Διάλογος για την Κοινωνία

Οκτωβρίου 23, 2009

“STAGERS” ΕΝΑΝΤΙΟΝ “G700″. ΜΙΑ ΔΙΚΑΙΗ ΠΡΟΤΑΣΗ

Το πρόβλημα των εργαζόμενων με το πρόγραμμα STAGE στο Δημόσιο είναι πολυσύνθετο, αλλά ζητεί μια δίκαιη λύση.

Σε αυτή την λύση θα επιχειρήσω να συμβάλλω με την πρότασή μου.

 

Α. Πρώτα από όλα θα πρέπει να επισημανθεί ότι η κατάργηση των προγραμμάτων STAGE, των προγραμμάτων της αθλιότητας, της εξάρτησης, της ομηρίας και της δουλείας, είναι μια απόλυτα ορθή και γενναία απόφαση της κυβέρνησης. Να καταργηθούν και να μην επανέλθουν ποτέ τα Stage και αντίστοιχοι «θεσμοί», σύγχρονης εργασιακής δουλείας.

 

Όμως παρά την κατάργησή των Stage, το πρόβλημα παραμένει, είναι πρόβλημα ουσίας, πρόβλημα κοινωνικό, που αφορά χιλιάδες νέους ανθρώπους, είτε αυτοί εργάστηκαν με το πρόγραμμα Stage, είτε όχι.

 

Β.     Ας ξεκαθαρίσουμε όμως τα πράγματα για το πρόγραμμα STAGE και όσους εργάστηκαν με αυτό, χωρίς να αποκρύπτουμε, να σκεπάζουμε ή να «στρογγυλεύουμε» τις αλήθειες με λέξεις.

 

Ποιες είναι οι αλήθειες:

 

1. Το πρόγραμμα Stage, αποτέλεσε ένα πρόγραμμα σύγχρονης δουλείας και όχι πρόγραμμα μαθησιακής πρακτικής εξάσκησης. Οι εργαζόμενοι με το Stage, εργάζονταν καλύπτοντας μόνιμες οργανικές ανάγκες του Δημοσίου, ως κανονικοί δημόσιοι υπάλληλοι, με αστεία, δουλική αμοιβή και χωρίς καν ασφάλιση.

 

2. Στον αντίποδα, οι εργαζόμενοι με το πρόγραμμα Stage, γνώριζαν εκ των προτέρων τις συνθήκες και τους όρους εργασίας και, κυρίως, η επιλογή τους στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, έγινε με κομματικά κριτήρια και με βάση κομματικές γνωριμίες. «Ρουσφέτια» ήταν τα Stage και να μην κρυβόμαστε από την αλήθεια.

 

Γ. Όλα αυτά δεν θα αποτελούσαν τόσο μεγάλο ουσιαστικό πρόβλημα, εάν απέναντι στους “Stagers”, στους εργαζόμενους  με το πρόγραμμα Stage, δεν υπήρχε μια στρατιά χιλιάδων νέων, η «γενιά των 700 Ευρώ» που, είτε δεν είχαν «μπάρμπα στην Κορώνη», είτε από καθαρή περιφάνεια και με απόλυτη τήρηση της νομιμότητας και της αξιοκρατίας δεν θέλησαν να μπουν από τα κομματικά παράθυρα στα προγράμματα Stage, αλλά αγωνιζόντουσαν είτε στους διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ, είτε αλλού, να βρουν εργασία.

Αυτούς δεν μπορούμε να τους αδικήσουμε απέναντι σε όσους εργάστηκαν με το Stage, πριμοδοτώντας τους τελευταίους με «μόρια» στους διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ.  

Θα ήταν λοιπόν ένα ακόμα έγκλημα, ένα ακόμα ανοσιούργημα,  να πριμοδοτηθούν οι εργασθέντες με το Stage, έναντι των υπόλοιπων νέων.  

 

Δ.     Η λύση φαντάζει δύσκολη και το πρόβλημα μοιάζει αδιέξοδο, όμως υπάρχουν λύσεις που αποδίδουν δικαιοσύνη και συνθέτουν την «χρυσή τομή».

Η μία λύση είναι να μην μετρήσει καθόλου η εργασιακή εμπειρία, ούτε το Stage, ούτε τίποτε άλλο, στους διαγωνισμούς του Α.Σ.Ε.Π.  Σολομώντεια, απλή και δίκαιη. Η λύση όμως αυτή αδικεί όσους προσπάθησαν, όσους εργάστηκαν έναντι όσων παρέμεναν αδρανείς άνεργοι.

Η άλλη λύση, (η προτιμότερη, ορθότερη και δικαιότερη) κατά την γνώμη μου, είναι να μετρήσει ίσα και χωρίς καμία ειδική εύνοια ή πριμοδότηση, η προϋπηρεσία των υποψηφίων για το Δημόσιο, είτε πρόκειται για Stage είτε για εργασία εκτός Stage, ακόμα και σε άσχετο εργασιακό αντικείμενο (γιατί χιλιάδες νέοι αναγκάζονται να εργαστούν και σε άλλο αντικείμενο από αυτό της ειδίκευσής τους για να επιβιώσουν).

 

Με τον τρόπο αυτό, ούτε οι “Stagers” θα αδικηθούν, αλλά ούτε και τα παιδιά εκείνα, που παρά τις αντιξοότητες δεν επισκέφτηκαν το κομματικό γραφείο, αλλά προσπάθησαν με την αξία τους να εργαστούν σε οποιαδήποτε εργασία, για να επιβιώσουν.

Αυτή την γενιά, την γενιά των «700 Ευρώ» δεν μπορούμε να την αγνοήσουμε και να την θέσουμε στην γωνία, αλλά θα πρέπει να στηρίξουμε την ανάγκη της και να επιβραβεύσουμε το θάρρος της, την εργατικότητα και τη νομιμότητά της (για να αποτελέσει και παράδειγμα για το μέλλον, ακόμα και για όσους χρησιμοποιούν μη νόμιμα μέσα για να εξεύρουν εργασία στο Δημόσιο).

Θα πρότεινα, μάλιστα, τελειώνοντας την πρότασή μου και επειδή ο ιδιωτικός τομέας είναι άγριος και ζοφερός,  για τους υποψήφιους αυτής της κατηγορίας (G700) να αναγνωριστεί ως πλασματικός χρόνος εργασίας, ο χρόνος κατά τον οποίο λάμβαναν επίδομα ανεργίας και οι 9 μήνες εργασίας να λογιστούν ως ολόκληρο έτος. Αυτό ισορροπεί το προνόμιο των «Stagers», οι οποίοι με τις γνωστές ανανεώσεις συμβάσεων εργάζονταν διαρκώς. (Αλλωστε οι φτωχότερες οικογένειες δεν μπορούσαν να στηρίξουν ένα νέο για να εργάζεται με τον μισθό του Stage …).

Αυτή είναι η πρότασή μου και θαρρώ ότι είναι η δικαιότερη δυνατή λύση για όλους.

Ιουλίου 27, 2009

ΠΡΙΝ ΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΠΡΩΤΑ ΟΙ «ΕΛΛΗΝΕΣ»

ΠΡΙΝ ΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΠΡΩΤΑ ΟΙ «ΕΛΛΗΝΕΣ»

 

Σήμερα κάπου, μια πωλήτρια άρχισε να μου μιλάει για τον καημό της οικονομικής κρίσης. Ηθελε να ζήσει … και όχι μόνο να δουλεύει με τον τρόπο που πλέον την αναγκάζουν να το κάνει.

Πετάχτηκε ένας «Ελληνας» και είπε: «οι ξένοι φταίνε, αυτοί μας παίρνουν τις δουλειές …» . Είπα πως φταίνε αυτοί οι «Ελληνες» που τους φέρνουν για να τους κάνουν την δουλειά, σαν δούλοι και να απαιτήσουν από εμάς να γίνουμε περισσότερο δούλοι τους ξανά.

Δεν με άκουσε, η πλύση εγκεφάλου από του ίδιους «Ελληνες», του είχε κλείσει τα αυτιά του νου … .  

 Θέλουμε δουλειές:  Χρόνια τώρα ακούμε αυτή την ανοησία. Χρόνια τώρα τα θύματα εκλιπαρούν για εκμετάλλευση. Η δουλειά, η σχέση μισθωτής εξαρτημένης εργασίας είναι εκμετάλλευση, αφού μέσω αυτής κάποιοι «συγκοινωνοί» άνθρωποι, εκμεταλλεύονται την δράση, την ενέργεια, την ζωή άλλων ανθρώπων κερδίζοντας από αυτή. Απλώνουν λοιπόν ικετευτικά τα θύματα τα χέρια και προσφέρουν τον εαυτό τους, την ζωή τους σε εκμετάλλευση. Όπως είναι φτιαγμένο το καπιταλιστικό φιλελεύθερο σύστημα παραγωγής – οικονομίας, η κάλυψη των βιοτικών αναγκών των πολλών είναι αντικείμενο αυτής της εκμετάλλευσης. Η εξάρτηση ξεκινά από την δέσμευση του χρόνου και της ζωής για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και φτάνει μέχρι προσωπικά και βαθύτερα ζητήματα και φοβίες. Εάν οι οπαδοί του συστήματος αυτού δικαιολογούνται από το ιδεολογικό ατομικιστικό τους σκοτάδι να επιδιώκουν την ανθρώπινη εξάρτηση και εκμετάλλευση ανθρώπου σε άνθρωπο,  δεν δικαιολογούνται καθόλου οι ιδεολογικά ταγμένοι προς τον σοσιαλισμό (σε όλες του τις μορφές) καθώς και σε οποιαδήποτε κοσμοθεωρία ισότητας και απελευθέρωσης του ανθρώπου να θέτουν ως στόχο την δημιουργία και ενίσχυση αυτής της μορφής την δουλεία. Θλίβομαι και οργίζομαι, όταν βλέπω ιδεολογικούς σχηματισμούς και κόμματα που θέλουν να λέγονται ανθρωπιστικά, απελευθερωτικά, σοσιαλιστικά να ζητούν «δουλειές» δηλ εξάρτηση και εκμετάλλευση για τους ανθρώπους.

