Ν.Δ. & ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ ΚΑΤΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

 

Εγραψα τις προάλλες για την ταύτιση στις κυρίαρχες κεντρικές πολιτικές, μεταξύ «εκσυγχρονισμού»  και «μεταρρύθμισης», καθώς και για τις πολιτικές τακτικές της Ν.Δ., προκειμένου να ανέλθει στην εξουσία. Σκέπτομαι … μετά την σαφή, κατάδηλη  και κραυγαλέα αποτυχία της Ν.Δ. στα σημεία που διαχώριζε την πολιτική της (καθημερινότητα πολίτη – επίπεδο ζωής – διαφάνεια) , το μόνο που της έμεινε ήταν η τακτική της φθοράς του αντιπάλου σε θέματα ικανότητας ηγεσίας. Προσωπικά θεωρώ όλα τα στελέχη της Ν.Δ. , ανοϊκούς βλάκες, κανείς τους δεν έχει πραγματικό επίπεδο σε τίποτα, εκτός από το πατροπαράδοτο για την δεξιά άθλημα, της κατασυκοφάντησης, της μηχανορραφίας, της συνωμοσίας, της δημιουργίας παρακράτους και της προδοσίας (όλα αυτά συνθέτουν μια χαρακτηριστική εικόνα).

Αφού τα παραμύθια περί πολιτικής αλλαγής, επανίδρυσης του κράτους κλπ. σύντομα κατέρρευσαν, στοχοποιήθηκε σκόπιμα και μεθοδευμένα ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, ο Γ. Παπανδρέου. Άλλη λύση και τακτική δεν τους έμεινε και δεν τους μένει.  Είναι φύσει αδύνατο, ό,τι κάνει ένας άνθρωπος να είναι στραβό και εσφαλμένο, έστω και με το νόμο των πιθανοτήτων θα κάνει κάτι σωστό. Όμως η σχεδιασμένη πολιτική της μηχανορραφίας του δεξιού παρακράτους και οι εκφραστές της στα Μ.Μ.Ε., παρουσιάζουν κάθε κίνηση του Γ. Παπανδρέου, ως εσφαλμένη. Πάντα βρίσκουν κάτι αρνητικό να πουν, πάντα (ακόμα και σε επιτυχείς κινήσεις ή δηλώσεις) αφήνουν κατά μέρος το κύριο, την ουσία και εφευρίσκουν κάτι αρνητικό, ειρωνικό, προσβλητικό της ικανότητάς του. Δεν υπάρχει πιο συκοφαντημένος πολιτικός στην μεταπολιτευτική πολιτική ιστορία και αυτό οφείλουμε να το παραδεχθούμε όλοι μας. Όπως οφείλουμε να αντιληφθούμε ότι η συνεχής και μακροχρόνια πλύση εγκεφάλου αυτή που έχουμε όλοι υποστεί μας έχει φέρει στο σημείο και τους ίδιους, να δεχθούμε μια σειρά από δήθεν κραυγαλέες ανικανότητες του Γ. Παπανδρέου.  

Το βρώμικα σχεδιασμένο κόλπο στρατηγικής Ν.Δ. και της δεξιάς μπορεί σε όλους να καταστεί σαφές, εάν τοποθετήσουμε τον Γ. Παπανδρέου στην κλίμακα της μετριότητας. Να δεχθούμε δηλ. ότι ο Γ. Παπανδρέου είναι ένας μέτριος άνθρωπος και πολιτικός. Ακόμα και υπό τον όρο της μετριότητας, θετικά και αρνητικά θα ήταν μοιρασμένα. Ας σκεφτούμε λοιπόν τώρα όλοι καθαρά … αυτή την εικόνα έχουν περάσει τα ΜΜΕ στον κόσμο για τον Γ. Παπανδρέου; ή μήπως εικόνα και κριτική είναι κατάδηλα και κραυγαλέα αρνητικές;

Είναι σαφές ότι η πλήρως αρνητική εικόνα του Γ. Παπανδρέου στην κοινωνία, εικόνα που δημιούργησαν και επιβάλλουν η συνωμοτική δεξιά και τα αντίστοιχα ΜΜΕ (το παρακράτος της μαφίας) δεν αντιστοιχεί σε καμμία πραγματικότητα και είναι αποτέλεσμα οργανωμένου σχεδίου.

Απόδειξη για αυτό δεν είναι μόνο το πιο πάνω «πείραμα της μετριότητας», αλλά και το γεγονός της επανεκλογής του ως προέδρου της Σοσιαλ. Διεθνούς. Εκεί δεν φτάνει η ισχύς της βρώμικης προπαγάνδας των δεξιών μαφιόζων και των σφουγγοκωλαρίων τους και εάν οι άλλοι ηγέτες διαπίστωναν ότι έχουν να κάνουν με ένα ανίκανο βλάκα (όπως στην Ελλάδα τον παρουσιάζουν τα ΜΜΕ) είναι βεβαίο ότι δεν θα τον επανεξέλεγαν.

