεκριμένη ανώτατη τιμή. Αντίθετα και βασιζόμενός στην ευρύτατη έννοια της απαγόρευσης της καταχρηστικής άσκησης δικαιώματος (με βάση και θεμέλιο την οποία συγκροτήθηκαν όλα τα σύγχρονα δυτικά κράτη) ο ορισμός και η απαγόρευση της αισχροκέρδειας αποτελούν μέτρα, όχι μόνο αναγκαία για την συνοχή της κοινωνίας, αλλά και μη δυνάμενα να πολεμηθούν με νομικά ή πολιτικά μέσα. Θα μπορούσε δε να πειστεί ακόμα και ο τελευταίος οπαδός του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού ότι ακόμα και με τα δικά του καταστροφικά για τους ανθρώπους, τις κοινωνίες τους και τον πλανήτη, θέσφατα, ο σαφής ορισμός της αισχροκέρδειας ευνοεί και προάγει τον υγιή ανταγωνισμό μεταξύ των επιχειρήσεων (αλλως πως μια υγιής κατά τον σκοπό της επιχείρηση να ανταγωνιστεί αυτόν που αισχροκερδεί … .          

          Στο πλαίσιο αυτό έχει εκπονηθεί και είναι έτοιμο ένα ολοκληρωμένο σχέδιο, που προστατεύει και τον παραγωγό, αλλά και ολόκληρη την κοινωνία από το φαινόμενο της αισχροκέρδειας. Ως ολοκλήρωμα, το σχέδιο πάταξης της αισχροκέρδειας είναι έτοιμο και περιμένει εφαρμογή, έστω και πειραματική.

         

Γ.      Η ΦΟΡΟΛΟΓΗΣΗ   

Η πάταξη της αισχροκέρδειας είναι συνεπώς η μία βασική παράμετρος της αναδιανομής των εισοδημάτων . Η άλλη βασική παράμετρος είναι η φορολόγηση και οι δυνατότητες που παρέχει αυτή σε μία οργανωμένη σε κράτος κοινωνία.

          Η κυβέρνηση της Ν.Δ. στην Ελλάδα και αντίστοιχες κυβερνήσεις ανά τον κόσμο, είτε με βάση τα ιδεολογήματα του νεοφιλελευθερισμού, είτε με σχέσεις υποτέλειας και υπαλληλίας, είτε εκβιαζόμενες, είτε για χίλιους δυο άλλους ποταπούς λόγους, μεταχειρίστηκαν την φορολογία προκειμένου να αναδιανείμουν το παραγόμενο των κρατών τους υπέρ των ισχυρών. Η μείωση των φορολογικών συντελεστών στα υπερκέρδη, (η «αφορολόγητη αισχροκέρδεια», όπως την ονόμασα)  η κατάργηση φόρων που αφορούν τις μεγάλες περιουσίες, η συνέχιση ή θέσπιση νέων αφορολόγητων εισοδημάτων και δράσεων και αντίστοιχα η άγρια, άνιση (ακόμα και «ίση)  φορολόγηση των πιο αδύναμων επέφερε μία επιπλέον ανισοτική διάσταση εις βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας και δημιούργησε για τους ισχυρούς περαιτέρω δυνατότητες επιβολής επί της κοινωνίας και των ανθρώπων που την συναπαρτίζουν (ακόμα και με την πολλαπλή εκμετάλλευση των υπερκερδών τους έναντι των ανήμπορων ζημιούμενων). Η πορεία λοιπόν της επαναφοράς δια της αναδιανομής είναι αναγκαία, διότι άλλως θίγονται ουσιώδη δικαιώματα των ανθρώπων, η ίδια η συνοχή του κοινωνικού ιστού, ακόμα και η νομική και πολιτική έννοια της ισότητας των ανθρώπων.

          Η θέσπιση φορολογίας με ίσο συντελεστή για όλους, είναι ευνόητο και προκύπτει μέσα από κάθε μαθηματική πράξη, ότι απλώς έρχεται να φέρει έσοδα, χωρίς όμως να θίγει στο ελάχιστο το Status Quo στο οποίο χρονικά επιβάλλεται. Οι ίσοι συντελεστές φορολόγησης αποτελούν μία πράξη συντήρησης των δεδομένων και όχι αναδιανομής και μετατροπής τους. Εάν το αποτέλεσμα μιας φορολόγησης είναι το σύνολο μιας πρόσθεσης και η εφαρμογή της είναι το αποτέλεσμα μιας διαίρεσης (πχ. 1.000 : 1%) η εσωτερική σχέση των συντελεστών – αριθμών ουδόλως μετατρέπεται εάν εφαρμόσουμε για όλους τον αυτό διαιρέτη. Ετσι € 1.000.000 (ο πλούσιος) προς € 1.000 (ο φτωχός) = 1.000/1 . Μετά την φορολογία με 10 % (π.χ.) απομένει ο μεν πλούσιος με € 900.000, ο δε φτωχός με € 900, διατηρούμενης της σχέσης 1.000/1. Είναι σαφές ότι πρόκειται για συντήρηση και άκρως συντηρητική πολιτική και όχι για αναδιανομή.

          Θα πουν κάποιοι μικρόνοοι ότι το κράτος μπορεί να αξιοποιήσει τα 100.000 Ευρώ που παίρνει από τον πλούσιο υπέρ του φτωχού. Τούτο είναι παντελώς αβάσιμο στις ημέρες μας και υπό το υπάρχον πολιτικό και νομικό πλαίσιο. Ο πλούσιος, επικαλούμενος την αρχή της ισότητας (ακόμα και ερμηνεύοντας κατά το δοκούν την αρχή της αναλογίας) θα έλθει να διεκδικήσει και να λάβει το αντίστοιχο μερίδιο. Εάν δε πρόκειται για διάθεση χρημάτων για κάποια ανοικτή στους ιδιώτες επενδυτική προσπάθεια, θα έλθει ο ίδιος να καρπωθεί και να κερδοσκοπήσει από το αποτέλεσμα της επενδυτικής  δράσης. Ετσι ανακυκλώνεται το χρήμα, διατηρούνται τα ολιγαρχικά δεδομένα και συντηρείται το κοινωνικό κατεστημένο ανισότητας. Στοχαστείτε εάν μπορεί ο οιοσδήποτε «φτωχός» να «ανταγωνιστεί» (και δη με νόμιμα μέσα) σε κάθε ατομικό ή κοινωνικό επίπεδο τον πλούσιο του παραδείγματος. Στην πραγματικότητα δεν έχει παρά να ελάχιστες συγκριτικά δυνατότητες σε κάθε ατομικό και κοινωνικό πεδίο και επίπεδο. Αυτή είναι με σαφήνεια η έννοια της «συντήρησης» σε κάθε κοινωνικό επίπεδο και η εξάρτηση της χώρας από ολιγαρχίες που εδραιώνουν ολοένα την θέση τους και δημιουργούν καθεστώτα ανισότητας.

          Παράλληλα, είναι ευνόητο και κάτι άλλο, ότι ο φτωχός με τα 900 Ευρώ δεν μπορεί να καλύψει τις βιοτικές του ανάγκες και καθίσταται ανασφαλές, ανολοκλήρωτο, άνισο και πρόθυμο για εκμετάλλευση έρμαιο. Με πολίτες σε τέτοια δεινή θέση δεν χτίζονται κοινωνίες δημοκρατίες και πραγματικής ανθρώπινης προόδου, αλλά ολοκληρωτικά καθεστώτα.

Αντίθετα, ο πλούσιος με τις 900.000 Ευρώ όχι μόνο υπερκαλύπτει τις βιοτικές του ανάγκες, αλλά δημιουργεί και αποκτά ιδιαίτερα και εξαιρετικά χαρακτηριστικά που οδηγούν στην πλήρη κοινωνική ανισότητα και στις διακρίσεις (δείτε π.χ. τους δείκτες απόστασης μεταξύ πλουσίων και φτωχών).

          Το θέμα και τα αποτελέσματα, καθώς και οι άμεσες πρακτικές λύσεις έχουν ήδη αναλυθεί ευρύτερα και δεν θέλω να ξεστρατεύω από το συγκεκριμένο θέμα. Μία λύση αναδιανομής σε φορολογικό επίπεδο, η οποία θα ανατρέπει τα κοινωνικά δεδομένα και θα άγει προς την ισότητα, επιβάλλει την διαμόρφωση φορολογικών συντελεστών, ούτως ώστε να μην καταβάλλει φόρο όποιος λαμβάνει αμοιβές ή εν γένει έσοδα ίσα με τις βιοτικές του ανάγκες (το ποσό δύναται να οριστεί) και να φορολογούνται με αυξανόμενους συντελεστές τα πέραν των βιοτικών αναγκών εισοδήματα, ώστε ένα σημαντικό κομμάτι από το κέρδος που εξάγουν οι οικονομικά ισχυροί από την ίδια την κοινωνία στην οποία βιώνουν και την οποία εκμεταλλεύονται, να επιστρέφει σε αυτή για να εξισορροπούνται κάπως οι ανισότητες.

          Παράλληλα, μηχανισμοί τους οποίους έχω εξηγήσει και προτείνει, θα διασφαλίζουν την διάθεση της φορολογίας και θα φέρνουν το ολοένα και μεγαλύτερο πλάτεμα της οικονομικής βάσης. Π.χ. το πλάτεμα των συντελεστών της οικονομίας, η ενεργός κοινωνική συμμετοχή, το πλάτεμα της γνώσης καθιστούν μια κοινωνία ισχυρή απέναντι στον ωμό εκβιασμό του Χ οικονομικού παράγοντα ότι θα μεταφέρει τις επιχειρήσεις του σε άλλη χώρα ή θα τις κλείσει. Μια τέτοια κοινωνία θα είναι αρκετά ισχυρή και ικανή να τον αντικαταστήσει άμεσα με δράσεις βασισμένες στην γνώση και στην κοινωνική συμμετοχή και συναπόφαση.

          Βεβαίως, το μοντέλο αυτό, ακόμα και εάν είναι προτιμότερο από το μοντέλο της ίσης φορολογίας – συντήρησης, μπορεί κάλλιστα να άγει σε ένα φαύλο κύκλο, σε νέες συντηρήσεις, αφού δεν θίγει το μοντέλο πυραμίδας στην οργάνωση της κοινωνίας, δεν καταργεί τις ανισότητες, την ανισωτική οργάνωση των μηχανισμών της κοινωνίας, αλλά απλά μειώνει τις αποστάσεις, χωρίς να είναι βέβαιη η εις επ’ άπειρον διατηρησιμότητά του και η πρόοδος της μείωσης των αποστάσεων, ώστε να αχθούμε τελικά σε ισότητα.

          Μέσα από συνδυασμένες δράσεις, μέσα από το πλάτεμα σειράς διαδικασιών (έχω προτείνει νομίζω αρκετές), μέσα από τον σοσιαλισμό που αυτές περικλείουν (ακόμα και εάν φοβούμαστε να εκστομίσουμε την λέξη για να μην στοχοποιηθούμε από τις ολιγαρχίες) μπορούμε να αχθούμε στο μέλλον σε άλλες μορφές κοινωνικής οργάνωσης, που θα εννοήσουν ευκολότερα την σημασία των βιοτικών αναγκών και την ανάγκη απελευθέρωσης των ανθρώπων από τα άγχη της. Εκεί επάνω μπορούμε να δημιουργήσουμε πραγματική γνώση και επίγνωση (επιστήμη) και να χτίσουμε μια νέα ανθρωπότητα.

          Οπωσδήποτε, εν προκειμένω, είναι αναγκαία η αναδιανομή του παραγόμενου προϊόντος – πλούτου και η προστασία της, ως προστασία ακόμα και της κάλυψης των ανθρώπινων βιοτικών αναγκών και αυτή στο πεδίο που εξετάστηκε δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο με τις ανωτέρω παραμέτρους και φορολογικά μόνο με την κλιμακωτή και όχι ίση φορολόγηση των εν γένει εισοδημάτων (π.χ. των συνολικών ετήσιων κερδών από τις μεταβιβάσεις μετοχών).

         

          Τέλος, ποτέ να μην ξεχνάμε στις σκέψεις και στους στοχασμούς μας, ότι το χρήμα είναι τεχνητό μέσο και μέτρο που έχει αξία όσο αναφέρεται σε πραγματικά αγαθά και ανάγκες. Εάν έχεις 1.000.000 Ευρώ σε ένα έρημο νησί σου είναι πραγματικά άχρηστα (σκεφτείτε τον έρημο πλανήτη) ή εάν η τιμή ενός κιλού του ψωμιού (η τιμή διαφέρει από την πραγματική ανθρώπινη αξία) οριστεί στο 1.100.000 Ευρώ, τότε λιμοκτονείς και πεθαίνεις από την πείνα. Δεν πρέπει λοιπόν να παρασυρόμαστε στο παιχνίδι των αριθμητικών αξιών που ετεροκαθορίζονται, αλλά πρώτα από όλα να αναφερόμαστε και να μεριμνούμε για την αξία του ανθρώπου και την πραγματική αξία που έχουν τα αγαθά για αυτόν ως ανάγκη ανάλωσης. Ετσι ξεφεύγουμε και από την λογική και από την επικίνδυνη ουσία των επιδιώξεων όσων κατέχουν και εμπορεύονται το χρήμα. Τα υπόλοιπα, αν και τα έχω ήδη γράψει, τα αφήνω κενά για να προκαλέσω την αυτόνομη σκέψη.

          Προς το παρόν, ας δούμε την ανάγκη αναδιανομής και την άμεση κοινωνική αξία της.              

         

 

---

[1] Είναι βεβαίως ευνόητο και σαφές ότι ο καπιταλισμός ως σύστημα ανισοτήτων και ανισορροπιών ευνοεί και ουσιαστικά στηρίζεται και προκαλεί τις ανισότητες αυτές, ώστε να τις εκμεταλλευτεί, ακόμα και να εκμεταλλευτεί τις διορθώσεις τους.  

[2] Αυτό σας αφήνω να το αναλογιστείτε μόνοι σας.

ΑΡΘΡΟ ΓΙΑ ΤΗ Ν.Δ. ΣΤΙΣ 8/9/2009

Είναι ευτύχημα για την χώρα ότι η κυβέρνηση της Ν.Δ. παραιτήθηκε. Πρόκειται αντικειμενικά για παραίτηση και μάλιστα για παραίτηση λόγω αδυναμίας χειρισμού των πολιτικών ζητημάτων της χώρας. Τα υπόλοιπα που αναφέρονται περί πιέσεων του ΠΑΣΟΚ κλπ. είναι απλά φτηνές δικαιολογίες, από αυτές που απλόχερα ξέρουν να μοιράζουν δεξιά και αριστερά οι  επαγγελματίες της πολιτικής.

Αφού κορόιδεψε τον Ελληνικό λαό επί σειρά ετών με ακατάσχετες παροχολογίες ο Κ.Καραμανλής και η παράταξη του, έρχεται σήμερα  να μιλήσει στους Ελληνες σε τόνο αυστηρό (λες και αυτοί είναι οι κυβερνώντες και υπεύθυνοι της γενικής διάλυσης και δυσπραγίας της χώρας) για παρατεταμένη λιτότητα.

Μία κυβέρνηση έχει δύο βασικές λειτουργίες, η πρώτη είναι η καθαρά πολιτική και περιλαμβάνει την χάραξη της ευρύτερης πολιτικής πορείας μίας χώρας, η δεύτερη είναι η διαχειριστική λειτουργία.

Είναι σαφές ότι η συνεχής λιτότητα που υπόσχεται στους Ελληνες η Ν.Δ. στο πλαίσιο της διαχειριστικής κυβερνητικής λειτουργίας ακόμα και αιώνες να διαρκέσει δεν πρόκειται να τους οδηγήσει πουθενά, αλλά θα τους κάνει φτωχότερους και περισσότερο εξαρτημένους. Τούτο διότι δεν ακούσαμε καν από τη Ν.Δ. ποια είναι η πολιτική της πρόταση, τι είναι αυτό που εγγυάται ως πολιτική πως θα αλλάξει, προκειμένου να παύσει κάποια στιγμή η συνεχής λιτότητα για τους πολλούς. Λιτότητα, ακρίβεια, αναδιανομή του παραγόμενου προϊόντος υπέρ των λίγων και των ισχυρών, ανεργία, διεθνής ανυποληψία, εγκατάλειψη των ανθρώπων στην τύχη τους, μείωση της παραγωγής, υπερδανεισμός και υπερχρέωση, ξεπούλημα της χώρας, διαφθορά, σήψη, δυσωδία και μυριάδες άλλα συγκροτούν μια αηδιαστική εικόνα που μόνο μια δεξιά κυβέρνηση μπορεί να εγγυηθεί. Στην πραγματικότητα όλα τα πιο πάνω εγγυάται ο κ. Καραμανλής και η παρέα του και είναι ευχής έργον για την χώρα ότι παραιτήθηκε. Αφού δεν παραιτήθηκε και από την εκλογική διαδικασία θα πρέπει να δεχθεί το ηχηρότατο χαστούκι, την τιμωρία του ελληνικού λαού. Αυτή που γλύτωσε το ΠΑΣΟΚ το 2004 με την αλλαγή ηγεσίας. Ο λαός πρέπει να μάθει να τιμωρεί σκληρά όσους τον κοροϊδεύουν, τον εξαπατούν, τον κλέβουν.

Θα σταθώ για λίγο και ειδικά στην απαξίωση και εγκατάλειψη των ανθρώπων. Είναι η κλασσική εκδοχή της ζούγκλας του νεοφιλελευθερισμού και της απόλυτης βαρβαρότητας, που αχρηστεύει τους ανθρώπους, τους αφήνει έρμαια της εκμετάλλευσης των ισχυρών και τους καθιστά τόσο αδύναμους ώστε να είναι συνεχώς εξαρτώμενα από τα θηρία της καπιταλιστικής ζούγκλας. Η λογική «κόφτε το λαιμό σας» είναι η κλασσική αντικοινωνική θέση του νεοφιλελευθερισμού, αυτή που τον δομεί και τον διατρέχει και την ακολούθησε πιστά η Ν.Δ. και την κυβέρνησή της. Πρώτα κάνουμε τους ανθρώπους ανίσχυρους ώστε να είναι εκμεταλλεύσιμοι και στην συνέχεια φερόμαστε ως φιλάνθρωποι με επιδοματικές πολιτικές, αυτό είναι το κύριο δόγμα τους και το εφάρμοσαν σε κάθε διάσταση της ανθρώπινης ζωής. Αφησαν τους ισχυρούς του χρήματος να καθοδηγήσουν συνολικά την κοινωνία και στέρησαν από τους πολίτες την δυνατότητα να μπορέσουν να βελτιώσουν την ζωή και την θέση τους.

Σταματώ γιατί με πιάνει ναυτία, όταν σκέφτομαι πως έξι χρόνια από την ζωή όλων μας πέρασαν μέσα σε ένα τέλμα λάσπης και κοπράνων.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΑΞΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ; ΜΙΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ΕΞΙΣΩΣΗ …

Ας γράψω και εγώ για το έγκλημα … .

Διαφωνώ με την άποψη ότι κάθε λαός έχει την κυβέρνηση που του αξίζει.

Το “αξίζει” περικλείει ένα αξιολογικό δεδομένο που είναι πολυσήμαντο και μπορεί να εκλάβει σειρά περιεχομένων.

Σε καθαρή διαλεκτική θα έπρεπε να ισχύει ως εξής : κάθε λαός έχει την κυβέρνηση που του αξίζει εφόσον κυβερνά ο ίδιος, εφόσον ο ίδιος ασκεί συνολικά την πολιτική.

Για να λειτουργήσει η ισότητα Α=Β, θα πρέπει και το Β να είναι ίσο με το Α.

Θεωρητικά λοιπόν, αλλά και ουσιαστικά το επίπεδο ενός λαού διαμορφώνεται από το επίπεδο και τις επιλογές μιάς κυβέρνησης ή ενός ευρύτερου εξουσιαστικού διευθυντηρίου.

Αρα, απαραίτητος όρος για να ισχύει η ισότητα Α=Β, είναι η ίδια η ισότητα της πραγματικής δημοκρατίας και η κατάργηση των εξουσιαστικών φαινομένων. Τα τελευταία διαφοροποιούν την φύση των συγκρινόμενων, με αποτέλεσμα να συγκρίνουμε ανόμοια πράγματα, π.χ. μήλα με πέτρες … .

Για να υπάρξει λοιπόν ισοδύναμο μεταξύ των όρων πρέπει να υπάρξει και ταυτότητα αυτών 2 = 2 , 1=1 και όχι 1=7 ή 3 μήλα  = 7 πεταλούδες.

Ταυτότητα στο σύγχρονο σύστημα ανισοτήτων δεν υπάρχει και η το τσιτάτο εκφράζει μόνο την κατάσταση της πυραμίδας ανισοτήτων: Γερά θεμέλια άγουν σε ψηλή κορυφή της πυραμίδας.

Για να υπάρξει τέτοια διαλεκτική ισότητα θα πρέπει να μιλήσουμε να κυβερνώντα λαό, να ταυτιστεί ο λαός με την εξουσία. Επειδή δε είναι κοντά η 3η Σεπτέμβρη, το τσιτάτο “ο λαός στην εξουσία” ή το “λαϊκή κυριαρχία” έρχονται να δώσουν ουσιαστικό πολιτικό νόημα στην εξίσωση.

Πέρα όμως από τα απλά διαλεκτικά κοινωνικά μαθηματικά, υφίσταται ένα καίριο ζητούμενο: για να λειτουργήσει το σχήμα λαός = κυβέρνηση υπάρχει ένα καίριο προαπαιτούμενο, που αφορά την συγκρότηση του λαού σε μία δεδομένη ομάδα με εσωτερική ισότητα. Εάν το σύνολο λαός εκφράζεται σχηματικά με τον αριθμό 1.000.000 (που το συναπαρτίζουν οι άνθρωποι) δεν μπορεί ποτέ να λειτουργήσει ως συγκροτημένη ενότητα, εάν μέσα στο 1.000.000 υπάρχουν προδεδομένες ανισότητες. Εάν δηλαδή κάποιος έχει προδεδομένη εσωτερική κοινωνική αξία 1.000, άλλος 500, άλλος 1, άλλος 0,03 κλπ. . Αυτό ισχύει χιλιάδες χρόνια στις κοινωνίες πυραμίδας και ουσιαστικά στηρίζεται στην εκμετάλλευση των βιοτικών ανθρώπινων αναγκών, που συνάμα σηματοδοτεί και την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. 

Η ισότητα του “ατόμου”, που εκφράζεται με την μονάδα είναι ένα αναγκαίο ζητούμενο προκειμένου να συγκροτηθεί ο λαός σε σώμα κοινωνίας ισότητας και να αποκτήσει  και ταύτιση με την “κυβέρνηση”, δηλ. να έχει και ουσιαστικά ίση νομή της εξουσίας.

Επειδή όμως οι βιοτικές ανάγκες είναι συνυφασμένες με την ανθρώπινη ύπαρξη δεν μπορούμε να προχωρήσουμε σε λύση του προβλήματος, εάν δεν δώσουμε λύση από αυτές.

Η αρχαία δημοκρατία, προσπαθώντας να λύσει το πρόβλημα, αδιαφόρησε για τις ανάγκες αυτές, τις άφησε εκτός ζητουμένου εγκαθιδρύοντας μία νομική πλασματική πολιτική ισότητα με την ελπίδα ότι διαμέσου αυτής θα εξυπηρετηθούν οι πραγματικές βιοτικές ανάγκες όλων ή έστω των περισσοτέρων. Οτι δηλαδή, οι πολίτες θα διαμορφώσουν θεσμούς που εξυπηρετούν τις ανάγκες τους. Το θέμα είναι ότι απέτυχε καθώς δεν συλλάμβανε εννοιολογικά τις βιοτικές ανάγκες με ό,τι αυτό σημαίνει και προκάλεσε στις κοινωνίες όπου αυτή εφαρμόστηκε (π.χ. διατήρηση των ουσιαστικών ανισοτήτων και των σχέσεων εξάρτησης ή ανάλωση ενέργειας σε μη πραγματικές βιοτικές ανάγκες με αποτέλεσμα να υφίσταται έλλειμμα αυτών … ).

Οπωσδήποτε η πραγματική δημοκρατία έδωσε λύσεις και άνοιξε δρόμους, αποτελεί δε το μοναδικό τρόπο για να υπάρξει λύση στο ζήτημα. Όμως μόνο η νομική ισότητα, επίπλαστη καθώς είναι και μη πραγματική, δεν λύνει το ζήτημα. Δεν μπορείς να αγνοείς τους πραγματικούς όρους, τους νόμους των αναγκών του ανθρώπου και να στηρίζεσαι σε νομικά θεσμικά επίπλαστα.

Η άλλη λύση θα ήταν να αγνοήσουμε σκόπιμα στην συγκρότηση του συνόλου τις πραγματικές βιοτικές ανάγκες, να τις παραμερίσουμε ή να ορίσουμε άνωθεν άλλες από τις πραγματικές. Στο σφάλμα αυτό υπέπεσε ο «υπαρκτός σοσιαλισμός» με τα γνωστά αποτελέσματα. Παιδί ο ίδιος του καπιταλισμού, δημιούργησε και αυτός ένα σωρό ψευδοανάγκες, αλλά και πυραμίδες που φωτογράφιζαν τον καπιταλισμό και τον εφάρμοζαν.

Και οι δύο λύσεις κατέτειναν στην δημιουργία δεδομένων αξιακής ισότητας, αλλά και οι δύο λύσεις δεν συνυπολόγιζαν τα πραγματικά οντολογικά δεδομένα του όντος στο οποίο απευθύνονταν : τον άνθρωπο. Αποτελούσαν μόνο τεχνικές, ήταν τεχνητές, ήταν συμβατικοί όροι και όχι όροι ουσίας. 

Αρα για να υπάρξει λύση στο πρόβλημα το μόνο που μένει είναι να συλλάβουμε την βιοτική οντότητά μας και να την θέσουμε ως προδεδομένο της μονάδας. Στον αριθμό 1 που συγκροτεί την μονάδα και αθροιστικά το σύνολο πρέπει να περιλαμβάνονται οι βιοτικές ανάγκες, η ισότητα της απόλαυσής τους  και η ασφάλεια για αυτές. Τότε μόνο το 1 του ενός θα είναι το αυτό με το 1 των άλλων και δεν θα μπορεί να υπάρξει διαχωρισμός ανισότητας και εκμετάλλευσης, εάν οι βιοτικές ανάγκες και η απόλαυσή τους  αποτελούν προδεδομένο για τον καθένα.

Τότε η συγκρότηση των κοινωνιών θα έχει άλλο νόημα και περιεχόμενο, όπως και η ζωή των ανθρώπων και θα μπορούμε όχι απλώς να έχουμε την κυβέρνηση που μας αξίζει, αλλά να είμαστε αυτοί που αξίζουμε.

Η ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΟΟΣΑ. Ο ΟΟΣΑ ΕΙΝΑΙ ΟΡΓΑΝΟ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΣΥΜΜΟΡΙΑΣ ΤΩΝ ΛΗΣΤΩΝ

Η ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΟΟΣΑ. Ο ΟΟΣΑ ΕΙΝΑΙ ΟΡΓΑΝΟ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΣΥΜΜΟΡΙΑΣ ΤΩΝ ΛΗΣΤΩΝ

Ο ΟΟΣΑ (Οργανισμός για την οικονομική συνεργασία και ανάπτυξη και με λατινικούς χαρακτήρες OECD) είναι ένας διεθνής οργανισμός με 34 κράτη τακτικά μέλη, που δημιουργήθηκε το 1961. Τα 24 ιδρυτικά μέλη (όλα του δυτικού μπλόκ) αυξήθηκαν σε 34, με την προσθήκη κρατών της αυτής πολιτικής και οικονομικής νοοτροπίας.

Ο ΟΟΣΑ είναι μετεξέλιξη του Οργανισμού Ευρωπαϊκής Οικονομικής Συνεργασίας, που δημιουργήθηκε το 1948 για να ρυθμίσει τα της «ανοικοδόμησης» της Ευρώπης, με βάση το σχέδιο Μάρσαλ. Ποιας Ευρώπης; Της κατεχόμενης δυτικής Ευρώπης. Πρώτος του γενικός γραμματέας ήταν ο R. Marjolin, στέλεχος της ναζιστικής κυβέρνησης του Πεταίν στο Βισύ της Γαλλίας. Σημερινός γ.γ. του ΟΟΣΑ (από το 2006) είναι ο Angel Gurría, μεξικανός, καταστροφέας της Μεξικανικής οικονομίας 20 χρόνια πριν (υπό τις εντολές του Δ.Ν.Τ.) , άνθρωπος του διεθνούς τραπεζικού κυκλώματος και υπουργός Οικονομίας της διαβόητης κυβέρνησης Zedillo.  

Σύμφωνα με τα αναγραφόμενα στο καταστατικό του ο ΟΟΣΑ είναι ο οργανισμός των αναπτυγμένων χωρών που υποστηρίζουν τις αρχές της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και της οικονομίας της ελεύθερης αγοράς. 

Είναι δηλαδή όργανο της παγκόσμιας διαστροφής του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού των αφεντικών του πλανήτη.

Ο ΟΟΣΑ λειτουργεί υπό καθεστώς ψευδοεπιστημονικότητας για να «πείσει» τους αδαείς και τους πρόθυμους, ότι η «ανάπτυξη» περνά μέσα από τα σχέδια του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού (η απελευθέρωση της κυκλοφορίας των κεφαλαίων και του εμπορίου είναι παλιά δική του πρόταση). Βέβαια, το τι είναι πραγματικά ανάπτυξη είναι ένα βασικό και πρωταρχικό ζήτημα προς συζήτηση.

Ο ΟΟΣΑ είναι ένας διεθνής προβοκάτορας του άγριου φασιστοναζιστικού καπιταλισμού, πράκτορας των συμφερόντων των αφεντικών του πλανήτη κατά των λαών του κόσμου. Αυτός δήθεν επισημαίνει τις δήθεν οικονομικές καχεξίες μιας χώρας και μετά ακολουθούν  άλλοι άθλιοι οργανισμοί, όπως το Δ.Ν.Τ. , η Παγκόσμια Τράπεζα, οι ιδιωτικές τράπεζες και οι ντόπιοι κομπραδόροι που έρχονται να δεσμεύσουν τους λαούς και τις κοινωνίες με δάνεια και επιλογές, που ευνοούν μόνο τους ίδιους και τα συμφέροντα τους. Ετσι, κανένας λαός που ακολούθησε τις οδηγίες του ΟΟΣΑ δεν έδρεψε παρά μόνο χρέη, κατοχή, εξάρτηση και δυστυχία. Εάν βρείτε έστω ένα λαό που μακροπρόθεσμα επέτυχε, τότε θα σκίσω τα γραπτά μου. Νότιος Αμερική, Αφρική, Ασία και Ευρώπη υπόδουλες όλες των αφεντικών του πλανήτη και των εντολών τους.

Εάν κάτι πρέπει στον ΟΟΣΑ και στα άλλα όργανα της παγκόσμιας δυστυχίας είναι μόνο κάψιμο.

Κάθε 1,5 με 2 χρόνια ο ΟΟΣΑ εκδίδει τις αθλιότητές του, που τις αποκαλεί Economic Surveys and Country Surveillance (Οικονομικές Ερευνες και Εποπτεία Χώρας !!!). Ο τίτλος είναι χαρακτηριστικός και αποκαλυπτικός του ρόλου του άθλιου οργάνου.

          Ο σκοπός είναι να επιβάλλει στα κράτη την πολιτική, που ευνοεί το μεγάλο κεφάλαιο και την εξάρτηση των κοινωνιών και των ανθρώπων από τα αφεντικά του πλανήτη, τους γνωστούς «πεφωτισμένους», οι οποίοι και συγκροτούν την λέσχη Μπίλντερμπεργκ. (αφεντικών και υπαλλήλων). Οι πρόθυμοι υπάλληλοι – κυβερνήτες των λαών έχουν έτσι το άλλοθι της επιστημονικοφάνειας για να επιβάλλουν στους λαούς, που σκόπιμα έχουν καταδικάσει σε άγνοια και έλλειψη κρίσης (και συστηματικά προβαίνουν σε πλύση εγκεφάλου) τις εντολές της διεθνούς κλοπής σε βάρος τους και υπέρ των μεγάλων συμφερόντων που έχουν πνίξει τον πλανήτη.

          Η πρόσφατη έκθεση του ΟΟΣΑ για την Ελλάδα δεν είναι ανοικτή στο κοινό, στους πολίτες  (ωραίος διεθνής οργανισμός !!! ), παρότι αυτοί χρηματοδοτούν την λειτουργία του. Είναι και αυτό απόδειξη του κλειστού φασιστικού κύκλου που τον διαφεντεύει. Οποιος ενδιαφέρεται πρέπει να την αγοράσει έναντι αντιτίμου 39 Ευρώ.

          Στην δημοσιευόμενη περίληψη βλέπει κανείς την προώθηση των αυτών επιζήμιων πολιτικών που μέλλει να καταστρέψουν τον πλανήτη. Οι βλάκες υπάλληλοι και τα αφεντικά τους μιλούν για ανταγωνιστικότητα σε ένα πλανήτη που θέλουν ένα και παγκοσμιοποιημένο. Μόνο και μόνο η θεμελιώδης αντίφαση αυτή φανερώνει τα βρώμικα, αλλοπρόσαλλα σχέδια των αφεντικών τους που θα έπρεπε να εγκλειστούν άμεσα σε ψυχιατρεία. Από τις λογικές του ΟΟΣΑ, την παραγωγή για τις οικονομικές αξίες και όχι για τις κοινωνίες, την ολοένα και μεγαλύτερη πίεση προς τις κοινωνίες τόσο εσωτερικά όσο και διεθνώς να βγάλουν η μία το μάτι της άλλης (με ποιο στόχο άραγε;) σε μία «ανάπτυξη» μεγεθών χωρίς ουσιώδη στόχο, είναι σαφές ότι έχουμε μία άθλια συγκάλυψη των πραγματικών στόχων, που είναι η μεταφορά κερδών και δικαιωμάτων από τις πλατιές ανθρώπινες κοινωνίες στα ψυχασθενή ζώα που κυβερνούν πραγματικά τον πλανήτη.

Ο ξεφτιλισμένος μηχανισμός ηλιθίων υπαλλήλων με διδακτορικά και διπλώματα χωρίζει την έκθεση σε τέσσερα κεφάλαια. Τα ουσιώδη είναι τα αναφερόμενα στην «ενίσχυση της δημοσιονομικής βιωσιμότητας» τα υπόλοιπα, αναφερόμενα στην «βελτίωση της αποτελεσματικότητας του συστήματος υγείας» και την «αύξηση των αποτελεσμάτων της εκπαίδευσης» αποτελούν απλά ευχολόγια που τείνουν στην διαπίστωση πως ό,τι είναι κοινό, δημόσιο είναι κακό, άχρηστο και «επικίνδυνο». Κριτική για την συμπεριφορά των τραπεζών κατά της ανάπτυξης λόγω της κλοπής των τεραστίων επιτοκίων δεν βλέπουμε και καταλαβαίνουμε έτσι ότι πρόκειται για όργανα της παγκόσμιας συμμορίας.  

Βεβαίως, εάν κανείς από δαύτους, τους καλοπληρωμένους λακέδες είχε την ελάχιστη συνείδηση (έστω και της δικής του κάστας) μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση, έπρεπε να έχει πάει στο σπίτι ή στας μονάς (αιωνίους ή μη). Είναι τεράστιο το θράσος τους να βγαίνουν και να μιλάνε ως «σοφοί» για τον χρόνο μετά από τα συνταρακτικά  οικονομικά γεγονότα που δεν πρόβλεψαν και να συνεχίζουν το ίδιο μονότονο οχληρό και άτεχνο βιολί για κάτι που δεν πρόβλεψαν και οι πολιτικές τους προκάλεσαν.

Από την στάση τους, πέρα από την γουρουνίσια συμπεριφορά τους και το γεμάτο κόπρανα κεφάλι τους, και επειδή κανείς τους δεν παραιτήθηκε καν (όπερ στατιστικά αποτελεί δεδομένο ότι θα έπρεπε να γίνει) αποδεικνύεται ότι την κρίση την προκάλεσαν αυτοί (δηλ. τα αφεντικά τους) για να αποτελέσει ευκαιρία για μεγαλύτερες κλοπές σε βάρος των ανθρώπων, των κοινωνιών, των λαών. Δεν ισχύει λοιπόν το «να κάνουμε την κρίση ευκαιρία», αλλά το «κάναμε την κρίση για να έχουμε την ευκαιρία και την ευχέρεια να σκοτώσουμε περισσότερο τους κοινούς ανθρώπους και τα δίκαιά τους».

          Προσωπικά την αθλιότητα – κατασκεύασμα των υπαλλήλων της παγκόσμιας συμμορίας δεν πρόκειται να την αγοράσω. Δεν έχω την όρεξη να αγοράζω άλλα σκουπίδια της παγκόσμιας συμμορίας και θα πρότεινα ανοικτά σε όλους να στείλουν στα σκουπίδια την συμμορία και τους απανταχού υπαλλήλους της.

         

 

Υ.Γ.1.  Το ΠΑΣΟΚ για μία ακόμα φορά αντί να ασκήσει κριτική στον ΟΟΣΑ, ασκεί, δια της πρώην υπαλλήλου του, κριτική στην κυβέρνηση της Ν.Δ., δεχόμενο ως θέσφατο τις αθλιότητες του ΟΟΣΑ. Τέτοια δουλικότητα; Τέτοια ταύτιση; Ελεος επιτέλους και βγάλτε εκείνο το «σοσιαλιστικό» από τον τίτλο, δεν ταιριάζει πια. Τέτοια έλλειψη επιχειρημάτων και πολιτικής σκέψης υπάρχει;  ή μήπως είναι η πλήρης ταύτιση η αιτία της στάσης;

Είναι δυνατόν να συμφωνείτε; Είναι δυνατόν να ληστεύουμε τον ελληνικό λαό που μοχθεί και παράγει για τα δίνουμε τα κλοπιμαία στην παγκόσμια συμμορία των ληστών και πως θα υπάρξει παραγωγική ανάταση της χώρας στραγγίζοντας την κοινωνία και την κατανάλωση; Στην αντίφαση να απαντήσουν οι ίδιοι, οι καπιταλιστοσυμμορίτες. Βεβαίως, οι υπάλληλοι του ΟΟΣΑ κόπτονται για να εξυπηρετούνται τα κρατικά δάνεια με τους υπέρογκους τόκους υπέρ των αφεντικών τους τραπεζιτών. Εμείς υπάρχει πιθανότητα να συμφωνούμε.

 

Υ.Γ.2           Στο βάθος της αλητοειδούς ληστείας υπάρχει το Δ.Ν.Τ. και ο ληστικός βίαιος εκβιασμός της κοινωνίας: ή τα δέχεστε μόνοι σας ή σας στέλνουμε στο Δ.Ν.Τ. για να κάνει τα ίδια !!!.

 

Με μια φωνή να υπερασπιστούμε τον κόπο, τον μόχθο και τα δίκαιά μας ως ανθρώπων, υπάρχει η άμεση απάντηση: άπλωμα της οικονομικής βάσης, κοινωνία της πλατιάς γνώσης, εργασία από όλους για όλους, για να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας και την κοινωνία μας από την διεθνή συμμορία των ληστών.  

ΠΡΙΝ ΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΠΡΩΤΑ ΟΙ «ΕΛΛΗΝΕΣ»

 

Σήμερα κάπου, μια πωλήτρια άρχισε να μου μιλάει για τον καημό της οικονομικής κρίσης. Ηθελε να ζήσει … και όχι μόνο να δουλεύει με τον τρόπο που πλέον την αναγκάζουν να το κάνει.

Πετάχτηκε ένας «Ελληνας» και είπε: «οι ξένοι φταίνε, αυτοί μας παίρνουν τις δουλειές …» . Είπα πως φταίνε αυτοί οι «Ελληνες» που τους φέρνουν για να τους κάνουν την δουλειά, σαν δούλοι και να απαιτήσουν από εμάς να γίνουμε περισσότερο δούλοι τους ξανά.

Δεν με άκουσε, η πλύση εγκεφάλου από του ίδιους «Ελληνες», του είχε κλείσει τα αυτιά του νου … .  

 Θέλουμε δουλειές:  Χρόνια τώρα ακούμε αυτή την ανοησία. Χρόνια τώρα τα θύματα εκλιπαρούν για εκμετάλλευση. Η δουλειά, η σχέση μισθωτής εξαρτημένης εργασίας είναι εκμετάλλευση, αφού μέσω αυτής κάποιοι «συγκοινωνοί» άνθρωποι, εκμεταλλεύονται την δράση, την ενέργεια, την ζωή άλλων ανθρώπων κερδίζοντας από αυτή. Απλώνουν λοιπόν ικετευτικά τα θύματα τα χέρια και προσφέρουν τον εαυτό τους, την ζωή τους σε εκμετάλλευση. Όπως είναι φτιαγμένο το καπιταλιστικό φιλελεύθερο σύστημα παραγωγής – οικονομίας, η κάλυψη των βιοτικών αναγκών των πολλών είναι αντικείμενο αυτής της εκμετάλλευσης. Η εξάρτηση ξεκινά από την δέσμευση του χρόνου και της ζωής για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και φτάνει μέχρι προσωπικά και βαθύτερα ζητήματα και φοβίες. Εάν οι οπαδοί του συστήματος αυτού δικαιολογούνται από το ιδεολογικό ατομικιστικό τους σκοτάδι να επιδιώκουν την ανθρώπινη εξάρτηση και εκμετάλλευση ανθρώπου σε άνθρωπο,  δεν δικαιολογούνται καθόλου οι ιδεολογικά ταγμένοι προς τον σοσιαλισμό (σε όλες του τις μορφές) καθώς και σε οποιαδήποτε κοσμοθεωρία ισότητας και απελευθέρωσης του ανθρώπου να θέτουν ως στόχο την δημιουργία και ενίσχυση αυτής της μορφής την δουλεία. Θλίβομαι και οργίζομαι, όταν βλέπω ιδεολογικούς σχηματισμούς και κόμματα που θέλουν να λέγονται ανθρωπιστικά, απελευθερωτικά, σοσιαλιστικά να ζητούν «δουλειές» δηλ εξάρτηση και εκμετάλλευση για τους ανθρώπους.

Δεν θέλουμε συνεπώς δουλειές, θέλουμε ισότητα, απελευθέρωση, κάλυψη των βιοτικών αναγκών όλων και εργασία για τον στόχο αυτό, εργασία για την κοινωνία.

 Οι ξένοι μας παίρνουν τις δουλειές … : Χρόνια το ακούμε και αυτό … λες και οι δουλειές είναι τσαμπιά από σταφύλια και τις παίρνει όποιος προφτάσει ή μπορεί; Αυτός ο βάρβαρος κόσμος, αυτό το βάρβαρο σύστημα δημιουργεί σκόπιμα αόριστες έννοιες με πλαστό θεσμικό εννοιολογικό περιεχόμενο με σκοπό να τις χρησιμοποιεί για να ελέγχει τους ανθρώπους και να τους υποτάσσει υπό το πρόσχημά τους. Οι έννοιες αυτές δεν έχουν συνήθως συγκεκριμένο περιεχόμενο και προσδιορισμό, π.χ. «ανάπτυξη», «πρόοδος», «αύξηση μεγεθών» ή και εμφανίζουν μόνο μία πλευρά της αλήθειας : «κέρδος», «άνοδος», «επέκταση», κλπ. .  Η «δουλειά» είναι μία από τις έννοιες αυτές και το περιεχόμενό τους ποικίλλει από εποχή σε εποχή και από τόπο σε τόπο. Η δουλειά έχει ένα σταθερό αντίτιμο που αντιστοιχεί πάντοτε στην κάλυψη κάποιων βιοτικών αναγκών των ανθρώπων και συνοψίζεται στο εξής λογικό σχήμα : θα κάνεις ό,τι σε διατάσσω για να μπορέσεις να καλύψεις με το αντάλλαγμα κάποιες βιοτικές σου ανάγκες.

Πάντα υπάρχει ανθρώπινη υποχρέωση υποταγής και αντάλλαγμα που αφορά την κάλυψη βιοτικών αναγκών. Το ποιοτικό περιεχόμενο των ανωτέρω θεμελιωδών για την έννοια στοιχείων ποικίλει από εποχή σε εποχή, αλλά ποτέ δεν ξεφεύγει από το ανωτέρω μέτρο. Οι δουλειές λοιπόν δημιουργούνται από όσους ανθρώπους θέλουν να εκμεταλλευτούν άλλους ανθρώπους και δη την ανάγκη τους για κάλυψη βιοτικών αναγκών. Για τον λόγο αυτό κανένας άνθρωπος που έχει καλυμμένες άλλως πως τις βιοτικές του ανάγκες, δεν αναζητεί «δουλειά», δεν την έχει ανάγκη. Όταν σπάνια αυτό συμβαίνει είναι γιατί έχουν επικρατήσει μέσα του απόλυτα, ως ψυχολογική διαστροφή, τεχνητές βιοτικές ανάγκες που δημιουργεί το σύστημα και είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με την πυραμιδοειδή  δομή  του.  

Για τους εκμεταλλευόμενους την εργασία (μην τους ακούτε όταν λένε ότι προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο δουλειές … αυτό είναι ένα ψέμα στο οποίο δεν πιστεύουν και δικαιολογία για μία ψευδοσυνείδηση) το ζητούμενο είναι η μεγιστοποίηση της οικονομικής απολαβής από την εργασία όταν την έχουν ανάγκη και εν γένει από την δραστηριότητα που ασκούν. Κατά συνέπεια αυτό μόνο τους ενδιαφέρει, ακόμα και στις ελάχιστες θέσεις που επιζητούν ποιότητα.

Τις δουλειές βεβαίως τις ελέγχουν αυτοί και αυτοί αποφασίζουν. Δεν τις ελέγχουν οι δουλεύοντες, ημεδαποί ή αλλοδαποί. Την «αγορά εργασίας» (τι χυδαίος όρος αναφερόμενος σε ανθρώπους;) την ελέγχουν και την ορίζουν πρωταρχικά και κύρια οι εκμεταλλευτές της (τα «αφεντικά», όρος – εννοιολογικό παράγωγο της λέξης «αφέντης»). Οι ίδιοι στον καπιταλισμό και σε κάθε εξουσιαστικό σύστημα ορίζουν την ζήτηση και διαμορφώνουν την προσφορά. Επομένως δεν είναι οι αλλοδαποί που μας παίρνουν τις δουλειές, αλλά οι ημεδαποί αφέντες που τους τις δίνουν για να αποκομίζουν μεγαλύτερα ακόμα ανταλλάγματα από την εκμετάλλευση ανθρώπων. Δεν κάνω λόγο για ένα άλλο σύστημα, π.χ. για ένα σύστημα βιοτικής κοινωνικής οικονομίας, κάνω λόγο και αναφέρομαι στο υπάρχον σύστημα, του οποίοι οι ίδιοι ελέγχουν τις δομές και επιβάλλουν την λειτουργία του και τους κανόνες της: αυτοί επέτρεψαν την αθρόα προσέλευση μεταναστών και αυτοί την θέλησαν και την πριμοδότησαν για να αυξήσουν τα κέρδη και τα εν γένει ανταλλάγματά τους και αυτό συμβαίνει για πολλούς λόγους σε όλο τον πλανήτη. Οροι σύμφυτοι με τον καπιταλισμό, όπως κόστος εργασίας, κεφάλαιο εργασίας, ανταγωνισμός και ανταγωνιστικότητα έρχονται να αιτιολογήσουν με το απατηλό και κούφιο περιεχόμενο της καπιταλιστικής «επιστήμης» τις πράξεις των αφεντικών.

Κατ’ αντιδιαστολή, εάν (υποθετικά) κάποιοι δεν αναζητούσαν ποιο μεγάλη, ποιο προσοδοφόρο εκμετάλλευση ανθρώπων δεν θα προσελάμβαναν αλλοδαπούς ως νεόδουλους και αυτοί δεν θα είχαν κανένα λόγο, καμία βιοτική ανάγκη να καλύψουν ερχόμενοι στην χώρα μας ή παντού σε όλο τον κόσμο.

Δεν μας παίρνουν λοιπόν οι ξένοι τις δουλειές, άλλοι ορίζουν και άλλοι επιλέγουν: είναι τα αφεντικά αυτού του τόπου και αυτού του πλανήτη που επιδιώκουν μεγαλύτερα κέρδη, δηλ. μεγαλύτερη ανισότητα, μεταξύ των ανθρώπων στον πλανήτη και μεγαλύτερες δυνατότητες επιβολής και εκμετάλλευσης ανθρώπων. Το μόνο που κάνουν οι «ξένοι» είναι να προσφέρονται για μεγαλύτερη εκμετάλλευση, λόγω των συνθηκών που έχουν επιβάλλει στις κοινωνίες τους, τα ίδια τα «αφεντικά» που τους φέρνουν στον τόπο μας.  

 Το dumping της εργασίας και τα κοινωνικά του αποτελέσματα: Ο όρος προέρχεται από το εμπόριο και αφορά την πριμοδότηση προϊόντων για να εισέλθουν σε μία αγορά προκειμένου την κυριεύσουν μέσω «ανταγωνιστικών» χαρακτηριστικών, κυρίως της τιμής.. Τα αποτελέσματα είναι πολύπλευρα καταστροφικά για τις εκάστοτε εντόπιες παραγωγικές δομές και άμεσα για τις κοινωνίες. Σύντομα οι διενεργούντες το ντάμπινγκ κατακυριεύουν τις παραγωγικές δομές και τις κοινωνίες. Τα ντόπια προϊόντα χάνουν την οικονομική τους αξία και ορίζονται πλέον απόλυτα από τους κυρίαρχους μηχανισμούς.

Το ίδιο το συμβαίνει σε ένα άλλο εμπόριο, αυτό της δουλειάς – εργασίας, αφού και αυτό κατά τις αθλιότητες του καπιταλισμού είναι «εμπορεύσιμο» και οικονομικά μετρήσιμο μέρος  της καπιταλιστικής διαδικασίας. Ετσι οι κοινωνίες αφήνονται ολοκληρωτικά στα χέρια λίγων, στα χέρια των αφεντικών του πλανήτη που απολυταρχικά επιβάλουν τους δικούς τους κανόνες.

Τα ίδια ακριβώς συμβαίνουν και στο ντάμπινγκ της εργασίας. Εισάγονται με πριμοδότηση κέρδους ξένοι εργαζόμενοι – δούλοι για να απαξιωθούν οι ντόπιοι, να γίνουν περισσότερο εξαρτώμενα υποχείρια του συστήματος λόγω της ολοένα αυξανόμενης στέρησης της κάλυψης των βιοτικών τους αναγκών. Τα μέτρα νομοθετικής επιβολής που περιλαμβάνει το οπλοστάσιο των αφεντικών είναι ανάλογα της αντίδρασης και της αντίστασης που βρίσκουν. Αυτό π.χ. εκφράζει η απειλή ψήφισης νόμων από την Ε.Ε. που θα ορίζουν την αμοιβή του εργαζόμενου – δούλου ανάλογα με την χώρα προέλευσής του, η «απελευθέρωση» των εργοδοτών να χρησιμοποιούν τον δούλο- εργαζόμενο όσες ώρες θέλουν, να τον αμείβουν όσο θέλουν, να μετρούν τον εργάσιμο χρόνο όπως αυτοί θέλουν … . Ουσιαστικά φωτογραφίζουν και προετοιμάζουν ένα μέλλον που καθιστά πρόδηλα τα σχέδιά τους για επαναφορά της απολυταρχίας των ισχυρών.

Ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι στις κοινωνίες υποδοχής του ντάμπινγκ απαξιώνονται και γίνονται πιο αδύναμοι, στερούμενοι ολοένα και περισσότερες βιοτικές ανάγκες. Επειδή το κέντρο υφίσταται μόνο όταν υφίστανται άκρα και ορίζεται από την θέση αυτών. Η παρουσία εξαθλιωμένων δούλων θέτει ένα άκρο, που ορίζει με την σειρά της το μέσο επίπεδο αμοιβών και αντίστοιχα άσκησης βιοτικών δικαιωμάτων.

Ο παγκόσμιος ατομικιστικός απολυταρχικός ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός είναι η απόλυτη παραφροσύνη για την ανθρωπότητα και οδηγεί στην αυτοκαταστροφή του, όχι για να γεννηθεί ένα ανθρώπινο σύστημα, αλλά για να επανέλθει ο απόλυτος έλεγχος, η απόλυτη δουλεία των πολλών από τους ελάχιστους.

Σήμερα θαρρώ ότι μόνο η θεωρία των βιοτικών αναγκών, όχι μόνο αναλύει την ιστορία και την δράση των ανθρώπων καταδεικνύοντας την παράφρονα αθλιότητα και το ψέμα μέσα στο οποίο πνίγεται ο πλανήτης και οι άνθρωποι, αλλά, το κυριότερο, δίνει το μοντέλο μιας άλλης ουσιαστικής κοινωνίας και κοινωνικής οικονομίας για τον πλανήτη. 

           Ας  αφήσουμε λοιπόν κατά μέρος τις δοξασίες και τα ψεύδη που υποβάλλει το σύστημα. Μόνο η ολική ανατροπή του και το χτίσιμο μιας κοινωνίας ανθρώπων μπορεί να προσφέρει στο παρόν και στο μέλλον , όσο ζούμε μέσα στην ποταπότητα αυτού του άθλια βάρβαρου συστήματος θα είμαστε υποκείμενα των συνεπειών του και όσων προετοιμάζουν τα ψυχασθενή αφεντικά του.

 

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΒΙΟΤΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΚΑΙ Η ΦΥΣΗ

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΒΙΟΤΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΚΑΙ Η ΦΥΣΗ

 

Η θεωρία των βιοτικών αναγκών είναι θεωρία της φύσης. Διαλαμβάνει την φύση και τους νόμους της ως τους κεντρικούς νόμους που καθορίζουν και την ανθρώπινη ύπαρξη.

Για την θεωρία των βιοτικών αναγκών  ο άνθρωπος είναι ένα κομμάτι της φύσης και ορίζεται από τους φυσικούς νόμους . Ο άνθρωπος είναι μέρος της φύσης και για τον λόγο αυτό η έννοια περιβάλλον (αυτή δηλαδή που ουσιαστικά και ασυναίσθητα πολλές φορές διαχωρίζει τον άνθρωπο από την φύση) είναι άχρηστη και καταδεικνύει αρνητικούς βλακώδεις και εξωπραγματικούς διαχωρισμούς. Μιλάμε για το «περιβάλλον» και η έννοια καταδεικνύει την πεποίθηση ότι άλλη είναι η φύση του ανθρώπου, αυτή στην οποία βιώνει και ενεργεί και κάτι διαφορετικό και διακριτό είναι το «περιβάλλον». Η διάκριση αυτή είναι κλασσική στον άνθρωπο της πόλης και έχει άμεση σχέση με τις δομές του καπιταλισμού και της αγοράς του.

          Ας αφήσουμε όμως την βλακώδη παραφροσύνη του καπιταλισμού για να επιστρέψουμε στον βιοτισμό. Είναι ευνόητο ότι η φύση αποτελεί ένα αναπόσπαστο σύνολο ακόμα και ένα σύστημα νόμων και δυνάμεων. Κομμάτι της και εξαρτώμενο αυτής είναι ο άνθρωπος. Η επινόηση μηχανισμών που αφορούν την φύση δεν έφερε καμία νίκη στον άνθρωπο και μάλιστα οριστική … ο δρόμος είναι μακρύς. Στην πραγματικότητα ο άνθρωπος δεν μπορεί να νικήσει την φύση, απλά μπορεί να ελέγχει μερικές από τις συνέπειες της ενέργειας, που ενυπάρχει σε αυτή και να αξιοποιεί προς όφελός του άλλες. Αυτό δεν σημαίνει ότι διαχωρίζεται από τη φύση, ότι αποτελεί μία ετερότητα σε σχέση με αυτή. Η φύση πολυποίκιλα τον ελέγχει και τον καθορίζει καθώς  ως έμβιο ον υπακούει αδήριτα σε όλους τους φυσικούς νόμους της οντότητάς του. Η φύση είναι το μεγαλύτερο «κράτος» για τον άνθρωπο, είναι αυτή που καθορίζει την ζωή του μέσα από τους νόμους της. 