Δεν θέλουμε συνεπώς δουλειές, θέλουμε ισότητα, απελευθέρωση, κάλυψη των βιοτικών αναγκών όλων και εργασία για τον στόχο αυτό, εργασία για την κοινωνία.

 Οι ξένοι μας παίρνουν τις δουλειές … : Χρόνια το ακούμε και αυτό … λες και οι δουλειές είναι τσαμπιά από σταφύλια και τις παίρνει όποιος προφτάσει ή μπορεί; Αυτός ο βάρβαρος κόσμος, αυτό το βάρβαρο σύστημα δημιουργεί σκόπιμα αόριστες έννοιες με πλαστό θεσμικό εννοιολογικό περιεχόμενο με σκοπό να τις χρησιμοποιεί για να ελέγχει τους ανθρώπους και να τους υποτάσσει υπό το πρόσχημά τους. Οι έννοιες αυτές δεν έχουν συνήθως συγκεκριμένο περιεχόμενο και προσδιορισμό, π.χ. «ανάπτυξη», «πρόοδος», «αύξηση μεγεθών» ή και εμφανίζουν μόνο μία πλευρά της αλήθειας : «κέρδος», «άνοδος», «επέκταση», κλπ. .  Η «δουλειά» είναι μία από τις έννοιες αυτές και το περιεχόμενό τους ποικίλλει από εποχή σε εποχή και από τόπο σε τόπο. Η δουλειά έχει ένα σταθερό αντίτιμο που αντιστοιχεί πάντοτε στην κάλυψη κάποιων βιοτικών αναγκών των ανθρώπων και συνοψίζεται στο εξής λογικό σχήμα : θα κάνεις ό,τι σε διατάσσω για να μπορέσεις να καλύψεις με το αντάλλαγμα κάποιες βιοτικές σου ανάγκες.

Πάντα υπάρχει ανθρώπινη υποχρέωση υποταγής και αντάλλαγμα που αφορά την κάλυψη βιοτικών αναγκών. Το ποιοτικό περιεχόμενο των ανωτέρω θεμελιωδών για την έννοια στοιχείων ποικίλει από εποχή σε εποχή, αλλά ποτέ δεν ξεφεύγει από το ανωτέρω μέτρο. Οι δουλειές λοιπόν δημιουργούνται από όσους ανθρώπους θέλουν να εκμεταλλευτούν άλλους ανθρώπους και δη την ανάγκη τους για κάλυψη βιοτικών αναγκών. Για τον λόγο αυτό κανένας άνθρωπος που έχει καλυμμένες άλλως πως τις βιοτικές του ανάγκες, δεν αναζητεί «δουλειά», δεν την έχει ανάγκη. Όταν σπάνια αυτό συμβαίνει είναι γιατί έχουν επικρατήσει μέσα του απόλυτα, ως ψυχολογική διαστροφή, τεχνητές βιοτικές ανάγκες που δημιουργεί το σύστημα και είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με την πυραμιδοειδή  δομή  του.  

Για τους εκμεταλλευόμενους την εργασία (μην τους ακούτε όταν λένε ότι προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο δουλειές … αυτό είναι ένα ψέμα στο οποίο δεν πιστεύουν και δικαιολογία για μία ψευδοσυνείδηση) το ζητούμενο είναι η μεγιστοποίηση της οικονομικής απολαβής από την εργασία όταν την έχουν ανάγκη και εν γένει από την δραστηριότητα που ασκούν. Κατά συνέπεια αυτό μόνο τους ενδιαφέρει, ακόμα και στις ελάχιστες θέσεις που επιζητούν ποιότητα.

Τις δουλειές βεβαίως τις ελέγχουν αυτοί και αυτοί αποφασίζουν. Δεν τις ελέγχουν οι δουλεύοντες, ημεδαποί ή αλλοδαποί. Την «αγορά εργασίας» (τι χυδαίος όρος αναφερόμενος σε ανθρώπους;) την ελέγχουν και την ορίζουν πρωταρχικά και κύρια οι εκμεταλλευτές της (τα «αφεντικά», όρος – εννοιολογικό παράγωγο της λέξης «αφέντης»). Οι ίδιοι στον καπιταλισμό και σε κάθε εξουσιαστικό σύστημα ορίζουν την ζήτηση και διαμορφώνουν την προσφορά. Επομένως δεν είναι οι αλλοδαποί που μας παίρνουν τις δουλειές, αλλά οι ημεδαποί αφέντες που τους τις δίνουν για να αποκομίζουν μεγαλύτερα ακόμα ανταλλάγματα από την εκμετάλλευση ανθρώπων. Δεν κάνω λόγο για ένα άλλο σύστημα, π.χ. για ένα σύστημα βιοτικής κοινωνικής οικονομίας, κάνω λόγο και αναφέρομαι στο υπάρχον σύστημα, του οποίοι οι ίδιοι ελέγχουν τις δομές και επιβάλλουν την λειτουργία του και τους κανόνες της: αυτοί επέτρεψαν την αθρόα προσέλευση μεταναστών και αυτοί την θέλησαν και την πριμοδότησαν για να αυξήσουν τα κέρδη και τα εν γένει ανταλλάγματά τους και αυτό συμβαίνει για πολλούς λόγους σε όλο τον πλανήτη. Οροι σύμφυτοι με τον καπιταλισμό, όπως κόστος εργασίας, κεφάλαιο εργασίας, ανταγωνισμός και ανταγωνιστικότητα έρχονται να αιτιολογήσουν με το απατηλό και κούφιο περιεχόμενο της καπιταλιστικής «επιστήμης» τις πράξεις των αφεντικών.

Κατ’ αντιδιαστολή, εάν (υποθετικά) κάποιοι δεν αναζητούσαν ποιο μεγάλη, ποιο προσοδοφόρο εκμετάλλευση ανθρώπων δεν θα προσελάμβαναν αλλοδαπούς ως νεόδουλους και αυτοί δεν θα είχαν κανένα λόγο, καμία βιοτική ανάγκη να καλύψουν ερχόμενοι στην χώρα μας ή παντού σε όλο τον κόσμο.

Δεν μας παίρνουν λοιπόν οι ξένοι τις δουλειές, άλλοι ορίζουν και άλλοι επιλέγουν: είναι τα αφεντικά αυτού του τόπου και αυτού του πλανήτη που επιδιώκουν μεγαλύτερα κέρδη, δηλ. μεγαλύτερη ανισότητα, μεταξύ των ανθρώπων στον πλανήτη και μεγαλύτερες δυνατότητες επιβολής και εκμετάλλευσης ανθρώπων. Το μόνο που κάνουν οι «ξένοι» είναι να προσφέρονται για μεγαλύτερη εκμετάλλευση, λόγω των συνθηκών που έχουν επιβάλλει στις κοινωνίες τους, τα ίδια τα «αφεντικά» που τους φέρνουν στον τόπο μας.  

 Το dumping της εργασίας και τα κοινωνικά του αποτελέσματα: Ο όρος προέρχεται από το εμπόριο και αφορά την πριμοδότηση προϊόντων για να εισέλθουν σε μία αγορά προκειμένου την κυριεύσουν μέσω «ανταγωνιστικών» χαρακτηριστικών, κυρίως της τιμής.. Τα αποτελέσματα είναι πολύπλευρα καταστροφικά για τις εκάστοτε εντόπιες παραγωγικές δομές και άμεσα για τις κοινωνίες. Σύντομα οι διενεργούντες το ντάμπινγκ κατακυριεύουν τις παραγωγικές δομές και τις κοινωνίες. Τα ντόπια προϊόντα χάνουν την οικονομική τους αξία και ορίζονται πλέον απόλυτα από τους κυρίαρχους μηχανισμούς.

Το ίδιο το συμβαίνει σε ένα άλλο εμπόριο, αυτό της δουλειάς – εργασίας, αφού και αυτό κατά τις αθλιότητες του καπιταλισμού είναι «εμπορεύσιμο» και οικονομικά μετρήσιμο μέρος  της καπιταλιστικής διαδικασίας. Ετσι οι κοινωνίες αφήνονται ολοκληρωτικά στα χέρια λίγων, στα χέρια των αφεντικών του πλανήτη που απολυταρχικά επιβάλουν τους δικούς τους κανόνες.

Τα ίδια ακριβώς συμβαίνουν και στο ντάμπινγκ της εργασίας. Εισάγονται με πριμοδότηση κέρδους ξένοι εργαζόμενοι – δούλοι για να απαξιωθούν οι ντόπιοι, να γίνουν περισσότερο εξαρτώμενα υποχείρια του συστήματος λόγω της ολοένα αυξανόμενης στέρησης της κάλυψης των βιοτικών τους αναγκών. Τα μέτρα νομοθετικής επιβολής που περιλαμβάνει το οπλοστάσιο των αφεντικών είναι ανάλογα της αντίδρασης και της αντίστασης που βρίσκουν. Αυτό π.χ. εκφράζει η απειλή ψήφισης νόμων από την Ε.Ε. που θα ορίζουν την αμοιβή του εργαζόμενου – δούλου ανάλογα με την χώρα προέλευσής του, η «απελευθέρωση» των εργοδοτών να χρησιμοποιούν τον δούλο- εργαζόμενο όσες ώρες θέλουν, να τον αμείβουν όσο θέλουν, να μετρούν τον εργάσιμο χρόνο όπως αυτοί θέλουν … . Ουσιαστικά φωτογραφίζουν και προετοιμάζουν ένα μέλλον που καθιστά πρόδηλα τα σχέδιά τους για επαναφορά της απολυταρχίας των ισχυρών.

Ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι στις κοινωνίες υποδοχής του ντάμπινγκ απαξιώνονται και γίνονται πιο αδύναμοι, στερούμενοι ολοένα και περισσότερες βιοτικές ανάγκες. Επειδή το κέντρο υφίσταται μόνο όταν υφίστανται άκρα και ορίζεται από την θέση αυτών. Η παρουσία εξαθλιωμένων δούλων θέτει ένα άκρο, που ορίζει με την σειρά της το μέσο επίπεδο αμοιβών και αντίστοιχα άσκησης βιοτικών δικαιωμάτων.