 Αυτή την ακολουθία να την σκεφτούμε και να την βάλουμε καλά στο μυαλό μας. Η Ν.Δ., αποτυχημένη και ψευδόμενη σε όλα εξαρχής, κατέστρωσε και εφάρμοσε το μοναδικό σχέδιο που της είχε απομείνει (προστασία βεβαίως του πρωθυπουργού της) την κατασυκοφάντηση του Γ. Παπανδρέου.

Είναι βέβαιο πως το ίδιο θα έκανε με οποιονδήποτε αρχηγό του ΠΑΣΟΚ καθώς η βρώμικη συκοφαντία είναι μόνιμο στοιχείο της τακτικής της.

Θα ήθελα επίσης να σκεφτείτε ως Γ. Παπανδρέου, όταν κάθε του κίνηση προσβάλλεται από την μαφία της δεξιάς (εκτός, αλλά ακόμα και εντός ΠΑΣΟΚ). Ποια αποφασιστικότητα να επιδείξει, πόσο να τραβήξει αυτιά και λουριά, όταν η προπαγάνδα είναι έτοιμη να απαξιώσει βάναυσα κάθε του κίνηση μπροστά στην κοινή γνώμη;

Και όλα αυτά συμβαίνουν, όταν ο Καραμανλής – εάν δεν διέθετε το “αρχείο” της αποκαλούμενης «δικαιοσύνης» σε όσα έχουν μόνο προκύψει κατά την διακυβέρνησή του – θα πραγματοποιούσε τις συνεδριάσεις του υπουργικού συμβουλίου στον Κορυδαλλό.

Αυτά σύντροφοι πρέπει να κατανοηθούν και να καταδειχθούν .

Πρέπει να καταδειχθεί σε όλο τον ελληνικό λαό, ότι υφίσταται ένα μαφιόζικο κύκλωμα παραεξουσίας στην χώρα, το οποίο, για να εξυπηρετήσει την εξουσιαστική του κερδοσκοπία διεξάγει βρώμικους πολέμους, εναντίον όσων απειλούν την δυνατότητά του να ελέγχει τον λαό μας και να καρπούται από τον ιδρώτα του.

Ολοι σύντροφοι και παρά τις αντιρρήσεις μας, για πολλά πράγματα και πρόσωπα που εξακολουθούν να ταλανίζουν τις πολιτικές μας θέσεις, αξίες και ιδεολογίες, πρέπει να σταθούμε δίπλα στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και να τον θωρακίσουμε, απέναντι στις βρώμικες επιθέσεις που σχεδιασμένα δέχεται από την προπαγάνδα του δεξιού παρακράτους.

Να μην περάσει η βρωμιά τους.

ΜΑΤΙΑ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

Εχω αναφερθεί επανειλημμένα στην κεντρική πολιτική ταύτιση του αποκληθέντος «εκσυγχρονισμού» και της νεοδημοκρατικής δήθεν «μεταρρύθμισης».

Στην πραγματικότητα, η μετάβαση, το 2004, από την κυβέρνηση Σημίτη στην κυβέρνηση Καραμανλή, φάνηκε ως απλή αντικατάσταση προσώπων και όχι κεντρικών πολιτικών εφαρμογών.    

 

Τι έπραξε η Ν.Δ. προκειμένου να έλθει στην εξουσία:

. Η Ν.Δ. επειδή δεν είχε σαφείς πολιτικές διαφοροποιήσεις από την εποχή του “εκσυγχρονισμού” επένδυσε την αντιπολιτευτική της τακτική σε δύο άξονες:
α. την ποιότητα ζωής – καθημερινότητα του πολίτη (ακρίβεια κλπ.).
β. την διαφθορά των μηχανισμών του κράτους και των πολιτικών (χρηματισμός, χρηματιστήριο κλπ.).
Οπως μπορεί να διαπιστώσει οποιοσδήποτε σκεπτόμενος άνθρωπος (για να εξαιρέσω και να διαχωρίσω από τους ανεγκέφαλους) η αποτυχία της Ν.Δ., ως κυβέρνησης είναι οικτρή και στα δύο (για εμάς ήταν προδεδομένο).
Στην πραγματικότητα η Ν.Δ. στόχευσε εκεί που μπορούσε να στοχεύσει με βάση την πολιτική της ιδεολογία. Αυτά ήταν τα άμεσα και κύρια αδύνατα σημεία της πολιτικής Σημίτη, υπό την αστική της θεώρηση (ως προς την σοσιαλιστική είναι αμέτρητα και ακόμα πιο ουσιώδη).
Εννοώ ότι η Ν.Δ. δεν μπορούσε να στραφεί κατά της ιδιωτικοποίησης των ΔΕΚΟ, της ελεύθερης αγοράς πάντων, του ελεύθερου ανταγωνισμού, της ανάθεσης και εκτέλεσης έργων από εργολάβους, της ανάληψης των Ολυμπιακών αγώνων, της υποστήριξης των ΝΑΤΟϊκών στις επιδρομές τους κλπ. … .
Λυσσομανούσαν επί χρόνια βουλευτές, πολιτευτές και δημοσιογράφοι στα αυτιά του Ελληνα για να τον πείσουν. Οχι πως είχαν άδικο, αλλά δεν ήθελαν να φέρουν και το “δίκιο” … .
Στόχος τους ήταν η εξουσία, να αλλάξουν οι διαχειριστές της κερδοσκοπικής ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία “Ελλας Α.Ε.” και να αποκτήσουν αυτοί τα κλειδιά του χρηματοκιβωτίου, όπου συγκεντρώνεται το υστέρημα των Ελλήνων.
Στον αντίποδα και με την πολιτική του εκσυγχρονισμού, το ΠΑΣΟΚ, όχι μόνο μπέρδευε και απογοήτευε τον κόσμο του, αλλά και στήριζε και διαφήμιζε την ορθότητα των κεντρικών πολιτικών επιλογών της Ν.Δ., δηλ. των καθαρά νεοφιλελεύθερων πολιτικών που όχι μόνο ακολουθήθηκαν από τις κυβερνήσεις Σημίτη, αλλά και ποτέ δεν έγινε απόπειρα πολιτικής τους ανάλυσης, αναίρεσης και αντιπρότασης.
Ολο το παιχνίδι παίχτηκε στον πολιτικό εγκλωβισμό, που προκλήθηκε από την πολιτική μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ σε κεντροδεξιό κόμμα. Διότι, εάν το ΠΑΣΟΚ έλεγε όχι αντίστοιχα, στην ασυδοσία της αγοράς, εάν προστάτευε ή ενίσχυε ή έστω έδινε διέξοδο στην ελληνική οικονομία (ας πούμε συνεταιριστικότητα, αυτοδιαχείριση), εάν δημιουργούσε ένα κρατικό φορέα κατασκευής έργων, εάν δημιουργούσε ή πρότεινε νέους θεσμούς δημοκρατίας & σοσιαλισμού, το παιχνίδι θα ήταν αμειγώς πολιτικό και δεν θα μπορούσε να εγκλωβιστεί στα μέτρα της Ν.Δ. . Είναι αυτό που εύστοχα γράφαμε κάποτε με τους συντρόφους, ότι “παίζουμε συνέχεια στο γήπεδο της Ν.Δ.”.

 .

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Δυστυχώς και παρά την οικτρή αποτυχία της Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ εξακολουθεί να “παίζει” την πολιτική του στα αυτά επίπεδα και πλαίσια. Αλλοτριώνοντας έτσι συνεχώς την πολιτική του ταυτότητα, καθώς εξαντλείται στα αστικά αυτονόητα του “εκσυγχρονισμού – μεταρρύθμισης”, αλλά και αλλοτριώνοντας ταυτόχρονα τις πολιτικές πεποιθήσεις μεγάλου μέρους του ελληνικού λαού. Πραγματικά πολλοί κορυφαίοι σήμερα πολιτικοί του ΠΑΣΟΚ θα ταίριαζαν γάντι στις πολιτικές που εφαρμόζει η Ν.Δ. και κανείς δεν μπορεί να με πείσει ότι θα είχαν συνειδησιακό πολιτικό πρόβλημα να είναι υπουργοί του Καραμανλή και να εφαρμόζουν τις πολιτικές του.
Η αλλοτρίωση του ΠΑΣΟΚ έφερε το πολιτικό παιχνίδι πλαίσιο στα μέτρα της Ν.Δ. .
Οσο δεν το καταλαβαίνουμε αυτό, όχι μόνο δεν έχουμε καμμία ελπίδα ως σκεπτόμενοι πολίτες, αλλά και τελικά ίσως να μην έχει και λόγο ύπαρξης το ΠΑΣΟΚ.
Αν κάτι έχει να κάνει το ΠΑΣΟΚ είναι να ορίσει την πολιτική ατζέντα παράγοντας και προτείνοντας πραγματική σοσιαλιστική ή έστω φιλοκοινωνική πολιτική, μέχρι τότε θα όρχεται ως άρκτος στους ήχους των νεοδημοκρατικών κυμβάλων.