          Ας πάμε λοιπόν στο επόμενο στάδιο της κοινωνικής διάρθρωσης: την πολιτική για την φύση στο μέρος που ο άνθρωπος μπορεί να χαράξει τέτοιες πολιτικές.

          Η υπάρχουσα κατάσταση είναι γνωστή σε όλους και καθορίζεται από τις παραγωγικές λογικές του καπιταλισμού και των καπιταλιστών. Η φύση και ο άνθρωπος μαζί είναι για τους καπιταλιστές αντικείμενα προς εκμετάλλευση. Η λειτουργία και η ιδεολογία είναι σαφής και δεδομένη: εκμετάλλευση των πάντων, εκμετάλλευση ανθρώπου (και της φύσης του) από άνθρωπο. Ισως επειδή η φύση δεν έχει στόμα να μιλήσει άμεσα, επειδή δεν της αναγνωρίζονται δικαιώματα ούτε ικανότητα δικαίου και δεν έχει χέρια για να πνίξει άμεσα μερικούς, ούτε μπορεί να διαχωρίσει ανάμεσα σε καλούς και κακούς, κατέστη ιδιαίτερα πρόσφορη για εκμετάλλευση.

Εδώ η θεωρία των βιοτικών αναγκών μπορεί να προσφέρει την τομή της αλήθειας: Ο άνθρωπος μπορεί να μετέχει της φύσης αξιοποιώντας τις δυνατότητές, της εφόσον η χρήση αυτή γίνεται για την κάλυψη βιοτικών του αναγκών και μόνο. Τα υπόλοιπα είναι καταστροφικά, όπως καταστροφική πολύπλευρα είναι και η υπερεκμετάλλευση αυτής. Είναι καταστροφική η κατανάλωση οξυγόνου και φυσικών πόρων για να παράγονται βιομηχανικά σκουπίδια που δεν καλύπτουν βιοτικές ανάγκες. Είναι καταστροφική η ξύλευση των δασών για να παράγεται χαρτί ή η εκχέρσωσή τους για να παράγονται βιομηχανικά προϊόντα ή να δημιουργούνται τεράστιες ιδιοκτησίες. Η πολιτική θέση είναι σαφής: η φύση είμαστε όλοι μας, η φύση ανήκει σε όλους εξίσου. Κατά συνέπεια η φύση δεν μπορεί να ανήκει σε κανένα ατομικά ή να την εκμεταλλεύεται κανένας ατομικά.

Η πρακτική της πολιτικής οικονομίας του βιοτισμού είναι επίσης σαφής: παράγω τις βιοτικές μου ανάγκες και τις παράγω με τον τρόπο αυτό που δεν επιβαρύνει καθόλου την φύση σε οποιοδήποτε επίπεδο. Εάν δεν έχω ως ανθρωπότητα αυτές τις τεχνικές προσπαθώ να τις ανακαλύψω και μέχρι τότε δεν παράγω ή παράγω όσο λιγότερο μπορώ για να μπορέσω να κληροδοτήσω στις επόμενες γενιές ένα βιώσιμο πλανήτη. Οι παραπάνω τεχνικές και δεξιότητες δεν ανήκουν επίσης σε κανένα ξεχωριστά, αλλά, αφού αφορούν την φύση ανήκουν επίσης σε όλη την ανθρωπότητα.

Οι βλακοπαράφρονες του καπιταλισμού, τα ζώα των υψηλών βαθμίδων της άθλιας πυραμίδας, υποστηρίζουν ότι με την βιοτεχνολογία μπορούμε να ξεπεράσουμε την φύση. Αυτό που ουσιαστικά κάνουν είναι να επιταχύνουν ή να διαστρέφουν την εξέλιξη των οντοτήτων που συναπαρτίζουν την φύση. Δεν είμαι δαρβινιστής, αλλά είναι βέβαιο ότι μέσα στην γήινη σφαίρα λειτουργούν κανόνες εξέλιξης των ειδών, αλλά και των ίδιων των φυσικών δυνάμεων. Είναι επίσης βέβαιο ότι δεν μπορούμε να συλλάβουμε με τα αισθητήριά μας και την μέχρι σήμερα γνώση μας το σύνολο της λειτουργικής και οντολογικής υπόστασης του πλανήτη, ούτε καν τον μηχανισμό του, τις δυνάμεις τις και τις αιτίες δημιουργίας τους, πάρα μόνο αρκούμαστε σε χονδροειδείς διαπιστώσεις. Κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος ποια εξελικτική διαστροφή και εξέλιξη θα προκαλέσουν τα προϊόντα της βιοτεχνολογίας, ποια θα είναι η «αντίδραση» στο σύστημα δυνάμεων που ονομάζεται φύση. Μέλημα των παραγωγών βιοτεχνολογίας δεν είναι βέβαια η κάλυψη βιοτικών αναγκών των ανθρώπων, αυτό είναι το μέσο που τους οδηγεί στο κέρδος και στην κυριαρχία επ’ αυτών και την εκμετάλλευσή τους. Κανείς δεν γνωρίζει, εάν μετά από χρόνια καλλιέργειας μεταλλαγμένων φυτών δεν θα αναπτυχθούν «χαλύβδινα ανίκητα όντα», κανείς δεν γνωρίζει πως τα υπάρχοντα όντα συμβάλλουν στην διατήρηση της ζωής και στην συγκράτηση φυσικών δυνάμεων, κανείς δεν έχει συλλάβει καν την δύναμη της εντροπίας ή την δύναμη εξέλιξης των μεταλλαγμένων οντοτήτων. Κάποιοι έχουν μετατρέψει τον πλανήτη σε ένα τεράστιο και μη δυνάμενο να ελεγχθεί πείραμα, βλάκες του καπιταλισμού που δεν γνωρίζουν, δεν μπορούν να συλλάβουν, ούτε νοιάζονται για τις συνέπειες. Η παραφροσύνη τους πρέπει να ελεγχθεί και να εκμηδενιστεί μαζί με τους ίδιους. Ουσιαστικά εκμεταλλεύονται τις ανθρώπινες βιοτικές ανάγκες δημιουργώντας τεχνητές βιοτικές ανάγκες για να τις καλύψουν μέσα από την ματαιοδοξία της πυραμίδας και των ορισμών της.

          Δεν είμαι οπαδός του πρωτογονισμού, δεν είμαι πριμιτιβιστής, το αντίθετο, αλλά αυτό το αντίθετο ορίζεται από τον σεβασμό στην φύση, από την αντίληψη ότι είμαστε κομμάτια της και δεν μπορούμε να την παραδώσουμε προς εκμετάλλευση σε κανένα γιατί έτσι την χάνουμε και χάνουμε την ίδια την ζωή μας και κανείς δεν θα μας συγχωρήσει για αυτό.

          Ας διαφύγουμε λοιπόν από την βλακώδη καπιταλιστική λογική και ας χτίσουμε το μέλλον μας μέσα από την φύση μας.  

ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ: ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΩΝ

Γράφοντας τις απόψεις μου για τα αποτελέσματα των εκλογών για το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο.

 

Α. ΓΙΑ ΤΙ ΨΗΦΙΣΑΜΕ;

Πρώτα από όλα και εντελώς ρεαλιστικά θα πρέπει να κατανοήσουμε όλοι, ότι η ψηφοφορία αφορούσε αποκλειστικά το Ευρωκοινοβούλιο, ένα μόνο όργανο του διεθνούς πολιτειακού μορφώματος της Ευρωπαϊκής Ενωσης και μάλιστα όχι το κυριότερο για την διαμόρφωση της πολιτικής.  

Κατ΄ αντιδιαστολή η ψηφοφορία δεν αφορούσε το σύνολο της Ευρωπαϊκής Ενωσης και των θεσμών της.

Το περιορισμένο του αντικειμένου της ψηφοφορίας, αλλά και των εξουσιών και αρμοδιοτήτων του οργάνου που αφορούν, ακόμα και το περιορισμένο των διαδικαστικών δυνατοτήτων των ίδιων των εκλεγέντων «ευρωβουλευτών», πρέπει να μας ωθήσει να κατανοήσουμε τον αποκλεισμό της όποιας ουσιαστικής δημοκρατίας (ακόμα και της κατ’ επίφαση δημοκρατίας: της «αντιπροσωπευτικής) από το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας της Ε.Ε. .

Πολιτειακά και με μία σύντομη κριτική, θα υποστήριζα βάσιμα, ότι οι θεσμοί και η οργάνωση της Ε.Ε. κατατείνουν να είναι παρόμοιοι με αυτούς της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (Καίσαρας, επιτροπές σοφών – τεχνοκρατών, σύγκλητος, επαρχίες …).

Ως προς το σύνθημα «Ψηφίζουμε για την Ευρώπη» θα έλεγα πως είναι παντελώς άστοχο. Δεν ψηφίζουμε και δεν ψηφίσαμε για την Ευρώπη (θα ψηφίζαμε ίσως, εάν ετίθετο προς ψήφιση η συνθήκη της Λισαβόνας), ψηφίσαμε μόνο αντιπροσώπους για το όργανο που ονομάζεται «Ευρωκοινοβουλίο» και έχει σχετικά περιορισμένες αρμοδιότητες.    

 

Β. ΝΙΚΗΤΕΣ & ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Οι νικητές στην Ελλάδα προκύπτουν από τα εκλογικά αποτελέσματα:

Νικητές : Το ΠΑ.ΣΟ.Κ., ο  ΛΑ.Ο.Σ., οι Οικολόγοι Εναλλακτικοί

Χαμένοι: η Ν.Δ. και το ΣΥ.ΡΙΖ.Α

Σταθερό ή Στάσιμο : το Κ.Κ.Ε.

 

Γ. ΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ

1. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. πρώτα από όλα, νικητής των εκλογών με το μεγαλύτερο ποσοστό έναντι των άλλων κομμάτων και με μία επαναφορά στην 1^η θέση των ευρωκλογών μετά από 15 χρόνια και γενικά σε εκλογές από το 2000. Η 1^η νίκη του Γ. Παπανδρέου επίσης, ως προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ..

Είμαι απόλυτα βέβαιος ή έστω μπορώ βάσιμα να σκεφτώ  ότι στην Ιπποκράτους θα προτιμούσαν η νίκη να έχει συνοδευτεί από ένα ποσοστό ανώτερο του 40% και ας ήταν μικρότερη η διαφορά από τη Ν.Δ., διότι αυτό θα σήμαινε την διαμόρφωση ενός μεγάλου πολιτικού ρεύματος, όμως δεν πρόκειται για το ΠΑΣΟΚ των δεκαετιών του 1970 και του 1980, που είχε εκείνα τα πολιτικά και προσωπικά χαρακτηριστικά που ευνοούσαν την διαμόρφωση κοινωνικού πολιτικού ρεύματος.

Πέραν των αδυναμιών του ΠΑΣΟΚ, της προηγούμενης κυβερνητικής του θητείας, του διεθνούς περιβάλλοντος και των προσωποπαγών αρνητικών διαθέσεων που προκαλούνται στην κοινωνία από την διατήρηση στην 1^η γραμμή γνωστών προσώπων του κομματικού σωλήνα, μην  παραβλέπουμε το γεγονός ότι οι «ευρωεκλογές» είναι γενικά πιο ελεύθερες και χαλαρές για τους ψηφοφόρους. Αυτό σημαίνει πρώτιστα, ότι οι ψηφοφόροι δεν τίθενται σε τόσο έντονα διλήμματα και κάνουν πιο εύκολα αυτό που επιτάσσει η προσωπική τους γνώμη και συνείδηση.

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. με τα μειωμένα ποσοστά και αριθμό ψήφων σε σχέση με το 2007 θα πρέπει να αντιληφθεί και να αναλύσει τα ανωτέρω.

Η πιο ελεύθερη ψήφος καταδεικνύει για μία ακόμα φορά την δυσπιστία της κοινωνίας απέναντί του. Είναι ευνόητο ότι ρεύμα δεν υπάρχει και δεν θα μπορέσει να υπάρξει όσο οι πολίτες βλέπουν τα ίδια πρόσωπα να τίθενται ως «πρωτοκλασάτοι» υποψήφιοι μελλοντικοί υπουργοί, ως βαρόνοι σε κομματικές βαρονίες, ως αδιάφορη ή αρνητική επαγγελματικού ατομικιστικού τύπου πολιτική παρουσία και ταυτόχρονα τροχοπέδη στα ζητήματα της κοινωνίας και του ελληνικού λαού. Τα υλικά που απορρίφθηκαν από τον ελληνικό λαό δύσκολα και μόνο ως έσχατη ανάγκη μπορούν να κριθούν χρησιμοποιητέα από τον Ελληνικό λαό.

Σχεδόν ταυτόσημες με τα πρόσωπα είναι και οι πολιτικές που έχει προτείνει το ΠΑΣΟΚ, από τις όμορφες πολιτικές (πλην όμως θεωρητικές) εξαγγελίες του προέδρου του, μέχρι – και κυρίως – τις πρακτικές πολιτικές λύσεις που δυστυχώς έχουν κατασκευάσει κατά βάση τεχνοκρατικά στελέχη και πόρρω απέχουν από το να εκφράσουν ή να ικανοποιήσουν τις κοινωνικές ανάγκες. Επιφυλάσσομαι να αναλύσω και να κρίνω αρτιότερα όσα έχει μέχρι σήμερα εξαγγείλει το ΠΑΣΟΚ, αλλά και όσα κατ’ εμέ λείπουν από το πρόγραμμά του.

Είναι σαφές ότι στο ΠΑΣΟΚ δεν συντελέστηκε η πολιτική και προσωπική ανανέωση που είχε ανάγκη το ίδιο και ο τόπος. Δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία για να πείσουν ότι το ΠΑΣΟΚ δεν θα αποτελέσει και αυτό «βαρβαρότητα» ή ότι θα οδηγήσει την χώρα πέρα από το να «βουλιάξει».

Η νίκη του οφείλεται κατά κύριο λόγο στην δικαιολογημένη καθίζηση της Ν.Δ. και στην μερική του διαφοροποίηση από τις αρχές του «ευρωπαϊκού σοσιαλιστικού κόμματος» ( στο «σοσιαλιστικού» θα έβαζα πολλά «εισαγωγικά»).

2. Το ΛΑ.Ο.Σ.

Το ΛΑ.Ο.Σ. αποτέλεσε και δημοσκοπική έκπληξη. Όμως όλα τόσο καιρό ήταν στρωμένα υπέρ του. Πέραν της κεντροδεξιάς παρουσίας της κ. Τζαβέλλα, που έδειξε πως έχει πολιτική αίσθηση και λόγο (για τον χώρο της) και της επί έτη προνομιακής του μεταχείρισης από τα Μ.Μ.Ε. (γιατί άραγε;), το ΛΑ.Ο.Σ., το κόμμα με τις ακροδεξιές καταβολές έχει όλα τα χαρακτηριστικά που του δίνουν την δυνατότητα να εκφράζει ή καλύτερα να ψιττακίζει κοινωνικές αγωνίες (ακόμα και να τις δημιουργεί) με τρόπο που μπορεί να λαϊκίζει τις συντριπτικά περισσότερες φορές, αλλά ταυτόχρονα εκφράζει ένα μέρος της κοινωνίας πιο άμεσα, από ό,τι τα μεγάλα τεχνοκρατικά κυβερνητικά κόμματα.

Είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της ακροδεξιάς σχολής που επί ώρες και έτη μπορεί να τάζει και με επιφανειακές αναλύσεις να χαϊδεύει ευχάριστα τα ώτα των λαών ή των ανθρώπων που βρίσκονται σε αδιέξοδα. Με ελεύθερο το «πατριωτικό πεδίο» μετά την εξάρθρωση του «πατριωτικού μαχητικού εθνικά ΠΑΣΟΚ», δεν συνοδεύει με καμία ουσιαστική ευρύτερη πολιτική πρόταση και θέση τον λόγο του, αλλά επενδύει στον «εθνικισμό» ως αυτός να ήταν δια μαγείας ο όρος επίλυσης των προβλημάτων της κοινωνίας. Ο εύπλαστος και ακαθόριστος «εθνικισμός», που εύκολα και άκριτα μπορεί κανείς να συλλάβει και να θεωρήσει ως πανάκεια είναι το όπλο του ΛΑ.Ο.Σ., που εύκολα μπορεί να παρασύρει ένα λαό που αναγκάστηκε ή οδηγήθηκε να βρίσκεται σε πρόθυρα νευρικής κρίσης και αποσύνθεσης και ανθρώπους χονδροειδώς μορφωμένους πολιτικά. Το ΛΑ.Ο.Σ. βεβαίως ουδόλως μπορεί να εξηγήσει και να αναλύσει πειστικά τις άριστες και προνομιακές σχέσεις του με τα σύμβολα της παγκοσμιοποίησης: το τραπεζικό κεφάλαιο, τις βιομηχανίες, τις μεγάλες ημεδαπές και αλλοδαπές πολυεθνικές εταιρείες. Η ίδια η σιωπή καταμαρτυρά την αντίφαση και την κενότητα του «εθνικού» του λόγου. Αλλωστε, στο χέρι της Ν.Δ., που προνομιακά εκφράζει και την ντόπια ακροδεξιά, είναι να διαλύσει το ΛΑ.Ο.Σ. και να το ενσωματώσει ξανά στα «σπλάχνα» της.

3. Οι Οικολόγοι – Εναλλακτικοί

Είναι και αυτοί στους κερδισμένους, αν και οι δημοσκοπικές προσδοκίες που κατασκευάστηκαν ή καλλιεργήθηκαν προεκλογικά, δεν επιβεβαιώθηκαν. Κόμμα «μπαλαντέρ» για το σύστημα, με τον επικεφαλής του να δηλώνει ότι θα συνεργαστεί και σε εθνικό επίπεδο με όποιο κόμμα ακολουθήσει «οικολογική πολιτική», ήλθε να δεσμεύσει και να καρπωθεί ένα κομμάτι της δυσαρέσκειας για το πολιτικό κομματικό σκηνικό των τελευταίων ετών. Ανθρωποι αξιόλογοι και άνθρωποι ύποπτοι για τις προθέσεις τους δημιουργούν ένα μείγμα που μπορεί σύντομα να εκραγεί ή να διατηρηθεί για να διαδραματίσει ρόλο ρυθμιστή στις βουλευτικές εκλογές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα μαζί με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. μιας εσφαλμένης αντίληψης για τον διεθνισμό, που ταυτίζει την ιμπεριαλιστική διεθνική σούπα της παγκοσμιοποίησης με τον κοινωνικό πολιτικό διεθνισμό, κατάφεραν να δώσουν  όπλα στους αντιπάλους τους και να εμφανιστούν (ίσως όχι αδικαιολόγητα) ως το αυγό του φιδιού στην ευρισκόμενη σε διαδικασία αρνητικής ανακατάταξης ελληνική κοινωνία.

Δ. ΟΙ ΧΑΜΕΝΟΙ         

1. Η Ν.Δ.

Η Νέα Δημοκρατία δεν είναι στην πραγματικότητα χαμένη. Μετά από 5 ½ ολόκληρα χρόνια κυβερνητικής ανικανότητας, όπου δεν λύθηκε το παραμικρό πρόβλημα του ελληνικού λαού, όπου δεν δόθηκε καμία παραγωγική ή κοινωνική διέξοδος, ενώ δημιουργήθηκε σειρά άλλων προβλημάτων και ξεπουλήθηκε όσο – όσο ο εθνικός πλούτος και το κοινωνικό φρόνημα των Ελλήνων, μετά από 5 ½ χρόνια κοινωνικής διαίρεσης, βίαιης αναδιανομής του πλούτου υπέρ των ισχυρών, παραγωγικής απαξίωσης και αποδιάρθρωσης της χώρας, μετά από 5 ½ χρόνια σκανδαλωδών πολιτικών, υποτέλειας στο μεγάλο κεφάλαιο και στους απανταχού εκφραστές του και καταστροφικής από όλες τις απόψεις οικονομικής πολιτικής, η πραγματική θέση της Νέας Δημοκρατίας θα έπρεπε να είναι περίπου στο 10% του εκλογικού σώματος και να περιλαμβάνει μόνο ανεγκέφαλους και ατομιστές φανατικούς οπαδούς της. Οι σκεπτόμενοι νεοδημοκράτες μπορούν κάλλιστα σε μία συζήτηση να αναγνωρίσουν τις πιο πάνω και εκατοντάδες άλλες αδυναμίες της πολιτικής, μιας κυβέρνησης, που συνειδητά εξαπάτησε τον ελληνικό λαό για να έλθει στην εξουσία προς ίδιον όφελος και δεν έχει παρά μόνο μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού στελέχη, που μπορούν να σκεφτούν λίγο πιο σύνθετα και πιο πέρα από τις προσθαφαιρέσεις των μελών της ομάδας – κλίκας του καθενός ( το «φαινόμενο των κουμπάρων» δεν είναι σημειολογικά τυχαίο).

Αυτό που αξίζει ο ελληνικός λαός εάν θέλει να ξεφύγει από τον ολισθηρό δρόμο που τον κατευθύνει η Ν.Δ. είναι η ανατροπή της κυβέρνησης αυτής το συντομότερο δυνατό.     

2.Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. πληρώνει πολλά «γραμμάτια» που είναι εγγενή στον χώρο του επί δεκαετίες. Από το κύριο της έλλειψης πολιτικού μοντέλου και των σχαστικών πολιτικών διαφωνιών στο εσωτερικό του, μέχρι την αλαζονική συμπεριφορά στελεχών του και την παρουσία τους στις επιμέρους κοινωνίες και επαγγελματικούς χώρους. Κοντά σε αυτά και η εσφαλμένη επιλογή αρχηγού με ένα νέο άνθρωπο που έχει πολλά να δείξει στα κανάλια, αλλά λίγα ακόμα να πει στον ελληνικό λαό, έπεσε στην παγίδα του συστήματος των media (ανεπίτρεπτο για συνειδητά αριστερό κόμμα), έγινε κομμάτι τους και εξαρτώμενο από αυτά και εν τέλει αρκούσε η ανυποταξία της αριστερής του πτέρυγας στο σύστημα για να τον ξεφουσκώσουν για τα καλά τα ίδια τα μέσα που τον στήριξαν. Ελπίδα δεν είναι τα πρόσωπα και οι «γωνίες» της τηλεοπτικής λήψης, αλλά οι πολιτικές που εκφράζουν οι άνθρωποι.

Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. παραμένει εγκλωβισμένος σε ένα πολιτικό αλαλούμ χωρίς συγκεκριμένη κοσμοθεωρία και πολιτική κατεύθυνση, ενώ ταυτόχρονα δεν έχει κυβερνητική ελπίδα και θέση (την απέρριψε άλλωστε όταν του προτάθηκε από το ΠΑΣΟΚ). Η ίδια η λεκτική πολιτική επανατοποθέτηση του ΠΑΣΟΚ στον σοσιαλιστικό δημοκρατικό χώρο συμπίεσε ασφυκτικά τα πολιτικά περιθώρια του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ο οποίος έφτασε στην κριτική του προς το ΠΑΣΟΚ να επικαλείται τα αυτά με τη Ν.Δ. (διακυβέρνηση Σημίτη) και στην κριτική του προς το ΚΚΕ , τον Στάλιν !!!. Ο Αλ. Αλαβάνος ένα πραγματικά «πολιτικό λαγωνικό» το αντιλήφθηκε, αλλά η ζημιά είχε γίνει. Μην ξεχνάμε ότι παραδοσιακά στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. εντρυφεί μία σειρά ατομιστών τεχνοκρατών της ελίτ, που και άριστες σχέσεις με το μεγάλο κεφάλαιο έχουν και αφαιρούν από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. το όποιο λαϊκό κοινωνικό έρεισμα.   

Ε. ΣΤΑΘΕΡΟ

Το ΚΚΕ

Σταθερό και μάλλον χαμένο για περίοδο κρίσης του καπιταλισμού, το Κ.Κ.Ε. δείχνει πλέον δέσμιο του συστήματος στο οποίο λειτουργεί. Εχοντας μια συμπαγή ηγετική ομάδα που παραδοσιακά κινείται στα όρια του βυζαντινισμού και της γραφειοκρατίας του, έχει απεμπολήσει την πρόταση και παραμένει στην αντίδραση. Ακόμα και η τελευταία, η αντίδραση, έχασε τον αυθορμητισμό και την εφευρετικότητα των πρώτων χρόνων της ανεξαρτησίας του Κ.Κ.Ε. από το Κ.Κ.Σ.Ε. και πλέον αποτελεί στηλιζαρισμένη πρακτική, που κανέναν δεν αιφνιδιάζει ως προς τους στόχους της. Θαρρώ ότι ο κύκλος αυτής της ηγεσίας του ΚΚΕ, έχει αρχίσει να κλείνει και καλά θα κάνει η ηγεσία του ΚΚΕ, που έχει τεράστιες δυνατότητες πολιτικής ανάλυσης να σκεφτεί μαρξιστικά και να πράξει τα δέοντα, καθώς το ΚΚΕ και, κατά κυριολεξία, οι αγνοί άδολοι κομμουνιστές αγωνιστές, είναι πραγματικά ενεργό κομμάτι των αγώνων και εκφραστές των αγωνιών του λαού και της εργαζόμενης κοινωνίας.   

ΣΤ. Η ΕΥΡΩΠΗ

Η περαιτέρω άνοδος της δεξιάς και της ακροδεξιάς στην Ευρώπη είναι γεγονός και αποτέλεσμα τεσσάρων (4) βασικών παραγόντων:

-        Της συνεχούς πολυετούς και πολυποίκιλης πλύσης εγκεφάλου από τους οπαδούς και τα κέντρα εξουσίας της συντήρησης και του νεοφιλελευθερισμού (εννοώ και την σοσιαλδημοκρατία).

-        Του μοντέλου της παγκοσμιοποίησης που οδήγησε σε παραγωγική απαξίωση την Ευρώπη και τους κατοίκους της, με αποτέλεσμα την ατομικιστική θεώρηση και αναζήτηση λύσεων για τις βιοτικές τους ανάγκες.

-        Της σοσιαλδημοκρατίας που προπαγάνδισε τις λογικές του νεοφιλελευθερισμού και ήταν αυτή που κατά κύριο λόγο μετά το Μάαστριχτ εφάρμοσε το μοντέλο του. Ετσι όταν οι πολίτες αντιλαμβάνονται την απαξίωσή τους έρχονται στο μυαλό τους οι μέρες της «σοσιαλδημοκρατίας του Μάαστριχτ».

-        Της σοσιαλδημοκρατίας και της ευρύτερης αριστεράς που απέτυχε καν να δημιουργήσει ένα πειστικό μοντέλο κοινωνικής ζωής και προπαγάνδισε με πάθος το νεοφιλελευθερισμό και σήμερα όχι μόνο απέχει από την κριτική της αποτυχίας του νεοφιλελευθερισμού και του καπιταλισμού, αλλά και στηρίζει τις δομές του.

           Δεσμευόμενος να γράψω στο άμεσο μέλλον εκτενέστερα για το μοντέλο της σοσιαλδημοκρατίας και της Ευρώπης, όπως αυτά αφέθηκαν ή ορίστηκαν να εφαρμοστούν θέλω να επισημάνω ότι οι εκλογές αυτές ήταν ο θάνατος της σοσιαλδημοκρατίας και του σοσιαλφιλελευθερισμού σε όλη την Ευρώπη. Ο κύκλος έκλεισε. Αυτή η οπτική του συμβιβασμού δεν πρόκειται ποτέ να επανέλθει στο προσκήνιο και καλό θα είναι να μην επανέλθει. Ελάχιστα κόμματα, στην πραγματικότητα αυτά που η κοινωνική τους βάση δεν ήταν ποτέ σοσιαλδημοκρατική, αλλά περισσότερο σοσιαλιστική (όπως το ΠΑΣΟΚ), κατάφεραν να επιβιώσουν και να αυξήσουν τα ποσοστά τους. Τα έσωσε η διαφοροποίησή τους, έστω και εάν δεν ήταν έντονη και ιδιαίτερα σαφής και κυρίως η ιστορική κοινωνική μνήμη.

Οι κοινωνιστές πολίτες της Ευρώπης ανακάλυψαν ή ένοιωσαν με την οικονομική κρίση ότι οι σοσιαλδημοκράτες, ενώ όφειλαν να φυλάττουν τις κοινωνικές Θερμοπύλες συναγελάζονταν και συνταυτίζονταν με τον κοινωνικό εχθρό, έχοντας παραδώσει ανθρώπους και κοινωνίες στην εκμετάλλευση και την εξουσία της οικονομικής ολιγαρχίας. Τιμώρησαν λοιπόν τους «φρουρούς» που παρασπόνδησαν, αφού ο στρατός της αυτοκρατορίας κατέλαβε τον τόπο τους και μόνο αυτό έχουν πλέον την εξουσία να πράξουν. Είναι γνωστό ότι την προδοσία πολλοί αγάπησαν, αλλά τον προδότη ουδείς.       

         

Ζ.  ΑΠΟΧΗ

Συνολική νικήτρια και «1^ο κόμμα» σε όλη την Ευρώπη ήταν η αποχή.

Πάντα υποκειμενική και προσωποπαγής, ακόμα και ως λάθος επιλογή, η νίκη της αποχής δείχνει τα αδιέξοδα: ατομικά, κοινωνικά, πολιτικά. Από την πολιτειακή αυτοκρατορική και αντιδημοκρατική εικόνα της Ε.Ε., στο αποτυχημένο και ολέθριο για τους λαούς και τις κοινωνίες μοντέλο της παγκοσμιοποίησης και του δήθεν ελεύθερου ανταγωνισμού, από τις κυβερνήσεις μαριονέτες του μεγάλου κεφαλαίου μέχρι την απόλυτη εξουσία του επί των ανθρώπων και τη νεοδουλεία που επιβάλλει, από την αναξιοπιστία, αυτοαπαξίωση  και ανυπαρξία της πολιτικής και των πολιτικών προσώπων μέχρι την ταύτιση πολιτικών απόψεων μεταξύ των κομμάτων, είναι σαφές ότι οι Ευρωπαίοι απείχαν διότι πίστεψαν ότι η ψήφος τους δεν είχε καμία ιδιαίτερη σημασία πολιτειακά και πολιτικά. Ανέλυσα στην αρχή την ήσσονα ουσία της «ψήφου για το Ευρωκοινοβούλιο» και η παρουσία ή η απουσία των ψηφοφόρων είναι ανάλογη της αξίας της ψήφου και της θεσμικής «δημοκρατίας», που απουσιάζει επιδεικτικά από την Ε.Ε. .

Στην Ελλάδα το ποσοστό της αποχής είναι μεγάλο μα όχι βέβαιο. Οι εκλογικοί κατάλογοι έχουν να αναθεωρηθούν από το 2001 και στα χρόνια που μεσολάβησαν πολλοί συνάνθρωποί μας δεν βρίσκονται ανάμεσά μας.

Η αποχή των υπολοίπων, ακόμα και εάν αποτελεί στην ουσία της και για πολλούς έντονα πολιτική πράξη δεν δύναται να επιφέρει ουσιώδη αποτελέσματα. Θα γίνω σκληρός και θα πω ότι οι πολιτικοί μας κυρίως οι ατομιστές συντηρητικοί (κάθε κόμματος) νοιώθουν να έχουν ποιμαντορική ιδιότητα και το μόνο που απασχολεί τους περισσότερους είναι να έχουν την «εργολαβία» της φροντίδας της στάνης, ασχέτως εάν τους λείπουν πρόβατα … . Δεν τους ενδιαφέρει το περιεχόμενο και το βάθος, αλλά η δική τους επιβεβαίωση και ας έρχεται ακόμα και από ένα ελάχιστο εκλογικό κοινωνικό σώμα.

Το ζητούμενο παραμένει για την Ελλάδα και όλη την Ευρώπη, η έκφραση και ικανοποίηση των αναγκών των ανθρώπων και των κοινωνιών μέσα από το κριτήριο της ισότητας. Αυτό πρέπει να προβληθεί και να έλθει σύντομα με συγκεκριμένες και σαφείς πολιτικές, αλλιώς το φάντασμα του εθνικοπαγούς φασισμού, που εμφανίζεται σε κάθε περίοδο κρίσης, είναι βέβαιο ότι θα επανέλθει καθώς εξυπηρετεί απόλυτα το σκοτάδι της παγκόσμιας αυτοκρατορίας των οικονομικών συμφερόντων.         

Η. Εν κατακλείδι

Το συμπέρασμα είναι απότοκο μιας απλής στην ουσία της ανάλυσης. Το συμπέρασμα εκφράζει την πραγματικότητα του καθενός και της πολιτικής και κοινωνικής κατάστασης της Ευρώπης. Εκφράζει τις εξαρτήσεις και τις αγωνίες που γεννά η ανάγκη κάλυψης των βιοτικών αναγκών των ανθρώπων, τις κοινωνικές ανισότητες που έχουν δημιουργήσει οι κοινωνίες πυραμίδες και το «θέσφατο» της καπιταλιστικής ιδεολογίας, που θέλει τους ανθρώπους υποχείρια των αναγκών, αγωνιζόμενα οπορτουνιστικά και κομφορμιστικά για ανέλιξη. Εκφράζει όμως και την άρνηση για μία Ευρώπη – αυτοκρατορία εξουσίας των λίγων αλλά και την συνειδητή πολύπλευρη αποχαύνωση που αυτή επιβάλλει. Εκφράζει, τέλος, την απαξίωση της κιβδηλείας, όπως αυτή δομήθηκε τις τελευταίες κυρίως δεκαετίες στο πρόσωπο της σοσιαλδημοκρατίας και του σοσιαλφιλελευθερισμού. Δεν είναι τυχαίο ότι, τόσο το «Λαϊκό Ευρωπαϊκό Κόμμα», όσο και το «Σοσιαλιστικό Ευρωπαϊκό Κόμμα» έθεσαν ως στόχο μια «κοινωνική οικονομία της αγοράς» !!!, όρος πραγματικά αδόκιμος, αδύνατος να εκφράσει τις ανάγκες των ανθρώπων και των κοινωνιών και χαρακτηριστικός της υποδούλωσης των ανθρώπων και των κοινωνιών, στους ελάχιστους ισχυρούς που ορίζουν και ελέγχουν την «αγορά». 

  

ΕΥΡΩΠΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

Μερικές σκέψεις μου για την Ευρώπη των Λαών, γιατί τόσα χρόνια το λέμε, αλλά πρέπει να φτιάξουμε και ένα κείμενο αναφοράς. Ζητώ τις απόψεις και τις σκέψεις σας.

Εμεις οι λαοί της Ευρώπης με ελεύθερο, ακηδεμόνευτο και αδέσμευτο δημοψήφισμα αποφασίσαμε να ενώσουμε τις φωνές μας και να επιβάλλουμε την θέλησή μας για μια Ευρώπη των λαών της των ίδιων, για μια Ευρώπη που εκφράζει τα δικά μας οράματα και τον σεβασμό του ενός στον άλλο.

 

1.  Ιδρύεται με την παρούσα κοινή απόφασή μας πολιτειακό μόρφωμα που το αποκαλούμε «Ενωση των Ευρωπαϊκών Λαών» (Ε τ. Ε.Λ.).

2. Η ένωση των ευρωπαϊκών λαών είναι η αυτόβουλη προσχώρηση των ευρωπαϊκών λαών σε μία συνθήκη αρχών που πρέπει να διέπουν την λειτουργία των επιμέρους κρατών μελών. Η προσχώρηση στην ένωση γίνεται με δημοψήφισμα.

 3. Σκοπός της ένωσης είναι η ανάπτυξη του αλληλοσεβασμού, της σύμπνοιας και της συνεργασίας μεταξύ των ευρωπαϊκών λαών.

 4. Η ένωση και τα όργανά της εκφράζουν τους λαούς της Ευρώπης, τον σεβασμό στην αξία του ανθρώπου και στην κοινή κοινωνική συλλογική προσπάθεια για την καλυτέρευση της ίδιας του της ζωής.

5.  Ο άνθρωπος αποτελεί το κεντρικό στοιχείο και αξία της κοινωνικής οργάνωσης και υπερτερεί κάθε οικονομικής σκοπιμότητας

6. Η ισότητα κάθε ανθρώπου και η απόλαυση πλήρων των κοινωνικών και ατομικών δικαιωμάτων από όλους είναι ο κύριος σκοπός της ένωσης μας. Κανείς στην Ευρώπη των λαών δεν μπορεί να έχει λιγότερα ή περισσότερα δικαιώματα από κάποιον άλλο.

 7.         Κάθε πολιτική ή κοινωνική μορφή κρατικής συγκρότησης και κάθε δημοκρατικά εκπεφρασμένη άποψη των λαών είναι σεβαστή. Το ίδιο σεβαστό και αναφαίρετο είναι το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να πιστεύει ελεύθερα σε κάθε πολιτική, κοινωνική ή άλλη θεωρία και να πιστεύει σε κάθε θρησκευτικό δόγμα.

 8         Ο σεβασμός στην ιδιαιτερότητα, στις παραδόσεις και στις αξίες κάθε λαού της Ευρώπης αποτελεί αναπόσπαστη αξία της Ε.τ.Ε.Λ..  Κάθε λαός διατηρεί το δικαίωμα να ορίζει ο ίδιος τις τύχες του και να πραγματοποιεί τις πολιτικές και κοινωνικές επιλογές του, εφόσον σέβονται τις θεμελιώσεις αρχές και αξίες της Ενωσης.

 9.         Το πολίτευμα των κρατών μελών της Ε.τ.Ε.Λ. είναι η δημοκρατία σε όποια μορφή επιλέγουν ελεύθερα και ανόθευτα οι ίδιοι οι λαοί με στόχο την πραγμάτωση της δυνατότητας κάθε ανθρώπου – πολίτη να προτείνει και να αποφασίζει δεσμευτικά για κάθε θέμα που τον αφορά. Η πορεία της ένωσης των ευρωπαϊκών λαών πρέπει να έχει ως σκοπό την ολοένα και ευρύτερη δημοκρατική έκφραση και την κοινή ευημερία όλων των πολιτών. Παρεκκλίσεις εκ του στόχου αυτού απαγορεύονται.

 10.         Διατυπώνεται η αρχή της πολιτικής ανεξαρτησίας των κρατών. Κάθε κράτος απολαμβάνει της πλήρους εθνικής ανεξαρτησίας και της νομικής του αυτοτέλειας.
Ουδεμία κρατική εξουσία εκχωρείται και εις ουδένα όργανον της ενώσεως.

 11.       Οργανα της ενώσεως είναι το βουλευτήριο, οι επιτροπές, ο πρόεδρος της επιτροπής και τα συμβούλια κορυφής και υπουργών. Απαντα τα όργανα της ενώσεως (πλην των συμβουλίων κορυφής και υπουργών) εκλέγονται με άμεση καθολική ψηφοφορία.

 12.       Κάθε κράτος και λαός διατηρούν το δικαίωμα να ορίζουν οι ίδιοι την κοινωνική τους οργάνωση, την οικονομία τους και τις δομές της με στόχο την ικανοποίηση των βιοτικών (υλικών και ψυχικών) αναγκών κάθε ανθρώπου. Κάθε λαός έχει το δικαίωμα να παράγει τα αναγκαία για την διαβίωση του βασικά αγαθά, χωρίς κανένα περιορισμό ή ποσόστωση.

 13.       Η συλλογική κοινωνική προσπάθεια αποτελεί αρχή της ένωσης, οι λαοί της Ευρώπης οφείλουν να συνεργάζονται προκειμένου να επιτύχουν το καλύτερο κοινό αποτέλεσμα για όλους. Σε περιπτώσεις παραγωγικής σύγκρουσης τα όργανα της Ενωσης, με 1η την αρμοδιότητα των λαών  αποφασίζουν, για την επίλυση των διαφορών και την επιλογή της παραγωγικής ακολουθίας.

 14.       Η παραγωγική διαδικασία δεν μπορεί να κινείται αντίθετα στον άνθρωπο και στις αποφάσεις των λαών.

 15.       Οι επιμέρους σκοποί της ενώσεως αποτελούν αντικείμενο διαβούλευσης μεταξύ των λαών. Τις αποφάσεις λαμβάνουν οι ευρωπαϊκοί λαοί με δημοψήφισμα. Οι σκοποί της ενώσεως δύνανται να μεταβάλλονται κατά τον αυτό τρόπο. Πρόταση μη ψηφιζόμενη από τα 2/3 των πολιτών ενός κράτους μέλους του δίδει την δυνατότητα να ασκήσει το δικαίωμα αρνησικυρίας (VETO) ως προς τον συγκεκριμένο σκοπό και να μην μετάσχει στην επίτευξή του. Η συνεχής άσκηση του δικαιώματος αρνησικυρίας από ένα κράτος μέλος της ενώσεως, έχουσα ως αποτέλεσμα να υφίσταται ψυχική και νομική απόσπαση από τους σκοπούς της ενώσεως και η δράση ενάντια στους σκοπούς της ενώσεως δύναται να επιφέρει την δια ευρωπαϊκού δημοψηφίσματος αποκοπή του από το σώμα της ενώσεως. Η απόφαση αυτή πρέπει να βρίσκει σύμφωνα τα 2/3 του ευρωπαϊκού εκλογικού σώματος.

 16.       Οι λαοί της Ευρώπης είναι το κυρίαρχο όργανο αυτής και αποφασίζουν με ανοικτή ψηφοφορία για κάθε θέμα που κοινά τους αφορά. Η ισχύς των αποφάσεων των οργάνων είναι αντίστοιχη του αριθμού των μετεχόντων στο όργανο αυτό. 

 17.       Κάθε ρύθμιση που αφορά την γενική χάραξη πολιτικής οφείλει να απολαμβάνει της εμπιστοσύνης των ευρωπαϊκών λαών και εφαρμόζεται ανά κράτος μόνο εφόσον εγκριθεί από τους πολίτες με δημοψήφισμα.

 18.       Οι Ευρωπαίοι πολίτες έχουν το δικαίωμα να προκαλούν:

α. Με την δήλωση 3.000.000 πολιτών, δημοψήφισμα σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, επί προδεδομένης προτάσεως.

β. Με την δήλωση του 1/20 του πληθυσμού κάθε χώρας, ενδοκρατικό δημοψήφισμα περί εφαρμογής συγκεκριμένης πολιτικής.

Δικαίωμα να προκαλούν δημοψήφισμα έχουν και τα ανωτέρω όργανα με απόφαση (επί των πολυμελών) της πλειοψηφίας του όλου αριθμού των μελών τους.

 19.       Τα αντιπροσωπευτικά όργανα της ενώσεως έχουν ως καθήκον τους να επεξεργάζονται πολιτικές προτάσεις προς τους λαούς της Ευρώπης. Το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, όπου του δίδεται η σχετική αρμοδιότητα δια προηγηθέντος δημοψηφίσματος διαμορφώνει τις διατάξεις τις αναγκαίες για την εφαρμογή των πολιτικών και νομικών εντολών που έχουν ψηφιστεί.

 20.       Οι λαοί της Ευρώπης είναι μεταξύ τους ίσοι. Οποιαδήποτε απόπειρα διαμόρφωσης ηγεμονίας ή συνθηκών ανισότητας απαγορεύεται και είναι αντίθετη με τον σκοπό της ενώσεως.

 21.       Οι λαοί που μετέχουν στην ένωση έχουν την υποχρέωση συνδρομής ο ένας προς τον άλλο, σε κάθε θέμα που τους αφορά.

 22.       Κάθε ευρωπαϊκός λαός οφείλει να θέσει και να προτείνει προς τους άλλους τις προτεραιότητές τις οποίες θέτει, αλλά και την συνδρομή που μπορεί να παράσχει αυτός στους άλλους λαούς. Τα κοινά προγράμματα που εκπονούνται κατόπιν των διαδικασιών αυτών, προκειμένου να εφαρμοστούν λαμβάνουν έγκριση με ευρωπαϊκό δημοψήφισμα, αφού οι προτάσεις οριστικοποιηθούν μέσα από τα υπόλοιπα όργανα της ευρωπαϊκής ένωσης.

ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ Ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα

 

Από τον Μάρξ στην Ρόζα Λούξεμπουργκ και από τη Ρόζα στον Κορνήλιο Καστοριάδη.

Τι υπάρχει πριν και τι θα έλθει μετά.

 

Α. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έθεσε το κεντρικότερο και ιστορικό κοινωνικό και πολιτικό δίλημμα. Η πράξη του προέδρου του ΠΑΣΟΚ δείχνει πρώτα από όλα ουσιαστικό και βαθύτερο πολιτικό και κοινωνικό προβληματισμό. Το γεγονός ότι ο σοσιαλισμός επανέρχεται στην πολιτική επιφάνεια και στην ορολογία του ΠΑΣΟΚ και μάλιστα με την συγκρουσιακή έννοια της αντίθεσης στην βαρβαρότητα, είναι πραγματικά μια ελπιδοφόρα εξέλιξη για όλους τους ελευθερόφρονες ανθρώπους που προσδοκούν και οραματίζονται κοινωνίες ανθρώπων και όχι ζούγκλες και πυραμίδες ανισότητας.

Το ίδιο το ιστορικό κοινωνικό και πολιτικό δίλημμα, πέρα από το σύνολο της κοινωνίας αποτελεί σαφή πολιτική θέση υπέρ του σοσιαλισμού και στο ίδιο το ΠΑΣΟΚ, που αναζητά την χαμένη πολιτική του ταυτότητα .

 

Β.        Ακόμα και εάν ο Καστοριάδης το χρησιμοποίησε για να εκφράσει και την απόσταση της Σοβιετικής Ενωσης και του εκεί πειράματος (ιδίως τύπου Στάλιν) από τον «σοσιαλισμό», το ουσιώδες περιεχόμενο της φράσης «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» – που δεν διατυπώθηκε από τους ανωτέρω υπό συνθήκες «υπαρκτού σοσιαλισμού» (τον οποίο ο Καστοριάδης θεωρεί επίσης «βαρβαρότητα») – παραμένει αναλλοίωτο και μη δυνάμενο να παρεξηγηθεί.

Σοσιαλισμός δηλ. κοινωνίες ισότητας και ίσων ανθρώπων, ενάντια, αντίκρυ σε οποιασδήποτε μορφής βαρβαρότητα, ζούγκλα ή ανισοτική πυραμίδα.

Στην συγκρότηση άλλωστε της σκέψης του μεγάλου φιλόσοφου δύο στοιχεία ήταν κύρια, το αρχαιοελληνικό στοιχείο μιας πραγματικής κοινωνίας δημοκρατίας που αυτοθεσμίζεται και η θέση του ότι ο μαρξιστικός και πολύ περισσότερο ο εφαρμοσμένος στην εποχή του σοσιαλισμός εξακολουθούσε να λειτουργεί με τα δομικά δεδομένα και οργανωτικά στοιχεία του καπιταλισμού. Για αυτό και ο ίδιος θέλησε να προτείνει την δημοκρατική αυτοθέσμιση των κοινωνιών ως πολιτικό και κοινωνικό στόχο. Το θέμα  της δίκαιης κοινωνίας ή δίκαιου κράτους, που έθεσε ο ίδιος στον εαυτό του και που συμπληρώνει ως αρχή την δημοκρατική αυτοθέσμιση των κοινωνιών, ερώτημα και ζητούμενο που ο ίδιος αναλύει και ως ερώτημα του Αριστοτέλη και του Μάρξ, θαρρώ πως έχω την τύχη να το έχω λύσει.

 

Γ.         Από την αγράμματη πολιτική ζούγκλα και βαρβαρότητα της Νέας Δημοκρατίας (αποδεικνύει την «βαρβαρότητά» της με όσα υποστήριξε για το ίδιο το ερώτημα, αντί να προβληματιστεί ουσιαστικά από το νόημά του και όσα εκφράζει), μέχρι το ΚΚΕ, που με απόλυτη βαρβαρότητα βγήκε μικροκομματικά καιμε τρόπο απόλυτο να εκφράσει ισοπεδωτική θέση, δικαιολογώντας όσους πιστεύουν ότι κατέχει απλώς το δικό του κομμάτι της σύγχρονης βαρβαρότητας και υπερασπίζεται τον ρόλο του, το ερώτημα δεν προβλημάτισε τους κομματικούς μηχανισμούς στην ουσία του.

Το ερώτημα όμως αυτό που είναι αιώνιο και υπάρχει πολύ πριν τον Μάρξ, που απλώς το εξέφρασε με τον τρόπο αυτό στην δική του εποχή, προβλημάτισε και προβληματίζει τους ανθρώπους χιλιάδες χρόνια τώρα και ήλθε ίσως η ώρα, με την υπενθύμιση αυτή του προέδρου του ΠΑΣΟΚ να το εξετάσουμε για να δούμε πως διατρέχει την ανθρώπινη κοινωνική ιστορία, διότι το ερώτημα σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα είναι η υπό συνθήκες καπιταλισμού εκδοχή του αυτού αιώνιου ερωτήματος: κοινωνίες ίσων ανθρώπων ή κοινωνίες άνισης αλληλοφάγου ζούγκλας.

 

Δ.        Ο σοσιαλισμός, που τίθεται απέναντι στην βαρβαρότητα στην διατύπωση του ερωτήματος, δεν είναι βέβαια προϊόν φιλοσοφικής ή κοινωνικής παρθενογένεσης. Είναι η «απάντηση» ενός αιώνιου ζητήματος και αιτήματος του ανθρώπου, απέναντι στον καπιταλισμό και στις εξουσίες της κάθε εποχής. Η κομμούνα του Παρισιού προϋπήρξε της θεωρητικής  συγκρότησης του «σοσιαλισμού» .

Στην πραγματικότητα, ο σοσιαλισμός είναι η αντίδραση κάποιων ανθρώπων απέναντι στον δεδομένο μηχανισμό παραγωγής αγαθών και συναφούς οργάνωσης της κοινωνίας.

Η αντίδραση και η αντίστοιχη δράση, ξεκινά από το θεώρημα της ανθρώπινης ισότητας και έρχεται να τοποθετηθεί με σειρά επιμέρους εναλλακτικών μορφών με κύριες αυτές της κοινωνικής κτήσης των μέσων παραγωγής, του κοινωνικού ελέγχου και της ίσης διανομής ή αναδιανομής του παραγόμενου.

Οι δύο τελευταίες μορφές δεν εξασφαλίζουν την κοινωνική ισότητα στο σύνολο των εκφάνσεων της κοινωνικής συμβίωσης των ανθρώπων. Όλες οι πιο πάνω εναλλακτικές μορφές δεν εξασφαλίζουν συνολικά την ισότητα σε κάθε έκφανση της ατομικής και κοινωνικής ζωής (καθώς αναφέρονται κύρια στην ισότητα ή ισοκατανομή κατά την παραγωγική διαδικασία και όχι π.χ. στην επιλογή της μεθόδου παραγωγής ή του παραγόμενου), αλλά δημιουργούν απλώς κάποιες καλύτερες συνθήκες για να επισυμβεί συνολικά η ισότητα, από την κατάλυση μόνο των ανισοτήτων, ευελπιστώντας και προσβλέποντας στην δημιουργία μιας αταξικής κοινωνίας (της οποίας όμως δεν γνωρίζουν τα πραγματικά δομικά υλικά).

 

Ε.         Το τι είναι και τι εννοείται ως βαρβαρότητα δεν το περιγράφω, το βλέπετε όλες και όλοι να υπάρχει γύρω σας και είναι με μία φράση η ανισότητα που καθορίζει τους όρους  ζωής και εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Μετά από αυτό, αφήστε το μυαλό σας ελεύθερο και θα βρείτε χιλιάδες τρόπους με τους οποίους όλη μετέχουμε στην βαρβαρότητα της ανισότητας και της εκμετάλλευσής της, εκούσιας και ακούσιας, άμεσης και έμμεσης.

            Είναι, λοιπόν, ο σοσιαλισμός η έκφανση της αιώνιας αγωνίας και αγώνα για ισότητα στην λειτουργία των κοινωνιών και κατ’ επέκταση στην ζωή του ανθρώπου. Ο σοσιαλισμός είναι η έκφανση αυτή υπό συνθήκες καπιταλιστικής παραγωγικής οργάνωσης. Την ίδια αγωνία και αγώνα της ισότητας ήλθαν στο παρελθόν να «υπηρετήσουν» και να εκφράσουν μία σειρά από φιλοσοφικές και πολιτικές θεωρίες και κατά κύριο λόγο θρησκείες. 

           

ΣΤ.      Γιατί κύριο ζήτημα είναι η ισότητα στο τμήμα της παραγωγικής οργάνωσης; Γιατί επιζητείται η ισότητα; Θα εξηγηθεί παρακάτω.

 

            Η θεωρία των βιοτικών αναγκών στηρίζεται στο γεγονός της ζωικής φύσης μας και στις ανάγκες που αυτή δημιουργεί. Ξεκινώντας από την ίδια την κυτταρική μας δομή και στην συνέχεια ως οργανισμοί, έχουμε τις φυσικές ανάγκες επιβίωσης που καθορίζουν και την προτεραιότητα στην δράση μας.

Οι ίδιες αυτές ανάγκες, οι βιοτικές ανάγκες, δημιούργησαν τις κοινωνίες, ώστε να μπορούν να εξυπηρετηθούν καλύτερα και πληρέστερα οι ατομικές ανάγκες αυτές μέσα από την κοινή δράση, την συνένωση των ανθρώπινων δυνάμεων και δυνατοτήτων.

Η εξεύρεση – εξασφάλιση και διαχείριση των βιοτικών αναγκών έγινε αντικείμενο μιας κοινωνικής διαδικασίας είναι αυτό που ορίζουμε ως «παραγωγική διαδικασία», ενώ η διαχείριση «ανατέθηκε» σε άλλους κοινωνικούς μηχανισμούς, που στις ημέρες μας ή στον «καπιταλισμό» λέγεται αγορά.

Η ίδια η εκμετάλλευση των βιοτικών αναγκών των ανθρώπων, αλλά και ο αγώνας για κάλυψη και επάρκεια (η αγωνία-ανάγκη της ατομικής και συλλογικής μελλοντικής κάλυψης) γέννησε τους μηχανισμούς εξουσίας και τις ανισότητες, ατομικές και κοινωνικές, γέννησε τους πολέμους και σειρά συγκρούσεων. Στην πραγματικότητα όλη η ανθρώπινη ύπαρξη διακατέχεται από τις ανάγκες αυτές, καθορίζεται από την ζωική μας λειτουργία και φύση, το δε κοινωνικό «είναι» καθορίζει ακόμα και σαν κληρονομική αλληλουχία το «μέλλον».

            Οι ανισότητες λοιπόν στην παραγωγή, κατοχή και διαχείριση των βιοτικών αναγκών, στις οποίες προστέθηκαν και οι «κοινωνικές» ανάγκες, αυτές που ήλθαν να εξαρτήσουν την απόλαυση των πρώτων (ατομικών) από την κοινωνική «θέση», δημιούργησαν ένα κοινωνικό περιβάλλον ανισότητας και ουσιαστικής βαρβαρότητας, που σε πολλούς σήμερα φαίνεται ως αποτέλεσμα κάποιας ratio ή ως αυτονόητο, ενώ στην πραγματικότητα είναι αποτέλεσμα διαιώνισης μιας μακρόχρονης διαδικασίας ανισότητας και ανθρώπινης εκμετάλλευσης.     