Ο παγκόσμιος ατομικιστικός απολυταρχικός ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός είναι η απόλυτη παραφροσύνη για την ανθρωπότητα και οδηγεί στην αυτοκαταστροφή του, όχι για να γεννηθεί ένα ανθρώπινο σύστημα, αλλά για να επανέλθει ο απόλυτος έλεγχος, η απόλυτη δουλεία των πολλών από τους ελάχιστους.

Σήμερα θαρρώ ότι μόνο η θεωρία των βιοτικών αναγκών, όχι μόνο αναλύει την ιστορία και την δράση των ανθρώπων καταδεικνύοντας την παράφρονα αθλιότητα και το ψέμα μέσα στο οποίο πνίγεται ο πλανήτης και οι άνθρωποι, αλλά, το κυριότερο, δίνει το μοντέλο μιας άλλης ουσιαστικής κοινωνίας και κοινωνικής οικονομίας για τον πλανήτη. 

           Ας  αφήσουμε λοιπόν κατά μέρος τις δοξασίες και τα ψεύδη που υποβάλλει το σύστημα. Μόνο η ολική ανατροπή του και το χτίσιμο μιας κοινωνίας ανθρώπων μπορεί να προσφέρει στο παρόν και στο μέλλον , όσο ζούμε μέσα στην ποταπότητα αυτού του άθλια βάρβαρου συστήματος θα είμαστε υποκείμενα των συνεπειών του και όσων προετοιμάζουν τα ψυχασθενή αφεντικά του.

 

Απριλίου 1, 2009

Η ΑΚΡΑΙΑ ΤΑΞΙΚΗ & ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ Ν.Δ.

Η ΑΚΡΑΙΑ ΤΑΞΙΚΗ & ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ Ν.Δ.

 

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

 

       Η κυβέρνηση της Ν.Δ. έχει κατηγορηθεί από πολλούς ως δεξιά ταξική κυβέρνηση. Η συμπεριφορά της στην παρούσα φάση έρχεται, όχι μόνο να επιβεβαιώσει την πιο πάνω κατηγορία, αλλά να αποδείξει ότι πρόκειται για μια βαθύτατα ταξική και άκρατα συντηρητική κυβέρνηση.

        Οι επιλογές της Ν.Δ. στην οικονομική κρίση που διανύουμε καταδεικνύουν την πολιτική και ψυχική της ταύτιση με τις ολιγαρχίες και τα μεγάλα συμφέροντα.

 

        Σκληρή ταξικότητα και άγρια συντήρηση αποδεικνύουν οι κινήσεις της σε κάθε επίπεδο :

-        Πρώτα, να διασφαλισθούν οι τραπεζίτες με τεράστια χρηματικά ποσά με χρέωση του δημόσιου ταμείου , να καλυφθούν από κάθε άποψη τυχόν παραβάσεις τους.

-       Μετά, να διασφαλισθούν οι μεγαλοβιομήχανοι και τα συμφέροντά τους.

-       Κατόπιν, οι μεγαλέμποροι και οι μεγάλοι μεταπράτες ξένων συμφερόντων.

        Μετά, να επιβληθεί κρατική τρομοκρατία με σειρά νομοθετημάτων, που προβλέπουν στέρηση και άμβλυνση στοιχειωδών και θεμελιωδών δικαιωμάτων.

 

         Με τι συντηρούνται οι ανωτέρω και αυξάνουν τα κεκτημένα τους ;  

         Με την εκμετάλλευση των αναγκών της πλειοψηφίας, με περισσότερες θυσίες και επιβάρυνση των πολλών, των αδύναμων, των εξαρτώμενων, με εξαφάνιση και συρρίκνωση βασικών και αυτονόητων ανθρωπίνων δικαιωμάτων για τους πολλούς. Από αυτές τις πολιτικές άγονται τα οφέλη και η συντήρηση των ισχυρών πελατών και αφεντικών της Ν.Δ. .

 

         Η εντολή του οικονομικού ολιγαρχικού κατεστημένου προς τους πολιτικούς υπάλληλους και εκφραστές τους είναι σαφής: «πράττετε μόνο ό,τι εξυπηρετεί τα συμφέροντα μας (σ.σ. των ολιγαρχιών), όχι μόνο θα μας συντηρήσετε χρεώνοντας τον λογαριασμό στην κοινωνία, αλλά και θα επαυξήσετε την ισχύ και την εξουσία μας, τις διαφορές και τα χάσματα, θα θέσετε τους Ελληνες σε ακόμα μεγαλύτερες στερήσεις, ώστε να καταστούν τέλεια υποχείριά μας.»

        Αυτή είναι η «λογική» και φιλοσοφία της Ν.Δ. και της ολιγαρχίας που την ελέγχει, αυτές είναι οι τακτικές της πυραμίδας του καπιταλισμού και της συντήρησής του, όπως εκφράζεται από την ελληνική κυβέρνηση και το διεθνές διευθυντήριο: «να κάνουμε την κρίση ευκαιρία, για περισσότερα κέρδη εις βάρος των πολλών και κυρίως για περισσότερη εξουσία.»

      Συντήρηση και επαύξηση ισχύος των λίγων απέναντι στους πολλούς.

      Αθώοι χωρίς δίκη οι υπεύθυνοι και καταδίκη χωρίς δίκη των ανεύθυνων.

 

     Πρέπει όλοι να καταλάβουμε τους σκοπούς της κυβέρνησης της Ν.Δ. και τα συμφέροντα που συντηρεί και εξυπηρετεί.

 

      Μιλάμε για τεράστια προσπάθεια συντήρησης (και επαύξησης) της ισχύος του κατεστημένου της  ολιγαρχίας, όμοια σε ένταση με παθιασμένη ερωτική σχέση. Επειδή όμως μεταξύ πολιτικής και κεφαλαίου οι ερωτικές σχέσεις έχουν άλλο περιεχόμενο, είναι σαφές ότι οι εραστές αυτοί αλληλοστηρίζονται και αλληλοεκφράζονται. Μην ψάχνετε για τον παθητικό εραστή … . Ξέρουμε τον ενεργητικό … είναι αυτός ή καλύτερα αυτοί που έχουν …. ολόκληρη την κοινωνία, άσχετα εάν πρόκειται για κανονικό βάναυσο ομαδικό κοινωνικό βιασμό.

      Στο χέρι μας είναι, στο χέρι των πολλών, να αρνηθούμε τον μαζικό κοινωνικό βιασμό και να τσακίσουμε τους βιαστές και τον συρφετό που τους συνεπικουρεί κρατώντας τα ηνία και τους μηχανισμούς της εξουσίας στην υπηρεσία τους.

 

                                                    Ολοι αύριο στους δρόμους !!!.

Δεν θα το κάνουμε για καμία συνδικαλιστική ηγεσία, θα το κάνουμε για εμάς τους ίδιους, για να εκφράσουμε την αηδία μας απέναντι στην βαρβαρότητα των άπληστων χρυσοθήρων.  

Φεβρουαρίου 18, 2009

ΚΡΙΣΗ : ΟΔΗΓΙΕΣ ΚΑΙ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ

Προκειμένου να συμβάλλω στην ενημέρωση των εργαζομένων (και των όποιων εργοδοτών) για τα δικαιωματά τους, τον δύσκολο αυτό καιρό, συγκέντρωσα κάποια πορίσματα της νομολογίας (Αρειος Πάγος) που εξηγούν τι συμβαίνει στην περίπτωση που ο εργοδότης επιχειρεί μονομερώς να ανατρέψει, να τροποποιήσει την εργασιακή σύμβαση, καθώς και να την τρέψει σε σύμβαση μερικής απασχόλησης.

Θεωρώ χρήσιμη της ενημέρωση όλων και θέτω υπόψη σας και μέρος του διαλόγου που ακολούθησε. Στο τέλος βγήκαν και κάτι, συστημικές μεν, αλλά πιο δίκαιες προτάσεις (δεν θεωρώ βέβαια διατηρήσιμο τον καπιταλισμό, ούτε τις απολύσεις ως λύση).

Το αρχικό ερώτημα αφορούσε την μονομερή βλαπτική μεταβολή των όρων της συμβάσεως εργασίας εκ μέρους του εργοδότη.

 Δόθηκε η εξής απάντηση:

 1. Aπό τη διάταξη του άρθρου 7 του Ν. 2112/1920, κατά την οποία “πάσα μονομερής μεταβολή των όρων της υπαλληλικής συμβάσεως βλάπτουσα τον υπάλληλο θεωρείται ως καταγγελία ταύτης, δι’ ην ισχύουσιν αι διατάξεις του παρόντος νόμου” προκύπτει ότι:, η υπό του εργοδότου μονομερής και βλαπτική για τον εργαζόμενο μεταβολή των όρων της συμβάσεώς του δεν επιφέρει τη λύση αυτής, ούτε υποχρεώνει τον μισθωτό να αποχωρήσει από την εργασία του, αλλά παρέχει σ’ αυτόν το δικαίωμα

- είτε να αποδεχθεί τη μεταβολή και να παραμείνει στην εργασία του,

- είτε να θεωρήσει τη μεταβολή ως άτακτη καταγγελία της συμβάσεως από τον εργοδότη και αποχωρώντας από την εργασία του να αξιώσει την οφειλόμενη αποζημίωση,

- είτε να αποκρούσει τη μεταβολή και να συνεχίσει να προσφέρει την εργασία του υπό τους αρχικούς όρους αξιώνοντας την τήρηση αυτών, οπότε, αν ο εργοδότης αποκρούσει την παροχή εργασίας με τους όρους αυτούς, καθίσταται υπερήμερος και ο μισθωτός δικαιούται να απαιτήσει μισθούς υπερημερίας.