 

Ζ.        Για τον λόγο αυτό αλλά χωρίς να κατανοούν την βαθύτερη αιτία και σκοπό της δράσης, όλες οι αποκληθείσες επαναστατικές διαδικασίες ή θεωρίες έχουν βασικό ζητούμενο την ισότητα, την κοινωνική ισότητα. Στην συγκρότηση των κοινωνιών το ουσιωδέστερο ζητούμενο, η ουσιωδέστερη βιοτική ανάγκη είναι πράγματι η ισότητα, αφού από αυτή εξαρτάται πλέον στον μεγαλύτερο βαθμό, η δυνατότητα απόλαυσης των βιοτικών αναγκών, η εξυπηρέτηση των οποίων πλέον «κοινωνικοποιήθηκε» και ορίζεται από τους μηχανισμούς παραγωγής και την  διαχείρισή τους.

Αταβιστικά σχεδόν, οι «επαναστάσεις» στρέφονται προς την κατοχή και διαχείριση των μέσων παραγωγής, χωρίς να έχουν αντιληφθεί τον ουσιώδη λόγο που το πράττουν, που δεν είναι άλλος από την καίρια σημασία τους στην κάλυψη των βιοτικών αναγκών.

Για τον ίδιο λόγο, επειδή δηλαδή δεν έχουν αντιληφθεί την ουσία, που είναι η κάλυψη των βιοτικών αναγκών των «συγκοινωνών» ανθρώπων, αποτυγχάνουν.

Η διατήρηση των ανισοτήτων (αφού δεν έχει εννοηθεί μέχρι σήμερα η σημασία της ισότητας σε σχέση με τις βιοτικές, τις ανθρώπινες ανάγκες) συντελεί σε κάθε επίπεδο στην διαμόρφωση ελλειμμάτων κοινωνικών αναγκών για μία σειρά από ανθρώπους ή στην αγωνία για την μελλοντική κάλυψή τους. Ολη αυτή η διατήρηση των ανισοτικών καταστάσεων, καθώς έχει πολυδιάστατο αντίκρυσμα στην κάλυψη των βιοτικών αναγκών, καθορίζει τις συμπεριφορές των ανθρώπων, τις δεσμεύει και τις προκαλεί.

Εάν η βαρβαρότητα του ατομικιστικού καπιταλισμού ήταν δεδομένη για τον δυτικό κόσμο, προέκυψε και η βαρβαρότητα του «υπαρκτού σοσιαλισμού», για την Σοβιετική Ενωση και για όσα κράτη ακολούθησαν την ίδια αντίληψη, μη αντιλαμβανόμενα την αξία των ανωτέρω βιοτικών αρχών και συνθηκών. Διότι, εάν όπως και στον καπιταλισμό, δεν είναι κεντρικό στοιχείο της λειτουργίας των κοινωνιών η εξυπηρέτηση των ανθρώπινων βιοτικών αναγκών σε κάθε επίπεδο και η εξασφάλισή τους μέσα από ισοτικές κοινωνικές διαδικασίες (η ισότητα εξασφαλίζει την βεβαιότητα ότι δεν θα υπάρξει οποιαδήποτε στέρηση εξαιτίας της ανισότητας) το αποτέλεσμα, μιμούμενο και αντιγράφοντας την δεδομένη εξουσιαστική ανισοτική βαρβαρότητα (ακόμα και στην παραγωγική διαδικασία), αποτυγχάνει να εξυπηρετήσει και να εκφράσει τις ανάγκες των ανθρώπων.  

Η.        Ο Κορνήλιος Καστοριάδης, όντας στην πραγματικότητα κομμάτι της σοσιαλιστικής σκέψης και βαθύτατα επιρρεασμένος από αυτή και την απελευθερωτική ισοτική της διάσταση, δεν γνώριζε βέβαια την θεωρία του βιοτισμού, αλλά αντιλήφθηκε την ταύτιση της παραγωγικής διαδικασίας στον καπιταλιστικό κόσμο και στον κόσμο του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και επισήμανε την αναπαραγωγή του καπιταλισμού ως μεθόδου οργάνωσης της παραγωγής και τα συνεπαγόμενα αυτής στην Σοβιετική Ενωση.

Αναφέρθηκε στην πραγματική, την άμεση δημοκρατία και την σημασία της για την πορεία των κοινωνιών, ζητώντας την «αυτοθέσμιση», την αυτοτέλεια, την αυτοδιαχείριση των ανθρώπων σε συνθήκες ισότητας. Είναι το στοιχείο της πολιτικής ισότητας, που αποτελεί για την θεωρία του βιοτισμού άμεση κοινωνική βιοτική ανάγκη, από την οποία εξαρτάται η δυνατότητα όλων, μέσα από μία σειρά διαδικασιών, να ορίζουν, να απολαμβάνουν, να εξασφαλίζουν τις ατομικές ανθρώπινες βιοτικές τους ανάγκες.

Στο πλαίσιο των επιλογών για την παραγωγική λειτουργία της κοινωνίας και του κράτους, Κορνήλιος Καστοριάδης αναφέρθηκε κυρίως στον Αριστοτέλη και στον Μάρξ, αναζητώντας την δίκαιη κοινωνία και το δίκαιο κράτος. Στα συμπεράσματά του, καθώς «βιοτισμός» δεν υπήρχε, περιορίστηκε στην λειτουργική κοινωνική αυτοθέσμιση αναπαράγοντας το μοντέλο πολιτειακής οργάνωσης που πρότεινε.

Για τον βιοτισμό, δίκαιη κοινωνία και δίκαιο κράτος είναι αυτό που εξασφαλίζει τις ανάγκες του ανθρώπου, ότι κάθε άνθρωπος που θα γεννηθεί θα απολαμβάνει και δεν πρόκειται να στερηθεί τις βιοτικές του ανάγκες. Η ισότητα σε κάθε επίπεδο δεν είναι μόνο ανάμεσα σε αυτές, αλλά είναι και ο όρος για την δημιουργία ελεύθερων πολιτών, ελεύθερων ανθρώπων, ελεύθερων κοινωνιών. 

Η ανισότητα ως κύριο στοιχείο της βαρβαρότητας, ακόμα και όταν υπάρχει επαρκές παραγόμενο, έρχεται να το μοιράσει δημιουργώντας σε κάποιους λίγους εκμεταλλεύσιμες υπερεπάρκειες και στους πολλούς στέρηση ή φόβο στέρησης βιοτικών αναγκών και την ανάγκη μιας πολλαπλής και πολυδιάστατης ανάλωσης της ζωής και της ελευθερίας τους για την εξεύρεση ή εξασφάλισή τους. Τα πολιτικά και νομικά θέσφατα της εποχής μας κάνουν λόγο για την αρχή της ισότητας των πολιτών, προβλέπουν όμως και χίλιους δυο τρόπους για να μην υπάρχει αυτή στην ουσία.

Η ανισότητα που άγει στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο για την εξεύρεση και κάλυψη των βιοτικών αναγκών, βιολογικών – πραγματικών και τεχνητών (οι τελευταίες προκαλούνται ως φαύλος κύκλος για την εικόνα της κοινωνικής ισότητας ή του ανώτερου πυραμιδικού διαχωρισμού), είναι η βαρβαρότητα με την οποία πρέπει στο μέλλον να τελειώσουμε, ως άνθρωποι και κοινωνίες, οριστικά. Το πώς και με ποιο μοντέλο το έχω προτείνει … .

 

 

Δημήτρης Καραμήτσας        http://dialogoskoinonia.wordpress.com/

Η Ν.Δ. ΚΛΕΙΝΕΙ ΤΗΝ ΒΟΥΛΗ ΚΑΙ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ ΤΗΣ

Η Ν.Δ. ΚΛΕΙΝΕΙ ΤΗΝ ΒΟΥΛΗ ΚΑΙ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ ΤΗΣ

 

Ο χρόνος κυλάει αλλά μερικά πράγματα δεν αλλάζουν.

Η ελληνική δεξιά, από τον καιρό των αριστοκρατικών κομμάτων της αρχαιότητας μέχρι σήμερα, έχει μία μόνιμη τάση να αποφεύγει και να πολεμά την δημοκρατία.

Η τάση της αυτή είναι ταυτόσημη και επακόλουθη της θέσης για τον άνθρωπο.

Κατά την δοξασία της, υπάρχουν οι λίγοι, οι ελάχιστοι «άριστοι» που μπορούν και πρέπει να μιλούν και να αποφασίζουν και οι πολλοί που δεν πρέπει να έχουν κανένα, ούτε στοιχειώδες δικαίωμα έκφρασης και απόφασης, αλλά θα πρέπει «για το καλό όλων» να ακολουθούν τυφλά και πιστά, σαν πειθαρχημένο κοπάδι και εκλεκτούς.

Αυτοί οι λίγοι και εκλεκτοί απαντούν και βρίσκονται ανά την ιστορία σε μία πολύ-υποστατή θέση αριστείας: εκλεκτοί του Θεού, μεγάλοι πολέμαρχοι μακελάρηδες, εκλεκτοί της οικονομικής ισχύος, «πεφωτισμένοι» , εξ αίματος ανώτεροι, οι πολιτικά συγκροτημένοι και ορθοί  κλπ. .  Η ψυχοπαθολογική τους διάσταση είναι πραγματικά για γέλια, αλλά επειδή υπάρχουν κοπάδια στερημένων που τους ακολουθούν έχει προκαλέσει τελικά δάκρυα και κλάματα στην ανθρωπότητα.

Η Νεοελληνική Δεξιά δεν αντέχει την Δημοκρατία, έστω αυτή την λίγη και ψευδεπίγραφη.

Σταθερά προσηλωμένη στους Βασιλείς των υπηκόων Ελλήνων και στις χούντες γαλουχεί γενιές και γενιές Ελλήνων με μία τεράστια απέχθεια ακόμα και προς αυτή την ελάχιστη «δημοκρατία» και επιδιώκει να μην έχει κανένα τέτοιο κώλυμα ως προς την ανεξέλεγκτη δράσης της. Είχαν κάποιοι την ελπίδα ότι η ελληνική δεξιά έχει αλλάξει προς το καλύτερο, ότι μπορεί να συμβαδίσει με την ελάχιστη έκφραση του κοπαδιού των ανθρώπων, διαψεύστηκαν οικτρά με την τελευταία προσχηματική απόφαση για κλείσιμο της Βουλής (διακοπή εργασιών λόγω Ευρωεκλογών). Εγώ στους μόνους που ελπίζω είναι σε κάποιους ελεύθερους ανθρώπους, που από λάθος ή παράδοση βρίσκονται στις τάξεις της. Αυτοί μπορεί να σημάνουν κάποια άλλη πρόοδο αρκεί να απομονώσουν τον εαυτό τους από το κοπάδι.

Προξενεί πράγματι τεράστια εντύπωση, όχι η απόφαση για το κλείσιμο της Βουλής, αφού κινείται στα γνωστά πλαίσια δράσης της δεξιάς, αλλά η πιθανή νομιμοφανής αιτιολογία. Με ποιο τρόπο άραγε η λειτουργία της Βουλής εμποδίζει την διενέργεια των ευρωεκλογών ; Μήπως οι υποψήφιοι των ευρωεκλογών είναι βουλευτές, που πρέπει να φύγουν στις εκλογικές τους περιφέρειες για να τάξουν για μία ακόμα φορά λαγούς και πετραχείλια στους ψηφοφόρους τους ;

Περίεργα πράγματα και αιτιολογία δεν υπάρχει, αλλά πρέπει να την αναζητήσουμε μόνο ως προς τις συνέπειες … . Η μία η γνωστή είναι αυτή της παραγραφής αδικημάτων υπουργών.

Ενας ακόμα «πρωθυπουργός της κάθαρσης» (ο προηγούμενος ήταν ο Μητσοτάκης) βρίσκεται βουτηγμένος μέσα στα σκάνδαλα και τις μίζες. Πετάει λοιπόν το καπάκι στον θεσμικό διάλογο και σφραγίζει το θέατρο του παραλόγου για να μην υπάρχουν οσμές προς τα έξω.

Είναι δυνατόν όμως να πιστεύει ότι οι οσμές και η βρωμιά που αποπνέει η κυβέρνησή του και έχει ζώσει όλη την χώρα είναι δυνατόν να σφραγιστούν μαζί με την Βουλή και να χωρέσουν μέσα της ; Αν εκτιμά κάτι τέτοιο είναι γελασμένος.

Εάν πάλι κάποιοι σήκωσαν τα χέρια ψηλά και αποφάσισαν πως δεν μπορούν πλέον να μαντεύουν παραπλανήσεις και αποπλανήσεις πολιτικών προσώπων και υπουργών, πως απώλεσαν τις μαντικές τους ικανότητες που άγουν προς απαλλαγή των υπουργών, τότε τον δικαιολογώ απόλυτα. Δεν είχε ο πρωθυπουργός κάτι άλλο να κάνει από το να κλείσει την Βουλή για να μπορέσουν να ξεκουραστούν και να ξαναβρούν στο μέλλον τις μαντικές τους ικανότητες. Αφού βαρέθηκε η κυβέρνηση να απέχει από τις συζητήσεις στην Βουλή, είπε να αλλάξει το ρεπερτόριο και να κλείσει την Βουλή, για να ικανοποιήσει έτσι και το «κάρμα» της, μαζί με κάποιους οπαδούς της.

Βεβαίως, σύμφωνα με τις αρχές του πολιτεύματος και όσα διδάσκουν στα σχολεία και τις σχολές, μέσα από τον δημοκρατικό διάλογο που διεξάγεται στην Βουλή, επιτυγχάνεται πάντοτε η καλύτερη για την κοινωνία λύση. Είναι όμως σαφές πως η «κυβέρνηση των αρίστων» δεν χρειάζεται την Βουλή, δεν την έχει ανάγκη. Ιδίως δεν την έχει ανάγκη να ασχολείται συνεχώς με τα σκάνδαλα της ολιγαρχίας και να μειώνει την εικόνα της προς τα πρόβατα (ειδικά όσα εμμένουν να την ακολουθούν).

Φαίνεται πως η κυβέρνηση των «αρίστων», που αυτό-ορίζονται ανά την ιστορική πορεία ως ποιμένες του λαού πρέπει να έχει τα χέρια της λυμένα για να εκπληρώσει άνευ αντιπολιτεύσεως τα σχέδια της και δη εν μέσω τεράστιας κρίσης. Τούτο δε είναι το δεύτερο συμπέρασμα – συνέπεια της διακοπής των εργασιών της Βουλής: πλέον η κυβέρνηση υποκαθιστά την Βουλή στο νομοθετικό της έργο και ανενόχλητα μπορεί να δράσει για το ξεπούλημα του έθνους ολόκληρου και της χώρας στους «πεφωτισμένους» και «άριστους», χωρίς να είναι υποχρεωμένη να χάνει το χρόνο της και να υπερασπίζεται τις επιλογές της ενώπιον του Κοινοβουλίου.

Ετσι η χώρα μας στα χέρια του μεγάλου τιμονιέρη, αυτού του ασχέτου της πολιτικής που κατόρθωσε λόγω της ασχετοσύνης του να κυβερνάται η χώρα και να ξεπουλιέται με αποφάσεις υφυπουργίσκων και γενικών γραμματέων, θα βρει τον δρόμο της προς την πλήρη και ανενόχλητη ανοικτή οικοπεδοποίηση.

Τώρα θα ξεπληρωθούν τα πολιτικά γραμμάτια, ως ελπίζουν, με ένα επιπλέον συστηματικό τεράστιο άρμεγμα από τους «άριστους» πατρωνές τους, με την διαφορά ότι το κοπάδι των ψηφοφόρων το έχουν αρμέξει συστηματικά  και αρνείται να τους δώσει αυτή την αυθαίρετη δυνατότητα. Αλλωστε, αυτά τα πρόβατα ενίοτε μετατρέπονται και σε λύκους και οι λύκοι δαγκώνουν … . Ας τα προτρέψουμε να το πράξουν διότι, εάν πειθαρχήσουν, σε λίγο εκτός από κουρά, αφαίμαξη και άρμεγμα θα οδηγηθούν και σε σφαγή, ώστε να αποτελέσουν το επόμενο δείπνο και συμπόσιο των «αρίστων».

Η ΑΚΡΑΙΑ ΤΑΞΙΚΗ & ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ Ν.Δ.

Η ΑΚΡΑΙΑ ΤΑΞΙΚΗ & ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ Ν.Δ.

 

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

 

       Η κυβέρνηση της Ν.Δ. έχει κατηγορηθεί από πολλούς ως δεξιά ταξική κυβέρνηση. Η συμπεριφορά της στην παρούσα φάση έρχεται, όχι μόνο να επιβεβαιώσει την πιο πάνω κατηγορία, αλλά να αποδείξει ότι πρόκειται για μια βαθύτατα ταξική και άκρατα συντηρητική κυβέρνηση.

        Οι επιλογές της Ν.Δ. στην οικονομική κρίση που διανύουμε καταδεικνύουν την πολιτική και ψυχική της ταύτιση με τις ολιγαρχίες και τα μεγάλα συμφέροντα.

 

        Σκληρή ταξικότητα και άγρια συντήρηση αποδεικνύουν οι κινήσεις της σε κάθε επίπεδο :

-        Πρώτα, να διασφαλισθούν οι τραπεζίτες με τεράστια χρηματικά ποσά με χρέωση του δημόσιου ταμείου , να καλυφθούν από κάθε άποψη τυχόν παραβάσεις τους.

-       Μετά, να διασφαλισθούν οι μεγαλοβιομήχανοι και τα συμφέροντά τους.

-       Κατόπιν, οι μεγαλέμποροι και οι μεγάλοι μεταπράτες ξένων συμφερόντων.

        Μετά, να επιβληθεί κρατική τρομοκρατία με σειρά νομοθετημάτων, που προβλέπουν στέρηση και άμβλυνση στοιχειωδών και θεμελιωδών δικαιωμάτων.

 

         Με τι συντηρούνται οι ανωτέρω και αυξάνουν τα κεκτημένα τους ;  

         Με την εκμετάλλευση των αναγκών της πλειοψηφίας, με περισσότερες θυσίες και επιβάρυνση των πολλών, των αδύναμων, των εξαρτώμενων, με εξαφάνιση και συρρίκνωση βασικών και αυτονόητων ανθρωπίνων δικαιωμάτων για τους πολλούς. Από αυτές τις πολιτικές άγονται τα οφέλη και η συντήρηση των ισχυρών πελατών και αφεντικών της Ν.Δ. .

 

         Η εντολή του οικονομικού ολιγαρχικού κατεστημένου προς τους πολιτικούς υπάλληλους και εκφραστές τους είναι σαφής: «πράττετε μόνο ό,τι εξυπηρετεί τα συμφέροντα μας (σ.σ. των ολιγαρχιών), όχι μόνο θα μας συντηρήσετε χρεώνοντας τον λογαριασμό στην κοινωνία, αλλά και θα επαυξήσετε την ισχύ και την εξουσία μας, τις διαφορές και τα χάσματα, θα θέσετε τους Ελληνες σε ακόμα μεγαλύτερες στερήσεις, ώστε να καταστούν τέλεια υποχείριά μας.»

        Αυτή είναι η «λογική» και φιλοσοφία της Ν.Δ. και της ολιγαρχίας που την ελέγχει, αυτές είναι οι τακτικές της πυραμίδας του καπιταλισμού και της συντήρησής του, όπως εκφράζεται από την ελληνική κυβέρνηση και το διεθνές διευθυντήριο: «να κάνουμε την κρίση ευκαιρία, για περισσότερα κέρδη εις βάρος των πολλών και κυρίως για περισσότερη εξουσία.»

      Συντήρηση και επαύξηση ισχύος των λίγων απέναντι στους πολλούς.

      Αθώοι χωρίς δίκη οι υπεύθυνοι και καταδίκη χωρίς δίκη των ανεύθυνων.

 

     Πρέπει όλοι να καταλάβουμε τους σκοπούς της κυβέρνησης της Ν.Δ. και τα συμφέροντα που συντηρεί και εξυπηρετεί.

 

      Μιλάμε για τεράστια προσπάθεια συντήρησης (και επαύξησης) της ισχύος του κατεστημένου της  ολιγαρχίας, όμοια σε ένταση με παθιασμένη ερωτική σχέση. Επειδή όμως μεταξύ πολιτικής και κεφαλαίου οι ερωτικές σχέσεις έχουν άλλο περιεχόμενο, είναι σαφές ότι οι εραστές αυτοί αλληλοστηρίζονται και αλληλοεκφράζονται. Μην ψάχνετε για τον παθητικό εραστή … . Ξέρουμε τον ενεργητικό … είναι αυτός ή καλύτερα αυτοί που έχουν …. ολόκληρη την κοινωνία, άσχετα εάν πρόκειται για κανονικό βάναυσο ομαδικό κοινωνικό βιασμό.

      Στο χέρι μας είναι, στο χέρι των πολλών, να αρνηθούμε τον μαζικό κοινωνικό βιασμό και να τσακίσουμε τους βιαστές και τον συρφετό που τους συνεπικουρεί κρατώντας τα ηνία και τους μηχανισμούς της εξουσίας στην υπηρεσία τους.

 

                                                    Ολοι αύριο στους δρόμους !!!.

Δεν θα το κάνουμε για καμία συνδικαλιστική ηγεσία, θα το κάνουμε για εμάς τους ίδιους, για να εκφράσουμε την αηδία μας απέναντι στην βαρβαρότητα των άπληστων χρυσοθήρων.  

ΖΩΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΧΡΥΣΟΘΗΡΩΝ – ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ

Ο κόσμος των χρυσοθήρων … .

 Οι περισσότεροι θα έχετε διαβάσει για τους χρυσοθήρες που ξεχύθηκαν σε διάφορα μέρη του πλανήτη προκειμένου να ανακαλύψουν το πολύτιμο και πανάκριβο μέταλλο. Κάποιοι θα έχετε δει και ταινίες με πιο διάσημες τον «Χρυσοθήρα» του Τσάπλιν και τον «Θησαυρό της Σιέρα Μάντρε» του Τ. Χιούστον με τον Χ. Μπόγκαρτ, χαρακτηριστικές των επιδιώξεων, των σκοπών, των μέσων, της απληστίας, των κανόνων και της κουλτούρας των χρυσοθήρων.

Οι ίδιοι κανόνες όρισαν τον ρόλο και την πορεία των διαφόρων «κονκισταδόρες» και κατακτητών ανά τον πλανήτη, κατά την ανακάλυψή του από τον «πολιτισμένο» δυτικό κόσμο.

 Στον κόσμο των χρυσοθήρων  ένας είναι ο βασικός και μόνος κανόνας και σκοπός : ΤΟ ΚΕΡΔΟΣ, που φέρνει η κατοχή του χρυσού. Απέναντι στην κατοχή του χρυσού, που γίνεται μαζική φρενίτιδα, η ανθρώπινη ζωή, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια κάθε έννοια λογικής, σεβασμού και ανθρώπινης συμπεριφοράς υποχωρούν, χάνονται στα βάθη της απληστίας, που κυριαρχείται από τον σκοπό του χρυσοθήρα. Η αναζήτηση του «Ελ Ντοράντο» γίνεται για τον χρυσοθήρα διαρκής και συνεχής σκοπός, τα μάτια και το μυαλό του τυφλώνονται από τον σκοπό του κέρδους. Το «ζώο» αυτό ζει μόνο για την αναζήτηση του χρυσού την αναζήτηση του κέρδους  και δεν σταματά ποτέ και μπροστά σε τίποτα. Ο,τι και όποιος σταθεί μπροστά του καταπατιέται και εξοντώνεται με κάθε τρόπο.   Νόμος και κανόνας του χρυσοθήρα είναι μόνο το κέρδος, το κέρδος που παράγεται από την εύρεση του πολύτιμου μετάλλου. Κέρδος ατομικό και μεγάλο.

Η ίδια η κοινωνία και η δράση των χρυσοθήρων είναι έντονα και ελεύθερα ανταγωνιστική. Το πλαίσιο του ανταγωνισμού ορίζεται από τους ίδιους του χρυσοθήρες, κάθε προσπάθεια παρέμβασης και ρύθμισης εξαγριώνει τους χρυσοθήρες, τους στερεί την «ελευθερία» της κίνησης και της δράσης, την ελευθερία του ατομικού τους κέρδους. Αυτοί οι ίδιοι ρυθμίζουν τους κανόνες, χωρίζουν και ορίζουν περιοχές όπου ο καθένας θα ψάξει για τον δικό του χρυσό, για το δικό του κέρδος και όταν υπάρξει διαφωνία, μικροί στρατοί από ντόπιους θυσιάζονται για να λυθούν οι διαφορές.  

Οι χρυσοθήρες περνούν από διάφορα μέρη, διώχνουν ή κάνουν δικούς τους εργάτες, τους ντόπιους, καταστρέφουν τις ντόπιες κοινωνικές και παραγωγικές δομές, εκμαυλίζουν, εκπορνεύουν, επιβάλουν τον απαίσιο ατομισμό τους και τα αντίστοιχα δικά τους ήθη στην κουλτούρα κάθε τόπου. Διαλέγουν αυτοί τους τοπικούς άρχοντες, καθορίζουν οι ίδιοι τους «νόμους» και τον τρόπο εφαρμογής τους με γνώμονα το δικό τους κέρδος και όποιος αντιστέκεται χάνεται στο σκοτάδι … . Μετά το καταστροφικό σμήνος αυτό από ακρίδες, αφού καταφάει ό,τι βρει φεύγει προς νέα «Ελ Ντοράντο» , αφήνοντας πίσω του την ερήμωση. Το καραβάνι των χρυσοθήρων φεύγει για αλλού, για νέα χρυσορυχεία κερδών, ακολουθούμενο από κάθε λογής παρόχους υπηρεσιών, αφήνοντας πίσω τόπους και ανθρώπους καθημαγμένους και κατεστραμμένους. Αυτό επιβάλλει ο ένας και μοναδικός κανόνας της ζωής τους, το συνεχές κυνήγι του κέρδους.

 

Πολλοί θα αναρωτηθείτε γιατί τα έγραψα όλα αυτά, κάποιοι θα έχετε ήδη καταλάβει ότι ο κόσμος μας εξακολουθεί να είναι ο κόσμος των χρυσοθήρων, ο κόσμος του κέρδους. Παραδώσαμε τον πλανήτη μας στους «χρυσοθήρες», αυτούς αναγάγαμε σε ρυθμιστές του συνόλου της ζωής. Αυτοί ρυθμίζουν τους κανόνες και της χρυσοθηρίας και της ζωής μας, μόνοι τους, με βάση και σκοπό το δικό τους κέρδος. Αυτοί επιλέγουν και εμείς υπακούουμε … . Ιδιοι κανόνες, ίδια απληστεία, ίδιου τύπου ανταγωνισμοί, ίδιου τύπου διαχωρισμοί, ήθη και κουλτούρες, ίδιου τύπου ζωή ή ίδιου τύπου παράνοια. Ζωή των χρυσοθήρων και των δουλικών τους … .

Αυτός είναι ο πλανήτης μας, αυτή την κουλτούρα και σκέψη πρεσβεύουν οι «χρυσοθήρες» του πλανήτη και τίποτα δεν άλλαξε. Σκεφτείτε μόνοι σας και κάνετε τις αναγωγές σας. Θα καταλάβετε τι ακριβώς σημαίνει «ελεύθερη αυτορυθμιζόμενη αγορά» και όσα την ακολουθούν. Είναι οι νόμοι των χρυσοθήρων του κέρδους.

Δεν χρειαζόμαστε αναλυτές να μας πουν πως θα βοηθήσουμε τους χρυσοθήρες για να βρουν χρυσάφι και να εξασφαλίσουν την ικανοποίηση του σκοπού, του κέρδους. Αλλωστε οι ίδιοι είναι πάντα ανικανοποίητοι.

Δεν χρειαζόμαστε αναλυτές και «σοφούς» για να πουν στους χρυσοθήρες, πως θα αποκομίσουν περισσότερα κέρδη ή πως θα κερδίσουν περισσότερα από την δουλειά μας στα «ορυχεία» τους. Αυτοί εξυπηρετούν τον συνεχή νόμο των χρυσοθήρων … .

Δεν χρειαζόμαστε ούτε καν ηθικολόγους που προσπαθούν να εξισορροπήσουν τα πράγματα μεταξύ των λαών των ανθρώπων και των χρυσοθήρων, μεταξύ των κοινωνιών των ανθρώπων και των ατομιστών του κέρδους. Δεν τους χρειαζόμαστε γιατί και οι ίδιοι αποδέχονται την ύπαρξη, την λειτουργία και τα «δικαιώματα» των χρυσοθήρων στο κέρδος. Αρα και αυτοί στιλβώνουν την αηδία της παράνοιας και αποδέχονται ότι πάντα θα πρέπει αυτή να υπάρχει.  

Αυτό που χρειαζόμαστε είναι να απαλλαχθούμε από τους χρυσοθήρες, να τους διώξουμε, να απαξιώσουμε το χρυσάφι τους (που δεν το έχουμε άλλωστε και ανάγκη). Να φτιάξουμε τις δικές μας κοινωνίες της πραγματικής ανθρώπινης ελευθερίας, της πραγματικής ανθρώπινης προόδου, τις κοινωνίες της πραγματικής ζωής.    

 

   

ΕΡΕΥΝΑ ΤΟΥ Ν.ΙΝΚΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΙΜΕΣ, ΑΓΓΛΙΑ Α’ ΜΕΡΟΣ

ΠΟΙΟΙ ΤΟΛΜΟΥΝ ΝΑ ΦΕΡΟΝΤΑΙ ΕΤΣΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ …  ΠΟΙΟΙ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΦΤΩΧΟΥΣ

                                                                                                                 – Ι -

 Α. ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ

 Υπήρχε και υπάρχει διάχυτη στην κοινωνία μας η αίσθηση ότι τα αγαθά πωλούνται  ακριβά, πωλούνται ακριβότερα ακόμα και από χώρες που χαρακτηρίζονται «ακριβές».

Πριν από πολλούς μήνες η κυβέρνηση δια του υπουργού ανάπτυξης, μετά από κάποιες δημοσιογραφικές έρευνες, ανακοίνωσε εκδίδοντας σχετική υπουργική απόφαση, ότι θα ληφθούν μέτρα εναντίον όσων εταιρειών πωλούν στην Ελλάδα ακριβότερα τα προϊόντα τους από ότι στο εξωτερικό.

Περιμέναμε πολλούς μήνες και δεν είδαμε καμιά κυβερνητική πρωτοβουλία … .

Εμείς ΠΡΑΞΑΜΕ, πήραμε τις τιμές εκατοντάδων προϊόντων από μεγάλους ομίλους ελληνικών σουπερμάρκετ και ψάξαμε στην Ευρώπη. Ευχαριστούμε όσους μετείχαν, συνεχίζουν να μετέχουν ή θα μετάσχουν στο μέλλον εθελοντικά στην έρευνα αυτή. Περιμένουμε την συμμετοχή τους.

Πήραμε στοιχεία από αντίστοιχα, μεγάλα σουπερμάρκετ, μιας χώρας όπου ο μέσος μισθός είναι σχεδόν διπλάσιος της Ελλάδας, για να μην υπάρξει το επιχείρημα ότι οι τιμές διαμορφώνονται ανάλογα με την δυνατότητα κατανάλωσης.

Πήραμε επίσης στοιχεία από μία χώρα που είναι νησιωτική και αποκομμένη από την υπόλοιπη Ευρώπη, έχει δηλαδή ειδικό κόστος μεταφοράς για να μην υπάρξει το επιχείρημα του κόστους μεταφοράς. Εάν κάποιοι παραταύτα το προτείνουν να ξέρουν ότι η απάντηση είναι έτοιμη, με βάση τις ίδιες τις δικές τους πρακτικές. Ξέρουμε και που παράγονται/συσκευάζονται τα προϊόντα και το περίεργο είναι πως σε κάποιες κατηγορίες μεταφερόμενων προϊόντων οι διαφορές είναι μικρότερες.

Αντικείμενο της έρευνάς μας ήταν τιμές προϊόντων πολυεθνικών εταιρειών σε μεγάλα σουπερμάρκετς της Μ. Βρετανίας, προϊόντων που βρίσκουμε και στην Ελλάδα.

Σκοπός της έρευνας ήταν και είναι να καταδείξει τις διαφορές τιμών, να συνειδητοποιήσουν οι κάτοικοι της χώρας μας τι συμβαίνει και επιτέλους οι αρμόδιοι να πράξουν το καθήκον τους. Κάθε εβδομάδα θα δημοσιεύουμε βγάζουμε και ένα κομμάτι της έρευνάς μας που αφορά πάρα πολλές χώρες της Ευρώπης. Ελπίζουμε ότι σύντομα θα μπορούμε να δημοσιεύουμε περισσότερα κομμάτια ανά εβδομάδα.

 Η έρευνα περιλαμβάνει και την ταυτόχρονη συγκριτική έρευνα της τιμής προϊόντων σε περισσότερες από μία χώρες της Ευρώπης.

 Με την δημοσιοποίηση της έρευνας καλούμε την κυβέρνηση να αναλάβει τις ευθύνες της και να πράξει όσα οφείλει για την προστασία των Ελλήνων. Δικαιολογίες δεν χωρούν. Η ευθύνη παραμένει δική της, όπως ήταν μέχρι σήμερα.

Καλούμε τους εισαγγελείς του ελληνικού λαού να πράξουν το καθήκον τους.

Περιμένουμε την συμμόρφωση των εμπλεκομένων στην διαμόρφωση αυτών των τιμών.

Εάν κάποιος Εισαγγελικός λειτουργός δεν επέμβει αυτεπάγγελτα για να ερευνήσει το θέμα και από την τυχόν ποινική του διάσταση, μετά την πάροδο ενός μηνός θα το πράξουμε εμείς, προκαλώντας με μηνυτήρια αναφορά μας κατά παντός υπευθύνου την έρευνα της ποινικής διάστασής της υπόθεσης έναντι παντός υπευθύνου όσο ψηλά και εάν στέκει στην ιεραρχία.

Ζητούμε από τους εμπλεκόμενους φορείς (παραγωγούς, μεσάζοντες, καταστήματα λιανικής) να δώσουν εξηγήσεις για το τι φταίει και να μειώσουν άμεσα τις τιμές.

Να είναι βέβαιοι όλοι ότι εμείς από την πλευρά μας θα συνεχίσουμε και θα πράξουμε όσα είναι απαραίτητα για να προστατεύσουμε τους συμπολίτες μας και τις οικογένειές τους από όσα συμβαίνουν.

Μελετήσαμε, επίσης, την γενική εικόνα της τιμής των προϊόντων, πόσο ακριβός είναι ο σχετικός τομέας της αγοράς. Τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά. Στην καλύτερη περίπτωση τα αγαθά έχουν παραπλήσιες τιμές. 

Αυτό που ανακοινώνουμε από σήμερα είναι πως οι τιμές των προϊόντων στην Ελλάδα, αποτελούν πραγματικά ντροπή.

Είμαστε μάλλον η ακριβότερη χώρα της Ευρώπης, η ζωή στην Ελλάδα είναι από τις πιο δύσκολες.

Φροντίσαμε να βρούμε και να συγκρίνουμε κατά βάση ακριβώς τα ίδια προϊόντα για να μην μπορεί να υπάρξει επιχείρημα διαφοροποίησης του προϊόντος. Είναι σύνηθες το φαινόμενο οι πολυεθνικές εταιρείες να αλλάζουν συσκευασίες και ονόματα, ενώ το προϊόν είναι το ίδιο. Οπου υπάρχει απλή αντιστοιχία αυτό το επισημαίνουμε.

 Προϊόντα πολλών εταιρειών που κυκλοφορούν στην Ελλάδα δεν υπάρχουν στην Μ. Βρετανία. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι εταιρείες αυτές δεν ακολουθούν αντίστοιχες πρακτικές ή τις ίδιες πρακτικές. Τα προϊόντα αυτά τα βρήκαμε σε άλλες χώρες της Ευρώπης και θα τις δημοσιεύσουμε.

Αλλωστε, με βάση τα ανωτέρω στοιχεία και την γενική εικόνα των τιμών σε ένα είδος ή τομέα της αγοράς, μπορεί κανείς εύκολα να αντιστοιχήσει τις τιμές και να καταλάβει ότι ακόμα και σε άλλα προϊόντα, της ίδιας ή άλλων εταιρειών, που δεν βρέθηκαν ακριβώς τα ίδια ή της αντίστοιχης φίρμας, υπάρχει γενική υπερχρέωση στην Ελληνική αγορά.

Την έρευνα την αφιερώνουμε στον ελληνικό λαό, σε εμάς τους ίδιους που είμαστε παιδία του, τμήματα του.  

Σήμερα παρουσιάζουμε μια σειρά από εντυπωσιακά στοιχεία της έρευνας που είναι σε εξέλιξη και δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσει (αυτό το εγγυόμαστε σε όσους νομίζουν ότι πρόκειται για θύελλα που θα περάσει).

          Οσοι καταλαβαίνουν την σημασία της έρευνας, ας αποτανθούν στο Ν. ΙΝΚΑ για να βοηθήσουν, να στηρίξουν τον διαρκή έλεγχο. Αυτόν που άλλοι όφειλαν να κάνουν … .

          Ας αρχίσουμε, για να καταλάβουν οι Ελληνες  ποιοι τους κάνουν ακόμα πιο φτωχούς και αδύναμους.

Ας αρχίσουμε για τα καταλάβουν όλοι οι αρμόδιοι και υπεύθυνοι ότι η ζωή στην Ελλάδα έχει γίνει αφόρητη, ότι δεν αρκούν τα ευχολόγια και οι παροτρύνσεις, δεν αρκεί η αποχή και η σιωπή, αυτή όταν εξακολουθεί γίνεται ταυτόχρονα ένοχη.

Κάποιοι κάνουν τους Ελληνες ακόμα πιο φτωχούς και αυτό θα σταματήσει. Θα σταματήσει από σήμερα !!!. 

 

Β.      Πέραν των ανωτέρω επισημαίνουμε για τον σκοπό της έρευνας ότι :

1.       Οι τιμές είναι ελεγμένες και υπάρχει μη δυνάμενο να διαψευστεί αρχείο και αποδεικτικό υλικό.

2.       Ο ελάχιστος (μεικτός) μηνιαίος μισθός του εργαζομένου στην Μ. Βρετανία είναι 1.222,5 Ευρώ. Στην Ελλάδα είναι 680 Ευρώ (στοιχεία τελών 2008, πηγή Eurostat). Η σχέση είναι περίπου 12,2 προς 6,8. Η διαφορά των μέσων μισθών είναι, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, ακόμα μεγαλύτερη.  

3.       Οι ισοτιμίες προέρχονται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και αναφέρονται στην ημέρα ολοκλήρωσης της κάθε έρευνας,         

                                                                                                                   - ΙΙ -

Ακολουθεί ο πίνακας ανά κατηγορία προϊόντων

 

Α. ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ : ΒΡΕΦΙΚΑ ΕΙΔΗ

Αρχίζουμε με την άκρως ευαίσθητη αυτή κατηγορία, που αφορά το μεγάλωμα ενός μωρού. Ένα κομμάτι εξαιρετικά ευαίσθητο για όλους. Μαζί με τα υπόλοιπα θλιβερά που συμβαίνουν στην χώρα μας το δημογραφικό πρόβλημα είναι φλέγον και προκαλείται και από το κόστος ζωής.

 

ΠΡΟΪΟΝ	Τιμή Ελλάδας		Τιμή Μ. Βρεταννίας
[1]   PAMPERS  4 EASY- UP 22 τμ.	10,60		6,46
PAMPERS  5 EASY- UP 20 τμ.	10,60		6,46
PAMPERS  6 EASY- UP 16 τμ.	10,60		6,46
PAMPERS  3 ACTIVE FIT 60 τμ.	19,80		9,70
PAMPERS  4 ACTIVE FIT 46 τμ.	19,80		9,70
PAMPERS  5 ACTIVE FIT 38 τμ.	19,80		9,70
MILUPA APTAMIL (βρεφικό γάλα) 2, 3  συσκ. 900 γραμ.	19,25		8,62
PAMPERS Μωρομάντηλα Naturals 63 τεμ.	3,00		2,10
PAMPERS Μωρομάντηλα Baby Fresh 72 τεμ.	3,00		2,10
PAMPERS Μωρομάντηλα Sensitive 63 τεμ.	3,00		2,10
ΚANDOO Υγρά Μαντηλάκια 55 τεμ. Ανταλλακτικό	2,62		1,08
JOHNSON’s BABY SHAMPOO Regular 300 ml.	2,63		1,97
JOHNSON’s BABY BATH 750 ml	4,21		3,68
JOHNSON’s BABY Moisturising BATH 500 ml.	4,20		2,73
JOHNSON’s BABY TOP to TOE Σαμπουάν + Αφρόλουτρο 300 ml	3,67		2,73 τα 500 ml
JOHNSON’s BABY Soothing Naturals Lotion 250 ml	3,86		2,59
JOHNSON’s BABY Bedtime Lotion 300 ml	3,93		2,57
JOHNSON BABY SOOTH NATURAL BATH 400ML		4,20	2,92
ΑΦΡΟΛΟΥΤΡΟ JOHNSON BABY BEDTIME BATH 300ml.		3,60	2,53 (500 ml)
ΑΦΡΟΛΟΥΤΡΟ JOHNSON BEDTIME WASH 300ML		3,98	2,62 (400 ml)
JOHNSON BABY NATURAL CREAM 100ML		3,57	1,89

 

Επισημάνσεις επί του πίνακα:

1. Η τιμοληψία έγινε στις 12/3/2009.

2. Η ληφθείσα ισοτιμία Ευρώ / Αγγλικής λίρας είναι η διδόμενη από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

3. Δεν βρέθηκαν στα 4 μεγάλα Βρετανικά Σ/Μ της έρευνας οι υπόλοιπες εταιρείες που αντίστοιχα υπάρχουν  προϊόντα τους στα ράφια των Ελληνικών Σουπερμάρκετς.  Εάν κάποιος μπορεί να μας δώσει στοιχεία είμαστε έτοιμοι να τα ελέγξουμε και να τα δημοσιεύσουμε. Η σύγκριση των υπαρχόντων τιμών δείχνει ότι οι καταναλωτές δεν μπορούν με καμία βεβαιότητα να θεωρήσουν πως οι λοιπές εταιρείες δεν έχουν την ίδια πρακτική.

 

Σύγκριση κάποιων βασικών δεδομένων από τιμές

Ένα βρέφος 7 μηνών έχει βάρος περί τα 10 κιλά. Χρειάζεται περί τις 6 πάνες καθημερινά και περί τα 900 γραμ. γάλα σε σκόνη κάθε 6 ημέρες. Ας υπολογίσουμε τώρα το βασικό κόστος ανά μήνα.

Ελλάδα :

- 4 μεγάλα πακέτα πάνες νο 4, δηλ. 19,80 Χ 4 = 79,2 Ευρώ

- 5 κουτιά γάλα, 19,25 Χ 5 = 96,25 Ευρώ

- 7 πακέτα μωρομάντηλα Χ 3,00 = 21 Ευρώ

- 1 μικρό σαμπουάν, ένα αφρόλουτρο, δύο λοσιόν, τρεις κρέμες, 2,63 + 4,20 + (3,86 Χ 2) + (3,57 Χ 3)  = 25,63 Ευρώ

 

Σύνολο των κόστους ανωτέρω βασικών αγαθών = 221,71 Ευρώ δηλαδή περίπου το 1/3 του ελάχιστου μεικτού μηνιαίου μισθού ενός εργαζομένου.

Τα ίδια αγαθά στη Μ. Βρετανία κοστίζουν 112,15 Ευρώ !!!. Τα μισά χρήματα !!!.

Σε σχέση με τον μισθό; Στη Μ. Βρετανία τα έξοδα αυτά αποτελούν το 1/10 του ελάχιστου μηνιαίου μισθού. 

Υπογεννητικότητα; Δημογραφικό πρόβλημα ; Φτώχεια ; Τις απαντήσεις τις λάβατε. Μήπως κανείς από εμάς θέλει να αποκτήσει παιδιά ; Θα πρέπει να περάσει από το ταμείο των πολυεθνικών και να πληρώσει !!!

Είναι αδιανόητο, είναι τεράστια ντροπή για όλους.

Οι ενέργειες για να σταματήσει αυτή η ντροπή ξεκινούν.

 

Β. ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΑΤΟΜΙΚΗΣ ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑΣ & ΥΓΙΕΙΝΗΣ   

Θέτουμε δεύτερη την κατηγορία αυτή, γιατί σε αυτά τα προϊόντα δραστηριοποιούνται πολλές πολυεθνικές εταιρείες και η τυποποίησή τους διευκολύνει την έρευνα. Πρόκειται για ακριβώς τα ίδια προϊόντα. Οι τιμές ; μήπως περιμένατε να είναι οι ίδιες ; μήπως καλύτερες ; 

 

ΠΡΟΪΟΝ	Τ. ΕΛΛΑΔΑΣ		Τ. Μ. ΒΡΕΤΑΝΙΑΣ
Σαμπουάν Head&shoulders Citrus fresh 400ml	4,62		4,04
Σαμπουάν Timotei 400ml με μέλι, κεράσι κ.α.	3,40		2,61
Σαμπουάν Gliss color protect 400ml	4,61		2,17 τα 250 ml
Σαμπουάν Gliss liquid silk 400ml	4,61		2,17 τα 250 ml
Conditioner Gliss color protect 250ml	2,80		2,17  τα 200 ml
Conditioner Gliss total repair 250ml	3,80		2,17  τα 200 ml
Conditioner Gliss liquid silk 250ml	2,80		2,17  τα 200 ml
Σαμπουάν Wash&Go Sport 400ml	3,74		1,89 τα 300 ml
Σαμπουάν Wash&Go κατά πιτυρίδας 400ml	3,94		1,89 τα 300 ml
Σαμπουάν Wash&Go κανον. μαλλιά 400ml	3,74		1,89 τα 300 ml
Σαμπουάν Herbal Essences ευαίσθητο δέρμα 400 ml	4,62		3,68
Σαμπουάν Herbal Essences ξηρά μαλ. 400 ml	3,96		3,61
Σαμπουάν Herbal Essences καν/λιπαρά 400 ml	3,96		3,61
Σαμπουάν Herbal Essences κανονικά 400 ml	3,96		3,61
Σαμπουάν Pantene Pro-v φιλαριστά μαλ.	4,76		3,53
Σαμπουάν Dove pro-age 300ml	3,36		2,68 τα 250ml
Σαπούνι Dove Cream Bar 100γρ.	0,87		1,04 τα δύο
Σαπούνι Dove Fresh Touch 100γρ	0,87		1,43 τα δύο
Κρεμοσάπουνο Dove Cream liquid soap με αντλία 250ml	2,15		1,99
Αποσμητικό Dove spray Wildrose 150ml	4,50		3,35
Αποσμητικό Dove roll-on Wildrose 50ml	4,45		2,79
Αποσμητικό Dove spray Invisible 150ml	3,54		1,97
Αποσμητικό Dove roll-on Invisible 50ml	3,61		2,00
Σαμπουάν Fructis Κανονικά 400ml	4,94		3,03
Σαμπουάν Fructis Ξηρά/ταλαιπωρημένα 400ml	4,55		3,03
Σαμπουάν Fructis 2σε 1 Κανονικά 400ml	4,55		3,03
Σαμπουάν Fructis Color Resist 400ml	4,55		3,03
Gel Fructis hard glue  150ml	5,45		3,14
Gel Fructis Wet Look 150ml	5,45		3,14
Αποσμητικό Palmolive invisible dry spray 150ml	3,40		2,05
Αφρόλουτρο Palmolive SPA-steam  shower 750ml	5,16		1,88 τα 500 ml
Αφρόλουτρο Palmolive SPA ενυδατικό shower 750ml	5,16		1,88 τα 500 ml
Αφρόλουτρο Palmolive SPA steam shower  250ml	2,78		1,12
Αφρόλουτρο Palmolive SPA Massage  250ml	2,78		1,12
Αφρόλουτρο Palmolive Μέλι και Γάλα 750ml	5,16		2,18
Αφρόλουτρο Palmolive Αμύγδαλο 750ml	5,16		2,18
Αφρός Ξυρίσματος Palmolive classic 200 ml	2,57		0,87
Αφρός Ξυρίσματος Palmolive sensitive 200 ml	2,57		1,20
Κρεμοσάπουνο Palmolive Milk & Honey με αντλία 500ml	2,48		2,23
Κρεμοσάπουνο Palmolive Αντιβακτηριδιακό με αντλία 300 ml	1,79		1,12
Κρεμοσάπουνο Palmolive Θάλασσα με αντλία 300 ml	2,02		1,84
Σαπούνι Palmolive Μέλι & Γάλα 100 gr	0,61		1,81 τα τέσσερα
Αποσμητικό Sanex Roll-on Micro Talk	3,55		1,49
Αφρόλουτρο Sanex for men Dermo Active Gel  500ml	4,34		2,94
Αφρόλουτρο Sanex for men Shower and Shampoo  500ml	4,49		2,94
Αφρoντους Sanex Dermo – Moisturizing 750ml	5,50		2,94
Αφρoντους Sanex Dermo – Moisturizing 750ml	5,50		2,94
NIVEA Αφρός Ξυρίσματος Gel 200 ml	4,00		3,27
Μαντηλάκια NIVEA Visage ξηρές επιδερμίδες	4,49		3,59
Αποσμητικό NIVEA Deo Roll-on silver protect 50ml	3,78		2,63
Αποσμητικό NIVEA Deo Spray silver protect 50ml	3,78		3,30
Αποσμητικό NIVEA Fresh Roll-on for men 50ml	3,35		2,56
Αποσμητικό NIVEA Fresh Roll-on for women 50ml	3,35		2,56
Αφρόλουτρο NIVEA Bath Cashmere Moment 500ml	4,69		2,94
Αφρόλουτρο NIVEA Bath Cream Soft 500ml	4,69		2,06 τα 250ml
ΑΦΡΟΛΟΥΤΡΟ DOVE SUPREME SATEN 500ml	5,16	2,31
Αφρoντους Sanex Dermo – Moisturizing 750ml	5,50		2,06 τα 250ml
Αφρoντους Sanex Dermo – Moisturizing 750ml	5,50		2,94
Κρέμα Αντιρυτιδική Ματιών NIVEA Visage Q10	13,54		10,94
Γαλάκτωμα καθαρισμού NIVEA Visage Q10 200 ml	5,82		5,64
Στοματικό Διάλυμα Listerine Cool Citrus 500ml	6,50		3,82
Στοματικό Διάλυμα Listerine Cool Mint 500ml	6,44		3,22
Στοματικό Διάλυμα PLAX Sensitive 500ml	5,40		4,24
Στοματικό Διάλυμα PLAX White 500ml	5,45		4,17
Στοματικό Διάλυμα PLAX Κόκκινο 500ml	5,45		3,28
Βαφή Μαλλιών Casting No 34 Καστανό Ανοιχτό 40ml	9,90		4,12
Βαφή Μαλλιών Casting No 14 Καστανό Σκούρο 40ml	9,90		4,12
Βαφή Μαλλιών Casting No 10 Βαθύ Μελαχρινό 40ml	9,90		4,12
Βαφή Μαλλιών Casting No 24 Καστανό 40ml	9,90		4,12
Σερβιέτα Always Normal Ultra Plus 14 τεμ.	2,68		1,86 τα 12 τεμ.
Σερβιέτα Always Ultra Night Jumbo Pack 20 τεμ.	4,99		3,34
Σερβιέτα Always Silk Ultra Normal Plus 12 τεμ.	2,56		1,86
Σερβιετάκι Carefree Cotton Breath 34 τεμ.	2,47		1,95
Σερβιετάκι Carefree Flexiform White 30 τεμ.	2,37		1,95
Βαμβάκι 200 γρ.	0,99		0,76
Βαμβάκι Nτεμακιγιάζ του Σ/Μ 70 τεμ.	0,79		0,60 τα 100 τεμ.
Wella Flex Hair Spray Λάμψη & Κράτημα 250ml	4,50		2,70
Wella Flex Mousse Κανονικό Κράτημα 200ml	4,50		2,70
Wella Flex Mousse Λάμψη & Ογκο 200ml	5,52		3,25
Wella Flex Spray Κανονικό Κράτημα 250ml	4,50		2,70
Wella Flex Spray Δυνατό Βαμμένα Μαλλιά  250ml	5,52		2,70
Οδοντόκρεμα Colgate Sensitive 75ml	2,78		2,47
Οδοντόκρεμα Colgate Max Fresh Live Lime 75ml	2,78		2,72 τα 100 ml
Οδοντόκρεμα Colgate Max Fresh Cool Mint 75ml	2,78		2,72 τα 100 ml
Οδοντόκρεμα Colgate Max Fresh Clean Mint 75ml	2,78		2,72 τα 100 ml
Οδοντόκρεμα Colgate Sensation Whitening 75ml	2,78		2,27
Οδοντόκρεμα Aquafresh Isoactive 100ml	4,15		3,27
Οδοντόκρεμα Aquafresh Fresh & Milty 75ml	2,20		1,06
Οδοντόκρεμα Crest Complete Extra Whitening 100ml	2,68		1,51
LUX Shower Gel  250 ml	2,42		1,59
Ξυριστική μηχανή Gillette Fusion + 2 ανταλ.	9,98		8,39
Ξυριστική μηχανή Gillette Blue II plus sensitive 5 τεμ..	2,89		3,24 τα 10 τεμάχια
Ξυριστική μηχανή Gillette Blue II plus απλή 5 τεμ..	2,18		3,37 τα 10 τεμάχια
Ξυριστική μηχανή BIC απλή (1 λεπίδα) 10 τεμ.	2,10		1,03
Ξυριστική μηχανή BIC Comfort 2   τα 5 τεμ..	2,40		2,93 τα 10 τεμάχια
Ξυριστική μηχανή BIC twin lady   τα 5 τεμ	2,08		1,63 τα 6 τεμάχια
Ξυριστική μηχανή (γυναικεία) BIC soleil twin lady   4 τεμ.	5,09		4,14
Ξυριστική μηχανή Wilkinson intuition + 2 λεπίδες	8,15		5,46 χωρίς λεπίδες
Ξυριστική μηχανή Wilkinson Quattro women	5,95		5,44
Ξυριστική μηχανή Wilkinson Xtreme3 beauty 4 τεμ.	5,64		3,64
NIVEA Αφρός Ξυρίσματος Gel Sensitive 200	3,76		3,27
Gel Ξυρίσματος Gillette series Gel sensitive 200 ml	4,16		2,94
Αφρός Ξυρίσματος Gillette series sensitive 250 ml	2,96		2.23
Κρεμοσάπουνο Dettol με αντλία	3,00		2,23
Σαπούνι Αντιβακτηριδιακό  Dettol 125  γραμ.	1,06		0,75

 

[Η τιμοληψία έγινε στο διάστημα 15-28 Φεβρουαρίου του 2009. Η ισοτιμία Αγγλικής λίρας/Ευρώ  (0,89310) λήφθηκε από την Ε.Κ.Τ. στις 27/2/2009.]

 

Όπως όλοι αντιλαμβανόμαστε, η γενική εικόνα των τιμών στα ανωτέρω προϊόντα είναι απογοητευτική. Η ζωή είναι πολύ δύσκολη στην Ελλάδα. Η καθαριότητα και η ατομική υγιεινή στην Ελλάδα είναι ακριβή υπόθεση.   Κάποιοι αποφάσισαν ότι οι Ελληνες και οι Ελληνίδες πρέπει να μην μπορούν να καθαριστούν … .

Και πάλι κάποιες εταιρείες και κάποια προϊόντα δεν βρέθηκαν ή δεν βρέθηκαν τα ίδια. Δεν αλλάζει κάτι ουσιαστικό. Οι πολυεθνικές και το σύνολο των εμπλεκομένων που φέρουν την ευθύνη για αυτή την κατάσταση πρέπει να αντιληφθούν ότι όσα ήξεραν τελείωσαν. Αρκετά κέρδισαν.

Οι καταναλωτές και οι ενώσεις τους ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε.

 Γ. ΑΠΟΡΡΥΠΑΝΤΙΚΑ ΠΙΑΤΩΝ

Κλείνουμε την σημερινή παρουσίαση με κάτι πιο ανώδυνο και χαλαρό. Όχι από την άποψη διαφοράς τιμής (εκεί τα πράγματα δεν αλλάζουν), αλλά από την άποψη του όγκου.

 

ΠΡΟΪΟΝ	Τ. ΕΛΛΑΔΑΣ	Τ. Μ.ΒΡΕΤΑΝΙΑΣ
Fairy Ultra Caps λεμόνι 30 τμχ.	9,99	7,59
Fairy Ultra Caps κανονικό 15 τμχ	5,49	3,92
Fairy Ultra Caps λεμόνι 15 τμχ	5,49	3,92
Fairy Apple Blossom 500 ml	1,57	1,09

 

[Η τιμοληψία έγινε στο διάστημα 15-28 Φεβρουαρίου του 2009. Η ισοτιμία Αγγλικής λίρας/Ευρώ  (0,89310) λήφθηκε από την Ε.Κ.Τ. στις 27/2/2009.]

 

Το γεγονός ότι δεν βρέθηκαν, άλλα προϊόντα οφείλεται σε διαφορετική ονομασία και στην ύπαρξη προϊόντων ελληνικής παραγωγής.

Η γενική εικόνα όλων των προϊόντων των πολυεθνικών στον τομέα αποδεικνύει διαφορά τιμών που φτάνει στο 50%.

                                                                                                           - ΙΙΙ -

 Κλείνοντας την παρουσίαση του πρώτου τμήματος της έρευνας αντιλαμβανόμαστε όλοι ότι αποτελούμε θύματα. Η ασυδοσία που καλλιεργείται από τα διάφορα ψευδο-ιδεολογήματα σκοτώνει την ζωή των Ελλήνων. Θαρρώ πως είναι πολλοί μεταξύ μας αυτοί που δεν θα το επιτρέψουν, που θα το σταματήσουν. Τόσοι πολλοί που η δύναμή τους θα κατανικήσει την ισχύ των όποιων ολιγαρχιών.

Την ερχόμενη εβδομάδα θα δημοσιεύσουμε τις τιμές στα είδη διατροφής. Μην περιμένετε, μην κρατάτε την πίκρα σας σιωπηλή. Μιλήστε, συζητείστε, απαιτείστε.

Εμείς που γνωρίζουμε τα αποτελέσματα της έρευνας δεν μπορούμε να συγκρατίσουμε την οργή μας.

ΕΙΝΑΙ ΝΤΡΟΠΗ ΝΑ ΦΕΡΟΝΤΑΙ ΕΤΣΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

ΕΙΝΑΙ ΝΤΡΟΠΗ ΚΑΠΟΙΟΙ ΛΙΓΟΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΦΤΩΧΟΥΣ            

 

  

---

[1] Ολες οι συσκευασίες PAMPERS υπάρχουν και στις δύο χώρες. Στην Ελλάδα οι μικρές συσκευασίες έχουν όλες 10,60  Ευρώ και οι μεγάλες 19,80 Ευρώ. Στην Μ. Βρετανία οι αντίστοιχες τιμές είναι 6,46 Ευρώ για τις μικρές και 9,70 Ευρώ για τις μεγάλες !!!.

Κ. ΣΗΜΙΤΗΣ Η΄ ΜΕΛΛΟΝ

Κ. ΣΗΜΙΤΗΣ Η΄ ΜΕΛΛΟΝ

         Ξαναέγραψα εδώ και ένα χρόνο μια ανάλυση για τον κ. Σημίτη, τον ονόμασα πολιτικό του αστικού αυτονόητου και έγραψα την γνώμη μου για την πολιτική του ταυτότητα και την απουσία της δυνατότητάς του να εκφράσει ένα πραγματικά ριζοσπαστικό, δημιουργικό, πολιτικό μέλλον κοινωνισμού και δημοκρατίας.

          Μετά από λίγο καιρό προκάλεσε ο ίδιος την αποπομπή του από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ. Ηταν κάτι που υπέβοσκε, εάν αναλογιστεί κανείς ότι ο Κ.Σημίτης συμβολίζει ένα πολιτικό παρελθόν που δεν ανήκει πολιτικά εξ ολοκλήρου ή ανήκει ελάχιστα στην πολιτική φιλοσοφία του κόσμου του ΠΑΣΟΚ.

          Τώρα ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είναι έτοιμος να του ζητήσει την επιστροφή του.

          Θα μπορούσε να αναγνώσει κανείς με πολλούς τρόπους και να γράψει πολλά για την πρωθυπουργική του θητεία, θετικά και αρνητικά.

          Αυτά που θα γράψω σήμερα δεν αποτελούν συνολική αποτίμηση, αλλά έκφραση κάποιων θέσεων.

          Η 1^η θέση είναι ότι με την κίνηση αυτή ο Γ. Παπανδρέου συμπεριφέρεται σαν να αναγνωρίζει πως ήταν λάθος του η αποπομπή του Κ.Σημίτη. Ένα νέο mea culpa εξελίσσεται και δεν το έχει επισημάνει κανείς.

         Η 2^η θέση έχει να κάνει με την πολιτική ταυτότητα των μεγαλοστελεχών του  ΠΑΣΟΚ. Είναι στην συντριπτική τους πλειοψηφία πολιτικά παιδιά του Κ.Σημίτη. Είναι όμως ταυτόχρονα και αρνητικά χαρακτηρισμένη από την πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας, όπως και ο πολιτικός τους πατέρας.

         Η 3^η θέση έχει να κάνει με την τακτική της Ν.Δ. . Αυτό που της έχει απομείνει για να πολεμά το ΠΑΣΟΚ, είναι να υπενθυμίζει στους Ελληνες την περίοδο της διακυβέρνησης Σημίτη … και κάποια σημαντικά λάθη του. Το κύριο, που κανείς δεν έχει επισημάνει, δεν είναι η διαφθορά ή το Χρηματιστήριο. Το κύριο αρνητικό στοιχείο που ενδόμυχα γνωρίζουν οι Ελληνες και βρίσκεται μεταξύ της καρδιάς και του μυαλού τους είναι η παραγωγική απαξίωση της χώρας και η εγκατάλειψη κάθε έννοιας εθνικής υπερηφάνιας.  

         Μπαίνοντας στο κύριο κομμάτι της ανάλυσης θέλω να επισημάνω, ότι ο Κ.Σημίτης, η πρωθυπουργία του και η πολιτική που εξέφρασε είναι αποτέλεσμα της πολιτικής μετάλλαξης του ΠΑΣΟΚ και της εξέλιξής του σε ένα αμιγώς αστικό κυβερνητικό διαχειριστικό μόρφωμα. Είναι αποτέλεσμα μιας μετάλλαξης που είχε αρχίσει κάποια χρόνια πριν την πρωθυπουργία του και έφερε το ΠΑΣΟΚ να εγκαταλείπει τα ριζοσπαστικά κοινωνικά οράματα και να μετατρέπεται σε κόμμα της χείριστης μορφής σοσιαλδημοκρατίας. Συμβιβασμένο, κοινωνικά αδιάφορο, υποτακτικό και υποταγμένο, χωρίς πολιτικό οραματικό λόγο, χωρίς σχέδιο για την χώρα. Πολλά τραίνα για το μέλλον χάθηκαν στην διακυβέρνηση Σημίτη … και καμία πραγματικά παραγωγική κατεύθυνση δεν δόθηκε στην οικονομία της χώρας.

         Ο Κ. Σημίτης εξέφρασε αστικά αυτονόητα, δηλ. πολιτικές που ανήκουν στο αστικό πολιτικό παρελθόν και σκοπούμενο. Ταυτόχρονα όμως είναι οι πολιτικές που ανήκουν στο παρελθόν και σε ένα ουσιαστικό κοινωνικό συντηρητισμό. Κανένα ταλέντο, καμία αναζήτηση, κανένα κοινωνικό ή παραγωγικό όραμα.

          Μην ξεχνάμε ότι η όποια παράθεση προοδευτικών κοινωνικά ιδεών από τον Γ. Παπανδρέου, ακυρώνεται στην συνείδηση του λαού με την εύγλωττη ερωταπάντηση : «Με ποιους ;  – Με αυτούς ; … » ακολουθούμενη από πολυποίκιλα αρνητικά σχόλια που όλα ανατρέχουν στην εποχή Σημίτη και στα πολιτικά του παιδιά.

          Ο ίδιος ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ψηφίστηκε δις από τα μέλη και τους φίλους του κινήματος με την εντολή «άλλαξέ τα όλα». Η εντολή σαφώς είχε ταυτόχρονα διττό περιεχόμενο. Αφορούσε την αλλαγή των προσώπων που αποτέλεσαν τα παιδιά της κυβέρνησης Σημίτη. Κυρίως όμως και παράλληλα, αφορούσε την πολιτική επιστροφή στην αρχές του δημοκρατικού σοσιαλισμού, την επάνοδο από την πολιτική παρεκτροπή, την οραματική έκφραση ενός πολιτικού λόγου – πρότασης για την κοινωνία, που να αποτελεί διέξοδο για το μέλλον του συνόλου της κοινωνίας και αποτελμάτωση από την διαχειριστική λογική και την διαφύλαξη και επαύξηση των περιουσιών μιας ελάχιστης μειοψηφίας που αναδείχθηκε ξανά σε καθολικό κυρίαρχο της κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας.

          Ο Κ. Σημίτης συμβολίζει αυτή την συντήρηση, την καταστροφή του ίδιου του ΠΑΣΟΚ με την πολιτική διγλωσσία αρχικά και, εν συνεχεία, την πλήρη πολιτική μετάλλαξη. Ο Κ.Σημίτης συμβολίζει το χθες, συμβολίζει και εκφράζει ένα παρελθόν που δεν έχουμε ανάγκη για το μέλλον, που παρακωλύει την απαγκίστρωση και την αποτελμάτωση της χώρας από την στειρότητα της υπάκουης διαχείρισης. Η επαναφορά του σε οποιονδήποτε ουσιώδη ρόλο μέσα στο ΠΑΣΟΚ θα ακυρώνει όχι μόνο τη λαϊκή εντολή που έφερε στην προεδρεία του ΠΑΣΟΚ τον Γ.Παπανδρέου, αλλά θα ακυρώνει και την όποια ελπίδα, τον όποιο οραματισμό συνέδεσε ή επανασυνέδεσε ένα μεγάλο μέρος των πραγματικά προοδευτικών ανθρώπων της χώρας με το ΠΑΣΟΚ.

          Το ζήτημα για μένα και για την ίδια μας την κοινωνία δεν είναι η αναζήτηση των ψηφοφόρων του αποκαλούμενου «μεσαίου» χώρου (οι οποίοι είναι ήδη τοποθετημένοι και μάλλον δεν υπάρχουν πια), το ζήτημα είναι η έκφραση μιας πραγματικά δημιουργικής, συνεκτικής και προοδευτικής κοινωνικής πολιτικής, που θα οδηγεί την κοινωνία πρωτοπόρα πέρα από τα καταστροφικά κελεύσματα και εντολές του νέο-φιλελευθερισμού και όσων μύριων δεινών έπονται από την παγκόσμια ολιγαρχία. Στην έκφραση και υλοποίηση πολιτικών πραγματικού δημοκρατικού σοσιαλισμού, ο Κ.Σημίτης και οι περί αυτόν αποτελούν μία τεράστια τροχοπέδη, ένα ογκωδέστατο βαρίδι που εμποδίζει και παρακωλύει συστηματικά την έκφραση των συλλογικών κοινωνικών και εθνικών αναγκαιοτήτων μέσα από ψευδοτεχνοκρατικές διαχειριστικές αντιλήψεις κυβερνητισμού που εξυπηρετούν κατά κόρον τους υπάρχοντες συσχετισμούς κοινωνικής και ατομικής ισχύος, το υπάρχον status qvo της κοινωνικής κλασματικής διαίρεσης και μιας ολιγομελούς οικονομικής ολιγαρχίας. Ο Κώστας Σημίτης συμβολίζει το χθες και όποιος θέλει να τον επαναφέρει ισχυρό στο σήμερα κάνει το μέλλον αδύνατο και καταστρέφει τα όνειρα των ανθρώπων και την απόλυτη ανάγκη του τόπου μας για ένα νέο κοινωνικό και δημοκρατικό αύριο.

      

Υ.Γ. Υπολογίζω ότι ο Κ. Σημίτης δεν θα δεχθεί την θέση ευρωβουλευτή (ανάλογη της κ. Ματσούκα), εκτός εάν είναι τόσο πολύ «μέτριος».     

 

ΕΝΩΣΕΙΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ : ΜΙΑ ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΑΤΙΑ

ΕΝΩΣΕΙΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ : ΜΙΑ ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΑΤΙΑ

Το να ισχυρίζεται κάποιος ότι οι ενώσεις καταναλωτών δεν κάνουν την δουλεία τους και να τους καταλογίζει ευθύνες, είναι σαν να αναζητεί ευθύνες από την διοίκηση του «Αστέρα Κάτω Αστεροχωρίου» γιατί η ομάδα δεν αποδίδει καλό ποδόσφαιρο και μάλιστα να το κάνει αυτό χωρίς να είναι μέλος του σωματείου !!!.

Να ξεκαθαρίσουμε τις έννοιες …  

Α. Οι ενώσεις καταναλωτών είναι σωματεία πολιτών.

Οι ενώσεις καταναλωτών δεν είναι τίποτε άλλο από σωματεία πολιτών.Δεν είναι ούτε δημόσιες υπηρεσίες, ούτε κρατικές αρχές ή φορείς κρατικής εξουσίας. Αυτό πρέπει όλοι να το κατανοήσουμε. Είναι κάποιοι άνθρωποι, κάποιοι πολίτες που ενώθηκαν για την διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους ως καταναλωτές.

 Β. Οι ενώσεις καταναλωτών έχουν ελάχιστα δικαιώματα.

 Ο Ν. 2251/1994 περιορίζει τα δικαιώματα των ενώσεων καταναλωτών σε δύο.

α. Το δικαίωμα ενημέρωσης από τις δημόσιες αρχές. Το ίδιο δικαίωμα βέβαια έχει κάθε πολίτης και κάθε σωματείο. Κατά συνέπεια δεν έχουν κάποια δραστική δυνατότητα, πέραν της δυνατότητας που έχουμε όλοι ως πολίτες ή ως ενώσεις προσώπων.

β. Το δικαίωμα άσκησης συλλογικής αγωγής κατά των προμηθευτών για να παραλείψουν κάποια παράνομη συμπεριφορά. Είναι το δικαίωμα να ασκήσει το σωματείο – ένωση καταναλωτών αγωγή με την ειδική διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας για να παύσει κάποιος προμηθευτής συμπεριφορές που αντίκεινται στο νόμο. Η μόνη διαφοροποίηση από τον κοινό πολίτη ή το κοινό σωματείο είναι η ειδική διαδικασία εκδίκασης. Στην πραγματικότητα, κάθε πολίτης και κάθε σωματείο μπορεί να ασκήσει αντίστοιχη αγωγή.

Κατά συνέπεια, δεν μπορούμε να μιλάμε για κάποια ιδιαίτερη νομική μεταχείριση. Ο νόμος δεν απονέμει στην πραγματικότητα, κάποιες ειδικές αρμοδιότητες και δυνατότητες στις ενώσεις καταναλωτών.

 Γ. Οι ενώσεις καταναλωτών που μάχονται είναι οχληρές για τις κυβερνήσεις και τα συμφέροντα. Σκοπός τους να τις ελέγξουν.

 Δεν θα αναφερθώ εκτενώς στο Ν. ΙΝΚΑ και στον διωγμό που υφίσταται από την νυν κυβέρνηση γιατί αποφάσισε να τηρήσει εντελώς αδέσμευτη και ακηδεμόνευτη γραμμή. Η κυβέρνηση διώκει συστηματικά και με ιταμό τρόπο το Ν. ΙΝΚΑ, αλλά αυτό συνεχίζει στον δρόμο του αγώνα και της αξιοπιστίας.

Είναι σαφές ότι οι δυναμικές ενώσεις καταναλωτών στρέφονται αναγκαστικά και κατά του κράτους και της εκάστοτε κυβέρνησης. Αλλωστε, τα όργανα του κράτους επανειλημμένα έχουν καταληφθεί λειτουργούν υπέρ των ατομικών συμφερόντων των ισχυρών του συστήματος.

Το νομικό πλαίσιο που ισχύει, όχι μόνο στερεί τις ενώσεις καταναλωτών από πόρους, αλλά και τις κάνει να εξαρτώνται αναγκαστικά από τους προμηθευτές. Ο νεοεισαχθείς θεσμός της «πιστοποίησης» όχι μόνο είναι αντισυνταγματικός, αλλά στις επιτροπές αυτές μετέχουν και αποφασίζουν εκπρόσωποι των προμηθευτών !!! και υπάλληλοι του κράτους (αυτοί συγκροτούν και πλειοψηφία !!!). Άλλες αδιανόητες ρυθμίσεις είναι αυτές της έδρας, όπου απαγορεύεται ένα μέλος του σωματείου να έχει κοινή έδρα με το σωματείο, η υποχρέωση ποινικού μητρώου κ.α.

Μην ξεχνάμε ποτέ ότι πρόκειται για σωματεία πολιτών !!!.

Σε σχέση με το ευρωπαϊκό δίκαιο αναφέρω ότι επιχειρήθηκε πρόσφατα η πλήρης εναρμόνιση. Ευτυχώς δεν έχει περάσει … . . Μέχρι σήμερα τα κράτη μέλη όφειλαν την ελάχιστη εναρμόνιση, δηλαδή να προσαρμόσουν τη νομοθεσία τους στους όρους που επιβάλλει το δίκαιο της Ε.Ε. . Ετσι σε σειρά κρατών έχει επιτευχθεί να υπάρχουν περαιτέρω, επιπρόσθετες δυνατότητες για τους καταναλωτές και τις ενώσεις τους.  Η συνολική εναρμόνιση, όπως προτάθηκε, αφαιρεί το σύνολο των πρόσθετων δικαιωμάτων που παρέχουν οι εθνικές νομοθεσίες. Μην ξεχνάμε ότι κάποιοι ευρωπαίοι πανεπιστημιακοί, προφανώς υπάλληλοι των συμφερόντων των ολιγαρχών, στρέφονται εσχάτως ακόμα και κατά του δικαιώματος της συλλογικής αγωγής !!!.

 Δ. Ποιο «κίνημα»; Με ποιόν στόχο;

           Είναι σαφές ότι το λεγόμενο καταναλωτικό κίνημα έχει μεγάλη σημασία για την λειτουργία της καπιταλιστικής κοινωνίας, όσο αυτή υπάρχει. Η σύνδεσή του με τα άλλα κινήματα είναι αναγκαία, αλλά αναγκαία είναι και η συνειδητοποίηση του γεγονότος ότι όσα κερδίζει π.χ. το συνδικαλιστικό κίνημα σε επίπεδο αποδοχών, μπορούν να εξανεμιστούν στην φάση της κατανάλωσης. Αυτό επιτάσσει ένα καταναλωτικό κίνημα με σαφείς κινηματικούς στόχους. Κάτι τέτοιο δεν υπάρχει … .

Την άποψή μου και τις θέσεις για τους στόχους ενός πραγματικού καταναλωτικού κινήματος, που ουσιαστικά αναφέρονται και στον κοινωνικό μετασχηματισμό, έχω εκθέσει στο  ΤΟ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ : ΕΝΑ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΓΙΑ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟ http://dialogoskoinonia.wordpress.com/page/2/

 Ε. Οι ενώσεις καταναλωτών έχουν τις δικές τους παθογένειες.

 Προσκολλημένες στην εκάστοτε κυβερνητική εξουσία και στα κόμματα, εξαρτημένες, αποδέκτες περίεργων κρατικών χρηματοδοτήσεων πέραν των προβλεπόμενων για όλες τις ενώσεις καταναλωτών, προσωποπαγείς, επαγγελματικές με ατομικού χαρακτήρα κίνητρα, έλλειψη οργάνωσης, ανύπαρκτες  … . Είναι μόνο μερικές από τις παθογένειες που εμφανίζουν οι ελληνικές ενώσεις καταναλωτών.

Δεν θα επεκταθώ περαιτέρω στις παθογένειες, θα μιλήσω για τις λύσεις.

 ΣΤ. Η λύση είναι η Δημοκρατία της Συμμετοχής.

 Είναι ευνόητο, πως μόνο η ενεργός συμμετοχή των πολιτών στα δρώμενα και στις αποφάσεις των ενώσεων καταναλωτών, μπορεί να αποτελέσει ουσιαστική διέξοδο και λύση για τα εγγενή και εξωγενή προβλήματα των ενώσεων καταναλωτών.

Το Ν. ΙΝΚΑ, για παράδειγμα,  έχει κάνει ανοικτά τα Δ.Σ. στα μέλη του, που μπορούν να τα παρακολουθήσουν, να προτείνουν, να εκφράσουν τις θέσεις τους. Εχει επίσης προτείνει την συγκρότηση αυτόνομων επιτροπών περιοχής … .

Όμως, ο αγώνας της δημοκρατικής αξιοπιστίας και συμμετοχής είναι ακόμα μακρύς και μεγάλος, ίσως η κατανόηση του τι είναι οι ενώσεις καταναλωτών και η αξία της ενεργού συμμετοχής να βοηθήσει προς την κατεύθυνση της δημιουργίας πραγματικά ισχυρών ενώσεων καταναλωτών που θα εκφράζουν απόλυτα δημοκρατικά την κοινωνία και θα επιβάλλουν την βούληση της.

ΠΡΟΧΕΙΡΟ ΛΕΞΙΚΟ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Για να συνοψίσω σε ένα προχειρότατο λεξικό μερικές έννοιες για το “μέλλον” . 

Τώρα μπορεί κάποιοι ή κάποιες να μπερδευτούν χειρότερα. 

Εδώ είμαστε για να τα συζητήσουμε.  

ΠΡΟΧΕΙΡΟ ΛΕΞΙΚΟ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

 

Ανθρωπος:  Η κεντρική και κυρίαρχη αξία του συστήματος του «βιοτισμού».

Βιοτικές ανάγκες : Η βάση της ανθρώπινης ύπαρξης, ο μόνος αναγκαίος νόμος του ανθρώπου, ο νόμος της ζωής. Ζωή, τροφή, ασφάλεια, ό,τι στηρίζει άμεσα και αναγκαία την επιβίωση του ανθρώπου. Εκτός από τις υλικές υπάρχουν και «άυλες» με πρώτιστη την κοινωνική ισότητα και την απόλαυση των αγαθών που απαρτίζουν τα ανθρώπινα κοινωνικά αγαθά.

Δίκαιη κοινωνία – Δίκαιο κράτος: Αυτό που εξασφαλίζει σε κάθε άνθρωπο την ίση απόλαυση των βιοτικών του αναγκών, υλικών και άυλων, ουσιωδών και αποφασισμένων (αυτές που μια κοινωνία αποφασίζει). Κριτήριο η συμμετοχή του ανθρώπου στο παραγωγικό γίγνεσθαι. Μέθοδος απόφασης: η πραγματική άμεση δημοκρατία παντού. 

Ανθρώπινη ελευθερία : Η πραγματική ελευθερία που είναι άμεσα συναρτημένη με την βεβαιότητα της κοινωνικής κάλυψης των βιοτικών αναγκών.

Παραγωγή βιοτικών αναγκών: Ο μόνος στόχος της δίκαιης κοινωνίας. Αποφασίζονται οι βιοτικές ανάγκες. μετριούνται και αποτελούν τον κοινωνικό παραγωγικό στόχο.

Μέθοδος οργάνωσης παραγωγής: Η κοινή ίση και ισότιμη προσπάθεια εθελοντών για την ανάληψη κάθε αναγκαίας δράσης. Οπου δεν υπάρχουν εθελοντές κλήρωση και εκ περιτροπής εργασία όλων.

Αξίες – υπεραξίες : Καταργούνται, στόχος των κοινωνιών η κάλυψη των βιοτικών αναγκών και η αμεσότητα στην σχέση ανθρώπου –παραγωγού, ανθρώπου – καταναλωτή.

Χρήμα: Αχρείαστο και βδελυρό. Η ικανοποίηση των βιοτικών αναγκών από την κοινωνική προσπάθεια το καθιστά άχρηστο. Αντικαθίσταται από την κάρτα βιοτικών αναγκών.

Κέρδος: Ο νευρώνας του καπιταλισμού. Κέρδος για κάποιον σημαίνει στέρηση για τους άλλους, καθώς όλα είναι πεπερασμένα και συγκεκριμένα μεγέθη. Ο καπιταλισμός καταστρέφεται δημιουργώντας οικονομικές μονάδες που λειτουργούν χωρίς κέρδος. Το μόνο κέρδος είναι οι μισθοί των εργαζομένων, μέχρι να καταργηθούν και αυτοί.

Αγορά: Κοινωνικός μηχανισμός που έχει ως αντικείμενο την επί κέρδει προμήθεια των βιοτικών αναγκών των ανθρώπων (πραγματικών ή και τεχνητών). Ως είναι ευνόητο καταργείται ως άχρηστος. Οι μετέχοντες σε αυτόν απασχολούνται στην παραγωγή.    

Προμήθεια βιοτικών αναγκών: Ευθύνη της κοινωνίας. Αυτοματοποιείται με αυτόματους προμηθευτές και ατομικές κάρτες προμήθειας. Πάλι εξοικονομούνται ανθρώπινες δυνάμεις για την παραγωγή και προς το συμφέρον όλων.

Φύση:         Είναι το σπίτι μας, το παρόν και το μέλλον μας, δεν εννοείται η καταστροφή της.

Δημοκρατία : Η πραγματική, η άμεση δημοκρατία των ελεύθερων ίσων ανθρώπων είναι ο μοναδικός πολιτικός θεσμός για την λήψη αποφάσεων της κοινωνίας, πάντα με γνώμονα τις αρχές του συστήματος.

Σχέσεις στην παραγωγή: Ισότητα των συμπαραγωγών ανθρώπων.

Κράτος: Μετατρέπεται σε «κοινό». Σε κοινωνικό μηχανισμό που υλοποιεί άμεσα τις αποφάσεις της κοινωνίας. Αποσύνθεση του εξουσιαστικού γραφειοκρατικού του ρόλου.    

Παιδεία: Ο μηχανισμός ολοκλήρωσης της ανθρώπινης γνώσης, στρέφεται προς τον άνθρωπο και έχει στόχο να του δώσει να εφόδια να κατανοήσει το γίγνεσθαι και να σκεφτεί ελεύθερα και αδέσμευτα.

Δυνατότητα επιλογής : Ελεύθερη, ο άνθρωπος έχει την δυνατότητα να επιλέξει μεταξύ ενός συνόλου παραγόμενων αγαθών, αντικαθιστώντας κάτι με κάτι άλλο.   

Κάρτα βιοτικών αναγκών: Αντικαθιστά το χρήμα. Σε αυτή είναι εγγεγραμμένες οι βιοτικές ανάγκες – αγαθά που κάθε άνθρωπος μπορεί να απολαύσει και οι αναγκαίες ποσότητες.

Μισθωτή εργασία: Καταργείται ως έμμεση δουλεία και μειωτικός για τον άνθρωπο θεσμός.

Επιχειρηματίας: Αυτός ο άπληστος, δεν μας χρειάζεται για να μας παίρνει κέρδη (μεγαλύτερα μερίδια), να δημιουργεί ανισότητες και να μας πολεμά.

Τεχνολογία: Κοινό κτήμα της ανθρωπότητας. Η εκμετάλλευσή της υπέρ όλων των ανθρώπων. 

Εφεύρεση: Αποτέλεσμα της ανθρώπινης ελευθερίας, της χαράς της πραγματικής ζωής και όχι της εξοντωτικής μισθωτής εργασίας.

Εφευρέτης: Ο δικός μας άνθρωπος, αυτός που μας δίνει την δυνατότητα να ζούμε καλύτερα. Βραβεύεται και τιμάται με απόφαση όλων.

Χρηματιστήρια, τράπεζες κλπ.: ποιος και γιατί τα χρειάζεται; Καταργούνται.

Διεθνής κοινότητα: Αλληλοσεβασμός, αλληλοβοήθεια, στήριξη χωρίς δουλείες και ανταλλάγματα. Οι λαοί μπορούν να χαρίζουν ή να ανταλλάσουν προϊόντα που παράγουν για να στηρίξουν ο ένας τον άλλο.

Διεθνείς οργανισμοί: Οργανισμός παγκόσμιας βιοτικής συγκρότησης. Εκεί οι λαοί δηλώνουν και συμφωνούν τις ανάγκες τους και βρίσκουν τρόπους αλληλοβοήθειας για την κάλυψή τους.   

Πόλεμος: Αγνωστη λέξη. Οποιος κάνει πόλεμο μένει εκτός διεθνούς κοινότητας. Συνδρομή υποχρεωτική των άλλων στον αμυνόμενο.

Μετανάστευση: Αν είναι αναγκαία για βιοτικούς λόγους, οι λαοί ορίζουν την αναγκαιότητα και το μέτρο. Στήριξη της βιοτικής οικονομίας κάθε λαού στον τόπο του.

Υπερπαραγωγή, υπερανάλωση φυσικών πόρων: Το ένα φέρνει το άλλο. Δεν χρειάζονται.

Βιοτισμός: Η θεωρία των βιοτικών αναγκών.             

Βιοδημοκρατία: Το πολιτικό σύστημα της θεωρίας των βιοτικών αναγκών.

ΞΕΘΕΜΕΛΙΩΣΤΕ ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ ΑΛΛΙΩΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΛΛΟΝ

Αγαπητές συντρόφισσες, αγαπητοί σύντροφοι

Σε αρκετούς από εσάς όσα γράφω μπορεί να φαίνονται από αβάσιμα έως ανεδαφικά. Προσωπικά νοιώθω ότι ημέρα με την ημέρα επιβεβαιώνομαι. Δεν κάνω άσκηση αυτοεπιβεβαίωσης, αλλά σας καλώ να σκεφτείτε.

Οι ανάγκες για ανθρώπινη εργασία συνεχώς μειώνονται λόγω της χρήσης μηχανικών αυτοματισμών και στον δυτικό κόσμο επειδή οι ολιγαρχίες του πλούτου μεταφέρουν την παραγωγή στον τρίτο κόσμο, όπου η ανθρώπινη αθλιότητα τους έρχεται πιο φθηνή και πιο κερδοφόρα.

Τι επωφελήθηκαν οι άνθρωποι από τον τεχνικό πολιτισμό που ανήκει στους λίγους; Ανεργία, ανταγωνισμό, κρίσεις, φτώχεια, απαξίωση και διάφορους εγκληματίες λακέδες να φωνάζουν ότι πρέπει να εργαζόμαστε, όπως οι τριτοκοσμικοί δούλοι – εργάτες των ολιγαρχών για να τους ανταγωνιστούμε. Αυτή η κρίση είναι συστημική και πρέπει να το καταλάβουμε. Αντί οι κοινωνίες των ανθρώπων να επωφεληθούν δίκαια από την ανάπτυξη της τεχνολογίας, υποδουλώνονται ολοένα και περισσότερο στις ολιγαρχίες των εξουσιομανών. Οι καπιταλιστές μετατρέπονται μέρα με την μέρα σε φεουδάρχες και αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερα δικαιώματα πάνω στους ανθρώπους.

Μπορεί κάποιος λακές του συστήματος, κάποιος πληρωμένος υπάλληλος να αντιτάξει κάτι πάνω σε αυτό;

Το ίδιο το σύστημα βασίζεται πάνω στην συνεχώς διογκούμενη παραγωγή και κερδοφορία και πάνω στον συνεχή δανεισμό και χρήση τραπεζικού «αέρα». Μέχρι πότε μπορεί η γη και οι κοινωνίες να αντέξουν αυτές τις λογικές ή καλύτερα τους παραλογισμούς των άθλιων ολιγαρχιών. Μεγαλύτερη παραγωγή και κέρδος για τους ολιγάρχες σημαίνει λιγότερος πλανήτης και μεγαλύτερη ζημία – απαξίωση των πολλών.

Η στήριξη των «επιχειρηματιών» με χρήματα της κοινωνίας, δεν πρόκειται να επιφέρει καμία βελτίωση στην λειτουργία των κοινωνιών. Αντίθετα, θα μεγαλώσει τις εξαρτήσεις και τις ανισότητες και το βλέπετε όλοι καθαρά από την εξέλιξη των εργασιακών σχέσεων.

Παράλληλα, η διάθεση ολοένα και μεγαλύτερων κεφαλαίων από την κοινωνία προς εξυπηρέτηση των «επιχειρηματιών» σημαίνει ολοένα και μικρότερες δυνατότητες για τις κοινωνίες και τα κράτη τους. Από την ανάπτυξη κοινωνικών παραγωγικών θεσμών, υποδομών, κοινωνικών αγαθών και υπηρεσιών και κοινωνικής στήριξης.

Τα κλάσματα των φτωχών, αδύναμων, ανασφαλών και συνεχώς ολοένα και πιο εξαρτώμενων από τις ορέξεις των ολιγαρχιών ανθρώπων συνεχώς διευρύνονται και εξελίσσονται σε κοινωνικές πλειοψηφίες. Μήπως σφάλλω ; μήπως δεν οδηγεί το εφαρμοζόμενο σύστημα στην κατάσταση αυτή;

Ακούω διάφορα μέτρα για την απασχόληση όπως η επιδότηση εισφορών νέων προσλαμβανομένων. Είναι κόστος για την κοινωνία, κέρδος για τους λίγους και σίγουρη απόλυση για τους εργαζόμενους μεγαλύτερης ηλικίας.

Ποιο πρόβλημα μπορούν να λύσουν τέτοια ημίμετρα, μήπως οι τάσεις του συστήματος για επικράτηση πάνω στις κοινωνίες και τους ανθρώπους θα παύσουν να υπάρχουν. Δημόσιες επενδύσεις λένε κάποιοι άλλοι και θέλουν δρόμους και γιοφύρια. Νέα κέρδη υπέρ των ολιγαρχιών της εργολαβίας, νέες καταπιεσμένες προσωρινές εργασιακές σχέσεις, νέα βάρη για τις κοινωνίες, που δανείζονται από τις τράπεζες με επαχθείς όρους χρήματα που ανήκουν σε τελική ανάλυση στα ίδια τα κράτη και τις ίδιες τις κοινωνίες.

Ανεμοι και θύελλες.

Κρατικοποίηση των θνήσκοντων προβληματικών, τραπεζών και εταιρειών εν γένει λένε κάποιοι άλλοι. Με ποιο στόχο;  αναρωτιέμαι εγώ. Εάν ο στόχος είναι η λειτουργία υπέρ των κοινωνιών, τότε συμφωνώ. Όμως, όσο υπάρχει απέναντι το κερδοσκοπικό κεφάλαιο, αργά ή γρήγορα αυτές οι επιχειρήσεις θα χειμάσουν, καθώς οι κερδοφόρες καταπιεστικές εταιρείες θα ανταγωνίζονται στο καπιταλιστικό περιβάλλον και θα κυριαρχήσουν ξανά. Εάν ο στόχος είναι η καπιταλιστική κερδοφόρος λειτουργία τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει στην καταπίεση των ανθρώπων και των κοινωνιών, αλλά η πιο πάνω πορεία θα εξακολουθήσει ασταμάτητα.

Και πάλι βέβαια το κόστος το πληρώνουν οι δανειζόμενες από την τραπεζική φαυλότητα κοινωνίες.

Εάν το σύστημα δεν αλλάξει, εάν οι στόχοι της κοινωνικής λειτουργίας δεν αλλάξουν, η πορεία της εξαθλίωσης των πολλών εις όφελος των λίγων άπληστων παρανοϊκών είναι προδιαγεγραμμένη.

Σύντροφοι, οφείλουμε να σηκώσουμε ψηλά το κεφάλι, να ορίσουμε και να διεκδικήσουμε την ουσία της ζωής, την ουσία του μέλλοντος.

Το τι πρέπει να απαιτούμε, το ποιόν κόσμο διεκδικούμε σας το έχω γράψει, σας το έχω προτείνει.

Οσο δεν το καταλαβαίνουμε και μπερδευόμαστε στα δίχτυα της παγκόσμιας ολιγαρχικής καπιταλιστικής αθλιότητας μένουμε πίσω, χάνουμε δυνάμεις και δυνατότητες.

Εάν δεν αποτινάξουμε από το μυαλό μας την καπιταλιστική αθλιότητα, εάν δεν καταργήσουμε τον καπιταλισμό και τις ολιγαρχίες του, φτιάχνοντας κοινωνίες ίσων ελεύθερων και εν τέλει λογικών ανθρώπων, μέλλον δεν πρόκειται να υπάρξει.

Οσοι αβασάνιστα μας αποκάλεσαν στο παρελθόν ή εξακολουθούν να μας αποκαλούν ρομαντικούς και ουτοπιστές πρέπει να καταλάβουν τον έλλογο άμεσο πραγματισμό μας. Δεν οδηγεί σε κανένα ανθρώπινο μέλλον αυτή η αθλιότητα του καπιταλισμού. Οσα γράφω και υποστηρίζω έπρεπε να έχουν ήδη υπάρξει !!!.

Εάν δεν το καταλάβουμε έγκαιρα δεν υπάρχει ανθρώπινο μέλλον.

Ας το καταλάβουμε και ας αποφασίσουμε να αγωνιστούμε για να ξεθεμελιώσουμε την ζούγκλα τους.

Ας αφήσουμε παράμερα τις όποιες επιμέρους αντιθέσεις, ας ξεχάσουμε τις σοσιαλδημοκρατικές ελαφρότητες. Η νίκη των ανθρώπων απαιτεί και χρειάζεται την ατομική και συστημική υπέρβαση, το καθαρό μυαλό για την πραγμάτωση των νέων στόχων..

Ας δούμε καθαρά τι μας επιφυλάσσουν για το μέλλον και ας δράσουμε για να φτιάξουμε τις κοινωνίες των ανθρώπων.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

 

Ένα βασικό πρόβλημα της χώρας μας, όπως και πολλών μεσαίων (μην πω «μικρομεσαίων») κρατών είναι ότι το διεθνές σύστημα της έχει τάξει τον ρόλο εκμεταλλευόμενου νεροκουβαλητή.

Όχι βέβαια πως δεν φταίμε και οι ίδιοι και κυρίως το ντόπιο «υπηρετικό» προσωπικό ή, καλύτερα, οι επιστάτες και οι εργοδηγοί του εργοταξίου.

Από την πορεία της χώρας μας, είναι βέβαιο πως το σύστημα του παγκοσμιοποιημένου νέο-φιλελευθερισμού δεν μας ταιριάζει, μας οδηγεί στην συνεχή απομύζηση και απαξίωση.

Για το εάν μπορούμε κάτι άλλο, έχω γράψει.

Υπάρχει όμως ένα βασικό ζήτημα: το πώς θα το κάνουμε (ειδικά χωρίς κεφάλαια).

Ας σκεφτούμε μία βασική παράμετρο, αυτήν που λέγεται άνθρωπος.

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος και η ανθρώπινη δράση είναι ένα τεράστιο «κεφάλαιο» τόσο ατομικό όσο και κοινωνικό.

Μεταξύ των «επιτευγμάτων» του νεοελληνικού κράτους του καπιταλισμού και του κανιβαλισμού, είναι το κατόρθωμα να τρώει τα παιδιά του. Ισως να είναι συμβολικό Κρόνειο συμπλεγματικό απωθημένο, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος και η ανθρώπινη δράση στην χώρα μας (και σε όλο το υπηρετικό προσωπικό του καπιταλισμού) είτε ωθείται προς την απαξίωση είτε προς την αδρανοποίηση.

Για όσους με θεωρούν δυσνόητο θέλω να πω ότι το σύστημα, επιδιώκοντας να διαθέτει πλειάδα πειθήνιων ανθρώπων και να ελέγχει την δημιουργικότητά τους (να μην κινδυνέψει κιόλας το ίδιο) έχει αχρηστεύσει τις δυνατότητες εκατομμυρίων ανθρώπων. Τους έχει θέσει σε νάρκη και απαξίωση μέσα από πολλές πρακτικές, τους έχει εγκλωβίσει στα δικά του δεδομένα.

Αντί να δίνει διεξόδους, να ανοίγει πόρτες και οδούς, το σύστημα αναπαράγει την φαυλότητά του και κλείνει τους ανθρώπους σε αδιέξοδα για να μπορεί να ελέγξει την κίνησή τους και να μην μπορεί να απειληθεί το ίδιο από την δράση τους.

Ανοίγει λίγο – λίγο την πορτούλα για να πάρει μερικούς που συνωστίζονται και να τους οδηγήσει στις υπηρεσίες του και μετά την ξανακλείνει, ώστε να υπάρχει ελπίδα για τους εγκλωβισμένους και εκμετάλλευση για το ίδιο το σύστημα.

Δεν θέλω να γράψω πολλά, είναι ευνόητα τα αδιέξοδα.

 

Θέλω να γράψω για την δυναμική και την αξία του να μπορεί να αξιοποιηθεί το ανθρώπινο δυναμικό της χώρας μας μέσα από την απελευθέρωση των ανθρώπων, των νέων ανθρώπων. Αυτή είναι η μόνη διέξοδος, αυτή είναι η μόνη λύση για όλους μας.

Απελευθέρωση δεν είναι η μόδα, το Lifestyle, η Μύκονος και το χιονοδρομικό, αυτά είναι που σε κάνουν υπηρέτη του συστήματος.

Απελευθέρωση για εμένα είναι η γνώση και η κατάκτηση του μηχανισμού της, ένα σύστημα παιδείας που δεν καταπιέζει αλλά απελευθερώνει, που διδάσκει την ελεύθερη πρόσβαση στην γνώση,  την ανάλυση, την σύνθεση.

Και μετά, απελευθέρωση είναι το να μελετηθούν οι δυνατότητες, οι κλίσεις, τα ταλέντα των νέων και να υπάρξει πανεπιστημιακή εκπαίδευση πάνω σε αυτές. Να στηριχθεί ανοικτά και ελεύθερα το γνωσιακό επίπεδο πάνω σε πραγματικές σχολές και ανάγκες. Όχι στις σχολές που βγάζουν καταδικασμένα φυτά. Όχι π..χ. στην σχολή που βγάζει «φυσικούς» για να γίνουν άνεργοι καθηγητές. Ετσι ο νέος άνθρωπος σκλαβώνεται, φυλακίζεται σε ένα καθεστώς απραξίας, συντήρησης, υποτέλειας, έτσι φυλακίζεται και το μέλλον μας.

Θα μπορούσε αυτή η σχολή να βγάζει ανθρώπους της πράξης σε μία από τις αρκετές εκατοντάδες εφαρμογές της φυσικής. Το ίδιο στην χημεία, στα μαθηματικά, παντού.

Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να φυλακίζει, να εγκλωβίζει τους νέους ανθρώπους.

Ολοι έχουμε την υποχρέωση, το καθήκον, να απεγκλωβίσουμε το μέλλον, να του δώσουμε διάσταση ελευθερίας, δρόμους, νέες δυνατότητες.

 

Και μετά, τι ;  Θα παραδώσουμε μήπως καλύτερους υπαλλήλους στα αφεντικά ;

Όχι, έτσι δεν αλλάζει τίποτα, χειρότερα γίνονται τα πράγματα και όχι καλύτερα.

Πρέπει να δώσουμε και παραγωγικές διεξόδους που απελευθερώνουν τους νέους ανθρώπους από την δουλεία της εξαρτημένης εργασίας, γιατί έτσι θα απελευθερώσουμε την ίδια την κοινωνία από τους δυνάστες της και θα της δώσουμε το προτέρημα της συλλογικότητας.

Μπορούμε και πρέπει να ετοιμάσουμε και το επόμενο βήμα.

Εχω γράψει μια πρόταση για το πώς τα πανεπιστήμια θα παράγουν γνώση για όλη την κοινωνία. Η ίδια η γνώση θα οδηγήσει στην άλλη πρόταση, αυτή των αυτοδιαχειριζόμενων δημοκρατικών κοινωνικών παραγωγικών μονάδων. Αυτές πρέπει να ετοιμάσουμε ως πρόταση διεξόδου και απελευθέρωσης των νέων ανθρώπων, με πραγματική δημοκρατία, συγκυριότητα, συναπόφαση, κοινωνική συμμετοχή, ποιοτική παραγωγική διέξοδο.

Μετά θα τους στείλουμε μία επιστολή σε όσους βρήκαμε με την ανθρωπογεωγραφία της «ενδοσκόπησης», ότι θέλουν, ότι θα τους αρέσει αυτό που τους προτείνουμε και θα τους καλούμε να μετάσχουν στο πείραμα της δικής τους ομάδας, που θα λειτουργεί όχι για να ανταγωνιστεί, αλλά για να παράγει χρήσιμα ποιοτικά αγαθά. Με την κοινωνία δίπλα, να ελέγχει και να συμβουλεύει και το κράτος να στηρίζει, όχι ως αφεντικό και με κανένα διοικητικό δικαίωμα – αυτό θα είναι αντικείμενο της δικής τους δημοκρατικής εκλογής – αλλά για να προσφέρει γνώσεις και δυνατότητες.

 Ας σταθούν δίπλα ο ένας στον άλλον για να παράγουν, να πετύχουν, να μοιραστούν το εισόδημα που θα πετύχουν και να δείξουν ότι οι συλλογικότητες μπορούν να υποκαταστήσουν τις ατομικότητες των άλλων, της ολιγαρχίας.

 Είναι η αρχή της απελευθέρωσης των κοινωνιών … τα έχω ξαναγράψει και θα τα γράφω μέχρι να το καταλάβουμε.

Όχι άλλους άνεργους νέους, όχι άλλους σκλαβωμένους ανθρώπους, όχι άλλα θύματα των ολιγαρχιών.

Η λύση για όλους μας περνά μέσα από την ελευθερία των δυνατοτήτων των νέων μας.

ΤΡΙΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ

Είπα να μην γράψω “σεντόνι” σήμερα, να χαλαρώσουμε λίγο, με το δημοφιλές άθλημα της κριτικής 

 

*  Οταν το σύνολο μιας κοινωνίας φτάνει σε αδιέξοδο και ο ένας δείχνει τον άλλο ως φταίχτη είναι σαφές ότι φταίει το εφαρμοζόμενο σύστημα γιατί παράγει αδιέξοδα.

Εντάξει δεν περίμενα από τη Ν.Δ. να δώσει λύσεις (αν και ένας πολιτευτής της χθές έγραψε, και ήταν πιο σοσιαλιστής από τα περισσότερα μεγαλοστελέχη του ΠΑΣΟΚ – τον βλέπω για ελευθέρας και μεταγραφή στην Αλέκα), αλλά εάν δεν το καταλάβουν στο ΠΑΣΟΚ θα πάνε και αυτοί στον κάλαθο των αχρήστων.
Θα μου πείτε : τι σε νοιάζει ; αυτό δεν υπέδειξαν οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ στο νυν πρόεδρο; “Αλλαξε τα όλα” του είπαν αταβιστικά αλλά και αυθόρμητα.

Το πρόβλημα είναι ότι ο Παπανδρέου μιλάει και ο μηχανισμός ξύνεται, εκτός εάν μας δουλεύουν ομαδικά (διόλου απίθανο)
Ξέρετε όμως τι συμβαίνει κάποιοι μπορεί να έχουν διαμορφώσει επίκτητα σύνδρομα (για να μην πω πολιτικό DNA). Οπως τα παιδάκια παπαγαλίζουν μία μπούρδα χωρίς να καταλαβαίνουν καλά – καλά τι λένε (για να το συνδέσω και με το εκπαιδευτικό), κάποιοι άλλοι “δάσκαλοι”, πολιτικής αυτή την φορά, μαθαίνουν σε μεγαλύτερους μαθητές μια άλλη παπαγαλία – διδαχή. Ετσι κάποιοι έχουν εγκλωβιστεί και δεν μπορούν να συλλάβουν τι συμβαίνει γύρω τους.
Φευ, ίσως να παρήλθε γρήγορα ο πολιτικός χρόνος τους και να έρχεται να σαρώσει τα ματαιόδοξα όνειρά τους.
Ομως η πραγματική τους καταστροφή θα είναι εάν προσπαθήσουν να αντισταθούν και να ανακόψουν την κοινωνική πλημμύρα … τότε δεν θα μπορούν να ελπίζουν ούτε στην υστεροφημία.
Οσοι δεν μπορούν να προσαρμοστούν με τις κοινωνικές ανάγκες, αλλά θέλουν να προσαρμόσουν τις ανάγκες της κοινωνίας στον εαυτό τους, καλύτερα θα είναι να αποσυρθούν μια ώρα νωρίτερα.
Για όσους το μυαλό και η αναζήτηση αρχίζει και τελειώνει στην νεοφιλελεύθερη παπαγαλία, υπάρχει στέγη: η οικία τους, αλλιώς υπάρχουν και οι αιώνιες πολιτικές μονές της ασημαντότητας.

 

Βέβαια πρώτο ζητούμενο για όλους είναι να ξεμπερδεύουμε με την Ν.Δ. είναι συλλογική αναγκαιότητα προστασίας της κοινωνίας και αυτοί που πρέπει να το κάνουν είναι όσοι νεοδημοκράτες διαθέτουν φιλότιμο (υπάρχουν και τέτοιοι) Ας το εκλάβουν ως εθνική ανάγκη, παρατράβηξε το ανέκδοτο. 

Το τι θα γίνει μετά; Εάν το ανέκδοτο είναι ίδιο, το πολύ -πολύ να επιταχυνθούν οι εξελίξεις, διότι οι κοινωνικές ανάγκες και η αγωνία δεν μπορούν να περιμένουν.  

Για αυτούς έγραψα τα πιο πάνω.

Λυπάμαι για την αριστερά, θα ήθελα οι ηγεσίες της να έχουν λύσεις … αλλά είναι και αυτές κομμάτι του κουκλοθέατρου. Μπαίνουν λένε την ατάκα τους, όσο επιτρέπει ο θεατρώνης και αποχωρούν. Είμαι βέβαιος, πως αντίθετα με τις ηγεσίες, οι αριστεροί πολίτες έχουν λύσεις και εάν δεν έχουν έτοιμες, έχουν πολύ ανοικτά και αδέσμευτα μυαλά.

Οι “οικολόγοι – πράσινοι” από την άλλη, είναι μια χαρά με τα προγράμματα, τις επιχορηγήσεις και τις επενδύσεις, πολύ καλοί επενδυτές οι άνθρωποι. Κλασικοί καπιταλιστές: επενδύουν στην ανάγκη …

Οσο για το καρατζαφέρειον καλαμπούρι που προβάλει τους μαϊντανούς του με ανεξήγητα προνόμια στις βιτρίνες των ΜΜΕ, καλό θα είναι να μας πουν σε ποιά τραπεζικά καφενεία του Ζαν-Μαρί πίνουν τον γαλλικό καφέ τους. Αντε και πολύ αναφέρθηκα σε δαύτους.

Το παγκόσμιο αδιέξοδο του καπιταλισμού έχει και τα πολιτικά του αδιέξοδα. Αλλωστε οι υπάλληλοι του συστήματος δεν μπορούν να λειτουργούν ανεξάρτητα από τις εντολές των μάνατζερς.

Λύσεις έχουμε, εμείς, οι λαοί, όχι αυτοί … .

Συμφωνείς Ορέστη ;   

     

* Σε ένα φίλο :

Αυτά σύντροφέ μου, είναι δυστυχώς για αλλοτινές εποχές, ο καπιταλισμός τα κονιορτοποίησε και τα ξεπέρασε.
Στην ουσία με αυτές τις προτάσεις ταϊζουμε και πάλι τα ζώα του καπιταλισμού και μένουμε στην ελπίδα ότι κάποια καλή νεραϊδα θα τα μεταμορφώσει σε καλούς ανθρώπους ή καλύτερα σε πρίγκιπες.
Αυτά ως γνωστό γίνονται μόνο στα παραμύθια της γιαγιάς.

 

Χθες που με επέπληξε ο Π*  (δεν άκουγα τι ακριβώς έλεγε αλλά κατάλαβα ότι με άκομψο ύφος μου έλεγε πως δεν ήθελε πολιτικές αναλύσεις) είχα ήδη αντιληφθεί το κοινωνικό αδιέξοδο της αλληλοφαγίας, μέσα από τις αντιθέσεις και αντιπαραθέσεις των προλαλησάντων εμού.
Για αυτό και “ετόλμησα” και θα καταλάβατε ότι οι δύο σχολιαστές και ο σοσιαλΝΔ δεν με διέκοψαν έκτοτε.
Η κοινωνική αγωνία που βιώνουμε ζητά διεξόδους και λύσεις.
Η σουηδική γυμναστική του ΠΑΣΟΚ θα ήταν καλή πριν από 30 – 40 χρόνια. Τώρα ο καπιταλισμός “ντοπάρισε” το σύστημα και την κοινωνία, όπως ντοπάρει τους αθλητές του για να κερδίσουν (η τραγική ομοιότητα έχει την ίδια βάση) και, όπως γνωρίζουμε, οι ντοπαρισμένοι οργανισμοί πεθαίνουν αιφνίδια και γρήγορα.
Τελικά, δεν είναι παραλληλισμός, αλλά είναι το ίδιο ακριβώς. Εχει την ίδια αιτία : Αγώνας, ανταγωνισμός, κέρδος, υπέρβαση των γήινων και ανθρωπίνων ορίων με τεχνητά μέσα με σκοπό μιά ανοησία :ένα πρωταθλητή, πολλούς χαμένους και ακόμα πιο πολλούς να πληρώνουν το εισιτήριο. Κάποιοι άλλοι, σε ένα ιδιότυπο χρηματιστήριο τζογάρουν κι όλας … .
Είδατε πως το σύστημα του καπιταλισμού διατρέχει και ορίζει με τον αυτό τρόπο τα πάντα ;
Και κάποιοι ψευδοσοσιαλιστές τύπου Ζακ Ρονγκ (το αντίστοιχο του Σολάνα) μας δουλεύουν, ζούνε από την ανοησία του καπιταλισμού και κυνηγάνε την ντόπα … . Η σοσιαλδημοκρατία κυνηγάει ματαίως την ντόπα του καπιταλισμού, λες και το υπόλοιπο φαινόμενο έχει κάτι να προσφέρει … .

 

Είδατε πως έδεσε η “σάλτσα” του συστήματος ;

*  Δεν υπάρχει απογοήτευση, υπάρχει μέλλον … απλά κάποιοι κοιμίζουν την κοινωνία με νανουρίσματα και κάποιοι άλλοι της ρίχνουν υπνωτικό (αυτή είναι η διαφορά των πολιτικών κομμάτων).
Το πρόβλημα είναι ότι αυτοί που τους βάζουν να το κάνουν, μάλλον την πάνε την κοινωνία για σφαγή και δεν θέλουν να αρχίσει τις απονενοημένες σπασμωδικές αντιδράσεις, γιατί θα κοστίσει περισσότερο η ακινητοποίηση.

Εχουμε έναν ωραίο αγώνα και ευτυχώς έχουμε βρει τα αντίδοτα … . Τα οποία δεν είναι οι κλωτσιές στο σύστημα. Απλά μπορούμε να ανοίξουμε την πόρτα και φύγουμε. Πάμε αλλού, φτιάχνουμε άλλο σύστημα, που δεν αρμέγει τους ανθρώπους.