Προϋπόθεση για τα παραπάνω είναι η μονομερής ενέργεια εκ μέρους του εργοδότη, η οποία δεν συντρέχει όταν με τη σύμβαση εργασίας έχει συμφωνηθεί εκ των προτέρων ότι ο εργοδότης δικαιούται να προβεί μονομερώς σε μεταβολή των όρων της συμβάσεως και τα όρια αυτά της μεταβολής καθορίζονται επακριβώς, μέσα δε στα όρια αυτά ο εργοδότης προβαίνει στη μεταβολή των όρων της συμβάσεως, έστω και σε βάρος του εργαζομένου, διότι τότε πρόκειται όχι για μονομερή αλλά για συμφωνημένη μεταβολή, η οποία είναι νόμιμη, εφόσον δεν προσκρούει σε ειδική απαγορευτική διάταξη και εφόσον κατά την άσκηση του σχετικού διευθυντικού δικαιώματος του εργοδότη δεν γίνεται υπέρβαση των ορίων που θέτει η διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ (καταχρηστική συμπεριφορά εργοδότη).

Βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας αποτελεί και η υποχρέωση του υπαλλήλου για παροχή εργασίας για λιγότερο χρόνο από εκείνο που συμφωνήθηκε με αντίστοιχη μείωση των αποδοχών του και η άρνηση του εργοδότη να συνεχισθεί η υπερωριακή εργασία, όταν έχει συμφωνηθεί αυτή, εκ του λόγου ότι παρείχετο επί σειρά ετών σταθερώς, τακτικώς και μονίμως. Η καταγγελία της συμβάσεως εργασίας που γίνεται ένεκα της αρνήσεως του εργαζομένου να αποδεχθεί μονομερή σε βάρος του βλαπτική μεταβολή των συμβατικών όρων είναι καταχρηστική και ως εκ τούτου απαγορευμένη και άκυρη (άρθρα 174,180 ΑΚ) ΑΠ 798/2007.

2. Από τις διατάξεις των άρθρων 7 παρ. του ν. 2112/1920, 548, 652, και 656 του ΑΚ προκύπτει ότι, βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας υπάρχει όταν ο εργοδότης επιχειρεί δυσμενή για τον εργαζόμενο τροποποίηση των όρων αυτών, χωρίς τη συγκατάθεση του τελευταίου και χωρίς να έχει τέτοια ευχέρεια από τη σύμβαση ή το νόμο. Σε μια τέτοια περίπτωση ο εργαζόμενος έχει τις εξής εναλλακτικές δυνατότητες : α) να θεωρήσει τη μεταβολή αυτή ως άτακτη καταγγελία της συμβάσεώς του και να απαιτήσει την καταβολή της νόμιμης αποζημιώσεως, β) να αποδεχθεί ρητώς ή σιωπηρώς τη μεταβολή, οπότε συνάπτεται νέα σύμβαση τροποποιητική της αρχικής, η οποία είναι έγκυρη εφόσον δεν αντιβαίνει σε απαγορευτική διάταξη νόμου ή στα χρηστά ήθη. Και γ) να εμμείνει στην τήρηση των συμβατικών όρων, προσφέροντας τις υπηρεσίες του, σύμφωνα με τους πριν από τη μεταβολή όρους, οπότε η μη αποδοχή τους από τον εργοδότη τον καθιστά υπερήμερο δανειστή και επέρχονται οι συνέπειες του άρθρου 656 ΑΚ (καταβολή μισθών υπερημερίας). Αν ο εργαζόμενος συμμορφωθεί προς τους νέους όρους εργασίας, διατηρεί τα δικαιώματά του από τη σύμβαση μόνο αν στη συμμόρφωση αυτή προέβη με την επιφύλαξη των εν λόγω δικαιωμάτων του. Τέτοια δε επιφύλαξη συνιστά και η διαμαρτυρία του εργαζομένου να παράσχει την εργασία του με τους νέους όρους και η προσφυγή του στο δικαστήριο ζητώντας να υποχρεωθεί ο εργοδότης του να τον απασχολεί σύμφωνα με τους πριν από τη μεταβολή όρους, ακόμη δε και αποζημίωση για τη μονομερή από τον εργοδότη βλαπτική μεταβολή των όρων αυτών, όταν η συμπεριφορά του εργοδότη περιέχει και τα στοιχεία της αδικοπραξίας, όπως λ.χ. στην περίπτωση που η μεταβολή αυτή δεν αντίκειται μεν στη σύμβαση ή το νόμο αλλά η εκ μέρους του εργοδότη άσκηση του διευθυντικού δικαιώματος είναι καταχρηστική. (ΑΠ 1012/2008 κ.α.)

3. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 648, 652, 656, 281 Α.Κ. και 7 παρ. 1 του Ν. 2112/1920 συνάγεται ότι στον εργοδότη ανήκει το δικαίωμα να εξειδικεύει τις υποχρεώσεις του μισθωτού και ειδικότερα, να καθορίζει το είδος, τον τρόπο, το χρόνο και τις άλλες συνθήκες παροχής της εργασίας αυτού για την αρτιότερη οικονομοτεχνική οργάνωση της επιχειρήσεως προς επίτευξη των σκοπών της.

Όμως, κατά την ενάσκηση του διευθυντικού αυτού δικαιώματος, δεν επιτρέπεται να προκαλείται υλική ή ηθική βλάβη στο μισθωτό κατά παράβαση διατάξεως νόμου ή της ατομικής συμβάσεως εργασίας ή κατά καταχρηστική άσκηση του δικαιώματος, η οποία υπάρχει, όταν η μονομερής μεταβολή γίνεται από τον εργοδότη σύμφωνα με τους όρους της συμβάσεως ή του νόμου, αλλά καθ’ υπέρβαση των ορίων, που επιβάλλονται από την καλή πίστη ή τα χρηστά ήθη ή τον κοινωνικό ή οικονομικό σκοπό του δικαιώματος.

Στις ανωτέρω περιπτώσεις υπάρχει μονομερής βλαπτική μεταβολή των όρων της εργασίας, η οποία παρέχει στο μισθωτό, εφόσον δεν αποδέχεται τη μεταβολή αυτή, το δικαίωμα είτε να τη θεωρήσει ως άτακτη καταγγελία της συμβάσεως και να αξιώσει τη νόμιμη αποζημίωση είτε, εμμένοντας στη σύμβαση, να απαιτήσει από τον εργοδότη να αποδέχεται την προσφερόμενη εργασία υπό τους υφισταμένους όρους πριν από τη μεταβολή, καθιστώντας διαφορετικά αυτόν υπερήμερο περί την αποδοχή της εν λόγω εργασίας. Τέτοια μονομερής βλαπτική μεταβολή των όρων της εργασιακής συμβάσεως από τον εργοδότη είναι και η μείωση των αποδοχών συνεπεία της παροχής της εργασίας κατά τη διάρκεια της ημέρας και όχι κατά βάρδιες (ΑΠ 1296/2008).

 Επίσης, απαγορεύεται η καταχρηστική άσκηση του διευθυντικού δικαιώματος και είναι άκυροι οι όροι ατομικής σύμβασης εργασίας που περιέχουν την δυνατότητα του εργοδότη να ασκεί ακόμα και καταχρηστικά το διευθυντικό δικαίωμα

 4. Κατά το άρθρο 652 ΑΚ, ο εργοδότης έχει το διευθυντικό δικαίωμα να ρυθμίσει κάθε θέμα που ανάγεται στην οργάνωση και τη λειτουργία της επιχειρήσεώς του προκειμένου να επιτύχει τους εν γένει σκοπούς της, περιοριζόμενος μόνο από τους όρους της συμβάσεως, όπως αυτή ερμηνεύεται κατά την καλή πίστη και τα συναλλακτικά ήθη και από το νόμο.

Συνεπώς, κάθε τροποποίηση όρου της συμβάσεως εργασίας εκ μέρους του εργοδότη, η οποία δεν επιτρέπεται σ’ αυτόν από το νόμο ή τη σύμβαση, αποτελεί βλαπτική μεταβολή των όρων της συμβάσεως εις βάρος του εργαζομένου. Η μεταβολή όμως, αυτή δεν επιφέρει αυτοδικαίως τη λύση της συμβάσεως εργασίας ούτε υποχρεώνει τον εργαζόμενο να την αποδεχθεί ή να αποχωρήσει από την υπηρεσία του, αλλά εάν μεν η σύμβαση είναι αορίστου χρόνου, του παρέχει το δικαίωμα να θεωρήσει τη μεταβολή, κατά το άρθρο 7 του ν. 2112/1920 ως καταγγελία της συμβάσεως εκ μέρους του εργοδότη και να ζητήσει την προβλεπόμενη από το νόμο αποζημίωση, εάν δε η σύμβαση είναι ορισμένου χρόνου, οπότε δεν έχει εφαρμογή ο ν. 2112/1920 και ειδικότερα το άρθρο 7 αυτού, παρέχεται στον εργαζόμενο το δικαίωμα να καταγγείλει τη σύμβαση κατά το άρθρο 627 ΑΚ για σπουδαίο λόγο, τον οποίο συνιστά η παράβαση όρου της συμβάσεως και να ζητήσει από τον αθετήσαντα τους όρους της συμβάσεως εργοδότη την καταβολή αποζημιώσεως, συνισταμένης στους μισθούς του από της καταγγελίας μέχρι τη λήξη της συμβάσεως χρονικού διαστήματος. Εκτός τούτων ο εργαζόμενος, ανεξάρτητα αν συνδέεται με τον εργοδότη με σύμβαση αορίστου ή ορισμένου χρόνου, απέναντι στη μονομερή μεταβολή μπορεί να εμμείνει στην τήρηση των συμβατικών όρων προσφέροντας τις υπηρεσίες του σύμφωνα με τους πριν από τη μεταβολή όρους. Αν δε η εν λόγω μεταβολή συνεπάγεται και τη μείωση των αποδοχών, μπορεί ο εργαζόμενος να ζητήσει και την καταβολή των αποδοχών που ελάμβανε πριν από τη μεταβολή.
Εξάλλου, και η άσκηση του δικαιώματος μεταβολής των όρων εργασίας που παρέχει στον εργοδότη η σύμβαση, υπόκειται σε δικαστικό έλεγχο με βάση τη γενική ρήτρα της απαγορεύσεως της καταχρήσεως δικαιώματος και εφόσον κριθεί ότι η άσκηση του δικαιώματος υπερβαίνει προφανώς τα αντικειμενικά όρια που θέτει η διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ, τότε η μεταβολή αυτή θεωρείται μονομερής, οπότε ο εργαζόμενος έχει όλα τα δικαιώματα που η νομοθεσία του παρέχει σε κάθε περίπτωση μονομερούς βλαπτικής μεταβολής των όρων εργασίας. Δεν αποτελεί, όμως, μεταβολή των όρων της εργασιακής συμβάσεως, και κατά συνέπεια δεν μπορεί να γίνει λόγος περί βλαπτικής ή μη μεταβολής αυτών, η μετά τη λήξη της θητείας του εργαζομένου ως προϊσταμένου τμήματος ή υπηρεσίας της επιχειρήσεως, που η διάρκειά της καθορίστηκε συμβατικά, μη ανανέωση της θητείας αυτής για περαιτέρω χρόνο, καθόσον στην περίπτωση αυτή οι όροι εργασίας του εργαζομένου ως προϊσταμένου τμήματος ή υπηρεσίας έπαυσαν αυτοδικαίως με τη λήξη της θητείας του στην εν λόγω θέση. Δε νοείται δε μεταβολή ανύπαρκτων συμβατικών όρων εργασίας (ΑΠ 2086/2007).

 5. Από τη διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ συνάγεται ότι η καταχρηστική άσκηση του δικαιώματος συνιστά παράνομη συμπεριφορά αφού αντίκειται στην απαγόρευση της παραπάνω διατάξεως με την οποία σκοπείται η προστασία όχι μόνο του γενικότερου κοινωνικού αλλά και του προσωπικού συμφέροντος εκείνου κατά του οποίου ασκείται το δικαίωμα στο να μην υποστεί τις δυσμενείς συνέπειες της καταχρηστικής ασκήσεως. Επομένως, ενόψει των διατάξεων των άρθρων 57 και 59 του ίδιου Κώδικα, με τις οποίες εξειδικεύεται η προστασία της αξίας του ανθρώπου, παράνομη προσβολή υφίσταται η προσωπικότητα και από την καταχρηστική άσκηση ορισμένου δικαιώματος, εφόσον με αυτή πλήττεται το πρόσωπο του ανθρώπου σε οποιαδήποτε από τις συνιστώσες της αξίας του, στις οποίες περιλαμβάνεται και η πνευματική και σωματική εργασία (Ολ.ΑΠ 812/1980). Ειδικότερα, τέτοια προσβολή συντρέχει και όταν ο εργοδότης κατά κατάχρηση του διευθυντικού του δικαιώματος, υποβιβάζει τον εργαζόμενο, τοποθετώντας αυτόν σε θέση υποδεέστερη εκείνης που κατείχε προηγουμένως, με αποτέλεσμα να υφίσταται ηθική και επαγγελματική μείωση. Στην περίπτωση αυτή ο μισθωτός δικαιούται να ζητήσει χρηματική ικανοποίηση προς αποκατάσταση της ηθικής βλάβης που υπέστη, χωρίς να αποκλείεται και η αξίωση αποζημίωσης σύμφωνα με τις διατάξεις για τις αδικοπραξίες (ΑΠ 1695/2007, 95/2000, 15/1999, 715/1995).

 

makfor

ευχαριστω δημητρη , εχω ηδη στειλει με email ολο το υλικο που μου εδωσες

το δικο μου ερωτημα περυσι ηταν εαν ΑΦΟΥ υπογραψω την νεα συμβαση μπορω μετα να παω στο δικαστηριο καθως χωρις την υπογραφη μου και την υπογραφη τους ΑΠΟΤΕΛΕΙ ενα χαρτι χωρις αξια , εκει μου ειπαν οτι εαν την υπογραψω μετα δεν μπορω να κανω ΤΙΠΟΤΑ!!! ΑΡΑ ? δεν μπορω να κανω τιποτα οτι και να γινει!!!!

επισης το εχουν σχεδιασει ΟλΟΙ ΜΑΖΙΚΑ , μαλλον εχει πεσει συρμα μεσω του ΣΒΕ , φαντασου οτι στο χαρτι που μου δωσανε και πανω κατω ειναι ιδιο με το χαρτι που δωσαν στο φιλαρακι μου , ΑΠΟΥΣΙΑΖΕΙ καθε λογοτυπο της εταιρειας , ειναι ΕΝΑ ΛΕΥΚΟ χαρτι και η αναφορα που υπαρχει πανω στο χαρτι ειναι οτι ΕΓΩ ο ταδε αποδεχομαι τα κατωθι … μπλα μπλα μπλα !!! μαλιστα οταν ειπα στον δικηγορο στο ΧΧΧΧΧ εαν μπορω με ΤΟ ΧΑΡΤΙ αυτο να κανω καποια κινηση – καταγγελια μου ειπε οτι ΕΤΣΙ οπως ειναι ΟΧΙ απαιτεται υπογραφη και σφραγιδα της εταιρειας !!!! οποτε εαν τοτε με διωχναν που ηταν και ερωτημα μου , θα επερνα την πληρη αποζημιωση ΑΛΛΑ ΔΕΝ θα μπορουσα να πω – αποδειξω οτι η απολυση εγινε εξαιτιας του χαρτιου που μου δωσαν καθως δεν αποδεικνυοταν οτι ΜΟΥ ΤΟ ΔΩΣΑΝ ΑΥΤΟΙ!!! αυτο ειναι και το προβλημα των παιδιων σημερα ….

ευχαριστω ομως και παλι και θα σε ενημερωσω οπως και θα σε ενοχλησω στο τηλεφωνο εαν χρειαστουν επιπλεον βοηθεια :)

Απάντηση:

Το έγγραφο που σου δόθηκε από τον εργοδότη, αποτελεί δήλωση της βούλησής του και πρόταση τροποποίησης των όρων της σύμβασης εργασίας.

Εάν δεν το υπογράψει ο εργαζόμενος δεν τροποποιεί την σύμβαση. Μην ξεχνάμε όμως ότι η σύμβαση εργασίας (κατά τη νομολογία του ΑΠ) τροποποιείται και προφορικά, ακόμα και σιωπηρά !!! (δηλ. με την σιωπηρή επιβολή όρου από τον εργοδότη και την επίσης σιωπηρή αποδοχή του από τον εργαζόμενο).

Εάν δεν το υπογράψει ο εργαζόμενος (άρα δεν υπάρχει έγγραφη τροποποίηση της εργασιακής σχέσης) είναι καλό και μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμο, το να το αποτυπώσει με κάποιο μηχανικό μέσο, από το οποίο να προκύπτει η ημ/νια (για να συσχετιστεί με πιθανή μελλοντική απόλυσή του) και να το δείξει σε άλλους εργαζόμενους (να έχει μάρτυρες). Είναι γνωστό ότι οι εργοδότες σκόπιμα αποφεύγουν να δίνουν αυτή την δυνατότητα στους εργαζόμενους (καλά που υπάρχουν και τα κινητά με φωτογραφική μηχανή)

Εάν το υπογράψει ανεπιφύλακτα έχει πρόβλημα. Πρέπει μετά να αποδείξει ότι έγινε υπό το κράτος παράνομης πίεσης, απειλής κλπ.

Μπορεί να το υπογράψει με επιφυλάξεις, ή να γράψει ότι δεν το αποδέχεται ή τους λόγους της μη αποδοχής ή τι δέχεται και τι δεν δέχεται ή κάποια δική του αντιπρόταση. Παρόλο που υπάρχει υποχρέωση χορήγησης αντιγράφου οι εργοδότες συστηματικά αρνούνται για αυτό τον λόγο και πάλι είναι αναγκαία η αποτύπωση για να υπάρχει απόδειξη.

Δεν θέλω να εκφραστώ αρνητικά για τον συνάδελφο.

Αποδεικτικά μέσα είναι και οι μάρτυρες. Αρα είναι ισχυρή και η δια μαρτύρων απόδειξη της προέλευσης του εγγράφου. Η ίδια η αναφορά του εγγραφου σε όρους της εργασιακής σύμβασης, τα ρήματα που χρησιμοποιούνται (π.χ. αποδέχομαι) παραπέμπουν στην σύμβαση εργασίας, δηλ. στην δημιουργία του εγγράφου από τον εργοδότη, διότι ο περιπτεράς αποκλείεται να σου έδωσε να το υπογράψεις.

Θα έλεγα ότι η δημοσιοποίηση του θέματος μέσω βουλευτών στην Βουλή με ερώτηση, επείγουσα ερώτηση ή επερώτηση είναι μια καλή λύση για να ματαιωθούν σχέδια όπως αυτό.
Πάρτε το έγγραφο ή βγάλτε του φωτογραφία και πηγαίνετε αρκετοί από μερικές επιχειρήσεις σε κάποιους βουλευτές.

Υ.Γ. Να ξέρετε ότι οι εργοδότες έχουν την ευχέρεια δημιουργίας ψευδομαρτύρων μεταξύ των καταπιεσμένων λακέδων τους και εάν θέλουν να χρησιμοποιήσουν το έγγραφο μπορούν να θέσουν υπογραφή και σφραγίδα εκ των υστέρων.

 Μια καλή πρόφαση για να βρεις την ευκαιρία να το αποτυπώσεις είναι να ζητήσεις χρόνο για να το σκεφτείς, να το πάρεις μαζί σου κατά λάθος κάπου που σε ζητούν επειγόντως κλπ …. .