 

 

 

ΟΙ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ, ΟΙ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ, Η «ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ» ΤΟΥΣ και ο … Σπηλιωτόπουλος

ΟΙ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ, ΟΙ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ ΚΑΙ Η «ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ» ΤΟΥΣ

 

 

Έχοντας προτάξει την παιδεία γνώσης είναι αναμενόμενο να είμαι κατά του θεσμού των εξετάσεων. Ειδικά αυτών των εξετάσεων, που εάν κάτσω να γράψω όσα έχω στο νου μου και τα αναλύσω θα χρειαστούμε εκατοντάδες πυκνογραμμένες σελίδες.

 

Α.     Το κεντρικό πρόβλημα δεν είναι οι εξετάσεις αυτές καθεαυτές, αλλά το σύστημα που οδηγεί σε αυτές και κορυφώνει την πυραμίδα του στην ακμή αυτή.

Οι περισσότεροι ίσως στην κοινωνία μας πιστεύουν ότι οι εξετάσεις είναι αναγκαίες προκειμένου να διαχωριστούν οι “καλοί” από τους “κακούς”.

 

Στην πραγματικότητα πρέπει να σκεφτούμε κάτι που προηγείται: την ίδια την κατάταξη σε “καλούς” και “κακούς”. Την θέλουμε ; ή μήπως αυτή είναι παράγωγο του ίδιου του συστήματος που βασίζει την λειτουργία του στις ανισότητες και τις αντιθέσεις;

Μήπως οι χαρακτηρισμοί αυτοί είναι απότοκο της ίδιας λειτουργίας του συστήματος που χρειάζεται πλούσιους και φτωχούς, εργάτες και αφεντικά, αποτυχημένους και επιτυχημένους, ικανούς και ανίκανους, βολεμένους και αβόλευτους, θύτες και θύματα; (μακρύς ο κατάλογος των αντιθέσεων)

Για μένα είναι βέβαιο πως ναι … Το ίδιο το σύστημα αναπαράγεται μέσα από την παιδεία της ανισότητας, προετοιμάζει το έδαφος για την διαιώνισή του … .

Νομίζω ότι κατέστη κατανοητό σε όλους τι εννοώ : οι χαρακτηρισμοί αυτοί προκαλούν την διαιώνιση του συστήματος, είναι η δική του “αναπαραγωγική διαδικασία”.

Για μένα είναι σαφές ότι ακόμα και σε αυτό το συστημικό πλαίσιο κανείς δεν μπορεί να κρίνεται καλός ή κακός με βάση την επίδοσή του σε συγκεκριμένα πράγματα. Ιδίως, όταν αφορά το σύστημα της παιδείας, που έχει συγκεκριμένη κατεύθυνση και αξιολογικά κριτήρια.

 

Β.     Έγραψα σχηματικά ότι θέλω την κοινωνία “χωροδικτύωμα”, την κοινωνία της αλληλοστήριξης, της ισότητας, την κοινωνία όλων .

Έχω γράψει επίσης για την διαδικασία της “ενδοσκόπησης”, δηλ. της ανακάλυψης, επικουρίας και προώθησης των ταλέντων και της βούλησης κάθε ανθρώπου.

Δεν το έγραψα μόνο για να στηρίξω τις παραγωγικές μου προτάσεις, αλλά καταλαβαίνετε πλέον ότι σκοπεύει σε μία βαθειά διεργασία που αναδεικνύει τον άνθρωπο, τον κάθε άνθρωπο και τον συνδέει στο “χωροδικτύωμα” της κοινωνίας ισότητας και συντροφικότητας. Στην κοινωνία όπου ο καθένας έχει την αξία του και αλληλοστηρίζει ισοδύναμα την κοινωνική πορεία και πρόοδο.

Αυτό λοιπόν που χρειάζεται, κατά την γνώμη μου, είναι να απελευθερώσουμε τον άνθρωπο από τις αναγκαστικές και ετεροκαθοριζόμενες αναξιότητες και ανισότητες, που αναπαράγουν οι κοινωνικές ανισότητες και οι εξουσίες τους.

Σκεφτείτε ότι μέσα από την διαδικασία της εκπαίδευσης το κοινωνικό κατεστημένο επιλέγει την αναπαραγωγή του με στοιχεία κοινωνικού δαρβινισμού.

Μόνο που δεν είναι, ούτε καν η φύση,  αυτή που καθορίζει τα “προσόντα” και τα κριτήρια εξέλιξης, αλλά το ίδιο το σύστημα του καπιταλισμού και οι επιλογές όσων το ελέγχουν, που στηρίζεται αιτιωδώς στις ανισότητες της δικής του πυραμίδας.

Κανείς δεν μπορεί να με πείσει ότι ο μαθητής του 11 δεν έχει κάποια ταλέντα και προσόντα πολύ «καλύτερα» από τον μαθητή του 19. Απλά, η κοινωνία των ανισοτήτων επιλέγει με τον τρόπο της παιδείας και τα δικά της αξιολογικά κριτήρια την στελέχωση της “πυραμίδας” της.

 

Γ.     Στον καπιταλισμό, η παιδεία έχει συγκεκριμένη ταξική κατεύθυνση και σκοπεύει στην ανανέωση της πυραμίδας. Για τον καπιταλισμό είναι κακή μια παιδεία που προσφέρει εσφαλμένη διάρθρωση του παραγόμενου σε σχέση με την αναγκαία ή επιθυμητή πυραμίδα. Για τον καπιταλισμό είναι μόνο αυτό το πρόβλημα της παιδείας, αλλά η πυραμίδα παραμένει … .

Όλα αυτά εκφράζονται μέσα από το ίδιο το αξιολογικό σύστημα που ακολουθεί η παιδεία και ολοκληρώνονται, ακμάζουν και εκφράζονται μέσα από τον θεσμό των εξετάσεων. Εξετάσεων όχι για να διαπιστωθεί το ταλέντο ή έστω το επίπεδο κάποιου με μοναδικό σκοπό να του παρασχεθεί συνδρομή για να βελτιωθεί και να γίνει “ισοδύναμος” με τους άλλους, αλλά ευθέως και ακράτως ανταγωνιστικών εξετάσεων επιλογής, διαλογής και διαχωρισμού, που εξασφαλίζουν τη διαιώνιση στελέχωσης – πλήρωσης της πυραμίδας.

Είναι σαφές ότι οι “εξετάσεις ταλέντων” ή οι “εξετάσεις συνδρομής”, που δεν συνοδεύονται από βαθμολογίες και απορρίψεις ανθρώπων έχουν άλλη φύση και κοινωνική λειτουργία, κατατείνουν στην ανάδειξη ταλέντων, στην απελευθέρωση, στην συλλογική κοινωνική πρόοδο.

Οι “άλλες” οι άκρως ανταγωνιστικές είναι μια εκδοχή του κοινωνικού κανιβαλισμού και μάλιστα αναπαραγωγική για αυτόν.

 

Δ.     Θα αναρωτηθεί κάποιος : και οι άλλοι, οι “καλοί” τι θα γίνουν;

Πρώτα από όλα μέσα από την διαδικασία ανάδειξης “ταλέντων” και ουσιαστικής επικουρίας στην κοινωνική αξιοποίησή τους, μειώνεται η υπερπληθώρα και υπερσυγκέντρωση “υποψηφίων” σε λίγους μόνο τομείς και επιλογές.

Μετά θα πρέπει να σκεφτούμε ότι οι “καλοί” θα βρουν τον δρόμο τους. 

Ομως ο καπιταλισμός χρειάζεται ανισότητες, χρειάζεται “ικανούς” εργάτες και “ικανούς” διευθυντές και μάλιστα σε συγκεκριμένους μόνο «κερδοφόρους» τομείς.

Να γιατί κανένας άνθρωπος του κατεστημένου δεν πρόκειται ποτέ να καταργήσει τις “εξετάσεις”, απλά θα τις αναβάλει για επόμενα στάδια ή θα τις μετονομάσει.

Να γιατί όλα τα εκπαιδευτικά συστήματα του κόσμου, με εξετάσεις ή μη, παράγουν παιδεία αντίστοιχης ποιότητας με τον “καπιταλισμό” τους … και, αντίστοιχα, ίσης μεταξύ των ισχυρών οικονομιών.

Να γιατί ο Σπηλιωτόπουλος κάνει “διάλογο“: γιατί δεν έχει πραγματικό σχέδιο, γιατί δεν ανήκουν όλα τα πιο πάνω στην πολιτική κουλτούρα του και στις πολιτικές του θέσεις, γιατί ξεστόμισε μία άφρονα κουβέντα για πολιτική εκμετάλλευση χωρίς να ξέρει πως να την διαχειριστεί … .

Οι εξετάσεις είναι συστατικό της αναπαραγωγής του καπιταλισμού και δεν το καταλαβαίνει πως η κατάργησή τους θα απελευθερώσει δυνάμεις που – όσο επιμένουμε στην πυραμίδα – θα είναι ανεξέλγκτες για το σύστημά του.

Αυτή είναι και η αιτία που ο διάλογος αυτός θα κρατήσει πολλά χρόνια και εάν τον συνεχίσει κάποιος καπιταλιστής υπουργός που εμμένει στην κατάργηση των εξετάσεων και δεν θέλει απλώς να γίνει νονός μιας νέας ονομασίας τους, θα καταλήξει στην μετάθεσή τους σε επόμενα στάδια της εκπαίδευσης. Και μάλιστα εξετάσεων με εντονότερα τα ίδια απάνθρωπα, σαρκοβόρα χαρακτηριστικά, αφού η ζωή του νέου ανθρώπου θα είναι περισσότερο δεσμευμένη από την «επιτυχία» στην διαδικασία εκπαίδευσης.

 

Ε.     Εάν θέλουμε σαν χώρα και σαν κοινωνίες ανά τον κόσμο να ξεπεράσουμε τον καπιταλισμό ή το ετεροκαθοριζόμενο “είναι” μας, ακόμα και το Status Qvo των καπιταλιστικών ισορροπιών μπορούμε να ξεκινήσουμε μέσα από την παιδεία. Από τον μηχανισμό αναπαραγωγής του.

Ηδη,  όσοι κινούνται για την εγκαθίδρυση φεουδαρχιών και αυτοκρατοριών, έχουν ξεκινήσει προς την αντίστροφη πορεία : πολλές και συνεχείς εξετάσεις, επιμερισμοί, διαχωρισμοί, άνοδος του «αναγκαίου» επιπέδου σπουδών και «αχρήστευση» ολοένα και μεγαλύτερου αριθμού ανθρώπων … .

Μήπως αυτό που  ονομάζουν ανταγωνισμό στην παιδεία και στην αγορά εργασίας δεν είναι η ίδια όψη με κεκαλυμμένο όνομα ;   

Μόνο αλλάζοντας ουσιαστικά το σύστημα εκπαίδευσης, καταργώντας τις αξιολογικές δομές, χτίζοντας στην ελευθερία που αναφέρεται στον άνθρωπο και τις βιοτικές του ανάγκες μπορούμε να κινηθούμε προς τις πραγματικά ανθρώπινες κοινωνίες. Η γνώση είναι συνεχής και κρίσιμη βιοτική ανάγκη για τον άνθρωπο και τις κοινωνίες του. Η  γνώση, η κατανόηση του κόσμου, η δημιουργία … . Να γιατί ο Πλατωνικός Σωκράτης αναφέρεται στο “γηράσκω αεί διδασκόμενος” και στο “εν οίδα ότι ουδέν οίδα”, θέσεις και απόψεις που δεν κατάλαβε ούτε ο ίδιος ο Πλάτωνας, αλλά τις μετέφερε, παρότι είναι αντίθετες με τις πολιτικοκοινωνικές θεωρίες του: για να χαρακτηρίσει την γνώση ως βιοτική ανθρώπινη ανάγκη.

Ζητώντας το πλάτεμα της γνώσης, την απελευθέρωση των ανθρώπων, την οικονομία των βιοτικών αναγκών, γνωρίζω καλά ότι ο καθένας μέσα σε τέτοιες κοινωνίες μπορεί να απελευθερωθεί από τα δεσμά και να καταστεί «καλός» και χρήσιμος με τα ταλέντα του, στις κοινωνίες της ισότητας και της πραγματικής προόδου.

 

Να καταργηθούν λοιπόν εντελώς οι εξετάσεις ανταγωνιστικού διαχωριστικού τύπου μαζί με την παιδεία της συγκεκριμένης κοινωνικής κατεύθυνσης και των διαχωρισμών. Θα είμαι πολύ χαρούμενος από το αποτέλεσμα … .

 

Συμπληρωματικά: 

 

Στην Ελλάδα οι φοιτητές μπαίνουν στις σχολές ήδη τελειωμένοι, κουρασμένοι, ξεζουμισμένοι, συνταξιούχοι … τους έχει εξοντώσει πνευματικά το σύστημα από πριν και θέλουν να ξεκουραστούν.
Μόνο τα “βλήματα” της πυραμίδας συνεχίζουν ακάθεκτα για την πυραμίδα και εκεί τις περισσότερες φορές με μέσα που δεν τιμούν κανένα.
Τις απόψεις μου τις έγραψα πιο πάνω για το πως αντιμετωπίζει το εκπαιδευτικό σύστημα ο καπιταλισμός. Στην ωμή πραγματικότητα ο καπιταλισμός δεν “προσέφερε” την γενικευμένη παιδεία ως κοινωνικό αγαθό, ας είμαστε σοβαροί και ρεαλιστές. Ο καπιταλισμός και κάθε αντίστοιχο σύστημα χρειάζεται εξειδικευμένους εργάτες, υπαλλήλους, διευθυντές για να στελεχώσουν τις πυραμίδες του (σκεφτείτε ότι δεν νοιάζεται καθόλου για αυτούς όταν τους αχρηστεύει …- άρα βλέπει τους ανθρώπους χρηστικά – εκμεταλλευτικά).

Αυτό είναι το δικό του παιδομάζωμα και όλοι ξέρουμε και ιστορικά ότι το έκανε. Η οικονομία του καπιταλισμού κατευθύνει την εκπαίδευση.

Ο σοσιαλισμός έθεσε κατόπιν την απαίτηση για παιδεία για όλο τον λαό (κοινωνικό αγαθό) και παιδεία πραγματική και ευρεία. Για τον λόγο αυτό και παρότι το πείραμα παρεξέκλινε της πορείας του, στην Σ.Ε. υπήρχαν κάτι κουφές ειδικότητες που δεν είχαν ευθεία καπιταλιστική οικονομική συσχέτιση. Το αυτό συνέβη και στην Σουηδία.
Είναι σαφές γιατί και πως … .
Στην Ελλάδα οι σοσιαλιστές του μεσοπολέμου έθεσαν ενεργά το θέμα και πέτυχαν έστω μετά από κάποιες δεκαετίες την καθιέρωση του 1ου (παιδεία για όλους), χωρίς αυτό να αποτελεί πλέον πρωτοπορία.
Για εμάς πιστεύω ότι το ζήτημα είναι απλό και ρεαλιστικά εφικτό.
Το πλάτεμα της γνώσης, τα δημοκρατικά κοινωνικά πανεπιστήμια έχουν την δική τους θεώρηση των πραγμάτων. Ακόμα και εάν σε πρώτη φάση δείχνουν να προσαρμόζονται στους ταγούς του καπιταλισμού και της υπάρχουσα οικονομίας, το πλάτεμα της γνώσης και η εντελώς άλλη θεώρησή της, οδηγεί στην β’ φάση που θα έχει πλέον τροποποιήσει όλη την παραγωγική διάρθρωση μέσα σε άλλα κοινωνικά πρότυπα.  

 

 

COGITO ERGO SUM: Το κλειδί βρίσκεται στο μυαλό μας

 COGITO ERGO SUM

Το κλειδί βρίσκεται στο μυαλό μας, εκεί είναι το δικό μας κεφάλαιο.

 

 

Αιώνες τώρα οι κατά καιρούς εξουσίες προσπαθούσαν να ελέγξουν τους λαούς.

Γνωρίζοντας ότι στο άμεσο βιοτικό επίπεδο τα πράγματα ήταν ιδιαίτερα απλά (π.χ. πεινάς = ζητάς τροφή), στράφηκαν σε αυτό το ανθρώπινο όργανο που έχει την δυνατότητα επιλογής.

Εκει προσπάθησαν να φυτέψουν και να μπολιάσουν ένα σωρό ιδεοληψίες, ώστε να διαστρέψουν τα δεδομένα και να περιορίσουν τις επιλογές.

Παράλληλα με την σωματική άσκηση βίας – εξουσίας,  θέλησαν  και πάντοτε επιδιώκουν να «επιτεθούν» στον ανθρώπινο εγκέφαλο, συσκοτίζοντας, περιορίζοντας, ελέγχοντας,

 Γνωρίζουν καλά πως ο εγκέφαλος είναι πιο πολύπλοκο όργανο από το στομάχι και πως οι εντολές του ορίζουν την ανθρώπινη δράση.

Ξεχνούν, παραβλέπουν ή δεν γνωρίζουν πως όταν ο σύνδεσμος μεταξύ των διαφόρων οργάνων του ανθρωπίνου σώματος διακοπεί ή χάσει την ισορροπία του φτάνουμε σε παθολογικά φαινόμενα.  

 Ο σημερινός άνθρωπος είναι ένα κλασσικό παράδειγμα παθολογικής κατάστασης.

Η επίθεση που έκαναν οι εξουσίες στον ανθρώπινο εγκέφαλο τον έχουν αποκόψει από την επικοινωνία και την ισορροπία με πολλά όργανα του σώματός του, αισθητήρια και μη. Η αποκοπή από την εννόηση του περιβάλλοντος και των ίδιων των αναγκών είναι η εικονική ατομική πραγματικότητα που βιώνουμε.

Κανείς δεν βλέπει τι πράγματι συμβαίνει γύρω του, το τι σημαίνει αυτό, αλλά το συλλαμβάνει και το αναλύει μέσα από δεδομένα που εγκαταστάθηκαν στον εγκέφαλό του, όπως εγκαθίστανται τα διάφορα προγράμματα στον ηλεκτρονικό υπολογιστή.

Στην ουσία ο εγκέφαλός μας έχει προγραμματιστεί για να διεκπεραιώνει συγκεκριμένες μόνο λειτουργίες επεξεργασίας που εξυπηρετούν το σύστημα.

Οι υπόλοιπες έχουν είτε έχουν απομονωθεί, είτε έχουν πέσει σε αδράνεια, είτε έχουν παντελώς σβηστεί.

Ο έλεγχος του εγκεφάλου ή «mind control» αποσκοπεί στην δημιουργία ενός συγκεκριμένου περιβάλλοντος και τρόπου δράσης – αντίδρασης.

Στην πραγματικότητα ο σύγχρονος καπιταλισμός προχώρησε σε κάτι παραπέρα. Εκμεταλλεύτηκε τις ανθρώπινες βιοτικές ανάγκες για να δημιουργήσει επάλληλα εικονικά περιβάλλοντα και να σχετικοποιήσει εντελώς την εικόνα του «είναι» και του «δει είναι».

 Την τεχνική αυτή μαζικοποίησε επαρκώς. ώστε το «συνειδός» να γίνει τμήμα και αντικείμενο μιας συνεχούς επανάληψης δεδομένων από πολλές πηγές. Εκμεταλλεύτηκε τα επικοινωνιακά χαρακτηριστικά του ανθρωπίνου εγκεφάλου για να δώσει έννοια ατομική στην κοινωνικότητα.

Στην ουσία δημιούργησε ανθρώπους που κατευθύνονται χωρίς να ακούνε, να βλέπουν ή να οσφρίζονται τίποτα, να μην νοιώθουν καν την ανάγκη να το πράξουν.

Η απραξία αυτή ήταν πάντα το ζητούμενο για όλες τις εξουσίες και για όλα τα καθεστώτα.

Εκεί μέσα όμως, στον ανθρώπινο εγκέφαλο βρίσκεται το πρώτο κλειδί που θα πρέπει να ξεκλειδώσουμε για να αποκαταστήσουμε την βιοτική ισορροπία και να επαναδραστηριοποιήσουμε τα αισθητήρια.

Πρέπει να ξυπνήσουμε τους εγκεφάλους των ανθρώπων από τον λήθαργο, να καταργήσουμε τα πρίσματα και τα προγράμματα που έχουν τεθεί μαζί με δεδομένα στον ανθρώπινο εγκέφαλο και δεν επιτρέπουν την ανακάλυψη και νόηση της αρμονίας της ελευθερίας. Η λογική της ύπαρξης μπορεί να ανασυρθεί μέσα από τα δεδομένα του εικονικού «είναι» καθώς το πραγματικό έχει καταπιεστεί στο υποσυνείδητο ή στο α-συνείδητο.

Η υπενθύμιση και έλλογη ανάλυση της βιολογικής μας ταυτότητας μπορεί να ανατρέψει το σκηνικό. Η εξήγηση της ανθρώπινης ιστορίας μέσα από την έννοια των βιοτικών μας αναγκών είναι σαφές ότι μπορεί να οδηγήσει στην κατάρρευση των παραμορφωτικών πρισμάτων, στην ισορροπία της επικοινωνίας οργάνων – εγκεφάλου. Η έννοια της πεπερασμένου και της ουσίας της ζωής μπορεί να ξυπνήσει τον σύγχρονο άνθρωπο για να ξεφύγει από τον ολοκληρωτισμό των πλαστών δεδομένων.

COGITO ERGO SUM   

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ, ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ & ΤΟ ΝΕΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜO

 

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ, ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ & ΤΟ ΝΕΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΌ

 

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

 

Εχω γράψει πολλές φορές πως πρέπει να ξεφεύγουμε από τα ζητήματα της καθημερινότητας, πως πρέπει να προσπαθούμε να αναλύσουμε βαθύτερα το γιατί κάτι συμβαίνει, την φύση του, τον τρόπο λειτουργίας του. Μόνο έτσι μπορούμε να ξεφύγουμε από το να μας παρασύρουν και να μας εγκλωβίζουν τα ρεύματα της καθημερινότητας, τα οποία δημιουργεί και στα οποία επενδύει το σύστημα.

Για να νικήσεις ένα σύστημα πρέπει να το μελετήσεις και να το κατανοήσεις, να αντιληφθείς τι το τρέφει με ισχύ … .

Είναι το ποιο χρήσιμο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε … .

 

Α. Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ : ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ Ή ΣΕ ΜΙΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΑΡΧΗ ?

 

1.       Έγραψα πολλές φορές [1]επίσης ότι ο κόσμος όπως των γνωρίζαμε τελειώνει, πως ο καπιταλισμός όπως των γνωρίζαμε τελειώνει, πως η ίδια του η εξέλιξη οδηγεί στο τέλος του. Ηδη βρίσκεται σε τελική φάση.

Αυτό δεν σημαίνει ότι νίκησαν οι δυνάμεις της κοινωνίας ή ότι καταρρέουν οι δομές εξουσίας και ισχύος που δημιούργησαν οι καπιταλιστές. Δεν σημαίνει πως το σύστημα καταρρέει ώστε να παύσει να υπάρχει η πυραμίδα που δημιούργησε.

Δίπλα στην πυραμίδα του καπιταλισμού και στις προηγούμενες, που χτίστηκαν όλες με το αίμα και τον ιδρώτα δισεκατομμυρίων ανθρώπων που πέρασαν πάνω από την γη, δίπλα στα συστήματα αυτά εξουσίας των λίγων, οι ίδιοι ολιγάρχες χτίζουν μια νέα πυραμίδα. Ένα νέο σύστημα εξουσίας …   

 

2.       Ο καπιταλισμός δεν είναι ένα σύστημα που αποσκοπεί στην ολοκλήρωσή του, ούτε στην ολοκλήρωση των ανθρώπων και των ανθρώπινων κοινωνιών. Δεν έχει ένα κεντρικό νόημα-θεωρία ή στόχο που να αφορά τον άνθρωπο και τις κοινωνίες του. Το κεντρικό του νόημα είναι: «εκμεταλλευτείτε και συνεχίστε εις το διηνεκές να εκμεταλλεύεστε …» . Ο στόχος του καπιταλισμού δεν είναι η ανύψωση του ανθρώπου, αλλά των κερδών κάποιων.

Στο ανθρώπινο παρελθόν όλα τα θεωρητικά πολιτικά, κοινωνικά, θρησκευτικά ή και παραγωγικά συστήματα έθεταν ένα στόχο ολοκλήρωσης, ένα στόχο ολότητας και τελείωσης. Στον καπιταλισμό κάτι τέτοιο δεν υπάρχει ως συγκεκριμένο και δομημένο κατασκεύασμα, υπάρχει μόνο η εντολή : «εκμεταλλευτείτε, όσο περισσότερο μπορείτε, όσους περισσότερους μπορείτε στο χρονικό διηνεκές».

Στην πραγματικότητα ο καπιταλισμός δεν είναι μία θεωρία, αλλά ένας μηχανισμός που εξυπηρετεί εξουσιαστικές δομές που βρίσκονται πίσω του. Ο καπιταλισμός είναι ο μηχανισμός της πυραμίδας και όχι η πυραμίδα αυτή καθεαυτή. Εννοώ σαφώς, ότι πίσω από τον μηχανισμό υπάρχουν συγκεκριμένοι άνθρωποι που κινούν τους μοχλούς του και ένα σύστημα εξουσίας που ποτέ δεν άλλαξε στα κυρίαρχα χαρακτηριστικά του, στις κυρίαρχες επιδιώξεις του, ουσιαστικά από την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Απλά, το ίδιο σύστημα κάποτε εκμεταλλεύτηκε θεωρίες ολότητας στηριζόμενες στον σκοταδισμό και εδώ και αρκετούς αιώνες εκμεταλλεύεται άμεσα τις ανθρώπινες ανάγκες.

 

3.       Εχτισε καινούργια πυραμίδα πάνω στην ανατροπή που έφερε η ανακάλυψη του αρχαιοελληνικού φιλοσοφικού και πολιτικού παρελθόντος και όσα χτίστηκαν πάνω σε αυτό από απλούς ανθρώπους, που δεν ανήκαν στο σύστημα εξουσίας: τον διαφωτισμό και την εφευρετικότητα. Αφού οι δομές της παλαιάς εξουσίας έχασαν στον κοινωνικό πόλεμο, αποφάσισαν να μετασχηματιστούν σε μηχανισμό, αντίστοιχης με τα νέα δεδομένα, εξουσιαστικής επικράτησης. Προσαρμόστηκαν στα νέα δεδομένα και με σειρά μέτρων κατάφεραν να ελέγξουν το μέλλον: το μέλλον της σκέψης, της εφευρετικότητας, των αποκυημάτων της ανθρώπινης δράσης. Δεν είναι τυχαίο ότι τα νομοθετήματα για την προστασία της πνευματικής και βιομηχανικής ιδιοκτησίας φτιάχνονται όλα μετά την Γαλλική Επανάσταση και την παλινόρθωση των μοναρχών.

Οι εξουσιαστές εγκατέλειψαν την παλιά τους πυραμίδα και έχτισαν μία νέα που εξουσιάζει τους λαούς με νέες δομές, που λειτουργεί από την εκμετάλλευση και για την  εκμετάλλευση της ανθρώπινης φύσης : των ανθρώπινων βιοτικών αναγκών.  Αφού δεν μπόρεσαν να κυριαρχήσουν στις τάσεις έφτιαξαν το καπιταλισμό, ένα σύστημα της ατέλειας, των τάσεων, των αντιφάσεων, των ανταγωνισμών, των ανισοτήτων, των ισχυρών και των αδυνάμων, των πλουσίων και των φτωχών, των αφεντικών και των υπαλλήλων, των εκμεταλλευτών και των εκμεταλλευόμενων, του νέου και του παλαιού, του καλύτερου και του χειρότερου (για οικονομική εκμετάλλευση).

Το σύστημα βασίζεται  και έχει ως αρχή του την συνεχή κινητικότητα σε κάθε επίπεδο που τον αφορά, προκειμένου να δημιουργούνται και κυρίως να καθίστανται αντικείμενο εκμετάλλευσης διάφορες τάσεις.  Το ζήτημα το έχουν μελετήσει και αναλύσει εκατοντάδες στοχαστές που έχουν συντάξει αξιολογότατες μελέτες. Εάν μπω στον πειρασμό να το αναλύσω περαιτέρω και εγώ (παρότι πάντα με έλκει η κριτική στον καπιταλισμό) θα γραφτούν χιλιάδες σελίδες και θα χαθεί το ουσιαστικό νόημα όσων θέλω να γράψω. Μπορείτε να σκεφτείτε άλλωστε και μόνοι σας και να παράγετε σοβαρές κριτικές, αλλά πάντα να έχετε στο νου σας τον μηχανισμό λειτουργίας του, ως σύστημα, τις εσωτερικές λειτουργικές του δομές. Μέσα από την κατανόηση αυτής του της αναγκαιότητας μπορείτε πανεύκολα να εξάγετε και τις τακτικές για να απονευρωθεί ο καπιταλισμός, για να νικηθεί.

    

4.       Αυτό που προκύπτει από την θεώρηση του καπιταλισμού, ενάμισυ αιώνα μετά τον Μαρξ, είναι ότι ο καπιταλισμός επειδή δεν προβάλλει ολοτικά κοινωνικά πρότυπα αλλά ένα συνεχές προτσές, κατάφερε όχι μόνο να επιβιώσει, αλλά και να κυριαρχήσει ως μηχανισμός εκμετάλλευσης. Είπαμε : βρήκε το κλειδί του να εκμεταλλεύεται τις τάσεις (που είναι ανθρώπινες ανάγκες) ή όταν δεν υπάρχουν αυτές να δημιουργεί μόνος του νέες για να τις εκμεταλλευτεί και αυτές. Τους πρώτους απεργούς, που εξέφραζαν μία ανθρώπινη ανάγκη και τάση, τους σκότωσαν στο Σικάγο, το 1886.  Μετά, όταν αντιλήφθηκε ο καπιταλισμός την τάση, αναγνώρισε τον συνδικαλισμό. Τον έθεσε όμως σε ένα νομικό πλαίσιο, σε μία δομή λειτουργίας και εξουσίας, που βόλευε τον ίδιο τον καπιταλισμό και τελικά μέσα από την θεσμική αυτή λειτουργία, κατάφερε να τον αλλοτριώσει και να τον εκμεταλλευτεί ως τάση και ως αντί-ταση. Σκεφτείτε την τα κινήματα της δεκαετίας του ’50 και του  ’60, την μουσική ροκ και πως από την απέχθεια του συντηρητισμού έγιναν μία πολύ καλή οικονομική εκμετάλλευση χωρίς πλέον ουσιαστικό νόημα. Η δημιουργία και προβολή – επιβολή τεχνητών τάσεων είναι επίσης ένα ιδιαίτερα σημαντικό κεφάλαιο του καπιταλισμού … και δεν αναφέρομαι μόνο στην μόδα, αλλά και σε πράγματα σημαντικότερα όπως κάποιους φονταμενταλισμούς.

 

5.       Ουσιαστικά, όταν η λειτουργία του καπιταλισμού παγιωθεί και δεν μπορεί να παράγει νέες τάσεις στο εσωτερικό του, θα παύσει να υφίσταται και θα μετεξελιχθεί σε ένα σύστημα ολοκληρωτικό και σταθερό. Ο Κ. Μάρξ έγραψε αρκετά πάνω σε αυτό και είχε αυτή την ελπίδα. Ορθά σκέφτηκε, αλλά οι ελπίδες του είναι μάλλον αβάσιμες. Ο καπιταλισμός κουβαλά επάνω του και εκμεταλλεύεται τα «αντίδοτα». Εκμεταλλεύεται τις βιοτικές ανάγκες του ανθρώπου για να υπάρχει να επιβάλλεται και να εξελίσσεται … μεταξύ των άλλων μία βιοτική ανάγκη του ανθρώπου είναι να απεξαρτήσει την ζωή του από την ανάγκη κάλυψης των βιοτικών του αναγκών, είναι η ανάγκη της αυτάρκειας, της αυτονομίας, της ελευθερίας, της νίκης του ανθρώπου πάνω στις ανάγκες του.

Από τις ανάγκες αυτές γεννιέται και εκπορεύεται η ανθρώπινη εφευρετικότητα[2] και ο καπιταλισμός είναι το σύστημα που κατά βάση στηρίχθηκε στην ιδιοτελή εκμετάλλευση της ανθρώπινης εφευρετικότητας και στις τάσεις ανισότητας που αυτή έρχεται αναγκαστικά να παραγάγει στο κοινωνικό γίγνεσθαι. 

 

6.       Κάπου εκεί οι προβλέψεις του μεγάλου στοχαστή και των επιγόνων του αστόχησαν και οι πρακτικές τους άρχισαν να λειτουργούν ανταγωνιστικά … έγιναν οι ίδιες μέρος του συστήματος ανισοτήτων και τάσεων, του συστήματος του καπιταλισμού. Ο ίδιος ο καπιταλισμός και οι εξουσιαστές του βρήκαν νέες τάσεις και ανισότητες για να εκμεταλλευτούν, για να διατηρήσουν το σύστημά τους. Δεν θα απείχε πολύ από την πραγματικότητα ένας ορισμός του καπιταλισμού που θα έλεγε ότι ο καπιταλισμός είναι το σύστημα, ο μηχανισμός ιδιοτελούς εκμετάλλευσης των ανθρωπίνων αναγκών και των τάσεων που αυτές προκαλούν. Πόλεμοι, αντιπαλότητες και υφέσεις είναι αναγκαίο εργαλείο για να δημιουργούνται τεχνητά τάσεις στις κοινωνίες και να τυγχάνουν εκμετάλλευσης.

Οι ίδιες οι τράπεζες που κυριαρχούν στην φάση αυτή του καπιταλισμού στον πλανήτη, εάν αναλυθούν για το τι είναι και το τι έργο επιτελούν, θα καταστεί σαφές ότι έρχονται να εκμεταλλευτούν μια ανάγκη (που στο βάθος της έχει αντίκρισμα σε βιοτικές ανάγκες): την ανάγκη του δανεισμού. Εάν δεν υπάρχει ανάγκη δανεισμού οι τράπεζες κλείνουν.  Αρα οι τράπεζες επιδιώκουν και στηρίζουν την ύπαρξη αυτής της ανάγκης, αφού στην ανάγκη αυτή στηρίζεται η ύπαρξή τους και η κυριαρχία τους.   

 

7.       Είναι σαφές ότι ο καπιταλισμός έχει ως κεντρικό του σκοπό και νόημα της ύπαρξής του την κερδώα εκμετάλλευση των ανθρωπίνων αναγκών και για αυτό τον λόγο ταυτίζεται μηχανιστικά και με το παρακλάδι του, που λέγεται αγορά. Η αειφορία της ύπαρξής τους θα πίστευε κανείς πως εγγυάται την αειφορία του καπιταλισμού. Για κάποιο λόγο, που δεν θα μάθουμε ίσως ποτέ και προσωπικά πιστεύω ότι έχει να κάνει με την εξουσιαστική μανία των ανθρώπων που βρίσκονται πίσω από τον καπιταλισμό και τον διευθύνουν, ο καπιταλισμός με την παγκοσμιοποίηση απέκτησε ολοτικά χαρακτηριστικά. Με το ψευδοθεώρημα του ελεύθερου ανταγωνισμού[3] και της ελευθερίας κίνησης των κεφαλαίων έπρεπε να εφευρεθεί και μία μέθοδος και νομικό πλαίσιο για την παγκόσμια εκμετάλλευση, για την παγκόσμια επικράτηση των ισχυρών. Το νομικό πλαίσιο αυτό εξαφάνισε μία σειρά από τάσεις και αντιθέσεις στις οποίες στηριζόταν ο καπιταλισμός, δημιούργησε ολοτικά παγκόσμια δεδομένα που μπορούν να μας κάνουν να μιλάμε για καπιταλιστικές αυτοκρατορίες με παγιωμένα χαρακτηριστικά.

Όμως η παγίωση της λειτουργίας του καπιταλισμού θα είναι η καταστροφή του ή καλύτερα η αυτοκαταστροφή του  [4] .

 

 

Β.      ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

 

1. Υπάρχει όμως και ένα ακόμα στοιχείο λειτουργίας του μηχανισμού του καπιταλισμού, που ολοκληρώνει ή θα ολοκληρώσει μέσα σε λίγες δεκαετίες τον κύκλο του. Αρκετές δεκαετίες τώρα τόσο εγώ όσο και άλλοι κάνουμε λόγο για το τέλος της εργασίας.

Δεν είναι τυχαίο πως ο καπιταλισμός απελευθέρωσε τους δούλους χωρίς να υπάρχει κάποιο τεράστιο δυναμικό παγκόσμιο κίνημα. Ως μηχανισμός τεράστιου όγκου παραγωγής δεν χρειαζόταν μόνο εργατικά χέρια, αλλά και αγοραστές για τα παραγόμενα και οι δούλοι δεν μπορούσαν να διαδραματίσουν αυτό τον ρόλο.

Εφευρέθηκε λοιπόν ο θεσμός της «σύγχρονης» μισθωτής εργασίας για να εκφράσει και να περικλείσει και την εξουσία των καπιταλιστών και την αναγκαιότητα της ύπαρξης πελατών. Στην πραγματικότητα οι ελεύθεροι εργάτες ήταν μία αναγκαιότητα για τον καπιταλισμό, πολλοί δε παλαιοί καπιταλιστές (που κάποιοι τους προλάβαμε) δεν θα ξεχάσω ποτέ με πόση δυσθυμία αντιμετώπιζαν τους εργάτες και την παραχώρηση δικαιωμάτων σε αυτούς. Στην πραγματικότητα, ο μηχανισμός, το σύστημα βρήκε έναν άλλο τρόπο εκμετάλλευσης των βιοτικών ανθρώπινων αναγκών που ήταν επωφελής για αυτόν. Ετσι δημιουργήθηκε η εργατική τάξη και κάπως έτσι ξεκίνησε η πάλη των τάξεων στον καπιταλισμό. Βασικό σημείο τριβής : το μοίρασμα της υπεραξίας από την παραγωγή.

Στην ουσία όμως και πίσω από αυτό, υπήρχε πάντα ένα υπόβαθρο αγώνα για την ανθρώπινη ελευθερία, για την απελευθέρωση από τις εξαρτήσεις και τις εξουσίες των λίγων, ένα υπόβαθρο ισότητας, που εκφράστηκε στην κομμούνα των Παρισίων … και στις επαναστάσεις που ακολούθησαν. Την ανθρώπινη αυτή ανάγκη έσπευσαν να εκμεταλλευτούν και πάλι οι εξουσίες διαμέσου του καπιταλισμού, φτιάχνοντας τάσεις, πολέμους, ανισότητες, χάσματα και εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη δημιουργίας τους. Σκεφτείτε μόνοι σας, πως το παιχνίδι των τάσεων λειτούργησε στον 19^ο και 20^ο αιώνα και θα καταλάβετε εύκολα τι εννοώ.

 

2.       Ας επανέλθω στην εργασία. Εργασία (γενικά και όχι η εξαρτημένη) είναι η ανθρώπινη προσπάθεια για την κάλυψη των βιοτικών αναγκών[5] . Είναι κατά βάση η ενέργεια του ανθρώπου για την κάλυψη των αναγκών αυτών. [6]

Στον καπιταλισμό η εργασία εξυπηρετεί αυτές τις ανάγκες μέσα από ένα σύστημα αξιών και υπεραξιών, που ξεκινά από την ίδια την εργασία και την αξιακή και υπεραξιακή της θεώρηση και καταλήγει στην αξιακή και υπεραξιακή θεώρηση των αναγκών και αγαθών. Είναι ένα κλασσικό σύστημα οικονομικής εξουσιαστικής εκμετάλλευσης ανθρώπων ταυτισμένο λειτουργικά με τις ανάγκες του συστήματος.[7] . 

Είναι συνεπώς άμεσο συνεπακόλουθο της φύσης της σχέσης εξαρτημένης εργασίας στον καπιταλισμό, το γεγονός ότι αυτή διατηρείται όσο έχει αξία και υπεραξία και όσο είναι αναγκαία στο να συμβάλλει στην παραγωγή κερδώων αξιών και υπεραξιών. Εάν δεν υπάρχει τέτοιο κερδώο αξιακό και υπεραξιακό αντικείμενο η εργασιακή σχέση καταργείται και ο εργάτης μετατρέπεται σε άνεργο.

Σήμερα ακόμα και στην πρωτογενή αγροτική παραγωγή που αποτελεί μία αρχαία διαδικασία επικρατεί το αξιακό/υπεραξιακό δεδομένο και όχι το βιοτικό. Η ντομάτα και η παραγωγή της αντιμετωπίζεται αξιακά και όχι ως βιοτική ανάγκη. Η ίδια η εργασία του γεωργού έχει κυρίαρχα αξιακή συγκρότηση και εκτίμηση και η βιοτική έπεται και εκτιμάται μόνο κατά το αξιακό – κερδώο της υπόβαθρο (η ντομάτα δεν παράγεται για να φαγωθεί, αλλά για να πωληθεί και παράγεται μόνο όταν έχει κερδώα αξία).

 

3.       Δημοσίευσα πριν από μερικές ημέρες στο http://dialogoskoinonia.wordpress.com/  ένα κείμενό μου για την εφευρετικότητα και την σχέση της με την διαμόρφωση και ύπαρξη του καπιταλισμού[8]. Οι καπιταλιστές εκμεταλλεύτηκαν ιδιοτελώς και εξακολουθούν να εκμεταλλεύονται με τον πιο άγριο τρόπο τις ανθρώπινες εφευρέσεις. Ο καπιταλισμός επικράτησε μέσα από τις εφευρέσεις, αυτή ήταν η πιο ισχυρή τάση ανισότητας που εκμεταλλεύτηκε. Ο καπιταλισμός είναι άμεσα συνδεδεμένος με αυτή και την κερδώα εκμετάλλευσή της ανθρώπινης εφευρετικότητας. Ως σύστημα των τάσεων, ατελές, κερδοσκοπικό και ανισοτικό βασίζεται πολύπλευρα στην ανανέωσή της και σε όσα προσφέρει. Σήμερα οι καπιταλιστές ελέγχουν πολύπλευρα την εφευρετικότητα.

Η εφευρετικότητα όμως, έχει ως βασικό παραγωγικό και συντελεστικό στοιχείο της ύπαρξής της την ευχερέστερη κάλυψη των βιοτικών αναγκών του ανθρώπου (αλλιώς είναι αντιανθρώπινη). Το συντριπτικά μεγαλύτερο κομμάτι της εφευρετικότητας αποζητά την ελάφρυνση των ανθρώπων από τα διάφορα έργα και εργασίες τους, που αποσκοπούν στην κάλυψη βιοτικών αναγκών. Οι ίδιες οι ανθρώπινες εφευρέσεις αποσκοπούν στο να ελευθερώσουν τον άνθρωπο από τις βιοτικές του ανάγκες, να κάνουν την κάλυψή τους πιο εύκολη. Οι μηχανές του ανθρώπου έχουν σκοπό να ενισχύσουν την προσπάθειά του για να μπορεί πιο εύκολα να παράγει αγαθά που αφορούν βιοτικές του ανάγκες, πραγματικές ή επίπλαστες και νομιζόμενες. Εχουν σκοπό να τον ελευθερώσουν από την ανάγκη της εργασίας. Η εξέλιξη των μηχανών του ανθρώπου κατατείνει στο να παράγονται ολοένα και περισσότερα αγαθά με την λιγότερη δυνατή εργασία – ανθρώπινη ανάλωση. Η εκμετάλλευση των εφευρέσεων, των μηχανών του ανθρώπου, γέννησε τον καπιταλισμό, αφού έκανε δυνατή την παραγωγή και συσσώρευση μεγάλων ποσοτήτων αγαθών, που μετατράπηκαν από άμεσα βιοτικά αναλώσιμα, σε εμπορικά αξιακά αντικείμενα.  

 

4.       Βέβαια, ο εκμεταλλευτής ιδιοτελής καπιταλιστής μέσα από τις μηχανές βλέπει κυρίως μόνο μεγαλύτερα περιθώρια παραγωγής, χαμηλότερο κόστος, άρα και μεγαλύτερα περιθώρια κέρδους. Είναι σαφές ότι η ολοένα και μεγαλύτερη χρήση μηχανικών αυτοματισμών θα επιφέρει ολοένα και μικρότερη ανάγκη για ανθρώπινη εργασία. Ο καπιταλιστής το γνωρίζει αυτό και το επιδιώκει, είτε με την εμπλοκή του στο παιχνίδι του ανταγωνισμού και της κυριαρχίας στην αγορά, είτε στο πλαίσιο της συνολικής κοινωνικής του κυριαρχίας, εκεί όπου αδιαφορεί για την συνέχεια της ύπαρξης του καπιταλισμού και στοχεύει στην ατομική του εξουσία σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο.

Ολοένα και περισσότεροι μηχανικοί αυτοματισμοί συντελούν στο να είναι λιγότερο αναγκαία η ανθρώπινη εξαρτημένη εργασία. Οι απολύσεις εργαζομένων δεν είναι μόνο αποτέλεσμα του ανισοτικού παιχνιδιού κερδοφόρων τάσεων και επιλογών  του καπιταλισμού (π.χ. για το που θα παράγει), αλλά και αποτέλεσμα της εξέλιξης της εφευρετικότητας και των μηχανών. Ολόκληρα επαγγέλματα καταργούνται, εργασίες και υπηρεσίες αυτοματοποιούνται και η εργασία μειώνεται. Ως άνθρωποι θα έπρεπε ίσως να πανηγυρίζουμε, ως εξαρτόμενα όμως ενός συστήματος, είμαστε και πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προβληματισμένοι και συνολικά διεκδικητικοί.

 

5.       Αυτό όμως σημαίνει και κάτι άλλο: με την πρόοδο της τεχνικής χάνονται θέσεις εργασίας, άρα χάνεται και διαθέσιμο εισόδημα στην κερδώα εκμετάλλευση του οποίου αποσκοπεί δομικά και κυρίαρχα ο μηχανισμός του καπιταλισμού.

Εδώ υπάρχει ένα σαφές αδιέξοδο του μηχανισμού του καπιταλισμού (για αυτό και έγραψα στην αρχή του κειμένου ότι χτίζονται νέες πυραμίδες).

Παραγωγική τεχνική εξέλιξη και ανάγκη δημιουργίας τάσεων και ανισοτήτων από την μία πλευρά (ως δομικό στοιχείο του μηχανισμού του καπιταλισμού) – αδυναμία κερδοφορίας μέσω της διάθεσης των παραγόμενων από την άλλη.

Ο,τιδήποτε από τα δύο και εάν σταματήσει, σταματά να λειτουργεί και ο μηχανισμός του καπιταλισμού.[9].

Για εμέναμ τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει ουσιαστικά και οριστικά αυτή την πορεία. Δεν μπορεί να σταματήσει η εξέλιξη της εφευρετικότητας, γιατί αυτή εξυπηρετεί τους ανθρώπους και τις ανάγκες τους. Δεν μπορεί όμως και να σταματήσει ο άνθρωπος από το να έχει βιοτικές ανάγκες. Το πρώτο δεν θα το ήθελα, το 2^ο δεν μπορώ να το αποφύγω.

 

6. Υπάρχει όμως αδιέξοδο ; 

Μπορεί να υπάρχει αδιέξοδο μηχανισμού, όμως πίσω από τους μηχανισμούς βρίσκονται άνθρωποι. Κάποιοι λίγοι ελέγχουν εξουσιαστικά τους μηχανισμούς και κάποια δισεκατομμύρια ανθρώπων στον πλανήτη ελέγχονται από αυτούς, ακολουθούν τους μηχανισμούς που οι άλλοι ορίζουν.

Η θέση των ανωτέρω, των λίγων και ισχυρώνπάνω στο ζήτημα, αντικατοπτρίζεται και αποκαλύπτεται μέσα από τις πρακτικές που ακολουθούν.

Οι ολιγαρχίες που βρίσκονται στην εξουσιαστική θέση των μηχανισμών επιδιώκουν να επαυξήσουν την ισχύ και την εξουσία τους στις κοινωνίες.

Η πραγματική μικρότερη ανάγκη για ανθρώπινη εργασία κάνει τους εξουσιαστές να ζητούν ελαστικές σχέσεις εργασίας με μειωμένο πάντα το αντάλλαγμα, την αμοιβή της. Εχουν μάθει να εκμεταλλεύονται με κερδώο τρόπο τις ανθρώπινες ανάγκες και αυτό προσφέρει ο μηχανισμός του καπιταλισμού. Τα 80ωρα απασχολησιμότητας που προτείνουν, τα 80ώρα υποδούλωσης κινούνται στο ίδιο κερδώο ανισοτικό πλαίσιο τάσεων και σήμερα το ανισοτικό συγκρίσιμο είναι η Κίνα, η Ινδία, η Αφρική (παλαιότερα άλλες χώρες και εκμεταλλευόμενοι λαοί). 

 

7.       Όμως έστω και έτσι, με την πρόοδο των μηχανισμών κάποια στιγμή, ιστορικά όχι πολύ μακριά, το σύστημα, ο μηχανισμός θα παγώσει, δεν θα μπορεί να λειτουργήσει στα νέα δεδομένα.

Η πορεία για τους ολιγάρχες σημερινούς καπιταλιστές έχει χαραχθεί : «δεν έχουμε ανάγκη τους εργάτες και θα τους στερούμε ολοένα και περισσότερα δικαιώματα.

Κάποια στιγμή, λίγο πριν την κατάρρευση του μηχανισμού, τότε που θα βρισκόμαστε στο απόγειο της εξουσίας μας έναντι των εγκλωβισμένων λαών που θα επιδιώκουν απεγνωσμένα να εξασφαλίσουν τις βιοτικές τους ανάγκες μέσα από τον μηχανισμό αυτό, θα φωτογραφήσουμε τις σχέσεις και τις δομές των κοινωνιών των ανθρώπων. Θα τις παγώσουμε μαζί με τον μηχανισμό και θα εγκαθιδρύσουμε απολυταρχίες των εαυτών μας. Οι μηχανές μας θα παράγουν για εμάς τις βιοτικές ανάγκες των ανθρώπων και εμείς θα καλύπτουμε τις ανάγκες τους, τις ανάγκες ενός όχλου χωρίς δικαιώματα. Εμείς και πάλι στην δυσθεώρατη κορφή – ακμή μιας νέας πυραμίδας και αυτοί στην πλατιά άμορφη βάση της. Τότε με μια θεωρία ολότητας θα κατηγορήσουμε τις μηχανές, τους εφευρέτες, τους επαναστάτες, θα κατηγορήσουμε κάθε κοινωνική κινητικότητα ως αντίθετη στην νέα ολοτική θεωρία μας. Τα νέα «όπια» για τους λαούς ετοιμάζονται και δεν θα έχουν ανθρώπινες διαστάσεις και μέτρα … θα έρχονται μάλλον από άλλους «κόσμους».

 

Γ.      ΑΝΤΙΚΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

 

1.       Ας τους αφήσω αυτούς και ας επιστρέψω σε εμάς: σε όσους πιστεύουμε στον άνθρωπο, στην ισότητα, στην πραγματική ανθρώπινη πρόοδο.

Πρέπει να δούμε καθαρά αυτή την «νομοτέλεια» του συστήματος. Ο κανόνας είναι ότι οδηγούμαστε στην ανάγκη για λιγότερη εργασία, για λιγότερη εξάρτησή των ανθρώπων από τον αγώνα των βιοτικών αναγκών, τον αγώνα της ζωής και την εκμετάλλευσή του. Για τον πραγματικό άνθρωπο, τον ελεύθερο άνθρωπο, αυτό σηματοδοτεί την δυνατότητα για την πραγματική πορεία προς την απόλαυση μιας άλλης ζωής, για την πραγματική ανθρώπινη πρόοδο και ελευθερία.

Είναι ευνόητο ότι σε ένα παραγωγικό σύστημα που τα βιοτικά αγαθά θα τα παράγουν ολοένα και περισσότερο οι μηχανές, ο άνθρωπος θα είναι είτε ελεύθερος με ίσα δικαιώματα είτε πραγματικά έρμαιο και ανδράποδο άλλων. Ο καπιταλισμός, παρότι έφτιαξε εδώ και αρκετά χρόνια εργοστάσια που εργάζονται μόνο ρομπότ σταμάτησε την ανάπτυξη και δημιουργία περισσοτέρων. Είναι σαφές ότι κάποιοι περιμένουν να ωριμάσουν οι συνθήκες, για να εφαρμόσουν τα σχέδιά τους.

Με το βλέμμα καθαρά στο παρόν και στο μέλλον, αναλύοντας την διαδικασία του γίγνεσθαι, είναι εύκολο να αντιληφθούμε που οδηγούν τα πράγματα και οι εξελίξεις.

 

2.       Θα μπορούσαν κάποιοι να πουν ότι πρέπει να στηρίξουμε τον καπιταλισμό και τους μηχανισμούς του.

Πιο πάνω εξηγήθηκε γιατί η λύση αυτή είναι μια αναχρονιστική ουτοπία, που ξεπεράστηκε από την δυναμική και τα σχέδια των καπιταλιστών. Λύσεις στις οποίες αυτές οι ολιγαρχίες θα έχουν την πρωτοκαθεδρία και την πρωτοβουλία της εξουσίας και των κινήσεων είναι καθαρή αυτοκτονία και προδοσία. Αυτοί στοχεύουν στην απολυταρχία, στον ολοκληρωτισμό τους.

Η κλασική επιλογή της «σοσιαλδημοκρατίας» είναι σαφές ότι ανήκει στο παρελθόν και δεν μπορεί να αποδώσει για τις κοινωνίες παρά μόνο σε μικρό χρονικό ορίζοντα. Ουσιαστικά διορθώνει κάποιες ατέλειες του μηχανισμού και έρχεται να του δώσει ξανά την πρωτοκαθεδρία και νέα ώθηση.

Είναι πραγματικά αυτοκτονικό να υπερασπιζόμαστε τον καπιταλισμό στηρίζοντας και προσπαθώντας να διαιωνίσουμε τις ανισότητές του τρέφοντάς αυτόν ή τρέφοντας το επόμενο εντελώς ανισοτικό σχήμα τον διάδοχό του, καθώς αυτός θα οδηγείται από άλλους και το ιστορικό προτσές στο τέλος του.

Η διατήρησή του άλλωστε (και όποιος το επιχειρήσει να το έχει υπόψη του) θα χρειαζόταν ένα τεράστιο, δολοφονικό κύμα καταστροφών και σειρά εκμηδενίσεων. Ώστε να αρχίσει (και πάλι προσωρινά) το χτίσιμο του κόσμου. Οι μηχανές και πάλι θα υπήρχαν και θα οδηγούσαν στο τέλος του καπιταλισμού.

Αλλά, ούτε και την βάση του καπιταλισμού που αφορά την σχέση εξαρτημένης εργασίας μπορούμε και πρέπει να στηρίξουμε. Είναι μάταιο και ουτοπικό στην εξελικτική αυτή πορεία να θέλουμε να στηρίξουμε την επιστροφή στο παρελθόν. Δεν μπορούμε να σταματήσουμε την εξέλιξη μιας πορείας που στηρίζει τον άνθρωπο στην απόλαυση βιοτικών αναγκών, είναι ανώφελο και ξεπερασμένο. Ούτε όμως είναι πολιτικά ορθό για εμάς, να στηρίζουμε σχέσεις και μηχανισμούς ανθρώπινης εξάρτησης, όπως είναι η σχέση εξαρτημένης εργασίας. Η γενιά των 700 Ευρώ είναι μια πραγματικότητα που έχει την βάση της στην λιγότερη ανάγκη για ανθρώπινη εργασία. Εάν στηρίξουμε τα 700 Ευρώ, αύριο θα γίνουν 600, μεθαύριο 500 και στο μέλλον : Τίποτα !!!.

Στηρίζοντας την εργασία, αποσκοπώντας στην δημιουργία «θέσεων εργασίας» στον πλαίσιο του καπιταλισμού, ουσιαστικά ματαιοπονούμε. Ενισχύουμε με κοινωνικό κόστος τους καπιταλιστές, τις ολιγαρχίες τους, αυτούς που εξουσιάζουν τον πλανήτη και τις κοινωνίες μας και κρατάμε τα χέρια τους για να βγάλουν αυτή την οδυνηρή φωτογραφία στο τέλος του καπιταλισμού, στο τέλος της ανάγκης για ανθρώπινη εργασία.

        

3.       Η λύση για εμάς είναι μία και μόνη και είναι καθαρά αντισυστημική. Είναι η διαμόρφωση ενός νέου κοινωνικού συστήματος που θα έχει ως κεντρική του αξία τον άνθρωπο και τις βιοτικές του ανάγκες.

Η διαμόρφωση μιας νέας κοινωνικής οικονομίας που δεν θα στηρίζεται στις σχέσεις εξάρτησης, αλλά στην ισότητα. Μιας παραγωγικής οικονομίας που δεν θα στηρίζεται στις αξίες και τις υπεραξίες, αλλά θα λειτουργεί με στόχο την κάλυψη των ανθρωπίνων βιοτικών αναγκών. Εχω γράψει πολλά για αυτά και τα έχω αναλύσει[10]. Εν ολίγοις προτάσσω και προτείνω ένα νέο σύστημα κοινωνικής οργάνωσης.

Πρέπει εμείς, οι λαοί και οι κοινωνίες να προλάβουμε τις ολιγαρχίες στα σχέδιά τους, πρέπει να θέσουμε τους δικούς μας όρους για την συνέχεια της ανθρώπινης ιστορίας και την πραγματική ανθρώπινη ύπαρξη, πρόοδο και ελευθερία.

 

4.       Η εξέλιξη της ανθρώπινης εφευρετικότητας έρχεται να δώσει τέλος στην εξαρτημένη εργασία, ακόμα και στην εργασία αυτή καθεαυτή και δεν έχει νόημα να υπερασπιζόμαστε και να στηρίζουμε την εξαρτημένη εργασία, γιατί αποτελεί σχέση εκμεταλλευτική και μέσω αυτής οδηγούμαστε στη νεοδουλεία[11].

 

Αυτό που πρέπει κυρίαρχα να δούμε είναι το πως θα αποκτήσουν οι κοινωνίες των ίσων ανθρώπων τον οριστικό έλεγχο, την οριστική κατοχή στα μέσα παραγωγής. Πως θα καταστήσουμε τα αποτελέσματα της εφευρετικότητας κοινό κτήμα των ανθρώπων και των κοινωνιών τους.     

Αυτή είναι η κοινωνική μάχη του μέλλοντος, αυτό είναι το ζήτημα της επόμενης ημέρας της ιστορίας της ανθρωπότητας.

Εχω γράψει για κάποια θεσμικά μέσα, όμως το κυρίαρχο είναι να αντιληφθούμε το «γίγνεσθαι» και την σημασία όσων συμβαίνουν στην πορεία αυτή, που σήμερα άλλοι ορίζουν.

Εάν σήμερα θέλουμε κάτι να προτάξουμε πρακτικά στο «γίγνεσθαι» δεν είναι να επιδοτούμε το κεφάλαιο και τις λειτουργίες του ή να ζητούμε και άλλους εξαθλιωμένους εργαζόμενους των 650 Ευρώ, αλλά να ζητούμε ελάχιστες αμοιβές που καλύπτουν τις βιοτικές ανάγκες, που δεν αποτελούν αμοιβές πείνας, να ζητούμε λιγότερη εργασία με την ίδια αμοιβή. Να ζητούμε δηλ. να απολαμβάνουν οι κοινωνίες (και όχι οι καπιταλιστές) τα αποτελέσματα της τεχνικής προόδου.

 

5.       Αυτό όμως είναι μια εικόνα του σήμερα. Η λεγόμενη «αριστερά» είναι προσκολλημένη στα δεδομένα του παρελθόντος, έμαθε να είναι αναπόσπαστο κομμάτι των τάσεων του καπιταλισμού και κατάντησε λειτουργικό του εργαλείο. Με λύσεις και προτάσεις όπως: «θέλουμε δουλειά» εγκλωβίζει τις ανθρώπινες  αναζητήσεις σε πλαίσια που ακυρώνουν την ουσία κάθε αγώνα.

Δεν θέλουμε δουλειά, ούτε νεοδουλεία, θέλουμε ισότητα στην κατοχή του σήμερα και του αύριο. Θέλουμε κοινωνική εργασία για την κάλυψη των βιοτικών αναγκών και όχι για την παραγωγή αξιών και υπεραξιών. Θέλουμε την πραγματική δημοκρατία της ισότητας, ένα νέο πολιτειακό θεσμικό πλαίσιο.

Θέλουμε την ανατροπή της φαυλότητας του καπιταλισμού, όσο έχουμε κάποια δύναμη στα χέρια μας. Η λαϊκή εξουσία, η λαϊκή κυριαρχία δεν είναι λόγια χωρίς νόημα και ουσία, είναι η απαίτηση του αύριο.

 

6.       Η κοινωνική ίση κατοχή των μέσων παραγωγής και των ανθρωπίνων εφευρέσεων, η κοινωνική κοινή παγκόσμια κάρπωση των ωφελημάτων από την ασταμάτητη αυτή διαδικασία είναι ένα βασικό αίτημα.

Το πραγματικό ζητούμενο είναι πως θα καταφέρουμε να αναπτύξουμε και να επιβάλλουμε μία στρατηγική, ώστε τα ανθρώπινα δημιουργήματα, οι ανθρώπινες εφευρέσεις, οι μηχανές του ανθρώπου να περιέλθουν στην κοινή και ίση κοινωνική κατοχή, ώστε να περιέλθουν στην κοινωνία τα ωφελήματα από την χρήση τους, αλλά και ο ίδιος ο έλεγχός τους και να αποτραπεί το βάρβαρο μέλλον που κάποιοι μας ετοιμάζουν και αντί για την μαύρη απολυταρχία να έλθει ο άνεμος της ελευθερίας για τους ανθρώπους όλου του πλανήτη.

Διότι η απαλλαγή των ανθρώπων από το άχθος της εργασίας μπορεί να τους απελευθερώσει.

 

7.       Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν μπορούμε να είμαστε κατά της εφευρετικότητας και της τεχνικής προόδου, αυτή μας απελευθερώνει ως ανθρώπους, μας δίνει περισσότερες δυνατότητες. Δεν μπορούμε και δεν πρέπει να είμαστε ενάντιοι στην ανθρώπινη φύση που πάντοτε επιδιώκει την ελευθερία, ως απεξάρτηση από τις βιοτικές ανάγκες. Εάν το πράξουμε αυτό σύντομα θα γίνουμε απολιθώματα της ιστορίας.

Πρέπει να επιδιώκουμε την χρήση της εφευρετικότητας και των αποτελεσμάτων της για συλλογικούς κοινωνικούς και όχι για ιδιοτελείς ατομικούς σκοπούς. Το αντίθετο θα βαθαίνει συνεχώς τις εξαρτήσεις και τα χάσματα μεταξύ των ισχυρών και των ανίσχυρων, μεταξύ των κατόχων και των μη κατόχων.

Αρα, ο κυρίαρχος σκοπός είναι να αποκτήσουμε συλλογική κοινωνική κατοχή στα μέσα παραγωγής και στα γεννήματα της εφευρετικότητας.

Είναι ένας βασικός αγώνας. 

 

8.       Οργανώνοντας μονάδες δημοκρατικής κοινωνικής παραγωγής μπορούμε ξεκινήσουμε ένα ειρηνικό ξεθεμελίωμα του καπιταλισμού. Βλέποντας ότι ο καπιταλισμός λειτουργεί μόνο μέσα από ανισωτικές τάσεις κα με σκοπό το κέρδος, μπορούμε να τον απονευρώσουμε. Στρεφόμενοι στην κοινωνική οικονομία των βιοτικών αναγκών μπορούμε να εξασφαλίσουμε το μέλλον του πλανήτη και των ανθρώπων πάνω σε αυτόν.

Εάν στην πορεία καταφέρουν οι καπιταλιστές να μας αντισταθούν δεν θα είναι λύση ο συμβιβασμός.

Κατά συνέπεια την διεκδίκηση των ίσων δικαιωμάτων μας δεν πρέπει να την συνδέουμε και να την εξαρτούμε από τις εργασιακές σχέσεις αυτές. Ο άνθρωπος έχει αυθύπαρκτα δικαιώματα και αυτά είναι συνδεδεμένα με την φύση του και την κάλυψη των βιοτικών του αναγκών. Το δικαίωμα στην ανθρώπινη ελευθερία εξαρτάται άμεσα από αυτές.

Πάνω στο ζήτημα αυτό αναγκαία είναι και η κατεύθυνση της εφευρετικότητας σε λύσεις που εξυπηρετούν τον άνθρωπο και τις ανάγκες του και όχι σε επικίνδυνα εκτρωματικά σχέδια των διαφόρων Frankestein του πλανήτη. Ο συλλογικός δημοκρατικός κοινωνικός έλεγχος της εφευρετικότητας και των επιτευγμάτων της πρέπει να είναι ο πραγματικός στόχος. 

 

9.       Βλέπω ανθρώπους να αγωνιούν για την εργασία τους, για την διατήρηση των θέσεων εργασίας. Στην πραγματικότητα οι αγωνίες και οι ελπίδες τους είναι μάταιες.

Οι θέσεις εργασίας και μαζί με αυτές τα δικαιώματα των εργαζομένων και των πολιτών συνεχώς θα συρρικνώνονται, θα φθίνουν. 

Πρέπει επίσης να εννοήσουμε ότι είναι τουλάχιστον αυτοαναίρεση να είμαστε υπέρ των σχέσεων ανθρώπινης εξάρτησης, όπως είναι η εξαρτημένη εργασία, η υπαλληλική σχέση. Στηρίζοντας τις σχέσεις εργασίας, αναζητώντας θέσεις εργασίας ως πανάκεια, ουσιαστικά στηρίζουμε την ιδιοτέλεια και την ισχύ κάποιων εναντίον των εργαζομένων και εναντίον των ίδιων μας των εαυτών.

 Η σχέση εργασίας ανήκει στον καπιταλισμό και επιλέγοντάς την επιλέγουμε την διατήρηση των συσχετισμών ισχύος του καπιταλισμού, προετοιμάζοντας την απολυταρχία των λίγων, αυτή που φαίνεται καθαρά πως έπεται στα σχέδιά τους. 

Δεν μπορούμε συνεπώς να την υπερασπιζόμαστε στηρίζοντας και διαιωνίζοντας τις ανισότητες του καπιταλισμού, τρέφοντάς τον ή τρέφοντας το επόμενο εντελώς ανισοτικό σχήμα τον διάδοχό του.

 

10.     Αυτό που πρέπει να ρεαλιστικά να μας ενδιαφέρει είναι η κατάργηση της σχέσης εργασίας, η κατάργηση της ανελευθερίας και η αντικατάστασή της από σχέσεις ισότητας και ελευθερίας. Επειδή η ίδια μας η ελευθερία περνάει μέσα από τις βιοτικές ανάγκες και η κάλυψή τους είναι το μέγιστο κριτήριο, σκοπός είναι να φτάσουμε στην δίκαιη κοινωνία και στην δίκαιη οργάνωσή της, στο δίκαιο ίσως «κράτος», της πραγματικής δημοκρατίας, όπου η παραγωγή των βιοτικών αναγκών, αλλά και το ίδιο το περιεχόμενό τους, να καθορίζεται από κοινού και να επιμερίζεται με σχέση ισότητας η κοινή προσπάθεια για την παραγωγική κάλυψή τους.

Στο μέλλον, εάν φτάσουμε, στην λιγότερη ανάγκη για εργασία ή στην μηδενική, τα μέσα παραγωγής που θα ανήκουν σε όλους, θα εξασφαλίζουν την απελευθέρωση της ζωής του ανθρώπου από το παραγωγικό φάσμα και θα θέτουν την ανθρώπινη ζωή και ύπαρξη σε άλλες βάσεις και προοπτικές.

 

11.     Τέλος και εντελώς πρακτικά, δεν θα πρέπει με κανένα τρόπο να δίνουμε τροφή στον καπιταλισμό μετέχοντας σε διαδικασίες που ο ίδιος δημιουργεί για να λειτουργεί στο ανισοτικό ατελές πλαίσιό του. Δεν έχουμε το «δικαίωμα» να εγκλωβιζόμαστε στις προτάσεις των καπιταλιστών και να λειτουργούμε για την δημιουργία ενδοκαπιταλιστικών τάσεων, τον επιβεβαιώνουμε, τους ενισχύουμε !!! [12]

Είναι σαφές ότι δεν μπορούμε να καταργήσουμε τις βιοτικές ανάγκες, αφού αποτελούν ανθρώπινη φύση. Ούτε μπορούμε και δεν πρέπει να απαγορεύσουμε την ανθρώπινη εφευρετικότητα αυτή μας προχωρά στο μέλλον της ελευθερίας.

Είναι σαφές ότι αυτό που πρέπει να καταργήσουμε για να οδηγηθούμε σε άλλα πλαίσια λειτουργίας των κοινωνικών και της ανθρωπότητας είναι η ιδιοτελής ατομικίστικη εκμετάλλευση των ανθρώπων και των δημιουργημάτων τους.

. 

---

[1] Ενδεικτικά : ΧΤΙΖΟΝΤΑΣ ΕΝΑ ΝΕΟ ΑΥΡΙΟ , Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ & Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ, «ΑΛΛΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ … ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΤΩΝ ΠΛΟΥΣΙΩΝ & ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ, Η ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ … ΑΠΑΤΕΣ & ΔΙΣΗΜΑΝΤΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥκ.α., από το http://dialogoskoinonia.wordpress.com/ .

[2] ΧΤΙΖΟΝΤΑΣ ΕΝΑ ΝΕΟ ΑΥΡΙΟ, στο http://dialogoskoinonia.wordpress.com/

[3] «ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΔΕΝ ΤΡΕΛΑΘΗΚΑΝ κ.α.  ε.α.

[4] (η πορεία αυτή αναλύεται στα στοιχ Β.5 και επομ.)

[5] Κάποιοι το περιγράφουν ως αποτέλεσμα του «προπατορικού αμαρτήματος»

[6] ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΒΙΟΤΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ & Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΓΙΑ ΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ, ΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΧΩΡΙΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΚΕΡΔΟΣ, ΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ κ.α. ε.α.

[7] Γράφοντας για την πορεία προς τη «νεοδουλεία»  εκκινούσα από εκεί.

[8] ΧΤΙΖΟΝΤΑΣ ΕΝΑ ΝΕΟ ΑΥΡΙΟ

[9] Η ίδια η κρίση του σήμερα είναι στην πραγματικότητα κρίση αδυναμίας κατανάλωσης : πολλοί καταναλωτές έχασαν τα συσσωρευμένα χρήματά τους; από τις τράπεζες και τα προϊόντα- παιχνίδια τους και αδυνατούν να καταναλώσουν.

 

[10] ΑΛΛΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ … ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, ΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ, ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΒΙΟΤΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ & Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΓΙΑ ΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ, ΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΧΩΡΙΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΚΕΡΔΟΣ κ.α.  στο http://dialogoskoinonia.wordpress.com/

[11] «ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΔΕΝ ΤΡΕΛΑΘΗΚΑΝ

[12] Οσοι θέτουν τις «προτάσεις» ελαστικής εργασίας ή των αντιθέτων περί 80ωρης απασχολησιμότητας και όσοι τους στηρίζουν είναι σαφές ότι επιδιώκουν τον εξανδραποδισμό της πλειοψηφίας των ανθρώπων. Οποιοσδήποτε συμβιβασμός ή και συζήτηση επί τη βάσει αυτών των λογικών αποτελεί ήττα

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ: ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ: ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ

 

Θα μιλήσω με τον δικό μου τρόπο για “τo δικό μου Πανεπιστήμιο”, το Πανεπιστήμιό μας, το Πανεπιστήμιό μας … .           

Θέλω να ξέρετε ότι οι σκέψεις μου για το Πανεπιστήμιο εντάσσονται σε ένα πλαίσιο κοινωνικοποίησής του και κοινωνικοποίησης της γνώσης.

 

ΜΕΡΟΣ Α’             

Θα ξεκινήσω από το φαύλο σημερινό σύστημα και δεν θα ρίξω την ευθύνη φυσικά στους φοιτητές, όπως κάνουν κάποιοι εξουσιολάγνοι και παπαγαλίζοντες αντιδραστικές θεωρίες. Καλά κάνουν οι φοιτητές και δεν θέλουν ένα τέτοιο πανεπιστήμιο.

Το σύστημα δεν αυτογεννάται, δεν αυτοδημιουργείται από παρθενογέννεση, το σύστημα εκφράζει σήμερα την ίδια φαυλότητα της κοινωνικής διάστασης της εξουσίας (και δεν εννοώ μόνο της πολιτικής, αλλά και των αναγκών των εξουσιαστικών ολιγαρχιών).

Τα πανεπιστήμια λειτουργούν υπό ένα συγκεκριμένο νομικό καθεστώς. Αυτό το καθεστώς θα πρέπει να εξεταστεί πρωτίστως. Επισημαίνω ότι το υπάρχον νομικό καθεστώς εξασφαλίζει στα Πανεπιστήμια αυτονομία από τον κοινωνικό έλεγχο. Στην πραγματικότητα τα πανεπιστήμια βρίσκονταν πάντα εκτός αμέσου κοινωνικού ελέγχου (η εμμεσότητα της κυβερνητικής παρέμβασης είχε πάντα οργανωτικό χαρακτήρα). Τα πανεπιστήμια ήταν σχεδόν πάντα υπό τον έλεγχο ολιγαρχιών και αυτές εξυπηρετούσαν. Την παρτίδα πάντα διέσωζαν κάποιοι διδάσκοντες και πολλοί φοιτητές τους. Οι γνωστές δημιουργικές μειοψηφίες.

Είναι σαφές ότι οφείλουμε να απαιτήσουμε την αλλαγή της καταστατικής νομικής φύσης του Πανεπιστημίου. Να μετατραπεί από όργανο μιας ολιγομελούς ομάδας (καθηγητών, πολιτικών, επιχειρηματιών) σε όργανο της ίδιας της κοινωνίας.

Για τον λόγο αυτό (και όσους αναλύονται πιο κάτω) είναι αναγκαία η επανίδρυση των Πανεπιστημίων. Με νέο νομικό πλαίσιο και νέους στόχους.

Αντικείμενο και στόχος των Πανεπιστημίων δεν πρέπει να είναι άλλο πια η παραγωγή υποψηφίων εργαζομένων, αλλά κοινωνικής γνώσης.

Για αυτό ο σκοπός των Πανεπιστημίων και όλων των ανωτάτων και ανωτέρων ιδρυμάτων πρέπει να είναι καθαρά η πλατειά παραγωγή κοινωνικής γνώσης. Γνώσης για τους φοιτητές, γνώσης – επιμόρφωσης για τις παραγωγικές ομάδες, γνώσης ελεύθερης για όλη την κοινωνία.      

Το πώς μπορούμε να πάμε σε μία τέτοια λύση ακολουθεί …

Στο “δικό μου πανεπιστήμιο” δεν διοικεί το διδακτικό προσωπικό, τουλάχιστον δεν διοικεί με την ένταση που παρατηρείται σήμερα. Το διδακτικό προσωπικό έχει ως σκοπό της ύπαρξης και παρουσίας του, την διδασκαλία. Εχει μια ιδιόρρυθμη σχέση μισθωτού και δεν μπορεί ταυτόχρονα να διοικεί, να αποφασίζει αυτό (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η γνώμη του δεν έχει βαρύνουσα εξ αντικειμένου θέση). Στο “δικό μου πανεπιστήμιο” η διοίκηση μεταβαίνει και ανήκει στην κοινωνία που αποφασίζει δημοκρατικά σε δύο επίπεδα:

α) Στο επίπεδο μιας δημοκρατικής αρχής διοίκησης και ελέγχου, η οποία διοικεί το πανεπιστήμιο. Μιας αρχής  που εκλέγεται με άμεση καθολική ψηφοφορία, είναι πολυμελής για να μην χρηματίζεται, από ενιαίο ψηφοδέλτιο για να μην κομματίζει και να εκφράζει τις κοινωνικές απόψεις. Με διετή θητεία για να μην μεταβάλλεται σε εξουσιαστικό καθεστώς και με δικαίωμα επανεκλογής για μία μόνο φορά. (τα επιμέρους θα τα εξηγήσω και θα τα θέσω αναλυτικά γράφοντας για την δημοκρατία στην κοινωνία).

Β) Στο επίπεδο άμεσης δημοκρατικής εντολής, στο δικαίωμα με συγκεκριμένο αριθμό υπογραφών ή με την βούληση της επιτροπής να τίθενται σε δημοψήφισμα κάποια ζητήματα.

Πέρα από τα άμεσα εκπαιδευτικά καθήκοντα, τα ΑΕΙ και τα ΑΤΕΙ πρέπει να είναι επιφορτισμένα με την κοινωνική επιμόρφωση και το ανοιχτό κοινωνικό πανεπιστήμιο.   

Ως κοινωνική επιμόρφωση ορίζω και εννοώ την δυνατότητα  κοινωνικών ομάδων και συλλογικοτήτων να ζητούν την δημιουργία συγκεκριμένων μορφωτικών και επιμορφωτικών προγραμμάτων.

Τα του ανοικτού πανεπιστημίου είναι γνωστά και βέβαια θα έλεγα ότι και η κύρια εκπαιδευτική διαδικασία θα πρέπει να είναι ανοικτή στους πολίτες, αλλά αυτό ας το αφήσουμε ως πιο μακρινό στόχο.

Είναι κρίσιμο να μπορούν π.χ. οι αγρότες, να ζητήσουν την δημιουργία μιας σχολής γεωπονίας με συγκεκριμένο προσανατολισμό ή μιας σχολής επιμόρφωσης αγροτών και αυτό να καθίσταται αντικείμενο καθολικής ψηφοφορίας και απόφασης ή απόφασης της επιτροπής δημοκρατικής κοινωνικής διοίκησης. Αυτό σημαίνει δημοκρατικό κοινωνικό πανεπιστήμιο.

Η φαυλότητα της σημερινής κατάστασης έφτασε μέχρι του σημείου να ιδρύει σειρά σχολών και πανεπιστημίων για να τονώσει τοπικές οικονομίες με τα έξοδα διαβίωσης των φοιτητών, χωρίς υποδομές, χωρίς καν εκπαιδευτικό προσανατολισμό. Φτιάχτηκαν δεκάδες σχολές χωρίς ουσιαστικό κοινωνικό προσανατολισμό με τυφλά και μικρόπνοα οικονομίστικα κριτήρια. Διογκώθηκε έτσι ουσιαστικά το κοινωνικό πρόβλημα και ο ανταγωνισμός στην αγορά εργασίας, με αποτέλεσμα την γενιά των 700 Ευρώ και την ενασχόληση των πτυχιούχων με άλλα πράγματα από αυτά που σπούδασαν. Μόνο το κεφάλαιο είναι ευνοημένο από αυτή την φαυλότητα, όλοι οι άλλοι χάσαμε και κυρίως οι νέες γενιές που ζουν στην αποθήκη της απαξίωσης, στην αποθήκη της φτηνής για κάποιους εργασίας.

 

Χρειάζεται θαρρώ η δημιουργία σχολών επιστημονικά εξειδικευμένων. Δεν μπορούμε πλέον να έχουμε σχολές που βγάζουν απλά “φυσικούς”, “χημικούς” ή “μαθηματικούς”, που θα γίνουν φροντιστές ή καθηγητές, όταν οι ειδικές εφαρμογές των επιστημών αυτών είναι τεράστιες. Καταστρέφουμε έτσι ένα τεράστιο δυναμικό φαιάς ουσίας και το μετασχηματίζουμε σε άμορφη κοινωνική μάζα.

Χρειάζεται να δούμε τα πράγματα και την παιδεία όχι ως αποθήκη προσδοκιών και ανθρώπων, αλλά ως πεδίο περαιτέρω επαφής με την γνώση.

 

Το δικό μας πανεπιστήμιο δεν λειτουργεί ως εξεταστικό κέντρο, κυρίως επειδή αυτό βολεύει ποικιλοτρόπως το καθηγητικό προσωπικό, που δεν εντείνει τις προσπάθειές του στην διδασκαλία, αλλά αρκείται στην εξουσία της εξέτασης. Το δικό μου πανεπιστήμιο είναι πανεπιστήμιο γνώσης και όχι εξουσιαστικής θολούρας, που επιτρέπει την αυθαιρεσία και την νόσφιση εργασίας άλλων – κυρίως φοιτητών (τούτο αναλύεται και στο δεύτερο τμήμα του παρόντος).

Το δικό μας πανεπιστήμιο δεν λειτουργεί ως προθάλαμος της αγοράς εργασίας, έχει σκοπό την γνώση και η κατοχή της είναι ευνόητο ότι μπορεί να οδηγήσει σε άλλα επίπεδα, χωρίς να υπάρχει αυτός ο προσανατολισμός.

Το δικό μας πανεπιστήμιο είναι πανεπιστήμιο έρευνας, δημιουργίας και κοινωνικής προσφοράς. Φοιτητές και διδάσκοντες αποφασίζουν για την προώθηση προτάσεων έρευνας και φτιάχνουν το πλάνο συμμετοχής και εργασίας πάνω σε αυτό. Η ίδια η κοινωνία προτείνει και ελέγχει.

Στο δικό μας πανεπιστήμιο (όπως έχω και παλαιότερα προτείνει) ο φοιτητής αποκτά άμεση εμπειρία μέσω της αντικατάστασης των εξετάσεων από μελέτες και έρευνες κοινωνικής διάστασης και προσφοράς. Η γνώση που παράγεται ανήκει στην ίδια την κοινωνία και όχι μόνο σε καθηγητές ή μόνο σε επιχειρήσεις.

Στο δικό μας πανεπιστήμιο, ο φοιτητής παύει να είναι ένας καταπιεσμένος από παντού, καταπιεσμένος άνθρωπος, που φτάνει να μισεί αυτό που είναι και αυτό που κάνει. Συμμετέχει ενεργά και ισότιμα σε όλες τις διαδικασίες και δημοκρατικά μετέχει στον έλεγχο της λειτουργίας του πανεπιστημίου υπό οιανδήποτε έκφανση.

Στο δικό μας πανεπιστήμιο, οι πόρτες είναι ανοικτές στην κοινωνία και όποιος πολίτης θέλει μπορεί να παρακολουθήσει μαθήματα (χωρίς να δικαιούται βέβαια τίτλου σπουδών).

Στο δικό μας πανεπιστήμιο, η αξιολόγηση της εργασίας των διδασκόντων είναι αναγκαία και ανήκει στην κοινωνία και στους μετέχοντες στο εκπαιδευτικό γίγνεσθαι, δηλαδή και στους φοιτητές. Δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν άφαντοι καθηγητές ή εξουσιαστές – βασανιστές ανάμεσα στην εκπαιδευτική κοινότητα.

Στο δικό μας πανεπιστήμιο δεν υπάρχει ένα και μοναδικό σύγγραμμα (που αποφέρει εκατοντάδες εκατομμύρια στους διδάσκοντες και στους εκδότες). Υπάρχει πλήρης ελευθερία πρόσβασης στη γνώση και επιλογής του καλύτερου. Υπάρχει επίσης η δυνατότητα ανάπτυξης συγγραμμάτων μέσα από την ίδια την φοιτητική κοινότητα.      

Στο δικό μας πανεπιστήμιο η μεταπτυχιακή εξειδίκευση δεν είναι θέμα για λίγους αλλά για όλους. Τα δίδακτρα παράλληλα καταργούνται.

Αυτά τα λίγα, κοντά σε όσα έχω ήδη γράψει, σκιαγραφούν το “δικό μας πανεπιστήμιο”, το πανεπιστήμιο της κοινωνίας.  

 

ΜΕΡΟΣ Β’

 

ΤΟ ΠΛΑΤΕΜΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ΩΣ ΜΟΧΛΟΣ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗΝ ΙΣΟΤΗΤΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ & ΣΤΟΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ

ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

       Την πρόταση που ακολουθεί την έχω υποβάλλει από το έτος 2004, η πρόταση αυτή έχει φυσικά αγνοηθεί από τα κομματικά πολιτικά επιτελεία, παρά την σημασία της και τους δρόμους που κατά την γνώμη μου ανοίγει για μια κοινωνία ισότητας, ουσιαστικής δημοκρατίας, ίσων ευκαιριών, μια κοινωνία ανάπτυξης και αναδιανομής του πλούτου σε όλους.

 

Α.    Η ΓΝΩΣΗ

 

       Εχουν πολλά γραφεί ανά τους αιώνες για την αξία της γνώσης. Ο,τι και να γραφεί στο κείμενό μου θα είναι λίγο μπροστά στα όσα έχουν ήδη επισημάνει άλλοι, σοφότεροι εμού. Η γνώση αποτελεί προαιώνιο ζητούμενο για το ανθρώπινο είδος, τόσο αιώνιο που είναι συνυφασμένο με τον ίδιο τον άνθρωπο και την παρουσία του σε αυτόν εδώ τον πλανήτη. Είναι εύκολο να φανταστούμε σε ποιες σπηλιές θα ζούσαμε (εάν υπήρχαμε ως είδος) και σε ποια πρωτόγονη, ζωώδη κατάσταση, εάν δεν υπήρχε η αναζήτηση για την γνώση, εάν δεν υπήρχε η γνώση αυτή καθεαυτή ως παραγόμενο του ανθρώπινου νου. Θεόσταλτο αγαθό ή γονιδιακό προνόμιο ακόμα και τα δύο ή και άλλα πολλά, δεν έχει πραγματικά σημασία ποια είναι η πραγματική βαθύτερη αιτία της ύπαρξης του μηχανισμού της γνώσης στην ανθρώπινη φύση. Συνυφασμένη με τον ανθρώπινο νου, γλωσσολογικά δεμένη με αυτόν στην ελληνική γλώσσα (γνω – εν νοώ)  η γνώση αποτελεί την βάση για κάθε ανθρώπινη ενέργεια.

Σε ένα κείμενο, όπως αυτό, που αφορά την κοινωνική πραγματικότητα και την χρήση της γνώσης από την κοινωνία και τον άνθρωπο – πολίτη δεν θα ήταν ορθό να επεκταθώ στην φιλοσοφική αναζήτηση της βάσης της γνώσης, γι αυτό θα την προσεγγίσω ως προς τα αποτελέσματά της στον άνθρωπο ως άτομο και την κοινωνία ως σύνολο ανθρώπων.

Είναι σαφές ότι τον άνθρωπο πέρα και πλέον των λοιπών βιοτικών του αναγκών τον «κινεί» ως όν και ως κομμάτι της κοινωνίας η ανάγκη κατάκτησης της γνώσης, της γνώσης για τον ίδιο του τον εαυτό, της γνώσης για την φύση, το σύμπαν και τις δυνάμεις του.

Εάν θα θέλαμε να θέσουμε ένα άξονα ή ένα μοχλό που κυρίαρχα οδηγεί στην εξέλιξη – ανάπτυξη του ανθρώπου (ατομικά, κοινωνικά και ιστορικά) αυτός δεν θα ήταν ο μοχλός της οικονομίας, αλλά ο μοχλός της γνώσης. Η γνώση κινεί τον κόσμο προς το μέλλον, η γνώση τον ωθεί προς την ανάπτυξη. Χωρίς την γνώση επιστρέφουμε στον άνθρωπο – ζώον, στην αρχή της ιστορίας μας στον πλανήτη. 

Μιλώντας κατ’ ανάγκη συνοπτικά θα πρέπει να επισημάνω μόνο ότι η γνώση προσφέρει στον άνθρωπο όλα εκείνα τα στοιχεία που λειτουργούν αποφασιστικά στην κατανόηση του εαυτού του (ψυχολογική, βιολογική, πνευματική) και στην ανάπτυξή του σε κάθε πιθανό τομέα. Η ίδια η γνώση προσφέρει στις κοινωνίες την κατανόηση του ρόλου τους, την κατανόηση των πολιτικών και ιστορικών φαινομένων, την κατάκτηση του συνόλου του παγκοσμίου γίγνεσθαι.

Ας σκεφτεί ο καθένας και η κάθε μία από εμάς την σημασία και την προσφορά της γνώσης στον άνθρωπο και την κοινωνία, από την κατάκτηση της φωτιάς και των πρώτων όπλων μέχρι τις βαθύτερες φιλοσοφικές αναζητήσεις και άμεσα θα εννοήσει την πρωταρχική και θεμελιώδη σημασία της στην ανθρώπινη πορεία.

       

Β. ΤΟ ΠΛΑΤΕΜΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΒΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΓΝΩΣΗ ΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ

       Είναι σαφές και ευνόητο ότι η πρόσβαση στην γνώση δεν είναι η ίδια για όλους τους ανθρώπους. Η πρόσβαση στην γνώση δεν είναι ελεύθερη για όλους και σε όλο τον πλανήτη. Ακόμα και εκεί που υπάρχει δημόσια εκπαίδευση, αυτή είναι συνήθως περιορισμένη και αφορά διάφορα μερικά δεδομένα της ανθρώπινης γνώσης, φιλτραρισμένα μέσα από πολιτικές, κοινωνικές, ιστορικές, οικονομικές και κάθε είδους σκοπιμότητες, ακόμα και δοξασίες.

       Για μια πολιτική φιλοσοφία που αποσκοπεί στην ισότητα και την απελευθέρωση του ανθρώπου, το πλάτεμα στην δυνατότητα των ανθρώπων να νέμονται στην γνώση, η ίση και ελεύθερη πρόσβαση σε αυτή, αποτελεί πολιτικό ζητούμενο με το οποίο έχουν ασχοληθεί σχεδόν όλοι οι διανοητές που τον θεμελίωσαν και τον ανέπτυξαν.        Η ελεύθερη πρόσβαση στην γνώση από όλους εξισώνει και καταργεί μία βασική ατομική και κοινωνική ανισότητα, που καλλιεργούν και φροντίζουν συνεχώς να υφίσταται, τα κοινωνικοοικονομικά συστήματα που στηρίζονται στις ανισότητες, όπως ο καπιταλισμός. Η δόμηση του καπιταλισμού πάνω στις ατομικές και κοινωνικές ανισότητες, αποτελεί το θεμέλιό της ύπαρξής του και την αιτία της κυριαρχίας του.      

Για εμάς, είτε σκεπτόμαστε με όρους παγκοσμιότητας είτε σκεπτόμαστε περισσότερο εθνικά, το ζήτημα της ισότητας στην ελεύθερη πρόσβαση στην γνώση, αποτελεί ένα κορυφαίο πολιτικό κοινωνικό στόχο και σίγουρα ένα από τα πιο σημαντικά ζητούμενα για να επιτευχθεί η ανάπτυξη ανθρώπων και κοινωνιών μέσα από συνθήκες ισότητας, ισοτιμίας και δημοκρατίας.

Σήμερα, έχοντας σκοπό τον μετασχηματισμό της κοινωνίας με τα ανωτέρω χαρακτηριστικά, εάν θέλαμε να στραφούμε στο έτερο στοιχείο της καπιταλιστικής ανισότητας, αυτό της ιδιοκτησίας, επιδιώκοντας να το καταργήσουμε ως ατομικό προνόμιο και να το εντάξουμε στο πλαίσιο των κοινόκτητων κοινωνικών αγαθών, θα συναντούσαμε σειρά αντιδράσεων τυπικού και ουσιαστικού περιεχομένου. Παρά το γεγονός ότι δεν απορρίπτω την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας, αλλά αντίθετα την θεωρώ κεφαλαιώδες ζητούμενο που οδηγεί στην κοινωνία των ανθρώπων και όχι των ανθρωπόμορφων ζώων, έχω ρεαλιστικά την θέση ότι μπορούμε να προσπαθήσουμε να μετατρέψουμε τα κοινωνικοοικονομικά δεδομένα με άλλους τρόπους από αυτούς που αναμένει ο πολιτικός αντίπαλος και ότι η εγκατάλειψη της ατομικής ιδιοκτησίας, ακόμα και για εμάς τους ίδιους είναι εγχείρημα ιδιαιτέρως δύσκολο που απαιτεί τεράστια προσωπική προετοιμασία και παιδεία – γνώση. Αλλωστε, μια τέτοια απόπειρα θα επιφέρει τεράστιες αντιδράσεις, σχάσεις και συγκρούσεις … . Μια σειρά από νομικά και κοινωνικά ζητήματα θα εγείροντο και θα απαιτούσαν άμεσες λύσεις, ρήξεις και συγκρούσεις.

Η ελεύθερη πρόσβαση στην γνώση, ως προαιώνια ανθρώπινη ανάγκη, αποτελεί όμως ένα ζητούμενο με ηπιότερο κατά την εξωτερίκευσή του χαρακτήρα. Η πρόσβαση στην γνώση αποτελεί ένα ζητούμενο που δεν μπορεί να αρνηθεί ο καπιταλισμός, ένα ζητούμενο που αποτελεί ατομικό και κοινωνικό δικαίωμα και αγαθό κατοχυρωμένο νομικά και κοινωνικά. Ο λόγος της μη άρνησης είναι ότι η γνώση αποτελεί και για τον καπιταλισμό αγαθό, αντίστοιχο της ιδιοκτησίας, που στηρίζει την παραγωγή και την οικονομία. Ενώ όμως η ιδιοκτησία λειτουργεί στο καπιταλισμό ως ιδιωτικό ατομικό δεδομένο, η γνώση και η πληροφορία (όπως εσχάτως την αποκαλούν) έχει επικοινωτικό χαρακτήρα, προσφέρεται σε όλους και λειτουργεί προκειμένου να ελέγχονται οι συνειδήσεις και οι κοινωνίες. Θα μπορούσε κανείς να μπει στον πειρασμό να αναλύει επί ώρες και ημέρες την σχέση του καπιταλισμού με την γνώση – πληροφορία και την χρήση της από αυτόν.

Σκοπός όμως δικός μας είναι η ελεύθερη πρόσβαση όλων στην γνώση, ακόμα και η παραγωγή της και σκοπός του γραπτού μου είναι να βρεθούν και να δοθούν οι πρακτικές πολιτικές για να πραγματωθεί κάτι τέτοιο, χωρίς να υφίσταται το ενδεχόμενο νομικών και κοινωνικών συγκρούσεων.      

 

Γ. Η «ΓΝΩΣΗ» ΩΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΑΙ ΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ. Ο ΣΚΟΠΟΣ ΜΑΣ.

       Είναι σαφές ότι ο καπιταλισμός που κυριαρχεί στον πολιτικό και οικονομικό γίγνεσθαι του πλανήτη, θεωρεί τις έννοιες γνώση, παιδεία, πληροφορία ως κεφάλαιο προς πολλαπλή, θετική και αρνητική εκμετάλλευση και ως μέσο για την διαιώνισή του. Για τον λόγο αυτό τα εκπαιδευτικά συστήματα και η έρευνα είναι ενταγμένα άρρηκτα σχεδόν στην παραγωγική οικονομική διαδικασία, λειτουργώντας κατά το πρότυπο αυτής και εξυπηρετώντας της άμεσα και έμμεσα. Επιπλέον μια σειρά αποκλεισμών και «αναγκών» του εκπαιδευτικού συστήματος αντίστοιχες με εκείνες του καπιταλισμού, όχι μόνο καθιστά την εκπαιδευτική διαδικασία εμπορικό αγαθό, αλλά διευρύνει και διαιωνίζει τις προσωπικές και κοινωνικές ανισότητες.

       Με ένα πλαίσιο νομικών διατάξεων, διεθνών και ημεδαπών, το σύστημα θωρακίζει τις ανισότητες στην γνώση, ευνοώντας την επένδυση σε αυτές.   

       Ο ελεύθερα σκεπτόμενος άνθρωπος δεν είναι δυνατόν να δέχεται τις λειτουργίες αυτές, των αποκλεισμών και ανισοτήτων που στερούν από τους ανθρώπους και τις κοινωνίες τους την ελεύθερη ισότιμη πρόσβαση στην γνώση, ούτε να αποδέχεται την λειτουργία του κοινωνικού εκπαιδευτικού συστήματος προς όφελος όχι του ανθρώπου και της κοινωνίας, αλλά της προσωποπαγούς οικονομίας των λίγων.

       Η εκ βάθρων αναθεώρηση του εκπαιδευτικού συστήματος, ώστε να παρέχεται ελεύθερα και ισότιμα γνώση και ουσιαστική παιδεία, απεξαρτημένη από τα κερδώα οφέλη κάποιων, αποτελεί άμεση προτεραιότητα για την οποία πρέπει να βρεθούν, προταθούν και εφαρμοστούν πολιτικές πρακτικές με σαφείς αρχές και κατευθύνσεις. Όπωσδήποτε πρόκειται για μία δύσκολη διαδικασία.

       Επανέρχομαι όμως στην χρήση της έννοιας γνώση (και των συνυφασμένων με αυτή εννοιών παιδεία, εκπαίδευση, πληροφορία, έρευνα κλπ..) από το υπάρχον πολιτικοοικονομικό σύστημα. Εννοείται, βεβαίως ότι πέραν του αντικειμένου γνώση, αντίστοιχη χρήση γίνεται και στο υποκείμενο άνθρωπος, ως φορέα και παραγωγού της γνώσης, ως μετέχοντα και μη μετέχοντα σε αυτή. Είναι σαφές ότι η γνώση εξυπηρετεί την παραγωγή και παροχή υπηρεσιών, ως εδώ είναι ευνόητο και αχρωμάτιστο πολιτικά, όμως η ίδια η γνώση αποτελεί για το υπάρχον πολιτικοοικονομικό σύστημα αγοραίο αγαθό που δεν το νέμονται όλοι, αλλά μόνο οι έχοντες την οικονομική δυνατότητα να το αποκτήσουν. Η συγκέντρωση και η ύπαρξη της γνώσης (ανθρώπων και πληροφοριών) αποτελεί με τον τρόπο αυτό προνόμιο που πρώτιστα κατέχουν οι οικονομικά ισχυροί (εταιρικά μορφώματα και πρόσωπα). Αυτοί, έχουν την δυνατότητα, στο καπιταλιστικό σύστημα να αποκτήσουν την γνώση, ακόμα και να την παράγουν και να την κατευθύνουν, αφήνοντας τους υπόλοιπους σε όποιο επίπεδο σκότους επιθυμούν. Όταν μία «γνώση» έχει τύχει της εκμετάλλευσής τους τότε την αφήνουν ελεύθερη, την περιγράφουν και την περιαγάγουν σε κτήμα όλων ή αρκετών, πολλές φορές παραπλανώντας τις κοινωνίες ως προς την χρήση της και ενώ οι ίδιοι βρίσκονται σε άλλα επίπεδα παραγωγικού και κοινωνικού σχεδιασμού. Η δικτατορία του σκοταδισμού, που στηρίζεται στην γνώση θα πρέπει να εξαφανιστεί, ώστε να χαθεί το συγκριτικό πλεονέκτημα αυτής της ολιγαρχίας.

       Στον ελλαδικό χώρο τώρα, με τα χίλια μύρια προβλήματα, η γνώση ελάχιστα παρέχεται μέσα από το εκπαιδευτικό σύστημα, που λειτουργεί με αποκλεισμούς και ανισότητες. Η γνώση στην Ελλάδα ανήκει σε μία κάστα πανεπιστημιακών και στα μεγάλα εταιρικά μορφώματα που έχουν την δυνατότητα να χρησιμοποιούν είτε τους πανεπιστημιακούς είτε πρόσωπα εκπαιδευμένα στην παραγωγή γνώσης. Πρακτικός σκοπός τους είναι η διατήρηση της ηγετικής τους δύναμης στις αγορές (σε όσες δύνανται) με ταυτόχρονο έλεγχο των πολιτικών συστημάτων και επιλογών. Στο πλαίσιο της ανισότητας τα μεγάλα εταιρικά μορφώματα και προσωπικά οι φορείς τους έχουν την δυνατότητα να αναλύουν με την χρήση των ανωτέρω προσώπων, να μελετούν και να εφαρμόζουν τις μελέτες που στηρίζονται στην «γνώση».

Το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας όμως, παραγωγικές και μη τάξεις, παραμένουν στην άγνοια και δεν δύνανται, ούτε μελέτες να διεξάγουν, ούτε έχουν γνώση κεφαλαιωδών ζητημάτων που αφορούν την ίδια την προσωπική τους συγκρότηση, αλλά και την παραγωγική διαδικασία στην οποία είναι ενταγμένες.

Το τεράστιο έλλειμμα γνώσης δημιουργεί δυσμενείς κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες, που εντείνουν τις ανισότητες, δημιουργούν ανθρώπους και επιμέρους κοινωνίες «εξαρτόμενα», παρεμποδίζουν την προσωπική και πολιτική ελευθερία, την δημοκρατία, την ισότητα και την κοινή κατοχή και πρόσβαση στα κοινωνικά αγαθά. Εν ολίγοις παρεμποδίζουν ανθρώπους και κοινωνίες να κινηθούν προς τα ιδεατά του κοινωνισμού. 

                

Δ.    Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΛΑΤΕΜΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ΩΣ  ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ.

 

       Τούτη εδώ η χώρα την οποία κατοικούμε και οι κάτοικοί της (όπως κάθε χώρα) έχουν μια σειρά από ιδιαιτερότητες. Οι ιδιαιτερότητες είτε αναφέρονται στο κλίμα, στο έδαφος είτε στην ιδιοσυγκρασία των κατοίκων, στην κουλτούρα και στις συνήθειές τους, είτε σε μία ολόκληρη ατελεύτητη σειρά παραγόντων, αποτελούν πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα που εντάσσονται και επηρεάζουν την κοινωνική συγκρότηση. Μέσα στην κοινωνική συγκρότηση εντάσσεται φυσικά και η παραγωγική διαδικασία, αλλά και οι κοινωνικές και ατομικές συμπεριφορές.

Η γνώση για τις «ιδιαιτερότητες» αυτές που ουσιαστικά συγκροτούν την γνώση για τους ίδιους μας τους εαυτούς και την χώρα μας, είναι συνολικά κάτι ουσιαστικά άγνωστο για την ελληνική κοινωνία. Η γνώση για τους μηχανισμούς και τις αιτίες τους είναι επίσης άγνωστη. Γενικόλογες εμπειρικές προσεγγίσεις που κατά καιρούς εκφράζονται, έχουν μόνο αόριστο χαρακτήρα (π.χ. εμείς οι Ελληνες είμαστε Χ …, οι ο Ελληνας θέλει …, η Ελλάδα είναι χώρα …) και δεν προσφέρουν λύσεις, παρά δημιουργούν προβλήματα μοιρολατρικής συμπεριφοράς.

Το μέγιστο πολιτικό ζητούμενο είναι για εμάς να δημιουργήσουμε την γνώση αυτή, να μελετηθούν από κάθε δυνατή σκοπιά και ανάλυση τα ατομικά, κοινωνικά και εδαφικά με την ευρεία έννοια δεδομένα της χώρας, να αναλυθούν και να εξηγηθούν οι μηχανισμοί και τα αίτια των «ιδιαιτεροτήτων», ώστε με επιστημονικά ορθολογικά δεδομένα να δοθούν λύσεις και κατευθύνσεις. Το ίδιο σημαντικό ζητούμενο είναι η διάσωση παραδοσιακών τρόπων και μεθόδων παραγωγής και του φυτικού και ζωικού δυναμικού πρίν επιμολυνθεί με μεταλλαγμένα και γενετικά τροποποιημένα είδη.

Το μέγιστο πολιτικό ζητούμενο όμως είναι για εμάς η γνώση αυτή να είναι ελεύθερα προσβάσιμη, ανοικτή για όλους τους κατοίκους της χώρας αυτής ώστε να χρησιμεύσει, όχι μόνο για την προσωπική, κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη, αλλά ως υψίστης σημασίας κοινωνικό αγαθό να αποτελέσει την βάση για μια κοινωνία δημοκρατίας, ελευθερίας, ισότητας και σοσιαλισμού, διότι η κοινή γνώση οδηγεί στην κοινότητα της απόλαυσης των αγαθών (όπως τα ορίζει και τα επιλέγει αυτά ο καθένας ως ενεργός πολίτης σε ένα πλαίσιο ατομικής ελευθερίας). Μετά μπορούν να συναποφασιστούν ελεύθερα και αδέσμευτα και άλλες πολιτικές που θα οδηγούν στην θεμελίωση και θωράκιση πολιτικών θεσμών με στόχο την προσωπική και κοινωνική (ακόμα και παραγωγική) ισότητα και εν τέλει κοινοκτημοσύνη ή κοινωνική οικονομία (θα δημοσιευτεί και αυτό) .

Θα επανέλθω όμως στις «ιδιαιτερότητες» πλεονεκτήματα και μειονεξίες του κατοίκου της χώρας και της Ελλάδας, αυτής καθεαυτής.

Θα επαναλάβω ότι γνώση δεν υφίσταται, και όση υφίσταται δεν είναι κοινή. Ο μέσος Ελληνας αγρότης π.χ. δεν γνωρίζει καν πόσο κοστίζει η καλλιέργεια του χωραφιού του ανά στρέμμα, πόσο την επηρεάζει η άνοδος της τιμής του πετρελαίου ή των λιπασμάτων ανά λεπτό του Ευρώ; Τι είναι αποδοτικό να καλλιεργεί και για πόσα χρόνια; Πόσο μπορεί και πόσο πρέπει να πουλήσει το προϊόν του; Που πρέπει να το πουλήσει; Δεν γνωρίζει επίσης ζητήματα που αφορούν την προσωπική του υγεία, δεν γνωρίζει τίποτα ή σχεδόν τίποτα για τις νέες μορφές καλλιέργειας; Δεν γνωρίζει πως μπορεί να προστατευθεί από την αισχροκέρδεια των μεσαζόντων; Και όταν οργανωθεί σε συνεταιρισμούς δεν γνωρίζει τίποτα για την οργάνωσή τους, για την σκοπιμότητα της ύπαρξής τους, ποιους κινδύνους πρέπει να αποφύγει, αλλά και πως θα μπορέσει να ελέγξει τους εσωτερικώς δρώντες κερδοσκόπους;

Το ίδιο το φαινόμενο της ανάγκης κάποιων για ατομική κερδοσκοπία σε βάρος του συνόλου δεν έχει μελετηθεί ως προς τις αιτίες του και την δυνατότητα αντιμετώπισής του, ατομικά και κοινωνικά.

Ο Ελληνας χημικός μηχανικός για να επεκτείνω το παράδειγμα δεν γνωρίζει, εάν και με ποιους όρους μπορεί να δημιουργηθεί στην Ελλάδα μια χημική βιομηχανία με κερδοφορία, τι να πράξει και πως να την οργανώσει.

Ο εργαζόμενος, η νέα, ο νέος, ο κάθε Ελληνας ζει και λειτουργεί σε ένα πέπλο απόλυτης έλλειψης γνώσης για τον εαυτό του την χώρα του, την κοινωνία του. Η έλλειψη γνώσης μετατρέπεται πολλές φορές σε ένα πλαίσιο μοιρολατρικού αγνωστικισμού, σε απομονωτισμό, στην υπάρχουσα στην μέρες μας απογοήτευση για το μέλλον, αλλά και αντίστροφα σε υπερεκτιμήσεις του εγώ, σε μισαλλοδοξίες, σε άκρατους  ατομισμούς και σε εθνικισμούς.                    

       Θα φέρω ένα ακόμα παράδειγμα σε σχέση με την έλλειψη γνώσης. Μέσα από προγράμματα η ελληνική κοινωνία, ο Ελληνας φορολογούμενος διέθεσε τεράστια χρηματικά ποσά για την ενίσχυση νέων επιχειρηματιών ή γυναικών επιχειρηματιών. Ελάχιστα χρήματα έπιασαν τόπο, τα περισσότερα εγχειρήματα ακολουθήθηκαν από χρεωκοπίες σε ελάχιστα έτη (επιβάρυναν και αυτές το κοινωνικό σύνολο) και τα περισσότερα χρήματα πήγαν στην αγορά μηχανημάτων ξένων εταιρειών. Οι αποτυχίες και άκοπες δαπάνες αυτές θα είχαν διαφορετικό αποτέλεσμα εάν είχε μελετηθεί και υπήρχε η γνώση για το πόσα π.χ. πρατήρια άρτου ή ψιλικατζίδικα είναι κερδοφόρα ή αντέχει μία περιοχή. Ακόμα περισσότερο, εάν είχαν μελετηθεί και υπάρξει προτάσεις για το ποιες δραστηριότητες μπορεί να ήταν κερδοφόρες και σε ποιες περιοχές. Αγνοεί ο νέος μικροεπιχειρηματίας και δεν έχει πρόσβαση στην «γνώση» του ποιες είναι οι κύριες ανάγκες της επιχείρησής του, του προϋπολογισμού των αναγκών της, του υπολογισμού των τιμών πώλησης κ.ο.κ. .

       Θα μπορούσε κανείς να σκεφθεί μια ατελείωτη σειρά από ζητήματα και θέματα, προσωπικού, κοινωνικού και οικονομικού χαρακτήρα, όπου η γνώση απουσιάζει από την κοινωνία και ταυτόχρονα απουσιάζουν και οι ορθολογικές πολιτικές λύσεις. Πιο λιγότερο χρονοβόρο να σκεφθεί κάποιος που υπάρχουν οι μελέτες και οι λύσεις, που υπάρχει η γνώση.

       Γενικεύοντας,  η ελληνική κοινωνία και ο Ελληνας, ζούν και οδεύουν στο άγνωστο, πειραματιζόμενοι και εισπράττοντας τις συνέπειες.

       Πέρα από τις εκτιμήσεις μου, εάν το τεράστιο έλλειμμα γνώσης αποτελεί συνειδητή επιλογή κάποιων προσώπων και μηχανισμών, και πέρα από τις προσωπικές ατομικές αρνητικές συνέπειες που προπεριέγραψα, το αποτέλεσμα του ελλείμματος γνώσης είναι ευρύτερα κοινωνικό και καθιστούν την χώρα μας ουραγό ακόμα και σε τομείς που θα μπορούσε να έχει ατομικό, κοινωνικό και οικονομικό πλεονέκτημα.

       Η δημιουργία δεδομένων γνώσης και η ελεύθερη πρόσβαση σε αυτά θα μπορούσε να ανατρέψει άρδην τα πράγματα σε προσωπικό, κοινωνικό και εθνικό επίπεδο. Οσα αρνητικά περιγράφηκαν πιο πάνω, θα μπορούσαν να μετατραπούν σε θετικά. Τα δε θετικά είναι αυτονόητα σε όποιον αφιερώσει λίγα λεπτά σκέψης και προβληματισμού.

       Πολιτικά, προσωπικά και κοινωνικά, η γνώση δύναται να παίξει τον ρόλο της, ώστε να δημιουργηθεί μια κοινωνία ελευθέρων από εξαρτήσεις, ισότιμων ανθρώπων, μια πολιτεία και κοινωνία δημοκρατική και σοσιαλιστική, μέσα από την προσωπική και κοινωνική αυτάρκεια και ευδαιμονία (πνευματική και υλική).

            

Ε. ΠΩΣ ΘΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ: Η ΠΡΟΤΑΣΗ.

       Η παραγωγή ελεύθερα προσβάσιμης γνώσης, υπό το υπάρχον διεθνές και ημεδαπό πολιτικό και νομικό πλαίσιο, δεν θα μπορούσε να είναι αντικείμενο παρά μόνο κρατικής δραστηριότητας, αφού μόνο το κράτος εξ ορισμού ενεργεί και το κοινό, ελεύθερα προσβάσιμο αγαθό της γνώσης. Θα ήταν αστείο και άτοπο να θεωρήσει κανείς ότι η «κρατική μηχανή» θα μπορούσε να ανταποκριθεί σε μία τέτοια αναγκαιότητα, να παράγει και να προσφέρει γνώση. Αλλωστε οι κρατικοί μηχανισμοί στην Ελλάδα δεν είναι σχεδιασμένοι για τέτοιες λειτουργίες, αλλά είναι συνήθως προορισμένοι για ελέγχους και κυρώσεις επιβεβαίωσης της κρατικής εξουσίας .