 

makfor

δημητρη αποδεκτα ολα , εαν τα γνωριζεις εκ των προτερων και εαν εχεις καποιον να σε υποστιρηξει – βοηθησει , στην δικη μου περιπτωση πηγαν στο ΧΧΧΧ ΜΕ ΤΟ ΧΑΡΤΙ ΠΟΥ ΜΟΥ ΔΩΣΑΝΕ αλλα οπως διαβασες παραπανω απλα μου κοψαν τα ποδια με το ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ !!!

απο την μια ομως εχεις τον πανικο που σου δημιουργει ενα τετοιο χαρτι , στην συνεχεια οταν κανεις αυτο που πιστευεις ακολουθει η απολυση και εκει σιγουρα χανεις τα αυγα και τα πασχαλια …

απο την αλλη ο φοβος της απολυσης ειναι σιγουρο οτι θα δυσκολεψει την αναζητηση μαρτυρων , το θεμα της φωτογραφιας του εντυπου σιγουρα ειναι κατι καλο , φοβαμαι ομως οτι θα το αντικρουσουν λεγοντας οτι ειναι κατασκευασμενο απο τον εργαζομενο !!! τα ξερεις τα κολπα τους καλυτερα απο μενα!!!

τελος πρεπει να εχεις την υπομονη ισως και τα απαιτουμενα χρηματα για να ξεκινησεις τις οποιες διαδικασιες οι οποιες θα ειναι και χρονοβορες και που πολυ καλα ξερουμε οτι θα βρουμε μπροστα μας ΔΙΚΗΓΟΡΟΥΣ και ΔΙΚΑΣΤΕΣ που με την παραμικρη αμφιβολια ή λοξυγκα θα δικαιωσουν τον εργοδοτη !!!

το θεμα ειναι οτι ολα αυτα θα επρεπε να τα ειχαν προβλεψει οι μαγκες του κινηματος που ειναι καλοι στα λογια αλλα αχρηστοι στις πραξεις.

τα εχω μεταβιβασει ολα οσα εγραψες και περιμενω ενημερωση !! ευχαριστω και παλι

Απάντηση

Να αλλάξεις δικηγόρο. Μου ακούγεται αδιανόητο δικηγόρος με σχέση με το εργατ. δίκαιο να λέει τέτοια πράγματα. Υπάρχουν αρκετοί δικηγόροι που αναλαμβάνουν υποθέσεις με εργολαβικό, χωρίς να πληρώνεις προκαταβολικά.

2. Σου εξήγησα ότι το να αμφισβητήσει ο εργοδότης πως το έγγραφο προέρχεται από αυτόν θα είναι ένας κακός χειρισμός από μέρους του. Τι εννοεί; ότι ο εργαζόμενος σχεδιάζει από μόνος του πως θα μειώσει τα δικαιώματά του; Αλλωστε μπορεί να αποδειχθεί και εκ των υστέρων ότι τα δικαιώματα και άλλων εργαζομένων μειώθηκαν κατά τον αυτό τρόπο, την αυτή περίοδο.

3. Για την προσωρινή προστασία του εργαζομένου υπάρχουν τα ασφαλιστικά μέτρα. Μπορούν να γίνουν και χωρίς απόλυση ή πρίν οτιδήποτε. Θα ήταν μια καλή περίπτωση τριπλας του εργαζομένου να πάει και να ζητήσει έννομη προστασία με τον τρόπο αυτό, λέγοντας ότι πιέζεται από τον εργοδότη να τροποποιήσει μειωτικά την σχέση εργασίας (σκεφτείτε το).

4. Τα προβλήματα της δικαιοσύνης είναι γνωστά και υπαρκτά.

5. Οι εργοδότες μπορούν να επικαλεστούν αδήριτες ανάγκες κλπ… .Εκεί υπάρχει θέμα απόδειξης. Ομως και σε κάθε περίπτωση μπορεί να αντιταχθεί ότι ο εργοδότης όφειλε να θέσει στις προτάσεις του, τις ρυθμίσεις αυτές υπό τον όρο της προσωρινότητας. Να πει δηλ. ότι αυτά σας τα προτείνω προσωρινά και μέχρι να επανέλθουν οι κανονικοί ρυθμοί, μετά θα επανέλθουμε στα προ της κρίσης εφαρμοζόμενα και συμφωνηθέντα ή ότι έπρεπε να δηλώσει κάποιο συγκεκριμένο οικονομικό στόχο λέγοντας ότι εάν τελικά τα κέρδη της εταιρείας είναι όπως πέρσυ π.χ Χ ποσό τότε οι τροποποιήσεις αίρονται ή δίνεται μπόνους στους εργαζόμενους.
Νομίζω ότι έδωσα κάποιες απαντήσεις.

makfor

δικηγορο δεν εχω , μαλλον δεν ειχα τωρα εχω εσενα ΧΑΧΑΧΑ ο δικηγορος οπως σου ειπα ηταν το ΧΧΧΧ , αφιερωσε αρκετο χρονο μαζι μου αλλα οπως ξερεις δεν δοθηκε λυση – οδηγια !!

οσο αφορα το θεμα των παιδιων που εχει προκυψει τωρα , δεν εχω κατι αλλο να προσθεσω

οποτε μιας και σε βρηκα , να κανω το επομενο ερωτημα που αφορα εμενα και την εταιρεια οπου βρισκομαι

οπως εχω γραψει αυτο το καιρο εργαζομαστε 1 μερα λιγοτερο την εβδομαδα , ισχυει για ολους και για την παραγωγη μπορει να παιζει και 2 μερες την εβδομαδα. για ολα αυτα δεν υπογραψαμε κανενα χαρτι , απλα μας ανακοινωθηκε. σε εμενα που δεν με πιανει το μετρο ως ΣΤΕΛΕΧΟ (χχαχαχαχαχα) το εφαρμοζω μονος μου για να μοιραζομαστε τις μερες με το συναδερφο και ετσι καθομαστε απο 2 και οχι απο 4. ΟΜΩΣ οταν μου ειπαν για το μετρο μου ζητησαν ή ακολουθει ο συναδερφος το 4ημερο ή ΑΠΟΛΥΕΤΑΙ , στο προφορικο φυσικα και απο τον οικονομικο Δ/ντη. πες τωρα τα λαθη που υπαρχουν και τι υποχρεωσεις θα ειχε ο εργοδοτης για να εφαρμοσει σωστα το μειωμενο ωραριο/εβδομαδα

(να μη σε ζαλιζω ομως , οποτε εχεις χρονο οκ ?)

STELLA

Mάκη καλημέρα. Το γεγονός οτι δεν υπογράψατε κανένα χαρτί (σύμβαση εργασίας με μειωμένο ωράριο για την επιθεώρηση εργασιας ) αποδεικνύει από μόνο του για μη νόμιμη ενέργεια. Για να γίνει αυτό δηλ. η μείωση ωρών εργασίας πρέπει να υπογραφεί σύμβαση μειωμένης εργασίας και να κατατεθεί εκ νέου πίνακας ωρων εργασίας στην επιθεώρηση εργασίας. Εγώ αυτά γνωρίζω λόγω ενασχόλησης με το θέμα. Ο Δημήτρης από την την σκοπιά του ισως έχει άλλη αντιμετώπιση του θέματος.

Απάντηση

Μείωση αποδοχών μου φαίνεται πως ανέφερε ο Μάκης αρχικά.
Η σύμβαση μερικής απασχόλησης πρέπει επί ποινή ακυρότητας να υποβληθεί εγγράφως στην Επιθεώρηση (+ τις διατυπώσεις του ΠΔ 156/1994).
Υπάρχει και για αυτά πλούσια νομολογία..

Θα βρω μια καλή και θα την βάλω.Επίσης θα ήθελα την άδεια να δημοσιεύσω κάποια κομμάτια από τους διαλόγους στο blog μου.

 makfor

πως τοτε το εφαρμοζουν σε δεκαδες επιχειρησεις ? γιατι δεν ειμαστε η μονη επιχειρηση που το κανει, μηπως πατανε καπου ή σε κατι που δεν γνωριζουμε ???

makfor

(απο μενα εχεις το ελευθερο δημητρη να μεταφερεις οτι ειπα , αν και δεν ειπα τιποτα χαχαχα)

 Απάντηση

Στο θέμα της σύμβασης μερικής απασχόλησης ο Αρειος Πάγος δεν έχει διαμορφώσει ακόμα σταθερή νομολογία. Ενώ υπάρχουν αποφάσεις σωστές και σοβαρές, υπάρχουν και αποφάσεις απαράδεκτες ερμηνευτικά και τελολογικά.

Ας δούμε πρώτα από όλα τις διατάξεις του νόμου όπως αναφέρονται και στην ΑΠ 199/2005 : Κατά το άρθρ. 38 παρ. 1 του ν.1892/1990, με έγγραφη ατομική συμφωνία ο εργοδότης και ο μισθωτός κατά τη σύσταση της σχετικής συμβάσεως εργασίας ή κατά τη διάρκειά της, μπορεί να συμφωνήσουν για ορισμένο ή αόριστο χρόνο διάρκεια ημερήσιας ή εβδομαδιαίας εργασίας μικρότερη της κανονικής (μερική απασχόληση), ενώ κατά την παρ. 3 του ιδίου άρθρου οι αποδοχές των μερικώς απασχολουμένων μισθωτών δεν μπορεί να είναι κατώτερες απ’αυτές που προβλέπονται από τις κείμενες κάθε φορά διατάξεις για τους απασχολουμένους κατά το κανονικό ωράριο για την ίδια εργασία συναδέλφους τους και αντιστοιχούν στις ώρες εργασίας της μερικής απασχόλησης. Στη συνέχεια η προμνησθείσα διάταξη αντικαταστάθηκε δια του άρθρ. 2 του ν.2639 της 1/2.9.1998 κατά την οποίαν «Κατά τη σύσταση της σύμβασης εργασίας ή κατά τη διάρκειά της ο εργοδότης και ο μισθωτός μπορεί με έγγραφη ατομική σύμβαση να συμφωνήσουν, για ορισμένο ή αόριστο χρόνο ημερήσια ή εβδομαδιαία ή δεκαπενθήμερη ή μηνιαία εργασία, η οποία θα είναι μικρότερης διάρκειας από την κανονική (μερική απασχόληση). Η συμφωνία εφόσον μέσα σε δεκαπέντε (15) ημέρες από την κατάρτισή της δεν γνωστοποιηθεί στην οικεία Επιθεώρηση Εργασίας, τεκμαίρεται ότι καλύπτει σχέση εργασίας με πλήρη απασχόληση. 2.Επίσης κατά τη σύσταση της σύμβασης εργασίας ή κατά τη διάρκειά της ο εργοδότης και ο μισθωτός μπορούν με έγγραφη ατομική σύμβαση να συμφωνήσουν κάθε μορφή απασχόλησης εκ περιτροπής ανά ημέρα, εβδομάδα ή μήνα. Η παρεχομένη από το άρθρο αυτό προστασία καλύπτει και τους απασχολούμενους με βάση τις συμφωνίες του προηγούμενου εδαφίου.. Οι συμφωνίες ή οι αποφάσεις της παραγράφου αυτής γνωστοποιούνται μέσα σε οκτώ (8) ημέρες από την κατάρτιση ή τη λήψη τους στην οικεία Επιθεώρηση Εργασίας», και στην παράγρ. 16 του ιδίου άρθρου ορίζεται «Μέσα σε διάστημα εννέα (9) μηνών, από τη δημοσίευση του παρόντος νόμου κάθε εργοδότης υποχρεούται να υποβάλει στην οικεία Επιθεώρηση Εργασίας συγκεντρωτική κατάσταση αναφορικά με τις υφιστάμενες συμβάσεις εργασίας μεταξύ αυτού και των εργαζομένων, που απασχολεί με μερική απασχόληση, στην οποία θα αναγράφεται η χρονολογία κατάρτισης των συμβάσεων αυτών και το ονοματεπώνυμο του απασχολούμενου. Σε περίπτωση παραλείψεως υποβολής της κατάστασης αυτής τεκμαίρεται ότι η σχετική σύμβαση καλύπτει σχέση εργασίας με πλήρη απασχόληση». Από τις ανωτέρω διατάξεις συνάγεται ότι για τη κατάρτιση της συμβάσεως μερικής απασχολήσεως απαιτείται κατά νόμο έγγραφος τύπος, ο οποίος είναι συστατικός, η μη τήρηση του οποίου συνεπάγεται την ακυρότητα του συγκεκριμένου όρου της συμβάσεως που αφορά τη μερική απασχόληση, η ακυρότητα δε αυτή είναι απόλυτη κατ’ άρθρο 159 Α.Κ. και λαμβάνεται υπ’ όψη αυτεπαγγέλτως.

Περαιτέρω ορθά θαρρώ έκρινε η ΑΠ 845/2003 (και άλλες) ότι:
Από τη διάταξη του άρθρου 7 του ν.2112/1920, κατά την οποία «πάσα μονομερής μεταβολή των όρων της υπαλληλικής συμβάσεως βλάπτουσα τον υπάλληλον θεωρείται ως καταγγελία ταύτης, δι’ ην ισχύουν οι διατάξεις του παρόντος νόμου» συνάγεται ότι η γενομένη από τον εργοδότη μονομερής και βλαπτική για τον εργαζόμενο μεταβολή των όρων της συμβάσεως του, δεν επιφέρει την λύση αυτής, αλλά παρέχει σε αυτόν το δικαίωμα, είτε να αποδεχθεί τη μεταβολή και να συνεχίσει να παρέχει την εργασία του υπό τους όρους αυτής, είτε να θεωρήσει την μεταβολή ως άτακτη καταγγελία της συμβάσεως και αποχωρώντας από την εργασία του, να ζητήσει την νόμιμη αποζημίωση, είτε να αποκρούσει την μεταβολή και να προσφέρει την εργασία του υπό τους αρχικούς όρους αξιώνοντας την τήρησή τους, οπότε αν ο εργοδότης εμμείνει στην μεταβολή και αποκρούσει την προσφερόμενη από τον εργαζόμενο παροχή των υπηρεσιών περιέρχεται σε υπερημερία και οφείλει τις γι’αυτήν αποδοχές, τις οποίες δεν δικαιούται ν’αξιώσει ο μισθωτός, από μόνο το γεγονός της ανωτέρω μεταβολής.
Εξάλλου, από τις διατάξεις των παρ. 1 και 3 του άρθρου 38 του ν. 1892/1990 (που έχει εφαρμογή ως είχε πρό της αντικαταστάσεώς του με το άρθρο 2 του ν. 2639/1998, λόγω του εν προκειμένω κρισίμου χρόνου) συνάγεται ότι είναι επιτρεπτή είτε κατά τη σύσταση της σχέσεως εργασίας, είτε κατά τη διάρκειά της η μεταξύ εργοδότη και μισθωτού συμφωνία για ημερήσια ή εβδομαδιαία απασχόληση του τελευταίου μικρότερη της κανονικής με αμοιβή αντίστοιχη στις ώρες εργασίας της μερικής απασχόλησης. Η συμφωνία αυτή πρέπει να γίνει εγγράφως. Αν δεν τηρηθεί ο έγγραφος τύπος η συμφωνία για μερική απασχόληση είναι άκυρη, η δε ακυρότητα δεν θεραπεύεται και αν ακόμη εκπληρωθεί η σύμβαση με επίγνωση της έλλειψης του απαιτουμένου τύπου, οπότε ο εργοδότης θεωρείται υπερήμερος ως προς την αποδοχή των υπηρεσιών του μισθωτού υπό καθεστώς πλήρους απασχολήσεως και οφείλει σε αυτόν τον για πλήρη απασχόληση μισθό. Συνεπώς η μεταβολή από τον εργοδότη των όρων της εργασιακής συμβάσεως, δια της μειώσεώς των ωρών της κανονικής ημερησίας εργασίας του και του αντικειμένου αυτής και καταβολή μειωμένου μισθού, έστω και με την συναίνεση του μισθωτού (πολύ δε περισσότερο χωρίς αυτή), χωρίς την τήρηση εγγράφου τύπου, δεν συνιστά έγκυρη σύμβαση μερικής απασχολήσεως και επομένως ο εργοδότης οφείλει το μισθό για την πλήρη απασχόληση (παραίτηση από την ελαχίστων νομίμων ορίων του οποίου δεν είναι έγκυρη), ακόμη και αν ο μισθωτός αποδέχθηκε μετά ταύτα την άτυπη μεταβολή και συνέχισε την παροχή της εργασίας του υπό τους όρους αυτής.

 

Απαράδεκτη θεωρώ την στροφή της νομολογίας που επιχειρήθηκε πρόσφατα με την ερμηνευτική εκδοχή της ΑΠ 640/2008. Εκθέτει στον κοινό νου τις κρίσεις του ανωτάτου δικαστηρίου και δεν έχει καμμία απολύτως βάση στο νόμο και την βούληση του νομοθέτη. Αναφέρει η απόφαση αυτή : Η εν λόγω ακυρότητα, η οποία, κατά το άρθρο 159 Α.Κ., είναι απόλυτη και λαμβάνεται υπόψη αυτεπαγγέλτως, δεν θεραπεύεται και αν ακόμη εκπληρωθεί η σύμβαση με επίγνωση της ελλείψεως του απαιτούμενου τύπου. Εξάλλου, λόγω της ακυρότητας της συμβάσεως μερικής απασχολήσεως θεωρείται ότι υπάρχει απλή σχέση εργασίας με μερική απασχόληση. Έτσι, εφαρμόζονται επ’ αυτής οι κανόνες περί άκυρης συμβάσεως εργασίας και ο μισθωτός αποκτά αξιώσεις με βάση τις διατάξεις περί αδικαιολογήτου πλουτισμού, ενώ ο εργοδότης, αρνούμενος να αποδεχθεί τις υπηρεσίες, που προσφέρει ο μισθωτός κατά τις υπόλοιπες εργάσιμες ώρες ή και ημέρες της πλήρους απασχολήσεως, δεν γίνεται υπερήμερος και δεν οφείλει αποδοχές υπερημερίας.

Δηλαδή, παρά την μη τήρηση του νόμιμου συστατικού τύπου που προβλέπει ο νόμος ο εργοδότης απαλλάσσεται από κάθε υποχρέωση καταβολής του μισθού. Ακυρώνεται δε και η σχέση εργασίας και ο εργαζόμενος δεν δικαιούται ούτε καν το νόμιμο μισθό του προσαυξημένο με τα επιδόματα !!!.

Ο “νόμος” θέλησε να προστατεύσει τον εργαζόμενο, το ασφαλιστικό σύστημα και την κοινωνία από την αυθαίρετη συμπεριφορά του κάθε εργοδότη να μην καταβάλλει τις ελάχιστες νόμιμες αποδοχές κα μετά να ισχυρίζεται ότι υπήρχε σύμβαση μερικής απασχόλησης. Όχι ότι το έγγραφο προστατεύει, διότι στην πραγματικότητα το συνήθως συμβαίνον είναι το αντίθετο. Να συνάπτεται σύμβαση μερικής απασχόλησης, αλλά να εργάζεται ο εργαζόμενος κανονικά 5ήμερο και 8ώρο. Αυτές οι ρυθμίσεις αποτελούν άθλιες αβάντες ενός αστείου συστήματος – κράτους προς την εργοδοσία. Σε κάθε περίπτωση, θα έπρεπε υποχρεωτικά να δηλώνονται επακριβώς ορισμένες οι ώρες και οι ημέρες εργασίας με ημερομηνία έναρξη και λήξη, ώστε να μπορεί να γίνει έλεγχος.