       Η δημιουργία «γνώσης» έχει επίσης ένα τεράστιο κόστος, είτε αυτό είναι αντικείμενο της κρατικής μέριμνας είτε της ιδιωτικής και αυτό συμβαίνει σε όλες τις χώρες του καπιταλιστικού πλανήτη.

       Το ζητούμενο παραμένει πως θα καταφέρουμε να δημιουργήσουμε τεράστια «γνώση» ελεύθερα προσβάσιμη από ην κοινωνία, χωρίς να υπάρχει το τεράστιο κόστος που συνεπάγεται αυτή ;

       Η λύση που προτείνω και πιστεύω ότι πρέπει να εφαρμοστεί έχει να κάνει με το δημόσιο σύστημα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και έρχεται να προσδώσει αξία και σημασία στο ίδιο, αλλά και στους νέους της χώρας.

          Το τριτοβάθμιο εκπαιδευτικό σύστημα και η ψυχή του, οι φοιτητές, ταλανίζονται από ένα καθηγητικό κατεστημένο (το ίδιο το σύστημα είναι «καθηγητοκεντρικό»), που αρνείται να παράγει, λειτουργεί πολλές φορές εξουσιαστικά και αυταρχικά (αντί να λειτουργεί ακαδημαϊκά και εκπαιδευτικά) και εκμεταλλεύεται πολύπλευρα την ανάγκη των νέων να ενταχθούν στο οικονομικό μοντέλο – σύστημα. Οι φοιτητές ταλαιπωρούνται από όλα τα ανωτέρω και από την αποστήθιση παρωχημένων γνώσεων. Δεν έχουν δε, την δυνατότητα ανάπτυξης πρωτοβουλίας σε σχέση με το γνωστικό τους αντικείμενο, το οποίο και είναι στις πλείονες των περιπτώσεων ξεκομμένο και με την κοινωνική και επαγγελματική τους πραγματικότητα. Στο ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα αναπαράγεται επίσης, ο άκρατος ατομισμός και θεοποιείται το ατομικό συμφέρον. Είναι βέβαια και αυτά προβλήματα που μπορούν μέσα από την πρόταση που ακολουθεί να βρουν ουσιαστική λύση.

Η πρόταση – λύση για την δημιουργία σε ελάχιστο χρόνο τεράστιου όγκου ελεύθερα προσβάσιμης γνώσης:

      

Επί σειρά ετών οι φοιτητές και οι φοιτήτριες μας αναγκάζονται να δίνουν εξετάσεις πάνω σε βιβλία γραμμένα ακόμα και δεκαετίες πριν, αναγκάζονται να λειτουργούν ως υποκείμενα στείρου αναμασήματος και αναπαραγωγής θέσεων και απόψεων διαφόρων “αυθεντιών”, εξεταζόμενοι στην πιστή αποστήθιση των “ιερών” κειμένων. Αντί  λοιπόν να δεσμεύουν την παραγωγικότητα, την φαντασία τους ακόμα και τις δυνατότητες γνώσης σύγχρονων επιστημονικών γνώσεων, δίνοντας τέτοιου είδους εξετάσεις, οι φοιτήτριες και οι φοιτητές μας, οι σπουδαστές και οι σπουδάστριές μας, θα μπορούσαν αυτοί να δημιουργήσουν τις μελέτες και να παράγουν την γνώση που έχει ανάγκη η χώρα μας, δίνοντας ουσιαστικό κοινωνικό ρόλο και στους καθηγητές τους, αλλά και στην εκπαίδευση γενικότερα.

       Στο πλαίσιο αυτό και σε αντικατάσταση του στείρου αναχρονιστικού θεσμού των εξετάσεων κάθε σχολή και τμήμα με φοιτητές και φοιτήτριες διαιρεμένους σε θεματικές ομάδες, θα πρέπει να μελετά και να καταλήγει σε πόρισμα – πρόταση για συγκεκριμένα θέματα. Αυτό, είτε ολικά για κάθε έτος με θεματολογία που θα προϋποθέτει την σαφή γνώση των μαθημάτων του ετήσιου κύκλου σπουδών, είτε – και τούτο είναι η γνώμη μου – από τελειόφοιτους φοιτητές από το εξεταστικό αντικείμενο των οποίων θα αφαιρείται σεβαστός αριθμός μαθημάτων, τα οποία θα σχετίζονται με την διενεργούμενη μελέτη.    

Για παράδειγμα ας πάρουμε ένα γεωργικό προϊόν: την πατάτα. Η γεωπονική σχολή θα πρέπει να μελετήσει και να δώσει προτάσεις για τις εδαφικές ανάγκες, τις ποικιλίες ανά είδος εδαφών, την ορθή καλλιέργεια και συγκομιδή (και σειρά άλλα θέματα τα οποία άπτονται του επιστημονικού της αντικειμένου), η γεωλογική σχολή θα πρέπει να μελετήσει τα καλλιεργήσιμα εδάφη και την σύστασή του σε στοιχεία, οι οικονομικές και εμπορικές σχολές θα πρέπει να μελετήσουν το κόστος παραγωγής και να προτείνουν την τιμή πώλησης του παραγόμενου προϊόντος, τις δυνατότητες ή μη πώλησης του προϊόντος αυτού, τις διεθνείς οικονομικές συνθήκες, που μπορεί να εξαχθεί το προϊόν και υπό ποία μορφή, τον ανταγωνισμό ίσως από τρίτες χώρες και εάν μπορεί το προϊόν να καταστεί αποδοτικό και υπό ποίους όρους, οι βιομηχανικές σχολές, οι σχολές χημικών μηχανικών και χημικών τροφίμων, οι νομικές σχολές, ακόμα και οι σχολές σχεδιασμού του προϊόντος (design) που τόσο λείπουν από την χώρα και πρέπει να δημιουργηθούν άμεσα. Ολοι μπορούν και έχουν να βάλλουν ένα λιθαράκι στην διαδικασία μελέτης και τούτο μπορεί και πρέπει να γίνει σε κάθε τομέα, από την αγροτική οικονομία και την βιομηχανία μέχρι την προσέγγιση κοινωνικών θεμάτων (π.χ. τις επιπτώσεις της ανεργίας στο Πέραμα και αλλού) και τον πολιτισμό και μάλιστα και αναγκαία με την πρόταση λύσεων και νέων ιδεών. Ολη αυτή η εργασία και προσπάθεια της νεολαίας μας, ανά πανεπιστήμιο και ανά έτος θα συγκεντρώνεται και θα τυπώνεται με δαπάνες του κράτους, πωλούμενη σε τιμή η οποία να καλύπτει τις δαπάνες έκδοσης και να αφήνει και ένα μικρό ποσό για την χρηματοδότηση των πανεπιστημίων, ενώ παράλληλα οι κρινόμενες ως καλύτερες μελέτες, πλέον την επιβράβευσης της προαγωγής των φοιτητών θα βραβεύονται από το κράτος και θα χορηγούνται υποτροφίες για μεταπτυχιακές σπουδές.

Αντίστοιχα, θα δημιουργείται και ηλεκτρονική βάση δεδομένων, προσβάσιμη ελεύθερα ή με μία συμβολική εφάπαξ συνδρομή ( εμείς ως κοινωνία θα το κρίνουμε και η δική μου πρόταση είναι «ελεύθερα προσβάσιμη»). 

 Με τον τρόπο αυτό και μόνο μπορούμε όλοι οι Ελληνες να αποκτήσουμε  – και μάλιστα  με ελάχιστο κόστος – γνώση και συγκεντρωμένες εξειδικευμένες μελέτες για κάθε ατομικό, κοινωνικό και παραγωγικό ζητούμενο, με βάση την κοινοκτημοσύνη της γνώσης.

       Μέσα από τα πάμπολλα οφέλη της διαδικασίας αυτής για την Ελληνική κοινωνία και τις άπειρες θετικές εκφάνσεις της, θα πρέπει να επισημάνω ότι σε κάθε περίπτωση η διαδικασία αυτή θα δημιουργήσει μία νεολαία δημιουργική και χειραφετημένη κοινωνικά έτοιμη να προοδεύσει και να δημιουργήσει, εργαζόμενη και ομαδικά, με βάση τα στοιχεία που συνθέτουν το μεγαλείο της ελληνικής σκέψης, την φαντασία, την ανάλυση και την σύνθεση, την δημιουργία και την ελεύθερη σκέψη και στοχασμό.       

            Το πως η ίδια η νέα γενιά θα μετάσχει μέσα από κοινωνικές συλλογικότητες στην παραγωγική αξιοποίηση του πλούτου που θα προκύψει, καθιστώντας αυτόν κοινωνικό κτήμα αφορά το τρίτο μέρος όσων γράφω. Είναι βέβαιο πως εύκολα μπορούμε να προχωρήσουμε … .

«ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ

Είναι η τοποθέτησή μου εκ μέρους του ν. ΙΝΚΑ σε μία ημερίδα …

«ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ

 

Τι είναι και από που προέρχεται το «ψευδο-ιδεολόγημα».

 

Ο αποκαλούμενος «ελεύθερος ανταγωνισμός» και η «ελευθερία της αγοράς» αποτελούν εκφάνσεις και πυλώνες εφαρμογής των αρχών και πολιτικών του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού και αναγκαίους όρους της «παγκοσμιοποίησης» της οικονομίας.

 

Ο νεο-φιλελευθερισμός ως 2^η ιστορικά έκφανση της αρχής laissez faire – laissez passer είναι σαφές πως δεν προέρχεται από τις κοινωνίες, ούτε έχει ως άμεσο στόχο την εξυπηρέτηση των ανθρώπων και των βιοτικών τους αναγκών. Ο νέο-φιλελευθερισμός ως θεωρία δεν προέρχεται από τους λαούς και τις κοινωνίες, δεν συνιστά πολιτικό κίνημα κοινωνικού χαρακτήρα και προέλευσης. Η προέλευσή του νέο-φιλελευθερισμού είναι σαφές πως εκπηγάζει από τις μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες και τις ελεγχόμενες συντηρητικές κυβερνήσεις των κρατών της έδρας τους. Ως περιεχόμενο και πρώτιστο κεντρικό στόχο έχει το να εξυπηρετήσει την διεύρυνση των δυνατοτήτων των κεφαλαιούχων να νέμονται, να ελέγχουν και να εκμεταλλεύονται κερδοσκοπικά ολοένα και μεγαλύτερο μέρος από τα αγαθά στον πλανήτη, ελέγχοντας έτσι και το παγκόσμιο περιβάλλον και γίγνεσθαι.

Ενταγμένος στο πλαίσιο του καπιταλισμού και του νέο-φιλελευθερισμού, είναι σαφές ότι ο «ελεύθερος ανταγωνισμός» έχει ως στόχο τον παραγωγικό και εμπορικό έλεγχο των αγαθών στον πλανήτη και την ρύθμιση των κερδών από τον έλεγχο και την εκμετάλλευσή τους. Κατά συνέπεια ούτε από τις κοινωνίες προέρχεται, ούτε τις ανάγκες τους ως ανάγκες ανθρώπων, επιδιώκει άμεσα να εξυπηρετήσει.

Ο ελεύθερος ανταγωνισμός έχει ως δεδομένο εφαρμογής του, την απάλειψη κάθε δυνατότητας προστασίας με τοπικό κρατικό χαρακτήρα και περιεχόμενο. Παράλληλα και ως ελευθερία αγορών και κίνησης κεφαλαίων, έχει ως στόχο και κατάφερε επίσης την διαμόρφωση ενός ιδιαίτερου μηχανισμού παραγωγής κανόνων έξω από τις δυνατότητες και τον έλεγχο κρατών και Πολιτειών. Εν ολίγοις, το διεθνές πολυεθνικό κεφάλαιο πέτυχε να διαμορφώνει μόνο του τους δικούς του κανόνες και θεσμούς (τους αποκληθέντες νόμους, κανόνες και θεσμούς της «αγοράς») έξω από το πεδίο νομικής κυριαρχικής ρύθμισης των κρατών. Δημιούργησε δηλαδή ένα ιδιότυπο οιονεί κρατικό μόρφωμα που λειτουργεί με τους δικούς του κανόνες και με ελάχιστη δυνατότητα κρατικής ρύθμισής του, ακόμα και για την προστασία κοινωνιών και ανθρώπων. Ετσι, υπό καθεστώς νομικής και πρακτικής αυτονομίας καταλήξαμε και στην επιβολή του κανόνα της απληστίας που χαρακτήρισε και προκάλεσε τα εν εξελίξει ζοφερά γεγονότα στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.

Περαιτέρω, το ιδεολόγημα επέβαλλε με σκόπιμες και ψευδεπίγραφες πολιτικές την ιδιωτικοποίηση κάθε τομέα της οικονομίας. Τα ορισθέντα ως δημόσια, κοινά αγαθά και υπηρεσίες ιδιωτικοποιήθηκαν και ιδιωτικοποιούνται με ταχύτατους ρυθμούς. Χάνουν τον δημόσιο ή κοινωνικό τους χαρακτήρα και μετατρέπονται σε αντικείμενα πλουτισμού της ίδια οικονομικής ολιγαρχίας, η οποία αναλαμβάνει την «αξιοποίησή» τους και θέτει την χρήση και την απόλαυσή τους υπό την αίρεση του κέρδους .  

  

Ποιο είναι όμως το οικονομικό λειτουργικό περιεχόμενο του «ελεύθερου ανταγωνισμού».

 

Είναι γνωστό και πρέπει να καταστεί αυτονόητο ότι ο ελεύθερος ανταγωνισμός σκοπεύει στην υπέρβαση κάθε κρατικού μορφώματος και κανόνος προστασίας των εσωτερικών αγορών, αλλά και των ίδιων των κοινωνικών παραγωγικών δομών (στην πραγματικότητα της σύστασης των ίδιων των κοινωνιών), προκειμένου να εισέλθει σε αυτές και να αποκτήσει μερίδιο αγοράς, επιβάλλοντας τα προϊόντα του ακόμα και την καταναλωτική κουλτούρα του σε κάθε επίπεδο. Ως θεωρία οικονομικού επεκτατισμού εξαρτά την δύναμή του από την δύναμη των κεφαλαίων και αυτό προσπαθεί να επιβάλλει. Για τον λόγο αυτό και αυτό-αποκαλείται «ελεύθερος», διότι το μόνο που υπάρχει κατά το θεώρημά του είναι η ισχύς των ελεύθερα κινουμένων κεφαλαίων και τούτο αποτελεί τον κεντρικό του στόχο. Σκοπεύοντας στις αγορές, ο σκοπός των «ανταγωνιζομένων επιχειρήσεων» δεν είναι άλλος από την επικράτηση στην αγορά για την δημιουργία μεγαλυτέρων δυνατοτήτων ελέγχου και κερδών. Η «επικράτηση» αυτή έχει ως αναγκαίο περιεχόμενο την ανταγωνιστική επικράτηση επί των λοιπών  επιχειρηματικών και παραγωγικών μορφωμάτων μορφωμάτων, με αποτέλεσμα το κλείσιμο ή την εξαγορά τους. Ο σκοπός συνεπώς των «ανταγωνιζόμενων» επιχειρήσεων είναι η επικράτηση στην αγορά και επικράτηση σημαίνει τον περιορισμό – ήττα των ανταγωνιστών.

Κατά συνέπεια το φαινόμενο της συγκέντρωσης ολοένα και μεγαλυτέρου μέρους και μεριδίου αγοράς σε ολοένα και λιγότερες επιχειρήσεις δεν είναι τυχαίο, αλλά ουσιαστικά είναι δομικό στοιχείο της θεωρίας του «ελεύθερου ανταγωνισμού» και στόχος μιας επιχείρησης που δρα στο πλαίσιο αυτό. Είναι ακολούθως αβάσιμο να υποστηρίζει κανείς ότι με το θεώρημα αυτό θα υπάρξουν πολλές επιχειρήσεις και ότι τελικά ο «ανταγωνισμός» τους θα αποβεί υπέρ του καταναλωτή λόγω αύξησης της ποιότητας και μείωσης των τιμών. Αυτό μπορεί να συμβεί μόνο ευκαιριακά και σε κάποια ελάχιστη φάση της λειτουργίας. Αργά ή γρήγορα κάποιος θα κυριαρχήσει, αφού για αυτό αγωνίζεται και σε αυτό αποσκοπεί. Αυτός τελικά και θα ορίσει το αντίτιμο, το κέρδος, όποιο και εάν τελικά είναι αυτό, για να κορέσει την ανάγκη του σε κερδοφορία (εάν τελικά αυτή μπορεί να κορεστεί). Παραδίδοντας όμως οικονομίες και κοινωνίες στις ορέξεις συγκεκριμένων ατομικοτήτων, συγκεκριμένων ατομικών κατακτητών, τι αλήθεια μπορούμε να περιμένουμε ως άνθρωποι και κοινωνίες ; να παρακαλούμε για οίκτο;

 Η λειτουργία του «ελεύθερου ανταγωνισμού» στο παγκόσμιο και στο ημεδαπό περιβάλλον αποδεικνύει τα ανωτέρω τοις πράγμασι και επιβεβαιώνει πρακτικά την θεωρητική του ανάλυση. Ολοένα και περισσότερα σε ολοένα και λιγότερους και αυτό δεν είναι απλά μια κατάσταση που επιβεβαιώνεται από την θεώρηση της «αγοράς» και μόνο, είναι μια πραγματικότητα που επιβεβαιώνεται από την ίδια την κατάσταση στις κοινωνίες. Τα χάσματα μεταξύ πλουσίων και φτωχών αυξάνουν και οι κοινωνίες κλασμάτων αποτελούν πλέον πραγματικό γεγονός. Είναι και αυτό ένα άμεσο συνεπαγόμενο του «ελευθέρου ανταγωνισμού», ο οποίος κάλλιστα θα μπορούσε να αποκληθεί ως οικονομική κεφαλαιοκρατική τρομοκρατία επί των κοινωνιών και των ανθρώπων.

  

Είναι βεβαίως σχεδόν πανεύκολο για μία μεγάλη πολυεθνική επιχείρηση να επικρατήσει σε μία αγορά έναντι των τοπικών ανταγωνιστών της, αφού υπερέχει όχι μόνο σε δομές, αλλά κυρίως ποσοτικές δυνατότητες, λόγω της ύπαρξης σε αυτή μεγάλων δυνατοτήτων χρήσης κεφαλαίων. Είναι συνεπώς καθαρό ψευδο-ιδεολόγημα το να θεωρούμε «ελεύθερο ανταγωνισμό» αυτόν μεταξύ μιας μεγάλης πολυεθνικής και ενός μικρού, μεσαίου ή μεγάλου τοπικού επιχειρηματικού μορφώματος. Όπως έχουμε επανειλημμένα τονίσει χαρακτηριστικά, δεν μπορεί να υπάρξει ανταγωνισμός και ισότητα αγώνα μεταξύ ενός Zastava 1.000 κ.ε. και μιας Ferrari 5.000 κ.ε. . Ο αγώνας είναι εκ των προτέρων άνισος και φτιάχτηκε για να είναι άνισος. Αυτά που υποστηρίζουν οι οπαδοί του θεωρήματος είναι πραγματικά θεωρήματα για γέλια. Ισες δυνατότητες δεν μπορούν να υπάρξουν και είναι κατάδηλο ότι το ψευδο-θεώρημα φτιάχθηκε για να εξυπηρετήσει τους ήδη ισχυρούς, να τους κάνει ισχυρότερους και να παγιώσει την ανεμπόδιστη κυριαρχία τους σε όλο τον πλανήτη. Οι τυχόν εξαιρέσεις όχι μόνο επιβεβαιώνουν την ύπαρξη κανόνα, αλλά και ανήκουν στην σφαίρα των διδακτικών μύθων, όπως οι μύθοι του Αισώπου. 

 

Η κοινωνική διάσταση του «ελεύθερου» ανταγωνισμού.

 

Είναι σαφές ότι ο ελεύθερος ανταγωνισμός έχει σαφή απήχηση και αντίκτυπο στην κοινωνία.

Θα επικεντρωθούμε σήμερα σε τρία κύρια στοιχεία, καθώς για τις συνολικές κοινωνιολογικές αναλύσεις μας, θα πρέπει να γραφτεί ολόκληρο βιβλίο

.

α.         Ο ελεύθερος ανταγωνισμός έχει ως περιεχόμενο και επιβάλλει σχαστικές κοινωνικά διδαχές και τάσεις. Ο εργαζόμενοι δύο ανταγωνιζόμενων επιχειρήσεων είναι αναγκαστικά αντίπαλοι, οι απαιτήσεις του ανταγωνισμού όχι μόνο τους εξοντώνουν στο πλαίσιο των εργασιακών σχέσεων (εργάζονται περισσότερο με λιγότερη αμοιβή), αλλά και τους καθιστούν άμεσα αντιπάλους μεταξύ τους. Στο ανταγωνιστικό πλαίσιο στόχος είναι να νικηθεί  και να κλείσει ο αντίπαλος, με αποτέλεσμα την απώλεια της εργασιακής θέσης για μία μεγάλη σειρά εργαζομένων. Είναι πρόδηλη η αντικοινωνικότητα και η αντιπαλότητα που αναπτύσσεται και αποτελεί κοινωνική διδαχή από το περιεχόμενο του ανταγωνισμού. Ο ίδιος ο ανταγωνισμός επιβάλει σε κάθε ανθρώπινη δράση και σχέση ένα επιθετικό και αντικοινωνικό περιεχόμενο. Περισσότερη δουλειά, μικρότερες αμοιβές, ατομισμός, αντιπαλότητα, χρήση διαβολών και αθέμιτων μέσων σε προσωπικό επίπεδο είναι μερικά μόνο από τα άμεσα αποτελέσματα που επιφέρει ως θεωρία και πράξη στον άνθρωπο και στην κοινωνική ζωή του. Δεν πρέπει κανείς να απορεί για την αιτία της σημερινής ποιότητας της ζωής του, για την αλλοτρίωση και την επιθετική αντίληψη περί ετεροτήτων. Είναι όλα αποτελέσματα του παράλογου αντικοινωνικού και αντιανθρώπινου συστήματος. 

 

β.         Ο ανταγωνισμός όμως και οι καπιταλιστικές δομές που στηρίζει και εξυπηρετεί επιβάλλουν την αντικειμενοποίηση του ανθρώπου. Ο άνθρωπος παύει να αποτελεί αξιακή οντότητα με ανθρώπινα χαρακτηριστικά, αλλά μετατρέπεται σε γρανάζι μιας μηχανής παραγωγής, στην οποία δοκιμάζεται καθημερινά η βιολογική και ψυχική αντοχή του. Ο ίδιος ο καπιταλισμός και ο ανταγωνισμός μετατρέπουν την ζωή του ανθρώπου σε ένα διαρκές κυνηγητό, σε μία απάνθρωπη διαδικασία παραγωγής, όπου δεν υπάρχει πραγματική ζωή. Ταυτόχρονα με την αποδόμηση των κοινωνικών και παραγωγικών ιστών ο άνθρωπος νοιώθει έρμαιο των καταστάσεων, καθώς οι θεωρίες του μοντέρνου και του μεταμοντέρνου διαδέχονται σε παρακμιακή πρόθεση η μία την άλλη. Η κρίση των αξιών, η κρίση αυτοπεποίθησης, η αρνητική ψυχική διάθεση των ανθρώπων, η ρευστοποίηση και αξιακή τιμολόγηση του ανθρώπου κατά το «έχειν», η συνολική απαξίωση της οντότητας του ανθρώπου, είναι μερικά μόνο από τα απότοκα τα λειτουργίας του «ελευθέρου ανταγωνισμού».

   

 Η θεωρία συνεπώς του ελεύθερου ανταγωνισμού είναι πραγματικά αντιανθρώπινη και αντικοινωνική. Η ίδια η ανταγωνιστική ανάλωση ανθρώπων, δυνάμεων και δυνατοτήτων δημιουργεί ένα μειωτικό αποτέλεσμα και μία τεράστια σπατάλη δυνάμεων και ανθρώπων για τον αλληλοανταγωνιζόμενο επί κέρδει πλανήτη. 

 

γ.         Βλέποντας τον πλανήτη ως παραγωγικό σύνολο, με την ρεαλιστική ματιά που θέλει την παραγωγή ως ένα πεπερασμένο και δυνάμενο να οριστεί σύνολο είναι εύκολο να διαπιστώσουμε την συνολική διάσταση των επιδιώξεων των «ελευθέρως ανταγωνιζομένων» επιχειρήσεων. Νευρώνα και δομικό στοιχείο του κοινωνικού μηχανισμού που αποκαλείται «αγορά» και αποσκοπεί στην επί κέρδει εκμετάλλευση – κάλυψη των βιοτικών ανθρωπίνων αναγκών, υλικών και ψυχικών, πραγματικά βιολογικών και επιπλάστων, αποτελεί η έννοια του κέρδους. Το κέρδος δεν είναι έννοια ουδέτερη, αλλά έννοια με χαρακτηριστικό το πρόσημο σύν (+). Το κέρδος επίσης δεν είναι έννοια μεταφυσική, δεν έρχεται από τον ουρανό και έξω από το γήινο γίγνεσθαι. Για να υπάρχει «συν» κάτι άλλο θα πρέπει να είναι «μείον» και επειδή όλα αυτά βρίσκονται στην γήινη σφαίρα, γήινα και κομμάτια της ανθρώπινης παραγωγικής σφαίρας είναι όλα. Στην ουσία, στην πραγματικότητα, το κέρδος κάποιων είναι ζημία κάποιων άλλων, Κάποιοι παίρνουν περισσότερα και κάποιοι λιγότερα από το παγκοσμίως παραγόμενο. Ο «ελεύθερος ανταγωνισμός» έρχεται να θεσμίσει την δυνατότητα κάποιων ισχυρών να κατέχουν ελεύθερα ολοένα και πιο διευρυμένα μερίδια από το παγκοσμίως παραγόμενο προϊόν, ορίζοντας οι ίδιοι, όχι μόνο την έννοια των βιοτικών αναγκών, αλλά και θεμελιακές αξίες, το τι είναι «καλό» και το τι είναι «κακό».

Αποτέλεσμα του κέρδους των λίγων είναι συνήθως η ζημία των πολλών και μην απορείτε για την διεύρυνση του αριθμού των φτωχών ή υποσιτιζόμενων του πλανήτη. Όλα είναι αποτέλεσμα των τακτικών του «ελευθέρου ανταγωνισμού» που δρα στο παγκοσμιοποιήμενο περιβάλλον, καταπιέζοντας, τρομοκρατώντας, απαξιώνοντας τοπικές παραγωγές για να επιβάλλει χωρίς κανένα κόλλημα, «ελεύθερα» τα προϊόντα του, αλλά και για να τις ελέγξει απόλυτα και σε κάθε επίπεδο: άνθρωπος, αξίες, εργασία, παραγωγικές δομές, κοινωνικές δομές, πολιτικές δομές.

Δεν θα αναφερθούμε εκτενώς στις πολιτικές ντάμπινγκ. Επιχαίρουν οι θιασώτες του «ελευθέρου ανταγωνισμού» για τις φθηνές τιμές που μπορούν να βρουν σε κάποια είδη. Κάποιος, έκανε λόγο για το παντελόνι τζην των πέντε Ευρώ που βρήκε σε κάποια πολυεθνική αλυσίδα. Επιχαίρει και νοιώθει δικαιωμένος, αλλά εάν συλλάβει σφαιρικά την πραγματικότητα θα εννοήσει ότι ο “ανταγωνισμός” είναι η πλήρης κοινωνική διαστροφή, είναι η θεωρία της κοινωνικής διάλυσης, η θεοποίηση της εκμετάλλευσης. Ακόμα και υπό την θεώρηση της επιτυχίας των προσδοκιών του, υπάρχουν πάντα χαμένοι, υπάρχουν πάντα άνθρωποι που χρεώνονται τον ανταγωνισμό. Δεν είναι μόνο όσοι χάνουν την μάχη του ανταγωνισμού. Ακόμα και στην πλευρά των νικητών τα θύματα αποτελούν ένα τεράστιο πλήθος.

Στο παράδειγμα του τζήν παντελονιού που πωλείται προς 5 Ευρώ σε μεγάλη πολυεθνική αλυσίδα και φέρεται ως παράδειγμα επιτυχίας του “ανταγωνισμού” πρέπει να σκεφτούμε:

- Οτι ο καλλιεργητής του βαμβακιού εργάστηκε χωρίς κέρδος, μπορεί και με ζημιά και σύντομα δεν θα μπορεί να καλύψει τις βιοτικές του ανάγκες, πιθανότατα θα γίνει φθηνός εργάτης μεταναστεύοντας στον τόπο του ή σε κάποιο άλλο μέρος του πλανήτη, όπου και πάλι θα εργαστεί σε συνθήκες χαμηλής αμοιβής. Σύντομα η γή του θα ανήκει σε κάποιους ισχυρούς.

-  Οτι ο κατασκευαστής του πανιού επίσης δεν είχε κέρδος για την εργασία του και αυτός οδεύει προς την εξαφάνιση και σε λίγο θα γίνει εργάτης στην μεγάλη βιομηχανία που θα ιδρύσει ο «ανταγωνιστής» του κάτοχος κεφαλαίων.
-  Οτι οι εργαζόμενοι όλων (και του τελικού προμηθευτή) επίσης εργάζονται με μηδενικές αμοιβές, που συχνά πυκνά συγκρίνονται ανταγωνιστικά με ήδη αλωμένες, καταστραμμένες οικονομίες.

- Οτι είναι αμφίβολης ποιότητας το παραγόμενο που προμηθεύεται ο καταναλωτής, ίσως και επικίνδυνο (σκεφτείτε π.χ. με τι χρώματα βάφεται …).
Μην ψάχνουμε συνεπώς στην μεταφυσική για την εξήγηση των φαινομένων των καιρών, για τις συμπεριφορές των ανθρώπων, ο ίδιος ο ανταγωνισμός προσφέρει στον καθένα τις εξηγήσεις.

Είναι σαφές συνεπώς ότι ο ανταγωνισμός, ακόμα και στην εξαίρεση από τον κανόνα της δημιουργίας ολιγοπωλίων και καρτέλ, είναι αντικοινωνικός και αντιανθρώπινος και υπό την ανωτέρω διάστασή του και αποτελεί μια καταπιεστική για τους ανθρώπους διαδικασία. Εάν θέλουμε να μιλάμε για κοινωνική τοξικότητα και διάβρωση, το προϊόν που αποκαλείται «ελεύθερου ανταγωνισμός» είναι η αιτία. Το μόνο που μένει να κάνουμε είναι να τον επιστρέψουμε ως αζήτητο και ανεπιθύμητο στους δημιουργούς του.  

 

Η πορεία του ελεύθερου ανταγωνισμού στην Ευρώπη

 

Με την θεσμική τοποθέτηση της συνθήκης του Μάαστριχτ, εφαρμόζεται στην Ε.Ε. από την 1/1/1993, ο «ελεύθερος ανταγωνισμός» ως μέθοδος λειτουργίας και ρύθμισης της αγοράς. Τα επιμέρους χαρακτηριστικά του που ήλθαν να αποκαθηλώσουν το εφαρμοσθέν επί δεκαετίες σύστημα κρατικής παρέμβασης στην λειτουργία της αγοράς, είναι σε όλους γνωστά και δεν υφίσταται ο χρόνος επιμέρους ανάλυσής τους, θα πρέπει όμως να επισημάνω ότι ως σύστημα ο ελεύθερος ανταγωνισμός δεν αναπτύσσει συνεκτικές και συνεργατικές για την κοινωνία τάσεις, αλλά a priori έχει ως περιεχόμενο σχαστικές κοινωνικά τάσεις, ανταγωνιστικού περιεχομένου. 

            Ο «ελεύθερος ανταγωνισμός», μετά από μία τουλάχιστον δεκαετία πλήρους εφαρμογής, δεν πείθει για τα αποτελέσματά του, τα οποία ιδίως στις μικρότερες χώρες μέλη, είναι συνολικά περισσότερο αρνητικά και έχουν προκαλέσει κοινωνική αναταραχή και αντιδράσεις.

            Είναι πρώτα από όλα σαφές, ότι στις μικρές χώρες το εύρος των αγορών είναι αντίστοιχα μικρό, γεγονός που δεν επιτρέπει την λειτουργία πολλών ανταγωνιζόμενων επιχειρήσεων και την δημιουργία συνθηκών υγιούς ανταγωνισμού. Δεν χωρούν πολλές επιχειρήσεις σε κάθε τομέα της οικονομίας και σύντομα δημιουργούνται ολιγοπώλια και εταιρείες leader σε κάθε τομέα. Αντίστοιχα, το φαινόμενο που έχει παρατηρηθεί, με βάση και την ελεύθερη κυκλοφορία των κεφαλαίων, είναι η δημιουργία και δράση πανευρωπαϊκών ομίλων που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ελέγχουν, φανερά ή κεκαλυμμένα, ολοένα και μεγαλύτερα τμήματα κάθε αγοράς. Τα μεγάλα οικονομικά και παραγωγικά μεγέθη υπερισχύουν και επικρατούν ανταγωνιστικά των μικρών, αλλά και αποτελούν αποτρεπτικό παράγοντα για κάθε νέα ανταγωνιστική επένδυση από τρίτους. Είναι επίσης σαφές ότι στις χώρες του μεγέθους της Ελλάδας, οι επιτροπές κεφαλαιαγοράς και ελέγχου των μονοπωλίων, είναι ιδιαίτερα σκεπτικές και επιφυλακτικές στην αντιμονοπωλιακή και αντιολιγοπωλιακή λειτουργία τους, καθώς τούτο θα επιφέρει εξάρθρωση και αποδόμηση των δεδομένων αγορών. Τούτο θα αποβεί και σε βάρος του καταναλωτή με την αυτονόητη απώλεια της επάρκειας των προϊόντων στην αγορά ή την μετακύληση του κόστους αναπροσαρμογής ή των προστίμων στον τελικό καταναλωτή.

            Είναι σαφές ότι οι ανωτέρω συνθήκες, πέραν του οικονομικού επεκτατισμού που είναι αντίθετος με την ευρωπαϊκή ιδέα, βλάπτουν εν τέλει τους καταναλωτές στις χώρες αυτές, καθώς καθίστανται δέσμιοι, των φαινομένων αυτών και της άτυπης – πλην υπαρκτής και δυσχερώς ελέγξιμης – δημιουργίας καρτέλς και ομάδων συμφερόντων, που καθορίζουν το επίπεδο και το περιεχόμενο του ανταγωνισμού σε στενά πλαίσια και προς το συμφέρον των ίδιων των εταιρειών.

            Αντίστοιχα, οι γιγαντισμοί των εταιρικών μορφωμάτων, δημιουργούν φαινόμενα διάβρωσης των πολιτικών κρατικών θεσμών και των δυνατοτήτων ενός μικρού κράτους να επέμβει δραστικά στην πάταξη ακόμα και εμφανών φαινομένων αισχροκέρδειας.

            Είναι σαφές και θα μπορούσαν πάνω σε αυτό να γραφτούν πάρα πολλά επιχειρήματα, ότι ο «ελεύθερος ανταγωνισμός» έχει ειδικά στις μικρές χώρες αποβεί αρνητικός για τους καταναλωτές, δημιουργεί σχαστικές κοινωνικά τάσεις και ανεπάρκεια των θεσμών ελέγχου του από τις πολιτικές δυνάμεις και τα κράτη.

            Η πρακτική αποδεικνύει και αυτή την αβασιμότητα και τον προσχηματικό χαρακτήρα των ψευδο-ιδεολογημάτων,

            Για να φέρω μερικά παραδείγματα, σε χώρες όπως η Ελλάδα δεν είναι δυνατή και βιώσιμη η δημιουργία και λειτουργία 10 ανταγωνιζομένων διυλιστηρίων πετρελαίου.

Αντίστοιχα, παρά την ύπαρξη 40 περίπου τραπεζών, οι αποκλίσεις και οι διακυμάνσεις των όρων δανεισμού ή κατάθεσης είναι από μηδενική ως συνολικά απειροελάχιστη.

            Τα αυτά ισχύουν σε παγκόσμιο επίπεδο κα ακόμα και σε μεγάλα κράτη οι πραγματικά κυρίαρχες εταιρείες σε κάθε τομέα είναι ελάχιστες. Τούτο αποτελεί άλλωστε και δικό τους στόχο, στόχο του ανταγωνισμού που προπαγανδίζουν και επιβάλλουν.

 

Ουσιαστικά κανένα από τα θεωρήματα του «ανταγωνισμού» δεν στέκει και δεν έχει πραγματικά κοινωνική διάσταση και τούτο είναι άμεσο αποτέλεσμα του κατασκευασμένου απολύτου ψεύδους που τα έχει προκαλέσει, γεννήσει και επιβάλλει. Εάν είναι δυνατόν να θεωρήσει κάποιος νοήμον άνθρωπος ότι ο ο πόλεμος, η μάχη, η επιθετική συμπεριφορά μεταξύ δύο ή περισσοτέρων εταιρειών θα κάνει τον κόσμο μας καλύτερο. Εν τέλει όποιος «επιβιώσει» θα επιβάλλει τους δικούς του κανόνες, αλλά το κόστος –ακόμα και κανένας να μην επιβιώσει από τον ανταγωνισμό – πάλι οι ίδιες οι κοινωνίες θα το πληρώσουν, εν είδει απωλειών σε ανθρώπους, δυνατότητες και με ολοένα αυξανόμενες εξαρτήσεις.

 

Ο ίδιος ο «ελεύθερος ανταγωνισμός» προσβλέπει στην επικράτηση λίγων και ισχυρών, προσβλέπει στην παγίωση του status qvo, ως αυτό είχε κατά την γέννηση του φαινομένου. Εάν κοιτάξει κανείς τον παγκόσμιο χάρτη των ισχυρών πολυεθνικών εταιρειών ως είχε στην δεκαετία του 1980, θα διαπιστώσει πως οι ίδιες πολυεθνικές εταιρείες υφίστανται κατά βάση στον παγκόσμιο χάρτη και μάλιστα κατά πολύ ενισχυμένες. Ο ίδιος ο «ελεύθερος ανταγωνισμός» και ο οικονομικός νέο-φιλελευθερισμός αδιαφορεί ουσιαστικά για την ύπαρξη και λειτουργία καρτέλ, καθώς οι ισχυροί της αγοράς που τον εμπνεύστηκαν και τον επέβαλλαν ενδιαφέρονται ουσιαστικά για τα κέρδη και μόνο και κέρδη έρχονται μόνο όταν υπάρχει μεγαλύτερος έλεγχος εκάστου τομέα της αγοράς από αυτούς τους ίδιους. Την πραγματικότητα – ζούγκλα που έχει επιβάλλει ο νεοφιλελευθερισμός δεν ενδιαφέρει το πόσα θα είναι τα λιοντάρια, αρκεί να υπάρχουν θηράματα ικανά να διασφαλίσουν κέρδη (την τροφή δηλαδή του συστήματος των λιονταριών). Στην κοινωνία ζούγκλα της αγοράς, η μόνη εσωτερική ιεράρχηση  αξιών έρχεται μόνο από τα κέρδη, την μόνη αξία που αναγνωρίζουν τα λιοντάρια της αγέλης και κανείς από αυτούς δεν θα διστάσει να θυματοποιήσει ολόκληρες κοινωνίες προκειμένου να βρει θηράματα και κέρδη. Στην πραγματικότητα τα καρτέλ υπάρχουν ανεξάρτητα από τον αριθμό των εμπλεκομένων επιχειρήσεων σε ένα τομέα της αγοράς. Οι ισχυροί, τα ισχυρά λιοντάρια ελέγχουν τους μηχανισμούς και την κίνηση, επιβάλλουν πρακτικές που ανέλεγκτα πλέον αποτελούν «κανόνες και νόμους της αγοράς» και στην πραγματικότητα αποτελούν έκφραση του δικαίου της αυθαιρεσίας της ισχύος τους.

            Μετά την πιο πάνω ανάλυσή μας είναι πλέον ευνόητο ότι η δημιουργία εναρμονισμένων πρακτικών και η συγκρότηση καρτέλ, αποτελεί δομικό στοιχείο του του νέο-φιλελευθερισμού, της «οικονομίας της αγοράς» και του «ελεύθερου» ανταγωνισμού. Όχι μόνο αποτελεί έκφανση της προσπάθειας περαιτέρω επέκτασης των ισχυρών του κεφαλαίου σε κάθε τομέα της οικονομίας (συγκέντρωση ισχύος), αλλά έρχεται να αποτελέσει και «αμυντική» τακτική των ήδη ισχυρών έναντι οτιδήποτε νέου και οποιασδήποτε νέας προσπάθειας. Η απαγόρευση επιδοτήσεων από τα κράτη σε επιχειρήσεις αποτελεί ακριβώς την νομική έκφραση στην Ε.Ε. της πλήρους επιβολής των ήδη ισχυρών. Ετσι παρεμποδίζεται οποιαδήποτε δυναμική δημιουργίας νέων επιχειρήσεων και στήριξής τους και αναγκάζονται μια σειρά από πρωτοπόρες προσπάθειες να εκφυλιστούν σε μεταπράτες των ολιγοπωλίων (οικονομία «φασόν»). Πέραν όμως τούτου, δεν πρέπει να παραβλέπουμε ότι τα ολιγοπώλια, λειτουργώντας σε ένα νομικό και ουσιαστικό πλαίσιο που τα ίδια καθορίζουν, δικαιολογούν άριστα τις εναρμονισμένες πρακτικές επικαλούμενα τις «συνθήκες» της αγοράς (π.χ. τόσο έχει το ρύζι διεθνώς …) άσχετα εάν τα ίδια διαμορφώνουν τις συνθήκες αυτές κατά κύριο λόγο. Μην λησμονούμε όμως και κάτι άλλο : εάν κάποιος προσπαθήσει να απονευρώσει την κερδοσκοπική αγορά, πουλώντας στο κόστος, δηλ. χωρίς κέρδος,  είναι πανεύκολο να κατηγορηθεί για «αθέμιτο ανταγωνισμό», αφού υπάρχουν σχετικές διατάξεις και πλούσια νομολογία.

            Τα ίδια τα καρτέλ των ισχυρών λοιπόν, επηρεάζοντας ως λόμπυ την πολιτική (θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε και το ρήμα «ελέγχοντας»), φροντίσουν πάντα για την διαιώνιση και επέκτασή τους, δημιουργώντας ένα δίχτυ προστασίας για την δραστηριότητά τους, για την θεσμική τους πλέον κατοχύρωση, ως αξόνων αναγκαίων για την ύπαρξη και την λειτουργία της οικονομίας. Ουσιαστικά, τα ισχυρά ολιγοπώλια έχουν κατορθώσει να ταυτίσουν την ύπαρξή τους με την εξυπηρέτηση βασικών βιοτικών αναγκών των ανθρώπων και να απειλούν ολόκληρες κοινωνίες με την στέρησή τους σε περίπτωση που αυτές αντιδρούν στις πρακτικές τους.       

 

            Τι πρέπει να γίνει; Τι προτείνουμε;

 

            Οπωσδήποτε τα φαινόμενα αυτά χρειάζονται πρώτα από όλα ρυθμιστική κοινωνική παρέμβαση, είναι σαφές και αποτελεί την δική μας πρόταση, η δημιουργία θεσμών ευρύτερου δημοκρατικού κοινωνικού ελέγχου στην πορεία της οικονομίας, ακόμα και της δυνατότητας του κράτους να θέτει όρια στην δράση των επιχειρήσεων για την προστασία των κοινωνιών και των παραγωγικών δομών, ιδίως, πρωτίστως και άμεσα ως προς τον καθορισμό των τιμών προϊόντων που καλύπτουν άμεσες βιοτικές ανάγκες του ανθρώπου, με τον ορισμό της αισχροκερδούς – καταχρηστικής δικαιοπραξίας σε κάθε σχετικό τομέα της οικονομίας, δηλαδή με τον καθορισμό ανωτάτου ορίου καθαρού κέρδους (αφού η διατίμηση δεν είναι επιτρεπτή), ώστε να ρυθμιστεί και προς το συμφέρον του πολίτη – καταναλωτή και μέσα σε εύλογα για το νομικό μας πολιτισμό πλαίσια, η λειτουργία της αγοράς που φαντάζει και είναι σήμερα ανεξέλεγκτη, δημιουργώντας ολοένα και περισσότερο νεόπτωχους και ανθρώπους που με δυσκολία καλύπτουν ένα επίπεδο στοιχειώδους αξιοπρεπούς διαβίωσης.

            Για όσους είναι πραγματικοί σοσιαλιστές και δημοκράτες, αλλά και για όσους έχουν σφαιρική κοινωνική συνείδηση και αντίληψη το να συζητάμε σήμερα για τον «ελεύθερο ανταγωνισμό» και τις μεθόδους εποπτείας της λειτουργίας του, είναι σαν να έχουμε να κάνουμε με ένα δολοφόνο και να προσπαθούμε να κάνουμε τα εγκλήματά του λιγότερο ειδεχθή.

            Υπάρχουν λύσεις και πολλοί από εμάς έχουμε προτείνει την στροφή προς μια κοινωνική οικονομία, μια οικονομία δημοκρατικής συλλογικότητας, όπου η ίδια η κοινωνία με άμεσους θεσμούς θα έχει τον 1^ο λόγο στο γίγνεσθαι.

            Εχουμε προτείνει την στροφή προς μία κοινωνία, στην οποία κάθε άνθρωπος θα έχει εξασφαλισμένες τις βιοτικές του ανάγκες, όσες προκύπτουν από την βιολογική του οντότητα και όσες, πραγματικά δημοκρατικά, αποφασίζει η ίδια η κοινωνία πως πρέπει να καθίστανται κοινό κτήμα. Αυτές θα καθίστανται αντικείμενο της κοινωνικής και οικονομικής προσπάθειας. Αυτές θα αποτελούν τον οικονομικό κοινωνικό στόχο.

            Αυτή είναι η έννοια της δίκαιης κοινωνίας, αυτή της κοινωνίας που όλοι οι άνθρωποι απολαμβάνουν την εγγύηση της κάλυψης των βιοτικών τους αναγκών, όχι μόνο υλικών, αλλά και ψυχικών με πρώτιστη αυτή της ισότητας.

            Αυτή είναι η δική μας κοινωνία του αύριο και για αυτήν αξίζει να αγωνιστούμε προτείνοντας και στηρίζοντας θεσμούς πραγματικής δημοκρατίας και συλλογικής κοινωνικής οικονομίας.

            Εάν ποτέ αποφασίσετε την διοργάνωση μιας ημερίδας με θέμα την κοινωνία της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού ως πρόταση για το Ελληνικό και το παγκόσμιο γίγνεσθαι, θα είμαστε παρόντες για να σας αναλύσουμε με κάθε λεπτομέρεια, όχι μόνο το τι εννοούμε, αλλά και το πως μπορεί αυτή να πραγματωθεί. 

 

 

                                                                                      Για το ΙΝ.ΚΑ. (ν.ΙΝ.ΚΑ.)

                                                                                          Δημ. Καραμήτσας

                                                                                            

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ & Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ

 

 

Πριν από χρόνια έβγαλα μια φωτογραφία, ήταν κάποιοι άνθρωποι που φωτογραφήθηκαν σε ένα δάσος. Τώρα, δέκα χρόνια μετά, δεν υπάρχουν ούτε οι άνθρωποι, ούτε το δάσος.

 

Νοιώθω την ανάγκη να τοποθετηθώ με όρους ευρύτερης πολιτικής και σχεδιασμού του μέλλοντος της Ελλάδας. Φυσικά για λόγους αναγνωσιμότητας σε ένα ηλεκτρονικό μέσο  η παρούσα ανάλυση θα είναι ιδιαιτέρως συνοπτική, αρκούμενη σε κεντρικά νοήματα.  

Ο σκοπός μου δεν είναι να προβάλλω απλώς τις απόψεις μου, σκοπός μου είναι να αφυπνίσω τους υγιώς σκεπτόμενους συντρόφους και φίλους του forum, ώστε να προβληματιστούν σε δύο επίπεδα.

Ένα βασικό επίπεδο στόχευσης είναι η βελτίωση της θέσης της πατρίδας μας και κυρίως της κοινωνίας της στο ευρύτερο παγκόσμιο κοινωνικό γίγνεσθαι. Εχει να κάνει με τον πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό σχεδιασμό της χώρας, ώστε να βρεθεί στην πρωτοπορία του παγκόσμιου γίγνεσθαι κατά τις επόμενες δεκαετίες. Πρόκειται, όχι για παράθεση θέσεων – πολιτικών πρακτικών, αυτή μπορεί να επακολουθήσει, αλλά για μια προσπάθειά μου να απεγκλωβίσω τις αναζητήσεις των συντρόφων από λύσεις που είναι αφιερωμένες στο σημερινό πολιτικό γίγνεσθαι, παραβλέποντας τον πρωτοποριακό σχεδιασμό για τις επόμενες δεκαετίες, ώστε η χώρα μας να εξέλθει από το κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό τέλμα, στο οποίο έχει περιπέσει.    

            Θεωρώ πρέπον σύντροφοι να απεγκλωβίσουμε τις σκέψεις και τους συλλογισμούς μας από τις δεδομένες πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές πρακτικές, από τα μοντέλα που δομούνται στο παγκόσμιο και εσωτερικό γίγνεσθαι και να στραφούμε σε λύσεις και πρακτικές που θα αναφέρονται στο μέλλον, σε πρωτοπόρα και καινοτόμα ζητήματα και ανάγκες, ώστε από την ακολουθούσα βραδυπορία να βρεθούμε στην πρωτοπορία. Το πλαίσιο αυτό θα πρέπει να κινείται πολιτικά στην κατεύθυνση της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού, ώστε να πραγματώνονται οι πολιτικές αναζητήσεις του κινήματος. Αντίστοιχα, θα πρέπει σταδιακά να υπάρξουν στην διεθνή πολιτική της χώρας οι ρήξεις και τομές εκείνες που θα φέρουν την χώρα στην πρωτοπορία του στοχασμού και των εξελίξεων.

            Το παγκόσμιο οικονομικό γίγνεσθαι κινείται και αλλάζει διαρκώς. Οι έχοντες την πολιτική και οικονομική δύναμη του πλανήτη, προσπαθούν να ελέγξουν και να κατευθύνουν τις εξελίξεις του γίγνεσθαι στον πλανήτη, στόχος τους είναι πάντα να δημιουργούν εξουσιαστικές δομές τέτοιες που να εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους, τα συμφέροντα των (αυτονόητα) ολίγων. Οι στρατηγικές που εφαρμόζουν είναι σαφείς. Εφαρμόζουν τον κατευθυνόμενο κοινωνικό δαρβινισμό που αφήνει πίσω τους τεράστιο αριθμό περιθωριοποιημένων ανθρώπων και επιμέρους κοινωνιών. Ελέγχοντας όμως τις εξουσιαστικές δομές έχουν σχεδόν πάντα την πρωτοβουλία κίνησης, προπορεύονται στην θέση στόχων και επιδιώξεων, δρουν οργανωμένα και φροντίζουν να παρουσιάζουν ψευδεπίγραφα τα αποκαλούμενα θετικά σημεία των προτάσεων – επιδιώξεών τους. Συχνά – πυκνά δημιουργούν τεχνικά εκβιαστικά αδιέξοδα και θέτουν τις κοινωνίες προ οδυνηρών διλημμάτων. Κάθε πολιτική τους βεβαίως θα πρέπει να αντιμετωπίζεται με ιδιαίτερο σκεπτικισμό από τους ανθρώπους – πολίτες.

            Είναι σαφές ότι η altera pars του παγκοσμίου γίγνεσθαι, ο αντίποδας στις άκρατες αδηφάγες επιδιώξεις του διεθνούς κοινωνικοοικονομικού διευθυντηρίου, τα  σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά κόμματα (χάριν συντομίας προοδευτικά κοινωνικά), που είναι κατεξοχήν ανθρωπιστικά, έχουν χάσει την πρωτοβουλία των κινήσεων. Από πρωτοπόρα στην διατύπωση πολιτικών, έχουν μετατραπεί στην καλύτερη περίπτωση σε ανασχετικούς μηχανισμούς απέναντι στην ισχύ και πρωτοβουλία του διεθνούς διευθυντηρίου και στην χειρότερη σε συνδιαχειριστικούς εταίρους του. Για την εξέλιξη αυτή, υπεύθυνο με τις αδιέξοδες πολιτικές του είναι βέβαια κατά βάση το διεθνές διευθυντήριο, αλλά συνένοχοι είναι και  αλλοτριωμένοι ηγέτες της άλλης πλευράς, που ασπάζονται τις διαχειριστικές λογικές που επιβάλλει το διευθυντήριο, εγκλωβίζοντας σημαντικά τμήματα της κοινωνίας. Στο πλαίσιο του «εγκλωβισμού» διαμορφώνονται και διατυπώνονται διαχειριστικές πολιτικές και στατικές θέσεις που έχουν ως αποτέλεσμα την ισχυροποίηση και συνειδησιακή νομιμοποίηση στους πολίτες και στα κοινωνικά σύνολα των πρακτικών λειτουργίας της οικονομίας και της κοινωνίας που επιβάλλει το διεθνές διευθυντήριο. Στην καλύτερη περίπτωση τα «προοδευτικά κινήματα» παίζουν ένα ρόλο θεραπευτή απέναντι στην ισχύ και στις πολιτικές που εφαρμόζει το διευθυντήριο και αυτό συνήθως εκ των υστέρων, όταν μία οικονομική ή κοινωνική πολιτική έχει εφαρμοστεί ήδη από το διευθυντήριο και έχει αποφέρει τα κέρδη στα οποία αυτό προσέβλεπε όταν την σχεδίαζε.

            Ο ρόλος του συνειδητού πολίτη, των κινημάτων και των προοδευτικών κοινωνικών κομμάτων δεν είναι να παίζουν την θεραπαινίδα των προβλημάτων που δημιουργεί ο παγκόσμιος καπιταλισμός διότι έτσι λειτουργούν παραπληρωματικά και στηρίζουν το ίδιο και την διαιώνισή του. Για μένα προσωπικά και πιστεύω και για άλλους δεν είναι αποδεκτό να σχεδιάζουμε τις πολιτικές μας θέσεις και πρακτικές με βάση τα κοινωνικο-οικονομικά δεδομένα των πολιτικών του διευθυντηρίου, δεν μπορούμε να αναφερόμαστε με ευλάβεια σε οικονομικές και πολιτικές αναλύσεις των τελευταίων δεκαετιών, διότι αυτές αναλύουν πρακτικές του κεφαλαίου οι οποίες είναι ήδη παρελθόν την ώρα που δημοσιεύονται, όσο δε και προοδευτικές ή ορθολογικές να είναι θα ξεπεραστούν σύντομα από την αλλαγή στρατηγικής αυτών που έχουν αποκτήσει την πρωτοβουλία κινήσεων, δηλ. του διεθνούς διευθυντηρίου.  Ούτως ή άλλως οι πολιτικές και αναλύσεις αυτές υπαγορεύονται από τον ρόλο της θεραπαινίδος κινούνται στο πλαίσιο που τάσσει το παγκόσμιο διευθυντήριο και είναι καταδικασμένες να δρουν αενάως στον ρόλο τους αυτό.  Το να αναφερόμαστε σε αναλύσεις και πολιτικές αυτού του τύπου είναι σαν να μένουμε προσκολλημένοι στην φωτογραφία στην οποία αναφέρθηκα στην αρχή. Δεν μπορούμε να σχεδιάζουμε την πολιτική μας με βάση μια φωτογραφία του παρελθόντος, αλλά πρέπει να κατανοήσουμε την πραγματικότητα και την κινητικότητα του διευθυντηρίου και των επιμέρους πολιτικών.

Η πολιτική δεν πρέπει να λειτουργεί ως στατική θεώρηση του παρελθόντος ως θεσφάτου, αλλά να αναπροσαρμόζεται συνεχώς με βάση τις θεωρητικές αξίες και αρχές κάθε σχηματισμού, ώστε να διαμορφώνει πρωτοποριακές τακτικές έναντι των θεωρημάτων και επιδιώξεων του διευθυντηρίου. 

            Αυτός πρέπει να είναι ο ουσιαστικός ρόλος των κοινωνικών προοδευτικών κομμάτων και ημών των ιδίων, να γίνουμε διανοητές ώστε να σχεδιάσουμε και στην συνέχεια να προσπαθήσουμε να εφαρμόσουμε ουσιαστικές ρηξικέλευθες πολιτικές, που θα θέτουν ως πρώτιστες αξίες, αξίες ξένες προς αυτές του διευθυντηρίου, πολιτικές παιδευτικές για την κοινωνία που να καταδεικνύουν την ποιότητα των ιδεών και την απελευθερωτική τους δυνατότητα για τον άνθρωπο και την κοινωνία.   

            Οπλο στην χάραξη και διαμόρφωση των ρηξικέλευθων πολιτικών είναι για μας, τα κολοσσιαίας σημασίας και ορθολογισμού πνευματικά δημιουργήματα των πολιτικών φιλοσόφων στις αναλύσεις και θέσεις των οποίων θα πρέπει να στηριζόμαστε. Οι αρχές και οι αναλυτικοί μηχανισμοί που περιέχουν δεν μπορούν να ξεπεραστούν στα επόμενα πολλά έτη, ο ιστορικός κοινωνικός διαλεκτισμός για παράδειγμα, αποτελεί αιώνια σταθερά ανάλυσης των φαινομένων.

            Πέραν τούτου το που κατατείνει ο κοινωνικός δαρβινισμός του διευθυντηρίου, ποιος είναι ο τελικός σκοπός του είναι εμφανές ήδη από τις θέσεις των Ricardo και Spencer, αλλά και από αυτές των επιγόνων του. Γνωρίζοντας και κατανοώντας τον ατελή κοινωνικά και αέναο σκοπό του διευθυντηρίου για καθυποταγή των πάντων στην εξουσία του, μπορούμε ευκολότερα να διαμορφώσουμε και αποτελεσματικές καινοτόμες στρατηγικές και τακτικές, ώστε να επανέλθουμε σύντομα στην πρωτοβουλία των κινήσεων.

 

            Είναι σαφές σύντροφοι ότι το παγκόσμιο πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό γίγνεσθαι καθορίζεται από μία «Ιερά Συμμαχία» (στην πραγματικότητα ουδέποτε έπαυσαν να υφίστανται «ιερές συμμαχίες»). Η «Ιερά Συμμαχία» με τα πολλά ονόματα (G8 ή 9, N.A.T.O., Δ.Ν.Τ. κλπ…) στην οποία μετέχουν πάντοτε οι ίδιοι «βασικοί μέτοχοι» – εταίροι, καθορίζει το διεθνές γίγνεσθαι κατά τρόπο που εξασφαλίζει την ηγετική θέση συγκεκριμένων κρατών και κεφαλαίων στο παγκόσμιο γίγνεσθαι. Αντίστοιχα καθορίζει τον επιμερισμό των δυνάμεων, κεφαλαίων και ποσοστώσεων στα λοιπά κράτη εταίρους δευτερεύουσας ή τριτεύουσας συμμαχίας και αυτά εις βάρος των λαών και κοινωνιών του πλανήτη. Για την εξασφάλιση και διατήρηση του STATUS QUO τούτου, η «Ιερά Συμμαχία» δεν διστάζει να προχωρήσει σε ανατροπές κυβερνήσεων, δολοφονίες, ακόμα και πολέμους, όπου μετέχει είτε έμμεσα είτε άμεσα, καταδικάζοντας ή ευνοώντας, ανεβάζοντας ή εξαθλιώνοντας, λαούς, κοινωνίες, κράτη. Η παρέμβαση έχει πολλαπλούς στόχους, αλλά πάντα ένας είναι ο κύριος: η διατήρηση του συσχετισμού δυνάμεων, η διατήρηση του παγκόσμιου Status Quo. Οι ίδιες δυνάμεις καθορίζουν και την ποσόστωση για την Ελλάδα, το κομμάτι δηλ. εκείνο που της αναλογεί και τον βαθμό της πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής της ανάπτυξης στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, ώστε η Ελλάδα να παραμένει εταίρος του συστήματος, αλλά ταυτόχρονα να καταβάλλει τεράστιο το τίμημα της εξάρτησης που είναι κατά πολύ ανώτερο από τα κέρδη που έχει από την συμμετοχή του σε αυτό.

            Προκειμένου να απεξαρτηθούμε από το πλαίσιο υποταγής αυτό, το μόνο που μας μένει είναι να αξιοποιήσουμε το μυαλό και την φαντασία μας για προλάβουμε τους εταίρους μας στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, να βρεθούμε έτοιμοι και μπροστά τους στην εξέλιξη του γίγνεσθαι, να εργαζόμαστε όχι για το σήμερα, αλλά προβλέποντας το αύριο και το μεθαύριο. Για εμάς ζητούμενο δεν πρέπει να είναι η εφαρμογή διεθνών πολιτικών, κοινωνικών και οικονομικών μοντέλων που ως βάση αναφοράς τους έχουν το σήμερα, αλλά ο σχεδιασμός του αύριο, η πρόβλεψη και η εγκατάλειψη όσων «τραίνων» και σχεδίων ανάπτυξης είναι ήδη παρελθόν για εμάς. Σε τούτο πρέπει να στρέψουμε εμείς οι ίδιοι και όλοι οι καταπιεζόμενοι λαοί του κόσμου την προσοχή μας, ώστε κάποια στιγμή να ανατραπούν οι σχέσεις εξάρτησης από το διευθυντήριο της «Ιεράς Συμμαχίας» και να είμαστε σε θέση να διαλύσουμε το σύστημα εξάρτησης που έχει δομηθεί, ώστε να απελευθερωθούν οι κοινωνίες και οι λαοί από τον διεθνή κεφαλικό φόρο, που συχνά είναι και φόρος αίματος.

            Δεν μπορούμε σήμερα να μιλάμε για ανάπτυξη στο χώρο των δεδομένων ηλεκτρονικών, το τραίνο αυτό χάθηκε από την δεκαετία του 1970. Μπορούμε όμως να δούμε την ανάπτυξη εφαρμογών που δεν έχουν υπάρξει ακόμα, να τις σχεδιάσουμε με βάση τα δεδομένα της χώρας μας και να τις εφαρμόσουμε. Αρωγός στην προσπάθεια αυτή, εκτός από την πολιτική και κοινωνική βούληση, μπορούν και πρέπει να είναι τα Α.Ε.Ι. (για το θέμα αυτό έχω αναφερθεί παλαιότερα, υπενθυμίζω όμως ότι θα πρέπει να ιδρυθούν πολλές νέες πανεπιστημιακές σχολές που θα ασχολούνται με την παραγωγή επιστημόνων και γνώσης πάνω σε αντικείμενα που σήμερα φαντάζουν μακρινά και μελλοντικά). Σύμμαχος και απόλυτο κριτήριο στα ανωτέρω πρέπει να είναι ο πολιτικός ορθολογισμός και η φαντασία στον σχεδιασμό.

            Στο σημείο αυτό συμπλέκεται στην συλλογιστική το 2^ο επίπεδο – παράγων που πρέπει να είναι παρών στο σχεδιασμό και απαρέγκλιτη στόχευσή του. Στόχος δεν είναι να δημιουργήσουμε απλώς μια ισχυρή κοινωνία και οικονομία. Στόχος είναι η κοινωνική δημοκρατία και ο σοσιαλισμός, ως μέσο για την επίτευξη της ανθρώπινης και κοινωνικής τελείωσης. Δεν αξίζει να προχωράμε στην διατύπωση θέσεων και ιδεών χωρίς αυτούς τους παράγοντες. Δημοκρατία και Σοσιαλισμός, με όλα τους τα αναγκαία παρακολουθήματα πρέπει να διαχέουν τις σκέψεις και συλλογιστικές μας. Χωρίς αυτά θα έχουμε απλώς απόψεις για μια ισχυρή χώρα, αυτό προσωπικά δεν μου αρκεί και το απεύχομαι. Αυτό που θέλω είναι μια κοινωνία δικαιοσύνης, ισότητας, μια κοινωνία που θα μοιράζεται ισότιμα τα αγαθά που θα παράγει, μια κοινωνία χωρίς αποκλεισμούς και κλάσματα ευνοημένων/παραπεταμένων.

            Σας προτρέπω λοιπόν και σας καλώ στην διαμόρφωση πολιτικών σκέψεων – προτάσεων στο ανωτέρω πλαίσιο και σκεπτικό για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε στα επόμενα βήματα της προσωπικής και κοινωνικής ολοκλήρωσης.

            Η άμεση, πραγματική δημοκρατία είναι ένα καλό ουσιαστικό ξεκίνημα … .

 

 

                         

ΔΥΟ ΚΕΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ & ΤΗΝ ΑΓΟΡΑ

Αλλα δύο κείμενα παλαιότερα με συνάφεια και ουσία … .

Α. Οι βιοτικές ανάγκες του ανθρώπου και η παραγωγική ανεπάρκεια των αναγκαίων για την κάλυψή τους αγαθών, που έχει να κάνει με πολλούς παράγοντες, πραγματικούς (όπως π.χ. το κλίμα) και επίπλαστους (Αδυναμία παραγωγής λόγω καταλήστευσης των παραγωγικών πηγών), δημιούργησαν και δημιουργούν την ανάγκη προμήθειάς τους.

Αρα το πρώτο ζητούμενο για μία κοινότητα – κοινωνία είναι να διευρύνει όσο πιο πολύ μπορεί την παραγωγική της επάρκεια σε αγαθά που κρίνει ή βιολογικά αποτελούν βιοτικές ανάγκες. Ατό γίνεται με την εκμετάλλευση των σταθερών αμεταβλήτων συνθηκών και την προστασία από εξωγενείς λεηλασίες.

Β. Η ανάγκη προμήθειας/κάλυψης βιοτικών αγαθών/αναγκών δημιουργεί ένα έλλειμμα που πρέπει να καλυφθεί. Αυτή είναι η πρώτη ανάγκη, αφορά τον άνθρωπο ως οντότητα και ως μεγιστη αξία μιας κοινωνίας. Δεν πρέπει να είναι αντκείμενο κερδοφορίας και εκμετάλλευσης ο άνθρωπος και οι ανάγκες του.
Συνεπώς, η δίκαιη ανταλλαγή είναι η πρώτη λύση μεταξύ των κοινοτήτων / κοινωνιών. Πρώτη χρονικά και προτιμητέα πάντα, διότι δεν δημιουργεί υπεραξίες και ελλείμματα, διότι δεν εκμεταλλεύεται τις ανάγκες των άλλων ανθρώπων.

Γ. Η εξουσιαστική ατομικιστική λογική κάποιων, ώθησε και ωθεί στην εκμετάλλευση της κάλυψης των αναγκών των άλλων ανθρώπων με σκοπό την εκμετάλλευση. Ετσι δημιουργείται η “αγορά” που έχει ως κύριο χαρακτηριστικό της στοιχείο και σκοπό, όχι την κάλυψη των βιοτικών ανθρωπίνων αναγκών, αλλά το “κέρδος”, την ατομικίστικη (ακόμα και στο σύνολο μιας κοινωνίας) εκμετάλλευση των αναγκών αυτών. Το “κέρδος” προκαλεί ενδοκοινωνικά και διακοινωνικά ελλείμματα και σειρά παγίωσης εξουσιαστικών σχέσεων και εξαρτήσεων. Πρόκειται για αντιανθρώπινη και αντικοινωνική συμπεριφορά που φθάνει μέχρι του σημείου να δημιουργεί τεχνητά ανάγκες και ελλείμματα για να τα εκμεταλλευτεί (σκεφτείτε τον κόσμο που ζούμε και θα το καταλάβετε) .

Δ. Ως άνθρωποι και κοινωνίες των ανθρώπων, οφείλουμε:

α. Στο σήμερα : να περιορίσουμε την εκμετάλλευση των ανθρωπίνων αναγκών, περιορίζοντας το στοιχείο «κέρδος» από αυτές και τις δυνατότητες δημιουργίας και ύπαρξης ελλειμμάτων και «αναγκών» από κερδοσκόπους και κινούμενοι προς την εξάλειψή τους.

β. Από σήμερα και για πάντα: Να θέσουμε ως μέγιστη αξία τον άνθρωπο, τον κάθε άνθρωπο. Να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε ένα περιβάλλον αυταρκούς κάλυψης των ανθρωπίνων βιοτικών αναγκών σε ενδοκοινωνικό και διακοινωνικό επίπεδο. Να εξαφανίσουμε την εξαρτησιακή λογική του οικονομικού κέρδους από την λειτουργία των κοινωνιών, εννοώντας ότι το κοινωνικό ανθρώπινο «κέρδος» – όφελος από την ανθρώπινη δραστηριότητα είναι κατά πολύ σημαντικότερο και μεγαλύτερο.

Ζητώ σχολιασμό και προσθήκες.

Υ.Γ. Αντιλαμβάνεστε θαρρώ ότι οι καπιταλιστές – εξουσιαστές άνθρωποι και κράτη κινούνται παγίως προς την απολύτως αντίθετη κατεύθυνση. Εξαθλιώνουν παραγωγικές δομές, αξίες, ανθρώπους, κοινωνίες και κράτη για να επεκτείνουν το δικό τους «κέρδος» και αντίστοιχα τις δικές τους εξουσίες.

Εμείς οι άνθρωποι έχουμε ένα ελάττωμα : ορίζουμε το γίγνεσθαι ως νομοτελειακό είναι. Δεν μπορούμε να σταθούμε έξω από την σφαίρα της γης και να παρατηρήσουμε την καταστροφική ματαιοδοξία κάποιων συμπεριφορών, την αστειότητα και την επικινδυνότητα της συμπεριφοράς μας.

Για την συγκεκριμένη κρίση του καπιταλισμού, ως επερχόμενο τότε, είχα γράψει εδώ και ένα χρόνο. Στάθηκα έξω από την σφαίρα του γίγνεσθαι και δεν χρειάστηκε πολύ για να το δω.

Οταν είδα το σχεδόν νεοφιλελεύθερο “70+1″ μίλησα για “χθες”, για κείμενο παρωχημένο και χτυπώντας φιλικά ένα βράδυ τον Μίμη στην πλάτη του είπα : σύντροφε θα πάμε σε προστατευτισμό σύντομα.

Ομως παρά τις αναλύσεις που έχω κάνει, μερικές έχουν δημοσιευτεί εδώ στους συντρόφους, δεν μπορώ να καταλήξω ακόμα για το εάν πρόκειται για δομική ατέλεια του καπιταλισμού ή για στημένο παιχνίδι ή εάν τελικά το παιχνίδι στήνεται τώρα πάνω στην ατέλεια. Οι καπιταλιστές ξέρουν καλά και τα τρία και έχουν ένα μόνο σκοπό πάνω στην γη : να εκμεταλλεύονται προς ίδιον όφελος τους άλλους ανθρώπους … earning is beautiful που έλεγαν οι ίδιοι κάποτε.

Τι με κάνει να πιστεύω ότι είναι αποτέλεσμα σφάλματος ; Η απληστία τους, που την έχω πλειστάκις αναλύσει και καταδείξει ακόμα και στο επίπεδο της διάστασης αξιών/προσδοκιών και παραγωγικών δυνατοτήτων του πλανήτη.

Τι με κάνει να πιστεύω ότι μπορεί να είναι στημένο; Πολλά πράγματα … .
Πρώτα απ΄ όλα η αστειότητα του επιχειρήματος ότι ευθύνονται μερικές χιλιάδες αμερικανοί που δεν ξεπλήρωσαν τα στεγαστικά τους δάνεια.
Οποιος πιστεύει ότι είναι αυτό που προβάλλουν οι τραπεζίτες, είναι παραπλανημένος ή εντελώς νεοφιλελεύθερος

.
Οχι σύντροφοι δεν καταρρέει έτσι ένας τεράστιος μηχανισμός. Οι τράπεζες έχουν μία σειρά από μεθόδους είτε βασισμένες στην διαχείριση του χρήματος είτε βασισμένες στο σύστημα εξασφάλισης πιστώσεων. Στην συγκεκριμένη περίπτωση οι υποθήκες στα ακίνητα και οι δυνατότητες κατάσχεσης εξασφαλίζουν τις τράπεζες …

Στον καπιταλισμό όλα είναι ελεγχόμενα και προβλεπτέα. Οχι μόνο χιλιάδες άνθρωποι με ειδικές γνώσεις ασχολούνται με αυτόν και την διαχείριση του χρήματος, αλλά και οι χρηματοπιστωτικές εταιρείες συγκροτούν μιά παγκόσμια κυβέρνηση που ελέγχει τους πάντες και τα πάντα. Επομένως η όποια ανωμαλία δεν ήταν της μίας ημέρας, αλλά επί μήνες και έτη υφίστατο ως πρόβλημα. Είδατε μήπως τα κατευθυνόμενα χρηματιστήρια να αντιδράσουν ; Είδατε τίποτα αποσχίσεις στεγαστικών κλάδων και δημιουργία εταιρειών που θα αναδεχθούν το πρόβλημα (ώστε να γλυτώσουν οι μητέρες τράπεζες και τα λοιπά προϊόντα τους);

Είδατε ενίσχυση της αγοράς ακινήτων από τις ίδιες τις τράπεζες για να ανέβουν οι αξίες των ακινήτων που σύντομα θα είχαν στα χέρια τους;
Τίποτα δεν είδατε και τίποτα δεν είδαμε … .
Το σκάφος βυθίστηκε αύτανδρο, χωρίς να κτυπήσει ούτε συναγερμός … και ακόμα και τα ευαίσθητα χρηματιστήρια δεν “άκουσαν” τίποτα.
Οταν ένα πλοίο βουλιάζει κατ’ αυτό τον τρόπο, όλοι υποθέτουμε ότι το ναυάγιο ήταν στημένο και ότι το έκαναν για να λάβουν την ασφαλιστική αποζημίωση.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση η ασφαλιστική αποζημίωση δεν είναι μόνο τα χρήματα της κοινωνίας, αλλά τα και τα χρήματα όσων αστών “επένδυσαν” στα πολυδιαφημισμένα “προϊόντα” τους και σήμερα δεν έχουν καμμία αξία.
Οι μετασχηματισμοί του καπιταλισμού είναι γνωστοί … .

Την ενδοκαπιταλιστική κριτική σχετικά με τον ρόλο των τραπεζών σε μία καπιταλιστική οικονομία και την διάσταση προσδοκιών χρηματαγορών και δυνατοτήτων – αξιών της παγκόσμιας παραγωγής, έχω γράψει εδώ και καιρό.
Η φούσκα έπρεπε να σκάσει και σκάει … . Με την διαφορά ότι οι τραπεζίτες εξακολουθούν να κρατούν τα κλειδιά και της πραγματικής οικονομίας, της παραγωγικής. Αυτό που θα γίνει τους επόμενους μήνες είναι η απαξίωση των μετοχών της πραγματικής οικονομίας και υποπτευόμαστε όλοι, ποιοί θα έχουν την δυνατότητα να αγοράσουν σε μηδενική τιμή τις μετοχές των εταιρειών παραγωγής … οι ίδιοι οι τραπεζίτες (σ.σ. μια ματιά σε τίποτα πρωτόκολλα των σοφών της Σιών, που ποτέ δεν τα έχω διαβάσει ίσως να άνοιγε πολλά μάτια για να κατανοήσουν τα αυτονόητα …).
Ποιά θα είναι η επόμενη ημέρα στον καπιταλιστικό κόσμο που έφτιαξαν ;
Λαοί και κοινωνίες εξαθλιωμένες, χωρίς δικαιώματα, χωρίς δύναμη, χωρίς εργασία. Η αστική τάξη και το πλέγμα δικαιωμάτων της εξαφανίζονται, μειώνονται δραματικά … οχλοποίηση … και εκχώρηση κάθε αξίας για την επιβίωση. Ελάχιστοι κρατούν τα κλειδιά του πλανήτη και αυτοκρατορίες γεννιούνται βασισμένες στο χρήμα και την ισχύ της εξουσίας που τους παρέχει η ανάγκη των άλλων ανθρώπων, των πολλών ανθρώπων. Μπαίνουμε σε μεσαίωνα, εάν δεν αντιδράσουμε σήμερα και οφείλουμε να το συνειδητοποιήσουμε.
Εχω προτείνει και σχεδιάσει μαζί σας μια δημοκρατική σοσιαλιστική κοινωνία και μια οικονομία βασισμένη στον άνθρωπο και τις βιοτικές ανάγκες του. Μια κοινωνία που δεν θα εκμεταλλεύεται τις ανάγκες αυτές, όπως κάνει η βαρβαρότητα του καπιταλισμού, αλλά θα τις εγγυάται και θα παράγει για αυτές.

Είναι η απάντησή μας, σε κάθε είδους βαρβαρότητα.
Για τους τραπεζίτες, αφεντικά και παρατρεχάμενους έχω μία μόνο πρόταση : Δίκη και, εάν αποδειχθεί ενοχή, Εκτέλεση.

Καμμία συναλλαγή με όσους σχεδίασαν και εκτέλεσαν το έγκλημα της απληστίας κατά του πλανήτη, κανένα έλεος σε αυτούς που έκλεψαν το τελευταίο ξεροκόμματο από το στόμα πεινασμένων παιδιών, σε αυτούς που καταδίκασαν σε θάνατο εκατομμύρια ανθρώπων από την έλλειψη φαρμάκων και την πείνα.

Δημιουργία θεσμών κοινωνικής οικονομίας με στόχο όχι το κέρδος, αλλά την ΖΩΗ.

ΑΚΡΙΒΕΙΑ

ΑΚΡΙΒΕΙΑ

Να άλλο ένα που ανέσυρα από το παρελθόν και εξηγεί την βαθύτερη φύση της ακρίβειας.

Οι αιτίες στα “πράγματα» του ανθρώπου και των κοινωνιών του, δεν εξηγούνται με ρασιοναλιστικά συμπεράσματα δογματικού τύπου όπως τα “ανέκαθεν”. Τα αποτελέσματα, διότι αποτέλεσμα είναι οι αυξήσεις στις τιμές του πετρελαίου κλπ., δεν μπορούν να αναχθούν σε φυσιοκρατικά αίτια (έχω γράψει κάτι για τους νόμους και τους κανόνες).  Αυτά που θα θέλαμε να είναι νόμοι είναι συνήθως κανόνες … .

Προσωπικά, πολλούς μήνες πριν και πριν αρχίσουν να εκτυλίσσονται τα φαινόμενα κατάρρευσης (θα γίνουν χιονοστιβάδα) είχα κάνει τις προβλέψεις και τις αναλύσεις μου.

Αυτό που βρίσκεται στην βάση των αιτίων είναι μια ψυχολογική ανθρώπινη διαταραχή, ένα ελάττωμα γνωστό σε όλους που λέγεται απληστία.
Η απληστία που ταυτίζεται με την αδηφαγία και είναι απότοκο ψυχολογικών διαταραχών, έλλειψης παιδείας και ανοησίας, πλήρους αδυναμίας στοιχειώδους κατανόησης της φύσης του ανθρώπου και της λειτουργίας του πλανήτη. Τυφλώνει η απληστία τους ανθρώπους και τους καθιστά έρμαιά της. Η ίδια ως παράδειγμα πολλαπλασιάζεται και επιβάλλεται ως τρόπος ζωής. Καθίσταται μαζική τύφλωση και ολική βλακεία με ατομιστικά όμως χαρακτηριστικά. Ο καθένας σκέφτεται και ενεργεί με γνώμονα το δικό του στομάχι, το δικό του επίπεδο.

Εάν ο άνθρωπος μπορούσε να εννοήσει το νόημα της βιολογικής και φυσικής του ύπαρξης τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά για όλους και η ανθρώπινη ζωή θα είχε άλλο περιεχόμενο και αξία.
Η απληστία φτιάχνει γιγαντισμούς που λειώνουν στο πέρασμά τους ανθρώπους, που εξουσιάζουν και χρησιμοποιούν τον πλανήτη ολόκληρο για την ικανοποίηση μιας ματαιότητας με πεπερασμένο βιολογικά χαρακτήρα. Αλλά ακόμα και εάν νικούσαμε το θάνατο, τον πλανήτη που μας κουβαλά δύσκολα θα μπορούσαμε να τον «νικήσουμε» με τον όποιο γιγαντισμό μας. Η απληστία αυτή είναι ύβρις απέναντι στην ζωή, απέναντι στην ουσία και την ποιότητά της, απέναντι στην ίδια την ανθρώπινη φύση και στην συνέχεια του είδους προς το μέλλον.

Ζώντας σε ένα πεπερασμένο πλανήτη με πεπερασμένα μεγέθη είναι απλούστατο να καταλάβουμε τις μετρήσιμες δυνατότητες, στοιχεία και εν τέλει μεγέθη του.

Η απληστία, μέσα στην τύφλωσή της που ανέφερα πιο πάνω, παραβιάζει και αγνοεί τα πραγματικά μεγέθη και δημιουργεί εκτιμήσεις και προσδοκίες για να καλύψει την αδηφαγία της. Αξιώνει και απαξιώνει κατά το δοκούν, δημιουργεί δικά της μεγέθη και τρόπους μέτρησης, επιλέγει, βαπτίζει, χαρακτηρίζει και αποχαρακτηρίζει αξίες, συμπεριφορές και ανθρώπους, διαστρέφοντας την πραγματικότητα, αγνοώντας τις σταθερές του πλανήτη και του ανθρώπου. Υπάρχει “σταθερά” υπάρχει μέτρο ανθρώπινο και το έχω ξαναγράψει, είναι πρώτα από όλα η βιολογική σταθερά της ανάγκης κάλυψης των υλικών βιοτικών αναγκών και δίπλα σε αυτή υπάρχει η ανάγκη κάλυψης των ψυχικών – ψυχολογικών αναγκών. Οι σταθερές αυτές είναι συνυφασμένες με την φύση του ανθρώπου και κανείς δεν μπορεί να τις παραγνωρίσει καθώς παράγουν τους δικούς τους βασικούς κανόνες συμπεριφοράς (ο πεινασμένος κατά κανόνα θα αναζητήσει τροφή ακόμα και με την χρήση βίας, ο αδικημένος θα αναζητήσει με αντίστοιχο τρόπο το δίκιο του).
Η δημιουργία, μέτρηση και ιδιοκτησία πλεονάζοντος πλούτου στον πλανήτη, αποτέλεσε πάντοτε αποτέλεσμα της απληστίας κάποιων.
Μέχρι το new deal οι άπληστοι λειτουργούσαν με μεγέθη μετρήσιμα σε υλικά και η απληστία τους έκανε να ονειρεύονται θησαυρούς κρυμμένους στην γη της Επαγγελίας, σε ανύπαρκτα μέρη, Eldorados με χιλιάδες τόνους χρυσάφι … . Όμως όλα τα υλικά αυτά, αφού υπήρχαν πάνω στον πλανήτη όλα ήταν μετρήσιμα και πεπερασμένα. Επιδιώκοντας να ξεφύγει από το πεπερασμένο (αφού το όρισε και το αντιλήφθηκε ως οριστικό δεδομένο με την εξερεύνηση, χαρτογράφηση και εκμετάλλευση του συνόλου του πλανήτη) η απληστία έφθασε σε κομβικό σημείο πριν το new deal, οπότε ανακαλύφθηκε ότι τα σταθμά του πλανήτη είναι πεπερασμένα. Επανήλθε λοιπόν η απληστία, μετά από ένα σύντομο διάλειμμα επιστρατεύοντας μιαν άλλη τεχνική εξαπάτησης και τελικά αυταπάτης (αφού όλα ανακυκλώνονται σε τούτο εδώ τον κόσμο) που είχε πάντοτε στις πρακτικές της, την εκτιμητική αξιολόγηση.
Πλέον η αξία των υλικών αποτελούσε αποκλειστικά αντικείμενο εκτίμησης και όχι αντικείμενο ουσίας. Η απληστία δημιούργησε μεγέθη μη υπαρκτά στον πλανήτη, εικονικές αξίες μετρημένες σε χαρτιά, ομόλογα, χρήματα, αξιόγραφα, μετοχές, χρεόγραφα εν γένει. Πρόκειται για λογιστικές αξίες χωρίς πραγματικό αντίκρυσμα, για τα κομμάτια μιας απάτης χωρίς προηγούμενο. Χαρτιά αγοράζουν ανθρώπινες ψυχές και ζωές και χαρτιά τις αφαιρούν.
Στην πραγματικότητα, η αγωνία για εξουσία, η απληστία κάποιων ελαχίστων να είναι οι πλουσιότεροι, να είναι οι δυνατότεροι, να κατέχουν τον πλανήτη με όλα του τα «παραρτήματα», να κατέχουν και να κατευθύνουν ανθρώπους, οδήγησε στην σημερινή κατάσταση. Οδήγησε σε μία κατάσταση που η ψευδο-οικονομία των πνευματικά αρρώστων ελέγχει απόλυτα την ανθρώπινη ζωή, ύπαρξη και λειτουργία.

Δίδοντας στους χειριστές των χαρτιών και της εκτιμουμένων αξιών τα ηνία του πλανήτη καταλήξαμε στην τεράστια φούσκα της υπερεκτίμησης, της τεράστιας απόστασης που χωρίζει την υπερ-εκτίμηση από τις δυνατότητες του πλανήτη και των ανθρώπων του.

Όταν τούτο κατέστη αντιληπτό και για να σώσουν το παιχνίδι για μία ακόμα φορά υπέρ τους, οι άπληστοι καταπιεστές στρέφουν το ενδιαφέρον τους σε αιώνιες σταθερές, σε βασικά για την διαβίωση αγαθά και τα υπερεκτιμούν για να διασώσουν τα κέρδη τους !!!. Όμως τα αγαθά αυτά απευθύνονται σε ανθρώπους, εξυπηρετούν τις ανάγκες τους και γίνονται ολοένα και πιο δυσπρόσιτα για συνεχώς αυξανόμενο αριθμό ανθρώπων.
Ποιο θα είναι το μέλλον της ανθρωπότητας στον πλανήτη;
Η γνώμη μου είναι πως βρισκόμαστε σε κομβικό σημείο, και το έχω ξαναγράψει θα οδηγηθούμε είτε στην οχλοποίηση καταπιεσμένων ανθρώπων ή σε άλλες μορφές κοινωνικής και πολιτειακής οργάνωσης που θα σέβονται τους ανθρώπους και τον πλανήτη μας.

Το καθήκον όσων έχουν συλλάβει την ιδέα της κοινωνικής και ανθρώπινης προόδου, της απεξάρτησης από τις κοινωνίες της ζούγκλας είναι διττό, όχι μόνο οφείλουν να χτίσουν άμεσα τις λύσεις για την κοινωνική οργάνωση, αλλά και οφείλουν προς όφελος της ανθρωπότητας να ξεθεμελιώσουν τις κοινωνίες ζούγκλας που εγκαθίδρυσε η απληστία μιας ελάχιστης ψυχικά διαταραγμένης μειοψηφίας.

ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ 2

ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ

Ακόμα ένα παλαιότερο άρθρο για τον ανταγωνισμό …

Οι αιτίες στα “πράγματα» του ανθρώπου και των κοινωνιών του, δεν εξηγούνται με ρασιοναλιστικά συμπεράσματα δογματικού τύπου όπως τα “ανέκαθεν”. Τα αποτελέσματα, διότι αποτέλεσμα είναι οι αυξήσεις στις τιμές του πετρελαίου κλπ., δεν μπορούν να αναχθούν σε φυσιοκρατικά αίτια (έχω γράψει κάτι για τους νόμους και τους κανόνες).  Αυτά που θα θέλαμε να είναι νόμοι είναι συνήθως κανόνες … .

Προσωπικά, πολλούς μήνες πριν και πριν αρχίσουν να εκτυλίσσονται τα φαινόμενα κατάρρευσης (θα γίνουν χιονοστιβάδα) είχα κάνει τις προβλέψεις και τις αναλύσεις μου.

Αυτό που βρίσκεται στην βάση των αιτίων είναι μια ψυχολογική ανθρώπινη διαταραχή, ένα ελάττωμα γνωστό σε όλους που λέγεται απληστία.
Η απληστία που ταυτίζεται με την αδηφαγία και είναι απότοκο ψυχολογικών διαταραχών, έλλειψης παιδείας και ανοησίας, πλήρους αδυναμίας στοιχειώδους κατανόησης της φύσης του ανθρώπου και της λειτουργίας του πλανήτη. Τυφλώνει η απληστία τους ανθρώπους και τους καθιστά έρμαιά της. Η ίδια ως παράδειγμα πολλαπλασιάζεται και επιβάλλεται ως τρόπος ζωής. Καθίσταται μαζική τύφλωση και ολική βλακεία με ατομιστικά όμως χαρακτηριστικά. Ο καθένας σκέφτεται και ενεργεί με γνώμονα το δικό του στομάχι, το δικό του επίπεδο.

Εάν ο άνθρωπος μπορούσε να εννοήσει το νόημα της βιολογικής και φυσικής του ύπαρξης τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά για όλους και η ανθρώπινη ζωή θα είχε άλλο περιεχόμενο και αξία.
Η απληστία φτιάχνει γιγαντισμούς που λειώνουν στο πέρασμά τους ανθρώπους, που εξουσιάζουν και χρησιμοποιούν τον πλανήτη ολόκληρο για την ικανοποίηση μιας ματαιότητας με πεπερασμένο βιολογικά χαρακτήρα. Αλλά ακόμα και εάν νικούσαμε το θάνατο, τον πλανήτη που μας κουβαλά δύσκολα θα μπορούσαμε να τον «νικήσουμε» με τον όποιο γιγαντισμό μας. Η απληστία αυτή είναι ύβρις απέναντι στην ζωή, απέναντι στην ουσία και την ποιότητά της, απέναντι στην ίδια την ανθρώπινη φύση και στην συνέχεια του είδους προς το μέλλον.

Ζώντας σε ένα πεπερασμένο πλανήτη με πεπερασμένα μεγέθη είναι απλούστατο να καταλάβουμε τις μετρήσιμες δυνατότητες, στοιχεία και εν τέλει μεγέθη του.

Η απληστία, μέσα στην τύφλωσή της που ανέφερα πιο πάνω, παραβιάζει και αγνοεί τα πραγματικά μεγέθη και δημιουργεί εκτιμήσεις και προσδοκίες για να καλύψει την αδηφαγία της. Αξιώνει και απαξιώνει κατά το δοκούν, δημιουργεί δικά της μεγέθη και τρόπους μέτρησης, επιλέγει, βαπτίζει, χαρακτηρίζει και αποχαρακτηρίζει αξίες, συμπεριφορές και ανθρώπους, διαστρέφοντας την πραγματικότητα, αγνοώντας τις σταθερές του πλανήτη και του ανθρώπου. Υπάρχει “σταθερά” υπάρχει μέτρο ανθρώπινο και το έχω ξαναγράψει, είναι πρώτα από όλα η βιολογική σταθερά της ανάγκης κάλυψης των υλικών βιοτικών αναγκών και δίπλα σε αυτή υπάρχει η ανάγκη κάλυψης των ψυχικών – ψυχολογικών αναγκών. Οι σταθερές αυτές είναι συνυφασμένες με την φύση του ανθρώπου και κανείς δεν μπορεί να τις παραγνωρίσει καθώς παράγουν τους δικούς τους βασικούς κανόνες συμπεριφοράς (ο πεινασμένος κατά κανόνα θα αναζητήσει τροφή ακόμα και με την χρήση βίας, ο αδικημένος θα αναζητήσει με αντίστοιχο τρόπο το δίκιο του).
Η δημιουργία, μέτρηση και ιδιοκτησία πλεονάζοντος πλούτου στον πλανήτη, αποτέλεσε πάντοτε αποτέλεσμα της απληστίας κάποιων.
Μέχρι το new deal οι άπληστοι λειτουργούσαν με μεγέθη μετρήσιμα σε υλικά και η απληστία τους έκανε να ονειρεύονται θησαυρούς κρυμμένους στην γη της Επαγγελίας, σε ανύπαρκτα μέρη, Eldorados με χιλιάδες τόνους χρυσάφι … . Όμως όλα τα υλικά αυτά, αφού υπήρχαν πάνω στον πλανήτη όλα ήταν μετρήσιμα και πεπερασμένα. Επιδιώκοντας να ξεφύγει από το πεπερασμένο (αφού το όρισε και το αντιλήφθηκε ως οριστικό δεδομένο με την εξερεύνηση, χαρτογράφηση και εκμετάλλευση του συνόλου του πλανήτη) η απληστία έφθασε σε κομβικό σημείο πριν το new deal, οπότε ανακαλύφθηκε ότι τα σταθμά του πλανήτη είναι πεπερασμένα. Επανήλθε λοιπόν η απληστία, μετά από ένα σύντομο διάλειμμα επιστρατεύοντας μιαν άλλη τεχνική εξαπάτησης και τελικά αυταπάτης (αφού όλα ανακυκλώνονται σε τούτο εδώ τον κόσμο) που είχε πάντοτε στις πρακτικές της, την εκτιμητική αξιολόγηση.
Πλέον η αξία των υλικών αποτελούσε αποκλειστικά αντικείμενο εκτίμησης και όχι αντικείμενο ουσίας. Η απληστία δημιούργησε μεγέθη μη υπαρκτά στον πλανήτη, εικονικές αξίες μετρημένες σε χαρτιά, ομόλογα, χρήματα, αξιόγραφα, μετοχές, χρεόγραφα εν γένει. Πρόκειται για λογιστικές αξίες χωρίς πραγματικό αντίκρυσμα, για τα κομμάτια μιας απάτης χωρίς προηγούμενο. Χαρτιά αγοράζουν ανθρώπινες ψυχές και ζωές και χαρτιά τις αφαιρούν.
Στην πραγματικότητα, η αγωνία για εξουσία, η απληστία κάποιων ελαχίστων να είναι οι πλουσιότεροι, να είναι οι δυνατότεροι, να κατέχουν τον πλανήτη με όλα του τα «παραρτήματα», να κατέχουν και να κατευθύνουν ανθρώπους, οδήγησε στην σημερινή κατάσταση. Οδήγησε σε μία κατάσταση που η ψευδο-οικονομία των πνευματικά αρρώστων ελέγχει απόλυτα την ανθρώπινη ζωή, ύπαρξη και λειτουργία.

Δίδοντας στους χειριστές των χαρτιών και της εκτιμουμένων αξιών τα ηνία του πλανήτη καταλήξαμε στην τεράστια φούσκα της υπερεκτίμησης, της τεράστιας απόστασης που χωρίζει την υπερ-εκτίμηση από τις δυνατότητες του πλανήτη και των ανθρώπων του.

Όταν τούτο κατέστη αντιληπτό και για να σώσουν το παιχνίδι για μία ακόμα φορά υπέρ τους, οι άπληστοι καταπιεστές στρέφουν το ενδιαφέρον τους σε αιώνιες σταθερές, σε βασικά για την διαβίωση αγαθά και τα υπερεκτιμούν για να διασώσουν τα κέρδη τους !!!. Όμως τα αγαθά αυτά απευθύνονται σε ανθρώπους, εξυπηρετούν τις ανάγκες τους και γίνονται ολοένα και πιο δυσπρόσιτα για συνεχώς αυξανόμενο αριθμό ανθρώπων.
Ποιο θα είναι το μέλλον της ανθρωπότητας στον πλανήτη;
Η γνώμη μου είναι πως βρισκόμαστε σε κομβικό σημείο, και το έχω ξαναγράψει θα οδηγηθούμε είτε στην οχλοποίηση καταπιεσμένων ανθρώπων ή σε άλλες μορφές κοινωνικής και πολιτειακής οργάνωσης που θα σέβονται τους ανθρώπους και τον πλανήτη μας.

Το καθήκον όσων έχουν συλλάβει την ιδέα της κοινωνικής και ανθρώπινης προόδου, της απεξάρτησης από τις κοινωνίες της ζούγκλας είναι διττό, όχι μόνο οφείλουν να χτίσουν άμεσα τις λύσεις για την κοινωνική οργάνωση, αλλά και οφείλουν προς όφελος της ανθρωπότητας να ξεθεμελιώσουν τις κοινωνίες ζούγκλας που εγκαθίδρυσε η απληστία μιας ελάχιστης ψυχικά διαταραγμένης μειοψηφίας.

ΑΠΛΗΣΤΙΑ

ΑΠΛΗΣΤΙΑ

Είπα να βάλω μερικά παλαιότερα κείμενα … .

Οι αιτίες στα “πράγματα» του ανθρώπου και των κοινωνιών του, δεν εξηγούνται με ρασιοναλιστικά συμπεράσματα δογματικού τύπου όπως τα “ανέκαθεν”. Τα αποτελέσματα, διότι αποτέλεσμα είναι οι αυξήσεις στις τιμές του πετρελαίου κλπ., δεν μπορούν να αναχθούν σε φυσιοκρατικά αίτια (έχω γράψει κάτι για τους νόμους και τους κανόνες).  Αυτά που θα θέλαμε να είναι νόμοι είναι συνήθως κανόνες … .

Προσωπικά, πολλούς μήνες πριν και πριν αρχίσουν να εκτυλίσσονται τα φαινόμενα κατάρρευσης (θα γίνουν χιονοστιβάδα) είχα κάνει τις προβλέψεις και τις αναλύσεις μου.

Αυτό που βρίσκεται στην βάση των αιτίων είναι μια ψυχολογική ανθρώπινη διαταραχή, ένα ελάττωμα γνωστό σε όλους που λέγεται απληστία.
Η απληστία που ταυτίζεται με την αδηφαγία και είναι απότοκο ψυχολογικών διαταραχών, έλλειψης παιδείας και ανοησίας, πλήρους αδυναμίας στοιχειώδους κατανόησης της φύσης του ανθρώπου και της λειτουργίας του πλανήτη. Τυφλώνει η απληστία τους ανθρώπους και τους καθιστά έρμαιά της. Η ίδια ως παράδειγμα πολλαπλασιάζεται και επιβάλλεται ως τρόπος ζωής. Καθίσταται μαζική τύφλωση και ολική βλακεία με ατομιστικά όμως χαρακτηριστικά. Ο καθένας σκέφτεται και ενεργεί με γνώμονα το δικό του στομάχι, το δικό του επίπεδο.

Εάν ο άνθρωπος μπορούσε να εννοήσει το νόημα της βιολογικής και φυσικής του ύπαρξης τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά για όλους και η ανθρώπινη ζωή θα είχε άλλο περιεχόμενο και αξία.
Η απληστία φτιάχνει γιγαντισμούς που λειώνουν στο πέρασμά τους ανθρώπους, που εξουσιάζουν και χρησιμοποιούν τον πλανήτη ολόκληρο για την ικανοποίηση μιας ματαιότητας με πεπερασμένο βιολογικά χαρακτήρα. Αλλά ακόμα και εάν νικούσαμε το θάνατο, τον πλανήτη που μας κουβαλά δύσκολα θα μπορούσαμε να τον «νικήσουμε» με τον όποιο γιγαντισμό μας. Η απληστία αυτή είναι ύβρις απέναντι στην ζωή, απέναντι στην ουσία και την ποιότητά της, απέναντι στην ίδια την ανθρώπινη φύση και στην συνέχεια του είδους προς το μέλλον.

Ζώντας σε ένα πεπερασμένο πλανήτη με πεπερασμένα μεγέθη είναι απλούστατο να καταλάβουμε τις μετρήσιμες δυνατότητες, στοιχεία και εν τέλει μεγέθη του.

Η απληστία, μέσα στην τύφλωσή της που ανέφερα πιο πάνω, παραβιάζει και αγνοεί τα πραγματικά μεγέθη και δημιουργεί εκτιμήσεις και προσδοκίες για να καλύψει την αδηφαγία της. Αξιώνει και απαξιώνει κατά το δοκούν, δημιουργεί δικά της μεγέθη και τρόπους μέτρησης, επιλέγει, βαπτίζει, χαρακτηρίζει και αποχαρακτηρίζει αξίες, συμπεριφορές και ανθρώπους, διαστρέφοντας την πραγματικότητα, αγνοώντας τις σταθερές του πλανήτη και του ανθρώπου. Υπάρχει “σταθερά” υπάρχει μέτρο ανθρώπινο και το έχω ξαναγράψει, είναι πρώτα από όλα η βιολογική σταθερά της ανάγκης κάλυψης των υλικών βιοτικών αναγκών και δίπλα σε αυτή υπάρχει η ανάγκη κάλυψης των ψυχικών – ψυχολογικών αναγκών. Οι σταθερές αυτές είναι συνυφασμένες με την φύση του ανθρώπου και κανείς δεν μπορεί να τις παραγνωρίσει καθώς παράγουν τους δικούς τους βασικούς κανόνες συμπεριφοράς (ο πεινασμένος κατά κανόνα θα αναζητήσει τροφή ακόμα και με την χρήση βίας, ο αδικημένος θα αναζητήσει με αντίστοιχο τρόπο το δίκιο του).
Η δημιουργία, μέτρηση και ιδιοκτησία πλεονάζοντος πλούτου στον πλανήτη, αποτέλεσε πάντοτε αποτέλεσμα της απληστίας κάποιων.
Μέχρι το new deal οι άπληστοι λειτουργούσαν με μεγέθη μετρήσιμα σε υλικά και η απληστία τους έκανε να ονειρεύονται θησαυρούς κρυμμένους στην γη της Επαγγελίας, σε ανύπαρκτα μέρη, Eldorados με χιλιάδες τόνους χρυσάφι … . Όμως όλα τα υλικά αυτά, αφού υπήρχαν πάνω στον πλανήτη όλα ήταν μετρήσιμα και πεπερασμένα. Επιδιώκοντας να ξεφύγει από το πεπερασμένο (αφού το όρισε και το αντιλήφθηκε ως οριστικό δεδομένο με την εξερεύνηση, χαρτογράφηση και εκμετάλλευση του συνόλου του πλανήτη) η απληστία έφθασε σε κομβικό σημείο πριν το new deal, οπότε ανακαλύφθηκε ότι τα σταθμά του πλανήτη είναι πεπερασμένα. Επανήλθε λοιπόν η απληστία, μετά από ένα σύντομο διάλειμμα επιστρατεύοντας μιαν άλλη τεχνική εξαπάτησης και τελικά αυταπάτης (αφού όλα ανακυκλώνονται σε τούτο εδώ τον κόσμο) που είχε πάντοτε στις πρακτικές της, την εκτιμητική αξιολόγηση.
Πλέον η αξία των υλικών αποτελούσε αποκλειστικά αντικείμενο εκτίμησης και όχι αντικείμενο ουσίας. Η απληστία δημιούργησε μεγέθη μη υπαρκτά στον πλανήτη, εικονικές αξίες μετρημένες σε χαρτιά, ομόλογα, χρήματα, αξιόγραφα, μετοχές, χρεόγραφα εν γένει. Πρόκειται για λογιστικές αξίες χωρίς πραγματικό αντίκρυσμα, για τα κομμάτια μιας απάτης χωρίς προηγούμενο. Χαρτιά αγοράζουν ανθρώπινες ψυχές και ζωές και χαρτιά τις αφαιρούν.
Στην πραγματικότητα, η αγωνία για εξουσία, η απληστία κάποιων ελαχίστων να είναι οι πλουσιότεροι, να είναι οι δυνατότεροι, να κατέχουν τον πλανήτη με όλα του τα «παραρτήματα», να κατέχουν και να κατευθύνουν ανθρώπους, οδήγησε στην σημερινή κατάσταση. Οδήγησε σε μία κατάσταση που η ψευδο-οικονομία των πνευματικά αρρώστων ελέγχει απόλυτα την ανθρώπινη ζωή, ύπαρξη και λειτουργία.

Δίδοντας στους χειριστές των χαρτιών και της εκτιμουμένων αξιών τα ηνία του πλανήτη καταλήξαμε στην τεράστια φούσκα της υπερεκτίμησης, της τεράστιας απόστασης που χωρίζει την υπερ-εκτίμηση από τις δυνατότητες του πλανήτη και των ανθρώπων του.

Όταν τούτο κατέστη αντιληπτό και για να σώσουν το παιχνίδι για μία ακόμα φορά υπέρ τους, οι άπληστοι καταπιεστές στρέφουν το ενδιαφέρον τους σε αιώνιες σταθερές, σε βασικά για την διαβίωση αγαθά και τα υπερεκτιμούν για να διασώσουν τα κέρδη τους !!!. Όμως τα αγαθά αυτά απευθύνονται σε ανθρώπους, εξυπηρετούν τις ανάγκες τους και γίνονται ολοένα και πιο δυσπρόσιτα για συνεχώς αυξανόμενο αριθμό ανθρώπων.
Ποιο θα είναι το μέλλον της ανθρωπότητας στον πλανήτη;
Η γνώμη μου είναι πως βρισκόμαστε σε κομβικό σημείο, και το έχω ξαναγράψει θα οδηγηθούμε είτε στην οχλοποίηση καταπιεσμένων ανθρώπων ή σε άλλες μορφές κοινωνικής και πολιτειακής οργάνωσης που θα σέβονται τους ανθρώπους και τον πλανήτη μας.

Το καθήκον όσων έχουν συλλάβει την ιδέα της κοινωνικής και ανθρώπινης προόδου, της απεξάρτησης από τις κοινωνίες της ζούγκλας είναι διττό, όχι μόνο οφείλουν να χτίσουν άμεσα τις λύσεις για την κοινωνική οργάνωση, αλλά και οφείλουν προς όφελος της ανθρωπότητας να ξεθεμελιώσουν τις κοινωνίες ζούγκλας που εγκαθίδρυσε η απληστία μιας ελάχιστης ψυχικά διαταραγμένης μειοψηφίας.

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΚΛΑΜΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ «ΜΙΚΡΟΜΕΣΑΙΟΥΣ»

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΚΛΑΜΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ «ΜΙΚΡΟΜΕΣΑΙΟΥΣ»

 

Γελώ για να μην θυμώσω με την επικοινωνιακή μικρομεσαιολαγνεία που έχει πιάσει την κυβέρνηση, πολιτικά κόμματα και τους δημοσιογράφους. Τόνους δακρύων χύνουν και αποθέτουν πάνω στο μνήμα των μικρομεσαίων, πεθαμένων από καιρό και μάλιστα δια φόνου, που οι ίδιοι και οι πολιτικές τους απόψεις διέπραξαν.

Είναι πράγματι αστείο το μοιρολόϊ που οι θύτες, εν χορώ, έχουν στήσει πάνω από το μνήμα των θυμάτων τους, σαν να προσπαθούν να ξεγελάσουν την αλήθεια, την κοινωνική δικαιοσύνη. Στην κοινωνία της εικόνας μένουν τα δακρύβρεχτα σχόλια για την «λοκομοτίβα της ελληνικής οικονομίας» , τον «βασικό συντελεστή της παραγωγής στην χώρα», την «ψυχή της οικονομίας» και διάφορα άλλα ανόητα που ψηφοθηρικά και μόνο εκστομίζουν διάφοροι και διάφορες, δηλώνοντας μυξοκλαίγοντας, πως συμπάσχουν και με θλίψη αντικρίζουν το πτώμα και το μνήμα των μικρομεσαίων.

Βέβαια, έχω γράψει, πριν από καιρό πως, εάν κάποιος δολοφόνησε τους μικρομεσαίους, αυτός ήταν ο νεοφιλελευθερισμός και οι εν Ελλάδι εκφραστές και εφαρμοστές του.

Οι ίδιοι εκφραστές, μέσω της εκπομπής ενός άλλου καλού υπηρέτη του νέο-φιλελευθερισμού του δεξιού δημοσιογράφου Χατζηνικολάου, που φαίνεται πως κάτι πήρε για να σκηνοθετεί και να στήνει στις εκπομπές του τον χορό των δεξιών παραγοντίσκων , επιτέθηκαν στον εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ λέγοντάς του ομαδόν (με 1^ο τον σκηνοθέτη Χατζηνικολάου) πως για την καταστροφή των μικρομεσαίων ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό ο ΣΥΡΙΖΑ που στήριξε τις καταστροφικές πορείες στο κέντρο της Αθήνας !!!.

Απορώ : η πολύ μικρή την θεωρούν την Ελλάδα (3 δρόμοι των Αθηνών) ή πολύ μικρό εύρος έχει η βλακεία τους. Φυσικά, θα μπορούσε κάποιος να απαντήσει ότι αυτοί που εθίγησαν ήταν κατά βάση μεγάλα πολυκαταστήματα και εν συνολώ στην πλειοψηφία τους μεταπράτες εισαγόμενων προϊόντων.

 

Ας αφήσουμε λοιπόν τα επιτηδευμένα κροκοδείλια δάκρυα και ας δούμε την ουσία … .

Στις δεκαετίες του 1970 και 1980, οι μικρές παραγωγικές επιχειρήσεις εμφάνισαν μία άνθηση που τους προσέδωσε σημαντικό ποσοστό στο παραγωγικό γίγνεσθαι της χώρας. Εχοντας μία ατομική δυναμική, μικρό κόστος παραγωγής και προστατευτικούς θεσμούς στις εισαγωγές ξένων προϊόντων κατάφεραν, παρά τις λοιπές αντιξοότητες (π.χ. υψηλά επιτόκια) να δημιουργήσουν μια κάποια οικονομία. Η ίδια η κατάρρευση μεγάλων μονάδων τους πρόσφερε το έδαφος και στην εσωτερική αγορά. Το 1^ο καίριο πλήγμα ήλθε με την είσοδο της Ελλάδας στην ΕΟΚ. Εκεί το έδαφος άρχισε να τρίζει … . Το 2^ο και τελικό πλήγμα ήλθε με το νέο-φιλελευθερισμό και την «παγκοσμιοποίηση» της οικονομίας. Η παραγωγική διάσταση των μικρομεσαίων σταμάτησε κάπου εκεί. Οσοι ελάχιστοι επιβίωσαν παραγωγικά έκαναν παράλληλα και τους μεταπράττες και περίμεναν την καταναλωτική κρίση των ημερών για να τους θέσει στην ιστορική μνήμη .

 

Στην πραγματικότητα δεν μπορούμε μιλάμε για μικρομεσαίους συνολικά και υπό το αυτό πρίσμα. Υπάρχει στην πραγματικότητα μια πολυδιάσπαση και διαφορετική εκτίμηση ανάλογα με το είδος της δραστηριότητας. Είναι πραγματικά πολύ διάφορη η θέση και η δραστηριότητα του εμπόρου ρούχων, του οπωροπώλη, του παντοπώλη από αυτή του παραγωγού ενδυμάτων, του παραγωγού ή μεταποιητή τροφίμων, του κατασκευαστή  μικρών μηχανισμών.

Στην πραγματικότητα παραγωγική ουσιώδη οικονομία για την χώρα και θέση σε αυτή είχαν μόνο οι παραγωγοί και όχι οι μεταπράτες.

Οι παραγωγοί βίωσαν και πρώτοι το πρόβλημα, αυτοί εξαρθρώθηκαν πρώτοι για να ακολουθήσει σειρά μεταπρατών από τις πολυεθνικές μονάδες που εγκαταστάθηκαν στην χώρα μας. Καταπιέστηκαν όλοι από το μεγάλο κεφάλαιο (ημεδαπό και αλλοδαπό), την ελεύθερη κυκλοφορία του, τις ελεύθερες εισαγωγές, τον «ελεύθερο» ανταγωνισμό, την καταφυγή στον τραπεζικό δανεισμό, δηλαδή από το νέο-φιλελευθερισμό και τα απότοκά του.  Καταπιέστηκαν και από την ίδια την δική τους φύσ