Στο νόμο ο έγγραφος τύπος ορίζεται συστατικός, δηλ. εάν δεν υπάρχει έγγραφο είναι άκυρος ο όρος και όχι η σύμβαση (ως εκλαμβάνει παραδόξως η ανωτέρω απόφαση του ΑΠ). Σκοπός του νομοθέτη δεν ήταν να ακυρώσει το σύνολο της σύμβασης εργασίας (αυτό θα ήταν κατ΄ ουσίαν ρύθμιση υπέρ του παρανόμου εργοδότη και κατά του εργαζομένου και του κοινωνικού συνόλου). Σκοπός ήταν να ακυρώσει μόνο τον όρο μερικής απασχόλησης και να θεωρήσει τεκμαρτώς ισχύουσα σύμβαση πλήρους απασχόλησης. Ητοι να τιμωρήσει τον κακό και παρανομούντα εργοδότη βάζοντάς τον να πληρώσει ολόκληρες τις αποδοχές. Τούτο ακόμα και εάν ο εργαζόμενος δεν εργάζεται, διότι το τεκμήριο του νόμου δεν αναφέρεται ως μαχητό και σαφώς αποτελεί ποινή εις βάρος του εργοδότη, ο οποίος οφείλει να καταβάλλει το σύνολο των αποδοχών τεκμαιρομένης της συμβάσεως ως πλήρους απασχόλησης. Ο νόμος έχει ως σκοπό να αποτρέψει και να τιμωρήσει τον κακό εργοδότη από την παραβίαση του νόμου και όχι τον μισθωτό, όπως εσφαλμένα καταλήγει η ανωτέρω απόφαση.
Περαιτέρω, η περίπτωση του Μάκη, αποτελεί παράλληλα και βλαπτική μονομερή μεταβολή της σύμβασης εργασίας, οι δε εργαζόμενοι έχουν τα εκ του νόμου και ανωτέρω αναφερθέντα δικαιώματα, ώστε να διεκδικήσουν τις αποδοχές τους και για την ημέρα κατά την οποία παρανόμως δεν εργάζονται.

makfor

κατι που ξεχασα να γραψω και ισως εχει την σημασια του , τις μερες που δεν εργαζομαστε τις χρεωνομαστε ως ΑΔΕΙΑ ΑΝΕΥ ΑΠΟΔΟΧΩΝ και μαλιστα κανουμε και σχετικη αιτηση!!!!!!!!

mitsos

ΧΧΧΧΧ, καλά όλα αυτά. Αλλά αν κάποιος κινηθεί δικαστικά, πόσος χρόνος θα χριαστεί για να δικαιωθεί; Και αν η επιχείρηση με το να δουλεύουν 5 μέρες οι εργαζόμενοι κλείσει τι γίνεται; Που θα απορροφηθούν οι εργαζόμενοι; Δεν υποστηρίζω ότι δεν θα πρέπει να διασφαλίζονται τα δικαιώματα των εργαζομένων. Λέω όμως, μήπως οι περιστάσεις είναι ειδικές και απαιτουν την συναίνεση όλων ώστε να ξεπεραστεί το πρόβλημα; Μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για μικρές επιχειρήσεις και όχι για το ελληνικό δημόσιο. Εκεί τα πράγματα είναί είναι πιο επικίνδυνα. Στην Γερμανία και Γαλλία γίνονται ειδικές συμφωνίες ώστε η επιχείρηση να μπορεσει να επιβιώσει. Ειδικά στην Γερμανία τα συνδικάτα είναι πανίσχυρα. Παρόλα αυτά οι εργαζόμενοι αποδέχονται μείωση του ωραρίου ώστε να μην βρεθούν άνεργοι εντελώς. Υποθέσεις κάνω βεβαίως. Δεν ξέρω πως είναι τα πράγματα εκεί που δουλεύει ο Μάκης, όμως χρειάζεται προσοχή.

STELLA

Μάκη δεν εργάζομαι σε ιδιωτική εταιρεία. Είμαι “ελευθερος επαγγαλματίας” και δυστυχώς τις περισσότερες φορές εξ ανάγκης με το μέρος των εργοδοτών.
Ετσι κι αλλιως μιλάμε για μεγάλες αδικίες……….

mitsos

Μάκη η εταιρία που δουλεύεις είναι μεγάλη; Πόσα άτομα απασχολεί και τι παράγει; Αν θέλεις απαντάς.

STELLA

Μάκη η άδεια ανευ αποδοχών σημαίνει με δική πρωτοβουλία απουσία από την εργασία και ανατρέπει όλα τα προηγούμενα.Με τα ένσημα τι γίνεται? Είναι και εκείνα λιγότερα. έτσι?

Οι μεγάλες εταιρείες πάντα ακολουθούν νομότυπες οδούς………

Απάντηση

@ Makfor: Αυτό σημαίνει ότι δεν επιχειρείται εγγράφως τροποποίηση της σύμβασης εργασίας, αλλά υπό το καθεστώς δήθεν άδειας άνευ αποδοχών με αίτηση του εργαζομένου.
Εδω θα μπορούσα να γράψω πολλά, αλλά δεν θα το κάνω. Είναι σαφές ότι το ανωτέρω καθεστώς δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Θέτει σε κίνδυνο την σχέση εργασίας εις βάρος του εργαζομένου (ο εργοδότης μπορεί να απολύσει κάποιον επειδή ζητάει συνέχεια άδειες). Στην πραγματικότητα πρόκειται για συμπεριφορά άκυρη και καταχρηστική, που εμπίπτει και στο πλαίσιο μονομερούς μεταβολής των όρων της σύμβασης εργασίας (ο σχετικός ισχυρισμός του εργοδότη περί αποδοχής της, δεν μπορεί κατά την γνώμη μου να σταθεί καθώς αυτός το εμφανίζει ήδη ως άδεια) και στο πλαίσιο της de facto και χωρίς τον έγγραφο συστατικό τύπο μετατροπή υφιστάμενης σύμβασης πλήρους απασχόλησης σε μερικής. Ο μισθωτός έχει συνεπώς αγώγιμες αξιώσεις.

Απάντηση

Νόμιμη δεν είναι, στην πραγματικότητα ούτε νομότυπη καθώς γίνεται καθολικά και διαρκώς, ήτοι μετατρέπει την σύμβαση σε μερικής απασχόλησης.

 - Πόσος χρόνος θα χρειαστεί για να δικαιωθεί;
Εχω απαντήσει: Ασφαλιστικά μέτρα

- … μήπως οι περιστάσεις είναι ειδικές και απαιτούν την συναίνεση όλων ώστε να ξεπεραστεί το πρόβλημα … :

Και εδώ απάντηση ήδη και μάλιστα συστημικά. Δεν μπορούν οι εργαζόμενοι να πληρώνουν συνεχώς τις κρίσεις των εργοδοτών. Θα έβλεπα λοιπόν την λογική σου εφαρμοστέα υπό το κράτος μιας συμφωνίας που θα διασφάλιζε την δικαιοσύνη και θα έδινε ασφάλεια ώστε να κινηθεί και η “αγορά” σας. Ο εργοδότης ενδιαφέρεται να μην κλείσει (αυτό τουλάχιστον μπορώ να το συμμεριστώ). Βεβαίως ούτε τον καπιταλισμό θέλω να διατηρήσω, ούτε θεωρώ πως οι λύσεις αυτές είναι αποτελεσματικές για την κρίση. Ομως οφείλω να απαντήσω έστω και υπό αυτούς τους όρους.

 

Μια δίκαιη κοινωνική συμφωνία εργοδοτών – εργαζομένων θα περιελάμβανε τα ακόλουθα:
- Συμφωνία περί προσωρινότητας της ρύθμισης με βάση και όρια την διεθνή συγκυρία και την κερδοφορία της επιχείρησης. Μετά την λήξη της έκτακτης καταστάσεως ή την διαπίστωση κερδοφορίας επανερχόμαστε στα αρχικώς συμφωνηθέντα
- Υποχρέωση του εργοδότη να διανείμει τα πιθανά κέρδη στο τέλος του χρόνου στους εργαζόμενους (ώστε να αναπληρωθεί ο χαμένος μισθός), κρατώντας για τον εαυτό του μόνο ένα δίκαιο μισθό (αυτό περιλαμβάνει αναγκαστικά και το δικαίωμα ελέγχου εκ μέρους των εργαζομένων).

Με τον τρόπο αυτό επιτυγχάνεται και ασφάλεια – αναθέρμανση της αγοράς, καθώς μειώνεται ο φόβος της ανεργίας και της συνεπαγόμενης ανέχειας.
Μην μου πει κανείς ότι δεν διασφαλίζονται κεφάλαια για την ανάπτυξη της επιχείρησης.

Για αυτά ας φροντίσουν οι μέτοχοι (που έχουν ήδη συσσωρευμένα κέρδη) και το κράτος.
Δεν λέω επίσης να γίνουν οι εργαζόμενοι πλούσιοι (αν και θα έπρεπε) θα πάρουν αναδρομικά αυτό που αναπληρώνει τις χαμένες αποδοχές τους.

 

makfor

ειτε παιρνεις αδεια ειτε απολυεσαι , ηταν η κουβεντα !!! (οχι προς εμενα γιατι θα τους ελεγα απολυστεμε για να τους την σπασω)

πως μπορει τωρα καποιος να το αποδειξει ολο αυτο ? δεν μπορει!!!!

αντιθετα υπαρχουν εταιρειες που δωσανε νεες συμαβσεις ή ορισαν εγραφως οτι θα εργαζονται 1 ωρα λιγοτερο την μερα και θα πληρωνονται το αντιστοιχο ποσοστο λιγοτερο το μηνα.

Δημοσιευμένο 30 λεπτά πριν #

 

STELLA

Ο εργαζόμενος δέχεται τον τελευταίο καιρό απίστευτες πιέσεις για μείωση ωρων εργασίας με ταυτόχρονη μείωση αποδοχών και για να μην πέσει στα πηγάδι της ανεργίας τα δέχεται όλα.

Εχει και ακόμα χειρότερες καταστάσεις ……..Εργαζόμενοι που απολύθηκαν για να “συμβάλλουν στην βιωσιμότητα της επιχείρησης” εξακολουθούν να εργάζονται ανασφάλιστοι με την ελπίδα μετά την ανάκαμψη να επαναπροσληφθούν.
Εργασιακός μεσαίωνας ………

 

 

 

 

 

 

 

Blog στο WordPress.com.